Outlawz

Outlawz (Operating Under Thug Laws as Warriors) - amerykański zespół muzyczny stworzony przez Tupaca Shakura (1971-1996) w 1993 roku.Początki Outlawz wiążą się z grupą Dramacydal, która powstała w roku 1993, jednak oficjalnie zadebiutowała na albumie Tupaca Shakura - Me Against The World w 1995. Zespół składał się wtedy z czterech członków - K-Dog (Kastro), Young Hollywood (Yaki Kadafi), Mu (Napoleon) i Big Malcolm (E.D.I. Mean). Gdy 2Pac podpisał kontrakt z wytwórnią Death Row po wyjściu z więzienia, została uformowana grupa o nazwie Outlaw Immortalz, lub po prostu Outlawz. 

Prócz członków zespołu Dramacydal, zwerbowani do niej zostali Mopreme, Big Syke, Hussein Fatal, a w późniejszym okresie Young Noble. Outlawz swój pierwszy udział miało na albumie All Eyez on Me w utworze "When We Ride", w roku 1996.

Wkrótce po dołączeniu, Mopreme i Big Syke zmuszeni są opuścić Outlawz. Odchodzą z Death Row z powodów finansowych. Dwa miesiące po śmierci 2Pac'a, ginie Yaki Kadafi. Także po tym, jak grupa postanawia współpracować z Death Row (gdyż nigdy nie podpisali z nimi kontraktu), odchodzi Hussein Fatal, następnie Napoleon. W 1999 wydana zostaje płyta Still I Rise, zawierająca niewydane dotychczas utwory Outlawz u boku 2Pac'a. Grupa znana jest także ze współpracy z Boot Camp Click i Dead Prez. Dziś Outlawz (aktualnie Young Noble & E.D.I. Mean) powiązani są z wytwórnią Young Bucka - Ca$hville Records. 11 lipca 2015 roku Hussein Fatal zginął w wypadku samochodowym. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Still I Rise	2Pac and Outlawz	01.2000	75[3]	6[20]	Interscope 490 413	[platinum-US][gold-UK][produced by Tony Pizarro, Daz, Johnny "J" ,Darryl "Big D" Harper ,Kurupt ,QDIII, Quimmy Quim, Soulshock, Damon Thomas ,2Pac, Mr. Lee]
Ride wit Us or Collide wit Us	Outlawz	11.2000	-	95[3]	Outlaw 2000	[produced by Outlawz ,E.D.I.,Mike Dean,Mr. Lee,Femi Ojetunde,Reef,Quimmy Quim]
Novakane	Outlawz	11.2001	-	100[2]	Outlaw 8324	[produced by Outlawz,Reefologist Da Street Criminologist, E.D.I., Muhammad "Madball" Bell, William "Bill Blast" Irving, Paul Poli, Bosko, Mike Dean, Joey Glasses, L. T. Hutton, Quimmy Quim, Shorty B., Floss P, Mack 4, DJ Felli Fel]

Outsidaz

Outsidaz to amerykański kolektyw hiphopowy z Newark w stanie New Jersey, prawdopodobnie najbardziej znany ze swojej przynależności do trio rapowego z okolic Tri-State Fugees i grupy rapowej z okolic Detroit D12. 

 Grupa powstała w 1991 roku, gdy raper undergroundowy Young Zee (urodzony jako Dewayne Battle) poznał D.U. (urodzonego jako Brian Bostic) i Pacewona (urodzonego jako Jerome Hinds) na imprezie sylwestrowej. W czasie, gdy się poznali, Young Zee i Pacewon byli rywalizującymi MC. Pacewon i D.U. byli członkami ekipy o nazwie PNS, podczas gdy Zee przewodził ekipie o nazwie Pskitzo z członkami Anthonym D. Ore (znanym jako Maddfile) i Augustusem C. Battle (znanym jako A-Form). Postanowili połączyć się w jedną grupę o nazwie Outsidaz, po długiej walce na mikrofony, która zakończyła się remisem. 

Oprócz Pacewona, D.U. i Young Zee, Outsidaz składali się z Axe (urodzony jako Tyree Smith), Denzy (urodzony jako Denton Dawes), Loon One, DJ Spunk (urodzony jako Aubrey Polk), S. Coop (urodzony jako Larry Cooper), Nawshis (urodzony jako Nathaniel Longchamp), Rah Digga (urodzona jako Rashia Fisher), zmarły Slang Ton (prawdziwe nazwisko Salih Ibn Al Bayyinah Scaife, zmarły w 1999), Bskills i Yah Yah (urodzony jako Shakir Nur-al-din Abdullah).

  Outsidaz są związani z obozem dla uchodźców i po raz pierwszy pojawili się komercyjnie jako goście w utworze „Cowboys” z multiplatynowego drugiego LP Fugees The Score. Zostały wykrzyczane na końcu przebojowego singla „Killing Me Softly”. Były również powiązane z kolektywem rapowym D12 z Detroit, z którym współpracowały przy różnych projektach. Członek D12 Eminem wykrzykuje Outsidaz pod koniec utworu „Just Don't Give a Fuck”, na początku „Cum On Everybody” oraz w utworach „As the World Turns” i „I'm Shady”, które zostały wydane na jego solowym debiucie w dużej wytwórni The Slim Shady LP. Wyraża również uznanie w utworze zatytułowanym „Till Hell Freezes Over”, który miał znaleźć się na albumie.  

Rozłam między Eminemem a Tha Outsidaz rozwinął się, gdy Young Zee i Pace Won nagrali zwrotki razem z Bizarre do utworu „Amityville” na drugim albumie Eminema w dużej wytwórni, The Marshall Mathers LP. Dr. Dre narzekał, że Eminem miał zbyt wielu gości na albumie, więc zwrotki Pace Wona i Young Zee zostały usunięte z utworu. W wywiadzie z 2015 r. Pace Won wskazał, że oryginalna wersja utworu została prawdopodobnie trwale usunięta, i jak dotąd wydaje się, że tak jest, ponieważ nie wyszła jeszcze ze skarbca.

 Wytwórnia Eminema Shady Records wydała Shady XV, album kompilacyjny, który zawierał utwór zatytułowany „Fine Line” Eminema. W piosence wykonuje zwrotkę wyrażającą uznanie dla grupy (szczególnie Pacewona i Young Zee). 

