Roger Williams

Roger Williams (ur. Louis Weertz, 1 października 1924r), amerykański pianista muzyki popularnej.
Do 2004r roku ukazało się jego 116 albumów. Jest synem pastora luterańskiego i nauczycielki muzyki (Dorothea Bang Weertz), w Omaha,w stanie Nebraska, ale przed jego pierwszymi urodzinami rodzina przeniosła się do Des Moines,w Iowa.
 

Po raz pierwszy zagrał na fortepianie w wieku trzech lat. W szkole średniej zainteresował się boksem, głównie na wskutek nalegań ojca i powrócił do muzyki po kilkukrotnym złamaniu nosa .Studiował w klasie fortepianu w Drake University w Des Moines. Weertz zaciągnął się do marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych i służył w niej podczas II wojny światowej. Jeszcze w marynarce, zdobył tytuł licencjata w Idaho State College (teraz Idaho State University) w 1950 roku.Następnie ponowił studia w Drake, gdzie otrzymał tytuł magistra.Przeniósł się do Nowego Jorku na studia w Juilliard School of Music.

 Na Juilliard studiował grę na fortepianie pod okiem jazzmana Lennie Tristano i Teddy Wilsona.
Pewnego wieczoru zaproponowano mu akompaniowanie dla studenta Juilliard, który miał śpiewać w konkursie młodych talentów Arthur Godfrey's Talent Scouts. Gdy piosenkarz nie stawił się, Weertz zagrał jako solista na fortepianie i wygrał konkurs. Został on przesłuchany przez Davida Kappa, założyciela wytwórni Kapp Records. Kapp był tak zachwycony, że podpisał z nim kontrakt nagraniowy, nadając mu pseudonim "Roger Williams" na cześć założyciela Rhode Island.Oprócz programu Godfrey'a, Williams również wygrał konkurs talentów w programie Dennisa Jamesa , Chance of a Lifetime. 

 W 1955 Williams nagrał " Autumn Leaves ", grając na fortepianie, i osiągnął # 1 na liście Billboardu .Mimo,że dokonano wielu innych nagrań tego utworu wersja Williamsa jest najbardziej znana i najczęściej odtwarzana.Singiel sprzedał się w ilości ponad dwóch milionów egzemplarzy i otrzymał złotą płytę. W 1966 roku trafił do pierwszej dziesiątki list przebojów z utworem "Born Free" ze ścieżki dźwiękowej filmu. Jego inne przeboje to "Near You", "Till", "The Impossible Dream", "Yellow Bird", "Maria" i "Theme From Somewhere In Time". Billboard Magazine plasuje go jako najlepiej sprzedającym się artystą w historii fortepianu ,posiadającym 18 złotych i platynowych albumów na swoim koncie.
 

Williams jest znany także jako "pianista prezydencki" grając dla dziewięciu z nich poczynając od Harry S. Trumana.Jego ostatni występ w Białym Domu miał miejsce w listopadzie 2008 r. na śniadaniu wydanym przez First Lady Laurę Bush. Wciąż popularny u publiczności , Williams koncertuje w kraju i Las Vegas każdego roku. Na swoje 75 urodziny, Williams urządził pierwszy 12-godzinny maraton fortepianowy. Występował też w maratonie w Steinway Hall w Nowym Jorku i biblotece Nixona, Cartera i Reagana .
 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Autumn Leaves / Take Care	Roger Williams	08.1955	-	1[4][26]	Kapp 116	[gold-US][written by Joseph Kosma/Johnny Mercer ]
Wanting You / Night Wind	Roger Williams	12.1955	-	38[10]	Kapp 127	[written by Oscar Hammerstein/Sigmund Romberg ][piosenka z musicalu "The New Moon" z 1928r]
La Mer [Beyond the sea]/Song of devotion	Roger Williams	03.1956	-	37[9]	Kapp 138	[written by Jack Lawrence/Charles Trenet ][#26 hit for Benny Goodman in 1948]
Hi-Lili Hi-Lo/My dream sonate	Roger Williams	05.1956	-	85[3]	Kapp 144	[written by Helen Deutsch/Bronislau Kaper ]
Tumbling Tumbleweeds/I'll Always Walk With You	Roger Williams	08.1956	-	60[8]	Kapp 156	[written by Bob Nolan ][# 10 hit for Gene Autry in 1935]
Two Different Worlds/ Nights in Verona	Roger Williams and Jane Morgan	11.1956	-	41[12]	Kapp 161	[written by Al Frisch/Sid Wayne ]
Almost Paradise / For the First Time I've Fallen in Love	Roger Williams	03.1957	-	15[20]	Kapp 175	[written by Norman Petty ]
Till / Big Town	Roger Williams	10.1957	-	22[17]	Kapp 197	[gold-US][written by Charles Danvers/Carl Sigman]
Arrivederci Roma / The Sentimental Touch	Roger Williams	04.1958	-	55[8]	Kapp 210	[written by Pietro Garinei/Sandro Giovannini/Renato Ranucci/Carl Sigman ]
Near You / The Merry Widow Waltz	Roger Williams	08.1958	-	10[17]	Kapp 233	[written by Francis Craig/Kermit Goell ][#1 hit for Francis Craig in 1947]
The World Outside (Warsaw Concerto) / Piano Concerto No. 1 (Tchaikovsky)	Roger Williams	12.1958	-	71[3]	Kapp 246	[written by Richard Addinsell/Carl Sigman ]
Sunrise serenade/Cool water	Roger Williams	10.1959	-	106[4]	Kapp 301	[#1 hit for Glen Gray in 1939]
La Montana / What Lies Over the Hill?	Roger Williams	06.1960	-	98[1]	Kapp 331	[written by Augusto Alguero/Alec Wilder ]
Temptation/Homesick for Old England	Roger Williams	09.1960	-	56[6]	Kapp 347	[written by Nacio Herb Brown/Arthur Freed ][#3 hit for Bing Crosby in 1934]
Maria / Eventide	Roger Williams	12.1961	-	48[8]	Kapp 437	[written by Leonard Bernstein/Stephen Sondheim ][utwór z musicalu na Broadway'u "West side story"]
Amor/Marie Marie	Roger Williams	03.1962	-	88[4]	Kapp 447	[written by Gabriel Ruiz/Sunny Skylar ][#2 hit for Bing Crosby in 1944]
On the Trail / Walking Alone	Roger Williams	05.1963	-	113[3]	Kapp 522	[#13 hit for Paul Whiteman in 1932][z "Grand Canyon Suite"-Ferde Grofe]
Theme From "The Cardinal" / Danke Schoen	Roger Williams	12.1963	-	109[3]	Kapp 560	[utwór z filmu "The Cardinal"]
Try to remember/Frenesi	Roger Williams	04.1965	-	97[2]	Kapp 48	[written by Tom Jones/Harvey Schmidt ][utwór z musicalu na Broadway'u "The Fantasticks"]
Summer Wind / Sailor	Roger Williams & The Harry Simeone Chorale	08.1965	-	109[4]	Kapp 55	[#25 hit for Frank Sinatra in 1966]
Autumn Leaves-1965/Autumn Leaves-1955	Roger Williams	10.1965	-	92[3]	Kapp 707	-
Lara's Theme From Dr. Zhivago / Chim Chim Cher-ee	Roger Williams	06.1966	-	65[6]	Kapp 738	[written by Maurice Jarre ][utwór z filmu "Dr. Zhivago"]
Born Free / Jimmie's Train	Roger Williams	08.1966	-	7[21]	Kapp 767	[written by John Barry/Don Black ][utwór tytu³owy z filmu][1[6].Adult Contemporary Chart]
Sunrise, Sunset / Edelweiss	Roger Williams	01.1967	-	84[5]	Kapp 801	[written by Jerry Bock/Sheldon Harnick ][utwór z musicalu na Broadway'u "Fiddler on the roof"]]
Love Me Forever / Sweet Pea	Roger Williams	05.1967	-	60[5]	Kapp 821	[written by Beverly Guthrie/Gary Lynes ]
More than a miracle/Tiny bubbles	Roger Williams	10.1967	-	108[4]	Kapp 843	[tytułowy utwór z filmu][2.Adult Contemporary Chart]
The Impossible Dream (The Quest) / Dulcinea	Roger Williams	07.1968	-	55[7]	Kapp 907	[written by Joe Darion/Mitch Leigh][utwór z musicalu na Broadway'u "Man of the La Mancha"]
Only for lovers/Theme from "Elvira"	Roger Williams	12.1968	-	119[2]	Kapp 949	[31.Adult Contemporary Chart]
Galveston/Mini minuet	Roger Williams	06.1969	-	99[2]	Kapp 2007	[written by Jimmy Webb ]
Love Theme From The Godfather / Theme From Kotch	Roger Williams	04.1972	-	116[5]	Kapp 2165	[piosenka z filmu "The Godfather"][#34 hit for Andy Williams in 1972]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Roger Williams	Roger Williams	03.1956	-	19[2]	Kapp 1012	-
Daydreams	Roger Williams	08.1956	-	19[3]	Kapp 1031	-
Plays the Wonderful Music of the Masters	Roger Williams	10.1956	-	16[2]	Kapp 1040	-
Songs of The Fabulous Fifties	Roger Williams	03.1957	-	6[65]	Kapp 5000	[gold-US]
Almost paradise	Roger Williams	10.1957	-	20[5]	Kapp 1063	-
Songs of The Fabulous Forties	Roger Williams	11.1957	-	19[4]	Kapp 5003	-
Till	Roger Williams	03.1958	-	4[93]	Kapp 1081	[gold-US]
Near You	Roger Williams	02.1959	-	9[70]	Kapp 1112	-
More Songs of The Fabulous Fifties	Roger Williams	06.1959	-	11[24]	Kapp 1130	[gold-US]
With These Hands	Roger Williams	10.1959	-	8[34]	Kapp 1147	-
Christmas Time	Roger Williams	12.1959	-	12[2]	Kapp 1164	-
Always	Roger Williams	04.1960	-	25[22]	Kapp 1172	-
Temptation	Roger Williams	12.1960	-	5[39]	Kapp 1217	-
Yellow Bird	Roger Williams	09.1961	-	49[15]	Kapp 1244	-
Songs Of The Soaring '60s	Roger Williams	10.1961	-	35[11]	Kapp 1251	-
Christmas Time	Roger Williams	12.1961	-	105[3]	Kapp 1164	-
Greatest Hits	Roger Williams	02.1962	-	44[23]	Kapp 3260	[gold-US]
Maria	Roger Williams	03.1962	-	9[46]	Kapp 3266	-
Mr. Piano	Roger Williams	09.1962	-	27[30]	Kapp 3290	-
Country Style	Roger Williams	04.1963	-	122[13]	Kapp 3305	-
For You	Roger Williams	10.1963	-	59[12]	Kapp 3336	-
The Solid Gold Steinway	Roger Williams	02.1964	-	27[19]	Kapp 3354	-
10th Anniversary/Limited Edition	Roger Williams	04.1964	-	108[8]	Kapp 1	-
Academy Award Winners	Roger Williams	09.1964	-	126[9]	Kapp 3406	-
Plays the Hits	Roger Williams	04.1965	-	118[6]	Kapp 3414	-
Summer Wind	Roger Williams	10.1965	-	63[18]	Kapp 3434	-
Autumn Leaves - 1965	Roger Williams	12.1965	-	130[7]	Kapp 3452	-
I'll Remember You	Roger Williams	03.1966	-	24[67]	Kapp 3470	-
Born Free	Roger Williams	12.1966	-	7[69]	Kapp 3501	[gold-US]
Roger!	Roger Williams	05.1967	-	51[27]	Kapp 3512	-
Roger Williams/Golden Hits	Roger Williams	09.1967	-	87[29]	Kapp 3530	-
More Than A Miracle	Roger Williams	03.1968	-	164[5]	Kapp 3550	-
Only For Lovers	Roger Williams	01.1969	-	131[10]	Kapp 3565	-
Happy Heart	Roger Williams	05.1969	-	60[11]	Kapp 3595	-
Love theme from "Romeo & Juliet"	Roger Williams	08.1969	-	145[10]	Kapp 3610	-
Love story	Roger Williams	03.1971	-	112[13]	Kapp 3645	-
Summer of '42	Roger Williams	09.1971	-	187[3]	Kapp 3650	-
Love theme from "The Godfather"	Roger Williams	04.1972	-	187[8]	Kapp 3665	-

