Niewiele wiadomo o początkach życia Christiana. Jego ojciec
był ociemniałym wędrownym gitarzystą i śpiewakiem. Muzyką interesowali
się także dwaj bracia Christiana. W wyniku dotkliwej biedy, w jakiej
dorastał, pierwszą gitarę Christian musiał sobie zrobić z pudełek po
cygarach. Mimo to wkrótce zdobył spory rozgłos wśród miejscowych
muzyków.
Na początku lat 30-tych występował z zespołami Anny Mae Winburn, póżniejszej kierowniczki International Sweathearts Of Rhythm, a także Nata Towelsa i Alphonso Trenta, u którego grał na kontrabasie. Już w 1937 r. dał się poznać z eksperymentów z elektronicznie wzmocnioną gitarą.
W 1939 r. Mildred Bailey nakłoniła znanego impresaria i entuzjastę jazzu, Johna Hammonda, by posłuchał gitarzysty w Ritz Cafe w Oklahoma City. Zachwycony grą Christiana Hammond próbował namówić Benny'ego Goodmana,
żeby zaprosił go na swój koncert w Los Angeles, ale Goodmana nie
zachwyciła ani koncepcja włączenia do swojego zespołu gitary
elektrycznej, ani wygląd gitarzysty. Hammond nie dał za wygraną i pomógł
przemycić Christianowi jego nieporęczny elektroniczny ekwipunek na
scenę Victor Hugo Restaurant w Beverly Hills, gdzie miał się odbyć
koncert Goodmana. Kiedy klarnecista wrócił na estradę po przerwie, był i
przerażony, i wściekły, gdy na estradzie zobaczył Christiana. Ale
profesjonalizm nie pozwalał mu na urządzanie scen, więc postanowił
inaczej rozprawić się z intruzem i rozpoczął mało znanym utworem "Rose Room",
który jego zdaniem powinien zupełnie pomieszać szyki gitarzyście. Gdy
przyszła kolej na jego solo, Christian wykonał 25 rewelacyjnych
chorusów, którymi zachwycił publiczność, muzyków i samego Goodmana.
Wszyscy razem domagali się, żeby gitarzysta grał dalej. Ostatecznie
utwór trwał aż 45 minut, niestety, nie został utrwalony na płycie.
Christian został członkiem sekstetu Goodmana, dzięki czemu miał
możliwość docierania ze swoją sztuką do szerokich kręgów słuchaczy
Jednakże bardziej niż sława pociągały go nowe trendy w jazzie i wkrótce
stał się ważną osobistością "katakumbowego", nowocześniejszego od
swingu, nurtu, który dał początek bebopowi. Gdy tylko odrywał się od
muzyki, o każdej porze dnia i nocy sięgał po alkohol i oddawał się
uciechom życia, wykorzystując swoją popularność u kobiet. W rezultacie
nie dosypiał, nie dojadał i mniej więcej w połowie 1941 r. stwierdzono u
niego zawansowaną grużlicę. Ale nawet w szpitalu nie miał spokoju,
ponieważ koledzy nie mieli ochoty przerywać swoich szalonych przyjęć i
urządzali je w szpitalnej sali Christiana. W efekcie artysta zmarł w
1942 r.
Trudno jest przecenić znaczenie Christiana dla historii jazzu i muzyki
rozrywkowej. Nieformalne występy Christiana odbywające się po godzinach
pracy w nowojorskim Minton's Playhouse, których część zarejestrował
jeden z wielbicieli jego muzyki, pokazują, że obok Charliego Parkera i Dizzy'ego Gillespiego
gitarzysta należał do najważniejszych architektów bebopu. Był
niedościgłym, pełnym polotu improwizatorem, a jego pozornie proste,
linearne improwizacje zradykalizowały muzyczne myślenie nie tylko innych
gitarzystów, ale w ogóle solistów jazzowych. Choć nie był pierwszym
gitarzystą, który podłączył swój instrument do wzmacniacza, był jednym z
pierwszych, który w takim stopniu ją spopularyzował.
wtorek, 12 grudnia 2023
Peggi Blu
ka pozwoliła jej pojechać z wujem do Nowego Jorku, aby dołączyć do jego grupy gospel.
