Z archiwum...rocka

środa, 17 sierpnia 2022

Futurebound

Futurebound, aka Brendan Collins, urodził się i wychował w Liverpoolu, a po raz pierwszy zasmakował w muzyce tanecznej po uczestniczeniu w nielegalnych rave'ach pod koniec lat 80-tych, kiedy brytyjska scena acid house była w pełni skuteczna. Zakochany w tej scenie, zajął się DJ-ingiem i zapewnił sobie swoją pierwszą rezydencję w Liverpoolu w 1991 roku.

Pod wpływem rozkwitającej sceny breakbeatowej, której orędownikami byli tacy jak LTJ Bukem, Grooverider i Ray Keith, Collins zaczął zamawiać tych DJ-ów dla jego własne noce w Liverpoolu. W 1994 roku Collins, Alan Ryan i John Collinson założyli zespół drum'n'bass Futurebound. Po wielu wydaniach dla Skanna, Timeless i Infrared w latach 90-tych ten czteroosobowy zespół poszedł własnymi drogami, a Collins zachował pseudonim Futurebound dla swojego DJ-a i pracy produkcyjnej.

W 2003 roku Collins wraz z innym producentem Jaquaną założył własną wytwórnię Viper Recordings, a w 2005 roku ukazało się pierwsze wydawnictwo Matrix & Futurebound Strength 2 Strength. Ta pierwsza produkcja duetu umocniła fundamenty ich przyszłości, a para zdominowała scenę drum'n'bass na całym świecie

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Get On Up / Flatspin	Futurebound	05.2003	155[1]	-	Infrared INFRA 023	-

Front 242

FRONT 242, grupa belgijska. Powstała w 1980r w Brukseli. Z początku był to duet: Patrick Codenys (ur. 16.11.1958r, Bruksela) - k, g, perc, programowanie, voc i Dirk Bergen - k. W 1982r dołączyli Daniel Bressanutti (znany też jako Daniel B. i Daniel B. Prothese; ur. 27.08.1954r, Bruksela) - k, programowanie, sampling, efekty dźwiękowe i Jean-Luc De Meyer - voc, automat perkusyjny. Niebawem odszedł Bergen, a w składzie pojawił się Geoff Bellingham - perc, którego po krótkim czasie zastąpił Richard 23 (właśc. Richard Jonckheere) - perc, voc. W 1993r Richard 23 odszedł. W 1994 zawiesiła działalność. W 1997 odrodziła się, znowu z Richardem 23 w składzie, wspomagana dodatkowo przez Toma Krokera -dr z Sabotage.

Zaczynała jako grupa wykonująca bezpretensjonalną muzykę taneczną o efektownym zelektronizowanym brzmieniu, zwaną new beat. Taki charakter miały pierwsze single, nagrane dla firmy New Dance: Principles/Body To Body z listopada 1981r i U-Men/Ethics z maja 1982r. Jednakże już następne małe płyty, jak „Endless Riddance", wydana w 1983r przez Another Mask Music!, No Shuffle/Body To Body, wydana w 1985r przez Himalayę i „Politics Of Pressure", wydana w 1985r przez Another Side, a także album „Geography", wydany w 1982r przez New Dance, i minialbum „No Comment", wydany w 1984 przez Another Mask Music!, zawierały utwory o bardziej eksperymentalnym charakterze, stopniowo nasycane krautrockowymi, postpunkowymi i industrialnymi brzmieniami, mroczne i niepokojące.

Dojrzały okres w twórczości Front 242 datuje się od 1985r, gdy związała się z wytwórnią Red Rhino Europe (odrzuciła wówczas propozycję nagrań dla słynnej firmy ZTT Trevora Horna - w obawie przed utratą wolności artystycznej). Z tych lat pochodzą takie single, maksisingle i czwórki, jak Interception: Quite Unusual/Aggresiva z listopada 1986r, Masterhit Pt l/Masterhit Pt. 2/Masterhit Pt. 3 z listopada 1987r, Headhunter/Welcome To Paradise z września 1988r, Never Stopl/Work 242 z marca 1989r, Tragedy For You/Tragedy For You (krótka wersja) z października 1990r, Rhythm Of Time/Rhythm Of Time (remiks) z 1991r, „Religion" z kwietnia 1993r i Animal/Animal (inna wersja) z listopada tego roku oraz Happiness/Religion (remiks)/Rhythm Of Life (remiks) z marca 1996r, a także albumy, jak „Official Version" z czerwca 1987r, „Front By Front" z października 1988r, „Tyranny For You" ze stycznia 1991r, „06:21:03:11 Up Evil/Fuck Up Evil" z maja 1993r i „05:22:09:12 Off/Evil Off" z września
tego roku (nagrany z gościnnym udziałem amerykańskiego zespołu Spili). Wypełniła je muzyka pulsująca tanecznymi rytmami spod znaku new beat czy techno, ale fascynująca apokaliptycznym brzmieniem, najeżonym nowatorskimi elektronicznymi efektami dźwiękowymi i pomysłowo wsamplowanymi zbrutalizowanymi riffami gitarowymi, zwracająca też uwagę śpiewanymi zdeformowanym, jakby odczłowieczonym głosem tekstami na temat rozpaczy, winy, zbawienia.

Grupę porównywano w tym czasie m.in. do Ministry i Nine Inch Nails - z pierwszym z tych zespołów koncertowała w 1988r w Stanach (De Meyer i Richard 23 nawiązali współpracę z utworzoną przez jego członków na boku formacją Revolting Cocks). Po 1997 nagrywała znowu dla mniejszych firm, np. wyborny koncertowy album „Re:Boot Live '98" ukazał się w lipcu 1998r nakładem Zooth Ommog, a płyta „Pulse", łącząca industrialny zgiełk (np. suita SEQ666) z bardziej popowymi klimatami (np. Together, Triple X Girlfriend), w maju 2003r nakładem Xiiibis. Współpracowała z wybitnymi DJ-ami, jak Andy Wallace, Jim „Foetus" Thirlwell oraz muzycy The Orb i Prodigy.
De Meyer nagrywał też z własnymi zespołami Cobalt 60 i Cyber-Tech (znanym również jako C-Tec).

