Voivod

Voivod - kanadyjska grupa muzyczna wykonująca w początkowym okresie działalności
thrash metal, a następnie metal progresywny. Zespół był jedną z najbardziej wpływowych grup w metalowym undergroundzie lat 80-tych. Powstał w Quebec w 1982 roku. Założycielami byli Michael "Away" Langevin (perkusja) i Denis "Piggy" D'Amour (gitara elektryczna). Voivod był jedną z pierwszych metalowych kanadyjskich grup, która stała się znana poza granicami swojego kraju. Muzykę formacji charakteryzowały oryginalne brzmienie gitar, teksty poruszały tematy futorologiczne, częstym wątkiem było przejęcie władzy nad światem przez maszyny.
 

Historia zespołu rozpoczyna w 1968 roku, w kanadyjskim Jonquie`re, małej miejscowości gdzie znajdowała się największa w Ameryce Północnej huta aluminium. W tym roku, pięcioletni wówczas Michel Langevin przeżył wypadek samochodowy. Podczas rekonwalescencji, zaczął tworzyć swoje pierwsze prace plastyczne: "Przenosiłem na papier, malowałem swoje koszmary. Bałem się wszystkich mechanicznych rzeczy. Mieszkałem blisko fabryki i wszystkie hałasy które stamtąd dochodziły sprawiały, że myślałem o mechanicznych monstrach. A potem o nich śniłem. Po przebudzeniu, po prostu je rysowałem". Już jako nastolatek wiekszość czasu spędzał czytając książki. Wtedy też wymyślił postać wampira o imieniu Voivod, którego osadził w post-nuklearnej krainie Morgoth, gdzie trwała wieczna wojna. Langevin: "Byłem chyba trochę staromodny, mocno siedziałem w klimatach Władcy Pierścieni. Stamtąd pochodzi oczywiście nazwa krainy Morgoth. Sam Voivod pochodzi od Drakuli. Interesowałem się także tematyką sci-fi i po prostu wszystko wymieszałem".
 

W 1980 roku, Langevin zaczął grać na perkusji. Razem ze swoimi kolegami, wśród których znajdował się Denis D'Amour, organizował wspólne jam session. Wkrótce z tej grupy wyłonił się zespół Death Dealer, jednak Langevin i D’Amour zadecydowali że pójdą własną drogą. Wczesna inkarnacja Voivod powstała w 1981. Do składu dołączył basista Jean-Yves Thériault, lokalny DJ, znajomy D’Amoura. Tak się jednak złożyło iż Jean kompletnie nie umiał grać na basie, jednak D’Amour szybko go tego nauczył. Prawda ostatecznie była taka, że D’Amour był jedynym muzykiem który potrafił grać na instrumencie, wobec czego wspólne próby zamieniały się w chaos. Langevin obwieścił wówczas iż potrzebuje co najmniej jednego roku aby oddać się codziennym ćwiczeniom na perkusji. W listopadzie 1982 roku zespół zebrał się ponownie w składzie Langevin, D’Amour i na krótko Jean Fortin z Death Dealer. Wkrótce jednak został on zastąpiony przez Thériaulta. Voivod rozpoczął poszukiwania odpowiedniego wokalisty. Został nim Denis Bélanger w styczniu roku następnego. Zespół wykonywał wtedy covery Judas Priest, Motorhead i Venom. Pierwszy koncert odbył się 25 stycznia 1983 roku i został wydany na kasecie jako demo pod tytułem Anachronism. Od tego momentu członkowie zespołu zaczęli posługiwać się pseudonimami których używali podczas całej swojej póżniejszej kariery.  W 1984 roku ukazało się kolejne demo To the Death. Muzycy wysłali je do Metal Blade Records, wytwórnia umieściła utwór Condemned to the Gallows na piątej edycji wydawanej przez siebie składanki Metal Massacre.
 

Członkowie Voivod zaciągnęli pożyczkę - każdy po 500 dolarów - od mamy Snake'a i dysponując kwotą 2 000 dolarów, w czerwcu 1984 weszli do studia Le Terroir aby w ciągu ośmiu dni nagrać debiutancki album War and Pain. Grupa przedstawiła muzykę thrash metalową z elementami punkrocka. Wiesław Weiss opisał twórczość kwartetu jako "własną odmianę metalu - wściekle dynamiczną, niezwykle hałaśliwą, pełną pędu, demoniczną". Mimo iż magazyn Kerrang! określił Voivod jako "najgorszy zespół na Ziemi" to płyta rozeszła się w ilości 70 000 egzemplarzy. W grudniu ukazało się kolejne demo Morgoth Invasion. 4 kwietnia 1985 zespół wyruszył w pierwszą trasę poza Kanadę, jako support Cro-Mags i Venom.
 

Wkrótce zaczął powstawać materiał na nową płytę, natomiast brakowało środków pieniężnych na pokrycie kosztów nagrania. Langevin: "Nie mieliśmy kontraktu, byliśmy wtedy bardzo, bardzo biedni. Zarabialiśmy po 152 dolary na miesiąc. Potem ukradziono nam część sprzętu". Aby przynajmniej tymczasowo rozwiązać problemy finansowe, Voivod zorganizował w Montrealu festiwal World War III, na którym zagrał razem z Celtic Frost, Destruction, Possessed i Nasty Savage. Nadal bez kontraktu płytowego, w pażdzierniku zespół wszedł do studia. W tym też czasie grupa przeprowadziła się do Montrealu. Snake: "We czwórkę zamieszkaliśmy razem w malutkim mieszkaniu. Były tam karaluchy. Kiedy wracaliśmy wieczorem po próbie, zabieraliśmy po drodze gazety aby zabić nimi całe to robactwo. Cholera, teraz nie wierzę że to robiliśmy". W tarapatach pomógł ostatecznie zaprzyjażniony Celtic Frost - muzycy tego zespołu zabrali ze sobą taśmy demo Voivod i zaprezentowali je w Niemczech, w swojej wytwórni Noise Records.
 

Nagrania spotkały się z aprobatą i został podpisany kontrakt na trzy płyty. Tym sposobem, na przestrzeni pażdziernika i listopada został zarejestrowany Rrröööaaarrr, który ujrzał światło dziennie w 1986r. Album nie zebrał dobrych recenzji, spotkał się wręcz z określeniem iż był krokiem wstecz w porównaniu z debiutem. Nie zachwyciła przedstawiona muzyka, wiele do życzenia pozostawiało także brzmienie, co było spowodowane m.in. faktem iż Blackiemu skradziono wzmacniacz. Płyta była promowana teledyskiem do utworu Ripping Headaches. Inna piosenka, o wymownym tytule Fuck Off and Die, była skierowana do Metal Blade. W czerwcu Voivod intensywnie koncertował w USA, znowu razem z Celtic Frost. W listopadzie zespół udał się na europejskie tournée wraz z Possessed.
W grudniu, tylko dla członków fan klubu Iron Gang, ukazało się koncertowe demo No Speed Limit. Voivod zdecydował o pozostaniu w Europie na czas rejestracji kolejnego albumu. Wydany w 1987r  Killing Technology był wyrażnym krokiem w kierunku bardziej dojrzałej twórczości i świadczył o stopniowym adoptowaniu elementów charakterystycznych dla rocka progresywnego. Piggy wyciągnął wnioski z dwóch pierwszych płyt: "Po prostu graliśmy zbyt szybko. Traciliśmy wyczucie. Nieco zwolniliśmy i muzyka stała się cięższa". Kwiecień i maj wypełniło "Tournado" z Kreator, trasa obejmowała Amerykę Północną, następnie była kontynuowana w listopadzie, w Europie. Jednak nie wszystko układało się pomyślnie. Away: "Do tego momentu odbywaliśmy próby codziennie od 1983 roku. Żyliśmy razem, w małym mieszkaniu w Montrealu, wszystko ze sobą grało, oprawa graficzna współgrała z muzyką a muzyka tworzyła całość z opowieścią przedstawioną w tekstach. Jednak nasze działania nabrały takiej intensywności że zespół mógł tego nie przetrwać. Pracowaliśmy nieprzerwanie przez cztery czy pięć lat, praktycznie non-stop, mieliśmy trzy albumy, cieszyliśmy się dobrą reputacą na podziemnej scenie metalowej a jednak ciągle mieszkaliśmy we czwórkę, razem z karaluchami, w małej norze nad barem ze striptizem".
 