Sheb Wooley

Shelby F. "Sheb " Wooley (ur. 10 kwietnia 1921r - zm. 16 września 2003r) był aktorem i
piosenkarzem, najbardziej znanym z piosenki "Purple People Eater" z 1958r .Grał Bena Millera, brata Franka Millera w filmie W samo południe, a także miał rolę Pete Nolana w programie telewizyjnym Rawhide .
 

Wooley urodził się w Erick, Oklahoma, a wychował się na farmie. Nauczył się jeździć konno w młodym wieku, i pracował jako kowboj a także jako jeździec na rodeo. Grał również w zespole country. Wooley próbował zaciągnąć się podczas II wojny światowej, ale został odrzucony do służby wojskowej z powodu jego kontuzji na rodeo. Zamiast tego, pracował w przemyśle naftowym i jako spawacz. W 1946 roku przeniósł się do Fort Worth w Teksasie i został muzykiem country and western. Przeniósł się do Hollywood w 1949 roku.
 

Wooley pojawił się w dziesiątkach westernów od 1950r do lat 70-tych,w tym w sławnym High Noon. W 1954 roku grał Jima Youngera w w westernowej serii Stories of the Century.Występował pięć sezonów jako Carl w westernowej serii The Adventures of Kit Carson (1951/55). Pojawił się w The Cisco Kid w roli Billa Bronsona. Wooley gościnnie zagrał Harry Runyona w odcinku "The Unmasking" westernu CBS My Friend Flicka. W 1958 roku grał Baxtera Terrora w filmie Terror in a Texas Town. Wooley zagrał Pete Nolana w serialu westernowym CBS Rawhide (1959-1966) z Erykiem Flemingiem, Clintem Eastwoodem i Paulem Brinegarem. Występował również w filmach The Outlaw Josey Wales i Giant.
W latach 40-tych żona młodego kuzyna, Rogera Millera (który również dorastał w Erick, Oklahoma),zainteresowała go muzyką, ucząc go grać akordy na gitarze i kupujac mu skrzypce.
 

W latach 50-tych, Wooley rozpoczął karierę nagraniową, z piosenką która uczyniła go sławnym, "Purple People Eater". Potem przyszła seria mniejszych hitów. Wooley napisał piosenkę do wieloletniego telewizyjnego show Hee Haw.Wooley miał również przeboje country, jego "That's My Pa" osiągnął nr 1 Hot C&W; Sides w marcu 1962. Był stałym gościem programów Hee Haw i The Muppet Show jako pijany kompozytor country Ben Colder . Nagrywał i występował jako Ben Colder , jak również pod pseudonimem Guy Drake w piosence "Welfare Cadillac" występując w show Portera Wagonera w latach 70-tych roku z albumem "Welfare Cadillac" wydanym wkrótce po tym. Wooley zamierzał nagrać piosenkę "Don't Go Near The Indians", ale miał nawał pracy aktorskiej. Tymczasem Rex Allen nagrał tę piosenkę i był to przebój.
 

Wooley udzielał jako aktor głosu w tzw. krzyku Wilhelma,filmowy efekt dźwiękowy po raz pierwszy wykorzystany w 1951 roku w filmie Distant Drums. Ten konkretny zapis krzyku był używany przez zespoły efektów dźwiękowych w ciągu 149 filmów.
 

Wooley nadal kontynuje sporadyczne występy telewizyjne i filmowe przez lata 90-te, w tym występ jako Cletus Summers , dyrektor Hickory High School w filmie Hoosiers z 1986 roku . W 1996 roku zdiagnozowano u niego białaczkę. Zmarł w Skyline Medical Center w Nashville, Tennessee w 2003 roku i został pochowany w Hendersonville Memory Gardens w stanie Tennessee.  

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Are You Satisfied / Humdinger	Sheb Wooley	12.1955	-	95[1]	MGM 12 114	[written by Homer Escamilla/Sheb Wooley ]
The Purple People Eater / I Can't Believe You're Mine	Sheb Wooley	06.1958	12[8]	1[6][13]	MGM 12 651	[written by Sheb Wooley ][produced by Neely Plumb ]
Sweet Chile / More	Sheb Wooley	06.1959	-	70[6]	MGM 12 781	[written by Sheb Wooley ]
That's My Pa / Meet Mr. Lonely	Sheb Wooley	01.1962	-	51[11]	MGM 13 046	[written by Sheb Wooley ][produced by Jesse Kaye/Jim Vienneau ][1[1][17].Country Chart]
Don't Got Near the Eskimos / Louisiana Trapper	Ben Colder	11.1962	-	95[1]	MGM 13 104	[written by Lorene Mann, Sheb Wooley][18[1].Country Chart][parodia hitu "Don't go near The Indians"-Rexa Allena z 1962r]
Hello Wall No.2/Shudders and Screams	Ben Colder	03.1963	-	131[1]	MGM 13 122	[30[2].Country Chart][parodia piosenki "Hello walls"-Farona Younga][30[2].Country Chart]
Still No. 2 /Goin' Surfin'	Ben Colder	07.1963	-	98[2]	MGM 13 147	[written by Bill Anderson][produced by Jim Vienneau][parodia hitu Billa Andersona "Still" z 1963r]
Detroit City No. 2 /Ring Of Smoke	Ben Colder	10.1963	-	90[1]	MGM 13 167	[written by Danny Dill/Mel Tillis][produced by Jim Vienneau][parodia piosenki Bobby Bare'a "Detroit City" z 1963r]
Blue guitar	Ben Colder	07.1964	-	-	MGM 13 241	[written by Earl Hooker / Taylor / Sheb Wooley][33[7].Country Chart]
I'll Leave the Singing to the Bluebirds	Ben Colder	06.1966	-	-	MGM 13 447	[written by Griff][34[5].Country Chart]
Almost Persuaded No. 2 / Packets of Pencils	Ben Colder	10.1966	-	58[6]	MGM 13 590	[written by Billy Sherrill, Glen Sutton][parodia hitu Davida Houstona "Almost persuaded" z 1966r][6[13].Country Chart]
Tie a Tiger Down	Ben Colder	07.1968	-	-	MGM 13 938	[written by Sheb Wooley][22[10].Country Chart]
Harper Valley PTA (Later That Same Day) / Folsom Prison Blues No. 11/2	Ben Colder	10.1968	-	67[5]	MGM 13 997	[written by J. Clement, S. Wooley, T. Hall][produced by Jack Clement][parodia piosenki "Harper Valley PTA"-Jeannie C.Rilley z 1968r][24[6].Country Chart]