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Headhunter	Front 242	11.1988	-	-	Wax Trax WAX 053-7	[written by Daniel B.,Jean-Luc De Meyer,Patrick Codenys,Richard 23][produced by Front 242][13[11].Hot Disco/Dance;Wax Trax! 53 12"]
Never stop/First In/First Out	Front 242	04.1989	-	-	Red Rhino RRE 8	[written by Daniel B.,Jean-Luc De Meyer,Patrick Codenys,Richard 23][produced by Front 242][21[8].Hot Disco/Dance;Wax Trax! 9070 12"]
Tragedy For you	Front 242	12.1990	-	-	Red Rhino RRE 10	[written by Daniel B.,Jean-Luc De Meyer,Patrick Codenys,Richard 23][produced by Front 242][11[13].Hot Disco/Dance;Epic 73 594 12"]
Rhythm of time	Front 242	05.1991	-	-	Red Rhino RRE 13	[written by Daniel B.,Jean-Luc De Meyer,Patrick Codenys,Richard 23][produced by Daniel B., Patrick Codenys][11[10].Hot Disco/Dance;Epic 73 767 12"]
Religion	Front 242	05.1993	46[1]	-	Red Rhino RRET 16	[written by Daniel B.,Jean-Luc De Meyer,Patrick Codenys,Pierre Pauly,Jean-Marc Pauly][produced by Front 242][43[3].Hot Disco/Dance;Epic 74 928 12"]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tyranny for you	Front 242	02.1991	49[1]	95[12]	Red Rhino RRLP 11	[produced by Daniel Bresanutti, Patrick Codenys]
06:21:03:11 Up Evil	Front 242	05.1993	44[1]	166[1]	Red Rhino RRLP 21	[produced by Front 242]
05:22:09:12 Off	Front 242	09.1993	46[1]	-	Red Rhino RRLP 22	[ Producer - Daniel B. , Patrick Codenys ]

poniedziałek, 15 sierpnia 2022

Frost

The Frost, grupa amerykańska. Powstała w Detroit w stanie Michigan w 1967r. Wyłoniła się z zespołu The Bossmen (basistą był w nim Mark Farner, późniejszy frontman Grand Funk Railroad). Z początku działała pod nazwą Dick Wagner And The Frost, dopiero w 1969r skróciła ją do The Frost. Pierwszy skład stanowili: Dick Wagner - voc, g, Don Hartman (ur. 5.01.1946r) - voc, g, hca, Jack Smoliński - b i Bob Rigg - dr, voc. Niebawem miejsce Smolińskiego zajął Gordy Garris (ur. 7.06.1949r, Detroit, Michigan) - voc, b, k. W 1971 przestała istnieć. W1999 wznowiła działalność na rocznicowe koncerty.

Debiutowała w klubach rodzinnego miasta i w krótkim czasie zdobyła uznanie publiczności. W 1968 związała się z małą firmą Date i dla niej nagrała pierwszy singel Bad Girl/A Rainy Day (sygnowany jeszcze nazwą Dick Wagner And The Frost). Wkrótce potem podpisała kontrakt z wytwórnią Vanguard i niebawem zrealizowała w nowojorskim Vanguard's 23rd Street Studio przy pomocy znanego producenta Sama Chartersa płytę „Frost Music", wydaną już w 1969r, promowaną singlem Mystery Man/Sand In The Shadows. Wypełniły ją własne kompozycje, głównie Wagnera. Były wśród nich i melodyjne, efektownie opracowane piosenki, przywodzące na myśl przeboje The Beatles (Jeannie Lee, The Family, Mystery Man), i utwory nawiązujące do rocka psychodelicznego (Take My Hand, Stand In The Shadows, Who Are You?), i stylizacje bluesowe (Baby Once You Got It).

Jeden z koncertów w 1969 w Grande Ballroom w Detroit udokumentowała następnym albumem - „Rock And Roll Music", również nagranym przy pomocy Chartersa. Tym razem zaprezentowała się w innym repertuarze - wywodzącym się wprost z bluesa, zagranym z rockową werwą, surowym brzmieniowo, hałaśliwym, przywodzącym na myśl dokonania MC5. Wyróżniały się zwłaszcza utwory Help Me Baby Wagnera, Donny's Blues Hartmana oraz wzbogacona solem perkusji przeróbka We Got To Get Out Of This Place Barry'ego Manna i Cynthii Weil, znanego m.in. z wykonania The Animals. Pomiędzy nagrania koncertowe wpleciono kilka studyjnych, np. nastrojową akustyczną balladę Linda Wagnera. Wraz z „Rock And Roll Music" ukazały się single Linda/Sweet Lady Love i Donny's Blues/Rock And Roll Music. Po latach, w marcu 2003, wydano płytę „The Best Of Frost" z pełnym zapisem koncertu w Grande Ballroom, m.in. z wcześniej nie publikowaną, ponaddziesięciominutową wiązanką kompozycji Take My Hand i Mystery Man Wagnera oraz pełną, blisko siedemnastominutową wersją We Got To Get Out Of This Place.
Łagodniejszy i mniej udany repertuar niż „Rock And Roll Music", m.in. Fifteen Hundred Miles (Through The Eye Of A Beatle) i Through The Eyes Of Love (God Help Us Please), zawierała ostatnia płyta czwórki muzyków - „Through The Eyes Of Love", nagrana znowu w Vanguard's 23rd Street Studio w Nowym Jorku, bez pomocy producenta spoza własnego grona, z gościnnym udziałem Mike'a Tschudina - k, promowana singlem A Long Way From Home/Black As Night. Wkrótce po jej ukazaniu się formacja przestała istnieć. W 1999 odrodziła się na kilka koncertów oraz sesję nagraniową, której wynikiem był singel This Band Can Rock And Roll Forever.

Wagner po rozwiązaniu The Frost w 1971 stanął na czele zespołu Ursa Major. A w późniejszych latach współpracował m.in. z Lou Reedem, Alice Cooperem, Aerosmith, Peterem Gabrielem, Rayem Manzarkiem i Kiss. Działał też jako solista; zrealizował m.in. albumy „Richard Wagner" (Atlantic, 1977; wznowiony w 2002 pt. „The Atlantic Sessions") i „Rock History" (Wagner Music Group, 1995). W Saginaw w stanie Michigan, gdzie zamieszkał, otworzył studio nagrań Downtown Digital Studios oraz firmę płytową Wagner Music Group.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Frost music	Frost	06.1969	-	168[10]	Vanguard VSD 6520	[Producers: Samuel Charters]
Rock and roll music	Frost	11.1969	-	148[8]	Vanguard VSD 6541	[Producers: Samuel Charters]
Through the eyes of love	Frost	10.1970	-	197[2]	Vanguard VSD 6556	[Producers: Dick Wagner]

From Autumn to Ashes

From Autumn to Ashes - zespół metalcore ze Stanów Zjednoczonych (Long Island, Nowy Jork) założony w 2000 roku. Założycielami grupy są Benjamin Perri, Francis Mark, Scott Gross, Brian Deneeve i Mike Pilato.