Punktem zwrotnym w karierze okazał się następny album Dimension Hatröss. Łączył thrash metal z rockiem progresywnym, Piggy powoływał się na twórczość zespołów takich jak King Crimson, Pink Floyd, Yes, Genesis czy Emerson, Lake and Palmer. Duży sukces odniósł utwór Tribal Convictions, do którego został nakręcony teledysk. Zespołowi udało się podpisać korzystny kontrakt z MCA Records, członkowie Voivod mogli sobie wreszcie pozwolić na to, aby zamieszkać osobno. Grupa wyruszyła w tournée, które wkrótce zostało odwołane - u Piggy’ego zdiagnozowano guza mózgu. Dostępne żródła podają różne wersje przebiegu choroby. Pierwsza jest taka, iż gitarzysta dowiedział się że ewentualna operacja może spowodować ślepotę, w związku z czym nie zgodził się na jej przeprowadzenie i poddał się leczeniu farmakologicznemu. Inne żródła podają że niebezpieczna operacja doszła jednak do skutku i zakończyła się sukcesem. Ze względu na długi pobyt D’Amoura w szpitalu, zespół w 1988 miał przerwę w działalności, którą wykorzystał na stworzenie materiału na kolejny album.
 

Pierwsza pod skrzydłami MCA płyta Nothingface z 1989 roku okazała się największym osiągnięciem zespołu[. Away: "To było odrobinę surrealistyczne, wszystko wydarzyło się bardzo szybko. Nothingface odniósł sukces w środowisku ludzi związanych nie tylko ze sceną metalową ale i alternatywną. Ku naszemu zdumieniu, sprzedaż wyniosła 250 000 - 300 000 egzemplarzy, mimo że muzyka była dziwna". Po raz pierwszy w historii Nothingface znalazł się w zestawieniu Billboard 200, na pozycji 114. Album, utrzymany w nieco wolniejszym niż dotychczas tempie, wśród starych fanów zyskał opinię zbyt łagodnego. W zestawie znalazł się cover Astronomy Domine grupy Pink Floyd. Zmiana dotyczyła także warstwy tekstowej - główny bohater, Voivod, zaczął koncentrować się na sprawach związanych ze swoim życiem wewnętrznym. Grupa zaangażowała się także w ochronę środowiska o czym opowiadał utwór Missing Sequences - wyrażał obawy przed chorobą Alzheimera w nawiązaniu do rodzinnego Jonquie`re, "przytłoczonego przez hutę aluminium". Snake: "Niektórzy naukowcy zaczęli twierdzić że Alzheimera może wywoływać aluminium. Nie jestem pewien czy to prawda ale tam gdzie mieszkaliśmy znajduje się wielka fabryka i część miasta jest niemożliwie śmierdząca i obrzydliwa. Nie potrafię tam mieszkać, można się zatruć. Ponadto, w okolicy znajduje się wielkie, purpurowe jezioro. Jest różowe i purpurowe, właściwie to można po nim chodzić. Za młodu łapaliśmy tam niezły odlot. Zachorowania na raka są częste w tej części miasta, kiedy przechodzisz przez ulice zaczyna śmierdzieć zgniłymi jajami. Ludzie tam mieszkają… szaleństwo". Cały kolejny rok Voivod spędził na koncertowaniu z Soundgarden, Faith No More a także Rush.

 Następny album Angel Rat przyniósł radykalne zmiany. Po pierwsze teksty przestały traktować o Voivodzie. Po drugie- zespół zwrócił się w kierunku prostszych, bardziej rockowych i krótszych piosenek. Przedstawiona muzyka była porównywana do twórczości Pink Floyd z okresu Meddle a także Rush z czasów Caress of Steel. W tym też okresie nastąpiła eksplozja grunge'u z zespołami takimi jak Nirvana na czele i publiczność oczekiwała bardziej zwartych form.  Zespół zdecydował się na współpracę z Terrym Brownem, producentem m.in. Rush. Jednak kooperacja nie układała się pomyślnie, poza tym wytwórnia ingerowała w kształt kompozycji.  Angel Rat rozszedł się w ilości 150 000 egzemplarzy co było poniżej oczekiwań ze strony MCA.
W 1992 roku ukazała się kompilacja Best of Voivod, która przedstawiała "transformację muzyki grupy z prymitywnego trash metalu do przekonującego metalu progresywnego". W tym czasie, bez basisty, Voivod sporadycznie koncertował. Nastąpiła krótka przerwa w działalności, ostatecznie zdecydowano się na muzyka sesyjnego w osobie Pierre St. Jeana. W 1993 roku ukazał się The Outer Limits - zdaniem wspomnianego już Wiesława Weissa, było to najwybitniejsze dzieło grupy. Tytuł został zaczerpnięty z fantastycznego amerykańskiego serialu Po tamtej stronie. Album z jednej strony zawierał krótkie utwory, z drugiej - najdłuższą kompozycję w historii zespołu, siedemnastominutowy Jack Luminous, który w warstwie tekstowej opowiadał o najeżdżcy z kosmosu. Oprócz tego w zestawie znalazła się kolejna przeróbka piosenki Pink Floyd, tym razem była to The Nile Song. Niektóre wydania były wzbogacone o grafikę 3D. Płyta spotkała się z chłodnym przyjęciem, sprzedaż była poniżej oczekiwań. Po wydaniu The Outer Limits z zespołem postanowił pożegnać się Snake, pojawiły się wówczas plotki iż miał problemy z narkotykami. Away jednak tak wyjaśniał: "Dla Blacky'ego i Snake’a musiało być frustrujące, iż ja zajmowałem się całą oprawą plastyczną i tekstami a Piggy pisał większość muzyki".
 