Shelly West

Shelly West (ur. 23.05.1958, w Cleveland, Ohio),amerykańska piosenkarka country.Jej matką była
legendarna wokalistka country-Dottie West,której kariera trwała ponad trzy dekady.Najlepszy okres kariery Shelly przypada na lata 80-te,a najbardziej popularnym nagraniem jest duet z Davidem Frizzellem "You're the Reason God Made Oklahoma".
 

Urodzona w 1958r w Cleveland była dzieckiem Dottie i Billa Westa.Swoje imię otrzymała po babce,słynnej aktorce Shelley Winters.W momencie urodzin jej matka robiła wielką karierę w Nashville,stolicy country.Swój pierwszy profesjonalny występ miała w 1975r z zespołem swojej matki jako członkini chórku,który jej towarzyszył.W tym czasie zapałała uczuciem do gitarzysty zespołu,Allana Frizzella,który był młodszym bratem śpiewaka country Davida Frizzella.Wspomniana para pobrała się,opuściła zespół i w 1977r przeniosła się do Kalifornii.Tam występują razem z zespołem brata,Davida.Shelly w duecie z Davidem wysłali demo piosenki "Lovin' On Borrowed Time" do wytwórni płytowej,gdzie po akceptacji producenta Snuffa Garnetta podpisano kontrakt nagraniowy z Casbalanca West Records.
 

Niedługo po tym lądują w wytwórni Polygram,która szybko zrezygnowała z ich usług.Shelly i David szukają szczęścia w Nashville,ale bez sukcesów.Ciągle wierzący w ich potencjał wspomniany producent z Casablanki zaproponował nagranie ich piosenki "You're the Reason God Made Oklahoma" dla wytwórni Viva Records,będącej własnością Clinta Eastwooda.Piosenka odniosła duży sukces plasując się na szczycie list country,ukazując się ponadto w filmie "Any Which Way You Can" .
Ten sukces pozwolił stać się im gwiazdami country pierwszej wielkości.W 1981r Academy of Country Music nominowała ich utwór jako piosenkę roku.

Do 1985r duet święci ogromne sukcesy zdobywając wiele nagród w podsumowaniach rocznych CMA Awards.Uznawani byli za jeden z najlepszych duetów country,przyrównywani do podobnego ansamblu z lat 70-tych Dotti West i Kena Rogersa.Ich wizytówką z lat 80-tych były przeboje "A Texas State of Mind","Another Honky-Tonk Night on Broadway" i "I Just Came Here to Dance".Duet rozpadł się w 1985r po rozwodzie wspomnianej pary.
 

Shelly nagrywała solo już wcześniej,jej debiut solowy miał miejsce w 1983r z utworem "Jose Cuervo",który trafił na szczyt notowań country.Kolene jej solowe hity to "Flight 309 to Tennessee" i z 1984r "Another Motel Memory". "Love Don't Come Any Better Than This" stał się ostatnim przebojowym singlem Shelly,która w tym czasie wyszła zamąż za Gary Hooda z którym miała dwóch synów.

W 1988r razem z Davidem reaktywowała duet na serię koncertów,a dwa lata póżniej podobne przedsięwzięcie podjęła razem z matką Dottie West.Po śmierci swojej matki w wypadku samochodowym w 1990r,shelly wycofuje się z muzycznego showbiznesu poświęcając się życiu rodzinnemu.  

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're the Reason God Made Oklahoma	Shelly West and David Frizzell	02.1981	-	1[1][11].Country Chart	Warner 49 650	[written by L. Collins, S. Pinkard][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
A Texas State of Mind	Shelly West and David Frizzell	07.1981	-	9[8].Country Chart	Warner 49 745	[written by C. Crofford, J. Durrill, S. Garrett][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Husbands and wives	Shelly West and David Frizzell	10.1981	-	16[10].Country Chart	Warner 49 825	[written by Roger Miller][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Another Honky Tonk Night on Broadway	Shelly West and David Frizzell	02.1982	-	8[13].Country Chart	Warner 50 007	[written by M. Brown, S. Dorff, S. Garrett][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
I Just Came Here to Dance	Shelly West and David Frizzell	07.1982	-	4[13].Country Chart	Warner 29 980	[written by T. Skinner, J. L. Wallace, K. Bell][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Jose Cuervo	Shelly West	03.1983	-	1[1][13].Country Chart	Warner 29 778	[written by C. Jordan][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Flight 309 to Tennessee	Shelly West	07.1983	-	4[11].Country Chart	Viva 29 597	[written by R. Scott][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Another Motel Memory	Shelly West	12.1983	-	10[10].Country Chart	Viva 29 461	[written by C. Black, T. Rocco][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Silent partners	Shelly West and David Frizzell	03.1984	-	20[7].Country Chart	Viva 29 404	[written by T. Rocco, K. Chater, A. Roberts][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Somebody Buy This Cowgirl a Beer	Shelly West	07.1984	-	34[3].Country Chart	Viva 29 265	[written by S. Dorff, M. Brown, S. Garrett][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
It's a be together night	Shelly West and David Frizzell	10.1984	-	13[9].Country Chart	Viva 29 187	[written by Tommy Rocco, John Schweers, Charlie Black][produced by Jim Ed Norman]
Now There's You	Shelly West	02.1985	-	21[7].Country Chart	Viva 29 106	[written by L. Chera, R. Peoples, B. Morrison][produced by Barry Beckett, Jim Ed Norman]

T-Bone Walker

T-Bone Walker (ur. 28 maja 1910r, zm. 15 marca 1975r) (prawdziwe nazwisko Aaron Thibeaux
Walker; jego pseudonim pochodzi od wymowy jego imienia Thibeuax - Tibo, jak był nazywany przez matkę) - wybitny gitarzysta i wokalista bluesowy; wprowadził do bluesa gitarę elektryczną. Przedstawiciel bluesa teksańskiego.
 

Aaron urodził w Linden w powiecie Cass w Teksasie. Był jedynakiem. Zarówno matka Movelia jak i ojciec Rance Walker byli muzykami. Babka Aarona ze strony matki Martha, żona Edwarda Jamisona, była czystej krwi Indianką Cherokee.
Gdy Aaron miał rok, jego matka oświadczyła mężowi, że jej syn nie będzie pracował na plantacji. Przenieśli się więc ok. 1912 r. do Dallas. Jak wspomina Mama i ja byliśmy bardzo blisko. Nie uwierzyłbyś jak dobrze potrafiła grać na gitarze jeszcze zanim poślubiła mojego Tatę. Kiedy Blind Lemon Jefferson lub Huddie Ledbetter [Leadbelly] przybywali do Dallas ona od razu siadała z nimi i wspaniale śpiewali bluesa. Ja leżałem w moim łóżeczku słuchając i nie śpiąc przez połową nocy.
Był często posyłany przez matkę jako przewodnik dla niewidomego Jeffersona i zbierał pieniądze do jego cynowego kubka.
 

Gdy miał 10 lat razem z rodzinnym zespołem prowadzonym przez jego ojczyma nazwiskiem Marco Washington, wędrował po sąsiedztwie i tańczył do muzyki. Był znakomitym tancerzem potrafiącym nieustannie wymyślać nowe kroki. Był urodzonym showmanem.
W wieku 12 lat otrzymał od matki bandżo, jednak jego marzeniem była gitara, którą otrzymał w gdy rozpoczął naukę w szkole średniej. Grywał na spotkaniach i piknikach kościoła Holy Ghost (Świętego Ducha), do którego należał. Był także członkiem zespołu Lawsona Brooksa, który w każdy weekend grał w Tip Top Cafe na Central Avenue. Była to 16-osobowa grupa, więc aby być słyszanym T-Bone grał na bandżo. Jak wspomina, po jakimś czasie odważyli się grać utwory Duke'a Ellingtona.
 