 Pacewon pojawił się na albumie Morcheeby z 2002 r., Charango. Wystąpił w utworze tytułowym, oprócz „Get Along”. W 2008 r. Pacewon współpracował z producentem z New Jersey, Mr. Greenem, przy The Only Color That Matters Is Green, który zawierał diss Eminema „The Joker”. Pierwszym singlem był „Hip Hop”. W 2009 roku Young Zee pojawił się na debiutanckim albumie chicagowskich raperów Saurus i Bones, Mind Like Mine w piosence „Let the Trumpets Blow”. W 2011 roku Young Zee i Pacewon pojawili się na albumie Jedi Mind Tricks Violence Begets Violence w piosence „Design in Malice”. W kolejnym roku Pacewon i Mr. Green pojawili się w piosence „Get at Me” z albumu St. Cule, American Beef. W lipcu tego roku Young Zee i Mr. Green wydali wspólny album zatytułowany „One Crazy Weekend” z udziałem Pacewona, Rah Digga, Yah Yah, D.U. i syna Zee, Krasha Battle. W 2015 roku Pacewon i Denzy, wraz z DJ Scobem, Ill Proceeja, S-Ka-Paid i Thomasem Wlodarczykiem (Miilkbone), założyli The Shady Corps, hiphopową grupę tribute dla Eminema, i wydali jeden album studyjny za pośrednictwem Team Won Inc. Pace'a. W 2018 roku Pacewon wydał przedpremierowo Outsidaz the Bricks (Slang Ton Tribute Edition) w 19. rocznicę swojej śmierci. Zawierał wszystkie inne wydawnictwa wszystkich członków Outsidaz.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'm Leavin'	Outsidaz featuring Kelis/Melanie Blatt & Rah Digga	03.2002	41[2]	-	Rufflife RLCDM 03	[written by Stuart Zender, Melanie Blatt][produced by Hotrunner]

David Hill

 David Alexander Hess (także David Hess, David Dante i David Hill; ur. 19 września 1936r w Nowym Jorku, Nowy Jork; zm. 8 października 2011 w Tiburon (Kalifornia)) to amerykański  muzyk, kompozytor, reżyser, producent filmowy i aktor.  

 Hess nagrał dwa utwory I'm All Shook Up/Melody for Lovers, napisane przez Otisa Blackwella pod pseudonimem David Hill 7 listopada 1956 w Capitol Studios w Nowym Jorku, które zostały wydane jako singiel 29 marca 1957 (Alladyn nr 3359). Singiel nie znalazł się na amerykańskich listach przebojów. Zmieniło się to, gdy 12 kwietnia 1957 roku ukazał  się cover Elvisa Presleya. Płyta zatytułowana All Shook Up sprzedała się w milionach egzemplarzy i stała się hitem numer jeden. Pat Boone osiągnął szóste miejsce na liście Billboard Hot 100 w marcu 1963 roku dzięki swojej wersji utworu Davida Hilla Speedy Gonzales. Jego singiel sprzedał się w ponad ośmiu milionach egzemplarzy na całym świecie. Potem ukazały się dwa albumy solowe i 10 największych hitów zatytułowanych Two Brothers.  

W 1969 roku David Hess został szefem A&R w Mercury Records w Nowym Jorku. W 1972 roku przeniósł się do Polygram Records w Monachium.  

 W 1972 roku Hess zagrał rolę kryminalisty Kruga w kontrowersyjnym filmie Wesa Cravena Ostatni dom po lewej stronie. Potem pojawiły się kolejne role w filmach akcji i horrorach, takich jak The Slasher kontrowersyjnego reżysera Ruggero Deodato, The Thing from the Swamp Cravena i Zodiac Killer. Wystąpił także gościnnie w znanych serialach telewizyjnych, takich jak Drużyna A i Knight Rider. Ponadto Hess, który biegle mówił po niemiecku, wystąpił także w kilku niemieckich produkcjach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Two Brothers/Deep Goes My Love	David Hill	04.1959	-	90[2]	Kapp 266	[written by Irving Gordon]
Living Doll/Keep The Miracle Going	David Hill	10.1959	-	92[2]	Kapp 293	[written by Lionel Bart]

                                         Kompozycje Davida Hilla na listach przebojów

[with Bobby Stevenson] 05/1957 Start Movin' (in My Direction) Sal Mineo 9.US/16.UK 07/1957 Start Movin' (In My Direction) Terry Dene 15.UK [with Augustus Stevenson] 06/1957 Rockin' Shoes The Ames Brothers 64.US [with Melvin Endsley, Noel Sherman] 03/1958 Can't Get Along Without You / We Are Not Alone Frankie Vaughan 11.UK [with Aaron Schroeder] 11/1958 I Got Stung Elvis Presley 8.US/1.UK 05/1960 You're Singing Our Love Song to Someone Else Jerry Wallace 115.US [with Wally Gold ] 02/1966 Five Card Stud Lorne Greene 112.US

Ginny Arnell

 Virginia Mazarro (ur. 2 listopada 1942r), znana zawodowo jako Ginny Arnell, jest amerykańską byłą piosenkarką i autorką piosenek pop i country, która nagrywała pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych. 

Urodzona w New Haven w stanie Connecticut, uczęszczała do East Haven High School i zaczęła pojawiać się w lokalnej telewizji jako dziecko. Jeszcze w szkole wygrała krajowy konkurs na „najbardziej utalentowaną nastolatkę” w USA, po czym wystąpiła w wielu programach telewizyjnych i radiowych.  Na sugestię menedżera Martina Kugella została sparowana z innym lokalnym nastolatkiem, Gene'em Pitneyem, i nagrywali dla Decca Records w Nowym Jorku w 1959 roku jako duet Jamie & Jane. Para wydała dwa single, „Snuggle Up Baby” i „Faithful Our Love” (napisane wspólnie przez Pitneya i Mazarro) , ale żaden z nich nie odniósł sukcesu na listach przebojów. Zarówno ona, jak i Pitney zaczęli występować solowo i wydali trzy single dla Decca jako Ginny Arnell - „Mister Saxophone” (napisany przez Neila Sedakę i Howarda Greenfielda), „Carnival” i „Look Who's Talkin'” - ale ponownie bez sukcesu. „Look Who's Talkin'” został napisany przez Gerry'ego Goffina i Carole King,  a jego strona B, „Tell Me What He Said”, napisana przez Jeffa Barry'ego, została nagrana przez brytyjską piosenkarkę Helen Shapiro w 1962 roku i stała się hitem nr 2 na brytyjskiej liście przebojów.

