John Bettis

 John Gregory Bettis (ur. 24 października 1946r) to amerykański autor tekstów. Pierwotnie był członkiem zespołu Spectrum, w którym występowali także Richard i Karen Carpenter. Napisał słowa do „Top of the World”, przeboju zarówno dla Lynn Anderson, jak i The Carpenters. Napisał jeszcze kilka hitów dla The Carpenters, w tym „Only Yesterday”, „Goodbye to Love” i „Yesterday Once More”.  

Później napisał hity dla innych artystów, w tym Madonny („Crazy for You”), Michaela Jacksona („Human Nature”), The Pointer Sisters („Slow Hand”), Diany Ross („When You Tell Me That You Love Me”) , Jennifer Warnes („Nights Are Forever”), Peabo Bryson („Can You Stop the Rain”), George Strait („Heartland”), Ronnie Milsap („Only One Love in My Life”) i Barbara Mandrell („One of a Kind Pair of Fools”), 38 Special („Like No Other Night”) New Kids on the Block („If You Go Away”) Barbra Streisand („Sweet Forgiveness”) Whitney Houston („One Moment in Time”).

  Był czterokrotnie nominowany i zdobył dwie nagrody Emmy za swoją pracę w telewizji. Jego pierwszą nagrodę Emmy otrzymał za temat przewodni Letnich Igrzysk Olimpijskich 1988, napisany wspólnie z Albertem Hammondem, a drugą nagrodę zdobył za utwór „Where There is Hope” z Guiding Light. Bettis napisał motywy do wielu długo emitowanych seriali telewizyjnych. Wraz ze Stevem Dorffem napisał motyw przewodni do Growing Pains , Just the Ten of Us i My Sister Sam . Wraz z George'em Tiptonem napisał motywy do Empty Nest i Nurses . 

 Był nominowany do Złotego Globu i Oscara za Promise Me You'll Remember z Ojca chrzestnego III. Jego praca w filmach obejmuje również: Star Trek V: The Final Frontier, Body Rock, Twilight Zone: The Movie, The Lonely Guy, Legend (film z 1985 r.), Vision Quest (film), Supergirl (film z 1984 r.), The Men's Club, Pure Country, Nothing in Common, Cocktail (1988 film), 8 Seconds, Cobra_(1986_film), Back to the Beach,  December Boys and Say_Anything…. 

 W teatrze Bettis dostarczył teksty do musicali Lunch (trasa koncertowa 1994); Svengali (1992); The Last Session (nagroda krytyków LA Drama, Best Musical Score 1998); Say Goodnight (1999); Pure Country (2008) i ostatnio Josephine (2011). W 2011 Bettis został wprowadzony zarówno do Songwriters Hall of Fame, jak i Nashville Songwriters Hall of Fame. 

  John Bettis urodził się w Long Beach w Kalifornii jako syn Wayne'a Douglasa i Nellie Jane (House) Bettis. Dorastał w południowej Kalifornii, ale korzenie jego rodziny sięgają gór Ozark w stanie Missouri. Bettis został wprowadzony do muzyki country w bardzo młodym wieku. Bettis zaczął śpiewać i grać na trąbce, gdy miał osiem lat. W liceum zaczął grać na gitarze, był członkiem chóru, działał w teatrze. Uczęszczał do liceum San Pedro, które ukończył w 1964 roku. W wieku 16 lat wziął udział w przesłuchaniu i dostał główną rolę w licealnej produkcji Carousel, gdzie po raz pierwszy odkrył rzemiosło pisania piosenek. Wkrótce potem Bettis i jego dubler utworzyli folkowy duet i zaczęli występować i koncertować w folkowym obwodzie, otwierając koncerty przed takimi zespołami jak Hoyt Axton, Ian & Sylvia i The Dillards. 

 Po ukończeniu studiów uczęszczał do Long Beach State College. W CSULB Bettis pisał piosenki dla swojego chóru uniwersyteckiego (prowadzonego przez Franka Poolera), kiedy spotkał kolegę ze studiów Richarda Carpentera i jego siostrę Karen. Cała trójka założyła zespół Spectrum w 1966 roku. Aby zarobić na sprzęt, Bettis i Richard Carpenter utworzyli duet z Bettisem na banjo i Carpenterem na fortepianie i regularnie wykonywali złote przeboje w Disneylandzie.  

 W 1969 roku Richard i Karen Carpenter podpisali kontrakt z A&M Records. Ich debiutancki album Offer zawierał 11 piosenek, których współautorem był Bettis, ale nie odniósł komercyjnego sukcesu. Na prośbę właściciela wytwórni, Herba Alperta, zespół nagrał „Close to You”, kompozycję Bacharacha i Davida, w 1970 roku, która stała się pierwszym hitem Carpenters, wraz z napisanymi przez Bettisa/Carpentera „Goodbye to Love” i „Yesterday Once More”.  W tym czasie Bettis spędzał pół roku w Nashville, powoli zapoznając się ze społecznością autorów piosenek. Po wysłuchaniu piosenki Carpenter / Bettis „Top of the World”, gwiazda country Lynn Anderson nagrała tę piosenkę, przynosząc Bettisowi pierwszy sukces w muzyce country. Anderson jako pierwsza wydała piosenkę jako singiel i uczyniła ją hitem w 1973 roku. Sukces nagrania Anderson  skłonił The Carpenters do wydania ich wersji jako singla w tym samym roku. Wersja The Carpenters osiągnęła szczyt na pierwszym miejscu przez dwa tygodnie na liście Billboard Hot 100 w grudniu 1973 roku. Podczas gdy The Carpenters zdobyli sławę współautorami hitów, takich jak „Only Yesterday”, „I Need to Be in Love” i własnej wersji „Top of the World”, Bettis kontynuował pracę w Nashville. W 1978 roku Ronnie Milsap odniósł przebój numer jeden dzięki współautorstwa Bettisa „Only One Love in My Life”

W 1981 roku The Pointer Sisters przez trzy tygodnie zajmowały drugie miejsce na liście Billboard Hot 100, a także siódme miejsce na liście R&B z „Slow Hand”, napisanym przez Johna Bettisa i Michaela Clarka, a Conway Twitty uczynił go hitem numer jeden na liście Billboard Hot Country Singles w następnym roku. Clark i Bettis są także współautorami „Heart of the Night” Juice'a Newtona i „The Woman in Me” Donny Summer. W 1983 roku Bettis osiągnął swoje największe osiągnięcie dzięki „Human Nature”, balladzie napisanej na multi-platynowy album Michaela Jacksona Thriller . Pierwotnie wyrzucony fragment tekstu i melodii skomponowany przez Steve'a Porcaro z Toto, cała piosenka została później napisana w całości przez Bettisa i Porcaro w ciągu dwóch dni. Thriller stał się najlepiej sprzedającą się płytą wszechczasów, a „Human Nature” został od tego czasu nagrany przez Boyz II Men, Milesa Davisa, Johna Mayera, George'a Howarda, Christine Collister i Davida Benoit. Samplowali go również SWV, Ne-Yo, 2Pac, Lil Wayne, Nas, Jason Nevins i Chris Brown.  