Po odejściu Snake’a zespół zorganizował przesłuchania w rezultacie których został przyjety Eric "E-Force" Forrest, który dodatkowo grał na basie. Voivod przygotował muzykę na nowy album, jednakże MCA zdecydowało iż nowe kompozycje są zbyt "ciężkie". Kontrakt został polubownie rozwiązany, zespół przeszedł do Hypnotic Records. Negatron, który ukazał się w 1995, porzucał charakterystyczną dla zespołu psychodelię na rzecz konwencjonalnego heavy metalu. Zainteresowanie zespołem stopniowo spadało, co miało odzwierciedlenie w coraz skromniejszej publiczności na koncertach. Mimo to, cały następny rok Voivod spędził w trasie obejmującej zarówno Amerykę Północną jak i Europę. W 1997 roku został wydany Phobos, zawierający m.in. cover 21st Century Schizoid Man grupy King Crimson. Należy wspomnieć iż w tym czasie rozpoczęła się współpraca z Jasonem Newstedem, był on jednym z autorów utworu M-Body. Album jednakże zebrał niskie oceny, popularność zespołu nadal spadała. Po raz pierwszy od czasów Nothingface, płyta powracała do tematu Voivoda. W 1998 ukazał się koncertowy Kronik. W lipcu tego roku zespół wystąpił w Warszawie. W sierpniu grupa miała wypadek samochodowy w Niemczech, niedaleko Mannheim, w którym najbardziej ucierpiał Eric - jego powrót do zdrowia był długotrwały.
 

W 1999 Voivod otwierał koncerty Iron Maiden, Eric grał ale poruszał się ciągle o kulach, podczas jednego z występów zaśpiewał Snake. W 2000 został wydany Voivod Lives, kolejny album koncertowy. W tym samym roku Away i Piggy zdecydowali aby zakończyć działalność Voivod. Langevin: "W końcówce 2000 duch w zespole umarł. Piggy i ja zadecydowaliśmy rozwiązać zespół". Ponadto formacja tonęła w długach, Away i Piggy byli zmuszeni podjąć się normalnej pracy: gitarzysta został oświetleniowcem w teatrze a perkusista zaczął przyjmować zlecenia związane z oprawą graficzną. Jednak z punktu widzenia Erica sprawy się miały następująco: "Tak naprawdę wcale nie odszedłem z Voivod, myślę że można powiedzieć, że zostałem wylany w elegancki sposób. Spotkaliśmy się w marcu 2001 i wtedy Away i Piggy powiedzieli mi że to koniec, w sensie koniec Voivod. No cóż, nie kupiłem tego, wiedziałem że Snake ma wrócić. Patrząc wstecz, uczciwie trzeba było przyznać że ze strony zespołu był to dobry ruch. A potem jeszcze dołączenie Jasona - jak mógłbym konkurować z oryginalnym wokalistą oraz byłym basistą z Metallica? Nie żywię urazy - rola frontmana była dla mnie przywilejem i zaszczytem". W związku z odejściem Erica, pojawiły się plotki jakoby pozwał Voivod, domagając się odszkodowania za wypadek w Niemczech. Jednakże sam zainteresowany zaprzeczał, twierdząc że wszystkie świadczenia otrzymał w ramach normalnego ubezpieczenia. Po odejściu z Voivod, Eric zamieszkał we Francji, gdzie kontynuował karierę z własną grupą E-Force.
 

W międzyczasie Dave Grohl utworzył projekt Probot. Do oprawy graficznej został zaangażowany Away - spotkał się wówczas z Bélangerem, który również brał udział w przedsięwzięciu, śpiewał w utworze Dictatosaurus. 27 września 2002 roku do Voivod dołączył Jason "Jasonic" Newsted znany z Metallica. W pażdzierniku zespół wszedł do studia. W 2003 ukazał się Voivod (początkowo miał nosić tytuł The Multiverse), wydany pod własnym szyldem Newsteda - Chophouse Records. Płyta zawierająca krótkie, dynamiczne utwory, utrzymane w duchu hard rocka z elementami punku, okazała się największym do tej pory sukcesem. Zajęła 21 miejsce w zestawieniu Billboard w kategorii Top Independent Albums. Away podkreślał kluczową rolę jaką odegrał wówczas Newsted. Basista poprzez swoją firmę wsparł Voivod finansowo a także walnie przyczynił się do reformacji grupy, to on stał za ponownym sprowadzeniem Snake'a. Kwiecień i maj wypełniła trasa z Sepultura, w czerwcu zespół otwierał występy Ozziego Osbourne'a a następnie wziął udział w Ozzfest. Planowane tournée z Ozzym zostało odwołane na skutek jego wypadku na quadzie. Tym sposobem, koncert w ramach Ozzfestu, z dnia 28 sierpnia 2003, miał okazać się ostatnim z Denisem D'Amourem w składzie. Rok 2004 Piggy spędził na komponowaniu nowego materiału, w 2005 ukazało się DVD D-V-O-D-1, zawierające wszystkie teledyski zespołu z lat 80-tych a także inne materiały archiwalne. D'Amour planował nagrywanie z Voivod kolejnej płyty ale wypadki miały potoczyć się inaczej.


Przez cały 2007 rok działalność zespołu została całkowicie wstrzymana.  W 2008 roku Voivod ogłosił powrót na scenę. Jako że dwa lata wcześniej, Newsted uległ wypadkowi i miał uszkodzone ramię, szeregi Voivod zdecydował się zasilić oryginalny basista Blacky.  Newsted, zgodnie z informacją na oficjalnej stronie zespołu, pozostał członkiem formacji. Jeśli chodzi o gitarzystę, to rozpatrywano wówczas również kandydaturę Andreasa Kissera z Sepultury, jednak podstawową przeszkodą okazała się odległość Kanada - Brazylia. Ostatecznie do Voivod został przyjęty Dan Mongrain, znany z zespołu Martyr, przyjaciel Blacky’ego. W takim składzie, 22 czerwca zespół dał pierwszy od śmierci Piggy’ego koncert, w Montrealu podczas festiwalu Heavy MTL. 23 czerwca 2009 ukazała się Infini, ostatnia płyta z materiałem Piggy’ego. Ze względu na odnawiającą się kontuzję Newsteda był pomysł aby tym razem zagrali zarówno Blacky jak i Eric Forrest. Jednakże ostatecznie Newsted zadecydował że podoła temu zadaniu w studio. Pojawiły się informacje jakoby miało być to ostatnie dzieło, kończące historię zespołu.    Voivod w składzie Snake, Away, Blacky, Dan wyruszył w trasę. Podczas festiwalu Hellfest Summer Open Air we Francji, wystąpił Eric Forrest i zaśpiewał utwór Tribal Convictions razem z Bélangerem. Koncerty formacji trwały praktycznie nieprzerwanie na przestrzeni lat 2009 -2011. W tym okresie zespół trzykrotnie wystąpił w Polsce. 

W połowie 2010 roku Voivod zarejestrował w studio nowy materiał, jednakże Away zastrzegł, iż na razie jest stanowczo za wcześnie aby mówić o kolejnym albumie. W czerwcu 2011 ukazał się koncertowy Warriors of Ice, był to zapis z występu w Montrealu z 12 grudnia 2009r.
We wrześniu 2011 Away zapowiedział nowy album, który powinien ukazać się z początkiem następnego roku. Za nowe kompozycje odpowiedzialni są głównie Dan i Blacky, autorem tekstów jest Snake, natomiast przygotowaniem warstwy graficznej zajmuje się Langevin.  