  W 1961 roku Arnell przeniosła się do Warwick Records, wydając dwa single, „Tribute To You” i „He Likes Rock And Roll Better Than Me”. Ponownie, żaden z nich nie znalazł się na liście przebojów. Jednak odniosła większy sukces po przejściu do wytwórni MGM w 1963 roku. Jej pierwszy singiel dla wytwórni, „Dumb Head”, napisany przez Davida Hessa i Camille Monte, wyprodukowany przez Jima Vienneau i opisany w AllMusic jako „żałośnie autoironiczny”, osiągnął 3. miejsce na liście WLS i 50. miejsce na liście Billboard Hot 100.

  Wystąpiła w American Bandstand, aby promować płytę, a także nagrała piosenkę w języku japońskim. Po jej względnym sukcesie nagrywała w studiu Owena Bradleya w Nashville z Vienneau i aranżerami, w tym Rayem Stevensem.Wydała kilka kolejnych singli w 1964 i 1965 roku, w tym „He's My Little Devil”, „Just Like A Boy” (napisany i wyprodukowany przez Chipa Taylora) i „A Little Bit Of Love Can Hurt” (współautor, aranżer i producent Teddy Randazzo).Stroną B utworu „He's My Little Devil” był utwór „I Wish I Knew What Dress To Wear” napisany przez Glorię Shayne i Noëla Regneya. Bruce Eder z Allmusic opisuje go jako „klasykę gatunku [girl band] pod względem wzruszeń... Śpiew Arnell przekazywał niezwykłą głębię uczuć, podobnie jak Lesley Gore, i zamienił pozornie powierzchowną piosenkę w poruszający mini-dramat”.

 Wytwórnia MGM wydała również płytę LP z jej nagraniami, Meet Ginny Arnell. Według recenzenta Jasona Ankeny'ego album „dokumentuje z dokładnością opery mydlanej próby i trudy nastoletniego życia, kiedy każda romantyczna zniewaga jest materiałem na dramat szekspirowski, a każda skaza jest chorobą śmiertelną: hity takie jak „Dumb Head” i „I Wish I Knew What Dress to Wear” dokumentują rodzaje kryzysów egzystencjalnych, które mogą wystąpić tylko wtedy, gdy jesteś młody, hormonalny i zbyt głupi, by wiedzieć, na czym polegają prawdziwe problemy”. Album został ponownie wydany z dodatkowymi utworami na płycie CD w 2008 roku.

  Arnell przeszła na emeryturę z branży muzycznej w 1965 roku, aby wyjść zamąż i założyć rodzinę, powracając jedynie w 2008 i 2010 roku, aby udzielić krótkich wywiadów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dumb Head/How Many Times Can One Heart Break	Ginny Arnell	11.1963	-	50[12]	MGM 13 177	[written by David Hess ,Camille Monte][produced by Jim Vienneau]
I Wish I Knew What Dress To Wear/He's My Little Devil	Ginny Arnell	04.1964	-	130[1]	MGM 13 226	[written by G. Shayne, N. Regney][produced by Jim Vienneu, Danny Davis]

Russell Arms

Russell Lee Arms (ur. 3 lutego 1920r - ur. 13 lutego 2012r) był amerykańskim aktorem i piosenkarzem. 

 Arms urodził się 3 lutego 1920r w Berkeley w Kalifornii,zdobywając doświadczenie aktorskie w Pasadena Playhouse. Swoją karierę rozpoczął w radiu, między innymi pracując w WNEW w Nowym Jorku. W czasie II wojny światowej grał drugoplanowe role filmowe jako aktor kontraktowy w Warner Bros. W swoim debiucie filmowym zagrał Richarda, syna Stanleyów, w filmie z 1942 roku The Man Who Came to Dinner. Później pracował jako niezależny aktor, głównie w westernach. Następnie pojawiał się w drugoplanowych rolach zarówno w filmach fabularnych, jak i telewizyjnych. W 1953 roku zagrał rolę Chestera Finleya, nauczyciela gry na fortepianie i kandydata na adoratora Doris Day, w filmie W świetle srebrzystego księżyca. 

 

 W latach 1952-1957 był najbardziej znany jako wokalista w Your Hit Parade, serialu telewizyjnym NBC, który recenzował popularne piosenki dnia i w którym stała obsada wokalistów wykonywała siedem najlepszych piosenek tygodnia. Arms i Eileen Wilson (która występowała w programie od 1950 do 1952) byli jedynymi żyjącymi głównymi wykonawcami z programu aż do śmierci Armsa w 2012 roku. W 2005 roku napisał autobiografię My Hit Parade... and a Few Misses. Podczas swojej kariery piosenkarza był również dobrze znany ze swojego przeboju z 1957 roku, „Cinco Robles (Five Oaks)”, który wszedł na listy przebojów 12 stycznia 1957 roku i pozostał na nich przez 15 tygodni, osiągając   22. miejsce. 

 

W 1957 roku wydał album Where Can A Wanderer Go w wytwórni Era. W tym samym roku był piosenkarzem w The Hidden Treasure Show, „pierwszym ogólnokrajowym teleturnieju, w którym widzowie wygrywają pieniądze...”. Program syndykowany był sponsorowany przez Disabled American Veterans. W serialach telewizyjnych Arms wystąpił gościnnie trzy razy w Perry Mason, w tym w roli adwokata Everetta Dorrella w odcinku z 1960 r. „The Case of the Credulous Quarry” oraz jako Roger Correll w odcinku z 1963 r. „The Case of the Greek Goddess”. Ponadto pojawił się w odcinku z 1961 r. „Bad Sheriff” w długo trwającym serialu Gunsmoke, wcielając się w skorumpowanego stróża prawa, który próbuje zatrzymać pieniądze skonfiskowane przez rabusiów dyliżansów.

 Przez kolejne dwie dekady okresowo występował w innych serialach telewizyjnych, w tym w sitcomie CBS Ichabod and Me w 1962 r. i dramacie NBC Gibbsville w 1976 r. W artykule prasowym z 1958 r. o Armsie napisano: „Chociaż Arms zaczynał w show-biznesie jako aktor, został piosenkarzem „przez przypadek” i teraz nie może sprawić, by ktokolwiek uwierzył, że potrafi grać. „Teraz udowadniam im, że się mylą”- powiedział”.

 Arms i jego druga żona, Mary Lynne, przez wiele lat mieszkali w Palm Springs w Kalifornii. Następnie przeprowadzili się do Hamilton w stanie Illinois, gdzie Arms zmarł 13 lutego 2012 r.  w wieku 92 lat

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cinco Robles (Five Oaks)/The World Is Made Of Liza	Russell Arms	01.1957	-	-	Era 1026	[written by Dorothy Wright, Larry Sullivan]

Armenian Jazz Sextet

Armenian Jazz Sextet był ormiańsko-amerykańskim zespołem muzycznym, który w 1957 r. odniósł w Stanach Zjednoczonych niewielki sukces dzięki piosence „Harem Dance”. 