Grupa koncertowała aż do 2001 roku kiedy to w sierpniu wydała swój debiutancki album Too Bad You're Beautiful. Krążek wydała wytwórnia Ferret Records. Później FATA (From Autumn to Ashes) podpisali profesjonalny kontrakt z tą wytwórnią. O zespole zaczęło się robić coraz głośniej, a w gazetach muzycznych Alternative Press, Revolver i CMJ ukazały się artykuły o zespole. Później formacja nakręciła klip do kawałka The Royal Crown -vs.- Blue Duchess.

W 2003 roku FATA wydali nowy album. The Fiction We Live został nagrany w Vagrant Records, z którym formacja podpisała kontrakt po wygaśnięciu poprzedniej umowy. Jeszcze przed wydaniem płyty utwór The After Diner Payback, trafił na ścieżkę dźwiękową filmu Freddy Vs. Jason. Producentem krążka był GGGarth Richardson. Płyta ukazała się 9 września 2003 roku. Singlem promującym album był Milligram Smile (do utworu powstał również teledysk). Po wydaniu płyty zespół długo koncertował, zagrał m.in. na Warped Tour i u boku Metalliki w Wielkiej Brytanii.

W 2005 roku From Autumn to Ashes wydali swój trzeci studyjny album- Abandon Your Friends. Płyta spotkała się z akceptacją fanów i rozeszła w większych ilościach niż poprzednie krążki.

W 2007 roku w sprzedaży pojawiła się EP-ka "These Speakers Don't Always Tell the Truth".

10 kwietnia 2007 roku w sprzedaży pojawił się kolejny studyjny album FATA - Holding a Wolf by the Ears.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Fiction We Live	From Autumn to Ashes	09.2003	-	73[2]	Vagrant 386	[produced by GGGarth]
Abandon Your Friends	From Autumn to Ashes	09.2005	-	58[2]	Vagrant 414	[produced by GGGarth]
Holding a Wolf by the Ears	From Autumn to Ashes	04.2007	-	74	Vagrant 459	[produced by Brian McTernan]

Kinky Friedman

Richard Samet „Kinky” Friedman (ur. 1 listopada 1944r) to amerykański piosenkarz, autor tekstów, powieściopisarz, humorysta, polityk i były felietonista Texas Monthly, który stylizuje się w stylu popularnych amerykańskich satyryków Willa Rogersa i Marka Twaina . Friedman był jednym z dwóch niezależnych kandydatów w wyborach na urząd gubernatora Teksasu w 2006 roku. Otrzymując 12,6% głosów, Friedman zajął czwarte miejsce w sześcioosobowym wyścigu.

Urodził się jako Richard Samet Friedman w Chicago w 1944 roku z żydowskich rodziców, dr S. Thomasa Friedmana i jego żony Minnie (Samet) Friedman.Oboje jego rodzice byli dziećmi rosyjskich imigrantów żydowskich. Kiedy Friedman był młody, jego rodzina przeniosła się na ranczo w Kerrville w Teksasie w Texas Hill Country i otworzyła obóz letni o nazwie Echo Hill. Friedman wcześnie interesował się zarówno muzyką pop, jak i szachami, i został wybrany w wieku siedmiu lat jako jeden z 50 lokalnych graczy, który wyzwał amerykańskiego arcymistrza Samuela Reshevsky'ego na symultaniczne partie w Houston. Reshevsky wygrał wszystkie 50 meczów, ale Friedman był zdecydowanie najmłodszym zawodnikiem. Friedman ukończył Austin High School w Austin w Teksasie w 1962 roku. Ukończył studia licencjackie na Uniwersytecie Teksańskim w Austin w 1966 roku na kierunku psychologia. Brał udział w programie Plan II Honors i był członkiem bractwa Tau Delta Phi. Podczas pierwszego roku Chinga Chavin nadała Friedmanowi przydomek „Kinky” ze względu na jego kręcone włosy. Friedman służył dwa lata w Korpusie Pokoju Stanów Zjednoczonych, nauczając na Borneo w Indonezji z Johnem Grossem. Podczas służby w Korpusie Pokoju poznał przyszłego zarządcę dróg Dylana Ferrero, z którym nadal współpracuje. Friedman mieszka na Echo Hill Ranch, letnim obozie swojej rodziny niedaleko Kerrville w Teksasie. Założył ranczo Utopia Animal Rescue Ranch, również położone w pobliżu Kerrville, którego misją jest opieka nad bezdomnymi, maltretowanymi i starzejącymi się zwierzętami; ponad 1000 psów zostało uratowanych przed eutanazją zwierząt.

Friedman założył swój pierwszy zespół, King Arthur & the Carrots, będąc studentem Uniwersytetu Teksańskiego w Austin. Zespół, który naśmiewał się z muzyki surfingowej, nagrał w 1966 roku tylko jeden singiel ("Schwinn 24/Beach Party Boo Boo"). W 1973 roku Friedman założył swój drugi zespół, Kinky Friedman and The Texas Jewboys, który wielu uważało za grę na cześć słynnego zespołu Bob Wills and His Texas Playboys. Zgodnie z satyryczną naturą zespołu, każdy członek miał komiczne imię: oprócz Kinky byli też Little Jewford, Big Nig, Panama Red, Wichita Culpepper, Sky Cap Adams, Rainbow Colours i Snakebite Jacobs. Bardziej konwencjonalnie nazwany roadie Jack Slaughter i kierownik drogi Dylan Ferrero dopełnili załogę i zapewnili większość prowadzenia „autobusu wycieczkowego”, Cadillaca z 10-letnimi przeterminowanymi tablicami rejestracyjnymi i skłonnością do awarii (ale według Friedman, jej talent polegał na zdolności do zatrzymania się w okamgnieniu i zebrania reszty). Ojciec Friedmana sprzeciwił się nazwie zespołu, nazywając ją „negatywną, wrogą, osobliwą rzeczą”, co dało Kinky jeszcze więcej powodów do wybrania tej nazwy. Przybywając na fali country rocka po Gram Parsons, The Band i Eagles, Friedman początkowo znalazł kultową sławę jako piosenkarz country & western. Jego dobra passa nastąpiła w 1973 roku dzięki Commander Cody of Commander Cody and His Lost Planet Airmen, którzy skontaktowali się z Vanguard Music w jego imieniu. Friedman wydał Kinky Friedman w 1974r dla ABC Records, a następnie koncertował z Bobem Dylanem w latach 1975-1976. W jego repertuarze mieszają się komentarze społeczne („We Reserve the Right to Refuse Service to You”) i żałobne ballady („Western Union Wire”) z ochrypłym humorem (np. „Get Your Biscuits in the Oven and Your Buns in Bed”). Jego „Ride 'Em Jewboy” był rozszerzonym hołdem złożonym ofiarom Holokaustu. Jedną z jego najsłynniejszych piosenek jest „They Ain't Makin' Jews Like Jesus Anymore”. Inne utwory Friedmana to „The Ballad of Charles Whitman”, w którym Friedman wyśmiewał atak snajperski Charlesa Whitmana z University of Texas na wieżę Main Building w Austin 1 sierpnia 1966 roku. Jego cover Chinga Chavina „Asshole from El Paso”, parodia "Okie from Muskogee" Merle'a Haggarda jest być może jego najsłynniejszą piosenką. Jednym z najbardziej niesławnych koncertów Friedmana był występ w 1973 w Buffalo w stanie Nowy Jork; po wykonaniu „Get Your Biscuits in the Oven and Your Buns in the Bed” (piosenki, która wyśmiewa feminizm), grupa, którą Friedman określił jako „nakręconych lesbijek”, wdała się w bójkę z zespołem i zmusiła do zakończenia koncertu wcześnie, podczas gdy Friedman i zespół zostali eskortowani ze sceny. W tym samym roku Narodowa Organizacja Kobiet przyznała Friedmanowi nagrodę „Male Chauvinist Pig Award”, którą Friedman przyjął z dumą. Friedman nie wróci do Buffalo do 2012 roku. Innym był w The Boarding House na początku marca 1975 roku, kiedy obrażona Buffy Sainte-Marie wpadła na scenę i porwała wojenną czapkę, którą Friedman nosił, gdy on i jego zespół wykonywali „Miss Nickelodeon”, kompozycję, która parodiuje rdzenną ludność Ameryki.