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
War and Pain	Voivod	08.1984	-	-	Metal Blade MBR 1026	[produced by Voivod]
Rrröööaaarrr	Voivod	03.1986	-	-	Noise International – MXT 8103	[produced by Voivod,Mike Amstadt]
Killing Technology	Voivod	04.1987	-	-	Combat 88561-8147-1	[produced by Voivod and Harris Johns]
Dimension Hatröss	Voivod	12.1987	-	-	Noise International FW 44262	[produced by Voivod and Harris Johns]
Nothingface	Voivod	12.1989	-	114[16]	Mechanic 6326	[produced by Glenn Robinson]
Angel Rat	Voivod	11.1991	-	-	MCA MCAD-10293	[produced by Terry Brown]
The Outer Limits	Voivod	08.1993	-	-	MCA MCAD-10701	[produced by Mark S. Berry]
Negatron	Voivod	11.1995	-	-	Mausoleum 71278-60019-2	[produced by Daryn Barry, Alfio Annibalini & Voivod]
Phobos	Voivod	.1997	-	-	Slipdisc 008 633 128-2	[produced by Rob Sanzo, Voivod]
Voivod	Voivod	03.2003	-	-	Chophouse 44015-2	[produced by Voivod, Jasonic, Brian Joseph Dobbs]
Katorz	Voivod	07.2006	-	-	The End Records TE074	[produced by Glen Robinson and Voivod]
Infini	Voivod	06.2009	-	-	Relapse Records – RR 7058-1	[produced by Jason Newsted & Glen Robinson]

Tony Henry

W 1965 roku Tony Henry został zatrudniony jako urzędnik w firmie ubezpieczeniowej.
Odkrył, że nie lubi pracy biurowej, ale co ważniejsze, odkrył, że ma całkiem dobry głos. Znalazł menedżera i śpiewał na lokalnych potańcówkach, co zachęciło go do rzucenia pracy i zajęcia się nią na pełen etat. Wytwórnia płytowa W&G zaproponowała mu kontrakt i wydała kilka singli. W 1966 roku nagrał swój bestsellerowy singiel - cover utworu Buddy'ego Holly'ego „Heartbeat”. Wystąpił w programie telewizyjnym The Go!! Show. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Baby Blue / The Easy Way Out	Tony Henry With The Breakaways	11.1965	86[1]	-	W & G WG-S-2478	[written by Vincent, James]
Heartbeat/A One Sided Love Affair	Tony Henry With The Breakaways	01.1966	77[4]	-	W & G WG-S-2520	[written by Petty, Montgomery ]

Denise LaSalle

Ora D. Allen (ur. 16 lipca 1934r- zm. 8 stycznia 2018r), znana pod pseudonimem artystycznym
Denise LaSalle, była amerykańską piosenkarką bluesową, R&B i soul, autorką tekstów piosenek i producentką muzyczną, która po śmierci Koko Taylor została okrzyknięta „Królową Bluesa”. Jej mężem był raper Super Wolf. Do najbardziej znanych utworów LaSalle należały „Trapped by a Thing Called Love”, „My Toot Toot”, „I'm So Hot” i „Down Home Blues”. 

 LaSalle, najmłodsza z ośmiorga dzieci, urodziła się jako Ora D. (lub Ora Dee) Allen 16 lipca 1934 roku w pobliżu Sidon w stanie Missisipi, na obszarze znanym wówczas jako Wyspa. Jej rodzicami byli Nathaniel A. Allen Sr. i Nancy Cooper Jej rodzina pracowała jako dzierżawcy, a ona musiała zbierać bawełnę i podejmować inne prace zarobkowe, aby utrzymać rodzinę.Wychowywała się w Belzoni od siódmego roku życia i śpiewała w chórach kościelnych lokalnych grup gospel w hrabstwie Leflore. W wieku 13 lat przeprowadziła się do Chicago, aby zamieszkać ze swoim najstarszym bratem.

  Występowała z muzykami R&B i pisała piosenki, inspirowane muzyką country i bluesem. Około 1963 roku, pracując jako barmanka w Mix's Lounge, poznała Billy'ego „The Kid” Emersona, który w tym czasie pracował dla Chess Records. Zaowocowało to rocznym kontraktem płytowym z Chess; jednak do żadnych sesji nagraniowych nie doszło. Później Emerson założył własną wytwórnię Tarpon i w 1967 roku nagrał dla niej „LaSalle”. Singiel „A Love Reputation” był skromnym regionalnym hitem. Założyła wraz ze swoim ówczesnym mężem Billem Jonesem niezależną firmę producencką Crajon.Jej piosenka „Trapped By a Thing Called Love” (1971) została wydana przez Westbound Records z siedzibą w Detroit. Osiągnęła ona 1. miejsce na krajowej liście przebojów R&B i 13. miejsce na liście Billboard Hot 100. Utwór zajął 85. miejsce na liście przebojów z końca 1971 roku. 30 listopada 1971 roku przyznano nagrodę w postaci złotej płyty RIAA za sprzedaż miliona egzemplarzy.

  Recenzując jej debiutancki album z 1972 roku o tym samym tytule, Robert Christgau napisał w książce Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981): „LaSalle wydaje się być przede wszystkim autorką tekstów piosenek, a dopiero potem piosenkarką, co może tłumaczyć pewną zawodową anonimowość w jej nietypowych nastrojach. Ale głos jest obecny - zmysłowy, ciepły, a nawet mądry, idealny do medytacyjnego funku z Memphis autorstwa [producenta] Willie Mitchella. A ponieważ jest całkiem dobrą autorką tekstów piosenek, praktycznie każdy z tych dwunastu utworów oferuje profesjonalną przyjemność”.

 Napisała również udane kontynuacje, „Now Run and Tell That” i „Man Sized Job”, które zajęły 3. i 4. miejsce w pierwszej dziesiątce list przebojów R&B, a także znalazły się na liście przebojów Hot 100. Jej wczesne hity zostały nagrane w studiu nagraniowym Hi w Memphis, prowadzonym przez Mitchella, z udziałem najlepszych muzyków sesyjnych z południa. Nadal odnosiła sukcesy i wydała trzy albumy w wytwórni Westbound. W 1976 roku przeprowadziła się do Jackson w stanie Tennessee i podpisała kontrakt z ABC Records. W ABC miała kolejny hit, „Love Me Right” (10. miejsce na liście R&B, 80. miejsce na liście pop). ABC zostało przejęte przez MCA, a LaSalle nagrała dla MCA trzy albumy. 

 Jej album z 1979 roku zawierał „Do Ya Think I'm Sexy”, a w 1980 roku wydała album „I'm So Hot”. Super Wolf nagrał  również rapowy utwór „Super Wolf Can Do It”.Kontynuowała występy na żywo i produkcję. Jej współautorska piosenka „Married, But Not to Each Other” znalazła się na składance „The Best of Barbara Mandrell” z 1979 roku. W 1982 roku LaSalle podpisała kontrakt z wytwórnią Malaco jako autorka tekstów, gdzie pisała piosenki między innymi dla Z.Z. Hill. Następnie namówiono ją do nagrania własnej płyty, co zaowocowało albumem Lady in the Street z 1983 roku.  

Kontynuowała nagrywanie dla Malaco przez 15 lat i wydała szereg albumów, które spotkały się z uznaniem krytyków, począwszy od Lady in the Street (1983) i Right Place, Right Time (1984). Jej utwory R&B, soul blues i soul były grane w miejskich stacjach radiowych w stanach południowych. W 1985 roku zdobyła jedyne uznanie na brytyjskiej liście przebojów, gdy jej cover utworu „My Toot Toot” zespołu Rockin' Sidney osiągnął 6. miejsce.Wystąpiła na Long Beach Blues Festival w latach 1984 i 1993. W 1993 roku wystąpiła również na San Francisco Blues Festival. Jej album „Smokin' in Bed” (1997) sprzedał się dobrze.

