Z archiwum...rocka

czwartek, 11 lutego 2021

Big Head Todd and the Monsters

BIG HEAD TODD AND THE MONSTERS, grupa amerykańska. Powstała w 1986r w Boulder w stanie Kolorado, utworzona przez trójkę przyjaciół z tamtejszej szkoły średniej. Skład: Todd Park Mohr - voc, g, k, Rob Squires - b, voc, Brian Nevin - dr, perc, voc.
W pierwszych latach działalności przemierzała kraj starym zdezelowanym mikrobusem marki Plymouth i koncertowała za groszowe stawki w klubach akademickich Chicago, San Francisco czy Minneapolis.

W 1989r utworzyła małą firmę płytową Big i dla niej nagrała dwa albumy: w tym samym roku „Another Mayberry" i w 1990r „Midnight Radio" (jego okładkę zaprojektował Chris Mars z The Replacements) z nieco naiwnym jeszcze repertuarem z pogranicza rocka, folku, bluesa, soulu i jazzu (np. Another Mayberry, Flander's Fields, The Moose Song, Bittersweet). Wiosną 1992r związała się z wytwórnią Giant i już dla niej zrealizowała w sierpniu tego roku w słynnych Paisley Park Studios w Minneapolis przy pomocy Davida Z, współpracownika Prince'a, jako producenta oraz m.in. Leo Kottke -g płytę, która odmieniła jej los - „Sister Sweetly".

Wysmakowane, pełne czaru, wykonywane z charakterystycznym luzem piosenki Mohra nawiązywały do bluesa spod znaku Alberta Collinsa, Buddy Guya i Steviego Raya Vaughana (Ellis Island, Circle), funk rocka z rejonów Band Of Gypsys Jimiego Hendrixa (Groove Thing), soulu a la Sly And The Family Stone (Sister Sweetly), country rocka bliskiego twórczości The Allman Brothers Band i Lynyrd Skynyrd (Soul For Every Cowboy), a wreszcie pop rocka w stylu Fleetwood Mac z okresu „Rumours" (Tomorrow Never Comes). Bardzo spodobały się amerykańskiej publiczności (nowa wersja Bittersweet zrobiła furorę w akademickich rozgłośniach) i w rezultacie album rozszedł się w ilości gwarantującej formacji nagrodę platynowej płyty.

Krokiem wstecz było niestety następne wydawnictwo - „Strategem" z 1994r. Nagrań dokonano tym razem w wynajętym na kilka tygodni Boulder Theater w Boulder, a produkcji podjęli się sami muzycy wraz z Andym Terrim, który od lat nagłaśniał ich koncerty. Niestety, w repertuarze zabrakło naprawdę udanych piosenek (wyróżniały się Shadowlands, Neckbreaker i Magdelina). Wyżej oceniono album „Beautiful World" z 1997r, nagrany w Plant Studios i Studio D w Sausalito w Kalifornii przy pomocy Jerry'ego Harrisona z The Talking Heads jako producenta i pianisty. Wynikiem była całość o większym ładunku rocka niż płyty wcześniejsze, ocierająca się nawet o styl Led Zeppelin [Caroline, Helpless), nie stroniąca wszakże od dawnych wpływów (np. przeróbka standardu bluesowego Boom Boom Johna Lee Hookera, nagrana z jego udziałem; funkrockowy utwór Beautiful World, przygotowany z Berniem Worrellem, byłym pianistą Parliament i Funkadelic; hendrixowska w klimacie ballada These Days Without You).
Dyskografię uzupełnia m.in. koncertowa czwórka „Sister Sweetly - Live" (Giant - Reprise, 1993), zawierająca przeróbkę utworu Everyday People zespołu Sly And The Family Stone.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bittersweet	Big Head Todd and the Monsters	01.1994	-	104[6]	Giant 18 369	[written by Todd Park Mohr][produced by David Z]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sister Sweetly	Big Head Todd and the Monsters	03.1993	-	117[64]	Giant 24 486	[platinum-US][produced by David Z]
Strategem	Big Head Todd and the Monsters	10.1994	-	30[8]	Giant 24 580	[produced by Andy Torri, Big Head Todd and the Monsters]
Beautiful World	Big Head Todd and the Monsters	03.1997	-	54[10]	Revolution 24 661	[produced by Jerry Harrison]
Riviera	Big Head Todd and the Monsters	04.2002	-	166[1]	Warner 48 266	[produced by Todd Park Mohr]

środa, 10 lutego 2021

Saw Doctors

Brzmienie zespołów rockowych z lat 60-tych, takich jak Beatles i Byrds, oraz obrazy klasy robotniczej Bruce'a Springsteena łączą się z tradycjami muzycznymi Irlandii i intensywnością punk rocka Saw Doctors . The Saw Doctors byli mało znanym lokalnym zespołem barowym w Tuam (wymawiane „Chewam”) w hrabstwie Galway, kiedy Mike Scott zaprosił ich do występu otwierającego trasę koncertową Waterboys w Irlandii i Wielkiej Brytanii w 1988 roku. Jednak w ciągu ostatniej dekady Saw Doctors okazali się najbardziej utytułowanym irlandzkim zespołem rockowym od czasów U2 . Wspomniany Washington Post The Saw Doctors przedstawia jako „jeden z najbardziej atrakcyjnych zespołów rockowych na świecie”.