Wkrótce odchodzi jednak z tego zespołu, gdyż zawsze myślał o pracy na własny rachunek. Jak wspomina, nie chciał także zostawiać samotnej matki, gdy musiał wyjeżdżać z zespołem. Zostaje zastąpiony przez Charliego Christiana. Ok. 1923 r. dołączył na krótko do Dr Breeding's Big B. Tonic Medicine Show jako piosenkarz, muzyk, tancerz i komik.
W połowie lat 20. znalazł się w trupie piosenkarzy i tancerzy prowadzonej przez piosenkarkę bluesową Idę Cox (1896-1967).
 

W 1929 r. wygrał amatorski konkurs muzyczny, którego główną nagrodą był tydzień występów ze słynnym zespołem Caba Callowaya. Calloway zezwolił Walkerowi na krótkie solowe występy w czasie wspólnych koncertów w Majestic Theater w Dallas.
Pod koniec roku łowca talentów dla firmy Columbia Records zaprosił Walkera na sesję nagraniową. 5 grudnia 1929 r. Walker, jako Oak Cliff T-Bone nagrał swoje dwa pierwsze utwory: Trinity River Blues i Wichita Falls Blues. Na następną sesję nagraniową z jego udziałem przyjdzie mu czekać aż do 1940 r.
Na początku lat 30. grał w okolicach Dallas w grupach Coley Jones Dallas String Band i Lawson Brooks Band. Na dłużej zatrzymał się w 1933 r. w hollywoodzkiej grupie białego Rosjanina Count Biloxi Band , z którą podróżował po południu USA. Jako tancerz i muzyk miał naśladować Teda Lewisa. Orkiestra grała w dobrych miejscach i Biloski dobrze płacił muzykom. Szczególnym problemem było to, że Walker był jedynym czarnym wykonawcą w grupie. Ponieważ zespół miał piosenkarkę, czasem kilku białych wdzierało się na scenę, aby pobić Walkera, który uciekał w takich wypadkach awaryjnym wyjściem pożarowym.
Towarzystwo muzyków zmuszało Walkera także do picia alkoholu, co stało się jego nawykiem i odbiło się na zdrowiu. Będąc jeszcze nastolatkiem miał już wrzody żołądka spowodowane piciem. Znalazł się w szpitalu.
 

Także jeszcze w 1933 r. pracował w Milt Larkins Band. W rok później był członkiem zespołu wybitnej pieśniarki bluesowej Ma Rainey i występowali w Fort Worth w Teksasie. Pewnego dnia podczas występów w Gem Hotel poznał Vidę Lee, którą poślubił w 1935 r. Małżeństwo przetrwało do samej śmierci artysty; mieli trójkę dzieci.
Ponieważ mieszkali wspólnie z matką Walkera, T-Bone miał problemy z utrzymaniem rodziny i postanowił przenieść się do Kalifornii do Los Angeles. Najął się jako kierowca do firmy, która transportowała samochody na Zachodnie Wybrzeże. Nie płaciła ona nic kierowcom za dostawę, ale kierowcy mieli darmowy transport. W trójkę dostarczyli do Los Angeles 6 aut, gdyż każdy samochód ciągnął za sobą drugi.
 

Zaczął występować w klubie Little Harlem w LA (1934-1939). Perkusistą w grupie był słynny showman Zutty Singleton. Wkrótce jednak i Walker mógł grać, śpiewać, tańczyć a nawet prowadzić konferansjerkę. W ciągu następnych trzech lat zaczął być sławny w Los Angeles. W latach 1936-1937 występował regularnie w słynnym klubie Trocadero w Hollywood . W latach 1939-1940 odbył turę koncertową, głównie po Środkowym Zachodzie USA, z zespołem Les Hite Cotton Club Orchestra. Występował z nim także w Golden Gate Ballroom i słynnym Apollo Theater w Nowym Jorku. T-Bone zaczyna nałogowo grać w karty o bardzo wysokie stawki.
 

Ok. czerwca 1940 r. w Nowym Jorku Walker dokonuje kolejnego nagrania - tylko jako wokalista. Towarzyszy mu orkiestra Les Hite'a; nagrany zostaje utwór T-Bone Blues dla firmy Varsity.
W tym czasie Vida i T-Bone byli rozdzieleni od 4 lat. Vida zabroniła pokazywania się Walkerowi w domu dopóki jest hazardzistą. W końcu T-Bone namówił żonę na towarzyszenie mu podczas tur koncertowych. Wtedy także praktykował i eksperymentował z gitarą elektryczną chociaż był zatrudniany jako wokalista.
 

W 1940 r. T-Bone zakłada swój zespół, z którym występuje w Los Angeles i w Chicago. Występy w chicagowskim Rhumboogie Club otwierają nową fazę jego kariery - jako showmana i znakomitego estradowca.
20 lipca 1942 r. jako gitarzysta dokonuje dla firmy Capitol Records nagrań 4 utworów z Freddie Slack and His Orchestra oraz 2 utworów ze swoim kwintetem: I Got a Break, Baby i Mean Old World. 31 lipca odbywa się kolejna sesja nagraniowa z Freddie Slack and His Orchestra. Plonem jest 7 utworów.
 

W latach 1942-1945 wraz ze swoim zespołem odbywa tury koncertowe po bazach Armii USA. W latach 1943-1944 występuje ze słynną orkiestrę Fletchera Hendersona.
Prawdopodobnie w grudniu 1944 r. nagrywa dla firmy Swinghouse utwór Low Down Dirty Shame Blues (Married Woman Blues).
 

W maju 1945 podczas sesji dla chicagowskiej firmy Rhumboogie nagrywa z Marl Young & His Orchestra sześć wczesnych wersji swoich późniejszych przebojów: Sail on Boogie, I'n Still in Love with You, You Don't Love Me Blues, T-Bone Boogie, Mean Old World Blues oraz Evening.
Po powrocie do Los Angeles jego kariera ulega przyspieszeniu. Podpisuje niezły kontrakt nagraniowy z firmą Comet Records, który pozwalał mu na nagrania dla firmy Black & White oraz na zatrudnianie najlepszych muzyków w mieście. Nad jego nagraniami czuwał Ralph Bass, który był równocześnie wielkim fanem T-Bone'a. Od połowy 1946 r. do końca 1947 r. T-Bone nagrał około 70 utworów ze znakomitymi muzykami.
 

30 września i w grudniu 1946 r. wraz z Jack McVea's All Stars i Al Killian Quintet dokonał kilkunastu nagrań dla firmy Black & White. Te nagrania uczyniły z niego ojca elektrycznego bluesa.
W tym czasie koncerty T-Bone'a Walkera okazywały się niezwykłym sukcesem. Jego taneczny talent, niebywała technika gry na gitarze, znakomity wokal, talent estradowy (np. grał w szpagacie trzymając gitarę za plecami, co powtórzył potem Jimi Hendrix bez szpagatu.) stworzyły wyjątkowe zjawisko na ówczesnej scenie bluesowej. Jak wspomina bluesman Lowell Fulson łączono wtedy na tury koncertowe trzech bluesmanów (np. Walker występował m.in. z Rayem Charlesem, Wynonie'em Harrisem, Jimmym Whitherspoonem, Big Joe'em Turnerem, Lowellem Fulsonem), z których każdy chciał występować jako ostatni, ale wszyscy w końcu zostawiali to miejsce dla Walkera.
Po 11 latach małżeństwa Vida urodziła pierwsze dziecko - córkę Bernitę ( Vida w dalszym ciągu brała udział we wszystkich turach koncertowych męża).
 

13 września odbywa się w Los Angeles słynna sesja nagraniowa, której plonem będzie największy przebój Walkera i zarazem jeden z najbardziej znanych bluesów w historii - Call it Stormy Monday (but Tuesday is Just as Bad), znany pod skróconym tytułem jako Stormy Monday.
Mniej więcej w tym czasie menedżerem Walkera został Harold Oxley, były menedżer zespołu Jimmiego Lunceforda, człowiek o olbrzymim doświadczeniu. Koncerty przyciągały tłumy i muzycy T-Bone'a byli bardzo dobrze opłacani. T-Bone nie mógł ze względów zdrowotnych pić nic innego jak tylko kozie mleko. Jednak czasami, gdy grał w karty, sięgał po alkohol i był odwożony do szpitala; koncert odwoływano. W końcu musiał na jakiś czas zaprzestać koncertowania i poddać się operacji. Zastopowało to rozwój jego kariery.
Razem ze swoim siostrzeńcem, występującym jako T-Bone, Jr. brał udział w różnych programach typu variété w nocnych lokalach i hotelach.
 

W 1960 r. jego kariera mogła ponownie się rozwijać. Count Basie zatrudnił go do występów w jego zespołem w wielkim show, w którym gwiazdami byli m.in. Ruth Brown i George Shearing. Jednak Walker czuł, że jest odsunięty na dalszy plan i po jakimś czasie odszedł z zespołu.
W 1962 r. otrzymał ponowną szansę, gdy pod firmą Rhythm and Blues USA przez promotorów niemieckich Lippmana i Raua został zaproszony na występy w Niemczech a potem w innych krajach europejskich. W skład tego zespołu wchodziła doborowa stawka bluesmanów; byli tam Memphis Slim, Shakey Jake, Willie Dixon, John Lee Hooker, Helen Humes, Jump Jackson, Sonny Terry i Brownie McGhee. Nagrali wspólnie album zatytułowany American Blues Festival, na którym T-Bone gra na fortepianie.
 

