poniedziałek, 27 października 2025

Denise LaSalle

Ora D. Allen (ur. 16 lipca 1934r- zm. 8 stycznia 2018r), znana pod pseudonimem artystycznym
Denise LaSalle, była amerykańską piosenkarką bluesową, R&B i soul, autorką tekstów piosenek i producentką muzyczną, która po śmierci Koko Taylor została okrzyknięta „Królową Bluesa”. Jej mężem był raper Super Wolf. Do najbardziej znanych utworów LaSalle należały „Trapped by a Thing Called Love”, „My Toot Toot”, „I'm So Hot” i „Down Home Blues”. 

 LaSalle, najmłodsza z ośmiorga dzieci, urodziła się jako Ora D. (lub Ora Dee) Allen 16 lipca 1934 roku w pobliżu Sidon w stanie Missisipi, na obszarze znanym wówczas jako Wyspa. Jej rodzicami byli Nathaniel A. Allen Sr. i Nancy Cooper Jej rodzina pracowała jako dzierżawcy, a ona musiała zbierać bawełnę i podejmować inne prace zarobkowe, aby utrzymać rodzinę.Wychowywała się w Belzoni od siódmego roku życia i śpiewała w chórach kościelnych lokalnych grup gospel w hrabstwie Leflore. W wieku 13 lat przeprowadziła się do Chicago, aby zamieszkać ze swoim najstarszym bratem.

  Występowała z muzykami R&B i pisała piosenki, inspirowane muzyką country i bluesem. Około 1963 roku, pracując jako barmanka w Mix's Lounge, poznała Billy'ego „The Kid” Emersona, który w tym czasie pracował dla Chess Records. Zaowocowało to rocznym kontraktem płytowym z Chess; jednak do żadnych sesji nagraniowych nie doszło. Później Emerson założył własną wytwórnię Tarpon i w 1967 roku nagrał dla niej „LaSalle”. Singiel „A Love Reputation” był skromnym regionalnym hitem. Założyła wraz ze swoim ówczesnym mężem Billem Jonesem niezależną firmę producencką Crajon.Jej piosenka „Trapped By a Thing Called Love” (1971) została wydana przez Westbound Records z siedzibą w Detroit. Osiągnęła ona 1. miejsce na krajowej liście przebojów R&B i 13. miejsce na liście Billboard Hot 100. Utwór zajął 85. miejsce na liście przebojów z końca 1971 roku. 30 listopada 1971 roku przyznano nagrodę w postaci złotej płyty RIAA za sprzedaż miliona egzemplarzy.

  Recenzując jej debiutancki album z 1972 roku o tym samym tytule, Robert Christgau napisał w książce Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981): „LaSalle wydaje się być przede wszystkim autorką tekstów piosenek, a dopiero potem piosenkarką, co może tłumaczyć pewną zawodową anonimowość w jej nietypowych nastrojach. Ale głos jest obecny - zmysłowy, ciepły, a nawet mądry, idealny do medytacyjnego funku z Memphis autorstwa [producenta] Willie Mitchella. A ponieważ jest całkiem dobrą autorką tekstów piosenek, praktycznie każdy z tych dwunastu utworów oferuje profesjonalną przyjemność”.

 Napisała również udane kontynuacje, „Now Run and Tell That” i „Man Sized Job”, które zajęły 3. i 4. miejsce w pierwszej dziesiątce list przebojów R&B, a także znalazły się na liście przebojów Hot 100. Jej wczesne hity zostały nagrane w studiu nagraniowym Hi w Memphis, prowadzonym przez Mitchella, z udziałem najlepszych muzyków sesyjnych z południa. Nadal odnosiła sukcesy i wydała trzy albumy w wytwórni Westbound. W 1976 roku przeprowadziła się do Jackson w stanie Tennessee i podpisała kontrakt z ABC Records. W ABC miała kolejny hit, „Love Me Right” (10. miejsce na liście R&B, 80. miejsce na liście pop). ABC zostało przejęte przez MCA, a LaSalle nagrała dla MCA trzy albumy. 

 Jej album z 1979 roku zawierał „Do Ya Think I'm Sexy”, a w 1980 roku wydała album „I'm So Hot”. Super Wolf nagrał  również rapowy utwór „Super Wolf Can Do It”.Kontynuowała występy na żywo i produkcję. Jej współautorska piosenka „Married, But Not to Each Other” znalazła się na składance „The Best of Barbara Mandrell” z 1979 roku. W 1982 roku LaSalle podpisała kontrakt z wytwórnią Malaco jako autorka tekstów, gdzie pisała piosenki między innymi dla Z.Z. Hill. Następnie namówiono ją do nagrania własnej płyty, co zaowocowało albumem Lady in the Street z 1983 roku.  

Kontynuowała nagrywanie dla Malaco przez 15 lat i wydała szereg albumów, które spotkały się z uznaniem krytyków, począwszy od Lady in the Street (1983) i Right Place, Right Time (1984). Jej utwory R&B, soul blues i soul były grane w miejskich stacjach radiowych w stanach południowych. W 1985 roku zdobyła jedyne uznanie na brytyjskiej liście przebojów, gdy jej cover utworu „My Toot Toot” zespołu Rockin' Sidney osiągnął 6. miejsce.Wystąpiła na Long Beach Blues Festival w latach 1984 i 1993. W 1993 roku wystąpiła również na San Francisco Blues Festival. Jej album „Smokin' in Bed” (1997) sprzedał się dobrze.

  LaSalle w wywiadach wspominała, że ​​w latach współpracy z Westbound i ABC/MCA mogła swobodnie nagrywać dowolne utwory, ale w Malaco miała większe ograniczenia. Malaco było wytwórnią bluesową i oczekiwano, że będzie nagrywać głównie „hard blues”. Po latach spędzonych w Malaco, LaSalle założyła własną wytwórnię Ordena i wydała kilka albumów, w tym „God's Got My Back”, album gospel, oraz „This Real Woman” (zestaw 2 płyt CD), który jest mieszanką wszystkiego, zawiera country, R&B, bluesa i pop. W 2002 roku LaSalle ponownie nagrywała dla nowej wytwórni, tym razem dla Ecko Records, małej wytwórni soulowo-bluesowej z siedzibą w Memphis. Pierwszym albumem był „Still the Queen”. Po ponad dekadzie nieobecności powróciła do Malaco, aby w 2010 roku wydać album zatytułowany „24 Hour Woman”. W 2011 roku została wprowadzona do Galerii Sław Bluesa. 

Jej mąż, James E. Wolfe, był w Jackson, gdzie otworzyła restaurację o nazwie Blues Legend Café. Restauracja znajdowała się pod adresem 436 E. Main Street, ale od tego czasu została zamknięta.[22] 

