State of Mind

State of Mind to nowozelandzki duet drum and bass składający się z Patricka Hawkinsa i Stuarta Maxwella. Zespół powstał w 2002 roku. Pochodzą z Auckland w Nowej Zelandii. Dyskografia State of Mind obejmuje takie wytwórnie jak Teebee's Subtitles Recordings, Total Science's CIA Recordings, DJ Friction's Shogun Audio, Concord Dawn's Uprising Records, Doc Scott's 31 Records, Bad Company's BC Presents. Obecnie mają kontrakt wyłącznie z Blackout Music. 

 State of Mind byli gospodarzami nowozelandzkiej stacji radiowej 95bfm drum and bass show „The Next Level”. Wydali 5 albumów studyjnych. Take Control, Faster than Light, Nil by Ear, Eat the Rich, Land of the Blind. Take Control został wydany przez Uprising Records w Nowej Zelandii tylko w formacie CD, zawierając najbardziej udany singiel artysty Sunking licencjonowany od CIA Recordings. Nie jest już dostępny, chociaż większość materiału z albumu jest dostępna w streamingu. Ich druga płyta LP, Faster Than Light, zawierała gościnne występy nowozelandzkich artystów PNC i Tiki Taane i została wydana przez ich własną wytwórnię, SOM Music.  

W kwietniu 2011 roku ukazał się ich album Nil By Ear z 12 utworami, w tym ich 3 głównymi singlami, w tym Return Of The Prophet z udziałem PNC. W 2014 roku Eat the Rich został wydany przez holenderską wytwórnię Blackout Music. Ten album reprezentował dźwiękową zmianę State of Mind w kierunku twardszego brzmienia i osiągnął międzynarodowe uznanie, odgrywając znaczącą rolę w odrodzeniu brzmienia neurofunk w Drum and Bass.  

Po krótkiej przerwie State of Mind wydało swój piąty album Land of the Blind, również w Blackout Music. Zespół State of Mind został wielokrotnie doceniony za swój sukces w Nowej Zelandii. Zdobyli nagrodę „Breakthrough Artist” i podzielili się tytułem „Electronic Single of the Year” z Concord Dawn za piosenkę Aces High podczas bNet Awards w 2006 r. Zostali nominowani do New Zealand Music Awards w 2007 r. w kategorii „Best Electronic Album” za debiutancki LP Take Control, New Zealand Music Awards w 2012 r. w kategorii „Best Electronic Album” za album Nil By Ear oraz New Zealand Music Awards w 2020 r. w kategorii „Best Electronic Artist” za album Land of the Blind.[

  Na arenie międzynarodowej byli dwukrotnie finalistami UK Drum and Bass Arena Awards w kategorii najlepszy album, wygrywając raz. Ich czwarty album studyjny Eat the Rich wygrał w 2014 r., podczas gdy kolejny album Land of the Blind ostatecznie przegrał z Chase i Status w 2019 r.

Static Revenger

 Dennis White, znany również jako Latroit i Static Revenger, jest amerykańskim producentem muzyki elektronicznej,autorem tekstów i DJ-em.W 2018 roku zdobył nagrodę Grammy w kategorii Best Remixed Recording, Non-Classical za remiks utworu „You Move”, pierwotnie autorstwa Depeche Mode.

 Jako Static Revenger jest najbardziej znany z podwójnej platynowej płyty ARIA  „I Like That” i „Happy People”, która została wymieniona przez Fatboy Slim na Beatport jako jedno z 10 najlepszych nagrań muzyki tanecznej dekady. Jako artysta, autor i producent ma na swoim koncie ponad 3,5 miliona sprzedanych płyt na całym świecie oraz siedem remiksów numer jeden na liście Billboard Club dla takich artystów jak Swedish House Mafia i Hans Zimmer. Zanim zaczął używać pseudonimu „Static Revenger”, Dennis White rozpoczął karierę w muzyce tanecznej, gdy poznał Kevina Saundersona z zespołu techno z Detroit Inner City. Został zatrudniony jako dyrektor muzyczny trasy koncertowej Inner City „Big Fun” w latach 1989–1990 i podpisał kontrakt jako jeden z pierwszych artystów w KMS Records, wytwórni płytowej Saundersona. 