  LaSalle w wywiadach wspominała, że ​​w latach współpracy z Westbound i ABC/MCA mogła swobodnie nagrywać dowolne utwory, ale w Malaco miała większe ograniczenia. Malaco było wytwórnią bluesową i oczekiwano, że będzie nagrywać głównie „hard blues”. Po latach spędzonych w Malaco, LaSalle założyła własną wytwórnię Ordena i wydała kilka albumów, w tym „God's Got My Back”, album gospel, oraz „This Real Woman” (zestaw 2 płyt CD), który jest mieszanką wszystkiego, zawiera country, R&B, bluesa i pop. W 2002 roku LaSalle ponownie nagrywała dla nowej wytwórni, tym razem dla Ecko Records, małej wytwórni soulowo-bluesowej z siedzibą w Memphis. Pierwszym albumem był „Still the Queen”. Po ponad dekadzie nieobecności powróciła do Malaco, aby w 2010 roku wydać album zatytułowany „24 Hour Woman”. W 2011 roku została wprowadzona do Galerii Sław Bluesa. 

Jej mąż, James E. Wolfe, był w Jackson, gdzie otworzyła restaurację o nazwie Blues Legend Café. Restauracja znajdowała się pod adresem 436 E. Main Street, ale od tego czasu została zamknięta.[22] 

 LaSalle wyszła za mąż za Artica Craiga, współpracownika swojego brata A.J. w Campbell Soup, w 1956 roku, mając 22 lata. LaSalle i Craig byli razem tylko przez krótki czas, ale formalnie zakończyli małżeństwo dopiero tuż przed ślubem z drugim mężem, Billem Jonesem, w 1969 roku. Rozwiodła się z Jonesem w 1974 roku. Oboje współpracowali przy produkcji płyt i założyli niezależną firmę producencką Crajon Records. W 1977 roku wyszła za mąż za Jamesa E. „Super Wolfe” Wolfe'a Jr. Był didżejem, prowadził kilka stacji radiowych, został kaznodzieją i zmarł w 2022 roku. LaSalle miała dwoje dzieci. Po problemach z sercem i powikłaniach po upadku, w wyniku którego w październiku 2017 roku amputowano jej prawą nogę, LaSalle zmarła w otoczeniu rodziny w wieku 83 lat 8 stycznia 2018 roku. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trapped By A Thing Called Love/Keep It Coming	Denise LaSalle	08.1971	-	13[14]	Westbound 182	[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][1[1][16].R&B; Chart]
Now Run And Tell That/The Deeper I Go (The Better It Gets)	Denise LaSalle	03.1972	-	46[11]	Westbound 201	[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][3[12].R&B; Chart]
Man Sized Job/I'm Over You	Denise LaSalle	10.1972	-	55[9]	Westbound 206	[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][4[13].R&B; Chart]
What It Takes To Get A Good Woman (That's What It's Gonna Take To Keep Her)/Making A Good Thing Better	Denise LaSalle	05.1973	-	-	Westbound 215	[written by O. B. McClinton][produced by Crajon Enterprises][31[7].R&B; Chart]
Your Man And Your Best Friend/What Am I Doing Wrong	Denise LaSalle	10.1973	-	-	Westbound 219	[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][92[3].R&B; Chart]
Don't Nobody Live Here (By The Name Of Fool)/Good Goody Getter	Denise LaSalle	01.1974	-	-	Westbound 221	[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][67[7].R&B; Chart]
Get Up Off My Mind/The Best Thing I Ever Had	Denise LaSalle	06.1974	-	-	Westbound 223	[written by Denise LaSalle, Bill Jones][produced by Crajon Enterprises][96[4].R&B; Chart]
My Brand On You/Any Time Is The Right Time	Denise LaSalle	04.1975	-	-	Westbound 5004	[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][55[9].R&B; Chart]
Married, But Not To Each Other/Who's The Fool	Denise LaSalle	06.1976	-	102[5]	Westbound 5019	[written by D. LaSalle, F. Miller][produced by Crajon Enterprises][16[17].R&B; Chart]
Freedom To Express Yourself/Second Breath	Denise LaSalle	04.1977	-	-	ABC 12238	[written by Denise LaSalle][produced by Ordena Enterprises, Inc. With Soultastic, Inc.][100[1].R&B; Chart]
Love Me Right/Fool Me Good	Denise LaSalle	11.1977	-	80[10]	ABC 12312	[written by Denise LaSalle][produced by Denise La Salle][10[21].R&B; Chart]
One Life To Live/Before You Take It To The Streets	Denise LaSalle	05.1978	-	-	ABC 12353	[written by Denise LaSalle][produced by Denise La Salle][87[5].R&B; Chart]
Workin' Overtime/No Matter What They Say	Denise LaSalle	10.1978	-	-	ABC 12419	[written by Denise LaSalle][produced by Denise LaSalle][70[6].R&B; Chart]
P.A.R.T.Y. (Where It Is)/Under The Influence	Denise LaSalle	02.1979	-	-	ABC 12443	[written by Denise LaSalle][produced by Denise La Salle][90[2].R&B; Chart]
I'm So Hot/A Miracle, You And Me	Denise LaSalle	05.1980	-	-	MCA 41222	[written by Denise LaSalle][produced by Denise LaSalle, Ordena][62[5].R&B; Chart]
My Tu-Tu/Give Me Yo' Most Strongest Whiskey	Denise LaSalle	06.1985	-	-	Malaco 2112	[written by Sidney Simien][produced by Tommy Couch, Wolf Stephenson][79[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trapped by a Thing Called Love	Denise LaSalle	02.1972	-	120[9]	Westbound 2012	[produced by Bill Jones]

Von Bondies

Von Bondies to amerykański zespół rockowy założony w 1997 roku. Przełomowy album zespołu, Pawn Shoppe Heart, ukazał się w 2004 roku i zawiera single „C'mon C'mon” i „Tell Me What You See”. Von Bondies byli headlinerami tras koncertowych po Wielkiej Brytanii/Europie, Australii i Stanach Zjednoczonych, grając z takimi zespołami supportującymi jak The Kills, Kasabian, Franz Ferdinand, Modey Lemon, SSM, The Subways, The Stills, Hot Panda i The Donnas. Wystąpili również w programach Late Show z Davidem Lettermanem, Last Call z Carsonem Daly oraz CD:UK. Zespół rozpadł się w lipcu 2011 roku.

 Zespół reaktywował się w 2020 roku i planował trasę koncertową z reaktywacją,
ale plany te musiały zostać porzucone z powodu pandemii COVID-19. Członkowie zespołu zaangażowali się od tego czasu w inne projekty muzyczne.

  W 1997 roku Jason Stollsteimer i Marcie Bolen uczestniczyli w koncercie The Cramps i japońskiego zespołu garażowego Guitar Wolf. W tym czasie Stollsteimer pracował jako barman w kręgielni, a Marcie jako fryzjerka. Występ zainspirował ich do założenia własnego zespołu Baby Killers, który koncertował z innymi zespołami z Detroit: The Detroit Cobras, The Go i The White Stripes. Po zatrudnieniu Dona Bluma na perkusji i Lauren Wilcox na basie, zespół zmienił nazwę na The Von Bondies. Przełom nastąpił, gdy zespół zagrał koncert sylwestrowy w Detroit w stanie Michigan w 2000 roku. Na koncercie obecny był Long Gone John, właściciel wytwórni Sympathy for the Record Industry.  