The Saw Doctors odnieśli początkowy sukces swoim drugim singlem „I Useta Love Her”, utworem z turbodoładowaniem o pożądaniu starej dziewczyny podczas mszy. Pomimo sprzeciwu Kościoła katolickiego piosenka stała się najlepiej sprzedającym się singlem w historii Irlandii. spędził dziewięć tygodni na szczycie irlandzkich list przebojów. Po sukcesie wznowiono pierwszy singiel Saw Doctors „N17” o tęsknocie imigrantów za domem, który również stał się hitem numer jeden. Debiutancki album The Saw Doctors , If This Is Rock and Roll, I Want My Old Job Back , wydany w 1991 roku, również znalazł się na szczycie irlandzkich list przebojów.

Chociaż ich drugi album All the Way from Tuam , wydany w 1992 roku, został dobrze przyjęty w Irlandii, to Saw Doctors nie doczekali się pierwszego przeboju w Wielkiej Brytanii, aż do wydania czterościeżkowej EP-ki Small Bit of Love, pozycja numer 24 na brytyjskich listach przebojów. Druga EP-ka, World of Good, wydana w styczniu 1996 roku, osiągnęła 15 miejsce. Same Oul 'Town , trzeci album The Saw Doctors , został wydany w 1996 roku i wypadł jeszcze lepiej, osiągając szóste miejsce na brytyjskich listach przebojów. W 1997 roku Saw Doctors wydali album, Sing a Powerful Song , zawierający 17 utworów z ich wcześniejszych trzech albumów. W tym samym roku Saw Doctors nagrał „She Says” jako piosenkę przewodnią do serialu komediowego BBC Give My Head Peace. W maju 1997 roku w Irlandii ukazała się czterościeżkowa EP-ka zawierająca „She Says” i trzy nowe utwory - „School of Beauty”, „Days” i „Bushwackin '”.

The Saw Doctors dokonali komercyjnego przełomu w Stanach Zjednoczonych, kiedy „Never Mind the Strangers”, napisany wspólnie z oryginalnym perkusistą Padraigiem Stevensem , został wykorzystany przez Guinnessa w wartej milion dolarów radiowej kampanii reklamowej Harp Lager. Wydanie czwartego albumu Saw Doctors , Songs from Sun Street , zostało przełożone na wrzesień 1997 r., Kiedy to ich amerykańska wytwórnia Paradigm poprosiła ich o tournee po Stanach Zjednoczonych przed jego wydaniem. Villains? został wydany przez wytwórnię Shamtown w 2002 roku, a następnie kilka nagrań na żywo w 2003 ( Play It Again Sham! ) i 2004 ( Live in Galway ).Cure pojawił się w 2006 roku.

Czołowi kompozytorzy The Saw Doctors , Leo Moran (gitara) i Davey Carton (wokal), byli weteranami punkrockowej sceny Galway, kiedy stworzyli Saw Doctors . Carton wcześniej wykonywał swoją piosenkę „I Useta Love Her” w punkowej grupie Blaze X. Od 2013 roku w skład zespołu wchodzili Moran , Carton , Derek Murray (instrumenty klawiszowe), Rickie O'Neill (perkusja), Eimhin Cradock (perkusja , perkusja), Anthony Thistlewaite (gitara basowa, saksofon) i Kevin Duffy (instrumenty klawiszowe).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Small Bit Of Love	Saw Doctors	11.1994	24[3]	-	Shamtown SAW 001CD	[written by L. Moran][produced by Mike Edgar]
World Of Good	Saw Doctors	01.1996	15[3]	-	Shamtown SAW 002CD	-
To Win Just Once	Saw Doctors	07.1996	14[2]	-	Shamtown SAW 004CD	[written by L. Moran][produced by Mike Edgar]
Simple Things	Saw Doctors	12.1997	56[2]	-	Shamtown SAW 006CD	-
This Is Me	Saw Doctors	06.2002	31[2]	-	Shamtown SAW 012CD	-
Stars Over Cloughhanover	Saw Doctors	10.2005	69[1]	-	Shamtown SAW 014CD	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If This Is Rock And Roll, I Want My Old Job Back	Saw Doctors	06.1991	69[2]	-	Solid ROCK 7	[produced by Phil Tennant/Mike Scott]
All The Way From Tuam	Saw Doctors	10.1992	33[2]	-	Solid 4509911462	[produced by Phil Tennant ]
Same Oul' Town	Saw Doctors	02.1996	6[6]	-	Shamtown SAWDOC 004CD	-
Sing A Powerful Song	Saw Doctors	11.1997	85[1]	-	Shamtown SAWDOC 005CD	-
Songs From Sun Street	Saw Doctors	10.1998	24[2]	-	Shamtown SAWDOC 006CD	-
Villains?	Saw Doctors	10.2001	58[1]	-	Shamtown SAWDOC 008CD	[produced by Phil Tennant/Mike Scott]
Further Adventures Of... The Saw Doctors	Saw Doctors	10.2010	58[1]	-	Shamtown SAWDOC 017CD	[produced by Phil Tennant]

wtorek, 9 lutego 2021

Jack Fishman

Jack Fishman -ur. 14.06.1920r Londyn-zm. 10.04.1997r-pisarz,dziennikarz i autor piosenek.