 LaSalle wyszła za mąż za Artica Craiga, współpracownika swojego brata A.J. w Campbell Soup, w 1956 roku, mając 22 lata. LaSalle i Craig byli razem tylko przez krótki czas, ale formalnie zakończyli małżeństwo dopiero tuż przed ślubem z drugim mężem, Billem Jonesem, w 1969 roku. Rozwiodła się z Jonesem w 1974 roku. Oboje współpracowali przy produkcji płyt i założyli niezależną firmę producencką Crajon Records. W 1977 roku wyszła za mąż za Jamesa E. „Super Wolfe” Wolfe'a Jr. Był didżejem, prowadził kilka stacji radiowych, został kaznodzieją i zmarł w 2022 roku. LaSalle miała dwoje dzieci. Po problemach z sercem i powikłaniach po upadku, w wyniku którego w październiku 2017 roku amputowano jej prawą nogę, LaSalle zmarła w otoczeniu rodziny w wieku 83 lat 8 stycznia 2018 roku. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Trapped By A Thing Called Love/Keep It ComingDenise LaSalle08.1971-13[14]Westbound 182[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][1[1][16].R&B; Chart]
Now Run And Tell That/The Deeper I Go (The Better It Gets)Denise LaSalle03.1972-46[11]Westbound 201[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][3[12].R&B; Chart]
Man Sized Job/I'm Over YouDenise LaSalle10.1972-55[9]Westbound 206[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][4[13].R&B; Chart]
What It Takes To Get A Good Woman (That's What It's Gonna Take To Keep Her)/Making A Good Thing BetterDenise LaSalle05.1973--Westbound 215[written by O. B. McClinton][produced by Crajon Enterprises][31[7].R&B; Chart]
Your Man And Your Best Friend/What Am I Doing WrongDenise LaSalle10.1973--Westbound 219[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][92[3].R&B; Chart]
Don't Nobody Live Here (By The Name Of Fool)/Good Goody GetterDenise LaSalle01.1974--Westbound 221[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][67[7].R&B; Chart]
Get Up Off My Mind/The Best Thing I Ever HadDenise LaSalle06.1974--Westbound 223[written by Denise LaSalle, Bill Jones][produced by Crajon Enterprises][96[4].R&B; Chart]
My Brand On You/Any Time Is The Right TimeDenise LaSalle04.1975--Westbound 5004[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][55[9].R&B; Chart]
Married, But Not To Each Other/Who's The FoolDenise LaSalle06.1976-102[5]Westbound 5019[written by D. LaSalle, F. Miller][produced by Crajon Enterprises][16[17].R&B; Chart]
Freedom To Express Yourself/Second BreathDenise LaSalle04.1977--ABC 12238[written by Denise LaSalle][produced by Ordena Enterprises, Inc. With Soultastic, Inc.][100[1].R&B; Chart]
Love Me Right/Fool Me GoodDenise LaSalle11.1977-80[10]ABC 12312[written by Denise LaSalle][produced by Denise La Salle][10[21].R&B; Chart]
One Life To Live/Before You Take It To The StreetsDenise LaSalle05.1978--ABC 12353[written by Denise LaSalle][produced by Denise La Salle][87[5].R&B; Chart]
Workin' Overtime/No Matter What They SayDenise LaSalle10.1978--ABC 12419[written by Denise LaSalle][produced by Denise LaSalle][70[6].R&B; Chart]
P.A.R.T.Y. (Where It Is)/Under The InfluenceDenise LaSalle02.1979--ABC 12443[written by Denise LaSalle][produced by Denise La Salle][90[2].R&B; Chart]
I'm So Hot/A Miracle, You And MeDenise LaSalle05.1980--MCA 41222[written by Denise LaSalle][produced by Denise LaSalle, Ordena][62[5].R&B; Chart]
My Tu-Tu/Give Me Yo' Most Strongest WhiskeyDenise LaSalle06.1985--Malaco 2112[written by Sidney Simien][produced by Tommy Couch, Wolf Stephenson][79[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Trapped by a Thing Called LoveDenise LaSalle02.1972-120[9]Westbound 2012[produced by Bill Jones]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

niedziela, 26 października 2025

Von Bondies

Von Bondies to amerykański zespół rockowy założony w 1997 roku. Przełomowy album zespołu, Pawn Shoppe Heart, ukazał się w 2004 roku i zawiera single „C'mon C'mon” i „Tell Me What You See”. Von Bondies byli headlinerami tras koncertowych po Wielkiej Brytanii/Europie, Australii i Stanach Zjednoczonych, grając z takimi zespołami supportującymi jak The Kills, Kasabian, Franz Ferdinand, Modey Lemon, SSM, The Subways, The Stills, Hot Panda i The Donnas. Wystąpili również w programach Late Show z Davidem Lettermanem, Last Call z Carsonem Daly oraz CD:UK. Zespół rozpadł się w lipcu 2011 roku.

 Zespół reaktywował się w 2020 roku i planował trasę koncertową z reaktywacją,
ale plany te musiały zostać porzucone z powodu pandemii COVID-19. Członkowie zespołu zaangażowali się od tego czasu w inne projekty muzyczne.

  W 1997 roku Jason Stollsteimer i Marcie Bolen uczestniczyli w koncercie The Cramps i japońskiego zespołu garażowego Guitar Wolf. W tym czasie Stollsteimer pracował jako barman w kręgielni, a Marcie jako fryzjerka. Występ zainspirował ich do założenia własnego zespołu Baby Killers, który koncertował z innymi zespołami z Detroit: The Detroit Cobras, The Go i The White Stripes. Po zatrudnieniu Dona Bluma na perkusji i Lauren Wilcox na basie, zespół zmienił nazwę na The Von Bondies. Przełom nastąpił, gdy zespół zagrał koncert sylwestrowy w Detroit w stanie Michigan w 2000 roku. Na koncercie obecny był Long Gone John, właściciel wytwórni Sympathy for the Record Industry.  

Doprowadziło to kwartet do nagrania singli „It Came from Japan”, będącego hołdem dla Guitar Wolf, oraz „Nite Train”. Jack White wyprodukował debiutancki album Von Bondies, „Lack of Communication”, pod koniec 2001 roku.Nagranie zajęło trzy dni, podobnie jak w przypadku albumu koncertowego.Album został wydany w Stanach Zjednoczonych przez Sympathy for the Record Industry, a w Wielkiej Brytanii przez Sweet Nothing Records. Ukrytym utworem bonusowym był cover utworu Sama Cooke’a „Bring It On Home to Me” z Bolen na wokalu. 

Von Bondies ostatecznie podpisali kontrakt z wytwórnią Sire i rozpoczęli pracę nad swoim drugim albumem. W czerwcu 2003 roku ukazał się „Raw and Rare (Dim Mak)”, zbiór nagrań BBC z lat 2001 i 2002, a także kilka rave'owych utworów nagranych w detroickim Lager House. Tego lata zespół zagrał triumfalny koncert w rodzinnym mieście z reaktywowanym The Stooges, przygotowując się do wydania wyprodukowanego przez Jerry'ego Harrisona albumu „Pawn Shoppe Heart”, który ukazał się na początku 2004 roku. Jesienią Smith opuścił zespół; Yasmine Smith (niespokrewniona z nią) przejęła obowiązki basistki. Smith i Bolen opuścili grupę w 2006 roku, a Stollsteimer i Blum zatrudnili wokalistkę/gitarzystkę/klawiszowiec Alicię Gbur (również z Nice Device) oraz gitarzystę Matta Lanoo podczas trasy koncertowej trwającej od jesieni 2007 do wiosny 2008 roku. Basistka/wokalistka Leann Banks i gitarzystka/wokalistka Christy Hunt uzupełniły skład Von Bondies przed nagraniem trzeciego albumu zespołu, Love Hate and Then There's You, który ukazał się nakładem wytwórni Majordomo na początku 2009 roku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
C' mon c' monVon Bondies02.200421[2]-Sire W 635[written by Jason Stollsteimer][produced by Jerry Harrison/Jason Stollsteimer]
Tell me what you seeVon Bondies05.200443[1]-Sire W 639[written by Jason Stollsteimer][produced by Jerry Harrison/Jason Stollsteimer]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Pawn shoppe heartVon Bondies02.200436[3]197[1]Sire 9362485492[produced by Jerry Harrison/Jason Stollsteimer/Jim Diamond]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Al Wilson

Al Wilson , ur. 19.06.1939r w Meridian, Mississippi,murzyński wokalista soulowy najlepiej
znany ze swoich przebojów "Show and Tell" i "The Snake".Inne znane jego piosenki to "Touch and Go" i "La La (Peace Song)".
 

Zaczął profesjonalną karierę w wieku 12 lat zostając liderem własnego kwartetu wykonującego spirituels i śpiewając w kościelnym chórze.Podczas jego nauki w collegu rodzina przeniosła się do San Bernardino w Kalifornii,gdzie pracował jako kurier pocztowy,biuralista,a także uczył się gry na perkusji.Po ukończeniu szkoły przez cztery lata był członkiem zespołu Johnny Harris and the Statesmen,zanim zaczął służbę wojskową w marynarce wojennej.Po dwuletnim pobycie w wojsku osiadł w Los Angeles,gdzie śpiewał w nocnych klubach przed przystąpieniem do rhythm'n'bluesowej wokalnej grupy Jewels.
 