Doprowadziło to kwartet do nagrania singli „It Came from Japan”, będącego hołdem dla Guitar Wolf, oraz „Nite Train”. Jack White wyprodukował debiutancki album Von Bondies, „Lack of Communication”, pod koniec 2001 roku.Nagranie zajęło trzy dni, podobnie jak w przypadku albumu koncertowego.Album został wydany w Stanach Zjednoczonych przez Sympathy for the Record Industry, a w Wielkiej Brytanii przez Sweet Nothing Records. Ukrytym utworem bonusowym był cover utworu Sama Cooke’a „Bring It On Home to Me” z Bolen na wokalu. 

Von Bondies ostatecznie podpisali kontrakt z wytwórnią Sire i rozpoczęli pracę nad swoim drugim albumem. W czerwcu 2003 roku ukazał się „Raw and Rare (Dim Mak)”, zbiór nagrań BBC z lat 2001 i 2002, a także kilka rave'owych utworów nagranych w detroickim Lager House. Tego lata zespół zagrał triumfalny koncert w rodzinnym mieście z reaktywowanym The Stooges, przygotowując się do wydania wyprodukowanego przez Jerry'ego Harrisona albumu „Pawn Shoppe Heart”, który ukazał się na początku 2004 roku. Jesienią Smith opuścił zespół; Yasmine Smith (niespokrewniona z nią) przejęła obowiązki basistki. Smith i Bolen opuścili grupę w 2006 roku, a Stollsteimer i Blum zatrudnili wokalistkę/gitarzystkę/klawiszowiec Alicię Gbur (również z Nice Device) oraz gitarzystę Matta Lanoo podczas trasy koncertowej trwającej od jesieni 2007 do wiosny 2008 roku. Basistka/wokalistka Leann Banks i gitarzystka/wokalistka Christy Hunt uzupełniły skład Von Bondies przed nagraniem trzeciego albumu zespołu, Love Hate and Then There's You, który ukazał się nakładem wytwórni Majordomo na początku 2009 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
C' mon c' mon	Von Bondies	02.2004	21[2]	-	Sire W 635	[written by Jason Stollsteimer][produced by Jerry Harrison/Jason Stollsteimer]
Tell me what you see	Von Bondies	05.2004	43[1]	-	Sire W 639	[written by Jason Stollsteimer][produced by Jerry Harrison/Jason Stollsteimer]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pawn shoppe heart	Von Bondies	02.2004	36[3]	197[1]	Sire 9362485492	[produced by Jerry Harrison/Jason Stollsteimer/Jim Diamond]

Al Wilson

Al Wilson , ur. 19.06.1939r w Meridian, Mississippi,murzyński wokalista soulowy najlepiej
znany ze swoich przebojów "Show and Tell" i "The Snake".Inne znane jego piosenki to "Touch and Go" i "La La (Peace Song)".
 

Zaczął profesjonalną karierę w wieku 12 lat zostając liderem własnego kwartetu wykonującego spirituels i śpiewając w kościelnym chórze.Podczas jego nauki w collegu rodzina przeniosła się do San Bernardino w Kalifornii,gdzie pracował jako kurier pocztowy,biuralista,a także uczył się gry na perkusji.Po ukończeniu szkoły przez cztery lata był członkiem zespołu Johnny Harris and the Statesmen,zanim zaczął służbę wojskową w marynarce wojennej.Po dwuletnim pobycie w wojsku osiadł w Los Angeles,gdzie śpiewał w nocnych klubach przed przystąpieniem do rhythm'n'bluesowej wokalnej grupy Jewels.
 

W 1966r podpisał kontrakt z wytwórnią Johnny Riversa,Soul City,Rivers był też producentem jego pierwszego albumu "Secret Agent Man" z którego pochodził jego największy hit-"The Snake" z 1968r.W tym samym roku wydał mniejszy hit "Do What You Gotta Do" i zniknął do 1973r,gdy nagrał "Show And Tell" ,która wcześniej lansował bez powodzenia Johnny Mathis.Wilson nagrał swoją wersję wspomnianego utworu kila miesięcy póżniej z olbrzymim powodzeniem umieszczając piosenkę na szczycie listy Billboard.
 

W 1974r nagrywa kolejny przebój "The La La Peace Song" i dwa lata póżniej duży rhythm'n'bluesowy hit "I've Got a Feeling We'll Be Seeing Each Other Again".W 1979r kończy swoją obecnośc na listach bestsellerów piosenką "Count the Days" i następne dwie dekady spędza na koncertach w klubach. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do what you gotta do/Now I know what love is	Al Wilson	01.1968	-	102[4]	Soul City 761	[#83 hit for Nina Simone and Bobby Vee in 1968][39[6].R&B; Chart][written by Jimmy Webb][produced by Johnny Rivers]
The Snake / Getting Ready for Tomorrow	Al Wilson	08.1968	41[5]	27[10]	Soul City 767	[written by Oscar Brown, Jr.][produced by Johnny Rivers,Marc Gordon][32[5].R&B; Chart]
Poor Side of Town / The Dolphins	Al Wilson	01.1969	-	75[4]	Soul City 771	[written by Johnny Rivers, Lou Adler][produced by Lou Adler]
I stand accused/Shake me,wake me [When it's over]	Al Wilson	04.1969	-	106[3]	Soul City 773	[#63 hit for Jerry Butler in 1964][written by William Butler, Jerry Butler][produced by Johnny Rivers]
Lodi / By the Time I Get Phoenix	Al Wilson	08.1969	-	67[7]	Soul City 775	[written by John Fogerty][produced by Johnny Rivers]
Show and Tell / Listen to Me	Al Wilson	10.1973	-	1[1][23]	Rocky Road 30 073	[gold-US][written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller][10[18].R&B; Chart]
Touch and Go / Settle Me Down	Al Wilson	03.1974	-	57[9]	Rocky Road 30 076	[written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller][23[15].R&B; Chart]
La La Peace Song / Keep On Lovin' You	Al Wilson	10.1974	-	30[10]	Rocky Road 30 200	[written by Johnny Bristol, L. Martin][produced by Johnny Bristol][19[12].R&B; Chart]
I Won't Last a Day Without You/Let me be the one/Willoughby Brook	Al Wilson	01.1975	-	70[7]	Rocky Road 30 202	[written by Roger Nichols/Paul Williams][produced by Jerry Fuller][18[11].R&B; Chart]
I've Got a Feeling [We'll be seeing each other again]/Be concemed	Al Wilson	03.1976	-	29[10]	Playboy 6062	[written by Homer Banks/Carl Hampton][produced by Marc Gordon][3[17].R&B; Chart]
Baby I Want Your Body/Stay With Me	Al Wilson	07.1976	-	-	Playboy 6076	[written by Richard Cason, Billy Ray Charles ][produced by Marc Gordon][28[12].R&B; Chart]
Count The Days/Is This The End	Al Wilson	06.1979	-	-	Roadshow 11583	[written by Gary Gilbert, T. G. Conway, Allan Felder][produced by T. G. Conway, Allan Felder][84[4].R&B; Chart]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Show and Tell	Al Wilson	12.1973	-	70[17]	Rocky Road 3601	[produced by Jerry Fuller]
La La Peace Song	Al Wilson	10.1974	-	171[7]	Rocky Road 3700	[produced by Jerry Fuller, Johnny Bristol , Steve Cropper]
I've Got a Feeling	Al Wilson	07.1976	-	185[2]	Playboy 410	-

Amy Winehouse

Amy Jade Winehouse (ur. 14 września 1983), brytyjska piosenkarka, kompozytorka
i autorka tekstów.
Winehouse urodziła się w południowej dzielnicy Londynu; wywodzi się z rodziny żydowskiej o tradycjach jazzowych.Jej ojciec jest taksówkarzem, matka - farmaceutką. Amy dorastała w londyńskiej dzielnicy Southgate. Uczęszczała do Ashmole School. W wieku dziesięciu lat założyła krótko działającą grupę muzyczną o nazwie "Sweet 'n' Sour". Artystka swój zespół opisała jako "żydowskie odzwierciedlenie zespołu Salt-N-Pepa". 