W tym samym roku „One of a Kind Pair of Fools” Barbary Mandrell osiągnęła pierwsze miejsce na krajowej liście przebojów. W 1985 roku Bettis przyjął zlecenie w Hollywood, aby napisać piosenkę do ścieżki dźwiękowej do filmu Vision Quest . Efektem końcowym była „Crazy for You”, piosenka, która nie została pierwotnie napisana, ale nagrana przez Madonnę, która również wykonuje ją w filmie. Piosenka była międzynarodowym hitem i doprowadziła do zmiany tytułu filmu na Crazy for You, kiedy został wydany w Wielkiej Brytanii i Australii. Być może najbardziej znanym dziełem Bettisa na zamówienie jest „As Long as We Got Each Other”, napisany wspólnie z długoletnim współpracownikiem Stevem Dorffem jako piosenka przewodnia do przebojowego serialu telewizyjnego ABC Network Growing Pains, śpiewana przez pięciokrotnego zdobywcę nagrody Grammy BJ Thomasa przez sześć sezonów, solo w sezonie 1; oraz jako duet z Jennifer Warnes w sezonach 2, 3, 5 i 7; oraz z Dusty  Springfield  w sezonie 4. 

 W 1988 roku wraz z Albertem Hammondem napisał „One Moment in Time”, który został nagrany przez Whitney Houston jako temat przewodni letnich igrzysk olimpijskich. John Bettis kontynuował opracowywanie eklektycznego katalogu do lat 90-tych „Can You Stop the Rain” z 1991 roku znalazło się na szczycie list przebojów R&B w 1991 roku dla Peabo Brysona. „If You Go Away” znalazł się na liście 20 najlepszych hitów w 1992 roku dla New Kids on the Block, a „Heartland”, ze ścieżki dźwiękowej do filmu Pure Country, był hitem numer jeden dla George'a Straita.  

 Bettis dostarczył teksty do musicali Lunch (tour 1994); Svengali (1992); The Last Session (nagroda krytyków LA Drama, Best Musical Score 1998); Say Goodnight (1999);Pure Country (2008), a ostatnio Josephine (2011). 

  Bettis był  nominowany do Oscara i Złotego Globu za najlepszą piosenkę oryginalną za utwór „Promise Me You'll Remember” z filmu Ojciec chrzestny III. Inne nominacje to: nominacje do nagrody Grammy za najlepszą piosenkę R&B („Can You Stop the Rain”) oraz za najlepszą piosenkę, film i program telewizyjny („One Moment in Time”, motyw przewodni Igrzysk Olimpijskich w 1988 roku). Bettis otrzymał dwie nagrody Emmy: „Where There Is Hope” i „One Moment in Time” oraz nominacje do nagrody Emmy za najlepszą muzykę i teksty („Swept Away” i „As Long as We Got Each Other”). Był nominowany do Nashville Songwriters Association Song of the Year i Music City Song of the Year. W 2011 Bettis został wprowadzony zarówno do Songwriters Hall of Fame, jak i Nashville Songwriters Hall of Fame. 

John Bettis obecnie mieszka w Nashville z żoną Mary i dziećmi.

Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1991     The Godfather Part III     Best Music, Original Song     Grammy Golden Globe [nominacje]

Kompozycje Johna Bettisa na listach przebojów

[with Richard Carpenter] 07/1972 Goodbye to Love The Carpenters 7.US/9.UK 06/1973 Top of the World Lynn Anderson 74.US 10/1973 Top of the World The Carpenters 1.US/5.UK 03/1975 Only Yesterday The Carpenters 4.US/7.UK 12/1981 Those Good Old Dreams The Carpenters 63.US [with Paul Williams, Roger Nichols, Richard Carpenter ] 09/1972 I Won't Last a Day without You / Goodbye to Love The Carpenters 9.UK [with Richard Carpenter,Albert Hammond] 06/1976 I Need to Be in Love The Carpenters 25.US/ 36.UK [with R.C. Bannon] 06/1978 Only One Love in My Life Ronnie Milsap 63.US 08/1983 One of a Kind Pair of Fools Barbara Mandrell 1.Country Chart [with Kerry Charter] 06/1978 So Hard Livin' without You Airwaves 62.US [with Richard Carpenter,Michael Zager] 02/1981 Yesterday Once More / Nothing Remains the Same (medley) The Spinners 52.US [with Michael Clark] 05/1981 Slow Hand The Pointer Sisters 2.US/10.UK 04/1982 Slow Hand Conway Twitty 1.Country Chart 11/1982 Heart of the Night Juice Newton 25.US 12/1982 The Woman in Me Donna Summer 33.US/62.UK 12/1988 Wild Again Starship 73.US 04/1994 The Woman in Me Heart 105.US [with Jerry Goldsmith] 07/1983 Nights Are Forever Jennifer Warnes 105.US [with Steve Porcaro] 07/1983 Human Nature Michael Jackson 7.US [with Sylvester Levay ] 09/1984 Body Rock Maria Vidal 11.UK/48.US [with Jon Lind] 03/1985 Crazy for You Madonna 1.US/2.UK [with Don Barnes,Jim Vallance] 05/1986 Like No Other Night 38 Special 14.US [with Albert Hammond] 09/1988 One Moment in Time Whitney Houston 5.US/1.UK 09/1991 When You Tell Me That You Love Me Diana Ross 2.UK 05/2005 When You Tell Me That You Love Me American Idol Finalists Season 4 39.US 09/1991 When You Tell Me That You Love Me Diana Ross 2.UK 12/2005 When You Tell Me That You Love Me Westlife 2.UK [with Walter Afanasieff ] 05/1991 Can You Stop the Rain Peabo Bryson 52.US [with Trey Lorenz & Walter Afanasieff] 12/1991 If You Go Away New Kids on the Block 16.US/9.UK [with Steve Dorff ] 01/1993 Heartland George Strait 1.Country Chart [with Brian Alexander Morgan, Steve Porcaro,Genard Parker, Kenny Ortiz & Gina Go-Go] 02/1994 Downtown SWV 19.UK [with Brett James ] 07/2000 You Won't Be Lonely Now Billy Ray Cyrus 80.US [with Jason Nevins,Steve Porcaro] 08/2003 I'm in Heaven Jason Nevins Presents U.K.N.Y 9.UK [with Don Barnes,Jim Vallance]