Kiedy miała 16 lat, Peggi zaczęła występować w grupie muzyki gospel The Nat Lewis Singers. Ze względu na harmonogram podróży grupy Peggi towarzyszyła nauczycielka, która pomagała jej nadążać za obowiązkami szkolnymi. Po powrocie The Nat Lewis Singers do Nowego Jorku zaproponowano im kontrakt w przedstawieniu „Gospel on Broadway”. Następnie Peggi dołączyła do Humble Gospel Singers, a następnie do Robert Patterson Singers. W 1973 roku rozpoczęła karierę jako wokalistka sesyjna w tle, występując na albumie Archiego Sheppa „The Cry of My People” w utworze „Rest Enough (Song To Mother)”.
W latach 70-tych Peggi kontynuowała prace sesyjne dla takich artystów jak Elkie Brooks, Esther Phillips, Lou Courtney i Louis Farrakhan. W 1980 roku podpisała swój pierwszy duży kontrakt płytowy z MCA Records i wydała swój debiutancki album studyjny „I Got Love”, który nie trafił na listy przebojów. Jedyny singiel z albumu „I Got Love/Dancing in the Street” (ten ostatni był coverem piosenki Martha & The Vandellas z 1964 roku) osiągnął 63. miejsce na liście 100 najlepszych dyskotek magazynu Billboard, utrzymując się na tej liście przez 10 tygodni.
Peggi zagrała także w różnych sztukach, takich jak „Tilt”, „Apollo Just Like Magic”, „Beehive”, „Marylin: An American Fable” i „The Wiz”. W latach 80-tych śpiewała dla takich artystów jak Stephanie Mills, The Weather Girls, Bob Dylan, Robin Clark, Brian Setzer, The Manhattans, Quincy Jones, Barbra Streisand i Tracy Chapman. W 1985 roku Peggi wydała singiel „Girls It Ain’t Easy” w wytwórni Injection Disco Dance, który został wydany w Europie.
W 1986 roku przeżyła wielki przełom po tym, jak agent zgłosił ją do programu telewizyjnego „Star Search”, gdzie otrzymała tytuł Grand Champion Female Vocalist. Rozgłos w „Star Search” doprowadził do podpisania kontraktu płytowego z Capitol Records. W 1987 roku Peggi wydała swój drugi album „Blu Blowin'”, który zajął 71. miejsce na liście albumów R&B magazynu Billboard. Główny singiel „Tender Moments” osiągnął 91. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 3 tygodnie. Kolejny singiel „All the Way with You” (z udziałem piosenkarza R&B Berta Robinsona) osiągnął 44. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 10 tygodni. Ostatni singiel z albumu „Two Can Play At That Game” w ogóle nie trafił na listy przebojów.
W latach 90-tych Peggi nadal śpiewała dla Thelmy Houston, Laury Branigan, Kylie Minogue, Cherrelle, Aarona Neville'a, Young MC i Gerry'ego Goffina. Nagrała także ścieżki dźwiękowe do filmów takich jak „Set It Off”, „The Hurricane” i „Desert Heat”. Od grudnia 1996 do maja 1997 Peggi podróżowała do Niemiec, aby wziąć udział w czteromiesięcznym tournee po produkcji Michaela Jacksona „Sisterella”. Jedna z piosenek z programu „I Got the Money” została wydana jako singiel. W lutym 1998 roku wróciła do Niemiec, aby zagrać z Lindą Hopkins w rewii „Wild Women Blues”.
Peggi występowała z Los Angeles Philaharmonic Orchestra pod dyrekcją Esy Peka-Salonen oraz z Memphis and Hawaiian Symphony pod dyrekcją Burta Bacharacha. Śpiewała nawet na inauguracji prezydenta Billa Clintona. 1 stycznia 2000 roku wystąpiła na koncercie milenijnym Barbary Streisand w MGM Grand w Las Vegas w stanie Nevada. We wrześniu 2002 roku Peggi wydała swój trzeci album studyjny „Livin’ On Love” nakładem Expansion Records w Wielkiej Brytanii i Europie. Album zebrał entuzjastyczne recenzje i zajął pierwsze miejsca na listach przebojów radiowych w pięciu różnych krajach. W marcu 2006 roku wystąpiła w programie sieci ABC „Miracle Workers”.