Po rozpadzie "Sweet 'n' Sour" dołączyła do Sylvia Young Theatre School, jednak rok później (w wieku trzynastu lat) została wyrzucona ze szkoły, gdyż przekłuła sobie nos w celu umieszczenia kolczyka. Po tym incydencie uczęszczała do BRIT School.
Winehouse umie grać na gitarze od trzynastego roku życia; śpiewa profesjonalnie od szesnastych urodzin, kiedy to jej przyjaciel Tyler James, wokalista soulowy, wysłał nagranie demo Amy wytwórni A&R; Records.Po rozmowach z różnymi wytwórniami płytowymi, Winehouse dołączyła do Island Records (Universal Music), z którą jest związana do teraz.
Znawcy muzyki jazzowej podkreślają, iż głos Winehouse można porównywać do dźwięku strun głosowych takich sław jak Sarah Vaughan, czy Macy Gray. 

Amy Winehouse była jedną z czołowych wokalistek Wielkiej Brytanii w latach 2000. Podczas gdy brytyjska prasa i tabloidy zdawały się koncentrować na jej hałaśliwym zachowaniu i tragicznym końcu, fani i krytycy docenili jej surowy urok, bezczelne poczucie humoru i charakterystyczny, soulowy, jazzowy wokal. Jej platynowy, nominowany do Mercury Prize album „Frank” (2003) wywołał porównania do Billie Holiday i Sarah Vaughan, a także do Macy Gray i Lauryn Hill, prezentując szerokiej publiczności jej niepowtarzalny głos i głęboko osobisty styl pisania piosenek. 

Jednak dopiero w 2006 roku Winehouse naprawdę zagościła na światowej scenie dzięki swojemu drugiemu albumowi „Back to Black”. Współpracując z producentem Markiem Ronsonem, stworzyła nostalgiczne, retro brzmienie, które można usłyszeć w takich hitach jak „Rehab” i „You Know I'm No Good”. Jeden z najlepiej sprzedających się albumów w historii Wielkiej Brytanii, przyniósł Winehouse rekordowe pięć nagród Grammy w 2008 roku. Album ten był jej ostatnim; zmarła w Londynie 23 lipca 2011 roku, w wieku 27 lat. 

Urodzona w rodzinie taksówkarza i farmaceutki, Winehouse dorastała w dzielnicy Southgate w północnym Londynie. Jej dzieciństwo wypełnione było jazzem. Wielu wujków ze strony matki było zawodowymi muzykami jazzowymi, a jej babcia ze strony ojca była w pewnym momencie romansem z brytyjską legendą jazzu, Ronniem Scottem. W domu słuchała i chłonęła muzykę, którą wybierali jej rodzice: między innymi Dinah Washington, Ellę Fitzgerald i Franka Sinatrę. Jednak w wieku nastoletnim pociągał ją buntowniczy duch TLC, Salt-N-Pepa i innych amerykańskich zespołów R&B i hip-hopowych tamtych czasów. W wieku 16 lat, po tym, jak została wydalona z londyńskiej Sylvia Young Theatre School, jej pierwszy przełom nastąpił, gdy piosenkarz pop Tyler James, kolega ze szkoły i bliski przyjaciel, przekazał jej demo swojemu przedstawicielowi ds. reklamy i rozwoju, który poszukiwał wokalisty jazzowego. Ta okazja doprowadziła do podpisania przez nią kontraktu płytowego z wytwórnią Island Records.  

Pod koniec 2003 roku, gdy miała 20 lat, Island wydała swój debiutancki album „Frank”. Z udziałem producenta hiphopowego i klawiszowca Salaama Remi, połączenie jazzu, popu, soulu i hip-hopu w wykonaniu Winehouse zebrało entuzjastyczne recenzje. Album był nominowany do Mercury Music Prize w 2004 roku, a także do dwóch Brit Awards, a jego główny singiel „Stronger Than Me” zdobył nagrodę Ivor Novello w kategorii „Najlepszy Utwór Współczesny”. Po debiucie Winehouse, pochwały i dociekliwe wywiady pojawiły się w prasie równolegle z jej burzliwym życiem publicznym. Kilkakrotnie pojawiała się w klubach lub programach telewizyjnych zbyt pijana, by zaśpiewać cały set. W 2006 roku jej firma zarządzająca w końcu zasugerowała jej udanie się na odwyk z powodu nadużywania alkoholu, ale zamiast tego porzuciła firmę i opisała swoje przeżycia w przeboju „Rehab”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów i był głównym singlem z jej drugiego, chwalonego przez krytyków albumu „Back to Black”. 

Dzięki sugestywnym produkcjom Salaam Remi i brytyjskiego DJ-a/multiinstrumentalisty Marka Ronsona, album nieco porzucił jazz, zagłębiając się w brzmienia girlsbandów z lat 50. i 60-tych, rock & rolla i soulu. Fanfary wywołane wydaniem były tak głośne, że zaczęło rozprzestrzeniać się na brzegi USA; kilku raperów i DJ-ów stworzyło własne remiksy różnych utworów, nie wspominając o coverach Prince'a i Arctic Monkeys. Miesiąc po tym, jak Winehouse zdobyła nagrodę Brit Awards dla Najlepszej Artystki w lutym 2007 roku, Universal wydał w USA album „Back to Black”. Płyta osiągnęła wyższą pozycję na listach przebojów niż jakikolwiek inny amerykański debiut brytyjskiej artystki i przez kilka miesięcy utrzymywała się w pierwszej dziesiątce, sprzedając się w nakładzie miliona egzemplarzy do końca lata. 

Podobnie jak w Wielkiej Brytanii, Winehouse stała się tematem rozmów w całym mieście, lądując na okładkach magazynów „Rolling Stone” i „Spin”. Wkrótce jednak Winehouse odwołała trasę koncertową po Ameryce Północnej. Pierwsze doniesienia wskazywały, że przechodziła odwyk z powodu uzależnienia, ale jej nowy menedżer zaprzeczył tym doniesieniom, twierdząc, że powodem było skrajne wyczerpanie. Jej nieprzewidywalne zachowanie sprawiło, że ona i jej nowy mąż, Blake Fielder-Civil, nieustannie pojawiali się w tabloidach, zarówno na scenach, jak i poza nimi po obu stronach Atlantyku. Pod koniec 2007 roku amerykańscy fani w końcu mieli szansę usłyszeć wczesną twórczość Winehouse, z lekko skróconą (dwie piosenki usunięte i jedna dodana) wersją utworu „Frank”. 