Goodees

The Goodees (Kay Evans, Sandra Jackson i Judy Williams) to amerykański dziewczęcy zespół muzyki pop, który cieszył się krótką popularnością pod koniec lat 60-tych. Utworzona w Memphis w stanie Tennessee grupa jest najbardziej znana z przeboju „Condition Red”, melodramatu dla nastolatków, który był uderzająco podobny do przeboju Shangri-Las „Leader of the Pack”. Trzy dziewczyny zaprzyjaźniły się, uczęszczając do Messick High School w Memphis. Zainteresowani muzyką zaczęli śpiewać na apelach szkolnych i lokalnych imprezach. 

Ich „przełom” nastąpił w 1967 roku, kiedy wygrały lokalny konkurs talentów. Zwycięska nagroda obejmowała przesłuchanie w Stax Records. Stax podpisał kontrakt z  trio z nowo utworzoną spółką zależną HIP.  Piosenka zespołu, „Condition Red”, była ich jedynym hitem, osiągając 46 miejsce na listach przebojów Billboardu. „Condition Red” można znaleźć na kompilacjach żeńskich grup, takich jak One Kiss Can Lead to Another Rhino oraz pierwszy tom serii Where the Girls Are CD. Ich piosenkę „Jilted” można znaleźć w szóstym tomie serii Where the Girls Are.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Condition Red/Didn't Know Love Was So Good	Goodees	12.1968	-	46[11]	Hip 8005	[written by F. Briggs, Don Davis][produced by F. Briggs, Don Davis]

Ian Gomm

Ian Robert Gomm (urodzony 28 marca 1947r w Chiswick w zachodnim Londynie) to brytyjski piosenkarz i autor tekstów, który był gitarzystą rytmicznym w Brinsley Schwarz od 1970 do 1974r.   W 1971 roku został uznany przez NME za „Najlepszego gitarzystę rytmicznego”. 

 

 Wczesna kariera Kariera Gomma rozpoczęła się około 1962/1963r w Unit 4, grupie, która wyewoluowała z zespołu utworzonego przez Gomma grającego na gitarze rytmicznej i prowadzącej oraz wokalu, Martina Davisa na basie i Simona Behara na perkusji, z których wszyscy byli uczniami Ealing County School for Boys. Wkrótce po tej formacji Frank Kennington, który był starszy od innych, dołączył jako główny wokalista i stali się Unit 4. Mick Lieber, który wcześniej grał z Frankie Reid & The Casuals i Clay Alison and the Searchers, dołączył do Unit 4 około lipca 1964r, ale nowy skład był krótkotrwały. Około października 1964 roku Kennington wyjechał i przeniósł się do Sydney w Australii, co przyspieszyło ostateczny rozpad Unit 4. 

 

 W 1975 roku, po pobycie w Brinsley Schwarz,  Gomm i jego żona przeprowadzili się do środkowej Walii, gdzie nadal mieszka. Wspominając grę w Walii ze swoim zespołem, powiedział: „Wszystkie z naszych czworga dzieci uczyły się walijskiego w szkole, więc być może ta noc w Dixieland w Colwyn Bay Pier miała większy wpływ na moje życie, niż wtedy wiedziałem!”.  W środkowej Walii zbudował studio nagraniowe, w którym pracował z takimi muzykami jak The Stranglers i Alexis Korner. Koncertował także z Dire Straits podczas ich trasy Sultans of Swing. 

 

  Pierwszy solowy album Gomma, Summer Holiday, ukazał się w 1978 roku. Album został ponownie zatytułowany i zsekwencjonowany (z dwoma dodatkowymi utworami) jako Gomm with the Wind. Singiel z albumu „Hold On” osiągnął 18. miejsce w Stanach Zjednoczonych  i 44. miejsce w Kanadzie w 1979 r. Od tego czasu „Hold On” pojawił się jako zderzak muzyczny w programie radiowym Coast to Coast AM. Gomm ponownie wydał także swoją najbardziej znaną piosenkę z jego kadencji w Brinsley Schwarz, „Hooked on Love”, jako singiel w Stiff Records w 1979 roku, z „Chicken Run” jako stroną B. Ponadto Gomm był współautorem piosenki „Cruel to Be Kind” ze swoim byłym kolegą z zespołu Brinsley Schwarz, Nickiem Lowe, a nagranie utworu Lowe'a z 1979 r. osiągnęło 12. miejsce na wszystkich trzech brytyjskich listach przebojów, Australian Kent Music Report i US Billboard Hot 100 (najbardziej udany solowy hit Lowe'a w USA) w tym roku. 

 

W latach 80-tych Gomm wydał solowe albumy What a Blow, The Village Voice i Images. Kontynuował pisanie piosenek i zbudował nowe studio. Album Crazy for You został wydany w 1997 roku, a Rock 'N' Roll Heart z udziałem Jeffa „Stick” Davisa i Pata McInerneya w 2002 roku. Gomm wydał album Only Time Will Tell z 2010 roku z amerykańskim piosenkarzem i autorem tekstów Jebem Loyem Nicholsem dla wytwórni Relaxa Records. Nagrali razem 14 nowych utworów w Bos Studio Gwyna Jonesa w Llanerfyl w środkowej Walii. Muzycy z Nashville, Clive Gregson i Pat McInerney, również wnieśli swój wkład w okres między koncertami w Wielkiej Brytanii. Został zmiksowany w Butcher Shoppe w Nashville przez Davida Fergusona i zmasterowany w Foxwood Mastering przez Dave'a Shipleya.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hold On/Another Year	Ian Gomm	09.1979	-	18[12]	Stiff USA 50747	[written by I. Gomm][produced by Martin Rushent]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gomm With the Wind	Ian Gomm	09.1979	-	104[12]	Stiff 36 103	[produced by Martin Rushent]

Brett James

Brett James Cornelius (urodzony 5 czerwca 1968r) to amerykański wokalista country, autor tekstów i producent muzyczny z siedzibą w Nashville. Kompozycje Jamesa zostały zapisane na 494 nagraniach wielu różnych artystów. Mając kontrakt w Career Records (oddział Aristy Nashville) jako artysta solowy w 1995 roku, James znalazł się na listach przebojów z trzema singlami i wydał w tym samym roku debiutancki album. Wrócił do Aristy jako artysta nagrywający w 2002 roku, wydając dwa kolejne single.  