Już od końca lat 50-tych Walker nagrywał coraz mniej ze względu na zły stan zdrowia. Poprzednio rocznie ukazywał się minimum jeden album Walkera a przeważnie dwa. Pod koniec lat 60. zaczął się w Europie cieszyć olbrzymią popularnością i dla firmy Black and Blue nagrał 9 utworów, które zostały także wydane potem w USA przez firmę Delmark.
 

W 1966 r. wziął udział w jazzowym programie Jazz at the Philharmonic, z którym odwiedził Europę.
W 1967 r. wystąpił na słynnym festiwalu jazzowym Monterey Jazz Festival w Monterey w Kalifornii.
W latach 1968-1969 występował w Europie w ramach znakomitego American Folk Blues Festival.
Na początku lat 70. kilkakrotnie wziął udział w turach koncertowych Johnny Otis Revue. Po operacji nie czuł bólu żołądka, więc podczas pobytu w Paryżu zaczął znowu pić alkohol. Ponieważ zawsze dużo wydawał pieniędzy, poszedł za złymi radami swojego obecnego towarzystwa i zmienił menedżera, gdy firma Polydor Records wyraziła zainteresowanie kontraktem z nim. Od tego momentu przestał się w ogóle zajmować swoimi interesami.
 

Po powrocie od Los Angeles w 1972 r. okazało się, że za swój album otrzymał nagrodę Grammy. Zwiększyło to jego wiarę w nowego menedżera. Grał wówczas z młodymi muzykami w modnym wówczas stylu i chociaż publiczność nie była zbyt przekonana do tego, co prezentuje na koncertach, dopóki miał następne występy w planie - był zadowolony. Rzadko był wtedy trzeźwy.
W tym czasie na skutek własnej nieuwagi uległ wypadkowi samochodowemu. W szpitalu spędził kilka miesięcy. Jego Stormy Monday został nagrany przez The Allman Brothers Band, był wszędzie puszczany i to, jak i inne tantiemy z wykonań tego utworu, przynosiło mu spory dochód. Z jego zdrowiem było jednak źle, musiał być na badaniach szpitalnych co trzy miesiące.
Po ostatnim swoim występie w Nixon Theater w Pittsburghu (stan Pensylwania) czuł się już bardzo źle. 

W Nowy Rok doznał wylewu i znalazł się w domu opieki Vernon Convalescent Hospital. Zmarł 15 marca 1975 r. Podczas przejazdu pogrzebu przez Los Angeles tysiące ludzi stało na trasie przejazdu aby pożegnać jednego z największych bluesmanów i gitarzystów jakiego wydała Ameryka.
Został pochowany na cmentarzu Inglewood w Inglewood, Kalifornia.
W tym samym roku odbył się specjalny koncert w Musicians Union Auditorium poświęcony jego pamięci.

T-Bone Walker już od dzieciństwa był świetnie zaznajomiony z tradycją bluesową. Jeszcze gdy był dzieckiem w jego domu bywali Blind Lemon Jefferson i Huddie Leadbelly Ledbetter. Na jego styl gry na gitarze wpłynął najpierw Blind Lemon. Później wzorem był wybitny gitarzysta Lonnie Johnson. Ponieważ był pierwszym gitarzystą elektrycznym, więc wiele zawdzięczał swoim eksperymentom z gitarą elektryczną. Tutaj już nie mógł naśladować nikogo i sam stał się wzorem dla setek gitarzystów bluesowych i rockowych, z których najważniejsi to Duane Allman, Jeff Beck, Chuck Berry, Mike Bloomfield, Clarence Gatemouth Brown, Lonnie Brooks, Eric Clapton, Albert Collins, Pee Wee Crayton, Lowell Fulson, Gutar Slim, Buddy Guy, Jimi Hendrix, Earl Hooker, Albert King, B.B. King, Freddie King, Little Milton, Johnny Moore, Shuggie Otis, Jimmy Page, Fenton Robinson, Otis Rush, Doug Sahm, Phillip Walker, Johnny Guitar Watson, Johnny Winter.
 

Był także znakomitym wokalistą. Wzorem dla niego byli tacy wokaliści jak Ida Cox, Lonnie Johnson i Jimmy Rushing. Jednak najwięcej zawdzięczał wybitnemu pianiście i wokaliście bluesowemu Leroyowi Carrowi. Jako wokalista stał się wzorem dla takich bluesmanów jak Billy Boy Arnold, Bobby Bland, Andrew Brown, Joe Turner i niektórych spośród wymienionych powyżej.
Leroy Carr był jednym z tych, który zurbanizowali brzmienie bluesa. W latach 30. nastąpiła wzajemna wymiana pewnych elementów stylistycznych między bluesem i jazzem. Blues stał się bardziej rytmiczny i zarazem rytm bluesa stał się bardziej skomplikowany. Był wykonywany także przez duże orkiestry typu Les Hite Orchestra, w której T-Bone był i wokalistą i gitarzystą... akustycznym, gdyż muzycy Lesa nie lubili dźwięku gitary elektrycznej. Jednak praktyka w takich orkiestrach jazzowych dała Walkerowi niezwykłą intensywność swingu, który wprowadził do bluesa. Co ciekawe, obaj przyjaciele Charlie Christian i T-Bone mieli tego samego nauczyciela gry na gitarze - Chucka Richardsona. Obaj rozpoznali możliwości jakie tkwiły w elektrycznej gitarze i obaj stali się prekursorami; Christian - elektrycznej gitary jazzowej, T-Bone - elektrycznej gitary bluesowej.
Część niezwykłego i bezbłędnego wyczucia rytmu T-Bona wzięła się zapewne z tego, iż w młodości był tancerzem - tańczył solo albo z Christianem.
 

B.B. King zawsze podkreślał niezwykły dźwięk gitary T-Bona i określił go tak jak myślę, [był to] najpiękniejszy dźwięk jaki słyszałem kiedykolwiek w moim życiu. Być może osiągnął swoje brzmienie, przynajmniej w jakiejś części, specyficzną pozycją gitary, nie trzymał jej równolegle do ciała tylko pod dość sporym kątem, co większości gitarzystów sprawiłoby spore kłopoty. Dźwięk gitary T-Bone'a był zarówno ostry, intensywny jak i w tym samym momencie jednak delikatny. Miał także wspaniałe wyczucie dynamiki, którą wykorzystywał po mistrzowsku w celu nadania utworom bardziej osobistego i nieraz dramatycznego charakteru. Niezwykle łatwo przechodził z gry na jednej strunie do podkreślania dramatyzmu i dynamiki utworu potężnymi akordami. Był znakomitym gitarzystą niezależnie od tempa bluesa i, co więcej, potrafił bezbłędnie dobrać odpowiednie tempo do treści utworu. Określenie specyficznego rytmicznego grania Texas guitar shuffle wzięło się z jego utworu T-Bone Shuffle nagranego dla firmy Comet w listopadzie 1947 r. Trzeba także wspomnieć o tym, że nagrywał utwory zazwyczaj z kwartetem lub kwintetem. A jednak intensywność muzyki jest tak niesłychana, że wydaje się, iż T-Bone stoi na czele kilkunastoosobowej orkiestry.
 