Kariera Jacka Fishmana rozpoczęła się jako dziennikarza relacjonującego politykę Wielkiej Brytanii, a podczas drugiej wojny światowej zyskał szacunek i zaufanie Sir Winstona Churchilla. Później awansował i został redaktorem ogólnokrajowej gazety The Empire News, piszącej o powojennej Wielkiej Brytanii i zimnej wojnie. Jack był zaangażowany w ujawnienie notorycznego szpiega Kim Philby'ego.

Jego pierwsza książka, opublikowana w 1955 roku, „Siedmiu mężczyzn ze Spandau”, była dogłębnym profilem zbrodniarzy wojennych.

Potem nastąpiło „Prywatne życie Josepa Stalina”. Na początku lat 60-tych Jack opuścił dziennikarstwo, aby napisać swoją najbardziej udaną książkę „My Darling Clementine”, biografię Lady Clementine Churchill, która stała się międzynarodowym bestsellerem. Inne biografie to Humphrey Bogart i twórca Jamesa Bonda, Ian Fleming. Był współautorem bestsellerowego KG200, a za pośrednictwem JHP wydawał publikacje z zakresu kultury popularnej i książki dla dzieci.

Jack, również miał osobną karierę jako autor tekstów i był pierwszym brytyjskim kompozytorem, który otrzymał nagrodę Ivor Novello. W latach sześćdziesiątych pisał międzynarodowe hity dla takich artystów jak Petula Clark, Tom Jones, Hermans Hermits, Amen Corner oraz komponował i produkował muzykę do ścieżek dźwiękowych, w tym „Get Carter”. W latach 80-tych Jack został kierownikiem muzycznym i reżyserem Cannon Films.

Kompozycje Jacka Fishmana na listach przebojów

  [with  Renato Rascel]
12/1955 Arrivederci Darling   Anne Shelton 17.UK 
01/1956 Arrivederci Darling   Edna Savage 19.UK

[with   Joe Henderson ]
12/1957 Why Don't They Understand?  George Hamilton IV 10.US/22.UK
09/1970 Why Don't They Understand   Bobby Vinton 109.US

[with   Gilbert Bécaud, Louis Amade]
04/1961 Something Missing  Petula Clark 44.UK

[with  Ron Goodwin]
11/1961 My Friend the Sea   Petula Clark 7.UK

[with  Michel Fugain, Pierre Delanoë]
03/1968 If I Only Had Time  John Rowles 3.UK
11/1968 If I Only Had Time   Nick DeCaro 95.US

[with  Carlo Donida, Mogol]
07/1968 Help Yourself   Tom Jones 35.US/5.UK
04/1974 Help Yourself  The Undisputed Truth 63.US
11/1996 Help Yourself / Bigamy at Christmas  Tony Ferrino 42.UK

[with Giancarlo Bigazzi, Riccardo Del Turco]
12/1968 Something's Happening   Herman's Hermits 130.US/6.UK

[with  Lucio Battisti]
02/1969 (If Paradise Is) Half As Nice   Amen Corner 1.UK 

[with André Popp]
02/1970 Years May Come, Years May Go   Herman's Hermits 7.UK 

[with Frank Harvel, Jack Fishman  & Raymond Jeannot]
01/1971 The Song of My Life  Petula Clark  32.UK

Edna Savage

Edna Savage (ur. 21 kwietnia 1936r - zm. 31 grudnia 2000r ) była tradycyjną piosenkarką pop w Wielkiej Brytanii .

Savage urodziła się w Warrington , Lancashire w Anglii . Miała dwie starsze siostry. Jej ojciec był ogrodnikiem krajobrazu; jej matka piosenkarką amatorką. Opuściła szkołę w wieku 15 lat (powszechne w tamtych czasach w Wielkiej Brytanii). Początkowo uczyła się na operatora telefonicznego , ale po tym, jak dla kilku zespołów śpiewała , rzuciła pracę telefoniczną, aby śpiewać profesjonalnie.

Dwukrotnie brała udział w przesłuchaniach dla BBC, przed pierwszym występem w 1954 roku. Nagrała kilka płyt , z których tylko jedna znalazła się na liście przebojów „ Arrivederci Darling ” w 1956 roku, co uplasowało się na 19 miejscu brytyjskiej listy singli . W 1957 roku brała udział w Wielkiej Brytanii w eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji . Oprócz tego, że był krótko mężatką z innym piosenkarzem Terry Dene , Savage wyszła zamąż się jeszcze trzy razy.