W 2012 roku wystąpiła w programie „American Idol” jako trenerka wokalna (gdzie była znana jako „trenerka wokalna z piekła rodem”). W 2017 roku Peggi wystąpiła w jednoosobowym przedstawieniu „Sinatra in Blu”, w którym zaśpiewała fragmenty dzieł Franka Sinatry. W późniejszych latach przez tydzień występowała na Louis Armstrong Jazz Festival na Węgrzech. Obecnie (według badań) Peggi nadal pracuje jako piosenkarka, autorka tekstów, trenerka wokalna i mówczyni motywacyjna. Pisze także kolejny program zatytułowany „The Blu Book” i pracuje nad nowym albumem.
| Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| I Got Love / Dancing In The Street | Peggi Blu | 05.1980 | - | - | MCA 1868 | [written by J. Ragovoy][produced by J. Ragovoy][63[10].Hot Disco/Dance;MCA 1868 12"] |
| Tender Moments | Peggi Blu | 04.1987 | - | - | Capitol 5676 | [written by D. Burgee, D. C. Grigsby III, S. Wise][produced by Nick Martinelli][91[3].R&B Chart] |
| All The Way With You | Peggi Blu (Duet With Bert Robinson) | 06.1987 | - | - | Capitol 44014 | [written by C. Jackson, C.F. Dixon][produced by Chuck Jackson, "The Wizard" Christopher F. Dixon][44[10].R&B Chart] |
Undertakers

W ciągu 18 miesięcy do członków-założycieli dołączyli Jackie Lomax (bas, śpiew) i Bugs Pemberton (perkusja). W latach 1963-1964 kwintet nagrał cztery single, wśród których znalazła się ich wersja utworu The Shirelles „Everybody Loves A Lover", Solomona Burke'a „Stupidity" i Roscoe Gordona „Just A Little Bit".
Zdecydowanie lepiej prezentowali się jednak w czasie koncertów, kiedy to ubrani w długie czarne chałaty grali dynamicznego rhythm'n' bluesa. Nagrany dla wytwórni Pye w 1964 r. album Undertakers nigdy nie ukazał się na rynku. Pragnąc unowocześnić swój image, grupa zmieniła nazwę na Takers, ale po mało owocnym, krótkim pobycie w Nowym Jorku rozpadła się w 1965 r. Jackie Lomax ze zmiennym szczęściem podjął karierę solową, udzielał się też jako wokalista sesyjny.
| Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [UK] |
Komentarz |
| Just A Little Bit/Stupidity | Undertakers | 04.1964 | 49[1] | - | Pye 7N 15607 | [written by D. Gordon] |
twist
Najpopularniejszy taniec w historii rock'n'rolla. Moda na twista pojawiła się w 1960 r. razem z piosenką Chubby'ego Checkera o takim właśnie tytule, napisaną dwa lata wcześniej przez Hanka Ballarda. Sam taniec ma jednak dłuższy rodowód, sięgający 1956 r. Według Cala Greena, gitarzysty zespołu Ballarda, piosenkę skomponowała grupa gospel Sensalional Nightingales. Joe Cook z zespołu Little Joe And The Thrillers (przebój „Peanuts" z 1957 r.) potwierdził, że w 1956 r. otrzymał od grupy gospel propozycją nagrania tanecznej piosenki, której tekst brzmiał „Come on baby, let's do the twist".
Członek The Nightingales, Joseph Walace, w 1958 r. oświadczył, że w istocie napisał oryginalną wersję tego utworu podpatrując taniec siostry i jej przyjaciół. Ponieważ grupie nie wolno było nagrywać świeckiej muzyki, Cal Green przyznał, że kompozycja została zaoferowana Ballardowi w 1957 r Pierwotnie utrzymanemu w konwencji bluesa utworowi Ballard nadał taneczne, szybkie tempo. Oryginalna melodia została zastąpiona przez nową, która pod tytułem „Is Your Love For Real", została nagrana przez Ballarda w 1957 r. Utwór „The Twist" umieszczony na stronie B singla „Is Your Love For Real" nie wzbudził żadnego zainteresowania.
Jego autorstwo zostało przypisane wyłącznie Ballardowi. Cal Green uważa, że twista wylansował Checker i miał on niewiele wspólnego z oryginalnym tańcem, którego świadkiem był Wallace. Singel Checkera „The Twist" ukazał się pod egidą wytwórni Parkway Records i latem 1960 r. został hitem numer l w USA, wzbudzając aplauz także wśród nastolatków w Europie.