 

 Grupa została założona w 1954 r. przez grupę sześciu osób pochodzenia ormiańskiego pochodzących z Detroit w stanie Michigan. Zespół powstał w celu występów na ormiańskich tańcach i weselach. Przyjaciel zespołu dał im możliwość nagrania płyty, a oni nagrali dwie oryginalne kompozycje: instrumentalną „Harem Dance” i wokalną „Pretty Girl”. Podczas lokalnego występu didżej z Detroit zapytał grupę, czy mają jakieś płyty, a oni dostarczyli im kopię swojego nagrania. Po emisji płyta okazała się bardzo popularna lokalnie wśród nastolatków, a Kapp Records kupiło jej master i rozpowszechniło ją w całych Stanach Zjednoczonych.

 

 Wydany na singlu Kapp 181, „Harem Dance” został oceniony przez Billboard jako „oryginalny swingujący dziwak”, który przyciągnął uwagę didżejów. Płyta znalazła się na liście Billboard Hot 100 29 kwietnia 1957 r. i utrzymywała się na niej przez sześć tygodni, osiągając 67. miejscePłyta radziła sobie wyjątkowo dobrze w różnych regionach Stanów Zjednoczonych, ponieważ znalazła się w pierwszej dziesiątce najlepiej sprzedających się utworów w Bostonie, Detroit i Los Angeles.

 

  Ralph Marterie nagrał cover w Mercury Records pod zmienionym tytułem „Shish-Kebab”. W czasie, gdy grupa zdobywała ogólnokrajową popularność, była regularnym występem w czwartkowe wieczory w Haig's Bar w Detroit.  Instrumenty używane przez grupę były połączeniem instrumentów amerykańskich i ormiańskich. Po stronie amerykańskiej używali klarnetu i saksofonu, ale użyli instrumentów ormiańskich: oud, dwóch dumbagów i tamburynu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Harem Dance/Pretty Girl	Armenian Jazz Sextet	04.1957	-	67[6]	Kapp 181	[written by Arthur Melkonian, Hank Beducci]

Kay Armen

Armenuhi Manoogian (ur. 2 listopada 1915r - zm. 3 października 2011r), lepiej znana pod pseudonimem scenicznym Kay Armen, była amerykańsko-ormiańską piosenkarką popularną w latach 40. i 50-tych XX wieku.Jej kariera w show-biznesie trwała prawie sześć dekad; pracowała na scenie, w radiu, telewizji i filmie. Napisała wiele piosenek, występowała w klubach nocnych i nagrała wiele płyt. 

 

 Armen urodziła się w Chicago, Illinois. Jej ojciec, Robert Manoogian, Sr., był profesjonalnym wrestlerem znanym jako Bob Monograph. Po raz pierwszy pojawiła się w radiu WSM w Nashville, Tennessee, występując w 12 programach tygodniowo. W 1947 roku miała swój własny cotygodniowy 15-minutowy program zatytułowany Kay Armen-Songs w NBC-Blue.

 

 Wystąpiła w wielu rolach, zwłaszcza w sitcomie NBC z 1959 roku Love and Marriage oraz na ekranie w musicalu Metro-Goldwyn-Mayer Hit the Deck z 1955 roku i filmie Hey, Let's Twist! z 1961 roku. Była również autorką piosenek, w tym „Be Good to Yourself”, „My Love and I” i „It's a Sin to Cry Over You”.

 

  Robert Manoogian Jr. (ur.4 stycznia 1918r - zm. 3 kwietnia 2002r), jej młodszy brat, był amerykańskim profesjonalnym wrestlerem, który był najbardziej znany ze swojej współpracy z National Wrestling Alliance w latach 40-tych jako Bobby Managoff. Kay Armen zmarła w 2011 roku w Nowym Jorku w wieku 95 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ha! Ha! Ha! (Chella Lla!)/Till	Kay Armen	12.1957	-	91[1]	Decca 30474	[written by S. Taccani, Al Hoffman, Dick Manning]

Dunhill Records

Dunhill Records to wytwórnia,której okres aktywności to lata 1965-1975.Zaczyna w 1964 roku jako firma producencka,przed właściwą działalnością wydawniczą,kierowana przez Lou Adlera-właściciela firmy.Jej siedzibą stało się 321 S. Beverly Drive w Los Angeles.
 

Lou Adler był już wcześniej znany w muzycznym biznesie,jako autor piosenek [minn. Sama Cooka],i razem z Herbem Alpertem był menadżerem duetu Jan & Dean.Był także wiceprezydentem Screen Gems,współpracując z Carole King.

 

Kiedy Adler założył w 1965r wytwórnię Dunhill Records,dystrybucją jej płyt zajmował się Paramount-ABC.Jako stałych autorów piosenek zatrudnił duet Phil Sloan i Steve Barri ,z którymi wcześniej współpracował w Imperial Records.To im wytwórnia zawdzięcza pierwsze sukcesy.Pierwszy album wydany przez Dunhill to ich dzieło,wydany pod etykietą Rincon Surfside Band,gdzie wspomagali ich muzycy studyjni.Pierwsze single to dzieła artystów wcześniej współpracujących z Adlerem,bądż będącymi członkami wspomnianej studyjnej orkiestry Rincon Surfside Band- Shelley Fabares,Willie & the Wheels,Terry Black, Hal Blaine, the Iguanas, i Don & the Goodtimes .
 

Jednym z pierwszych prawdziwie "nowych" artystów był Barry McGuire,ex członek New Christy Minstrels.To on był wykonawcą hitu #1 na listach przebojów-"Eve Of Destruction" .Ale Sloan i Barri nadal poszukiwali zespołu,stał się nim Grass Roots stworzony z muzyków występujących wcześniej w Beduins,grupy pochodzącej z San Francisco.
Ich pierwszy singiel-"Mr. Jones"/"You're A Lonely Girl" nie odniósł sukcesu,postanawiają wracać do rodzinnego miasta,pracując nad albumem ,którego podstawę tworzył materiał Sloana i Barri.Dunhill decyduje wydać pochodzący z niego singiel-"Where Were You When I Needed You",który trafił do Top 30 Billboard Charts,ale zespół zaraz po tym rozwiązał się.
W tym samym roku Sloan i Barri reaktywują Grass Roots w nowym składzie,dostarczający hity na listy przebojów w drugiej połowie lat 60-tych z regularnością zegarka.
 

