Sage the Gemini

 Dominic Wynn Woods (urodzony 20 czerwca 1992r),   lepiej znany pod pseudonimem Sage the Gemini  , to amerykański raper i producent muzyczny z Fairfield w Kalifornii. Najbardziej znany jest ze swoich singli „Gas Pedal” z 2013 roku (z udziałem Iamsu!) i „Red Nose”, które zajęły odpowiednio 29 i 59 miejsca na liście Billboard Hot 100. Oba single poprzedziły wydanie jego debiutanckiego albumu studyjnego Remember Me ( 2014), który został wydany przez Republic Records i spotkał się z umiarkowanymi wynikami krytycznymi i komercyjnymi. W tym samym roku jego gościnny występ u boku Lookas na singlu Flo Ridy z 2014 roku „Going Down For Real (GDFR)” zajął ósme miejsce na liście przebojów i otrzymał poczwórną platynę przyznaną przez Recording Industry Association of America (RIAA).

  Jest członkiem kolektywu hiphopowego HBK Gang z Bay Area i jedynym członkiem tej grupy, obok Kehlani i LoveRance, który podpisał kontrakt z wytwórnią major.

Sage the Gemini urodził się 20 czerwca 1992 roku w San Francisco w Kalifornii. Jego rodzina przeniosła się do Fairfield w Kalifornii, gdy miał 6–7 lat. Zaczął nagrywać w wieku jedenastu lat wraz z bratem po zakupie mikrofonu w sklepie Gordon's Music and Sound w Fairfield w Kalifornii. Pierwszy utwór, który nagrał w wieku 14 lat, zatytułowany był „Made In China”. Woods przyjął imię Sage the Gemini ze względu na kolor oczu i znak zodiaku. W 2008 roku Sage wydał swój pierwszy singiel „You Should Know” na MySpace. Stało się wirusowym hitem, generując ponad trzy miliony wyświetleń na całym świecie.  

Następnie dołączył do Black Money Music Group. Będąc bliskim przyjacielem rapera Iamsu!, dołączył także do The HBK Gang, czyli Heartbreak Gang. W marcu 2013 roku Sage wydał single „Red Nose” i „Gas Pedal” z udziałem Iamsu!. Ten ostatni osiągnął 29. miejsce na amerykańskiej liście Billboard Hot 100, co czyni go jego pierwszym hitem w pierwszej czterdziestce; osiągnął także szóste miejsce na liście Hot R&B/Hip-Hop Songs. Piosenki natychmiast stały się hitami i zyskały znaczną popularność, co przekonało Republic Records do podpisania z nim kontraktu w sierpniu 2013 roku.  

Amerykańskie Stowarzyszenie Przemysłu Nagrań przyznało „Red Nose” złoty certyfikat i platynę „Gas Pedal”.25 marca 2014 r. Sage wydał swój debiutancki album studyjny Remember Me. W październiku 2014 roku pojawił się na singlu Flo Ridy „G.D.F.R.”, który zajął ósme miejsce na liście Billboard Hot 100. W lipcu 2017 roku Sage wydał swój debiutancki mixtape Morse Code , który zawiera złoty singiel „Now and Late”. „Now and Late” zajął pierwsze miejsce na listach przebojów miejskich w Australii i Wielkiej Brytanii.
  Sage miał 19 lat, kiedy w 2011 roku urodziło mu się pierwsze dziecko, córka.W 2015 roku przez krótki czas spotykał się z Jordinem Sparksem. Ma córkę urodzoną w 2017 roku przez bezimienną kobietę.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Red Nose	Sage the Gemini	08.2013	-	52[20]	Republic	[2x-platinum-US][written by Dominic Wynn Woods][produced by Woods][14[26].R&B Chart]
Gas Pedal	Sage the Gemini featuring Iamsu!	02.2014	100[1]	29[25]	Black Money Music USUYG 1027384	[3x-platinum-US][written by Dominic Wynn Woods,Sudan Williams][produced by Dominic Wynn Woods][6[26].R&B Chart]
2AM	Adrian Marcel featuring Sage the Gemini	06.2014	-	104[14]	Republic	[gold-US][written by Chrishan,Kyle Coleman,Anthony Franks,Sage the Gemini,Adrian Marcel][produced by Chrishan][29[19].R&B Chart]
G.D.F.R.	Flo Rida featuring Sage the Gemini and Lookas	11.2014	3[25]	8[35]	Atlantic USAT 21404118	[4x-platinum-US][written by Tramar Dillard, Dominic Woods, Lucas Rego, Mike Caren ,Andrew Cedar, Charles W. Miller, Gerald Goldstein, Harold Brown, Howard E. Scott, Justin Franks ,Lee Oskar, Leroy L. Jordan, "B.B." Morris Dickerson ,Sylvester Allen][produced by DJ Frank, E Andrew Cedar, Lookas ,Miles Beard][3[32].R&B Chart]
Good Thing	Sage the Gemini featuring Nick Jonas	07.2015	-	75[8]	Republic	[written by Dominic Wynn Woods,Peter Svensson,Ilya Salmanzadeh,Savan Kotecha][produced by Ilya][14[26].R&B Chart]
Now and Later	Sage the Gemini	12.2016	17[15]	93[1]	Atlantic USAT 21602884	[gold-US][silver-UK][written by Dominic Wynn Woods][produced by Axident, Joe London, Ian Kirkpatrick, Leroy Clampitt, James Wong, Dominic Wynn Woods][36[6].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Remember Me	Sage the Gemini	04.2014	-	47[1]	Republic 0020221	[gold-US][produced by Sage the Gemini, Jay Ant ,Kuya Beats, The Exclusives, P-Lo, League of Starz, Tha Bizness]

Galantis

Galantis - szwedzki zespół tworzący muzykę elektroniczną, założony w 2012 w Sztokholmie. Grupę tworzą Christian Karlsson oraz Linus Eklöw.