Od początku XXI wieku James stał się znany przede wszystkim jako autor tekstów dla innych artystów muzyki country i pop. Wśród jego kompozycji znajduje się przebój numer jeden Carrie Underwood z 2006 roku „Jesus, Take the Wheel”, który otrzymał nagrodę Grammy za najlepszą piosenkę country i najlepsze kobiece wykonanie wokalne country. Wśród jego autorstwa znajdują się również hity numer jeden dla Jessiki Andrews, Martiny McBride, Kenny'ego Chesneya, Rodneya Atkinsa i Jasona Aldeana. 

 James urodził się w Kolumbii w stanie Missouri; jego ojciec był lekarzem, dr Sam Cornelius, a jego matką była Carolyn. James ukończył szkołę średnią Christian Heritage Academy w Del City w stanie Oklahoma w 1986 roku. Uczęszczał na Baylor University, zapisał się do Bractwa Sigma Chi, które ukończył w 1991 roku z tytułem Bachelor of Science. Uczęszczał do szkoły medycznej przez pewien czas na początku lat 90-tych, ale porzucił karierę muzyczną jako artysta nagrywający w Career Records, spółce zależnej Arista Nashville, w 1995 roku. W tym samym roku wydał swój debiutancki album, zatytułowany Brett James zawierający single „Female Bonding”, „If I Could See Love” i „Worth the Fall”. Na tym albumie znalazł się także „Wake Up and Smell the Whiskey”, którego był współautorem  i później wydany jako singiel Deana Millera z 1997 roku.  

Ponadto pojawił się na dwóch albumach kompilacyjnych wydanych przez Arista Nashville. Pierwszym z nich był Star of Wonder: A Country Christmas z 1996 roku, na którym zaśpiewał „What Child Is This?”, a drugim był album country zatytułowany Peace in the Valley, do którego wniósł nagranie „What a Friend We Have in Jesus”. Ten ostatni album był również promowany w programie specjalnym w The Nashville Network (TNN), obecnie Spike. W 1998 roku James i Tammy Graham zostali usunięci z Career Records, kiedy połączyło się z Arista Nashville. James powrócił do swojej kariery wokalnej na początku 2000 roku. Po odmowie dołączenia do zespołu Sixwire, ponownie podpisał kontrakt z Aristą Nashville i rozpoczął współpracę z producentem Dannem Huffem. Chociaż dwukrotnie znalazł się na liście Top 40 list przebojów Hot Country Songs z „Chasing Amy” i „After All”, nigdy nie wydał pełnego albumu. 

 W 1998 roku James był w dołku: po roku opuścił szkołę medyczną na Uniwersytecie w Oklahomie, aby udać się do Nashville, aby zrobić karierę, ale po dziewięciu miesiącach obsługiwania stolików i uczestniczenia w wielu wieczorach z otwartymi mikrofonami nie   odniósł dużego sukcesu i został usunięty z jego umów nagraniowych i wydawniczych.   James spotkał się z producentem Markiem Brightem, który zgodził się podpisać z nim kontrakt za bardzo niewielkie pieniądze z nowym wydawnictwem Brighta, „Teracel Music”, jako jego pierwszy i jedyny scenarzysta. Sześć tygodni po podpisaniu umowy James został ponownie przyjęty do szkoły medycznej i postanowił wrócić. Bright zapytał go, czy mimo to nadal będzie pisał piosenki, aby wypełnić roczną umowę, a James obiecał pisać co trzeci dzień. Dotrzymał obietnicy, mówiąc później: „To była wielka twórcza zmiana - porzucenie marzenia o byciu wielką gwiazdą i po prostu próba napisania fajnej muzyki”. 

Napisał wiele piosenek, w tym „Jesus, Take the Wheel” ” i „Cowboy Casanova” dla Teracel, a jego piosenki zostały nagrane przez takich artystów jak Faith Hill, Kenny Chesney, Tim McGraw, Jason Aldean, Jessica Andrews, Martina McBride, a później Carrie Underwood. W ramach rocznego kontraktu z Teracel James miał gorącą passę 33 piosenek do nagrania przez głównych artystów. W 2000 roku James po raz ostatni rzucił szkołę. Dziekan szkoły medycznej zgodził się z Jamesem, że jego sukces jako autora piosenek był niezaprzeczalny i życzył mu wszystkiego najlepszego, mówiąc: „Musisz iść i to zrobić… ale nigdy nie możesz wrócić”. Jego single dla innych artystów na początku XXI wieku obejmowały hity numer jeden „ Who I Am ” Jessiki Andrews i „ Blessed ” Martiny McBride .  

Kontynuował pisanie dla innych artystów, a dwie kolejne jego piosenki trafiały na szczyty list przebojów: „When the Sun Goes Down” Kenny'ego Chesneya i Uncle Krackera oraz „Jesus, Take the Wheel” Carrie Underwood odpowiednio w 2004 i 2006 roku. „Jesus, Take the Wheel” zdobył także nagrodę Grammy za najlepszy kobiecy występ wokalny country i najlepszą piosenkę country, z których ta ostatnia została przyznana Jamesowi i pozostałym dwóm autorom piosenek. „It's America” Rodneya Atkinsa, „Out Last Nigh” Chesneya   i „Cowboy Casanova” Carrie Underwood, wszystkie napisane wspólnie przez Jamesa, również znalazły się na szczycie list przebojów krajów w 2009 roku. 

W 2010 roku James zajął pierwsze miejsce na listach przebojów z „The Truth” Jasona Aldeana i „The Man I Want to Be” Chrisa Younga. ASCAP nazwał Jamesa autorem piosenek country roku 2006 i ponownie w 2010. Artyści spoza kraju, którzy nagrywali jego utwory, to między innymi Kelly Clarkson, Backstreet Boys, Bon Jovi i Paulina Rubio. James jest także współautorem  debiutanckiego singla „I Love You This Big” zwycięzcy 10. sezonu American Idol, Scotty McCreery'ego . 