Odkryciem Adlera i kopalnią hitów dla wytwórni stał się ansambl wokalny Mamas and Papas,który początkowo towarzyszył Barry McGuire przy nagrywaniu LP.This Precious Time,a z którym rychło podpisał kontrakt nagraniowy.Temat "California dreamin" zamiast stać się hitem McGuire,był początkiem kariery zespołu Johna Phillipsa.
Lou Adler w 1966 roku sprzedaje Dunhill Rec koncernowi ABC i zakłada Ode Records,dla którego nagrywali minn. Scott McKenzie [wielki przebój-"San Francisco"] i Carole King.
 

Pod koniec lat 60-tych konglomerat ABC-Dunhill staje się jedną z największych wytwórni produkując hity Steppenwolf ("Born To Be Wild," "Magic Carpet Ride," "Rock Me,"],Mama Cass,Grass Roots,Thelmy Houston,ale przede wszystkim septetu Three Dog Night [ "Mama Told Me Not To Come," Hoyt Axton's "Joy To The World," ].
 

W połowie lat 70-tych czołowymi artystami wytwórni byli Joe Walsh,Bobby Bland, Four Tops.W 1975r ABC zamyka Dunhill Rec a jej artystów przenosi do ABC.

#1 na singlowej liście przebojów "Billboard"

25.09.1965 1 Eve Of Destruction...Barry McGuire__Dunhill 4009 7.05.1966 3 Monday, Monday...The Mama's & The Papa's__Dunhill 4026 11.07.1970 2 Mama Told Me (Not To Come)...Three Dog Night__Dunhill/ABC 4239 17.04.1971 6 Joy To The World...Three Dog Night__Dunhill/ABC 4272 16.09.1972 1 Black & White...Three Dog Night__Dunhill/ABC 4317

Najpopularniejsze płyty

BLAND, BOBBY & B.B. KING TOGETHER FOR THE FIRST TIME 02/28/75 DUNHILL Gold ALBUM CROCE, JIM BAD BAD LEROY BROWN 07/24/73 DUNHILL Gold SINGLE CROCE, JIM I GOT A NAME 12/06/73 DUNHILL Gold ALBUM CROCE, JIM YOU DON'T MESS AROUND WITH JIM 11/26/73 DUNHILL Gold ALBUM DONALDSON, BO & THE HEYWOODS BILLY DON'T BE A HERO 06/05/74 DUNHILL Gold SINGLE FOUR TOPS, THE AIN'T NO WOMAN 04/02/73 DUNHILL Gold SINGLE GRASSROOTS, THE GOLDEN GRASS 07/14/70 DUNHILL Gold ALBUM GRASSROOTS, THE MIDNIGHT CONFESSION 12/03/68 DUNHILL Gold SINGLE GRASSROOTS, THE THEIR SIXTEEN GREATEST HITS 08/09/72 DUNHILL Gold ALBUM HAMILTON, JOE FRANK & REYNOLDS DON'T PULL YOUR LOVE 08/10/71 DUNHILL Gold SINGLE JAMES GANG JAMES GANG RIDES AGAIN 10/26/71 DUNHILL Gold ALBUM JAMES GANG LIVE IN CONCERT 06/26/72 DUNHILL Gold ALBUM JAMES GANG THIRDS 07/12/72 DUNHILL Gold ALBUM MAMAS & THE PAPAS, THE CALIFORNIA DREAMIN' 06/10/66 DUNHILL Gold SINGLE MAMAS & THE PAPAS, THE FAREWELL TO THE FIRST GOLDEN ERA 02/09/68 DUNHILL Gold ALBUM MAMAS & THE PAPAS, THE IF YOU CAN BELIEVE YOUR EYES & EARS 06/10/66 DUNHILL Gold ALBUM MAMAS & THE PAPAS, THE MONDAY, MONDAY 06/10/66 DUNHILL Gold SINGLE MAMAS & THE PAPAS, THE THE MAMAS & THE PAPAS 12/01/66 DUNHILL Gold ALBUM MAMAS & THE PAPAS, THE THE MAMAS & THE PAPAS DELIVER 04/20/67 DUNHILL Gold ALBUM MINELLI, LIZA CABARET (SOUNDTRACK) 08/17/73 DUNHILL Gold ALBUM SOUNDTRACK EASY RIDER 01/19/70 DUNHILL Gold ALBUM STEELY DAN CAN'T BUY A THRILL 05/31/73 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF BORN TO BE WILD 09/19/68 DUNHILL Gold SINGLE STEPPENWOLF LIVE STEPPENWOLF 07/14/70 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF MAGIC CARPET RIDE 03/25/69 DUNHILL Gold SINGLE STEPPENWOLF MONSTER 03/18/70 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF STEPPENWOLF 11/27/68 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF STEPPENWOLF GOLD 04/12/71 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF STEPPENWOLF THE SECOND 02/12/69 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT AN OLD FASHIONED LOVE SONG 12/29/71 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT AROUND THE WORLD WITH THREE DOG NIGHT 03/06/73 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT BLACK & WHITE 10/02/72 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT CAPTURED LIVE AT THE FORUM 01/16/70 DUNHILL Gold THREE DOG NIGHT CYAN 10/12/73 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT GOLDEN BISQUITS 04/12/71 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT HARD LABOR 04/17/74 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT HARMONY 10/13/71 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT IT AIN'T EASY 07/14/70 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT JOY TO THE WORLD 04/09/71 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT JOY TO THE WORLD - THEIR GREATEST HITS 01/14/75 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT MAMA TOLD ME (NOT TO COME) 07/14/70 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT NATURALLY 04/09/71 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT ONE 07/23/69 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT SEVEN SEPARATE FOOLS 07/28/72 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT SHAMBALA 07/24/73 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT SUITABLE FOR FRAMING 12/12/69 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT THE SHOW MUST GO ON 05/14/74 DUNHILL Gold SINGLE

 

Outlandish

Outlandish to hiphopowa grupa muzyczna z siedzibą w Danii. Powstała w 1997 roku, obecnie w jej skład wchodzą Waqas Ali Qadri [da] i Lenny Martinez [da]. 