Przed utworzeniem grupy Galantis Christian Karlsson odnosił sukcesy pod pseudonimem Bloodshy współpracując z takimi wykonawcami jak Jennifer Lopez, Madonna i Britney Spears. Jest on również współautorem nagrodzonego Grammy utworu „Toxic”. Linus Eklöw jest DJ i producentem występującym pod pseudonimem Style of Eye, jego największym sukcesem był udział w napisaniu utworu „I Love It” duetu Icona Pop.

Na wiosnę 2012 roku obaj muzycy zaczęli nagrywać jako Galantis. 1 kwietnia 2014 ukazał się ich debiutancki minialbum Galantis, z którego pochodzą single „Smile” i „You”. W 2014 roku wystąpili na festiwalu Coachella, a jesienią tego samego roku ukazał się singel „Runaway (U & I)”, który odniósł międzynarodowy sukces. 8 czerwca 2015 roku ukazał się debiutancki album zespołu Pharmacy, który oprócz utworu „Runaway (U & I)” promowały single „Gold Dust” i „Peanut Butter Jelly”.

1 kwietnia 2016 roku został wydany utwór „No Money”, który zwiastuje drugi album. Następne wydane utwory to „Love on Me” z gościnnym udziałem australijskiego Dj'a Hook'a N Sling'a i brytyjskiej piosenkarki Laury White oraz Pillow Fight.

17 lutego 2017 roku został wydany utwór „Rich Boy”. W tym samym roku muzycy zremiksowali utwór Eda Sheerana pt. Shape of You oraz Fetish autorstwa Seleny Gomez i Gucci'ego. Jeszcze tego samego roku 5 maja został wydany singiel „Hunter”.

17 maja 2018 roku wydano utwór "Spaceship". "Satisfied" z gościnnym udziałem MAX oraz "Mama look at Me" pojawiły się 13 lipca 2018 roku.

7 lutego 2020 roku wydali album "Church". Płyta została dobrze przyjęta, a w utworach pojawiało się dużo współtwórców. W kawałku "Faith" pojawiła się Dolly Parton oraz Mr. Probz, a w "Bones" OneRepublic.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Runaway (U & I)	Galantis	05.2015	4[29]	114[10]	Big Beat USAT 21404266	[2x-platinum-UK][3x-platinum-US][written by Julia Karlsson ,Anton Rundberg, Christian Karlsson, Linus Eklöw ,Cathy Dennis ,Jimmy Koitzsch][produced by Galantis,Svidden]
Peanut Butter Jelly	Galantis	07.2015	8[30]	-	Atlantic USAT 21500659	[platinum-UK][platinum-US][written by A. E. Bell,Christian Karlsson,Henrik Jonback,Jimmy Koitzsch,Linus Eklow,Martina Sorbara,Phillip Hurtt][produced by Galantis,Svidden,The Young Professionals]
No Money	Galantis	04.2016	4[28]	88[5]	Atlantic USAT 21600941	[2x-platinum-UK][2x-platinum-US][written by Christian Karlsson,Linus Eklöw,Jimmy Koitzsch,Henrik Jonback,Andrew Bullimore,Nicholas Gale][produced by Galantis,Svidden,Jonback,Digital Farm Animals,Bullimore]
Love on Me	Galantis and Hook n Sling	10.2016	16[21]	-	Atlantic USAT 21602783	[platinum-UK][written by Richard Boardman,Sarah Blanchard,Laura White,Linus Eklöw,Christian Karlsson,Jimmy Koitzsch,Henrik Jonback,Anthony Maniscalco][produced by Galantis,Svidden,Jonback,Hook n Sling]
Rich Boy	Galantis	03.2017	60[1]	-	Big Beat USAT 21700057	[written by Linus Eklow,Chiara Hunter,Henrik Jonback,Jimmy "Svidden" Koitzsch,Karen Poole,Fridolin Walcher][produced by Galantis,Svidden,Jonback,Freedo]
Heartbreak Anthem	Galantis, David Guetta and Little Mix	06.2021	3[29]	-	Atlantic/RCA USAT 22100346	[platinum-UK][gold-US][written by Jenna Andrews,Thom Bridges,Henrik Jonback,Lorenzo Cosi,David Saint Fleur,Johnny Goldstein,David Guetta,Christian Karlsson,Yk Koi,Christopher Tempest,Perrie Edwards,Sorana Păcurar,Leigh-Anne Pinnock,Jade Thirlwall][produced by Galantis,David Guetta,Thom Bridges,Henrik Jonback,Lorenzo Cosi ,David Saint Fleur ,Johnny Goldstein]
Sweet Talker	Years & Years and Galantis	12.2021	26[17]	-	Polydor GBUM 72103423	[silver-UK][written by Olly Alexander, Max Wolfgang ,Mark Ralph ,Christian Karlsson][produced by Mark Ralph, Bloodshy]
Run	Becky Hill and Galantis	03.2022	21[12]	-	Polydor GBUM 72200712	[silver-UK][written by Becky Hill, Christian Karlsson ,Uzoechi Emenike, Christopher Tempest, David Saint Fleur, Jordi de Fluiter, Y3llo Koala][produced by Becky Hill, Bloodshy, Y3llo Koala, David Saint Fleur, Vodka, Mr. Whistler]
Good Luck	Galantis with Mabel and Jax Jones	03.2022	45[9]	-	Polydor GBUM 72201114	[written by Uzoechi Emenike,Camille Purcell,Christian "Bloodshy" Karlsson,Mabel McVey,Jordi de Fluiter,Tre Jean-Marie,Timucin Lam,Tomi Adenté][produced by Christian "Bloodshy" Karlsson,Jax Jones]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pharmacy	Galantis	06.2015	71[2]	45[4]	Atlantic 0075678671173	[gold-US][produced by Christian Karlsson, Linus Eklöw ,Svidden, The Young Professionals, East & Young, Vincent Pontare]
The Aviary	Galantis	09.2017	58[1]	102[1]	Big Beat 0075678660481	[produced by Galantis, Svidden, Henrik Jonback, Hook n Sling ,Digital Farm Animals, Andrew Bullimore ,Ki Fitzgerald, Joshua Wilkinson, Toby Gad, AFSHeeN, Josh Cumbee, Poo Bear, Throttle, Ricky Reed]