] Na początku 1976 roku dołączył do Boba Dylana w drugiej części trasy Rolling Thunder Revue. Friedman był gościem muzycznym w piątym odcinku sezonu 2 programu Saturday Night Live, który został wyemitowany 23 października 1976 r. Wykonał własną kompozycję „Dear Abbie”. Chociaż trudno to zweryfikować, biorąc pod uwagę liczbę artystów pochodzenia żydowskiego w kręgach country/hillbilly tour (np. Gilbert Maxwell „Broncho Billy” Anderson), Friedman twierdzi, że był pierwszym pełnokrwistym Żydem, który wystąpił na scenie Grand Ole Opry. W lutym 2007 roku Sustain Records wydała kompilację piosenek Kinky Friedmana śpiewanych przez innych artystów zatytułowaną Why the Hell Not… Kompilacja zawiera wkłady Dwighta Yoakama, Williego Nelsona, Lyle'a Lovetta i Kelly Willis. 20 lipca 2007 r. Friedman był gospodarzem „Koncertu na rzecz ratowania miasta Lake”, aby uczcić pamięć Lady Bird Johnson i jej wysiłków na rzecz ochrony i zachowania brzegów Town Lake w Austin w Teksasie.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kinky Friedman	Kinky Friedman	02.1975	-	132[6]	ABC 829	[produced by Steve Barri]

Mannie Fresh

Mannie Fresh, właściwie Byron O. Thomas (ur. 20 marca 1969r) - amerykański raper i producent muzyczny.

Karierę rozpoczął od grania w klubach jako DJ. Pod koniec 1980 roku rozpoczął współpracę z nowoorleańskim raperem Gregory D. Swój pierwszy album pt Throwdown wydali w roku 1987, gdzie Fresh był producentem utworów, a Gregory rapował. Potem współpracowali jeszcze na dwóch albumach D Rules the Nation z 1989r i The Real Deal or No Deal z 1992 r. W 1993 roku Mannie poznał Bryana "Baby" Williamsa, który dał mu szansę bycia producentem w jego wytwórni Cash Money Records. Z pomocą Williamsa, Byron wyprodukował debiutancki album zespołu hip-hopowego Hot Boys. Kompozycja okazała się sukcesem, sprzedając się w ilości 300.000 egzemplarzy i debiutując na 37. miejscu notowania Top R&B/Hip-Hop Albums. W roku 1997 Mannie Fresh wraz z Williamsem założył grupę muzyczną Big Tymers, razem wydali pięć albumów.

W 2004 r. Mannie Fresh wydał swój debiutancki album pt The Mind of Mannie Fresh, który składał się z 30 utworów. Singlem promującym był utwór "Real Big", zadebiutował na 72. miejscu notowania Billboard Hot 100. Album zadebiutował na 47. miejscu notowania Billboard 200 i na 16. notowania Top R&B/Hip-Hop Albums. Z powodów finansowych w 2005 r. Fresh opuścił wytwórnię Cash Money i dołączył do Def Jam South. Dnia 27 października, 2009 r. ukazał się drugi studyjny album pt Return of the Ballin'. Jak przy poprzednich produkcjach, producentem jest sam Byron. Gościnnie wystąpili tacy goście jak Rick Ross czy Lil Jon.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Back That Azz Up	Juvenile featuring Lil Wayne and Mannie Fresh	07.1999	-	19[30]	Cash Money 156482	[written by Terius Gray, Dwayne Carter, Byron Thomas][produced by Mannie Fresh][5[46].R&B Chart]
Bling Bling	(B.G. feat. Baby, Turk, Mannie Fresh, Juvenile & Lil Wayne	08.1999	-	36[10]	Cash Money 156483	[written by B.G.][produced by Mannie Fresh][13[24].R&B Chart]
I Got That Fire	Juvenile featuring Mannie Fresh	06.2000	-	-	Cash Money	[written by Juvenile & Mannie Fresh][62[13].R&B Chart]
Let Me Live	Tank featuring Jazze Pha and Mannie Fresh	11.2002	-	-	Blackground 060087	[written by B. Williams, Mannie Fresh & Tank][82[10].R&B Chart]
In My Life	Juvenile featuring Mannie Fresh	12.2003	-	46[17]	Cash Money 001827	[written by B. Thomas, T. Grey][produced by Mannie Fresh][18[20].R&B Chart]
Bring It Back	Lil Wayne featuring Mannie Fresh	05.2004	-	-	Cash Money 002575	[written by B. Thomas, D. Carter][produced by Mannie Fresh][47[20].R&B Chart]
Conversation	Mannie Fresh Featuring Tateeze	04.2005	-	-	Cash Money 004307	[written by Mannie Fresh & Tateeze][91[4].R&B Chart]
And Then What	Young Jeezy featuring Mannie Fresh	05.2005	-	67[11]	Def Jam 004631	[written by Jenkins,Byron Thomas][produced by Mannie Fresh][14[23].R&B Chart]
What It Do	Lil' Flip featuring Mannie Fresh	11.2005	-	-	Sucka Free	[written by Lil' Flip & Mannie Fresh][71[13].R&B Chart]
Move Around	B.G. featuring Mannie Fresh	03.2006	-	113[4]	Choppa City	[written by B.G. & Mannie Fresh][produced by Mannie Fresh][52[13].R&B Chart]
That Girl	Frankie J featuring Chamillionaire and Mannie Fresh	08.2006	-	43[14]	Columbia 88697	[written by Francisco Bautista, Jr., Hakeem Seriki, Byron Thomas, Juan Salinas, Oscar Salinas][produced by Mannie Fresh]
My Hood	B.G. featuring Mannie Fresh and Gar	11.2005	-	-	Sucka Free	[written by B.G., Mannie Fresh & Vandell Smith][70[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Mind of Mannie Fresh	Mannie Fresh	01.2005	-	47[7]	Cash Money 002808	[produced by Mannie Fresh]