Jako wokalista był nie do naśladowania. Jego frazowanie było subtelne, zmysłowe i wrażliwe. Głos lekki i ekspresyjny. Sposób śpiewania był doskonale zestrojony z jego sposobem gry na gitarze i akcentowaniem rytmu. Był zawsze emocjonalnie przekonywający niezależnie od rodzaju bluesa, który wykonywał. Czy był to blues smutny, czy był to blues wesoły - zawsze potrafił wyrazić prawdę.
Chociaż był łącznikiem pomiędzy bluesem wiejskim a miejskim, pomiędzy bluesem lat 20. a lat 40. (i dalej) i pomiędzy bluesem i jazzem - był jednak czymś więcej. Jego rola była jedyna w swoim rodzaju i trudno sobie wyobrazić jak potoczyłaby się historia bluesa i rocka bez niego. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wichita Falls Blues / Trinity River Blues	T-Bone Walker	.1930	-	-	Columbia 14 506	-
Mean Old World Blues / I Got a Break, Baby	T-Bone Walker	04.1945	-	-	Capitol `0 033	-
I'm Still in Love With You / Sail On Boogie	T-Bone Walker	08.1945	-	-	Rhumboogie 4000	-
Evening / T-Bone Boogie	T-Bone Walker	06.1945	-	-	Rhumboogie 4002	-
Mean Old World Blues / You Don't Love Me Blues	T-Bone Walker	01.1946	-	-	Rhumboogie 4003	-
Bobby Sox Blues / I'm Gonna Find My Baby	T-Bone Walker	.1947	-	-	Black & White 110	-
Don't Give Me the Runaround / It's a Low Down Dirty Deal	T-Bone Walker	.1947	-	-	Black & White 115	-
No Worry Blues / Don't Leave Me Baby	T-Bone Walker	.1947	-	-	Black & White 111	-
Call It Stormy Monday (But Tuesday Is Just as Bad) / I Know Your Wig Is Gone	T-Bone Walker	01.1948	-	-	Black & White 122	-
I Got a Break, Baby / Mean Old World	T-Bone Walker	.1948	-	-	Capitol 15 033	-
Inspiration Blues / I'm Still in Love with You	T-Bone Walker	.1948	-	-	Comet 51	-
Long Skirt Baby Blues / Goodbye Blues	T-Bone Walker	.1948	-	-	Black & White 123	-
Plain Old Down Home Blues / Midnight Blues	T-Bone Walker	.1948	-	-	Black & White 127	-
That Old Feelin' Is Gone / Description Blues	T-Bone Walker	.1948	-	-	Comet 52	-
West Side Baby / Lonesome Woman Blues	T-Bone Walker	.1948	-	-	Comet 50	-
T-Bone Shuffle / First Love Blues	T-Bone Walker	.1949	-	-	Comet 53	-
My Baby Left Me / She Is Going to Ruin Me	T-Bone Walker	.1949	-	-	Old Swing-Master 11	-
Strollin' With Bones / Glamour Girl	T-Bone Walker	.1950	-	-	Imperial 5071	-
Evil Hearted Woman / Travelin' Blues	T-Bone Walker	.1950	-	-	Imperial 5094	-
Blue Mood / Got No Use for You	T-Bone Walker	.1952	-	-	Imperial 5216	-
Street Walking Woman / Blues Is a Woman	T-Bone Walker	.1952	-	-	Imperial 5202	-
Papa Ain't Salty / T-Bone Shuffle	T-Bone Walker	06.1955	-	-	Atlantic 1065	-
Play On Little Girl / Why Not	T-Bone Walker	.1955	-	-	Atlantic 1074	-

Tionne Watkins

Tionne Tenese "T-Boz" Watkins (ur. 26 kwietnia 1970 roku w Des Moines, w stanie Iowa -
amerykańska wokalistka, była członkinią grypy muzycznej TLC, która została rozwiązana w 2005 roku. Watkins sporadycznie występuje również w filmach.
 

Oprócz swojej pracy z TLC wydała dwa single solowe: w 1996 roku Touch Myself ze ścieżki dźwiękowej do filmu Fled oraz cztery lata później My Getaway, który znalazł się w filmie Rugrats in Paris. Poza tym, że była wokalistką w takich utworach jak: "Ghetto Love" z Da Brat, "Changes" z Society of Soul, "He Say She Say" z Keith Sweat, "Different Times" z Raphael Saadiq i "Be Somebody" z Paula Cole. Watkins pojawiła się w piosence koleżanki z TLC Rozondy Thomas, zatytułowanej "Gameproof".
 

Watkins pracowała też jako aktorka, występując w 1998 roku w filmie Hype Williamsa "Belly". Wraz z koleżankami z zespołu TLC, zagrała także w serialu Living Single. Niedawno Watkins była jednym z producentów wykonawczych w 2006 w filmie ATL z udziałem rapera TI . Brała udział w teledysku do "It's Good" z YoungBloodZ, i pojawiła się na Real Housewives Atlanta jako przyjaciółka Kandi Burruss.
 

W grudniu 2007 roku Watkins podpisała umowę ze spółką zależną Universal Motown , SRC ,i Cash Money Records w 2011 roku. Jest chora na chorobę o nazwie anemia sierpowata, którą ukrywała do 1996 roku przed managementem i swoimi koleżankami z grupy. Była żoną rapera Mack 10, z którym ma córkę Chase Rolinson. Para rozwiodła się w 2004 roku.  

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Word to the Badd!!	Jermaine Jackson featuring T-Boz	11.1991	-	78[2]	LaFace 24 011	[88.R&B; Chart]
Touch Myself	T-Boz	08.1996	48[4]	40[20]	Rowdy 35 080	[written by Dallas Austin][produced by Dallas Austin][23[20].R&B; Chart][sample z "My Mike Sounds Nice"-Salt-N-Pepa][piosenka z filmu "Fled"]
Ghetto Love	Da Brat featuring T-Boz	03.1997	-	16[15]	So So Def 78 527	[gold-US][written by Jermaine Dupri, Da Brat, El DeBarge][produced by Jermaine Dupri][11[19].R&B; Chart][sample z "All this love"-De Barge;"Public Enemy 31"-Public Enemy]
Tight to Def	Mack 10 featuring T-Boz	10.2000	-	-	Hoo-Bangin'	[65[10].R&B; Chart]
My Getaway	T-Boz	04.2001	44[3]	-	Maverick	[written by Bryan Evans/ Tionne Watkins][produced by Soulshock & Karlin][79[7].R&B; Chart][piosenka z filmu "Rugrats in Paris"]

Wall of Voodoo

Wall of Voodoo - nieistniejący już amerykański zespół pochodzący z Los Angeles, założony w 1977 roku

przez Marca Morelanda i Stana Ridgwaya. Zespół najbardziej znany jest z piosenki Mexican Radio, która pochodziła z albumu Call of the West z 1983 roku. Utwór ten był ich jedynym przebojem w amerykańskim Top 100. Grupa miała wyjątkowo charakterystyczne brzmienie wynikające ze zręcznego wymieszania skocznej muzyki pop z eksperymentalną nową falą i wzorowanym na Ennio Morricone stylu muzyki soundtrack.

Podstawą dla zespołu była założona przez Stana Ridgwaya w 1976 roku Acme Soundtracks, wytwórnia tworząca muzykę dla niskobudżetowych filmów. Przedsięwzięcie okazało się totalną klapą i już po 6 miesiącach funkcjonowania i nagraniu 2 soundtracków przestała ona istnieć. Ridgway już podczas pracy w jej ramach mało się nią interesował - obiektem jego uwagi był klub punkowy The Masque, który mieścił się po przeciwnej stronie ulicy do budynku wytwórni. Rdigway spędzał tam każdą wolną chwilę, początkowo jako widz, później zaś zaangażował się w techniczną stronę występów. Tam też poznał Marca Morelanda, poprzednio gitarzystę punkowej grupy The Skulls. Zaprosił go do udziału w projektach Acme Soundtracks. Moreland, którego ciekawiły kompozycje Ridgwaya zaproponował mu transformację wytwórni w zespół. Do grupy przystąpił wkrótce Bruce Moreland, brat Marca, który grał na basie. Wkrótce w zespole pojawili się także Chas Gray, klawiszowiec techniczny klubu The Masque, oraz jego znajomy perkusista Joe Nanini. W ten sposób uformował się pierwszy skład zespołu. Grupa otrzymała nazwę Acme Soundtracks.

Właściwa nazwa zespołu powstała w interesujący sposób. Odnosi się ona do komentarza, jaki na temat twórczości studyjnej Morelanda i Ridgwaya dał kolega ostatniego, Joe Berardi. Gdy wszyscy trzej siedzieli w studiu wytwórni przesłuchując ów materiał, Ridgway dla żartu rzucił, iż połączenie brzmienia wielokrotnie zaprogramowanego automatu perkusyjnego z natarczywym dźwiękiem organ elektronicznych Farfisa brzmi prawie jak efekt „ściany dźwiękowej” (Wall of Sound), stworzony przez Phila Spectora. Berardi ironicznie stwierdził, iż brzmi to bardziej jak „ściana wudu” (Wall of Voodoo), i to określenie przylgnęło do zespołu.

W latach 1977–1980 dawał koncerty w całej Kalifornii, których podstawą były utwory napisane przez Ridgwaya jeszcze z czasów Acme Soundtracks. Dopiero w 1979, po podpisaniu kontraktu z wytwórnią IRS. Records, zespół wszedł do studia celem nagrania materiału gotowego do wypuszczenia na rynek muzyczny. W 1980 ukazało się pierwsze oficjalne wydawnictwo zespołu -Wall of Voodoo. Płyta zawierała 5 utworów, z czego jeden stał się pierwszym hitem grupy, jednak zbyt „słabym”, by wejść na listy Top 100 czy California Top 50. Był nim cover piosenki Johnny’ego Casha z 1968 roku pt. „Ring of Fire”. Interpretacja utworu była wyjątkowo ciekawa, bowiem wszystko zagrano w oparciu o jedną gitarę i syntezatory. W 1981 roku ukazał się pierwszy studyjny album grupy, Dark Continent. Zawierał on 11 utworów do których nagrania posłużył ten sam automat perkusyjny i dwa syntezatory. Album zebrał nawet dobre recenzje, szczególną uwagę zwracano na styl, w jakim utrzymana była płyta. Trzy utwory znajdujące się na albumie - „Red Light”, „Animal Day”, „Back in Flesh” oraz „Call Box” - grane były już wcześniej, od 1978 roku. Ten ostatni został wybrany jako jedyny singel z tej płyty. Drugim, jednak rzadko puszczanym przez stacje radiowe, singlem był utwór „Tse-Tse Fly”. Krótko po jej wydaniu Bruce Moreland odszedł z zespołu. Na kilku koncertach na gitarze basowej zastępował go Chas Gray, który w ten sposób musiał obsługiwać dwa instrumenty.