W 1966r podpisał kontrakt z wytwórnią Johnny Riversa,Soul City,Rivers był też producentem jego pierwszego albumu "Secret Agent Man" z którego pochodził jego największy hit-"The Snake" z 1968r.W tym samym roku wydał mniejszy hit "Do What You Gotta Do" i zniknął do 1973r,gdy nagrał "Show And Tell" ,która wcześniej lansował bez powodzenia Johnny Mathis.Wilson nagrał swoją wersję wspomnianego utworu kila miesięcy póżniej z olbrzymim powodzeniem umieszczając piosenkę na szczycie listy Billboard.
 

W 1974r nagrywa kolejny przebój "The La La Peace Song" i dwa lata póżniej duży rhythm'n'bluesowy hit "I've Got a Feeling We'll Be Seeing Each Other Again".W 1979r kończy swoją obecnośc na listach bestsellerów piosenką "Count the Days" i następne dwie dekady spędza na koncertach w klubach. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Do what you gotta do/Now I know what love isAl Wilson 01.1968-102[4]Soul City 761[#83 hit for Nina Simone and Bobby Vee in 1968][39[6].R&B; Chart][written by Jimmy Webb][produced by Johnny Rivers]
The Snake / Getting Ready for TomorrowAl Wilson 08.196841[5]27[10]Soul City 767[written by Oscar Brown, Jr.][produced by Johnny Rivers,Marc Gordon][32[5].R&B; Chart]
Poor Side of Town / The DolphinsAl Wilson 01.1969-75[4]Soul City 771[written by Johnny Rivers, Lou Adler][produced by Lou Adler]
I stand accused/Shake me,wake me [When it's over]Al Wilson 04.1969-106[3]Soul City 773[#63 hit for Jerry Butler in 1964][written by William Butler, Jerry Butler][produced by Johnny Rivers]
Lodi / By the Time I Get PhoenixAl Wilson 08.1969-67[7]Soul City 775[written by John Fogerty][produced by Johnny Rivers]
Show and Tell / Listen to MeAl Wilson 10.1973-1[1][23]Rocky Road 30 073[gold-US][written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller][10[18].R&B; Chart]
Touch and Go / Settle Me DownAl Wilson 03.1974-57[9]Rocky Road 30 076[written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller][23[15].R&B; Chart]
La La Peace Song / Keep On Lovin' YouAl Wilson 10.1974-30[10]Rocky Road 30 200[written by Johnny Bristol, L. Martin][produced by Johnny Bristol][19[12].R&B; Chart]
I Won't Last a Day Without You/Let me be the one/Willoughby BrookAl Wilson 01.1975-70[7]Rocky Road 30 202[written by Roger Nichols/Paul Williams][produced by Jerry Fuller][18[11].R&B; Chart]
I've Got a Feeling [We'll be seeing each other again]/Be concemedAl Wilson 03.1976-29[10]Playboy 6062[written by Homer Banks/Carl Hampton][produced by Marc Gordon][3[17].R&B; Chart]
Baby I Want Your Body/Stay With MeAl Wilson 07.1976--Playboy 6076[written by Richard Cason, Billy Ray Charles ][produced by Marc Gordon][28[12].R&B; Chart]
Count The Days/Is This The EndAl Wilson 06.1979--Roadshow 11583[written by Gary Gilbert, T. G. Conway, Allan Felder][produced by T. G. Conway, Allan Felder][84[4].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Show and TellAl Wilson 12.1973-70[17]Rocky Road 3601[produced by Jerry Fuller]
La La Peace SongAl Wilson 10.1974-171[7]Rocky Road 3700[produced by Jerry Fuller, Johnny Bristol , Steve Cropper]
I've Got a FeelingAl Wilson 07.1976-185[2]Playboy 410-

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Amy Winehouse

Amy Jade Winehouse (ur. 14 września 1983), brytyjska piosenkarka, kompozytorka
i autorka tekstów.
Winehouse urodziła się w południowej dzielnicy Londynu; wywodzi się z rodziny żydowskiej o tradycjach jazzowych.Jej ojciec jest taksówkarzem, matka - farmaceutką. Amy dorastała w londyńskiej dzielnicy Southgate. Uczęszczała do Ashmole School. W wieku dziesięciu lat założyła krótko działającą grupę muzyczną o nazwie "Sweet 'n' Sour". Artystka swój zespół opisała jako "żydowskie odzwierciedlenie zespołu Salt-N-Pepa". 

Po rozpadzie "Sweet 'n' Sour" dołączyła do Sylvia Young Theatre School, jednak rok później (w wieku trzynastu lat) została wyrzucona ze szkoły, gdyż przekłuła sobie nos w celu umieszczenia kolczyka. Po tym incydencie uczęszczała do BRIT School.
Winehouse umie grać na gitarze od trzynastego roku życia; śpiewa profesjonalnie od szesnastych urodzin, kiedy to jej przyjaciel Tyler James, wokalista soulowy, wysłał nagranie demo Amy wytwórni A&R; Records.Po rozmowach z różnymi wytwórniami płytowymi, Winehouse dołączyła do Island Records (Universal Music), z którą jest związana do teraz.
Znawcy muzyki jazzowej podkreślają, iż głos Winehouse można porównywać do dźwięku strun głosowych takich sław jak Sarah Vaughan, czy Macy Gray. 

Amy Winehouse była jedną z czołowych wokalistek Wielkiej Brytanii w latach 2000. Podczas gdy brytyjska prasa i tabloidy zdawały się koncentrować na jej hałaśliwym zachowaniu i tragicznym końcu, fani i krytycy docenili jej surowy urok, bezczelne poczucie humoru i charakterystyczny, soulowy, jazzowy wokal. Jej platynowy, nominowany do Mercury Prize album „Frank” (2003) wywołał porównania do Billie Holiday i Sarah Vaughan, a także do Macy Gray i Lauryn Hill, prezentując szerokiej publiczności jej niepowtarzalny głos i głęboko osobisty styl pisania piosenek. 

Jednak dopiero w 2006 roku Winehouse naprawdę zagościła na światowej scenie dzięki swojemu drugiemu albumowi „Back to Black”. Współpracując z producentem Markiem Ronsonem, stworzyła nostalgiczne, retro brzmienie, które można usłyszeć w takich hitach jak „Rehab” i „You Know I'm No Good”. Jeden z najlepiej sprzedających się albumów w historii Wielkiej Brytanii, przyniósł Winehouse rekordowe pięć nagród Grammy w 2008 roku. Album ten był jej ostatnim; zmarła w Londynie 23 lipca 2011 roku, w wieku 27 lat. 

Urodzona w rodzinie taksówkarza i farmaceutki, Winehouse dorastała w dzielnicy Southgate w północnym Londynie. Jej dzieciństwo wypełnione było jazzem. Wielu wujków ze strony matki było zawodowymi muzykami jazzowymi, a jej babcia ze strony ojca była w pewnym momencie romansem z brytyjską legendą jazzu, Ronniem Scottem. W domu słuchała i chłonęła muzykę, którą wybierali jej rodzice: między innymi Dinah Washington, Ellę Fitzgerald i Franka Sinatrę. Jednak w wieku nastoletnim pociągał ją buntowniczy duch TLC, Salt-N-Pepa i innych amerykańskich zespołów R&B i hip-hopowych tamtych czasów. W wieku 16 lat, po tym, jak została wydalona z londyńskiej Sylvia Young Theatre School, jej pierwszy przełom nastąpił, gdy piosenkarz pop Tyler James, kolega ze szkoły i bliski przyjaciel, przekazał jej demo swojemu przedstawicielowi ds. reklamy i rozwoju, który poszukiwał wokalisty jazzowego. Ta okazja doprowadziła do podpisania przez nią kontraktu płytowego z wytwórnią Island Records.  