Półtora roku później świat ogarnęło szaleństwo twista. Tańczyli go wszyscy. Singel ponownie znalazł się na szczycie notowań jako jedyne nagranie rockowe, które powróciło tam po ponad rocznej nieobecności. W 1975 r. Hań k Ballard przekazał oficjalnie swoje prawa do wykonywania tej kompozycji Morrisowi Levy'emu. Wśród ogromnej liczby nagranych później twistów znalazły się m.in. utwory: „Twist And Shout" (Isley Brothers, The Beatles i Brian Poole And The Tremeloes), „Twist Polka" (Ray Henry), „The Twist" i „Let's Twist Again" (Chubby Checker), „Twisting The Night Away" (Sam Cooke/ Devine), „The Twist" (Ray Anthony And The Bookends), „Twist Twist Senora" (Gary „U.S." Bonds), „Twistin' Matilda" (Jimmy Soul), „Twistin' U.S.A." i „Twistin' All Night Long" (Danny Attd The Juniors), „Twistin' Postman" (The Marvelettes), „Twistin' Bells" (Sanlo And Johnny), „Twisting By The Pool" (Dire Straits), „Hey Let's
Twist" i „Peppermint Twist" (Joey Dee And The Starlighters).
Twinkle

W przeciwieństwie do innych wokalistek lat 60-tych Twinkle sama była
autorką swoich piosenek. W wieku 17 lat zgłosiła się na przesłuchanie do
producenta Tommy'ego Scotta, który przekazał ją w ręce menedżera Phila Solomona. Podobnie jaki większość podopiecznych Solomona, podpisała kontrakt z wytwórnią Decca, reprezentowaną przez Dicka Rowe'a.
Aranżerem jej nagrań był Phil Coulter. Debiutancki singel "Terry" - podobnie jak inny hit z tego okresu, piosenka "Leader Of The Pack" grupy Shangri-Las - opowiadał o gangach motocyklowych.
Na początku 1965 r. wszedł do Top 3, a młoda artystka po raz pierwszy wystąpiła przed publicznością towarzysząc Jerry Lee Lewisowi w czasie jego koncertu w Brighton. Wkrótce nagrała następną małą płytę z pełną uroku kompozycją "Golden Lights". Nie odniosła ona jednak większego sukcesu. Pomimo że Twinkle napisała kilka innych udanych utworów, m.in. "Boy That I Once Knew", "Saturday Night" i "Unhappy Boy", jej dalsza kariera nie przyniosła upragnionych sukcesów.
Mając niewielkie możliwości wokalne, artystka nie zdołała podbudować
swojej popularności trasami koncertowymi. Później wycofała się z branży
muzycznej, by powrócić na krótko w 1972 r. ze swoją wersją przeboju The Monkees, "I'm A Believer".
Ostatnio młodsza część publiczności mogła docenić jej talent
kompozytorski dzięki nowej wersji piosenki "Golden Lights" w wykonaniu The Smiths.
| Tytu³ | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [UK] |
Komentarz |
| Terry/ The Boy Of My Dreams | Twinkle | 11.1964 | 4[15] | - | Decca F 12 013 | [written by Twinkle][produced by Tommy Scott] |
| Golden Lights/ Ain't Nobody Home But Me | Twinkle | 02.1965 | 21[5] | - | Decca F 12 076 | [written by Twinkle][produced by Tommy Scott, Solomon] |
| Tommy/ So Sad | Twinkle | 04.1965 | - | - | Decca F 12 139 | [written by Taylor, Daryll][produced by Tommy Scott, Solomon] |
| Poor Old Johnny/ I Need Your Hand In Mine | Twinkle | 09.1965 | - | - | Decca F 12 219 | [written by Twinkle][produced by Tommy Scott, Solomon] |
| The End Of The World/ Take Me To The Dance | Twinkle | 12.1965 | - | - | Decca F 12 305 | [written by Dee, Kent] |
| What Am I Doing Here With You/ Now I Have You | Twinkle | 06.1966 | - | - | Decca F 12 464 | [written by Sloan, Barri][produced by Tommy Scott] |
| Micky/ Darby And Joan | Twinkle | 07.1969 | - | - | Instant IN 005 | [written by Twinkle][produced by Michael D'Abo] |
| Days/Caroline | Twinkle | 09.1974 | - | - | Bradley's BRAD 7418 | [written by Twinkle Ripley][produced by Michael D'Abo] |
| I'm A Believer/For Sale | Twinkle | 04.1982 | - | - | EMI EMI 5278 | [written by Neil Diamond][produced by Simon Darlow] |