 Niestety, kolejne cztery lata były wypełnione dramatami, rozczarowaniami i bardzo małą ilością muzyki. Do 2009 roku jej małżeństwo zakończyło się rozwodem, była wielokrotnie aresztowana pod zarzutem napaści i/lub zakłócania porządku publicznego, a jej zmagania z nadużywaniem substancji psychoaktywnych i problemami ze zdrowiem psychicznym były tragicznie przedstawiane w prasie. Występy publiczne przeradzały się w chaotyczne katastrofy, a najgorsze z nich były publikowane na stronach do udostępniania filmów, aby wszyscy mogli je zobaczyć. Utwór z albumu hołdującego Quincy'emu Jonesowi P: Soul Bossa Nostra ukazał się w 2010 roku, a duet z Tonym Bennettem ogłoszono na początku 2011 roku, ale planowana kontynuacja Back to Black nigdy nie wyszła poza fazę demo. Winehouse została znaleziona martwa w swoim mieszkaniu w Camden w Londynie. 

Raport koronera, dostarczony trzy miesiące później, ujawnił, że poziom alkoholu we krwi Winehouse osiągnął potencjalnie śmiertelny poziom.  Prawie dwa miesiące po jej śmierci, pierwszy pośmiertny występ Winehouse został opublikowany w albumie Tony'ego Bennetta Duets II, gdzie zaśpiewała z nim w utworze „Body and Soul”. Pod koniec 2011 roku fundacja jej rodziny ogłosiła wydanie „Lioness: Hidden Treasures”, pośmiertnej kompilacji zawierającej nagrania z całej jej kariery (choć kilka aranżacji zostało nagranych już po jej śmierci). Rok po premierze „Lioness” w BBC ukazał się luksusowy zestaw CD/DVD- dostępny zarówno w czteropłytowym pudełku, jak i w mniejszej, dwupłytowej kompilacji- zawierający wszystkie jej występy na żywo dla British Broadcasting Company. 

 Latem 2015 roku film dokumentalny „Amy” w reżyserii Asifa Kapadii opowiedział jej historię za pomocą zdjęć, nagrań archiwalnych (w studiu i poza nim) oraz muzyki. Wiele z tych materiałów nie było wcześniej dostępnych. Zawierał również wywiady z przyjaciółmi, rodziną, współpracownikami muzycznymi i zmarłą piosenkarką. W październiku tego samego roku wydano ścieżkę dźwiękową, która zawierała na przemian wcześniej opublikowane i niepublikowane materiały Winehouse oraz utwory z filmu. W 2021 roku ukazała się kolejna pośmiertna kolekcja, dostępna wyłącznie na winylu z okazji Record Store Day. Remiksy zebrały rzadkie utwory z całej jej kariery, w tym nagrania Hot Chipa i MJ Cole'a, a także gościnne teksty takich artystów jak Jay-Z i Ghostface Killah. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stronger Than Me	Amy Winehouse	10.2003	71[2]	-	Island CID 830	[silver-UK][written by Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Take The Box	Amy Winehouse	01.2004	57[2]	-	Island CID 840	[written by Amy Winehouse][produced by Amy Winehouse]
In My Bed / You Sent Me Flying	Amy Winehouse	04.2004	60[2]	-	Island CID 852	[written by Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Pumps / Help Yourself	Amy Winehouse	09.2004	65[2]	-	Island CID 865	[silver-UK][written by Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Rehab	Amy Winehouse	10.2006	7[83]	9[20]	Island 1709535	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Amy Winehouse][produced by Mark Ronson]
You Know I'm No Good	Amy Winehouse feat. Ghostface Killah	01.2007	18[60]	77[13]	Island 1720849	[platinum-UK][written by Amy Winehouse][produced by Mark Ronson]
Back To Black	Amy Winehouse	04.2007	8[63]	-	Island CATCO 886310	[3x-platinum-UK][platinum-US][written by Amy Winehouse,Mark Ronson][produced by Mark Ronson]
Valerie	Mark Ronson feat. Amy Winehouse	04.2007	2[61]	-	Columbia CATCO 129325981	[4x-platinum-UK][written by Sean Payne,David McCabe,Abi Harding,Boyan Chowdhury,Russell Pritchard][produced by Mark Ronson]
Tears Dry On Their Own	Amy Winehouse	07.2007	16[40]	-	Island MIUCT 3139	[2x-platinum-UK][written by Nick Ashford,Valerie Simpson,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Valerie	Amy Winehouse	10.2007	37[33]	-	Island MIUCT 3140	[platinum-UK][written by Sean Payne,David McCabe,Abi Harding,Boyan Chowdhury,Russell Pritchard][produced by Stephen Street]
Love Is A Losing Game	Amy Winehouse	12.2007	33[7]	-	Island 1755398/td>	[platinum-UK][written by Amy Winehouse][produced by Mark Ronson]
B-Boy Baby	Mutya Buena & Amy Winehouse	01.2008	73[8]	-	4th & B'way 1756344	[written by Phil Spector,Ellie Greenwich,Jeff Barry,Craig Klepto Tucker,Peter Celik,Angela Hunte][produced by Salaam Remi]
Will You Still Love Me Tomorrow?	Amy Winehouse	08.2011	62[1]	103[1]	Island GBAAN 0400886	[silver-UK][written by Carole King, Gerry Goffin][produced by Jony Rockstar]
Body and Soul	Tony Bennett & Amy Winehouse	09.2011	40[2]	87[1]	Sony Music USSM 19400720	[written by Edward Heyman,Robert Sour,Frank Eyton,Johnny Green][produced by Phil Ramone]
Our Day Will Come	Amy Winehouse	12.2011	29[5]	-	Island GBUM 71110106	[silver-UK][written by Bob Hilliard,Mort Garson][produced by Salaam Remi]
Cherry Wine	Nas featuring Amy Winehouse	09.2012	144	-	Def Jam	[written by Nasir Jones,Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Frank	Amy Winehouse	11.2003	3[143]	33[25]	Island 9812918	[3x-platinum-UK][produced by Commissioner Gordon, Jimmy Hogarth, Salaam Remi, Matt Rowe ,Amy Winehouse]
Back To Black	Amy Winehouse	11.2006	1[6][549]	2[178]	Island 1713041	[15x-platinum-UK][2x-platinum-US][produced by Mark Ronson, Salaam Remi]
Back To Black (Deluxe Edition)	Amy Winehouse	11.2007	1[1][55]	-	Island 1749097	-
Frank [The Super Deluxe Edition]	Amy Winehouse	05.2008	99[1]	-	Island 1765835	-
Frank / Back to Black	Amy Winehouse	08.2011	10[2]	-	Island 1789558	-
Back to Black: B-Sides (EP)	Amy Winehouse	08.2011	-	101[2]	Universal	-
Lioness: Hidden Treasures	Amy Winehouse	12.2011	1[1][29]	5[22]	Island 2790436	[3x-platinum-UK][produced by Dae Bennett, Paul O'Duffy, Phil Ramone, Salaam Remi,Mark Ronson]
Amy Winehouse at the BBC	Amy Winehouse	12.2012	33[2]	-	Island 3721973	-
Amy [OST]	Amy Winehouse	11.2015	19[6]	-	Island 4762804	[silver-UK]
Remixes	Amy Winehouse	06.2021	94[1]	151[1]	UMC 3542750	-