Pod koniec 2003 roku, gdy miała 20 lat, Island wydała swój debiutancki album „Frank”. Z udziałem producenta hiphopowego i klawiszowca Salaama Remi, połączenie jazzu, popu, soulu i hip-hopu w wykonaniu Winehouse zebrało entuzjastyczne recenzje. Album był nominowany do Mercury Music Prize w 2004 roku, a także do dwóch Brit Awards, a jego główny singiel „Stronger Than Me” zdobył nagrodę Ivor Novello w kategorii „Najlepszy Utwór Współczesny”. Po debiucie Winehouse, pochwały i dociekliwe wywiady pojawiły się w prasie równolegle z jej burzliwym życiem publicznym. Kilkakrotnie pojawiała się w klubach lub programach telewizyjnych zbyt pijana, by zaśpiewać cały set. W 2006 roku jej firma zarządzająca w końcu zasugerowała jej udanie się na odwyk z powodu nadużywania alkoholu, ale zamiast tego porzuciła firmę i opisała swoje przeżycia w przeboju „Rehab”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów i był głównym singlem z jej drugiego, chwalonego przez krytyków albumu „Back to Black”. 

Dzięki sugestywnym produkcjom Salaam Remi i brytyjskiego DJ-a/multiinstrumentalisty Marka Ronsona, album nieco porzucił jazz, zagłębiając się w brzmienia girlsbandów z lat 50. i 60-tych, rock & rolla i soulu. Fanfary wywołane wydaniem były tak głośne, że zaczęło rozprzestrzeniać się na brzegi USA; kilku raperów i DJ-ów stworzyło własne remiksy różnych utworów, nie wspominając o coverach Prince'a i Arctic Monkeys. Miesiąc po tym, jak Winehouse zdobyła nagrodę Brit Awards dla Najlepszej Artystki w lutym 2007 roku, Universal wydał w USA album „Back to Black”. Płyta osiągnęła wyższą pozycję na listach przebojów niż jakikolwiek inny amerykański debiut brytyjskiej artystki i przez kilka miesięcy utrzymywała się w pierwszej dziesiątce, sprzedając się w nakładzie miliona egzemplarzy do końca lata. 

Podobnie jak w Wielkiej Brytanii, Winehouse stała się tematem rozmów w całym mieście, lądując na okładkach magazynów „Rolling Stone” i „Spin”. Wkrótce jednak Winehouse odwołała trasę koncertową po Ameryce Północnej. Pierwsze doniesienia wskazywały, że przechodziła odwyk z powodu uzależnienia, ale jej nowy menedżer zaprzeczył tym doniesieniom, twierdząc, że powodem było skrajne wyczerpanie. Jej nieprzewidywalne zachowanie sprawiło, że ona i jej nowy mąż, Blake Fielder-Civil, nieustannie pojawiali się w tabloidach, zarówno na scenach, jak i poza nimi po obu stronach Atlantyku. Pod koniec 2007 roku amerykańscy fani w końcu mieli szansę usłyszeć wczesną twórczość Winehouse, z lekko skróconą (dwie piosenki usunięte i jedna dodana) wersją utworu „Frank”. 

 Niestety, kolejne cztery lata były wypełnione dramatami, rozczarowaniami i bardzo małą ilością muzyki. Do 2009 roku jej małżeństwo zakończyło się rozwodem, była wielokrotnie aresztowana pod zarzutem napaści i/lub zakłócania porządku publicznego, a jej zmagania z nadużywaniem substancji psychoaktywnych i problemami ze zdrowiem psychicznym były tragicznie przedstawiane w prasie. Występy publiczne przeradzały się w chaotyczne katastrofy, a najgorsze z nich były publikowane na stronach do udostępniania filmów, aby wszyscy mogli je zobaczyć. Utwór z albumu hołdującego Quincy'emu Jonesowi P: Soul Bossa Nostra ukazał się w 2010 roku, a duet z Tonym Bennettem ogłoszono na początku 2011 roku, ale planowana kontynuacja Back to Black nigdy nie wyszła poza fazę demo. Winehouse została znaleziona martwa w swoim mieszkaniu w Camden w Londynie. 

Raport koronera, dostarczony trzy miesiące później, ujawnił, że poziom alkoholu we krwi Winehouse osiągnął potencjalnie śmiertelny poziom.  Prawie dwa miesiące po jej śmierci, pierwszy pośmiertny występ Winehouse został opublikowany w albumie Tony'ego Bennetta Duets II, gdzie zaśpiewała z nim w utworze „Body and Soul”. Pod koniec 2011 roku fundacja jej rodziny ogłosiła wydanie „Lioness: Hidden Treasures”, pośmiertnej kompilacji zawierającej nagrania z całej jej kariery (choć kilka aranżacji zostało nagranych już po jej śmierci). Rok po premierze „Lioness” w BBC ukazał się luksusowy zestaw CD/DVD- dostępny zarówno w czteropłytowym pudełku, jak i w mniejszej, dwupłytowej kompilacji- zawierający wszystkie jej występy na żywo dla British Broadcasting Company. 

 Latem 2015 roku film dokumentalny „Amy” w reżyserii Asifa Kapadii opowiedział jej historię za pomocą zdjęć, nagrań archiwalnych (w studiu i poza nim) oraz muzyki. Wiele z tych materiałów nie było wcześniej dostępnych. Zawierał również wywiady z przyjaciółmi, rodziną, współpracownikami muzycznymi i zmarłą piosenkarką. W październiku tego samego roku wydano ścieżkę dźwiękową, która zawierała na przemian wcześniej opublikowane i niepublikowane materiały Winehouse oraz utwory z filmu. W 2021 roku ukazała się kolejna pośmiertna kolekcja, dostępna wyłącznie na winylu z okazji Record Store Day. Remiksy zebrały rzadkie utwory z całej jej kariery, w tym nagrania Hot Chipa i MJ Cole'a, a także gościnne teksty takich artystów jak Jay-Z i Ghostface Killah. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Stronger Than MeAmy Winehouse 10.200371[2]-Island CID 830[silver-UK][written by Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Take The Box Amy Winehouse 01.200457[2]-Island CID 840 [written by Amy Winehouse][produced by Amy Winehouse]
In My Bed / You Sent Me Flying Amy Winehouse 04.200460[2]-Island CID 852[written by Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Pumps / Help Yourself Amy Winehouse 09.200465[2]-Island CID 865[silver-UK][written by Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
RehabAmy Winehouse 10.20067[83]9[20]Island 1709535[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Amy Winehouse][produced by Mark Ronson]
You Know I'm No GoodAmy Winehouse feat. Ghostface Killah01.200718[60]77[13] Island 1720849[platinum-UK][written by Amy Winehouse][produced by Mark Ronson]
Back To BlackAmy Winehouse 04.20078[63]-Island CATCO 886310[3x-platinum-UK][platinum-US][written by Amy Winehouse,Mark Ronson][produced by Mark Ronson]
ValerieMark Ronson feat. Amy Winehouse04.20072[61]-Columbia CATCO 129325981[4x-platinum-UK][written by Sean Payne,David McCabe,Abi Harding,Boyan Chowdhury,Russell Pritchard][produced by Mark Ronson]
Tears Dry On Their Own Amy Winehouse 07.200716[40]- Island MIUCT 3139[2x-platinum-UK][written by Nick Ashford,Valerie Simpson,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
ValerieAmy Winehouse 10.200737[33]-Island MIUCT 3140[platinum-UK][written by Sean Payne,David McCabe,Abi Harding,Boyan Chowdhury,Russell Pritchard][produced by Stephen Street]
Love Is A Losing GameAmy Winehouse 12.200733[7]- Island 1755398/td>[platinum-UK][written by Amy Winehouse][produced by Mark Ronson]
B-Boy BabyMutya Buena & Amy Winehouse01.200873[8]- 4th & B'way 1756344[written by Phil Spector,Ellie Greenwich,Jeff Barry,Craig Klepto Tucker,Peter Celik,Angela Hunte][produced by Salaam Remi]
Will You Still Love Me Tomorrow?Amy Winehouse08.201162[1]103[1]Island GBAAN 0400886[silver-UK][written by Carole King, Gerry Goffin][produced by Jony Rockstar]
Body and SoulTony Bennett & Amy Winehouse09.201140[2]87[1]Sony Music USSM 19400720[written by Edward Heyman,Robert Sour,Frank Eyton,Johnny Green][produced by Phil Ramone]
Our Day Will ComeAmy Winehouse 12.201129[5]- Island GBUM 71110106[silver-UK][written by Bob Hilliard,Mort Garson][produced by Salaam Remi]
Cherry WineNas featuring Amy Winehouse 09.2012144- Def Jam[written by Nasir Jones,Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
FrankAmy Winehouse 11.20033[143]33[25] Island 9812918[3x-platinum-UK][produced by Commissioner Gordon, Jimmy Hogarth, Salaam Remi, Matt Rowe ,Amy Winehouse]
Back To BlackAmy Winehouse 11.20061[6][549]2[178]Island 1713041[15x-platinum-UK][2x-platinum-US][produced by Mark Ronson, Salaam Remi]
Back To Black (Deluxe Edition) Amy Winehouse 11.20071[1][55]-Island 1749097-
Frank [The Super Deluxe Edition]Amy Winehouse 05.200899[1]-Island 1765835-
Frank / Back to BlackAmy Winehouse 08.201110[2]-Island 1789558-
Back to Black: B-Sides (EP)Amy Winehouse 08.2011-101[2]Universal-
Lioness: Hidden TreasuresAmy Winehouse 12.20111[1][29]5[22] Island 2790436[3x-platinum-UK][produced by Dae Bennett, Paul O'Duffy, Phil Ramone, Salaam Remi,Mark Ronson]
Amy Winehouse at the BBCAmy Winehouse 12.201233[2]- Island 3721973-
Amy [OST] Amy Winehouse 11.201519[6]- Island 4762804[silver-UK]
RemixesAmy Winehouse 06.202194[1]151[1]UMC 3542750-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 25 października 2025