 

 Ich pierwszy skład tworzyli Isam Bachiri, Waqas Ali Qadri [da] i Lenny Martinez [da]. Wszyscy trzej członkowie są religijni, przy czym Isam i Waqas są muzułmanami (odpowiednio marokańskiego i pakistańskiego pochodzenia), a Lenny jest katolikiem pochodzenia kubańskiego i honduraskiego. Ich pierwszy singiel „Pacific to Pacific” został użyty w związku z wydarzeniem charytatywnym Amnesty International. Następnie pojawił się singiel „Saturday Night”, piosenka, która później znalazła się na ścieżce dźwiękowej do duńskiego filmu Pizza King.  

 

Tekst ich piosenki „Look Into My Eyes” jest oparty na wierszu Gihad Ali, Palestynki, która napisała ten utwór, gdy była nastolatką; wiersz wyraża trudną sytuację osób cierpiących z powodu amerykańskiej polityki zagranicznej w odniesieniu do Izraela i Palestyny. Teledysk jest oparty na bajce Czerwony Kapturek. Przedstawia izraelskiego żołnierza jako Wilka i palestyńską dziewczynkę, ubraną w kefiję (arabski szalik), jako Czerwonego Kapturka. Single z ich drugiego albumu Bread & Barrels of Water wywarły większy wpływ na międzynarodowe listy przebojów, w tym ich cover utworu Khaleda „Aïcha”, ale z dodanymi angielskimi tekstami. Wersja Outlandish była hitem nr 1 w Niemczech i była często grana w Europie i Azji, szczególnie w południowokoreańskich stacjach radiowych. 

 

 „Guantanamo” również wywarło silne wrażenie na europejskich listach przebojów.  Ich singiel „Kom Igen” jest promowany w grze EA Sports, FIFA 07. Sound of a Rebel, piąty album Outlandish, został wydany 11 maja 2009 r. Pierwszym singlem był „Rock All Day”. Grupa rozpadła się w 2017 r., ponieważ każdy z członków chciał realizować osobiste projekty. W 2019 r. członkowie zespołu Waqas i Lenny przywrócili zespół jako duet, podczas gdy Isam kontynuował karierę solową.  

 

Od tego czasu Outlandish wydał dwa single, a niedawno wydał nowy album zatytułowany The Cornershop Carnival. EP-ka, Alabas, został wydany w czerwcu 2023 r.

 

  Zespół wspierał Samiego Yusufa wraz z innymi artystami nasheed na „Concert for Peace in Darfur” zorganizowanym na Wembley Arena w 2007 r. w celu zebrania pieniędzy dla rodzin ofiar ludobójstwa w regionie. Trio uczestniczyło w koncertach Evening of Inspiration (na rzecz organizacji charytatywnej Islamic Relief) od 2006 r., a ostatnio wzięło udział w koncercie w 2008 r., w którym wystąpili również Seven8Six, Raihan i Kareem Salama. Outlandish wykonał wersję perkusyjną „Look Into My Eyes” na konferencji „Islamophobia” zorganizowanej w Kopenhadze w Danii w maju 2006 r., która była organizowana przez Islam Channel i w której wzięło udział wielu teologicznych i politycznych mówców oraz liderów społeczności. Isam Bachiri występuje w singlu „Still Strong” z albumu Native Deen, Not Afraid To Stand Alone.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Guantanamo	Outlandish	05.2003	31[2]	-	RCA 82876 586352	[written by Y. Gonzales][produced by Isam B., Jay-B, Saqib]
Walou	Outlandish	06.2004	197[1]	-	RCA 82876517702	[written by David Elias , Ezi Cut, Isam Bachiri, Jannick R. Christensen, Lenny Martinez, Waqas Qadri]

Outlander

Outlander, znany również jako Marcos Salon, to nazwa, która powinna zabrzmieć znajomo dla każdego wymagającego miłośnika house i techno. Przywódca dni chwały R&S, twórca „The Vamp”, który brzmi równie świeżo dziś, jak po premierze 26 lat temu, wszechstronny czarodziej studyjny zaangażowany w tak różne projekty, jak Liasons-D, In-D, TZ, Telepaticos i człowiek stojący za masteringiem nowatorskiej wytwórni house We Play House Recordings. 

 

 Marcos nigdy nie przestał być zajęty muzyką i niedawno postanowił przywrócić na scenę swoje brzmienia Outlander, grając zabójczy zestaw na żywo, składający się z wielu jego perełek z ostatnich 25 lat. Energetyczny, szalejący, muzyczny i całkowicie taneczny, Outlander na żywo to dokładnie to, czego potrzebujesz, aby wprowadzić parkiet w stan szaleńczej błogości. Odrodzenie rzeczy z przeszłości? Jeśli chodzi o Marcosa, duch oldskool nigdy nie odszedł!

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Vamp	Outlander	08.1991	51[2]	-	R&S RSUK 1	[written by Marcos Salon][produced by Marcos Salon]
Vamp [Revamped]	Outlander	02.1998	62[2]	-	R&S RS 97113CD	[written by Marcos Salon][produced by Marcos Salon]

Juicy Lucy

Grupa powstała w 1969 r., gdy do trzech byłych członków formacji Misunderstood Raya Owena- (śpiew), Glena "Ross" Campbella-steel guitar i Chrisa Mercera (saksofon tenorowy)- dołączyli Neil Hubbard (gitara), Keith Ellis (bas) i Pete Dobson (bas).

 

Sekstet osiągnął ogromny i zdumiewający sukces po nagraniu własnej dynamicznej wersji utworu Bo Didleya "Who do You Love", która została wydana na singlu oraz na debiutanckim najlepiej znanym albumie formacji Okładka longplaya stała się swoistym odpowiednikiem propozycji Jimiego Hendrixa Electric Ladyland, gdyż przedstawiono na niej nagą kobietę o obfitym biuście, opierającą się o stół bankietowy zarzucony mnóstwem pokrojonych i zgniecionych owoców. Owena zastąpił niebawem Paul Willams, były wokalista formacji Zoota Money, i była to jedna z wielu zmian składu które nękały zespół. Ich propozycje obejmujące różne odcienie blues rocka stawały się coraz mniej oryginalne, gdy pierwsi członkowie jeden po drugim opuszczali zespół. 

 Czwarty album Juicy Lucy , Pieces, został nagrany przez zupełnie zreformowany skład, który przedstawiał się następująco: Williams, Mick Moody (gitara), Jean Roussel (instr. klawiszowe) oraz byli członkowie Bloodwyn Pig: Andy Pyle (bas) i Ron Berg (perkusja).Był to jednak ostatni skład formacji, która tuż po nagraniu płyty zakończyła działalność. 