 Po zakończeniu trasy koncertowej Big Fun założył alternatywny zespół popowy Charm Farm w Detroit w stanie Michigan. Charm Farm wydał album Pervert w Mercury Records, odnosząc niewielki sukces dzięki singlowi „Superstar” (89. miejsce na amerykańskiej liście przebojów w 1996 r.) i występując z artystami z Detroit, od Kid Rocka i Insane Clown Posse po Juana Atkinsa i Richiego Hawtina. Oprócz bycia artystą i producentem, White komponuje dla telewizji i filmu. Współtworzył „The Zing” z Adamem Sandlerem, w którym śpiewali Sandler, Selena Gomez, CeeLo Green i Andy Samberg, i był motywem przewodnim filmu Hotel Transylwania wytwórni Sony Pictures, który zadebiutował na pierwszym miejscu w kasie biletowej w USA.

  W 2013 roku Dim Mak Records, którego właścicielem jest Steve Aoki, wydało „Back Off, Bitch!”

  Jako Latroit, White wydał nagrania z Idrisem Elbą, Inner City, Samem Sparro i Le Youth. Remiksował również nagrania dla Depeche Mode, Deadmau5 i Nile'a Rogersa. Remiks utworu „You Move” zespołu Depeche Mode autorstwa Latroita zdobył nagrodę Grammy 2018 w kategorii „Najlepsze zremiksowane nagranie (nieklasyczne)”. Singiel Latroit, „Nice”, został zaprezentowany w uznanej przez krytyków globalnej kampanii Apple Phone XR. W 2024 roku Latroit współpracował z południowoafrykańskim chórem Soweto Gospel Choir i Simonem Lewickim, znanym również jako Groove Terminator, nad albumem „History of House”, który na nowo interpretuje klasykę muzyki house przez pryzmat muzyki zuluskiej i gospel. Album zawiera nowe interpretacje popularnych klasyków muzyki dance i pop, takich jak „Ride Like The Wind” Christophera Crossa, „Good Life” zespołu Inner City i „Everybody's Free (To Feel Good)”  Rozalla.  

W wywiadzie dla Ari Shapiro z NPR, White stwierdził: „Naszą misją, ideą projektu było przywrócenie muzyki tanecznej, która jest niezaprzeczalna - zachodniej muzyki tanecznej, która jest niezaprzeczalnie muzyką afroamerykańską, do afrykańskiego projektu, a następnie ponowne wyeksportowanie jej do świata z afrykańskiej perspektywy. To było pierwotne oświadczenie misji projektu”. „History of House” zostało sklasyfikowane na 10. miejscu w rankingu 30 najlepszych albumów 2024 roku według KCRW.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happy People	Static Revenger	07.2001	23[3]	-	Incentive/Rulin CENRUL 1	[written by D.Schommer, D White, S.Hollander][produced by Static Revenger]

A Static Lullaby

A Static Lullaby jest post-hardcore’owym zespołem utworzonym w Chino Hills, (Kalifornia) w 2001 roku. Ich muzyka zawiera głosy typu screaming oraz melodyjny wokal.


Grupa A Static Lullaby utworzona w 2000 zaczęła swoją działalność z wokalistą Joe Brownem, basistą Philem Pirronem, perkusistą Brettem Dinovo oraz gitarzystami: Danem Arnoldem o Nathanem Lindemanem. Swój pierwszy występ odbyli zaledwie dwa tygodnie po utworzeniu się grupy i wtedy zaczęło się robić głośno o nowym zespole, który podbijał lokalne okolice.