Zmarła w wieku 64 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Arrivederci Darling/Bella Notte	Edna Savage	01.1956	19[1]	-	Parlophone R 4097	[written by Jack Fishman, Renato Rascel]

Anne Savage

Anne Savage (ur. 18 lipca 1969r) to brytyjska hard dance.

DJ .Savage urodziła się w Burnley , Lancashire w Anglii i wychowała w Ribble Valley . Uczęszczała do prywatnej szkoły Westholme . W młodym wieku pobierała lekcje gry na gitarze klasycznej. Pod koniec lat 80-tych grała na gitarze w punkowym zespole 53rd State.

Savage miała swoją pierwszą rezydencję w Wielkiej Brytanii jako DJ w Angels w Burnley, a później rezydowała w niesławnym Vague Club w Leeds . Była także częścią oryginalnego składu Tidy Girls , z Lisą Lashes , Lisą Pin-Up i Rachel Auburn. Kilkakrotnie pojawiła się w rankingu DJ Magazine „World's Top 100 DJs” i była jedyną kobietą wymienioną na liście „Top 10 Club DJs in Britain” przez Independent w niedzielę . Regularnie występowała jako DJ na imprezach klubowych, takich jak Tidy, Slinky, Frenzy i Storm.

Jej produkcja "Hellraiser" osiągnęła 74 miejsce na brytyjskiej liście singli w kwietniu 2003 roku.

W 2013 roku Anne Savage dołączyła do kierownictwa Ultra DJ, gdzie zarządzała rezerwacjami i promocją różnych DJ-ów. Savage dołączył do gospodarza i promotora imprezy "WeLoveHardHouse", którzy są gospodarzami obiektów w całej Wielkiej Brytanii.

Savage pojawiła się w odcinku „Faking It” na Channel 4, gdzie próbowała wyszkolić klasycznego muzyka, aby został DJ-em. Odcinek zakończył się zdobyciem nagrody BAFTA w 2002 roku dla najlepszego zespołu produkcyjnego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Need A Man	Tidy Girls presents Anne Savage	04.2000	77[1]	-	Tidy Trax TIDY 136CD	[written by Anne Savage, Tidy Boys][produced by Anne Savage, Tidy Boys]
Instantly / Junglize	BK & Anne Savage	03.2002	81[1]	-	Nukleuz NUKP 0385	[written by A. Savage, B. Keen][produced by A. Savage, B. Keen]
Real Freaks/Higher	Anne Savage/Trauma	04.2002	81[1]	-	Tidy Trax TIDY 169CD	-
Hellraiser	Anne Savage	04.2003	74[1]	-	Tidy Trax TIDY 186CD	[written by Anne Savage, Paul Maddox][produced by Anne Savage, Paul Maddox]
Psychout / Blackout	Anne Savage / Dark By Design	04.2004	89[1]	-	Goodgreef GGR 01	[written by A. Savage, G. West][produced by A. Savage, G. West]
Intoxicating Rhythm	Anne Savage, Vinylgroover	10.2004	87[1]	-	Tidy Trax TIDY 207CD	[written by Anne Savage, Jim Sullivan, Scott Attrill][produced by Anne Savage, Jim Sullivan, Scott Attrill]

Dickey Betts

Dickey Betts (właśc. Forrest Richard Betts; ur. 12.12.1943r, West Palm Beach, Floryda; Stany Zjednoczone) - g, voc; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań. Syn stolarza z zawodu i skrzypka z zamiłowania. Dorastał w domu pełnym muzyki bluegrass. Od piątego roku życia grał kolejno na ukulele, mandolinie, banjo, gitarze i perkusji. Ostatecznie wybrał jako główny instrument gitarę. Jego pierwszymi idolami byli Duane Eddy (wzorując się na nim, grał wówczas na czerwonym Gretschu, dopiero później zastąpił go Gibsonem Les Paulem), Chuck Berry, B.B. King, Freddie King i Albert King. Debiutował jako nastolatek w garażowych zespołach.

Na początku lat sześćdziesiątych utworzył pierwszą własną grupę - The Jokers (jej basista, Joe Dan Petty, został później pracownikiem ekipy technicznej The Allman Brothers Band). Ta bluesowa formacja została po latach uwieczniona w utworze Rock And Roll Hoochie Koo, napisanym przez Ricka Derringera, który był na jednym z jej koncertów. Po rozwiązaniu grupy Betts stanął na czele innego zespołu, The Second Corning. Oprócz swojej żony, Dale Betts - voc, p pozyskał do niego m.in. Larry'ego Reinhardta - g (później w Iron Butterfly), Reese'a Wynansa - org (później w zespole Steviego Raya Vaughana - Double Trouble) i Berry'ego Oakleya - b. Z nimi dokonał pierwszych nagrań. Zarejestrował utwory I Feel Free z repertuaru Cream i She Has Funny Cars z repertuaru The Jefferson Airplane (wydane po latach w retrospektywnym boksie „Dreams", sygnowanym przez The Allman Brothers Band).