Warlock Records

Warlock Records to wytwórnia płytowa z siedzibą w Nowym Jorku, założona w 1985 roku przez Adama Levy'ego (ur. 1962r), którego ojcem był producent muzyczny Morris Levy. Zapoczątkowało to także karierę legendarnego artysty muzyki house, Todda Terry'ego.Artyści, którzy nagrywali dla Warlock Records, to Jungle Brothers, Royal House, Skinny Boys, C-Bo, Esham, Tuff Crew, Blac Haze, Juvenile, Half a Mill, Poison Clan, The Last Mr. Bigg i Kim Waters.  

W latach 90-tych Warlock Records nabyło wytwórnie Sleeping Bag Records, Fresh Records, Streetwise Records/Party Time, Ligosa Records, Quality Records USA, Dangerous Records, Pump, N-Coded Music, N2K, Strictly Hype, Underground Construction, High Power Records, Aureus i Cheetah Records. We wrześniu 2009 roku Warlock Records i wszystkie jej przejęte wytwórnie zostały sprzedane firmie Phase One Network, firmie zarządzającej aktywami muzycznymi, która obecnie kontroluje ponad 20 wytwórni z gatunków pop, hip hop, dance, jazz i R&B. Licencja na te nagrania przysługuje firmie Traffic Entertainment w celu fizycznej dystrybucji.

Lil Suzy

 

Lil Suzy (ur. Suzanne Casale Melone 1 marca 1979r w Brooklynie w Nowym Jorku) to piosenkarka wykonująca muzykę freestyle\dance z lat 90-tych. Kariera Lil Suzy rozpoczęła się, gdy miała 5 lat, po tym jak agent odkrył jej występy w Manhattan Beach na Brooklynie, gdzie wykonywała covery takich artystów jak Cyndi Lauper, Madonna i Tina Turner. Następnie zamawiano jej występy w różnych nocnych klubach w Nowym Jorku, w tym w niesławnym Studio 54. W 1987 roku, mając 8 lat, podpisała swój pierwszy kontrakt płytowy z wytwórnią Fever Records i wystąpiła w programie telewizyjnym „Star Search”. 

 

 Rok później wydała swój debiutancki singiel „Randy”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. Następnie występowała na różnych wydarzeniach z innymi piosenkarzami muzyki freestyle, takimi jak Cynthia, Judy Torres i The Cover Girls (gdzie wystąpiła na imprezie z okazji premiery ich debiutanckiego albumu w popularnym nowojorskim klubie nocnym Club 1018). W listopadzie 1991 roku Lil Suzy wydała swój debiutancki album studyjny „Love Can’t Wait”, gdy miała 12 lat, nakładem Warlock Records, który najwyraźniej w ogóle nie trafił na listy przebojów. Główny singiel „Take Me In Your Arms” osiągnął 67. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 4. miejsce na listach przebojów muzyki tanecznej w Kanadzie; jednakże kolejny singiel „Falling in Love” w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. 

 

 Pod koniec 1992 roku Lil Suzy została uznana przez magazyn Billboard za „Najlepszego nowego artystę tanecznego”. W styczniu 1994 roku wydała swój drugi album „Turn The Beat Around (Back To Dance)” z Tonym Garcią, który nie znalazł się na listach przebojów. Jedyny singiel z albumu, cover utworu Vicki Sue Robinson „Turn the Beat Around”, również nie znalazł się na listach przebojów. Ze względu na ograniczony sukces albumu Lil Suzy opuściła Warlock Records i założyła własną wytwórnię płytową o nazwie Empress Records (której była prezesem). 

 

 W kwietniu 1995 roku wydała swój trzeci album studyjny „Life Goes On” w swojej wytwórni Empress Records (która była dystrybuowana za pośrednictwem wytwórni Metropolitan Recording Corporation); nie wiadomo, jak i czy album w ogóle znalazł się na listach przebojów. Główny singiel „Promise Me” osiągnął 62. miejsce na liście Billboard Hot 100, co czyni go jej najwyższym jak dotąd singlem na liście Hot 100. Zadebiutował także na 17. miejscu listy Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales i 26. miejscu na liście Billboard’s Rhythmic Top 40. Trzy kolejne single z albumu: „Now & Forever”, „When I Fall In Love” i „Just Can’t Get Over You\Lies” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. W tym czasie Lil Suzy nadal występowała w różnych miejscach i na różnych wydarzeniach, skupiając się na nauce w miejscowej szkole średniej na Staten Island w stanie Nowy Jork; pojawiła się nawet w talk show „Jenny Jones”.  