We wrześniu 2001 roku zespół nagrał swoją pierwszą piosenkę "Withered". Wydali ją jako demo i nagrali na płyty CD. Później nagrali kolejne dwie piosenki: "A Sip of Wine Chased With Cyanide" i "A Song for a Broken Heart" i wydali je jako dema, kiedy to w 2002 roku zespół wydał swoją EP-kę, Withered, który sprzedał się w 6000 kopiach. Po tum zespół udał się w trasę wzdłuż zachodniego wybrzeża, gdzie promowali swoją EP-kę.

Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Ferret Records w 2002 roku, po czym zajął się nagraniem ich pierwszego albumu nazwanego ...And Don't Forget to Breathe a następnie przez 18 miesięcy promowali swój debiutancki krążek, z takimi zespołami jak AFI, My Chemical Romance czy Brand New. Po wyczerpującej trasie podpisali kontrakt z Columbia Records i nagrali drugi album, nazwany Faso Latido. Zdobył słabe recenzje co przyczyniło się do zerwania kontraktu przez Columbia Records. W tym czasie basista i wokalista Phil Pirrone ucierpiał w poważnym wypadku samochodowym. Po wypadku zastanowił się nad swoim życiem i postanowił opuścić zespół. Założył własną wytwórnię Longhair Illuminati i zespół Casket Salesmen z gitarzystą  Nathanm Lindemanem.

A Static Lullaby podpisali kolejny kontrakt z Fearless Records. Poszukiwali nowych muzyków na miejsce Phila Pirrone'a i Nathana Lindemana. Po tym jak znaleźli Johna Martineza (gitarzysta) i Dane’a Poppina (basista), zespół nagrał trzeci album. Krążek nazwany tak jak zespół został przyjęty lepiej niż poprzedni album, gdyż zawierał bardziej agresywny styl, z którego zespół był znany.

A Static Lullaby wydał kolejny album wyprodukowany przez Steve’a Evettsa. Zespół wydał video, w którym ogłosili, że kolejny album zostanie nazwany Rattlesnake! i został on wydany 9 września 2008 roku. Skończyli koncertować z Maylene and the Sons of Disaster, Confide, Showbread i Attack Attack! w listopadzie 2008. Zespół nagrał teledysk do covera metalcore'owej wersji piosenki Toxic nagranej przez Britney Spears.

A Static Lullaby aktualnie koncertuje z takimi zespołami jak Vanna, Asking Alexandria, Motionless in White and Tides of man, w trakcie trasy Blades of Glory Tour.  

W czerwcu 2010 roku wokalista Joe Brown rozpoczął projekt poboczny z byłym gitarzystą Johnem Martinezem i późniejszym gitarzystą A Static Lullaby Krisem Comeauxem, zwany „Elevate: I Am”, który wydał ich debiutancki album The Ghost Eclipse Sessions w 2011 roku. Brown podpisał również kontrakt z zespołem A Shattered Hope z San Diego w swojej wytwórni płytowej A Lullaby Factory Records. W 2011 roku zespół wydał Cinematic Attractions, swój pierwszy singiel niebędący albumem. Występuje na nim Dan Arnold, który śpiewa, gra na gitarze i pianinie, a teksty napisał Joe Brown, a miksem i masteringiem zajął się Kris Comeaux. Dan Arnold dołączył do zespołu New Year's Day, grając na gitarze w grupie. Na początku 2012 roku ogłosił również nowy projekt „Ghost Town” na stronie A Static Lullaby na Facebooku. Dan Arnold ostatecznie opuścił New Year's Day po około roku w zespole. 