Andrew Lloyd-Webber

Andrew Lloyd Webber[ur.22.03.1948r Londyn]

, kompozytor, pianista, autor kasowych musicali. Jego ojciec był profesorem w Royal College of Music. Weber uczył się gry na fortepianie, skrzypcach i rożku angielskim. Studiując w Magdalen College w Oxfordzie, nawiązał współpracę ze studentem prawa i jednocześnie autorem tekstów - Timem Rice'em. Razem napisali pierwszy musical The Likes of Us.
 

W 1967 z T. Rice'em przygotowali musical Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat. Sztuka skomponowana z utworów w stylu country, psychodelic oraz nawiązująca do francuskiej chanson, została wystawiona rok później, a następnie trafiła do teatru na londyńskim West Endzie z udziałem wokalistów Paula Jonesa i Jessa Conrada. Musical wydano także na płycie i w końcu w 1972 pokazano w angielskiej telewizji. Andrew Lloyd Webber napisał też muzykę do dwóch angielskich filmów - Gumshoe i The Odessa File.
 

Następny musical stworzony z T. Rice'em wzbudził wiele emocji ze strony różnych środowisk religijnych. Autorski tandem przygotował bowiem rock-operę Jesus Christ Superstar, o siedmiu ostatnich dniach Jezusa Chrystusa. W nagraniu płytowej wersji musicalu wzięli udział: Michael D'Abo, Yvonne Elliman, Ian Gillan, orkiestra symfoniczna pod dyrekcją Andre Previna oraz muzycy z rockowych grup Quatermass i The Grease Band.
Płyta z przebojowymi tematami z musicalu I Don't Know How Love Him, Superstar, Everything's Alright doskonale przygotowała wystawienie sztuki na Broadwayu. Każdego wieczoru przez 711 spektakli notowano pełną widownię. W 1976 nakręcono filmową wersję musicalu. Niepowodzeniem zakończyła się współpraca Webera z librecistą Alanem Ayckbournem przy sztuce Jeeves.
Sukcesy powróciły wraz z musicalem opartym na biografii Evity Peron żony argentyńskiego dyktatora. 

Na listach przebojów znalazły się główne melodie z musicalu Don't cry for Me Argentina w wykonaniu Julie Covington oraz Oh! What a Circus w wykonaniu Davida Essexa. Evita ciągle nie schodziła z afisza, kiedy w 1981 Weber opublikował najbardziej kasowy musical - Cats, stworzony na podstawie powieści Thomasa Stearnsa Eliota Old Possum's Book of Practical Cats. Wokalistka Elaine Paige - wcześniej gwiazda w musicalu Evita - nagrała Memory, najsłynniejszą piosenkę z musicalu Cats. Nagranie to znalazło się w pierwszej dziesiątce bestsellerowych singli w Wielkiej Brytanii. Utwór włączyła do swego repertuaru Barbra Streisand.
 

Na początku lat 80-tych kompozytor przedstawił jeszcze sztukę - With Song and Dance, Requiem - napisaną dla swojego ojca; oraz Variations -skom ponowane dla brata (wiolonczelisty) Juliana Lloyda Webbera. Założona przez Lloyda Webera firma Really Useful Company stała się producentem spektakli, wydawcą nagrań i właścicielem londyńskiego Palace Theatre. Druga żona kompozytora, śpiewaczka Sarah Brightman, wprowadziła na listy przebojów angielskich dwa utwory z kolejnego musicalu męża - The Phantom of the Opera. Amerykańscy inwestorzy rzucili się na jego następne dzieło - Aspects of Love. Musical, mimo 300 przedstawień na Broadwayu i spektakli wystawianych przez trzy lata w Londynie, uznano za nieudany.
 

W lipcu 1993 odbyta się prapremiera musicalu Sunset Boulevard z librettem Dona Blacka i Christophera Hamptona. W amerykańskich inscenizacjach sztuki wystąpiły znane aktorki filmowe Glenn Close i Faye Dunaway. Również za Sunset Boulevard Webber otrzymał mnóstwo nagród i wyróżnień , Grammy, Tony Awan Novello Award, a w rankingu magazynu "Theater Week" osiągnął pozycję najbardziej znaczącej osobistości amerykańskiego teatru. 

W 1991r na deskach londyńskich teatrów, wystawiano równocześnie sześć jego musicali. W nakręconej filmowej wersji musicalu Evita Madonna zaśpiewała dopisaną piosenkę You Must Love Me. Wystawiona w 1996 sztuka Whistle Down the Wind z tekstami Jima Steinmana nie spełniła oczekiwań, natomiast w 1997 musical w Wielkiej Brytanii i USA był najdłużej wystawianym musicalem w historii teatru muzycznego.  

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
VariationsAndrew Lloyd Webber02.19782[19]-MCA MCF 2824-
The Premiere CollectionAndrew Lloyd Webber05.1991100[1][04.94]130[14]MCA 6284[platinum-US]
The Premiere Collection EncoreAndrew Lloyd Webber04.1993-191[6]Polydor 517336-
The very best of Andrew Lloyd Webber-The Broadway CollectionAndrew Lloyd Webber12.1996-155[7]Polydor 533064-
JosephAndrew Lloyd Webber11.2007119[13]-Polydor 1746352-

Piosenki na listach przebojów

 

 
[with Leonard Caston ]
Wanted: Lover, No Experience Necessary Laura Lee 12.1967 84.US 

[with Tim Rice] 
Superstar Murray Head 01.1970  14.UK 
Medley from Superstar The Assembled Multitude 01.1971 95.US
I Don't Know How to Love Him  Helen Reddy 02.1971 13.US
I Don't Know How to Love Him The Kimberleys 03.1971 99.US
I Don't Know How to Love Him Yvonne Elliman 04.1971 28.US
I Only Want to Say (Gethsemane) José Feliciano 05.1971 122.US
Everything's Alright Yvonne Elliman 09.1971 92.US
I Don't Know How to Love Him  Petula Clark 01.1972 47.UK
Christmas Dream  Perry Como 12.1974 55.UK/92.US
Don't Cry for Me Argentina  Julie Covington 12.1976 1.UK 
Another Suitcase in Another Hall  Barbara Dickson 02.1977 18.UK 
Don't Cry for Me Argentina  Julie Covington 07.1978 63.UK 
Oh What a Circus  David Essex 08.1978 3.UK 
Don't Cry for Me Argentina  The Shadows 12.1978 5.UK 
I'd Be Surprisingly Good for You  Linda Lewis 06.1979 40.UK 
Don't Cry for Me Argentina  Festival 03.1980 72.US 
Christmas Dream  Isla St. Clair 12.1981 76.UK 
Any Dream Will Do  Jason Donovan 06.1991 1.UK 
Joseph Mega Remix  Jason Donovan 12.1991 13.UK 
Close Every Door Phillip Schofield 12.1992 27.UK 
Don't Cry for Me Argentina Sinéad O'Connor 12.1992 53.UK 
You Must Love Me Madonna 11.1996 10.UK /18.US.UK 
Don't Cry for Me Argentina The Mike Flowers Pops 12.1996 30.UK 
Don't Cry for Me Argentina Madonna 12.1996 3.UK/8.US 
Another Suitcase in Another Hall Madonna 03.1997 7.UK 
Any Dream Will Do Lee Mead 06.2007 2.UK 
Close Every Door Lee Mead 06.2007 121.UK