W 1982 zespół bez basisty znów rozpoczyna pracę w studiu. Jej owocem jest album Call of the West, który uchodzi za najlepszy album grupy w całej historii jej działalności. Na amerykańskie liście Billboardu w 1983 utrzymywał się na pozycji 45. Pierwszy singel wypuszczony na rynek muzyczny, „Mexican Radio” był hitem nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale i w Europie. Na amerykańskiej Top 100 miał stałą pozycję 41. miejsca w roku 1983. Ciekawie zrealizowany teledysk był „faworytem” niedawno wówczas powstałej MTV, gdzie puszczany był prawie cały czas. Pod względem muzycznym Call of the West znacząco różnił się od Dark Continent - nie można było już przy niej powiedzieć „płyta została nagrana, zanim materiał został na nią napisany”. Została oceniona przez krytyków jako dużo bardziej zorganizowana, lepsza od strony technicznej. Zasługę w tym miejscu ma producent Richard Mazda, który był czołowym producentem IRS. Records. Odpowiadał on m.in. za produkcję pierwszych dokonań The Birthday Party, wczesnego projektu muzycznego Nicka Cave’a. Mazda w studiu obsługiwał również bas. Wkrótce jako single wypuszczone zostały jeszcze „Tomorrow”, „On Interstate #15” (utwór instrumentalny, stanowił stronę B „Tomorrow”, jednak puszczany był w radiu na równi z innymi utworami), „Factory” oraz jedynie w Wielkiej Brytanii tytułowy „Call of the West”. Gdy ukazał się album, na potrzeby koncertów jako dodatkowy klawiszowiec zatrudniony został Bill Noland.

W 1983 zespół dał największy koncert w swoim istnieniu, podczas US Festival 28 maja. W międzyczasie sytuacja w zespole stawała się coraz bardziej napięta - zachęcona sukcesem Call of the West wytwórnia zaczęła naciskać na grupę, by ta jak najszybciej wróciła do studia, wcześniejsze drobne animozje między Grayem a Naninim zaczęły przybierać na sile, poza tym Noland ze swoją osobą „wprowadził” do grupy narkotyki. Wszystkie te elementy nałożone na siebie sprawiły, iż na początku 1984 roku Ridgway, Nanini i Noland opuścili zespół. Nie zakończyli jednak działalności muzycznej. Ridgway przystąpił do pracy nad solowym materiałem i już w 1986 ukazała się jego pierwsza płyta - The Big Heat, z której jedyny singel pt. „Camouflage” stał się międzynarodowym hitem. Joe Nanini został zaś perkusistą grupy country o nazwie Lonesome Strangers.

Moreland i Gray nie zamierzali jednak likwidować grupy. Marc szybko ściągnął do zespołu z powrotem swojego brata Bruce’a, który na wokalistę wynalazł Andy’ego Prieboya, poprzednio frontmana nowofalowej grupy Eye Protection z San Francisco. Ned Lukhardt, ściągnięty z ogłoszenia, został nowym perkusistą grupy. Muzyka grana przez ten skład była zupełnie inna niż tworzona przez Ridgwaya. Jednak mimo iż krytycy zarzucali odtworzonemu Wall of Voodoo zupełny brak oryginalności i swoistej magii, którą niosła ze sobą poprzednio grana muzyka, zespół wydał 2 płyty - Seven Days in Sammystown oraz Happy Planet. Na pierwszym z tych dwóch albumów singlem był drugi cover Johnny’ego Casha - „Dark as Dungeon”. Nie okazał się jednak hitem na miarę choćby wcześniejszego „Ring of Fire”. Podobnie jak dwa pozostałe - „Big City” i „Far Side of Crazy”.

Ten album ukazał się w 1985. Dwa lata po nim wyszedł drugi, wcześniej wymieniony Happy Planet. Jako singel wydany został utwór „Do It Again”, będący coverem utworu The Beach Boys z 1968 roku. Zaledwie rok później grupa się rozpadła, i to ostatecznie. Prieboy i Marc Moreland rozpoczęli solowe kariery, zaś Bruce Moreland i Chas Gray na krótko przyłączyli się do synthpunkowego zespołu Nervous Gender, który po tej aneksji nazywany był Wall of Gender.

Ridgway, Prieboy i bracia Moreland byli aktywni muzycznie i scenicznie przez całe lata dziewięćdziesiąte, przy czym Ridgway gra i wydaje albumy po dziś dzień. Joe Nanini przez pewien czas miał swój własny projekt o nazwie Sienna, który wydał EP pt. Nanini - Bohica w 1996. Kolejny jego album miał ukazać się na początku 2001 roku, ale Nanini „nie zdążył”. 4 grudnia 2000 zmarł po wylewie krwi do mózgu. Niedługo po nim, 13 marca 2002 roku z powodu niewydolności nerek zmarł także Marc Moreland. W 2006 Ridgway na krótko reaktywował Wall of Voodoo na potrzeby jubileuszowego koncertu Cyndi Lauper, który odbył się w Pacific Amphitheatre w Costa Mesa. Zdecydował się jednak kontynuować grę, choć przynajmniej na razie tylko sceniczną, reaktywowanego zespołu. Z oryginalnego składu został tylko Ridgway, jako że Gray, choć została mu złożona propozycja powrotu, odmówił. Latem 2007 nowe Wall of Voodoo ruszyło w trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mexican Radio / Call of the West	Wall Of Voodoo	03.1983	64[3]	58[9]	I.R.S. 9912	[written by Wall of Voodoo][produced by Richard Mazda]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dark Continent	Wall Of Voodoo	10.1981	-	177[2]	I.R.S. 70 022	[produced by Jim Hill, Paul McKenna & Wall Of Voodoo]
Call of the West	Wall Of Voodoo	01.1983	-	45[23]	I.R.S. 70 026	[produced by Richard Mazda]

Warhorse

Warhorse to brytyjski zespół rockowy założony przez pierwszego basistę Deep Purple, Nicka
Simpera.

  Po zwolnieniu z Deep Purple w 1969 roku, Simper dołączył do zespołu towarzyszącego Marshy Hunt. Wkrótce potem Simper zastąpił  ją w zespole towarzyszącym Gedem Peckiem na gitarze i Macem Poole'em na perkusji. Kiedy Hunt zaszła w ciążę, zespół zaprzestał koncertowania, a Simper i Peck zreorganizowali grupę jako Warhorse. Ashley Holt została wokalistką zespołu, a oni zrekrutowali klawiszowca Ricka Wakemana. Kiedy w kwietniu 1970 roku nagrano ich pierwsze demo, Wakeman odszedł, aby dołączyć do Strawbs, a jego miejsce zajął Frank Wilson. 

 

 Warhorse podpisało kontrakt z Vertigo i wydało swój pierwszy album, Warhorse, w listopadzie 1970 roku. Menadżerem Warhorse był Ron Hire, pierwotnie członek HEC Enterprises, pierwotnych inwestorów Deep Purple. Zespół rozpoczął trasę koncertową, ale poczynił niewielkie postępy, a album nie znalazł się na listach przebojów. Wydano singiel „St. Louis”, który również nie znalazł się na listach przebojów (choć w 1971 roku osiągnął on „bubbling under” w Holandii). W 1971 roku, po kłótniach o styl, Peck odszedł i zaczął grać na gitarze klasycznej. Zastąpił go Pete Parks. 

 

 W czerwcu 1972 roku ukazał się ich kolejny album, „Red Sea”, ale wkrótce potem wytwórnia wycofała się z Warhorse. Mniej więcej w tym samym czasie Poole zdecydował się odejść z Warhorse na rzecz Gong. Zespół kontynuował działalność, a Poole'a zastąpił Barney James. Rick Wakeman pamiętał Ashleya Holta i Barneya Jamesa i zwerbował ich obu, zakładając zespół The English Rock Ensemble na potrzeby solowych albumów „Journey to the Centre of the Earth” i „The Myths and Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table”.  