W marcu 1969 dołączył wraz z Oakleyem do grupy The Allman Brothers Band. Z nią odniósł sukces. Był wraz z Greggiem Allmanem głównym twórcą jej repertuaru. To on napisał jej największy przebój, Ramblin' Man, zainspirowany muzyką country, oraz wiele podobnych, równie udanych ballad w rodzaju instrumentalnej Jessiki, Sail Away czy Seven Turns. On też skomponował jej najbardziej wyrafinowane jazzujące utwory w rodzaju In Memory Of Elizabeth Reed czy Kind Of Bird (ten drugi razem z Warrenem Haynesem). Dał się w niej też poznać jako zdolny wokalista i wybitny gitarzysta, zachwycający techniką slide (najlepszy przykład jego talentu to wielominutowy improwizowany dialog z Duane'em Allmanem w koncertowym nagraniu Mountain Jam z albumu „Eat A Peach", Capricorn, 1972).
W sierpniu 1974, nadal będąc członkiem formacji, zadebiutował jako solista płytą „Highway Call", sprzedaną w trzystu tysiącach egzemplarzy. Z początku Frank Fentner, jeden z szefów wytwórni Capricorn, chciał go wysłać do Paryża i tam zorganizować mu spotkanie w studiu ze słynnym skrzypkiem jazzowym Stephane Grappellim. Ostatecznie jednak album powstał w Stanach przy współudziale wybitnego skrzypka bluegrassbwego - Vassara Clementsa. W sesji wzięli też udział tacy muzycy, jak Chuck Leavell, pianista The Allman Brothers Band, i John Hughey, gitarzysta składzie zespołu Conwaya Twitty'ego. Stronę pierwszą wypełniły świetne country rockowe ballady na temat samotności, ale i uroków życia na południu Stanów - Highway Call, Long Time Gone, Rain, Let Nature Sing. Na stronie B znalazła się muzyka instrumentalna w stylu country, bluegrass i western swing, np. Hand Picked, Kissimmee Kid. Wraz z albumem ukazały się dwa single - we wrześniu Kissimmee Kid/ Time Gone i w listopadzie Highway Call/Rain. 1 listopada 1974 koncertem w klubie Mosque w Richmond w stanie Virginia rozpoczął trasę promującą album. W zespole akompaniującym, któremu dał nazwę An American Music Show, znaleźli się m.in. Clements oraz Spooner Oldham -k, muzyk sesyjny ze studia Fame w Muscle Shoals w Alabamie.

W 1976, po rozwiązaniu The Allman Brothers Band, Betts stanął na czele zespołu Great Southern. Nagrał z nim dwie udane płyty. Od 1978 do 1982 znowu występował w The Allman Brothers Band. Od 1982 do 1984 kierował zespołem The BHLT Band, do którego pozyskał m.in.
Jimmy'ego Halla, wokalistę znanego z zespołu Wet Willie, oraz dwóch kolegów z The Allman Brothers Band, Leavella i perkusistę Butcha Trucksa. W 1984 osiadł w Nashville i tam założył The Dickey Betts Band, do którego zwerbował świetnego gitarzystę Warrena Haynesa, znanego z grupy Davida Allana Coe, oraz pianistę Johnny'ego Neela.

W1986 odbył z nim wspólną trasę po Stanach z The Gregg Allman Band. W tym czasie współpracował z gwiazdami country, m.in. uczestniczył w nagraniach Hanka Williamsa Jr. oraz był współtwórcą przeboju Your Memory Ain't What It Used To Be Mickeya Gilleya. W 1988 udało mu się wraz z The Dickey Betts Band podpisać kontrakt z wytwórnią Epic. We własnym studiu Pegasus w Tallahassee na Florydzie nagrał dla niej udany album „Pattern Disruptive", wydany w listopadzie 1988, utrzymany w stylu The Allman Brothers (w sesji gościnnie wziął udział Trucks) i zawierający m.in. kompozycję Duane's Tune, poświęconą pamięci nieżyjącego gitarzysty formacji - Duane'a Allmana. Płyta przeszła jednak bez echa. W 1989 znowu znalazł się z Haynesem i Neelem - w składzie reaktywowanej po raz kolejny grupie The Allman Brothers Band.