[with Niccolò Paganini ]
Theme and Variation 1-4 Andrew Lloyd Webber 03.1978 51.UK 

[solo ]
Argentine Melody (Cancion De Argentina) San Jose 06.1978 14.UK 
BBC World Cup Grandstand The Royal Philharmonic Orchestra 07.1982 61.UK 
Pie Jesu Sarah Brightman & Paul Miles-Kingston 03.1985 3.UK 

[with   Don Black ]
Take That Look Off Your Face Marti Webb 02.1980 3.UK
Tell Me on a Sunday Marti Webb 04.1980 67.UK
Unexpected Song Sarah Brightman 09.1984 76.UK
Amigos Para Siempre (Friends for Life) José Carreras & Sarah Brightman 07.1992 11.UK

[with T.S. Eliot & Trevor Nunn ]
Memory  Elaine Paige 06.1981 6.UK 
Memory  Barbra Streisand 02.1982 34.UK/52.US
Memory  Barry Manilow 11.1982 39.US
Memory  Menage 05.1983 81.UK
Memory  Aled Jones 07.1985 42.UK
Memory  Elaine Paige 10.1998 36.UK

[with Richard Stilgoe & Mike Batt ]
The Phantom of the Opera  Sarah Brightman & Steve Harley 01.1986 7.UK  


[with  Charles Hart & Richard Stilgoe ]
All I Ask of You  Cliff Richard & Sarah Brightman 10.1986 3.UK
Wishing You Were Somehow Here Again  Sarah Brightman 01.1987 7.UK
All I Ask of You Barbra Streisand 12.1988 77.UK
The Music of the Night Barbra Streisand 01.1994 54.UK


[with Charles Hart ]
The Music of the Night  Michael Crawford 01.1987 7.UK
The Music of the Night  David Cook 06.2008 77.US
Think of Me  David Archuleta 06.2008 119.US


[with Don Black,Charles Hart ]
Love Changes Everything   Michael Ball 01.1989 2.UK
Anything but Lonely   Sarah Brightman 05.1989 79.UK

[with Nikolay Nekrasov, Hirokazu Tanaka,Nigel Wright ]
Tetris   Doctor Spin 10.1992 6.UK

[with Don Black, Christopher Hampton ]
With One Look Barbra Streisand 06.1993 30.UK
Sunset Boulevard Michael Ball 09.1993 72.UK
The Perfect Year Dina Carroll 12.1993 5.UK
As If We Never Said Goodbye (From Sunset Boulevard) Barbra Streisand 04.1994 20.UK

[with  Jim Steinman ]
When Children Rule the World The Red Hill Children 11.1996 40.UK
Whistle Down the Wind Tina Arena 06.1998 24.UK
No Matter What Boyzone 08.1998 1.UK/116.US
No Matter What Paradox 10.1998 122.UK 

[with  Ben Elton ]
Our Kind of Love Hannah 10.2000 41.UK
Let Us Love in Peace Josie Walker 01.2001 176.UK

[with  David Zippel ]
I Believe My Heart Duncan James & Keedie 10.2004 2.UK


[with   Mario Rosenstock, Tim Rice ]
José & His Amazing Technicolor Overcoat Mario Rosenstock 03.2006 45.UK

[with  Diane Warren ]
It's My Time Jade Ewen 05.2009 27.UK

[with   Gary Barlow ]
Sing Gary Barlow & The Commonwealth 06.2012 1.UK

[with   Robert Williams, Nikolas Papamitrou ]
Wins & Losses Meek Mill 08.2017 79.US
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Anita Ward

Anita Ward (ur. 20 grudnia 1956 r.) (źródła różnią się) to amerykańska wokalistka i muzyk
z Memphis w stanie Tennessee. Rozpoczynając karierę muzyczną pod koniec lat 70-tych XX wieku, Ward jest najbardziej znana z hitu R&B/Disco „Ring My Bell” z 1979 roku, który sprzedał się w nakładzie miliona egzemplarzy i znalazł się na szczycie list przebojów. Utwór ten był numerem 1 na listach przebojów Hot 100 w Stanach Zjednoczonych, R&B i Dance, a także w Wielkiej Brytanii. 

Ward urodziła się w Memphis w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych. Ward uzyskała dyplom z psychologii w Rust College  w Holly Springs w stanie Mississippi.  Ward była nauczycielką, zanim podpisała kontrakt płytowy. Podczas nagrywania jej debiutanckiego albumu, właściciel wytwórni płytowej Frederick Knight wręczył jej piosenkę, którą napisał rok wcześniej dla Stacy Lattisaw. Ward nie spodobała się piosenka, ale Knight nalegał, że potrzebny jest kawałek taneczny, aby wykorzystać obecny trend disco, i Ward ustąpiła. 

Piosenka, która pierwotnie była utworem skierowanym do młodzieży o nastolatkach rozmawiających przez telefon, została przerobiona na bardziej „dorosły” tekst, a rezultatem był singiel „Ring My Bell”. Singiel osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Kanadzie w 1979 roku. Towarzyszący jej debiutancki album, Songs of Love, został wydany w tym samym roku. „Ring My Bell” został zremiksowany i wydany kilka razy od czasu pierwotnego wydania. Po ogromnym sukcesie „Ring My Bell”, ukazał się „Make Believe Lovers”, który był stroną B większości singli 12" z „Ring My Bell”, ale nie znalazł się na listach przebojów. 

 Ward wydała drugi album jeszcze w tym samym roku; w latach 70-tych wydawanie albumów w odstępie kilku miesięcy było powszechne. Album zatytułowany „Sweet Surrender” zawierał niewielki przebój „Don't Drop My Love”, który osiągnął 87. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA. Album, podobnie jak „Songs of Love”, był przesiąknięty muzyką disco. Trzeci album disco był w przygotowaniu z powodu problemów kontraktowych między Knightem a Ward, ale został anulowany po nagraniu trzech utworów.Utwory te znalazły się później na niskobudżetowych kompilacjach z debiutanckim albumem Anity Ward „Songs of Love”. Te spory z Knight, poważny wypadek samochodowy, w którym później uczestniczyła Ward, oraz zanikająca popularność muzyki disco przerwały karierę Ward, która stała się postrzegana przez jeden przebój, los, którego początkowo się obawiała.

  Wiele lat później Ward nagrała kolejny album, „Wherever There's Love” z 1989 roku. Album został nagrany w Stanach Zjednoczonych, ale został wydany tylko na arenie międzynarodowej, ponieważ nie miał amerykańskiego dystrybutora. Album stanowił odejście od dyskotekowej przeszłości Ward, ale nadal zawierał głównie szybkie popowe utwory z lat 80-tych (w tym ponownie nagraną wersję „Ring My Bell”), a także dwie ballady. Zaowocował singlem „Be My Baby”, który został wydany w Australii, ale nie znalazł się tam na listach przebojów. Po tym, jak zarówno album, jak i singiel „Be My Baby” nie znalazły się na listach przebojów, Ward zrobiła sobie kolejną przerwę od przemysłu muzycznego, skupiając się na rodzinie, w tym na córce urodzonej wkrótce po wydaniu „Wherever There's Love”. 