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Who do you love?/Walking down the highway	Juicy Lucy	03.1970	14[12]	-	Vertigo 6059 001	[written by Ellas McDaniel][Producer - Gerry Bron]
Pretty Woman/I' m a thief	Juicy Lucy	10.1970	44[5]	-	Vertigo 6059 015	[written by Paul Williams][Producer - Gerry Bron]
It ain' t easy/Promised land	Juicy Lucy	03.1972	-	-	Polydor 200 1279	[written by Zoot Money, Colin Allen][Producer - Bruce Rowland ]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Juicy Lucy	Juicy Lucy	04.1970	41[4]	-	Vertigo VO 2	[Producer - Gerry Bron ]
Lie back and enjoy it	Juicy Lucy	11.1970	53[1]	-	Vertigo 6360 014	[Producer - Gerry Bron, Nigel Thomas]

Out of My Hair

Out of My Hair to angielski zespół pop/rock alternatywny, działający głównie w połowie lat 90-tych. W skład zespołu wchodzili Simon Eugene, znany również jako Comfort (wokal, gitara, bas, pianino, instrumenty klawiszowe), Sean Elliot (gitara), Kenny Rumbles (perkusja) i George Muranyi (instrumenty klawiszowe). Ich singiel „Mister Jones” znalazł się na brytyjskiej liście przebojów, zajmując 73. miejsce.

  Wczesną wersję zespołu założył w 1991 roku Eugene. Wczesnym członkiem był Barny C. Rockford (który później został członkiem The Auteurs) na perkusji. Zespół zagrał kilka koncertów w Wielkiej Brytanii i Amsterdamie, ale nie wydał żadnych płyt. Pod koniec 1993 roku Eugene, czując, że „chemia zespołu nie wydaje się odpowiednia”, postanowił go zreformować. Elliot pozostał na gitarze, Rockford został zastąpiony przez Kenny'ego Rumblesa, Eugene zastąpił Jake'a na basie, a John George dołączył do zespołu jako kolejny gitarzysta. 

 W czerwcu 1994 roku ukazał się ich pierwszy singiel, zawierający dwie piosenki: „In the Groove Again” i „River of Gold”. Pod koniec 1995 roku zespół wydał swój jedyny pełny album, Drop The Roof. Album został wydany po raz pierwszy w Japonii, gdzie odniósł stosunkowo znaczący sukces. Na początku 1996 roku ukazał się w Wielkiej Brytanii, ale nie zyskał popularności. W tych latach Out of my Hair intensywnie koncertowało, wspierając takich artystów jak David Bowie, Crash Test Dummies i Barenaked Ladies. Pomimo pewnej pozytywnej krytyki i sukcesu singla „In the Groove Again”, zespół pozostał nieznany szerokiej publiczności i po cichu zniknął około 1997 roku, kiedy Simon rozpoczął karierę solową, używając pseudonimu Comfort. Potem nastąpiło kilka kolejnych form wsparcia, w szczególności z Radiohead w Paryżu, a nowy album God is in the Detail był gotowy do wydania, gdy wytwórnia Comforta upadła. 

 Po występie na South by Southwest Festival na początku 1999 roku Comfort praktycznie wycofał się z występów aż do połowy lat 2000., kiedy założył International Love Corporation. Niedawno Eugene powrócił pod nazwą Out of My Hair i wydał kilka nowych singli, w tym „Cream” i „The Return EP”, który został zaprezentowany w programie muzycznym Marka Radcliffe'a w BBC Radio 6.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hearts Desire	Out of My Hair	11.1994	99[1]	-	RCA 74321236552	-
Mister Jones	Out of My Hair	07.1995	73[2]	-	RCA 74321267812	[written by Comfort][produced by Pascal Gabriel]
In The Groove Again	Out of My Hair	09.1995	79[2]	-	RCA 74321303612	[written by Comfort][produced by Simon Eugene]

Idina Menzel

Idina Kim Menzel (ur. 30 maja 1971 na Manhattanie w stanie Nowy Jork) to amerykańska aktorka muzyczna i filmowa. Międzynarodową sławę zyskała w szczególności dzięki zaangażowaniu w rolę „Elphaby” w oryginalnej obsadzie broadwayowskiej produkcji musicalu Wicked- The Witches of Oz. Znana była także m.in. z piosenki Let It Go w roli prelegentki piosenkarki głównej roli Elsy w filmie Disneya Frozen - Completely Unabashed.

 Idina Menzel dorastała na Long Island jako córka Helene i Stuarta Mentzelów oraz starsza siostra Cary Mentzel. Fakt, że pisze swoje nazwisko inaczej niż nazwisko rodziców (bez litery „t”), wynika z chęci uniknięcia błędnej wymowy swojego imienia. Kształciła się w Tisch School of the Arts na Uniwersytecie Nowojorskim, gdzie uzyskała tytuł licencjata sztuk pięknych. Chociaż rozpoczęła naukę w dziedzinie muzyki, później przerzuciła się na aktorstwo. W 1996 roku zadebiutowała na Broadwayu rolą „Maureen” w musicalu Rent. 

W styczniu 2003 roku Idina Menzel wyszła za mąż za aktora muzycznego i filmowego Taye Diggsa, którego poznała przy produkcji warsztatowej Rent. Ich syn urodził się 2 września 2009 roku. Pod koniec 2013 roku pojawiły się informacje, że Idina Menzel rozstała się z Taye Diggsem. Oboje sprawują wspólną opiekę nad synem i nadal łączą przyjazne stosunki. Od końca 2014 roku spotyka się z byłym amerykańskim aktorem muzycznym i filmowym Aaronem Lohrem. Latem 2015 roku kupili dom w Encinco (Los Angeles) i od tego czasu mieszkają razem. Para ogłosiła zaręczyny pod koniec września 2016 roku. Rok później pobrali się.[