Kompozycje Dickey'a Bettsa na listach przebojów

  [solo]
01/1971 Revival (Love Is Everywhere)   The Allman Brothers Band 92.US 
08/1973 Ramblin' Man   The Allman Brothers Band 2.US
01/1974 Jessica   The Allman Brothers Band 65.US
07/1975 Blue Sky   Joan Baez 57.US
03/1979 Crazy Love   The Allman Brothers Band 29.US
07/1979 Can't Take It with You   The Allman Brothers Band 105.US



[with   Gregg Allman]
11/1975 Nevertheless/Lousiana Lou and Three Card Monty John   The Allman Brothers Band 67.US


[with  Johnny Cobb & Mike Lawler]
09/1980 Angeline   The Allman Brothers Band 58.US

[with  Johnny Cobb]
08/1981 Straight from the Heart   The Allman Brothers Band 39.US

Bettie Serveert

BETTIE SERVEERT, grupa holenderska. Powstała w 1986 w Arnhem z inicjatywy dwóch muzyków na stałe związanych z zespołem De Artsen: Petera Vissera -g i Hermana Bunskoeke - b. Nazwę wzięła z poradnika dla początkujących tenisistów, napisanego przez słynną Betty Stove. W tym wcieleniu działała tylko kilka miesięcy. Odrodziła się w 1990 w Amsterdamie, gdy przestał istnieć zespół De Artsen (jego wokalista, Joost Visser, nie wytrzymał presji sukcesu i nieoczekiwanie odszedł; później zadebiutował jako solista albumem „Partners In Hair", Brinkman, 1994).

W sformowanym wtedy składzie oprócz Vissera i Bunskoeke znaleźli się: Carol van Dijk (ur. 22.04.1962r, Vancouver, Kanada) - voc, g i Berend Dubbe - dr. Van Dijk wcześniej nagłaśniała koncerty De Artsen, a Dubbe pracował w ekipie technicznej tego zespołu. Visser niezależnie od występów w Bettie Serveert jest DJ-em dyskotekowym, van Dijk - plastykiem w jednym z holenderskich studiów animacji.

Grupa zwróciła na siebie uwagę latem 1992 podczas New Music Seminar w Nowym Jorku i niebawem podpisała kontrakt z amerykańską firmą Matador, z brytyjską 4AD (dokładniej - z podległym jej wydawnictwem Guernica, a po nagraniu pierwszego albumu przeszła do Beggars Banquet) oraz z holenderską Brinkman. Już w październiku 1992 dorobiła się czwórki „Tomboy", a miesiąc później także albumu „Palomine", nagranego w Sound Enterprise Studio w Weesp, wyprodukowanego własnymi siłami wraz z Edwinem „Hankiem" Heathem i Fransem Hagenaarsem. Porównywana do The Throwing Muses, The Pretenders i Edie Brickell And The New Bohemians, przyznawała się raczej do fascynacji dokonaniami Joni Mitchell, Crazy Horse Neila Younga, Cpt. Beefheart And His Magic Band, a także Pavement. Miała ambicję stworzyć muzykę, odzwierciedlającą zarówno ból istnienia, jak i radości codziennego życia.

Zaproponowała własną odmianę rocka psychodelicznego, urzekającą surowym, garażowym brzmieniem i niezwykłą melancholijną nastrojowością, np. Kid's Allright, Palomine, Leg, Balentine, This Thing Nowhere, Sundazed To The Core. Przedstawiła też zgrabną przeróbkę ballady Healthy Sick zespołu Sebadoh (będącej z kolei parafrazą So Long Marianne Leonarda Cohena). Płytę, której towarzyszyły single Kid's Alright z końca 1992 i Palomine/Silent Spring/Small z lutego 1994, promowała m.in. na wspólnych koncertach w Europie z Belly i Dinosaur Jr. oraz w Stanach z Buffalo Tom, Come i Superchunk.

Więcej wysiłku włożyła w przygotowanie drugiego albumu - „Lamprey". Pracowała nad nim w trzech studiach w odległych punktach świata: Studio 150 w Amsterdamie, Air Studios w Londynie oraz Kingsway Studio w Nowym Orleanie. Współproducentem był wraz z nią Hagenaars. Wydana w styczniu 1995 płyta była dziełem podobnym do „Palomine", pozbawionym jednak garażowej aury debiutu, bardziej wyważonym, gładszym (np. Crutches, Ray Ray Rain, D. Feathers, Re-Feel-lt, Tell Me Sad, Silent Spring), choć i na niej nie brakowało utworów ostrych, hałaśliwych, pełnych napięcia (np. Totally Freaked Out, Keepsake). Towarzyszyły jej single Crutches/Shades/'Entire Races ze stycznia 1995 i Ray Ray Rain/Look Back In Anger z marca oraz czwórka „Something So Wild" z czerwca tego roku. Grupa promowała ją na koncertach w Europie i Stanach, a także w Japonii.