 

W latach 1996 i 1997 nadal występowała w popularnych klubach nocnych w całych Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. W lipcu 1997 wydała swój czwarty album studyjny „Paradise”, który nie pojawił się na listach przebojów. Główny singiel z albumu „Can’t Get You Out of My Mind” osiągnął 79. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 14. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales. Drugi singiel, będący coverem utworu zespołu muzyki tanecznej Netzwerk z 1995 roku, „Memories”, nie znalazł się na liście Hot 100, ale udało mu się zająć 5. miejsce na liście przebojów Bubbling Under Hot 100 Singles magazynu Billboard. Ostatni singiel z albumu „I Still Love You” osiągnął 94. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 32. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales.  

 

W listopadzie 1999 roku Lil Suzy wydała swój pierwszy album złożony „The MegaMix”, na którym znalazły się remiksy jej poprzednich piosenek. Piosenka „You’re the Only One” została wydana jako singiel promujący album, ale w ogóle nie znalazła się na listach przebojów. W 2000 roku otworzyła salon paznokci i włosów na Staten Island w stanie Nowy Jork, kontynuując występy w całych Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take Me in Your Arms	Lil Suzy	07.1992	-	67[19]	High Power 109	[written by John Romano,Julian Hernandez,Richard Miranda,Tony "Dr. Edit" Garcia][produced by Dr. Edit]
Promise Me	Lil Suzy	12.1994	-	62[18]	Metropolitan 301	[written by Amanda Espinet and Victor Franco][produced by Victor Franco]
Can't Get You Out of My Mind	Lil Suzy	08.1997	-	79[10]	Metropolitan 307	[written by Suzanne Casale, Adam Marano][produced by Adam Marano]
I Still Love You	Lil Suzy	11.1998	-	94[1]	Metropolitan 4529	[written by Adam Marano]

Jubilee Records

Jubilee Records była amerykańską niezależną wytwórnią płytową, specjalizującą się w płytach rhythm & bluesowych oraz nowatorskich płytach. Została założona w Nowym Jorku w 1946 roku przez Herba Abramsona. Jego partnerem był Jerry Blaine. Blaine kupił połowę firmy Abramsona w 1947 r., kiedy Abramson wraz z Ahmetem Ertegunem założył Atlantic Records. Nazwa firmy brzmiała Jay-Gee Recording Company, spółka zależna Cosnat Corporation. Cosnat był hurtowym dystrybutorem płyt.
 

 

  Jubilee była pierwszą niezależną wytwórnią płytową, która dotarła na biały rynek z czarną grupą wokalną, kiedy nagranie „Crying in the Chapel” Orioles znalazło się w pierwszej dwudziestce list przebojów muzyki pop w 1953 roku. The Four Tunes rozpoczęli nagrywanie dla Jubilee w 1953 roku. Największym wczesnym hitem Jubilee był „Crying in the Chapel” zespołu Orioles. Zależna wytwórnia Josie Records została założona w 1954 roku i wydawała bardziej szybkie materiały. Wśród hitów Josie znalazły się „Speedoo” zespołu Cadillacs (nr 3 R&B, nr 17 pop) i „Do You Want to Dance” Bobby’ego Freemana (nr 2 R&B, nr 5 pop). 

 

Największym sukcesem był sprzedany w milionach egzemplarzy utwór „Last Kiss” J. Franka Wilsona and the Cavaliers, który w 1964 roku osiągnął 2. miejsce na liście Billboard Hot 100. Pod koniec lat 60-tych The Meters, grupa muzyków sesyjnych z Nowego Orleanu, wydała serię instrumentalnych hitów R&B, w tym „Cissy Strut”, który osiągnął 4. miejsce w kategorii R&B i 23. miejsce w kategorii pop. Ostatnim rock and rollowym hitem wytwórni był rytmiczno-bluesowy instrumentalny utwór „Poor Boy” / „Wail!” przez Royaltones (numer 17, 1957). Spośród nowatorskich nagrań wytwórni sukcesem okazały się wydawnictwa autorstwa kompilatora Kermita Schaefera i komika Rusty'ego Warrena. 

 

 Jubilee/Josie miała także własną wytwórnię Gross Records, której jedynym artystą był Doug Clark and the Hot Nuts; ich materiał był tak bezbarwny, że nazwy Jubilee i Josie nigdzie nie pojawiały się na ich albumach. W 1970 roku Jubilee/Josie, znajdującą się w trudnej sytuacji finansowej, została sprzedana firmie Viewlex, która była właścicielem Buddah Records, a Blaine opuścił firmę. Katalog został ostatecznie przejęty przez Roulette Records.

 

 W 1971 roku wytwórnię ogłoszono upadłość. Pod koniec lat 80-tych Roulette została sprzedana wspólnie Rhino Records i EMI, a w latach 90-tych Rhino została sprzedana Time Warner. Prawa do archiwów Jubilee Records w Ameryce Północnej są obecnie własnością Warner Music, a EMI posiada prawa w pozostałych częściach świata do 2013 roku. Warner Music Group posiada obecnie ogólnoświatowe prawa do katalogu Roulette/Jubilee w wyniku przejęcia Parlophone w 2013 roku.