 Dane Poppin koncertował z zespołem post-hardcore Of Mice & Men, aby zastąpić Jaxina Halla, który opuścił zespół z powodów osobistych. Dan Arnold ogłosił na koncie zespołu na Facebooku 10 stycznia 2012 r., że zespół się rozpadnie, a później potwierdził, że ostatni koncert zespołu odbędzie się w Indonezji 7 lipca 2012 r. Po rozpadzie zespołu Dan Arnold, Matt Faulkner i Kris Comeaux założyli zespół o nazwie „Deadhorse”, który wydał demo w styczniu 2014 r. Dane Poppin obecnie koncertuje i występuje z Twin Forks i Dashboard Confessional, Phil Pirrone gra w swoim nowym zespole JJUUJJUU, a Tyler Mahurin obecnie gra z Hollywood Undead. 

 W Wigilię 2015 roku zespół ogłosił na swojej stronie na Facebooku, że powróci, aby wystąpić po raz pierwszy od czterech lat, dając cztery koncerty w Kalifornii w 2016 roku, gdzie zagrali swój debiutancki album ...And Don't Forget to Breathe w całości. Zespół powitał z powrotem byłych członków Johna Martineza (era Self-Titled) i Krisa Comeaux (era Cinematic Attractions), a także przedstawił nowego członka Joeya Bradforda na koncerty reunionowe. A Static Lullaby powróciło do swojego rodzinnego miasta na udany reunion w Glasshouse w sobotę 27 lutego 2016 roku. W styczniu 2019 roku Joe Brown ogłosił na stronie A Static Lullaby na Facebooku, że założył zespół metalowy o nazwie Dead Inside z Dave'em Millerem, byłym członkiem Senses Fail.

  W czerwcu 2024 roku zespół został poproszony za pośrednictwem posta na Instagramie o zagranie na tegorocznej edycji California Is For Lovers Festival. W komentarzu pod postem zespół zgodził się na prośbę. 20 listopada 2024 roku zespół ogłosił, że zagra koncert w Orange County 8 lutego 2025 roku z supportującymi Juliana Theory i A Thorn for Every Heart.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Faso Latido	A Static Lullaby	04.2005	-	129[1]	Columbia 92 772	[produced by Lou Giordano]
A Static Lullaby	A Static Lullaby	10.2006	-	173	Fearless 30094	[produced by Steve Evetts]

Static-X

Static-X to amerykański zespół grający industrial metal z Los Angeles w Kalifornii, założony w 1994 roku. Skład zespołu zmieniał się na przestrzeni lat, ale przez długi czas pozostawał niezmienny, a założycielem zespołu, frontmanem, wokalistą i gitarzystą rytmicznym był Wayne Static, aż do jego śmierci w 2014 roku. Zespół został założony przez Statica i oryginalnego perkusistę Kena Jaya. Zdobyli sławę dzięki debiutanckiemu albumowi z 1999 roku Wisconsin Death Trip, na którym ich ciężkie brzmienie industrial metalowe przyciągnęło uwagę rozwijającego się ruchu nu metalu pod koniec lat 90-tych, a album ostatecznie uzyskał status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych. 
 

 

Zespół wydał pięć kolejnych albumów w ciągu następnej dekady: Machine w 2001 roku, Shadow Zone w 2003 roku, Start a War w 2005 roku, Cannibal w 2007 roku i Cult of Static w 2009 roku. Do 2011 roku zespół sprzedał ponad trzy miliony albumów na całym świecie.  Zespół zawiesił działalność, gdy Static pracował nad swoim solowym albumem Pighammer w 2011 roku. Static na krótko reaktywował Static-X w 2012 roku, korzystając tylko z członków zespołu koncertowego swojego solowego albumu, zanim oficjalnie rozpadł się w czerwcu 2013 roku. 1 listopada 2014 roku Wayne Static zmarł w wieku 48 lat.

 

 Pozostali członkowie oryginalnego składu Static-X - basista Tony Campos, gitarzysta prowadzący Koichi Fukuda i perkusista Ken Jay - ogłosili 23 października 2018 roku, że reaktywują zespół na cześć Statica i wydadzą Project: Regeneration Vol. 1, swój pierwszy album studyjny od jedenastu lat, w 2020 roku.  Kolejny album, Project: Regeneration Vol. 2, został wydany 26 stycznia 2024 roku.