Kompozycje Bretta Jamesa na listach przebojów

[with John Bettis] 07/2000 You Won't Be Lonely Now Billy Ray Cyrus 80.US [with Troy Verges] 11/2000 Who I Am Jessica Andrews 28.US/1.Country Chart 08/2001 With Me Lonestar 63.US 10/2002 The One You Love Paulina Rubio 97.US 08/2006 You Save Me Kenny Chesney 41.US 06/2013 Who I Am Danielle Bradbery 78.US [with Hillary Lindsey & Troy Verges] 11/2001 Blessed Martina McBride 31.US/1.Country Chart [with Kellie Coffey] 08/2002 At the End of the Day Kellie Coffey 106.US [with Lonnie Wilson] 01/2003 Love You Out Loud Rascal Flatts 30.US [with Holly Lamar] 05/2003 What the World Needs Wynonna Judd 70.US [solo] 02/2004 When the Sun Goes Down Kenny Chesney & Uncle Kracker 26.US/1.Country Chart [with Rivers Rutherford] 03/2004 I Want to Live Josh Gracin 45.US [with Aimee Mayo, Troy Verges & Chris Lindsey] 01/2005 Drugs or Jesus Tim McGraw 87.US [with Terry McBride & Jedd Hughes] 04/2005 Stay with Me (Brass Bed) Josh Gracin 47.US [with Kenny Chesney] 05/2005 Keg in the Closet Kenny Chesney 64.US 10/2008 Spirit of a Storm Kenny Chesney 125.US 04/2009 Out Last Night Kenny Chesney 16.US/1.Country Chart 10/2011 Reality Kenny Chesney 62.US/1.Country Chart [with Don Schlitz] 11/2005 Cheatin' Sara Evans 69.US [with Hillary Lindsey & Gordie Sampson] 11/2005 Jesus, Take the Wheel Carrie Underwood 20.US/1.Country Chart [with Pat Green, Justin Pollard] 05/2006 Feels Just Like It Should Pat Green 80.US [with Jon Bon Jovi, Richie Sambora] 07/2007 Till We Ain't Strangers Anymore Bon Jovi & LeAnn Rimes 123.US 10/2010 What Do You Got Bon Jovi 102.US/127.UK [with Angelo Petraglia] 11/2008 It's America Rodney Atkins 44.US/1.Country Chart [with Busbee,Gary LeVox] 04/2009 Summer Nights Rascal Flatts 37.US [with J. Moi & Chad Kroeger] 07/2009 It's a Business Doing Pleasure with You Tim McGraw 59.US [with Carrie Underwood, Mike Elizondo] 09/2009 Cowboy Casanova Carrie Underwood 11.US/1.Country Chart [with Ashley Monroe] 10/2009 The Truth Jason Aldean 40.US/1.Country Chart [with Tim Nichols] 11/2009 The Man I Want to Be Chris Young 48.US/1.Country Chart 09/2014 Two Night Town Jason Aldean 76.US [with Chris Daughtry, Chad Kroeger, Joey Moi] 12/2009 Life After You Daughtry 36.US [with , Bill Luther & Justin Weaver ] 04/2010 Get Off on the Pain Gary Allan 101.US [with Uncle Kracker, J.T. Harding & Kid Rock] 06/2010 Good to Be Me Uncle Kracker 113.US [with Ronnie Jackson, Ester Dean] 06/2011 I Love You This Big Scotty McCreery 11.US [with Brian Kennedy, Ester Dean,Dante Jones] 07/2011 This Time Pia Toscano 104.US 09/2011 Mr. Know It All Kelly Clarkson 10.US/4.UK [with Caitlyn Smith & Troy Verges] 08/2013 The Heart of Dixie Danielle Bradbery 58.US [with Dierks Bentley] 09/2013 I Hold On Dierks Bentley 40.US [with Keifer Thompson, Shawna Thompson, David Lee Murphy] 10/2013 Everything I Shouldn't Be Thinking About Thompson Square 69.US [with Brantley Gilbert, Justin Weaver] 01/2014 Bottoms Up Brantley Gilbert 20.US/1.Country Chart [with Chris DeStefano, Priscilla Renea] 06/2014 Somethin' Bad Miranda Lambert & Carrie Underwood 19.US/1.Country Chart [with Jim Collins] 09/2014 Baby Be My Love Song Easton Corbin 56.US [with Brett Beaver] 10/2014 Gonna Know We Were Here Jason Aldean 54.US [with Carrie Underwood, Chris DeStefano] 10/2014 Something in the Water Carrie Underwood 24.US/1.Country Chart [with Brantley Gilbert,Dan Layus] 12/2015 Stone Cold Sober Brantley Gilbert 108.US [with Keith Urban, Dallas Davidson] 04/2016 Falling Trent Harmon 116.US [with Zach Crowell, Hillary Lindsey] 05/2016 Church Bells Carrie Underwood 43.US [with Carrie Underwood, Ludacris, Chris DeStefano] 01/2018 The Champion Carrie Underwood 47.US [with Carrie Underwood, Brett James & David Garcia] 01/2019 Love Wins Carrie Underwood 83.US [with Tony Lane] 02/2019 On My Way to You Cody Johnson 78.US

Goodfellaz

Tworzące w Nowym Jorku trio Goodfellaz, nawiązujące nazwą do klasycznego filmu gangsterskiego Martina Scorsese „Chłopcy z ferajny” (oryg. „GoodFellas”, 1990, USA), podjęło próbę zawojowania sceny wokalnego, męskiego r&b w 1997 r. wraz z premierą albumu zatytułowanego zwyczajnie Goodfellaz. 