niedziela, 14 sierpnia 2022

Tavola Rotonda

Tavola Rotonda była włoską wytwórnią płytową działającą w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych. Tavola Rotonda została założona pod koniec 1959 roku przez Nanni Ricordi. Biorąc pod uwagę sukces osiągnięty przez artystów związanych z wytwórnią Dischi Ricordi (Giorgio Gaber, Gino Paoli, Ornella Vanoni, Umberto Bindi), Nanni Ricordi postanowiła stworzyć wytwórnię płytową z zamiarem wypuszczania tylko nowych autorów, które zostaną później zwrócone. , w przypadku sukcesu, firmie macierzystej: i tak nagrali pierwsze płyty solistów Sergio Endrigo, Ricky'ego Gianco (nadal z jego prawdziwym nazwiskiem, jako Ricky Sanna) i Enzo Jannacciego. Siedziba wytwórni znajdowała się na Piazza Sant'Erasmo 3 w Mediolanie, a dystrybucją zajmowała się firma macierzysta.

Single na listach przebojów

I tuoi vent'anni/Chiedi al tuo cuore Sergio Endrigo .1960 17.Ita

Germana Caroli

Germana Caroli, pseudonim Germany Mazzetti ( ur. 14 sierpnia 1930r,Bolonia), to znana w latach pięćdziesiątych włoska śpiewaczka. Po początkach w klubach swojego miasta zaczyna śpiewać w orkiestrze Giovanniego Fenati (który słucha jej podczas występu w bolońskiej sali tanecznej), z którym nagrywa pierwsze płyty dla Philipsa, w tym sukces Ehi, tu ( 1954); zostaje następnie zakontraktowana przez Durium.

W 1959 brał udział w audycji radiowej Il traguardo degli aces, prowadzonej przez Corrado, z Orkiestrą maestro Cinico Angeliniego, w zespole Aurelio Fierro (razem z innymi śpiewakami, m.in. Mirandą Martino). W tym samym roku startowała na Festiwalu w Neapolu z Luciano Rondinella, prezentując piosenkę Primmavera oraz z Marią Paris, śpiewając Napulione 'e Napule. To na Festiwalu w Sanremo 1960 z Gridare di gioia nie udaje mu się przejść do finału. Jej hity z 1961 r., Alle 10 della sera i Che noia, również znalazły się w obiegu cinebox z dwoma filmami nakręconymi przez Aldo Aldi; prowadzi również wiele reklam dla Carosello (reklamuje markę urządzeń Zoppas).

Następnie brała udział w wielu innych konkursach wokalnych, w tym Canzonissima, a także odbyła wiele tras koncertowych za granicą, zwłaszcza w Ameryce Południowej, gdzie wydała kilka płyt. Po kolejnych nagraniach dokonanych dla Kansas, pod koniec dekady wycofała się na pewien czas ze sceny. W latach 80-tych powróciła do śpiewania w różnych orkiestrach , co trwa do dziś.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Ehi tu! / Da te era bello restar

Germana Caroli

.1960

Durium Ld A 6469

[written by Aktos Medini,Giovanni Fenati]

Marino Marini

Marino Marini (ur. 11 maja 1924r-zm. 20 marca 1997r) był włoskim muzykiem, który w latach 50. i 60-tych osiągnął międzynarodowy sukces. Urodził się w rodzinie muzyków w Seggiano w prowincji Grosseto, a jego rodzice pochodzili z Montecelio w Lazio. Po krótkim studiowaniu elektroniki, studiował grę na fortepianie, skrzypcach i kompozycję w Conservatorio Rossini w Bolonii, ucząc muzyki po ukończeniu studiów. W 1947 roku, po odbyciu służby wojskowej, został mianowany dyrektorem artystycznym Metropolitan Music Hall w Neapolu, gdzie upodobał sobie muzykę neapolitańską.

W 1948 odwiedził Stany Zjednoczone na sześć miesięcy, spotykając się z Dizzym Gillespie, Stanem Kentonem i Charliem Venturą. Amerykański jazz również miał wpływ na kształtowanie. Po powrocie Marini pisał muzykę do filmów i rewii oraz grał w kabarecie w Rzymie i Neapolu. W 1954 r. zamieścił w gazecie ogłoszenie o poszukiwaniu „młodych muzyków bez doświadczenia, śpiewających w harmonii. Spośród wielu kandydatów wybrał Gaetano „Totò” Savio (gitara), Sergio (perkusja) i Ruggero Cori (bas i wokal) na kwartet, Mariniego grającego na fortepianie i od czasu do czasu śpiewającego solo.Kwartet grał razem od 1954 do 1960 roku, okres uważany za najbardziej płodny i udany Marino Marini Quartet.

Pierwsze nagranie dokonali w wytwórni Durium w 1955 roku. W następnym roku pojawili się we włoskiej telewizji. Ich nagrania „Guaglione ", "Don Ciccio o'piscatore", "Rico Vacilon", "La Pansè" i "Maruzzella" były bardzo popularne, a "Guaglione" stał się pierwszym europejskim singlem, który sprzedał się w ponad pięciu milionach egzemplarzy. Po tym udanym debiucie, Marini rozpoczął trasę koncertową ze swoim kwartetem, w następnych latach występując na setkach koncertów w zachodniej i wschodniej Europie, Stanach Zjednoczonych, na Bliskim Wschodzie i w Japonii.