 W 1995 roku Menzel z sukcesem wziął udział w przesłuchaniach do musicalu Rent. Rola w tym musicalu była jej pierwszym profesjonalnym występem w teatrze, a także debiutem na Broadwayu. Premiera Rent miała miejsce poza Broadwayem w New York Theatre Workshop 26 stycznia 1996 roku, a wkrótce potem, ze względu na rosnącą popularność, sztuka została przeniesiona do znanego Nederlander Theatre na Broadwayu. Za rolę Maureen Johnson w oryginalnej obsadzie musicalu Menzel była nominowana do nagrody Tony w kategorii „Najlepsza aktorka drugoplanowa w musicalu”. Menzel po raz ostatni wystąpiła jako Maureen Johnson 1 lipca 1997 r. Po sukcesie w Rent Idina Menzel wydała swój pierwszy solowy album zatytułowany Still I Can't Be Still. Wystąpiła także na scenie w innych rolach, w tym jako Dorothy w musicalu Summer of '42 w Godspeed Opera House w Connecticut, jako Sheila w produkcji Hair Encores! w New York City Centre, a wreszcie wróciła na Broadway jako Amneris w Aidzie. W 2003 roku nastąpił kolejny występ na Broadwayu. Wraz ze swoją koleżanką Kristin Chenoweth zagrała Elphabę, jedną z głównych ról w musicalu Wicked - The Witches of Oz. W 2004 roku Menzel otrzymała nagrodę Tony w kategorii Najlepsza aktorka w musicalu za rolę Elphaby. Po tym, jak Menzel opuścił Wicked - The Witches of Oz w 2005 roku, w Public Theatre wystawiono Off Broadway w musicalu See What I Wanna See Michaela Johna LaChiusa, który był wystawiany od października do grudnia 2005 roku. Za swoją rolę Menzel była nominowana do nagród Drama Desk Award i Drama League Award. W 2006 roku Idina Menzel po raz drugi wcieliła się w rolę Elphaby. Od 7 września 2006 do 30 grudnia 2006 była częścią zespołu wystawiającego na londyńskim West Endzie spektakl Wicked - The Witches of Oz w Apollo Victoria Theatre. 

Podczas zaręczyn w Londynie Menzel była jedną z najlepiej opłacanych aktorek na West Endzie, z tygodniową pensją w wysokości 30 000 dolarów. W maju 2008 roku wystąpiła w Chess in Concert, koncertowej wersji musicalu Chess w Royal Albert Hall w Londynie jako Florence Vassy u boku Josha Grobana. Pod koniec lutego 2013 roku ogłoszono, że Menzel wcieli się w rolę Elizabeth w nowym musicalu Toma Kitta i Briana Yorkeya „If/Then”. Próbna premiera musicalu odbyła się 5 listopada 2013 roku w National Theatre w Waszyngtonie. W marcu 2014 roku musical przeniósł się na nowojorski Broadway w Richard Rodgers Theatre i tam miał swoją premierę 30 marca 2014 roku. Za rolę Elizabeth Menzel była po raz drugi nominowana do nagrody Tony w kategorii Najlepsza aktorka w musicalu. If/Then zagrał swój ostatni występ na Broadwayu 22 marca 2015 roku, po łącznie 29 występach próbnych i 401 występach regularnych. W oryginalnej anglojęzycznej wersji filmu Disneya Frozen - Completely Unabashed Menzel mówi i śpiewa rolę Elsy. Piosenka Let It Go znalazła się w pierwszej piątce największych przebojów w USA i zdobyła nagrodę Grammy oraz Oscara jako najlepsza kompozycja filmowa roku. Zaśpiewała amerykański hymn narodowy na otwarciu Super Bowl XLIX 1 lutego 2015 r. Zaśpiewała także w filmie Kraina Lodu II. Piosenka Into the Unknown była ponownie nominowana do Oscara, ale jej nie zdobyła. Zaśpiewała także piosenkę Love Power w filmie Bewitched Again dla Disneya.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Take Me or Leave Me	Idina Menzel and Tracie Thoms	12.2005	-	125[1]	Warner Bros.	[written by Jonathan Larson][produced by Rob Cavallo]
Defying Gravity	Idina Menzel & Kristin Chenoweth	05.2008	60[4]	-	Universal Music USUMC 0300219	[platinum-UK][written by Stephen Schwartz][produced by Glen Ballard]
Funny Girl	Glee Cast Featuring Idina Menzel	06.2010	-	117[1]	Epic	[written by Jule Styne,Bob Merrill]
I Dreamed a Dream	Glee cast featuring Idina Menzel	06.2010	53[2]	36[2]	Epic CATCO 161716749	[written by Claude-Michel Schönberg,Herbert Kretzmer ]
Let It Go	Idina Menzel	12.2013	11[70]	5[33]	Walt Disney USWD 11366376	[4x-platinum-UK][diamond-US][written by Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez][produced by Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez, Christophe Beck, Chris Montan, Tom MacDougall]
For the First Time in Forever	Kristen Bell & Idina Menzel	01.2014	38[28]	57[19]	Walt Disney USWD 11366379	[platinum-UK][gold-US][written by Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez][produced by Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez, Christophe Beck, Chris Montan, Tom MacDougall]
Baby, It's Cold Outside	Idina Menzel Duet With Michael Buble	12.2014	39[9]	78[1]	Warner Bros. USWB 11402616	[platinum-UK][written by Frank Loesser]
Making Today a Perfect Day	Idina Menzel, Kristen Bell and the cast of Frozen Fever	03.2015	94[1]	-	Walt Disney USWD 11569886	[written by Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez][produced by Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez]
Into the Unknown	Idina Menzel & AURORA	12.2019	19[13]	46[12]	Walt Disney USWD 11994667	[platinum-UK][4x-platinum-US][written by Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez][produced by Tom MacDougall, Dave Metzger ,Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez]
Some Things Never Change	Kristen Bell, Idina Menzel, Josh Gad, Jonathan Groff & Cast Of Frozen II	12.2019	73[7]	119[1]	Walt Disney USWD 11994666	[platinum-UK][gold-US][written by Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez][produced by Dave Metzger ,Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez]
Show Yourself	Idina Menzel & Evan Rachel Wood	12.2019	60[12]	70[3]	Walt Disney USWD 11994671	[platinum-UK][2x-platinum-US][written by Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez]
One Short Day	Cynthia Erivo, Ariana Grande, Kristin Chenoweth, Idina Menzel Featuring Michael McCorry Rose	12.2024	-	114[2]	Walt Disney	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Stand	Idina Menzel	02.2008	54[1]	58[3]	Warner Bros 9362498215	[produced by Glen Ballard]
Live: Barefoot at the Symphony	Idina Menzel	03.2012	-	53[1]	Concord 33732 [US]	[produced by Rob Mounsey]
Holiday Wishes	Idina Menzel	11.2014	42[5]	6[15]	Warner Bros 9362493211	[gold-UK][produced by Walter Afanasieff, Rob Mounsey]
Idina	Idina Menzel	10.2016	86[1]	29[2]	Warner Bros 0093624917823	[produced by Greg Wells, Eric Rosse]
Christmas: A Season of Love	Idina Menzel	12.2019	-	123[4]	Decca 031240 [US]	[produced by Ron Fair]