 

                                   Single na listach przebojów

Two Different Worlds/He Made You Mine	Don Rondo	10.1956	 11.US
White Silver Sands/Stars Fell On Alabama	Don Rondo	07.1957	 	7.US
There's Only You/Forsaking All Others	Don Rondo	10.1957	 	77.US
What A Guy/It's So Wonderful	Raindrops	04.1963	 	41.US
The Kind Of Boy You Can't Forget/Even Though You Can't Dance	Raindrops	08.1963	 	17.US
That Boy John/Hanky Panky	Raindrops	11.1963	 	64.US
Book Of Love/I Won't Cry	Raindrops	03.1964	 	62.US
Let's Go Together/You Got What I Like	Raindrops	05.1964	 	109.US
One More Tear/Another Boy Like Mine	Raindrops	09.1964	 	97.US
Ding Dong! The Witch Is Dead / The Rub-a-Dub	Fifth Estate	05.1967	 	11.US
And That Reminds Me/I Cried For You	Della Reese	08.1957	 	23.US
Sermonette/Dreams End At Dawn	Della Reese	01.1959	 	9.US
Crying In The Chapel / Don't You Think I Ought To Know The Orioles

Ray-O-Vacs

 

Ray-O-Vacs to grupa wokalna R&B z New Jersey działająca w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku, która nagrywała między innymi dla Jubilee Records i Decca. Nazwa wzięła się od marki baterii. W skład grupy wchodzili Lester Harris (wokal), którego później zastąpił Herb Milliner, Jackson „Flap” McQueen (bas, lider), Joe Crump (fortepian) i saksofonista Leoparte „Chink” Kinney, którego typowy styl w dużym stopniu przyczynił się do brzmienia grupy. W ich piosence Party Time wokal wykonał Bill Walker. 

 

 Ich pierwsze cztery wydawnictwa zostały wydane dla wytwórni Coleman w 1949 r., a w 1950 r. wciąż nieznana grupa podpisała kontrakt z Decca, gdzie otrzymali kilka wydawnictw w ramach serii 48000 Rhythm & Blues. Spośród nich najbardziej zapamiętana jest ich wersja oryginalnie meksykańskiego standardu popu Besame mucho, przynajmniej dzięki reedycji albumu z 1989 roku w oficjalnej duńskiej wytwórni o tym samym tytule. 

 

 Pomimo kontraktu z dużą wytwórnią płytową, ich płyty nie sprzedawały się i pod koniec 1952 roku Decca rozwiązała grupę. Przenieśli się do  Jubilee. Ich niepowodzenie w sprzedaży płyt kontrastowało z ankietą czytelników przeprowadzoną w maju 1953 r. w szanowanej afroamerykańskiej gazecie Pittsburg Courier, w której Ray-O-Vacs zostały wybrane jako najlepszy mały ansambl, pokonując konkurencję Paula Gaytena i Louisa Jordana.Ich ostatnie wydawnictwa miały miejsce w 1957 roku w wytwórni Kaiser.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(The Original) I'll Always Be In Love With You/Groovin' Low	Ray-O-Vacs	01.1949	-	-	Coleman 100	[8[2].R&B Chart]
Besame Mucho (Kiss Me Much)/You Gotta Love Me Baby Too	Ray-O-Vacs	10.1950	-	-	Decca 48162	[A:written by Consuelo Velazquez, Sunny Skylar][A:written by Jack Allen][A:5[8].R&B Chart][B:8[1].R&B Chart]

Monifah

Monifa Carter (ur. 28 stycznia 1972r), znana również jako Monifah, to amerykańska wokalistka R&B. Najbardziej znana jest ze współpracy ze zmarłym raperem Heavy D i jej muzyki z połowy lat 90-tych, w tym „I Miss You (Come Back Home)”, „You” i „Touch It”, który ukazał się w 1998 roku. wystąpiła w reality show R&B Divas: Atlanta w TV One. Znana jest także z singla „You Don’t Have to Love Me”. 

  Monifah urodziła się i wychowała w Nowym Jorku. W 1996 roku ukazał się jej debiutancki album z certyfikatem złotej płyty, Moods...Moments. W 1997 roku dodała wyprodukowany przez Heavy D. utwór „I Still Love You” do ścieżki dźwiękowej filmu Sprung. Drugim albumem Monifah był Mo'hogany. Wydany w ostatnim kwartale 1998 roku, zawierał „Touch It”. Utwór zajął 29. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli. Trzeci album Monifah Home, wydany w 2000 roku, zawierał „I Can Tell”, „Brown Eyes” i „Fairytales”.  

W 2003 roku zagrała drugoplanową rolę w sztuce teatralnej Michaela Baisdena Men Cry in the Dark. W sierpniu 2012 roku piosenkarki Monifah i R&B Syleena Johnson, Faith Evans, Keke Wyatt, LaTocha Scott, Angie Stone i Nicci Gilbert wystąpiły w reality show dla TV One zatytułowanym R&B Divas. Później zmieniono tytuł R&B Divas: Atlanta and Monifah pojawiła się w kolejnych drugim i trzecim sezonie, a LaTavia Roberson i Kameelah Williams dołączyły do obsady w sezonie 3 23 kwietnia 2014. W 2012 roku pojawiła się na składance Faith Evans R&B Divas na singlu „Lovin' Me” oraz w swoim solowym utworze „She's Me”. Album został później nominowany do nagrody Grammy.  

Wydała nowy singiel „The Other Side”, którego premiera odbyła się w czerwcu 2014 roku. W 2015 roku Monifah podpisała kontrakt i wydała singiel „One Moment” z wytwórnią Famous Records / Famous Music Group z siedzibą w Sunrise na Florydzie, która dystrybuuje za pośrednictwem Universal. 