 W sylwestra 2002 roku Ward wykonała „Ring My Bell” na nowojorskim Times Square przed tłumem świętujących, w ramach oficjalne święto miasta. W Sylwestra 2005 roku wystąpiła na Beale Street w Memphis w stanie Tennessee, śpiewając „Ring My Bell” i kilka innych piosenek disco. Ward pojawiła się w Zagrzebiu w Chorwacji 4 stycznia 2006 roku, w noc poprzedzającą slalom Pucharu Świata FIS na pobliskiej Sljeme, z kilkoma innymi zespołami i piosenkarzami z epoki disco (Nile Rodgers i Chic, Village People, Thelma Houston i Rose Royce). Na początku 2011 roku ogłoszono, że Ward wróciła do studia i wydała nowy singiel „It's My Night”. 23 stycznia 2024 roku Ward zaśpiewała „Ring My Bell” na koncercie First Ladies of Disco Show w Smith Center w Las Vegas w stanie Nevada. Jako goście specjalni dołączyły do ​​niej Janice-Marie Johnson z A Taste of Honey i Thea Austin z Snap!, a także komik Marsha Warfield.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Ring my bell/If i could feel that old feeling againAnita Ward05.19791[2][11]1[2][21]Juana 3422[written by Frederick Knight][produced by Frederick Knight][1[5][18].R&B; Chart]
Don't drop my love/Spoiled by your loveAnita Ward11.1979-87[5]Juana 3425[written by Frederick Knight][produced by Frederick Knight][52[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Songs of loveAnita Ward05.1979-8[19]Juana 200.004[produced by Frederick Knight]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Noah Kahan

Noah Kahan, amerykański wokalista i autor tekstów o charakterystycznym ciepłym,
lekko chrapliwym głosie, tworzy pop z domieszką folku, w stylu takich artystów jak Ben Howard i Vance Joy. Po tym, jak jego debiutancki singiel „Young Blood” z 2017 roku stał się viralem, „Hurt Somebody” z jego debiutanckiej EP-ki o tym samym tytule z 2018 roku trafił na listy przebojów w takich krajach jak Australia i Nowa Zelandia. W 2019 roku Kahan wydał swój pierwszy album, „Busyhead”, a następnie w 2021 roku „I Was/I Am” i w 2022 roku „Stick Season”, który dotarł do drugiego miejsca na liście Billboard 200 i przyniósł mu nominację do nagrody Grammy. Do końca 2024 roku ukazało się wiele powiązanych wydawnictw, w tym edycje deluxe, album koncertowy i zbiór duetów. 

Urodzony w 1997 roku Kahan wychował się na wsi w Strafford w stanie Vermont, gdzie jego rodzina prowadziła farmę drzew. Zaczął pisać piosenki w wieku ośmiu lat i jeszcze w liceum, kiedy wraz z przyjaciółmi zaczął produkować i publikować część swojej twórczości w internecie. Po tym, jak zwrócił na siebie uwagę producenta Joela Little'a (Lorde, Taylor Swift), który zaproponował współpracę, Kahan podpisał kontrakt z Republic Records w wieku 20 lat.  Wytwórnia wydała serię singli w 2017 roku, zaczynając od „Young Blood”, który stał się viralem, gromadząc dziesiątki milionów streamów. W drugiej połowie roku Kahan był już w trasie koncertowej promującej zespół Strumbellas. EP-ka „Hurt Somebody” ukazała się w styczniu 2018 roku, a w utworze tytułowym wystąpiła wokalistka Julia Michaels. „Hurt Somebody” znalazło się na listach przebojów w kilku krajach, osiągając 13. miejsce w Holandii i 14. w Australii.  

Kahan zadebiutował w programie telewizyjnym „The Late Show with Stephen Colbert” w lutym, a resztę roku spędził na trasie koncertowej promującej George'a Ezrę i kończąc swoje pierwsze trasy koncertowe w Ameryce Północnej i Europie.  Pod opieką Little, Kahan nagrał swój debiutancki album „Busyhead” w Nowej Zelandii. Album, którego producentem był Little, ukazał się w czerwcu 2019 roku. Rok później ukazała się kolejna EP-ka „Cape Elizabeth” oraz „Pride”, singiel nagrany we współpracy z mxmtoon. We wrześniu 2021 roku powrócił ze swoim drugim albumem „I Was/I Am”, który ponownie zaowocował współpracą z producentem Little. Na albumie znalazł się utwór „Someone Like You”, nagrany we współpracy z Joy Oladokun. Trzeci album Kahana, „Stick Season”, ukazał się w październiku 2022 roku. Zainspirowany jego korzeniami w Nowej Anglii i muzycznymi inspiracjami, takimi jak Paul Simon i Yusuf Islam (Cat Stevens), album osiągnął drugie miejsce na liście Billboard 200. Na albumie znalazł się również utwór tytułowy, który zajął 13. miejsce na liście przebojów Hot Rock & Alternative Songs magazynu Billboard. 

W 2023 roku ukazało się kilka singli spoza albumu, w tym cover utworu Jasona Isbella „If We Were Vampires” (z udziałem Wesleya Shultza z Lumineers) oraz fortepianowa wersja utworu Stick Seasona „Orange Juice”. Współpracował również z Zachem Bryanem przy utworze „Sarah's Place”, który zajął 14. miejsce na liście przebojów Hot 100. Do końca roku wydał kolejne utwory we współpracy z Hozierem, Kacey Musgraves i Gracie Abrams, zdobywając nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Nowy Artysta. Dwie rozszerzone edycje jego trzeciego albumu, „Stick Season (We'll All Be Here Forever)” i „Stick Season (Forever), ukazały się odpowiednio w czerwcu 2023 i lutym 2024 roku; ten drugi zawierał wiele z tych kolaboracji wraz z nowym singlem „Forever”. Kolejny powiązany album, „Live from Fenway Park”, z niewydanym utworem „Pain Is Cold Water” i gościnnym udziałem Gracie Abrams, ukazał się w sierpniu 2024 roku; album trafił na szczyt listy przebojów w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Irlandii. 