Zespół został założony w 1994 roku w Chicago przez Wayne’a Statica i Kena Jaya. Po nieudanych próbach skompletowania pełnego składu, Static i Jay postanowili przenieść się do Los Angeles, by tam dalej poszukiwać innych muzyków. W Los Angeles poznali Tony’ego Camposa, zakładając zespół znany wówczas pod nazwą Static. Koichi Fukuda, zjawiając się pod drzwiami Wayne’a Statica z karteczką „jestem waszym nowym gitarzystą”, uzupełnił szeregi. Razem podpisali umowę z Warner Bros. Records na początku roku 1998.

Debiutancki album zespołu, Wisconsin Death Trip, ukazał się 23 marca 1999. Najbardziej znane utwory z tego albumu to „Push It”, „I'm with Stupid”, „Bled for Days” oraz „Fix”. Zespół wyruszył na trasę promującą album. Członkowie zespołu wystąpili między innymi na dwóch imprezach z serii Ozzfest. W tym roku zespół wydał też mało znaną, w Polsce niedostępną EP-kę The Death Trip Continues, zespół napisał też utwór „Otsegolation” do gry „Omega Boost” wydanej na konsolę PlayStation. Album sprzedał się w nakładzie 1 miliona, co oznaczało, że zespół dostał platynową płytę. Wartym uwagi jest fakt, że zespół zyskał wielką popularność głównie dzięki radiowemu DJ-owi Howardowi Sternowi.

Przed nagraniem drugiego albumu, zatytułowanemu Machine, gitarzysta Koichi Fukuda opuścił zespół, by poświęcać więcej czasu swojej rodzinie oraz zająć się innymi projektami muzycznymi. Muzyk został zastąpiony przez nowego gitarzystę Trippa Eisena, znanego wcześniej z zespołu Dope, ale na nowym albumie wszystkie gitary nagrał Wayne. Machine została wydana 22 maja 2001. Album charakteryzuje przesunięcie środka ciężkości z elektroniki na bardziej gitarowe granie.

W 2003 grupa wydała swój trzeci album Shadow Zone, podczas nagrywania tego albumu Eisen napisał i nagrał już część materiału. Przed nagraniem albumu zespół opuścił Ken Jay z powodów, jak sam to określił, „różnic politycznych”. Do nagrania perkusji został poproszony Josh Freese z A Perfect Circle. Stałym perkusistą został Nick Oshiro, poprzednio znany z zespołu Seether. Shadow Zone została wydana 7 października 2003. Utwór „The Only” z tego albumu został wykorzystany w grze Need for Speed: Underground.

20 lipca 2004 zespół wydał album Beneath... Between... Beyond... - kolekcję rarytasów i nagrań demo.

Krótko po wydaniu Beneath... Between... Beyond... zespół rozpoczął pracę nad czwartym albumem zatytułowanym Start a War. W lutym 2005 Tripp Eisen został aresztowany w związku z molestowaniem seksualnym dzieci, za co grozi mu wieloletnie więzienie. Krótko po aresztowaniu gitarzysta został wyrzucony z zespołu, zastąpił go pierwszy gitarzysta zespołu - Koichi Fukuda, który zajął się programowaniem i miksowaniem nowego albumu, kolejny raz wszystkie gitary nagrał lider zespołu Wayne Static. Start a War został wydany 14 czerwca 2005. Utwór „Skinnyman” jest wykorzystywany w grze Need for Speed: Most Wanted.

Zespół zakończył nagrywanie najnowszego albumu zatytułowanego Cannibal w styczniu 2007. Szósty z kolei album promują single „Cannibal” oraz „Destroyer”. Album został wydany 3 kwietnia 2007 w kilku edycjach różniących się zawartością. Cannibal to najcięższa płyta zespołu, w której usłyszymy najmniej elektroniki oraz niezwykle agresywny wokal Wayne’a. Płytę promuje jak na razie jeden wideoklip „Destroyer”. Jest to pierwsze nagranie zespołu, w którym posiada on ten sam skład drugi raz z rzędu.