 

Ostatni koncert Warhorse'a w 1974 roku odbył się w Polhill College w Bedford. Muzycy Warhorse'a (Holt, Parks, Simper, Wilson i Poole) od tamtej pory grali razem kilkakrotnie, między innymi w 1985 i 2005 roku, ostatnio z okazji 60. urodzin perkusisty Poole'a.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
St Louis/No Chance	Warhouse	02.1971	-	-	Vertigo 6059 027	[written by Vanda, Young][produced by Warhorse, Ian Kimmet]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Warhouse	Warhouse	11.1970	-	-	Vertigo 6360 015	[produced by Warhorse, Ian Kimmet]
Red sea	Warhouse	03.1972	-	-	Vertigo 6360 066	[produced by Warhorse, Ian Kimmet]

Natural Selection

Natural Selection to zespół pop/R&B z Minneapolis w stanie Minnesota, założony przez Elliota
Ericksona, którego pierwotnym członkiem był wokalista Steve Bryant. Wspólnie nagrali remake utworu Nika Kershawa „Wouldn’t It Be Good”, który został niezależnie przejęty przez Briana Phillpsa ze stacji radiowej KDWB, gdzie wywołał spore poruszenie na scenie radiowej Minneapolis i Wisconsin, przynosząc zespołowi uwagę. Steve później odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął Frederick Thomas. 

Utwór Natural Selection „Do Anything” został napisany i nagrany na czterokanałowym magnetofonie w Minnesocie. Utwór pozostał nieobrobiony, dopóki Elliot nie zaczął nad nim ponownie pracować w 1989 roku. Rap ​​w utworze został pierwotnie nagrany i zaimprowizowany przez wokalistkę Ingrid Chavez, która była przyjaciółką duetu. W 1990 roku pierwsza wersja utworu „Do Anything” (z rapem Ingrid) stała się lokalnym hitem w stacji radiowej WLOL-FM w Minnesocie, gdzie Elliot pracował wówczas jako inżynier remiksów. Po podpisaniu kontraktu płytowego przez Natural Selection, rap Ingrid został ponownie nagrany przez piosenkarkę Niki Harris, ponieważ Ingrid miała wówczas kontrakt z wytwórnią Prince'a, Paisley Park Records. 

W listopadzie 1991 roku Natural Selection wydało swój jedyny album w wytwórni EastWest Records America, który osiągnął 13. miejsce na liście przebojów Top Heatseekers Albums magazynu Billboard; został on wyprodukowany zarówno przez Elliot, jak i Fredericka. Utwór „Do Anything” stał się hitem na listach przebojów, osiągając 2. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 26. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales. Utwór osiągnął również 69. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. Kolejny singiel z albumu, „Hearts Don’t Think (They Feel)”, zajął 28. miejsce na liście Billboard Hot 100. Kolejny utwór z albumu, „It’s Sweet”, został wydany w celach promocyjnych, ale w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. 

W 1992 roku Frederick i Elliot rozstali się. Frederick nieformalnie podtrzymywał nazwę zespołu i pozyskał dwóch nowych członków, Johna Swana i Shauna Ware’a; mieli kontrakt płytowy z SBK Records, ale kiedy wytwórnia się rozpadła, zespół również. Kilka lat później Natural Selection reaktywował się i niezależnie nagrał ośmiopiosenkowy album zatytułowany „Infinity”. Według badań, Frederick Thomas (obecnie znany jako Frederick O’Neil Thomas) w 2018 roku kontynuował karierę solową. Nie wiadomo, czym obecnie zajmuje się Elliot Erickson. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do Anything	Natural Selection	08.2001	69[2]	2[21]	EastWest 98 724	[written by Frederick Thomas, Elliot Erickson][produced by Frederick Thomas, Elliot Erickson]
Hearts Don't Think (They Feel)!	Natural Selection	12.2001	-	28[14]	EastWest 98 652	[written by Frederick Thomas, Elliot Erickson][produced by Frederick Thomas, Elliot Erickson]

Issey Cross

Isabella Eliza Victoria Cross jest angielską wokalistką. Jej trzy utwory, „Used to This” Wilkinsona,
„Oh My” Luude z udziałem Moby'ego oraz „Oh Baby” Nathana Dawe & Bru-C z udziałem bshp, znalazły się odpowiednio na 33., 98. i 35. miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii, a jej solowy singiel „Bittersweet Goodbye” zajął 19. miejsce. Jest członkinią Loud LDN. 

 

 Isabella Eliza Victoria Cross urodziła się w hrabstwie Kent. Zaczęła tworzyć muzykę po otrzymaniu gitary na trzynaste urodziny. Jako nastolatka występowała w lokalnych pubach w okolicach Sevenoaks i Tunbridge Wells pod pseudonimem Issey C; jej pierwszy koncert odbył się w pubie naprzeciwko salonu jej ojca. W czerwcu 2021 roku w wywiadzie dla magazynu „Cene” powiedziała, że ​​miała wówczas mniej niż osiemnaście lat, że zarówno ona, jak i jej ojciec kłamali na temat jej wieku, aby puby pozwalały jej występować, i że nosiła „mnóstwo makijażu, żeby wyglądać starzej”. Po zdaniu egzaminów GCSE przeprowadziła się sama do Tottenham, aby uczęszczać do szkoły muzycznej; w pierwszym roku uczęszczała na kurs gry na instrumentach muzycznych, a w drugim przeniosła się na kurs produkcji muzycznej.

 

  Jej debiutancki singiel „Who” ukazał się 15 stycznia 2021 roku i został napisany po tym, jak współautor i producent piosenki opowiedział Cross  o doświadczeniu zdrady. Drugi singiel, „Boys Make Promises”, ukazał się 26 lutego 2021 roku i opowiadał o mężczyznach, którzy składają jej obietnice, a potem znikają. Oba utwory znalazły się na jej minialbumie „Mirrors Don't Lie”, który ukazał się 26 marca 2021 roku, a którego wydanie zostało opóźnione z powodu COVID-19; w marcu 2021 roku artystka powiedziała w wywiadzie dla Popsugar, że „napisała większość   piosenek prawie dwa lata temu”. 

 

 2 kwietnia 2021 roku wydała „Hot 'N Cold”, cover utworu Katy Perry. 24 czerwca 2021 roku wydała „M40 (Love Me Now)”, odę do długich okresów spędzonych przez nią za kierownicą autostrady M40 z powodu związku na odległość. 13 sierpnia 2021 roku wydała „Tired Of Everybody”, piosenkę o lęku społecznym po lockdownie. 26 kwietnia 2024 roku Cross wydała utwór „Energy In My Town”, wyprodukowany przez K Motionz, Sudley i The Elements. 6 grudnia 2024 roku wydała utwór „Different Planets”, wyprodukowany przez Johna Foyle'a i Richa Coopera.7 lutego 2025 roku Cross wydała utwór „Sirens”, napisany wspólnie z Sammym Virjim, a wyprodukowany przez LACONIC. 16 maja 2025 roku wydała utwór „Body Talk”, wyprodukowany przez Punctual.

 

  19 listopada 2021 roku wystąpiła w utworze Wilkinsona Used to This, który zajął 33. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 6 kwietnia 2022 roku wydała utwór „Downers” z Jalle. Para napisała piosenkę podczas lockdownu na Zoomie, omawiając w niej swoje niepewności i to, co by w sobie zmienili. 12 stycznia 2023 roku ona i Luude wydali Oh My,który znalazł się na 98. miejscu na brytyjskiej liście przebojów. 3 lutego 2023 roku ona i bshp wystąpili w utworze Nathana Dawe'a i Bru-C „Oh Baby”, który znalazł się na 35. miejscu na brytyjskiej liście przebojów. 24 marca 2023 roku ona, Hybrid Minds i Fred V wydali „Breathe Out”. 30 czerwca 2023 roku wydała „Bittersweet Goodbye”, który został wyprodukowany przez Luude i zawiera sample jego remiksu „Bitter Sweet Symphony” The Verve. Utwór miał być wydany przez wytwórnię Luude, ale konflikty w harmonogramie uniemożliwiły mu jego wydanie, więc Cross wzięła go dla siebie. Utwór promowano teledyskiem, nagrano na imprezie Homebass i znalazł się na 19. miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii. 23 lutego 2024 roku Cross wydała singiel „Sleepwalking” z brytyjskim raperem Songerem, wyprodukowany przez Shapes & Sudley.  22 sierpnia 2024 roku Cross wystąpiła w utworze „6 Feet Under” z producentem Sudleyem. 25 kwietnia 2025 roku Cross wystąpił w utworze „Nostalgia” z producentem Sammym Virjim.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Used to This	Wilkinson & Issey Cross	01.2022	33[20]	-	BMG/Sleepless Music GB5KW 2104422	[platinum-UK][written by Wilkinson, Issey Cross & Bradford Ellis]
Oh My	Luude & Issey Cross featuring Moby	02.2023	98[2]	-	Warner GBAHT 2202765	-
Oh Baby	Nathan Dawe and Bru-C featuring bshp and Issey Cross	02.2023	35[12]	-	Atlantic GBAHS 2201508	[written by Shapes, Bshp, Issey Cross, John Morgan, Bru-C, Ken Gold, Matthew Walker, Michael Denne, Nathan Dawe & Will Lansley]
Bittersweet Goodbye	Issey Cross	08.2023	19[15]	-	Atlantic GBAHS 2300602	[gold-UK][written by Richard Ashcroft ,Issey Cross][produced by Luude]