Debiutancki singiel „Sugar Honey Ice Tea” wywołał małe nadzieje, lądując w pierwszej trzydziestce zestawienia hot r&b/ hip-hop singles & tracks tygodnika billboard. Album, zdaniem wielu krytyków zbyt mocno „prześpiewany” - pomimo obecności na nim rapowania - przez zdeterminowanych na pokazanie się z najlepszej strony wokalistów, przepadł w konkurencji z innymi męskimi grupami r&b tworzącymi pod koniec lat 90., po czym formacja zniknęła ze sceny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sugar Honey Ice Tea	Goodfellaz	05.1997	25[2]	64[10]	Avatar/Polydor 581914	[written by DeLouie Avant Jr., Peter Lord, V. Jeffrey Smith,Kenny Boreland][produced by The Family Stand][25[20].R&B Chart]
If You Walk Away	Goodfellaz	06.1997	-	104[7]	Avatar/Polydor 3638	[written by Peter Cox, Peter Lord, V. Jeffrey Smith][produced by The Family Stand][59[9].R&B Chart]

Good Men

 DJ Zki & Dobre, czyli René ter Horst (DJ Zki) i Gaston Steenkist (Dobre), to holenderscy DJ-e i producenci muzyczni. Duet znany jest pod wieloma innymi pseudonimami scenicznymi, pod którymi mają na swoim koncie kilka przebojów w Europie, a także przebój w USA. Od 2009 roku publikacje ukazują się wyłącznie pod pseudonimem Chocolate Puma.
 

Gaston Steenkist pochodzi z Amsterdamu, a René ter Horst z Haarlemu. Obaj rozpoczęli współpracę w 1991 roku. W tym samym roku obaj założyli wytwórnię muzyczną Fresh Fruit. Publikują swoje produkcje pod różnymi pseudonimami. W 1995 obaj opuścili wytwórnię Fresh Fruit i założyli Pssst Music. Duet wydał singiel Give It Up w 1992 roku pod nazwą The Good Men, początkowo tylko w Holandii. Piosenka odniosła wówczas międzynarodowy sukces, wspinając się do pierwszej dwudziestki niemieckich list przebojów i pierwszej piątki brytyjskich list przebojów w sierpniu tego roku, a później także na listach przebojów w Szwajcarii i USA.

  Oprócz jedynego hitu projektu, utwory Damn Woman i Huh! na jedynym albumie The Good Men Father in the Bathroom. Ostatnim wydawnictwem jako The Good Men był singiel Elektika z 1995 roku. Jednak obaj bohaterowie nadal ze sobą współpracowali. W 1998 roku Horst i Steenkist wydali singiel Movin' Thru Your System pod pseudonimem Jark Prongo. Singiel otrzymał wsparcie od Sashy, która wydała go na kompilacji Global Underground. W końcu osiągnęła numer 58 na brytyjskiej liście singli. Ich debiutancki album Thru Your System ukazał się w 2000 roku pod tym samym pseudonimem.  

W 2000 roku pod pseudonimem Chocolate Puma ukazał się singiel I Wanna Be U. Piosenka spędziła 9 tygodni na brytyjskiej liście singli w 2001 roku, osiągając   6. miejsce. W 2001 roku wydali także singiel Stringer jako Riva. Do tej piosenki Dannii Minogue została poproszona jako gościnna wokalistka. Zatytułowany Who Do You Love Now? (Stringer) piosenka weszła na listy przebojów w kilku krajach. To było w sumie 15 tygodni na brytyjskiej liście singli i zadebiutowała  na 3. miejscu. Obaj są również poszukiwanymi artystami zajmującymi się remiksami, produkującymi między innymi dla iiO, Britney Spears, Armina van Buurena i Davida Guetty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Give It Up	Good Men	08.1993	5[19]	71[14]	Fresh Fruit TABCD 118	[written by DJ Zki / Dobre]
Movin' Thru Your System	Jark Prongo	04.1999	58[3]	-	Hooj Choons HOOJ 72CD	[written by Jark And Prongo ][produced by Jark And Prongo]
Sacred Cycles/Movin' Thru Your System	Pete Lazonby/Jark Prongo	01.2003	90[1]	-	Hooj Choons HOOJRP 003	-
Holding On	DJ Manta	10.1999	47[2]	-	AM:PM CDAMPM 125	[written by McClusky, DJ Manta][produced by DJ Manta]
Wack Ass MF	Rhythmkillaz	03.2001	32[7]	-	Incentive CENT 18CDS	[written by Rhythmkillaz][produced by Rhythmkillaz]
The Sound Of: Oh Yeah!	Tomba Vira	06.2001	51[2]	-	VC Recordings VCRD 88	[written by Andy McCluskey, DJ Zi, Dobre][produced by Andy McCluskey, DJ Zi, Dobre]
Who Do You Love Now? (Stringer)	Riva feat. Dannii Minogue	12.2001	3[16]	-	Double F Double R DFCD 002	[written by Jon Riva, Victoria Horn][produced by Riva]
I Wanna Be U	Chocolate Puma	03.2001	6[11]	-	Cream/Parlophone CREAM 13CD	[written by DJ Zki And Dobre,Evo][produced by DJ Zki And Dobre]
Always And Forever	Chocolate Puma	08.2006	43[5]	-	Positiva CDTIVS 241	[written by DJ Zki And Dobre, D. Goncalves][produced by DJ Zki And Dobre]

Goody Goody

 Kiedy osoba jest zdefiniowana jako „Goody Goody”, oznacza to, że jest „inteligentną” osobą, prawdziwym „miłym facetem lub dziewczyną”. Vince Montana Jr. zatytułował swój projekt muzyczny Goody Goody wydany w 1978 roku przez wytwórnię Atlantic Records. W tym projekcie sygnowanym przez Vincenta Montanę Jr. kompozytora, aranżera, dyrygenta, wibrafonisty, członka MFSB (oficjalnej orkiestry Philly Sound) producenta i założyciela Salsoul Orchestra, główną rolę gra Denise Montana, jego córka. 

To prawdopodobnie ona, „inteligentna dziewczyna”, która zainspirowała nazwę dyskotekowego projektu Goody Goody. Denise Montana jest głównym wokalem we wszystkich piosenkach na niestety jedynym albumie Goody Goody. Zdobywczyni podwójnej platyny, Denise Montana, jest również bardzo aktywna jako artystka solowa, a jej najnowszy album, który sama wyprodukowała, nosi tytuł In My Life. Znaliśmy już przed wydaniem Goody Goody piękny głos Denise Montana i to właśnie w tej cudownej świątecznej piosence, która od razu stała się klasykiem, zatytułowanej Merry Christmas All zawartej na płycie Christmas Jollies by the Salsoul Orchestra, wydanej w 1976 roku .