Mniejsze zainteresowanie niż „Palomine" i „Lamprey" wzbudziły albumy „Dust Bunnies" z marca 1997, wyprodukowany przez Bryce'a Goggina i powtarzający już tylko pomysły znane z tamtych płyt (np. Geek, Link, Mustier, Dust Bunnies, Story In A Nutshell, Heaven), oraz „Play Venus And Furs" z sierpnia 1998.
Dyskografię uzupełnia m.in. nagranie For All We Know na płycie „If I Were A Carpenter" (A&M, 1994) z przebojami The Carpenters w różnych wykonaniach.
Visser i Bunskoeke jako producenci współpracowali m.in. z Julią P. Hersheimer. Van Dijk gościnnie
uczestniczyła w nagraniach m.in. zaprzyjaźnionego : Serveert zespołu Buffalo Tom.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Palomine	Bettie Serveert	02.1994	122[1]	-	Beggars Banquet BBQ 28T	[written by Bettie Serveert][produced by Bettie Serveert, Edwin "Hank" Heath, Frans Hagenaars]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lamprey	Bettie Serveert	02.1995	117[1]	-	Beggars Banquet BBQ CD 169	[produced by Frans Hagenaars]

Beta Band

Beta Band -grupa brytyjska. Powstała w 1997 w Londynie, utworzona przez trzech Szkotów: Steve'a Masona - voc, Robina Jonesa - dr i Johna MacLeana -sampling. Z początku wsparł ją także Steve Duffy - b, ale zaraz potem odszedł. W 1998 dołączył Richard Green-tree - b.

Zaczęła od nagrania w domowych warunkach taśmy demo, która zwróciła uwagę Milesa Leonarda, szefa małej firmy Regal działającej w ramach EMI, oraz Davida Halliwella, byłego menażera zespołu Verve. Dzięki obydwu panom kariera The Beta Band w krótkim czasie nabrała rozmachu. Pierwsze płyty, czwórki "Champion Versions" z lipca 1997, "The Patty Patty Sound" z marca 1998 i "Los Amigos Del Beta Bandidos" z lipca tego roku (we wrześniu 1998 wszystkie nagrania powtórzono na albumie "The Three EPs"), przyjęto z ogromnym zainteresowaniem.

W prasie pojawiły się porównania do Primal Scream, Becka i Super Furry Animals, ale żadne nie było trafne. Eklektyczna, wyrosła z wielu źródeł, od psychodelii po ambient, pełna intrygujących efektów dźwiękowych muzyka The Beta Band nie przypominała niczego, co powstało wcześniej (np. Dry The Rain, Dog's Cot A Bone, The Monolith, Push It Out, Needles In My Eyes}. Grupa ugruntowała sukces koncertami o charakterze multimedialnych widowisk, m.in. w sierpniu 1997 na festiwalu w Reading oraz w maju 1998 w londyńskim International Student House (na ten występ przybyli m.in. Neil Hannon z Divine Comedy, Ed Simmons z The Chemical Brothers i Justine Frischmann z Elastiki).

Niestety, nie miał klasy pierwszych trzech czwórek formacji album "The Beta Band" z września 1999, jeszcze bardziej mozaikowy, chaotyczny, wręcz rozchwiany stylistycznie, pełen odniesień do tak różnych konwencji, jak klasyczny rock'n'roll, psychedelia, funk, hip hop, ambient czy muzyka eksperymentalna (np. The Beta Band Rap, It's Not Too Beautiful).

Mason jako solista firmował czwórkę "King Biscuit Time Sings Nelly Foggit's Blues In Me And The Pharaohs" (Regal, 1998). Ponadto wraz z Jonesem gościnnie uczestniczył w nagraniach Dra Johna.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Broke /Won/Dance O' er the border	Beta Band	07.2001	30[2]	-	Regal REG 60	[written by Stephen Mason,Robin Jones,John Maclean,Richard Greentree][produced by The Beta Band,Colin Emmanuel]
Human being/Unknown/The hard one	Beta Band	10.2001	57[2]	-	Regal REG 65	[written by Carole King,Stephen Mason,Robin Jones,Toni Stern,John Maclean,Richard Greentree][produced by The Beta Band,Colin Emmanuel]
Squares	Beta Band	02.2002	42[3]	-	Regal REG 69	[written by David Mackay,Sylvain Vanholme,Stephen Mason,Robin Jones,Raymond Vincent,John Maclean,Richard Greentree][produced by The Beta Band,Colin Emmanuel]
Assesment	Beta Band	04.2004	31[4]	-	Regal REG 102	[written by Stephen Mason,Robin Jones,John Maclean,Richard Greentree][produced by The Beta Band]
Out-Side	Beta Band	07.2004	54[2]	-	Regal REG 110	[written by Stephen Mason,Robin Jones,John Maclean,Richard Greentree]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Three EP' s	Beta Band	09.1998	35[8]	-	Regal 7243 4 97385 2 2	[produced by The Beta Band,Chris Allison]
The Beta Band	Beta Band	06.1999	18[4]	-	Regal REG 30	[produced by The Beta Band,Chris Allison]
Hot shots 2	Beta Band	07.2001	13[8]	200[1]	Regal REG 59	[produced by The Beta Band,Colin Emmanuel]
Heroes to zero	Beta Band	05.2004	18[6]	-	Regal REG 101	[produced by The Beta Band]
The Best of The Beta Band	Beta Band	10.2005	174[1]	-	Regal REG 126	[produced by The Beta Band, Colin "C-Swing" Emmanuel]

poniedziałek, 8 lutego 2021

Tuff Records

Wytwórnię na początku lat 60-tych założył producent i kompozytor-Abner Spector.To on był autorem hitów The Corsairs i The Jaynetts nagrywających dla Tuff.