 W programie R&B Divas: Atlanta Monifah publicznie ujawniła, że jest w związku z osobami tej samej płci.W finale trzeciego sezonu R&B Divas: Atlanta poślubiła swojego długoletniego partnera Tereza 4 kwietnia 2014 roku. Monifah ma córkę urodzoną w 1991 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Miss You (Come Back Home)	Monifah	10.1995	-	56[20]	Uptown/MCA 55 107	[written by Terri Robinson, Heavy D][produced by Heavy D][16[31].R&B Chart]
You	Monifah	05.1996	-	32[19]	Uptown/Universal 56 001	[gold-US][written by Craig King, Rheji Burrell, Vincent "V.H." Herbert][produced by Heavy D][11[23].R&B Chart]
Nobody's Body	Monifah	10.1996	-	-	Uptown	[written by Heavy D][71[3].R&B Chart]
You Don't Have to Love Me	Monifah	01.1997	-	82[9]	Uptown/Universal 56 026	[written by Heavy D & Terri Robinson][36[17].R&B Chart]
I Still Love You	Monifah	07.1997	-	121[4]	Qwest 17 378	[written by Big Bub, Heavy D,, Tony Dofat][produced by Heavy D][55[9].R&B Chart]
Touch It	Monifah	08.1998	29[2]	9[26]	Uptown/Universal 56 207	[written by Screwface, Jack Knight, John Guldberg ,Tim Stahl][produced by Jack Knight][9[20].R&B Chart]
Suga Suga	Monifah	04.1999	-	-	Uptown/MCA 56 237	[written by Vincent Herbert,Mary Brown,Rob Fusari,Monifah Carter][produced by Vincent Herbert,Rob Fusari][71[5].R&B Chart]
I Can Tell	Monifah	12.2000	-	-	Universal 158 099	[written by Falonte Moore,Balewa Muhammad,Rob Fusari][produced by Falonte Moore,Rob Fusari][94[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Moods...Moments	Monifah	06.1996	-	42[15]	Uptown 53 004	[produced by Alfred Antoine, Kip Collins, Bill Esses, Andre Evans, Heavy D, Poke & Tone, Spaceman Patterson ,Red Hot Lover Tone]
Mo'hogany	Monifah	09.1998	-	96[32]	Uptown 53 155	[gold-US][produced by Heavy D ,Tony Dofat, Chad Elliott, Rob Fusari ,Vincent Herbert, N.O. Joe ,Jack Knight, Queen Latifah, Alvin West, Mario Winans]
Home	Monifah	11.2000	-	151[2]	Uptown 157 999	[produced by David Anthony, Full Force, Rob Fusari ,Ty Fyffe ,Tyrice Jones, Falonte Moore, Teddy Riley,Screwface]

Joe "Fingers" Carr

Joe "Fingers" Carr [właściwie Louis Ferdinand Busch]-ur. 18.07.1910r Louisville,Kentucky-zm. 19.09.1979r Camarillo, California-pianista,aranżer,szef orkiestry,kompozytor.

 

Najbardziej znany jako pianista honky-tonk nagrywający pod swoim pseudonimem Joe "Fingers" Carr.Zaczynał bardzo wcześnie prowadząc swój własny band mając 12 lat.Cztery lata póżniej opuszcza rodzinny dom pracując jako profesjonalny muzyk.Grał w big bandach proponujących tzw. "sweet music";min.Clyde McCoy'a, Henry'ego Busse, i George Olsona,z przerwą na studia w konserwatorium w Cincinnati .Największe sukcesy odnosi grając z orkiestrą Hala Kempa w latach 30-tych.W tym czasie poślubia Janet Blair,śpiewaczkę z tego samego bandu,pierwszą z kilku jego żon.Po tym jak główny aranżer big bandu John Scott Trotter w 1936r opuszcza zespół,Carr wraz z Halem Mooney'em zostają nadwornymi aranżerami.Gdy Kemp w 1940r ginie w katastrofie samochodowej,przenosi się do Los Angeles i zaczyna pracę jako muzyk sesyjny,ale wybuch II wojny światowej i służba wojskowa z nią związana wymusza trzyletnią przerwę w działalności muzycznej.
 

Po powrocie do Los Angeles zahacza się dzięki Johnny'emu Mercerowi w raczkującej wytwórni Capitol,gdzie pracuje w kierownictwie A&R.Okazjonalnie; bierze udział jako pianista w sesjach nagraniowych towarzysząc Kay Starr, Tennessee Ernie Fordowi, Deanowi Martinowi.W 1950r przedstawia wytwórni projekt nagrania ragtimów,przybierając pseudonim Joe "Fingers" Carr podczas inauguracyjnej sesji.Jego drugi singiel-"Sam's Song" ląduje na 7 pozycji listy Billboard. Jego wersja instrumentalna piosenki Del Wooda "Down yonder" trafia na 14 miejsce listy bestsellerów w 1951r.Mimo,że Capitol nieco karykaturalnie przedstawia Carra,nawiązując w jego wizerunku do lat 20-tych,sam Carr traktuje sprawę poważnie pisząc wiele własnych ragtimów i inspirując młodych muzyków ,długo przed falą zainteresowania tym gatunkiem w latach 70-tych zeszłego stulecia.
 