1 listopada 2014 zmarł wokalista Wayne Static

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Black and White	Static-X	10.2001	65[2]	-	Warner Bros W 560	[written by Tony Campos ,Kenneth Lacey, Wayne Wells]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wisconsin Death Trip	Static-X	09.1999	-	107[43]	Warner 47 271	[platinum-US][produced by Ulrich Wild]
Machine	Static-X	06.2001	56[2]	11[14]	Warner 47 948	[gold-US][produced by Ulrich Wild]
Shadow Zone	Static-X	10.2003	113[2]	20[6]	Warner 48 427	[produced by Josh Abraham ,Tom Whalley]
Beneath... Between... Beyond...	Static-X	08.2004	-	139[1]	Warner 48 796	[produced by Josh Abraham, Ulrich Wild, Wayne Static ,Koichi Fukuda, Mephisto Odyssey, Tom Whalley]
Start a War	Static-X	07.2005	-	29[6]	Warner 49 373	[produced by Ulrich Wild, Wayne Static, Tom Whalley]
Cannibal	Static-X	04.2007	-	36[10]	Warner 47 271	[produced by Wayne Static,John Travis]
Cult of Static	Static-X	04.2009	-	16[6]	Reprise 517449	[produced by Wayne Static,John Travis]
Project: Regeneration Vol. 1	Static-X	07.2020	-	48[1]	Otsego Entertainment Group 001	[produced by Ulrich Wild]

Steelers

Steelers byli wokalną grupą R&B/soul z Chicago działającą od lat 60-tych do początku lat 80-tych. Grupę tworzyli członkowie F. Allen, Leonard Truss, Wales Wallace oraz bracia Alonzo Wells, George Wells i Wes Wells, który był głównym wokalistą. Grupa skupiała się na szybkim śpiewie harmonijnym.

  Steelers zostali utworzeni w Chicago West Side w 1965 roku.W tym samym roku wydali swoją pierwszą płytę w wytwórni Glow Star. W 1966 roku wydali drugi singiel, ale oba sprzedawały się słabo. Następnie podpisali kontrakt z lokalną wytwórnią Crash Records z Chicago, ale sukces sprzedażowy nadal ich omijał i Crash zakończył działalność w 1967 roku. Nagrali utwór napisany przez Wesa Wellsa i producenta Ala Smitha zatytułowany „Get It From the Bottom”, który został wydany w całym kraju przez Date Records.Przerodziło się to w niewielki przebój R&B (#46) i pop (#56) na listach przebojów Billboard począwszy od grudnia 1969 roku.

  Steelers nie mieli żadnych dalszych hitów, ale kontynuowali występy i nagrywali płyty aż do końca lat 80-tych. Gdy płyta zaczęła zyskiwać popularność na listach przebojów, nazwa zespołu przykuła uwagę mediów w Pittsburghu, siedzibie Pittsburgh Steelers.Robert Pruter wyraził opinię, że „grupa nigdy nie nagrała naprawdę złej płyty”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get It From The Bottom/I'm Sorry	Steelers	11.1969	-	56[6]	Date 1642	[written by A. Smith, L. Smith, W. Wells][produced by Calvin Carter, Al Smith][46[2].R&B Chart]

Maureen Steele

Maureen Sandstrom Steele (ur. 22 lipca 1958r)  jest amerykańską wokalistką i autorką tekstów. Po podpisaniu kontraktu płytowego z wytwórnią Motown i zostaniu jedną z niewielu białych artystek, które podpisały wówczas kontrakt z wytwórnią, Steele oficjalnie wydała swoją pierwszą piosenkę w 1984 roku, „Boys Will Be Boys”, która znalazła się w ścieżce dźwiękowej filmu The Flamingo Kid, komedii romantycznej z Mattem Dillonem w roli głównej. Następnie została wydana jako singiel i osiągnęła 18. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play magazynu Billboard w 1985 roku.