  Goody Goody otwiera taniec niesamowitym disco-hitem, jest to numer #1 Dee Jay ), piosenkę, która pojawiła się w klubach na całym świecie i która nawet dzisiaj jest jedną z najczęściej tańczonych klasyków dyskotek . Inne utwory zawarte w Goody Goody, które zawsze znajdziemy na playlistach wszystkich najsłynniejszych DJ-ów, to Super Jock (piosenka wyraźnie dedykowana postaci Disc-Jockeya, a także #1 Dee Jay) oraz It Looks Like Love . Listę utworów na płycie uzupełniają instrumentalne i hipnotyzujące Bio-Rhythms oraz piękny You Know How Good It Is. Wszystkie utwory z Goody Goody, uznawanego za album „all-cuts”, obecny jest na listach przebojów disco jako całość, mają typowe brzmienie i smak „Salsoul” i „Philly”; album został bowiem nagrany w legendarnych Sigma Sound Studios i Alpha International Recording Studios w Filadelfii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
#1 Dee Jay	Goody Goody	12.1978	55[5]	-	Atlantic LV 3	[written by Bud Ross, Len Rocco, V. Montana Jr.][produced by V. Montana Jr.]

Graduates

 W 1956 roku sześciu chłopaków postanowiło założyć grupę wokalną. Byli członkami bractwa i uczniami szkół średnich (głównie Lafayette High School i Hutch Tech). Jack Scorsone, Ronald Page, Bruce, Hammond, Raymond Baunler, Harold Rogers i Anthony Mancuso nazywali siebie The Rays. W 1957 roku poszli do studia demo w Buffalo i nagrali swoją jedyną oryginalną piosenkę, „Why Do I Love You, Why Do I Care” Jacka. Lokalny DJ Frank Ward odwrócił się, gdy to usłyszał i natychmiast puścił to na antenie. Spotkało się to z wielkim odzewem, więc zadzwonił do kogoś powiązanego z Mercury Records, odtworzył go przez telefon, a Mercury wyraził zainteresowanie.
 

Kilka dni później chłopcy dostali propozycję przyjazdu do Nowego Jorku, aby to nagrać. Kiedy zabrali się do nagrywania, wydarzyły się dwie rzeczy - dowiedzieli się o istniejącym już Rays (wkrótce trafią z „Silhouettes”) i musieli wymyślić zmianę nazwy. Inspirację dał im znajdujący się w pobliżu egzemplarz magazynu Playboy. I musieli wymyślić stronę B. Jack Scorsone usiadł i napisał „Don't Do Me Wrong” z   głowy. Grupa nagrała to w dwóch ujęciach, bez możliwości poprawienia kilku złych nut, które się pojawiły! Powrót do Buffalo… grupa zaczynała uporać się z wichurą sukcesu. W ciągu zaledwie kilku krótkich tygodni przeszli od demo do narodowej wytwórni. W oczekiwaniu na wieści o tym zostali poproszeni o występ na apelu szkolnym i zostali przedstawieni jako artyści nagrywający, ku wielkiemu uwielbieniu. A kilka dni później zaczęli słyszeć w radiu „Why Do I Love You, Why Do I Care”. Po wydaniu singla skład The Playboys zmienił  się i ostatecznie ustabilizował  się w składzie Johnny  Cappello, Bruce  Hammond , Fred  Mancus  i Jack  Scorsone. Przyjęli nową nazwę -Graduates. DJ-e Tommy Shannon i Phil Todaro postanowili wydać na nich płytę w swojej nowej wytwórni Shan-Todd (nazwanej na cześć Shannon -Todaro). Wcześniej trafili swoim pierwszym wydawnictwem Shan-Todd  „Rockin' Crickets” The Hot Toddys. Singiel The Graduates z 1959r „Ballad of A Girl And Boy” ukazał się jako Shan-Todd 0055.

 Shan-Todd wkrótce przeszedł zmianę nazwy na Corsican Records, zachowując tę ​​samą kolejność numeracji, na czas do następnego wydania Graduates („What Good Is Graduation ", także 1959). Nagrali to w Buffalo Recording Service, miejscu ich pierwszego nagrania, kiedy The Playboys nagrali tam demo. Tym razem jednak była to inna grupa - John Cappello był teraz głównym wokalistą. „Ballad of A Girl And Boy” znalazł się na krajowej liście Billboard Hot 100 na 74. miejscu. Kontynuacja „What Good Is Graduation” nie znalazła się na pierwszych miejscach list przebojów, chociaż trafiła na listę Bubbling Under The Hot 100 na 110. miejscu. Gdyby istniały lokalne listy przebojów, jestem pewien, że osiągnęłyby one status pierwszej dziesiątki, zwłaszcza dzięki naciskowi, jaki mogliby im dać DJ-e stojący za wytwórniami. Zdecydowanie były często grane w WKBW, lokalnej stacji, która docierała daleko w górę iw dół wschodniego wybrzeża.  

  Nikt nie zgadnie, czy otrzymali odpowiednią zapłatę za nagrania. Standardowa procedura w tamtych czasach polegała na tym, że artyści otrzymywali niewielkie tantiemy, ale mogli oczekiwać, że zarobią na występach na żywo. Niektóre duże koncerty w miastach ojcowskich musiały zostać odwołane, ponieważ wciąż młodzi członkowie nie mogli wziąć wolnego od szkoły i podróżować! Ale najwyraźniej grupa miała swój najlepiej płatny koncert blisko domu, kiedy otrzymała astronomiczną wówczas sumę 1500 dolarów za występ w Rochester's War Memorial Auditorium. Bez prawdziwego zarządzania, członek Bruce Hammond zajmował się pieniędzmi i wszyscy dostali zapłatę.  W 1963 roku w Lawn Records pojawił się nowy singiel, łączący „Goodbye My Love” z „Ballad Of A Boy And A Girl”. Teraz przypisywany Johnny Holliday & The Graduates, najwyraźniej większość grupy została poinformowana o jego wydaniu dopiero po fakcie. „Goodbye My Love” to w rzeczywistości zmieniona wersja „What Good Is Graduation”, dzięki czemu ten singiel jest czymś w rodzaju wznowienia - po prostu kompilacją ich dwóch poprzednich stron A. W wydaniu z 1963 roku niewiele się wydarzyło, ale jego przestarzałe brzmienie nie mogło tak naprawdę konkurować w roku 1963 z nadchodzącą inwazją.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ballad Of A Girl And Boy/Care	Graduates	03.1959	-	74[3]	Shan-Todd 0055	[written by Graduates]
What Good Is Graduation/Lonely	Graduates	06.1959	-	110[1]	Corsican 0058	[written by Sam Gervaise]

Josh Gracin

 Josh Gracin urodził się 18 października 1980 roku i dorastał w Westland w stanie Michigan. Występował na targach, konkursach muzycznych i innych miejscach jako młody człowiek, a także śpiewał w wersji demonstracyjnej piosenki („She Loves Me”, napisanej przez Kena Salaetsa i Tima Barbora) w Nashville w 1996 roku, kiedy miał zaledwie 16 lat.