Nagrania Mariniego pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych obejmowały covery „Volare” i „Ciao ciao bambina” Domenico Modugno oraz „Marina” Rocco Granaty. W 1960r zdobył pierwszą i drugą nagrodę na festiwalu piosenki w Neapolu za utwory „Serenata a Margellina” i „Uè uè uè che femmena”. W 1958 r. wykonał „The Honeymoon Song” Mikisa Theodorakisa w filmie Michaela Powella Honeymoon. W 1960 roku rozwiązał się pierwszy kwartet, a w 1961r utworzyli nowy kwartet z Marinim, Bruno Guarnerą (gitara), Pepito di Pace (perkusja) i Vittorio Benvenutim (bas, wokal, taniec). Kwartet został ponownie utworzony w 1963 roku z Francesco Ventura (gitara), Sergio (perkusja) i Franco Cesarico (gitara basowa i wokal). Muzyka Marino Mariniego była zakorzeniona w tradycji pieśni włoskiej, a zwłaszcza pieśni neapolitańskiej, gdyż czasami występował w języku neapolitańskim (np. „Maruzzella”). Wiele z jego numerów jest w rytmie 4/4 lub 4/8, ale czasami używał rytmu tarantelli 6/8 z niecodziennym tempem akcentowanym przez fortepian na drugim i czwartym takcie.

Występował w kilku stylach i gatunkach, reinterpretując amerykańskie standardy lub współczesne piosenki popowe (np. „Just Young”) oraz używając tanecznych rytmów, takich jak cha-cha-cha, twist, letkiss i samba. Często łączył gatunki (np. pieśń neapolitańska i samba w „Ciccio 'o piscatore”). W innowacyjny sposób wykorzystał komorę echa (używając komory wykonanej według własnego projektu) i podobno był pierwszym europejskim wykonawcą, który zastosował miksowanie dźwięku na scenie , antycypując techniki stosowane przez muzyków rockowych w latach 60-tych XX wieku. Wśród wykonawców, na które miał wpływ, była francuska piosenkarka Dalida i francusko-włoska Caterina Valente. Przeszedł na emeryturę w 1966 roku, ale nadal komponował. Zmarł w marcu 1997 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Come prima	Marino Marini	11.1958	-	-	-	-	1[22]	-	-	-	Durium Ld A 6289	[written by Mario Panzeri,Vincenzo Di Paola, Sandro Taccani]
Ciao ciao bambina (Piove)	Marino Marini & His Quartet	07.1959	-	-	-	-	6[13]	-	-	-	Durium	[written Domenico Modugno,Dino Verdi]
Kriminal tango/Maria Maddalena	Marino Marini	.1960	-	-	-	-	-	-	-	25	Durium Ld A 6721	[written by Locatelli - Trombetta,P]
Marina/Sei bella	Marino Marini	.1960	-	-	-	-	-	-	-	3	Durium Ld A 6679	[written by Rocco Granata]
Era scritto nel cielo/T'amerò dolcemente (Makin' Love)	Marino Marini	.1960	-	-	-	-	-	-	-	19	Durium Ld A 6931	[written by Alex Alstone \ Deani [Piero Leonardi] - Marino Marini]
Ho la testa	Marino Marini	.1960	-	-	-	-	-	-	-	35	Durium ep A 3233	[written by Marini,M - Savio]
Oh, oh, Rosy/Luna napoletana	Marino Marini	.1960	-	-	-	-	-	-	-	13	Durium Ld A 6788	[written by Rocco Granata]
Uè, uè, che femmena!/ 'O prufessore 'e Carulina	Marino Marini	.1960	-	-	-	-	-	-	-	26	Durium Ld A 6721	[written by Calise \ Nisa]
Calcutta (Io parto per Calcutta)/Non sei mai stata così bella	Marino Marini	.1961	-	-	-	-	-	-	-	A:43;B:35	Durium Ld A 7026	[A:written by Heino Gaze \ Alberto Testa - Deani - Hans Bradtke][B:written by Marino Marini]
Bella bella bambina	Marino Marini	.1962	-	-	-	-	-	-	-	30	Durium Ld A 7141	[written by Moghen,M - Pittari,G]
Esperanza/Poco pelo	Marino Marini	.1962	-	-	-	-	-	-	-	50	Durium Ld A 7184	[written by Cabrera,R \ Pallavicini,V]
Letkis-jenka/Sekaletka	Marino Marini	.1965	-	-	-	-	-	-	-	45	Durium Ld A 7412	[written by Rauno Lehtinen]

sobota, 13 sierpnia 2022

Frank Frost

Frank Otis Frost (ur.15 kwietnia 1936 lub 1938r - zm. 12 października 1999r) był jednym z czołowych amerykańskich harmonijkarzy bluesowych Delty swojego pokolenia. Większość źródeł podaje, że Frost urodził się w 1936 roku w Owernii w hrabstwie Jackson w stanie Arkansas, chociaż badacze Bob Eagle i Eric LeBlanc ze stanu Patterson w hrabstwie Woodruff ,że w 1938 roku.

Frost rozpoczął karierę muzyczną w młodym wieku grając na pianinie w swoim rodzinnym kościele. W wieku 15 lat Frost wyjechał do St. Louis, gdzie został gitarzystą. W wieku 18 lat Frost zaczął koncertować z perkusistą Samem Carrem i ojcem Carra, Robertem Nighthawkiem. Wkrótce po trasie koncertował ponownie z Sonnym Boyem Williamsonem II przez kilka lat, który pomógł nauczyć go gry na harmonijce. Grając z gitarzystą Big Jackiem Johnsonem, Frost zainteresował się producentem płytowym Samem Phillipsem, założycielem Sun Records. Niektóre nagrania, które nastąpiły później, to „Hey Boss Man” i „My Back Scratcher”.

Frost nagrywał także dla wytwórni Jewel cztery lata później. Materiał Sun Records i Jewel Records został ponownie wydany na jednej płycie przez Charly Records z Londynu w Anglii.

Pod koniec lat 70-tych Frost został na nowo odkryty przez entuzjastę bluesa, Michaela Franka, który zaczął wydawać albumy w swojej wytwórni Earwig Music Company przez trio, które teraz nazywa się The Jelly Roll Kings, po piosence Hey Boss Man. Frost pojawił się w filmach Deep Blues: A Musical Pilgrimage to the Crossroads i Crossroads.

W późniejszych latach zdrowie Frosta podupadło, ale nadal grał. Cztery dni przed śmiercią pojawił się z Carrem w King Biscuit Blues. Zmarł z powodu zatrzymania akcji serca w Helena, Arkansas w 1999 r. i jest pochowany na Cmentarzu Magnolia w Helenie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My Back Scratcher / Harp And Soul	Frank Frost	08.1966	-	-	Jewel 765	[written by F. Frost, C. Young][produced by Scotty Moore][43[3].R&B Chart]

Lowell Fulson

Lowell Fulson (ur. 31 marca 1921r- zm. 6 marca 1999r) był amerykańskim gitarzystą bluesowym i autorem piosenek, w tradycji bluesowej Zachodniego Wybrzeża. Nagrywał również ze względów kontraktowych jako Lowell Fullsom i Lowell Fulsom. Po T-Bone Walkerze był najważniejszą postacią bluesa na Zachodnim Wybrzeżu w latach 40. i 50-tych.