Osiem ostatnich duetów znalazło się następnie na wydanym w listopadzie 2024 roku albumie „Town Hall (Stick Season Collaborations)” z okazji Record Store Day. Album zawierał występy Post Malone'a, Sama Fendera i Brandi Carlile, co zaowocowało kolejnym pojawieniem się Kahana na liście Billboard 200. W międzyczasie transmisje na żywo jego koncertów na stadionie pomogły zebrać miliony dolarów na rzecz inicjatywy Kahana na rzecz zdrowia psychicznego, The Busyhead Project, mającej na celu walkę ze stygmatyzacją i poszerzenie dostępu do opieki psychiatrycznej. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Dial DrunkNoah Kahan With Post Malone06.202325[24]37[12]Republic USUM 72307683[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Noah Kahan, Austin Post, Noah Levine][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
Call Your MomNoah Kahan With Lizzy McAlpine06.202383[9]105[3]Republic USUM 72307686[gold-US][gold-UK][written by Noah Kahan, Todd Clark][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
The View Between VillagesNoah Kahan06.2023-106[1]Republic[gold-US][silver-UK][written by Todd Clark,Noah Kahan][produced by Gabe Simon,Noah Kahan]
No ComplaintsNoah Kahan06.2023-107[1]Mercury/Republic[written by Noah Kahan, Gabe Simon, Noah Levine & Carrie Karpinen]
Paul RevereNoah Kahan & Gregory Alan Isakov06.2023-103[2]Republic[written by Noah Kahan][produced by Gabe Simon,Noah Kahan]
Stick SeasonNoah Kahan10.20231[7][106]9[52]Republic USUM 72212470[4x-platinum-US][5x-platinum-UK][written by Noah Kahan][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
Sarah's PlaceZach Bryan Featuring Noah Kahan10.2023-14[4]Republic[platinum-US]-
Northern AttitudeNoah Kahan With Hozier11.202316[12]37[12]Republic USUM 72217167[platinum-US][platinum-UK][written by Noah Kahan, Gabe Simon][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
She Calls Me BackNoah Kahan With Kacey Musgraves10.202395[1]76[2]Republic USUM 72217169[platinum-US][silver-UK][written by Noah Kahan][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
You're Gonna Go FarNoah Kahan11.202360[20]86[1]Republic USUM 72307687[gold-US][platinum-UK][written by Noah Kahan]
Everywhere, EverythingNoah Kahan With Gracie Abrams12.202372[2]79[1]Republic USUM 72217173[gold-US][silver-UK][written by Noah Kahan][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
HomesickNoah Kahan With Sam Fender02.20245[9]120[1]Republic USUM 72400057[gold-US][platinum-UK][written by Noah Kahan & Gabe Simon]
ForeverNoah Kahan02.202431[5]28[4]Republic USUV 72400358[silver-UK][written by Noah Kahan, Gabe Simon][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
All My LoveNoah Kahan02.2024-111[1]Republic[platinum-US][gold-UK][written by Noah Kahan][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
Cowboys Cry TooKelsea Ballerini & Noah Kahan07.202484[2]50[3]Black River Entertainment QM6P 42412668[gold-US][written by Kelsea Ballerini,Noah Kahan,Alysa Vanderheym][produced by Kelsea Ballerini,Alysa Vanderheym]
Pain Is Cold WaterNoah Kahan09.2024-123[1]Republic-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Stick SeasonNoah Kahan06.20221[1][124]2[151]Island 4851912[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Noah Kahan, Gabe Simon]
I Was / I AmNoah Kahan05.202470[1]154[1]Republic 6509735[produced by Joel Little, Stephen Kozmeniuk, Mark Rankin]
Live from Fenway ParkNoah Kahan09.2024-37[2]Republic 1278823 [US][produced by Bo Bodnar, Gabe Simon,Ryan Hewitt]
Town Hall (Stick Season Collaborations)Noah Kahan12.2024-154[1]Republic 602475062905[produced by Bo Bodnar, Gabe Simon,Ryan Hewitt]
The Past, The Present, The FutureJodeci04.2015-23[4] Epic 88875071002-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

piątek, 24 października 2025

Carol Williams

 Carol Williams - urodziła się w Monclair w stanie New Jersey.Wokalistka disco,była
pierwszą kobietą z którą podpisała kontrakt wytwórnia Salsoul.Współpracowała z producentem Vince Montana i grupą Salsoul Orchestra.Jej najbardziej popularnym nagraniem był utwór "More",popularny w czasie gdy muzyka disco dopiero wchodziła na salony.Singiel z tym nagraniem był pierwszą 12 calową płytą sprzedawaną w sklepach na całym świecie.
 

Sukces singla doprowadził do nagrania albumu 'Lectric Lady wydanego w 1977r i zawierającego " Come Back " a także klasyk klubowy " Love is You ".Sample z tego utworu użył włoski artysta DJ Spiller w instrumentalnej ścieżce "Groove Jet" z EP-ki "Mighty Miami EP",a w 2000r wokalną wersję jako "Groovejet (If This Ain't Love)" nagrała Sophie Ellis-Bextor.
 

Sukcesy singli zaowocowały kontraktami koncertowymi i występami w modnych wówczas klubach jak:Studio 54 i Odyssey 2001 ,a także występami telewizyjnymi z Salsoul Orchestra.W 1978r podpisuje kontrakt z kanadyjską wytwórnią Roy'a B. ,Quality,gdzie nagrywa w duecie z Tony Valorem "Love Has Come My Way".Dużą popularnością w klubach cieszą się jej utwory z albumu Reflections Of ,"Tell The World" i "Dance the Night Away".Odbywa turnee po świecie razem z The Trammps, Thelma Houston, Village People, Tom Jones i James Brown.
 

W 1982r lansuje rhythm'n'bluesowy hit "Can't Get Away From Your Love" nagrany dla wytwórni Vanguard."You've Reached the Bottom Line" w 1983, "What's The Deal" w 1987 , i "Queen of Hearts" nagrany w 1989r były kolejnymi utworami które trafiły na listy przebojów.Carol Williams jest ciągle aktywna występując na koncertach wspomnieniowych koncertując wspólnie z własnym zespołem.  

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
MoreCarol Williams.1976-102[3]Salsoul 2006[written by Norman Newell,Riz Ortolani,Gaetano Oliviero][produced by Vincent Montana, Jr.][temat z w³oskiego filmu dokumentalnego "Mondo Cane"][#8 hit for Kai Winding in 1963][98.R&B; Chart]
Come Back / Love Is YouCarol Williams02.1977-29[6].Hot Disco/DanceSalsoul 2031[written by Vincent Montana,Carol Williams][produced by Vincent Montana, Jr.]
Shake [It easy]Carol Williams and The Billy Mersey Band04.1982-65[3].Hot Disco/DanceZoo York 02683-
Can't Get Away (From Your Love)Carol Williams10.1982-38[11].Hot Disco/DanceVanguard 58[written by W. Braithwaite][produced by Darryl Payne]
You've Reached The Bottom LineCarol Williams04.1983-59[5].Hot Disco/DanceVanguard 64[written by M. Braithwaite][produced by Darryl Payne]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
'Lectric LadyCarol Williams.1976--Salsoul SZS 5506[produced by Vincent Montana, Jr.]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Raiana Paige

Raiana Paige (urodzona w Portoryko) to była piosenkarka freestyle/dance z połowy lat 80-tych i
początku lat 90-tych. Wychowała się w Bronksie w Nowym Jorku. W 1988 roku wydała swój debiutancki singiel „Open Up Your Heart” w wytwórni Sleeping Bag Records, który osiągnął 10. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 7 tygodni. Utwór osiągnął również 11. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales magazynu Billboard. 

W 1990 roku Raiana wydała kolejny singiel „Rescue Me”, który osiągnął 27. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales magazynu Billboard. W 1993 roku wydała swój trzeci singiel „You’re My Only Man” w wytwórni London Records, który w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. Później Raiana przeszła z freestyle'u/muzyki tanecznej na rock. W 1994 roku wydała swój jedyny jak dotąd solowy album „One Girl’s Story” w wytwórni Groovy Tuesday Records. 

 W 1996 roku dołączyła do zespołu rockowego kHz. Obecnie (według badań) Raiana zajmuje się aktorstwem, muzyką, malarstwem i pisaniem. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Open Up Your HeartRaiana Paige03.1989--Sleeping Bag 40 140[written by A. Tripoli, A. Lebron][produced by Andy "Panda" Tripoli][10[7].Hot Disco/Dance;Sleeping Bag 40 140 12"]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Cheyne

Cheyne [Cheyne Anderson](urodzona w Nowym Jorku) to nastoletnia piosenkarka R&B i muzyki
tanecznej z połowy lat 80-tych. Niewiele wiadomo o jej przeszłości. W 1984 roku wydała swój debiutancki singiel „Rude Boy” w wytwórni Clockwork Records, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. W 1985 roku Cheyne wydała swój kolejny singiel „Private Joy” w MCA Records. Utwór nie znalazł się na listach przebojów, ale znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Weird Science”. 

W tym samym roku wydała singiel „Call Me Mr. Telephone (Answering Service)”, który w czerwcu 1985 roku przez tydzień utrzymywał się na szczycie listy przebojów Hot Dance i Disco Club Play magazynu Billboard (utrzymując się na niej przez 11 tygodni). Utwór osiągnął również 6. miejsce na liście przebojów „Bubbling Under Hot 100 Singles” magazynu Billboard oraz 62. miejsce na liście przebojów „Hot Black Singles”, utrzymując się na niej przez 9 tygodni. Po tym wydarzeniu Cheyne popadła w zapomnienie. Od lat 80-tych nie słychać o niej zbyt wiele. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Call Me Mr. 'Telephone' (Answering Service)Cheyne06.1985-106[1]MCA 52576[written by T. Carasco][produced by Mark Kamins, Stephane Gerbier][62[9].R&B; Chart][1[1][11].Hot Disco/Dance;MCA 23 546 12"]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)