  Jego wielki przełom nastąpił, gdy pojawił się w programie telewizyjnym American Idol podczas drugiego sezonu. Był starszym kapralem w piechocie morskiej Stanów Zjednoczonych w czasie, gdy występował w programie, Gracin zajął czwarte miejsce, specjalizując się w szerokich, inspirowanych country wersjach popowych piosenek, takich jak „Baby I Need Your Lovin'”, „Piano Man”, „Jive Talkin”. ’” i "To Love Somebody”. Zaśpiewał także piosenkę Rascal Flatts w programie „I'm Moving On”, występ, który usłyszał basista zespołu, Jay Demarcus. Demarcus był pod wrażeniem tego, co usłyszał i skontaktował Gracina z Martym Williamsem, producentem dwóch pierwszych albumów Rascal  Flatts .  

Williams odegrał kluczową rolę w podpisaniu kontraktu z Lyric Street Records. Pierwszy singiel „I Want to Live” został wydany na początku 2004 roku, a on sam rozpoczął pracę nad swoim debiutanckim albumem wyprodukowanym przez Williamsa, który ukazał się w czerwcu tego roku. Gracin napisał piosenkę - wersję „Three Times a Lady” - na płycie CD ze ścieżką dźwiękową do drugiego sezonu American Idol. Debiutancki album, zatytułowany Josh Gracin , ukazał się w 2004 roku, a cztery lata później w 2008 roku ukazał się We Weren't Crazy . Oprócz wspierania płyty przez rok w trasie cross country, Gracin pożyczył także swój wokal The Disney Songbook „When I See an Elephant Fly” z Jimem Brickmanem oraz ścieżkę dźwiękową do filmu „Herbie: Fully Loaded” w utworze „Working for the Weekend”. 

Gracin podpisał kontrakt z wytwórnią Colta Forda Average Joe's Entertainment i wydał Redemption, swój własny, napisany i wyprodukowany przez siebie debiut dla tej wytwórni jesienią 2011 roku. Gracin podpisał kontrakt z Private Label w styczniu 2013 roku i wydał singiel „Drink It Gone”, który lato; było to jedyne nagranie, które wydał w wytwórni. Kłopoty osobiste nękały Gracina przez kilka następnych lat, ale powrócił na początku 2017 roku z Nothin' Like Us, Pt. 1 EP w Revel Road Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Want to Live	Josh Gracin	07.2004	-	45[14]	Lyric Street	[written by Brett James,Rivers Rutherford][produced by Marty Williams][4[26].Country Chart]
Nothin' to Lose	Josh Gracin	01.2005	-	39[20]	Lyric Street	[gold-US][written by Marcel, Kevin Savigar][produced by Marty Williams][1[1][36].Country Chart]
Stay with Me (Brass Bed)	Josh Gracin	08.2005	-	47[16]	Lyric Street	[written by Jedd Hughes,Brett James,Terry McBride][produced by Marty Williams][5[28].Country Chart]
Please Come Home for Christmas	Josh Gracin	01.2006	-	-	Lyric Street	[written by Charles Brown, Gene Redd][51[1].Country Chart]
O Holy Night	Josh Gracin	01.2006	-	-	Lyric Street	[59[1].Country Chart]
Favorite State of Mind	Josh Gracin	08.2006	-	119[1]	Lyric Street	[written by Marcel,Blair Daly][produced by Marty Williams][19[23].Country Chart]
I Keep Coming Back	Josh Gracin	10.2006	-	-	Lyric Street	[written by Jeffrey Steele, Steve Robson][produced by Marty Williams][28[23].Country Chart]
We Weren't Crazy	Josh Gracin	04.2008	-	82[10]	Lyric Street	[written by Josh Gracin,Tony Lopacinski,Bobby Pinson][produced by Brett James][10[41].Country Chart]
Unbelievable (Ann Marie)	Josh Gracin	09.2008	-	-	Lyric Street	[written by Josh Gracin][produced by Brett James][36[14].Country Chart]
Telluride	Josh Gracin	12.2008	-	-	Lyric Street	[written by Brett James, Troy Verges][produced by Brett James][34[11].Country Chart]
Cover Girl	Josh Gracin	09.2010	-	-	Lyric Street	[57[4].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Josh Gracin	Josh Gracin	07.2004	-	11[48]	Lyric Street 165 045	[gold-US][produced by Marty Williams]
We Weren't Crazy	Josh Gracin	07.2008	-	33[4]	Lyric Street	[produced by Brett James,Marty Williams]

Graces

 Trzyosobowy zespół The Graces był projektem założonym przez gitarzystkę Go-Go's, Charlotte Caffey, po rozpadzie tego zespołu w połowie lat 80-tych. Do utworzonego w 1988 roku Caffey dołączyły Meredith Brooks i Gia Ciambotti, a trio podpisało umowę z A&M Records. 

Ich debiut, A Perfect View, został wydany w 1989 roku i zebrał generalnie pozytywne recenzje, chociaż osiągnął tylko skromny sukces dzięki singlowi „Lay Down Your Arms”. Na początku 1991 roku The Graces został usunięty z ich wytwórni, a Brooks odeszła, aby rozpocząć karierę solową (i ostatecznie zajęła drugie miejsce z „Bitch” w 1998 roku). 

Gitarzystka Chrissy Shefts, która grała w House of Schock perkusistki Go-Go Giny Schock, zajęła jej miejsce, a zespół kontynuował trasę koncertową. Jednak rok później Ciambotti otrzymała propozycję trasy koncertowej jako wokalistka rezerwowa z Brucem Springsteenem i zespół rozpadł się bez nagrania drugiego albumu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lay Down Your Arms	Graces	08.1989	-	56[9]	A&M 1440	[written by C. Caffey, E. Shipley, R. Schuckett][produced by Ellen Shipley, Ralph Schuckett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Perfect View	Graces	09.1989	-	147[9]	A&M 5265	[produced by Ellen Shipley]