Fulson urodził się w rezerwacie Choctaw w Atoka w stanie Oklahoma, jako syn Mamie i Martina Fulsonów. Stwierdził, że był z pochodzenia Cherokee przez swojego ojca, ale twierdził również, że ma pochodzenie Choctaw. Jego ojciec został zabity, gdy Lowell był dzieckiem, a kilka lat później przeprowadził się z matką i braćmi do Clarita i uczęszczał do szkoły w Coalgate.

W wieku osiemnastu lat przeniósł się do Ady w stanie Oklahoma i w 1940 roku dołączył na kilka miesięcy do Algera „Texas” Alexandra , ale później przeniósł się do Kalifornii, gdzie założył zespół, w skład którego wkrótce weszli młody Ray Charles i saksofonista tenorowy Stanley Turrentine. Fulson został powołany do służby w 1943 r. i służył w marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych do 1945 r.

Fulson nagrywał dla Swing Time Records w latach 40-tych, Chess Records w latach 50-tych, Kent Records w latach 60-tych i Rounder Records (Bullseye) w latach 70-tych. Napisał „3 O'Clock Blues” (pierwszy hit B.B. Kinga), „Reconsider Baby” (standard bluesowy) i „Tramp” (napisany wspólnie z Jimmym McCracklinem i nagrany przez kilku artystów). Jego piosenka „Black Nights” z 1965 roku była jego pierwszym hitem od dekady, a „Tramp” zrobił się jeszcze lepiej, przywracając mu sławę R&B.
W 1993 roku Fulson został wprowadzony do Blues Hall of Fame oraz został nominowany do nagrody Grammy. Jego piosenka "Reconsider Baby" została wybrana przez Rock and Roll Hall of Fame jako jedna z tych, które ukształtowały rock and roll ("500 Songs That Shaped Rock and Roll").

Ostatnie lata swojego życia spędził w Los Angeles. Zmarł w Long Beach, mając 77 lat. Jego towarzyszka, Tina Mayfield, wytłumaczyła, że śmierć muzyka spowodowały problemy z nerkami, cukrzyca oraz niewydolność serca. Miał czwórkę dzieci i trzynaścioro wnucząt.
W filmie Ray z 2004 roku, postać Fulsona została odegrana przez innego bluesowego muzyka, Chrisa Thomasa Kinga.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Three O'Clock Blues/ I'm Wild About You	Lowell Fulson	10.1948	-	-	Down Town 2002	[written by Lowell Fulson][6[1].R&B Chart]
Come Back Baby/Country Boy	Lowell Fulson And His Trio	08.1949	-	-	Swing Time 230	[written by Walter Davis][13[4].R&B Chart]
Everyday I Have The Blues/Rocking After Midnight	Lowell Fulson's Combo	05.1950	-	-	Swing Time 196	[written by Chatman][3[24].R&B Chart]
Blue Shadows/Low Society Blues	Lowell Fulson featuring Lloyd Glenn at the "88"	08.1950	-	-	Swing Time 226	[written by Lloyd Glenn][A:1[4][22].R&B Chart][B:8[3].R&B Chart]
Old Time Shuffle Blues/Sinner's Prayer	Lloyd Glenn with Th' Fulson Unit	11.1950	-	-	Swing Time 237	[written by Lloyd Glenn][3[10].R&B Chart]
Lonesome Christmas Part 1/Lonesome Christmas Part 2	Lowell Fulson	12.1950	-	-	Swing Time 242	[written by Lloyd Glenn][7[2].R&B Chart]
I'm A Night Owl Part 1/I'm A Night Owl Part 2	Lowell Fulson	06.1951	-	-	Swing Time 243	[written by Lloyd Glenn][10[1].R&B Chart]
Reconsider Baby/I Believe I'll Give It Up	Lowell Fulson	12.1954	-	-	Checker 804	[written by Lowell Fulson][3[15].R&B Chart]
Loving You (Is All I Crave)/Check Yourself	Lowell Fulson	05.1955	-	-	Checker 812	[written by Lowell Fulson][14[1].R&B Chart]
Lonesome Christmas [Part.1]/[Part.2]	Lowell Fulson	12.1964	-	6[15].Christmas Singles	Hollywood 1022	[written by Lowell Fulson]
Black nights/Little angel	Lowell Fulson	12.1965	-	91[3]	Kent 431	[written by Fats Washington][11[12].R&B Chart]
Tramp/Pico	Lowell Fulson	01.1967	-	52[7]	Kent 456	[written by Lowell Fulson/McCraklin, Jimmy][5[13].R&B Chart]
Make a little love/I'm sinking	Lowell Fulson	04.1967	-	97[2]	Kent 463	[written by Mike Akopoff/Jimmy Holiday][20[7].R&B Chart]
I'm a drifter/Hobo meetin'	Lowell Fulson	10.1967	-	118[2]	Kent 474	[written by Lowell Fulson][38[2].R&B; Chart]
Do You Love Me	Lowell Fulson	02.1976	-	-	Granite 533	[written by Lowell Fulson][produced by Butch Parker][78[7].R&B; Chart]

Future Breeze

Założony przez Markusa Boehme (ur. w lipcu 1972r) i Martina Hensinga (ur. w styczniu 1973r), niemiecki zespół elektroniczny Future Breeze zaangażował się w lokalny sektor muzyki tanecznej po wysłaniu demo do Klausa Derichsa i Marca Romboya w niezależnej wytwórni Alphabet City.

Markus Boehme uczęszczał na lekcje gry na organach, a Martin Hensing uczył się grać na flecie, zanim obaj zaczęli programować muzykę na domowym komputerze, aby stworzyć swoje pierwsze elektroniczne utwory pod nazwą Synthetic Compulsion.

Duet otrzymał swój pierwszy kontrakt nagraniowy w 1995 roku iw tym samym roku odniósł swój pierwszy znaczący sukces na niemieckich listach przebojów tanecznych z singlem Read My Lips. W następnym roku obaj mieli międzynarodowy hit z singlem Why Don't You Dance With Me. Inne nagraniowe sukcesy ograniczały się w dużej mierze do obszaru niemieckojęzycznego.

Równolegle do własnych nagrań, Boehme i Hensing dokonali również wielu remiksów dla innych artystów, takich jak singiel dla Encore projektu muzycznego Sash!, który w 1997 roku osiągnął drugie miejsce na brytyjskich listach przebojów.