Wydano też kilka singli pod szyldem Lou Busch and his Orchestra;jeden z nich "Zambesi",adaptacja płd afrykańskiej piosenki stał się hitem po obu stronach Atlantyku.Jego jedyny przebój w W.Brytanii jako Joe Carr-"Portuguese Washerwoman" trafił do Top20 brytyjskiej listy.W końcu lat 50-tych przenosi się do Warner Brothers,gdzie znowu pracuje jako wykonawca i członek szefostwa wytwórni.Odnosił wiele sukcesów jako promotor talentów,lansując min. Allana Shermana,popularnego komika,nagrywającego wiele udanych płyt.Busch ginie w wypadku samochodowym w 1979r. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sam's song/Ivory rag	Joe "Fingers" Carr and The Carr-Hops	06.1950	-	7[13]	Capitol F 962	[#94 hit for Dean Martin & Sammy Davis Jr in 1962][written by Jack Elliott/Lew Quadling]
Down yonder//Ivory rag	Joe "Fingers" Carr	10.1951	-	14[17]	Capitol F 1777	[#5 hit for Ernest Hare & Billy Jones in 1921;#48 hit for Johnny & The Hurricanes in 1960][written by L.Wolfe Gillbert]
Until sunrise/Humoresque	Joe "Fingers" Carr And His Ragtime Band	04.1954	-	24[3]	Capitol 2730	[written by Fine, Moss, Collins]
Zambezi/Rainbow's end	Lou Busch and His Orch	12.1955	-	75[6]	Capitol 3272	[written by Nico Carstens, Anton DeWaal ]
11th memory melody/The charming mademoiselle from Paris,France	Lou Busch and His Orch	02.1956	-	35[11]	Capitol 3349	[written by King, Palmer, Carl Sigman]
Portugese washerwomen/Lucky Pierre	Joe "Fingers" Carr	05.1956	20[5]	19[16]	Capitol 3418	[written by Popp, Lucchesi]

Monotones

The Monotones to sześcioosobowa amerykańska grupa wokalna doo-wop działająca w latach pięćdziesiątych XX wieku. Uważani są za cud jednego hitu, ponieważ ich jedynym hitem był „ The Book of Love ”, który w 1958 roku zajął 5. miejsce na liście 100 najlepszych przebojów magazynu Billboard.

  Zespół Monotones powstał w 1955 roku, kiedy siedmiu oryginalnych wokalistów, mieszkańców osiedla Baxter Terrace w Newark w stanie New Jersey, zaczęło wykonywać covery popularnych piosenek. Byli to: główny wokalista Charles Howard Patrick (ur. 11 września 1938r - zm. 11 września 2020r) , pierwszy tenor Warren Davis (urodzony 1 marca 1939r -zm.  17 kwietnia 2016r) , drugi tenor George Malone (ur. 5 stycznia 1940r - zm. 5 października 2007r), wokalista basowy Frankie Smith (ur. 13 maja 1938r-zm. 26 listopada 2000r) , drugi wokalista basowy John Ryanes (ur. 16 listopada 1940r - zm. 30 maja 1972r) , baryton Warren Ryanes (ur. 14 grudnia 1937r-zm. 16 czerwca 1982r) , brat Charlesa Patricka, James, był pierwotnie członkiem, ale odszedł wkrótce po utworzeniu grupy. John Ryanes i Warren Ryanes również byli braćmi.  

Wszyscy zaczęli śpiewać w chórze baptystów New Hope pod dyrekcją Cissy Houston, spokrewnionej z braćmi Patrickami. Grupa rozpoczęła karierę występem w 1956 roku w programie telewizyjnym Teda Macka Amateur Hour, zdobywając pierwszą nagrodę za wykonanie utworu „Zoom” zespołu Cadillacs. Niedługo potem Charles Patrick słuchając radia, usłyszał reklamę pasty do zębów Pepsodent zawierającą zdanie „Zastanawiam się, gdzie podział się żółty”. Stamtąd wpadł na pomysł wersu „Zastanawiam się, zastanawiam się, zastanawiam się kto!, który napisał księgę miłości”, później przekształcił go w piosenkę z Davisem i Malone. We wrześniu 1957 nagrali „The Book of Love”, który ukazał się nakładem wytwórni Mascot w grudniu tego samego roku. Mała wytwórnia płytowa nie mogła poradzić sobie z jej popularnością i w lutym 1958 roku została wznowiona w wytwórni Argo, zależnej Chess Records. Stało się hitem, ostatecznie osiągając 3. miejsce na liście Billboard R&B i 5. miejsce na liście przebojów pop. Płyta sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy. Osiągnął także 5. miejsce w Australii; w Wielkiej Brytanii hitem była wersja coverowa zespołu The Mudlarks. 

 The Monotones nagrali serię nowatorskich kontynuacji, w tym „Zombi” i „The Legend of Sleepy Hollow”, ale nie odniosły one sukcesu. The Monotones rozwiązali się w 1962 roku. Po rozpadzie członkowie, którzy przeżyli, kilkakrotnie spotykali się, aby wznowić „Book of Love”. John Ryanes zmarł w 1972 roku w wieku 31 lat, a jego brat Warren zmarł w 1982 roku. W 1994 r. w skład Monotones wchodzili Frankie Smith, George Malone, Carl Foushee, Bernard Ransom, Bernard Brown (zm. w 2009 r. w wieku 62 lat) i Victor Hartsfield. Frankie Smith zmarł w 2000 r., a George Malone w 2007 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Book Of Love/You Never Loved Me	Monotones	05.1958	-	5[18]	Argo 5290	[written by Charles Patrick,George Malone,Warren Davis ][3[11].R&B Chart]

Rick Wright

Właśc. Richard Wright, ur. 28.07.1945 r. w Londynie, jeden z członków założycieli legendarnej formacji Pink Floyd. Swoją grą na instrumentach klawiszowych uzupełniał charakterystyczne brzmienie zespołu zaprezentowane na bestsellerowych albumach, m.in. Dark Side Of The Moon, Wish You Werę Here i Animals. W 1977 r. pojawiły się plotki o rozwiązaniu słynnej grupy, a już rok później Wright nagrał swój solowy album Wet Dream, w którego nagraniu wzięli udział m.in. Mel Collins i Snowy White. Przedstawił na nim kompozycje własnego autorstwa, którym coraz trudniej przychodziło się przebić na zdominowane przez twórczość Rogersa Watersa
albumy Pink Floyd. 