  

W tym samym roku Steele wydała swój jedyny album studyjny Nature of the Beast, który został wyprodukowany przez Steve'a Barriego i jej brata Bobby'ego Sandstroma, z których pierwszy był wówczas wiceprezesem A&R w Motown i nadzorował bestsellerowe wydawnictwa Lionela Richiego i Ricka Jamesa, między innymi. Album osiągnął 210. miejsce na liście Billboard Bubbling Under the Top Pop Albums. Steele wniosła także utwór „She'll Burn You” do postapokaliptycznego filmu science fiction-komedia Radioactive Dreams (1985). 

 

 Jedynym singlem Steele, który znalazł się na liście Billboard Hot 100, był „Save the Night for Me”, który osiągnął 77. miejsce. W 1986 roku wydała swój ostatni singiel „One More Saturday Night”, który był motywem przewodnim filmu o tym samym tytule, innej komedii, ale nie znalazł się na liście przebojów. Po niepowodzeniu w karierze artystki nagrywającej, Steele śpiewała chórki na albumach Smokeya Robinsona (Smoke Signals), Michaela Lovesmitha (Rhymes of Passion), Teen Dream (Let's Get Busy), Apollonii Kotero (Apollonia) i Michaela Jeffriesa (Michael Jeffries). 

 

W 1989 r. wyszła za mąż za Mike'a Volante i wycofała się z branży muzycznej, aby założyć rodzinę. Następnie przyjęła nazwisko Maureen Steele-Volante, aby pracować z mężem w branży nieruchomości.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Save The Night For Me/Boys Will Be Boys	Maureen Steele	05.1985	-	77[5]	Motown 1787	[written by B. Sandstrom, M. Price, M. Steele][produced by Steve Barri, Bobby Sandstrom]
Boys Will Be Boys/Rock My Heart	Maureen Steele	08.1985	-	-	Motown 1807	[written by B. Sandstrom, M. Price][produced by Steve Barri, Bobby Sandstrom][18[8].Hot Disco/Dance;Motown 4542 12"]

Statues

James „Buzz” Cason i Richard Williams połączyli siły w 1955 roku jako wokalista i klawiszowiec; odpowiednio z sześcioosobowego Casuals, wszyscy uczniowie Nashville High School. Zespół wkrótce stał się jednym z najgorętszych artystów sceny bractw studenckich i w 1957 roku nagrywał dla wytwórni Dot.  Pod koniec tego roku Casuals podpisali kontrakt jako stały support Brendy Lee jako Casualteens, wówczas 12-letni.
 

W 1960 roku Cason nagrał wersję gorąco kontrowersyjnej brytyjskiej piosenki „Look for a Star”, wydanej przez Liberty jako Garry Miles.  Podczas gdy ten deck wciąż krążył po listach przebojów, Liberty wydało aktualizację hitu Tony'ego Bennetta z 1951 roku „Blue Velvet”   Statues, który osiągnął 84. miejsce na liście Hot 100 w sierpniu. Grupę tworzyli Buzz Cason i Richard Williams z Casuals & Casualteens, a także Hugh Jarrett z Jordanaires. 

Ta fala aktywności na listach przebojów zbiegła się z wyjazdem niezależnego show Brendy Lee. Little Miss Dynamite ledwo mogła uwierzyć w swoje szczęście; rozpoczęła trasę koncertową z jednym supportem - teraz miała ich trzech. Publiczność   mogła oglądać wieczorne występy Statues, Casuals i Garry'ego Milesa, podczas gdy Cason biegał, zmieniając kurtki i okulary oraz rozczochrał włosy, aby pojawić się w każdej ze swoich person. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blue Velvet/Keep The Hall Light Burning	Statues	08.1960	-	84[3]	Liberty 55245	[written by B. Wayne, L. Morris]