Razem z Junkfood Junkies, w skład którego wchodzą Bernd Johnen i Michael Mind, stworzyli w 2001 roku produkcję taneczną 4 Clubbers i wydali między innymi remiks utworu tanecznego „Children” Roberta Milesa. Doprowadziło to do europejskich list przebojów tanecznych i sprawiło, że znalazł się na 39 miejscu na niemieckiej liście bestsellerów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Why Don't You Dance With Me	Future Breeze	09.1997	50[3]	-	AM:PM 5823312	[written by Markus Boehme,Martin Hensing][produced by André Tanneberger]
Smile	Future Breeze	01.2001	67[4]	-	Nebula NEBCD 014	[written by Markus Boehme,Martin Hensing,John Leonardo Lepore][produced by Markus Boehme,Martin Hensing,John Leonardo Lepore]
Temple Of Dreams	Future Breeze	04.2002	21[11]	-	Data/Mos DATA 31CDS	[written by Markus Boehme,Martin Hensing,John Leonardo Lepore,Terri Bjerre][produced by John Leonardo Lepore, Markus Boehme, Martin Hensing]
Ocean Of Eternity	Future Breeze	05.2002	107[2]	-	Data DATA 44CDS	[written by Markus Boehme,Martin Hensing,John Leonardo Lepore]
Ocean Of Eternity	Future Breeze	12.2002	46[3]	-	Data DATA 44CDS	[written by Markus Boehme,Martin Hensing][produced by André Tanneberger]

Future Cut

Pod auspicjami Future Cut młode lwy drum'n'bass 2D i D-Cutz znalazły dużą rotację w cyfrowym podziemiu. Duet spotkał się na scenie klubowej Manchesteru i od razu nawiązał wybuchową relację, nagrywając i grając razem w całej Europie. Dzięki połączeniu jazzu, funku i energetycznych tradycji drum'n'bass stworzyli odrębny głos w społeczności drum'n'bass.

Future Cut wydało swoje pierwsze nagranie drum'n'bass w "ghetto style", 20/20, dla Renegade Hardware TOV (Trouble on Vinyl) w kwietniu 2000 roku i od tego czasu wydali materiał ze wszystkimi trzema frakcjami rodziny TOV . Dość niejasna, ich popularność w podziemiu wynika częściowo z ich zdolności do przełamywania stereotypowej monotonii drum'n'bass i używania napędzających, zniekształconych bitów i intuicyjnych, napędzanych basem form harmonicznych.

Future Cut wydała surową i mocno uderzającą EPkę Bloodline w Renegade Hardware w kwietniu 2000 roku, a następnie szybko z The Specialist/Razor's Edge w Infared w lipcu 2000 (która była niedostępna od 2001) i The Obsession/Tear Out Your w Metalheadz w czerwcu 2001 roku. Ich EPka Ghetto Style została wydana w Renegade Hardware we wrześniu 2001 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Obsession / Tear Out My Heart / Steppaz	Future Cut	06.2001	95[2]	-	Metalheadz METH 040	[written by D. Lewis, I. Babalola][produced by D. Lewis, I. Babalola]

Future Kings of Spain

Future Kings of Spain to irlandzki zespół rockowy założony w Dublinie w 2000 roku przez Joey'a Wilsona, Antona Hegarty'ego i Bryana McMahona. Cała trójka grała razem z byłym gitarzystą Spudgun Davem Layde w Mediumwave w latach 1996-1999. Zespół wydał dwa studyjne LP Future Kings of Spain (2003) i Nervousystem (2007) oraz jedną EPkę Les Debemos (2004). We wrześniu 2009 roku, po okresie bezczynności, wiele mediów muzycznych poinformowało o oświadczeniu na stronie internetowej zespołu, informującym, w jaki sposób zespół „doprowadził sprawy do końca”, nie podając jednak powodu tego pozornego rozpadu.

Zespół powstał w 2000 roku. Pomysł, aby nazwać zespół Future Kings Of Spain zrodził się, gdy Wilson „czytał dwa niepowiązane artykuły naraz i ułożył w kolejce słowa Future Kings po jednej stronie i Hiszpanii po drugiej”. W 2004 roku zespół zdobył nagrodę dla najlepszego nowego zespołu na Meteor Music Awards . Po podpisaniu kontraktu z japońską wytwórnią GMT Records zespół wystąpił dla 27 800 osób na SONICMANIA 2004 w Osace i Tokio. Koncertowali także i występowali z wieloma międzynarodowymi zespołami, w tym Biffy Clyro, Muse,Idlewild i The Strokes. „Hanging Around” pojawił się w tytułach otwierających komedię zombie z 2005 roku „Boy Eats Girl”.

Podczas Meteor Music Awards 2008 zespół był najczęściej nominowanym wykonawcą, nominowanym w 3 kategoriach - Najlepszy irlandzki zespół, Najlepszy irlandzki album i Najlepszy występ na żywo.Z tej okazji zespół odszedł z pustymi rękami. Zespół kontynuował występy do 2008 roku, choć nie tak często jak w poprzednich latach. W tym czasie Anton poślubił długoletnią dziewczynę Alison Curtis. Jeden z ostatnich występów zespołu miał miejsce na Oxegen 2008. W 2009 roku zespół rozpadł się bez podania powodu. Golden Plec napisał, że „jedną z wielkich tajemnic irlandzkiej sceny muzycznej początku lat dziewięćdziesiątych było to, jak Future Kings Of Spain nie przekształciła jednej z najlepszych irlandzkich płyt rockowych dekady w sukces na listach przebojów”. 4 września 2009 r. strona State.ie opisała, jak zespół zostawił krótką historię siebie na blogu zatytułowanym „Future Kings Of Spain 2000-2009”, mówiąc, że w rzeczywistości rozwiązali się w czerwcu 2009 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Face I Know/The Perfect Wait	Future Kings of Spain	04.2003	113[1]	-	Red Flag RF 03VS	[written by Joey Wilson][produced by Ted Niceley]
Your Starlight/ Kick It	Future Kings of Spain	06.2003	110[1]	-	Red Flag RF 05VS	[written by Joey Wilson][produced by Ted Niceley]
Hanging Around/ What's The Kim?	Future Kings of Spain	11.2003	161[1]	-	Red Flag RF 07VS	[written by Joey Wilson][produced by Ted Niceley]
Le Debemos EP	Future Kings of Spain	06.2004	127[1]	-	Red Flag RF 010VS	[written by Joey Wilson, Future Kings Of Spain][produced by Ted Niceley, Lenny Franchi]