We wrześniu 1980 r. na wniosek tego właśnie artysty Wright przestał być pełnoprawnym członkiem Floydów. a w koncertach brał udział już tylko jako wynajęty muzyk. Kariera solowa keyboardzisty przebiegała potem ze zmiennym szczęściem. Udało mu się co prawda we współpracy z Dave'em Harrisem pod szyldem Zee nagrać album Identity. ale płyta nie odniosła spodziewanego sukcesu. Tym chętniej nawiązał ponownie współpracę z dawnymi kolegami z Pink Floyd, której owocami były bestsellerowe albumy A Momentary Lapse Of Reason, Delicate Sound Of Thunder, The Division Bell i Pulse.
 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Broken China	Rick Wright	10.1996	61[1]	-	EMI CDEMD 1098	[produced by Richard Wright ,Anthony Moore ,Laurie Latham]

Benny Mardones

 Ruben Armand „Benny” Mardones (ur. 9 listopada 1946r -zm.  29 czerwca 2020r)  był amerykańskim piosenkarzem i autorem tekstów pop/rock, który był najbardziej znany ze swojego przeboju „Into the Night”,  który znalazł się  w Top  20  listy Billboard Hot 100, w 1980  i ponownie w 1989 (nr 20).  

Benny Mardones urodził się 9 listopada 1946 roku w Cleveland w stanie Ohio. Jego ojciec, Ruben senior, pochodzący z Santiago w Chile, opuścił rodzinę, gdy Benny był niemowlęciem, i wrócił do Chile. Mardones miał siostrę, dwóch przyrodnich braci i dwie przyrodnie siostry, którzy mieszkają w Chile. Mardones dorastał w Savage w stanie Maryland i ukończył Howard High School w Ellicott City w stanie Maryland w 1964 roku. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych i służył podczas wojny w Wietnamie. Po zwolnieniu przeniósł się do Nowego Jorku, aby kontynuować karierę wokalną i autorską, a także skomponował kilka piosenek wraz ze swoim partnerem,  Alanem Milesem. 

 Mardones rozpoczął karierę jako autor tekstów, pisząc piosenki dla takich ludzi jak Brenda Lee i Chubby Checker. Zaprezentował demo napisanych przez siebie piosenek, a Tommy Mottola zasugerował mu nagranie własnych piosenek; od tego momentu napisał i nagrał ponad 100 piosenek. Zespół Mardonesa nazywał się Hurricanes. 

  Mardones jest współautorem wraz z Robertem Tepperem przeboju soft rocka z 1980 roku „Into the Night”. Utwór znalazł się na jego drugim albumie Never Run, Never Hide i osiągnął 11. miejsce na liście Billboard Hot 100 i pokrył się platyną. Sukces sprawił, że Mardones znalazł się w centrum uwagi, ale ten popadł w uzależnienie, co spowodowało, że został porzucony przez swoją wytwórnię Polydor Records. Choć w końcu przezwyciężył nałóg, Mardones nie wyprodukował w swojej karierze żadnych innych hitów. W wywiadzie telewizyjnym dla KTLA Mardones wspomniał, że inspiracją do powstania piosenki była rozmowa między nim a współautorem Robertem Tepperem, po tym, jak zobaczył, jak 16-letni sąsiad wyprowadza psa Benny'ego na spacer. W prawdziwym życiu nie było żadnego romantycznego powiązania.  

  „Into the Night” pojawiło się na listach przebojów po raz drugi w 1989 r., kiedy stacja radiowa KZZP w Phoenix w Arizonie wyemitowała odcinek zatytułowany „Where Are They Now?”, a Scott Shannon, ówczesny dyrektor programowy Pirate Radio w Los Angeles, dodał „Into the Night " do swojej listy odtwarzania. Inne stacje w całym kraju poszły w ich ślady, a „Into the Night” ponownie stał się hitem, osiągając 20. miejsce na liście Billboard Hot 100. Curb Records podpisała kontrakt z Mardonesem, a on nagrał „Into the Night '89”. 

  W dniu 4 października 2011 r. Mardones poślubił swoją trzecią żonę, Jane Braemer, która pochodziła z Danii. Razem mieszkali w Menifee w Kalifornii. Mardones miał syna Michaela (ur. 1985) z poprzedniego małżeństwa. W 2000 roku u Mardonesa zdiagnozowano chorobę Parkinsona, ale koncertował i występował do połowy 2010 roku. W lipcu 2018 roku przeszedł głęboką stymulację mózgu, aby złagodzić objawy motoryczne, ale powikłania po wielu operacjach spowodowały problemy z koordynacją, co doprowadziło do powtarzających się upadków i urazów bioder. Zmarł w wieku 73 lat w wyniku powikłań choroby 29 czerwca 2020 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Into The Night/She's So French	Benny Mardones	06.1980	-	11[20]	Polydor 2091	[written by B. Mardones, R. Tepper][produced by Barry Mraz]
Into The Night/She's So French	Benny Mardones	05.1989	-	20[17]	Polydor 889 368	[written by B. Mardones, R. Tepper][produced by Barry Mraz]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never Run, Never Hide	Benny Mardones	06.1980	-	65[24]	Polydor 6263	[produced by Barry Mraz]