Płyty tej wytwórni były dystrybuowane przez wytwórnie Chess spoza Chicago.Nazwisko Abnera Spectora często łączone jest ze znanym wokalistą Jimmie Raye ,który w 1964r wydał singiel Look At Me Girl (Crying)? /I Tried,który zyskał uznanie dopiero po wielu latach.
Artyści nagrywający dla wytwórni Tuff wyróżniali się oryginalnością na tle innych wykonawców tamtego okresu.Reprezentowali klasyczne brzmienie chicagowskiego odłamu Northern Soulu.Największymi hitami wytwórni były utwory:"Smoky Places" - Corsairs, "I Tried" w wykonaniu Jimmie Raye i "Sally Go Round The Roses" śpiewane przez The Jaynetts.

Hity na liście przebojów Billboard

369 Jaynetts - Sally Go 'Round The Roses 08.1963 2[12]
371 Jaynetts - Keep An Eye On Her 11.1963 120[2]
1808 Corsairs - Smoky places 12.1961 12[15]

Twilight/TwiNight Records

Twilight/TwiNight Records była założona w Chicago w marcu 1967 roku przez Petera H.Wrighta.Początkową nazwę TwiLight zmieniono po pięciu wydanych płytach na TwiNight,z powodu używania tej nazwy przez oddział Hush Rec w Kalifornii.

Jej siedzibą była 185 N. Wabash, 166 E. Superior a od 1969r Streeterville Center, 233 E. Erie, Suite 408. Wytwórnię tę zdominował jako wykonawca-Syl Johnson [miał 7 hitów na Billboard R&B; hit] i jako producent minn. The Notations.
W 1971r dorobiła się filli:DayLight,SunLight,Torrid i Blues On Blues. Peter H.Wright założyciel wytwórni urodził się w Chicago 31.07.1935r.Po ukończeniu roku nauki w collegu przystąpił do Federation of Musicians i pracował 30 lat jako trębacz.Miał także swój własny zespół i nagrania płytowe.Jako 17-letni chłopiec uczył się muzycznego biznesu w United Record Distributing Company w Indianapolis.

W 1960r zakłada własną firmę edytorską Peter H. Wright Associates, Inc. w Chicago.Zajmowała się ona całą gamą usług:promocją,reklamą,managementem,produkcją płyt,publikacjami muzycznymi itp.Jego partnerem był Don Carrone z Caron Productions mający kontakt z wykonawcami nagrywającymi dla różnych wytwórni minn.The Drew-Vels,The Naturals czy Andy & The Manhattans .

Na przełomie 1965/66 roku mający kontrakt z Capitol,The Drew-Vels i Patti Drew zgłaszają akces do wytwórni Wrighta-Quill Rec,zajmującej się rockiem garażowym i istniejącej przed pierwszymi wydawnictwami TwiLight Rec.

W latach 1965-1974 Peter Wright był menadżerem i producentem grupy The New Colony Six nagrywającej dla Centaur,Mercury,SunLight [10 hitów na Billboards charts].Największa gwiazda TwiNight Rec Syl Johnson nagrywał od 1959r bez większych sukcesów;jego pierwsza płyta dla nowej wytwórni to "Come On Sock It To Me," wydana w kwietniu 1967r.Po serii przebojowych nagrań odchodzi w 1971r do Hi Rec,gdzie był "cieniem" supergwiazdy Ala Greena.Wytwórnia działa do 1972 roku.

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

100 Syl Johnson - Come On Sock It To Me / Try Me 4/67 97[3]
103 Syl Johnson - Sorry Bout Dat / Different Strokes 8/67 95[2]
125 Syl Johnson - Is It Because I'm Black / Let Them Hang High 9/69 68[6]

Ultimae Records

Ultimae Records została założona w końcu 1999 roku przez Vincenta Villuisa w tym czasie członka zespołu Asura,specjalizująca się w ambient i trance.

Pierwotnie wytwórnia przyjęła nazwę Infinium Records,ale amerykańska spółka poprosiła ich o zmianę nazwy.Celem przedsięwzięcia była produkcja płyt własnego zespołu.Kilka miesięcy póżniej zajęli się produkcją ,promocją i dystrybucją albumu "Code eternity" macierzystej grupy -Asura i pierwszej kompilacji-Fahrenheit Project Part 1,wydanej na początku 2001r.Zostały na niej wykorzystane pięcioletnie doświadczenia Villouisa z Londynu i Brighton,gdy eksperymentował z mad trance,znajdując chętne i pełne zapału grupy do pracy w studio jak:Chi-A.D,Jaia,Toires i inne.
Następnym zadaniem było wyprodukowanie płyty,szwedzkiego zespołu rokującego duże nadzieje-Solar Fields.Zaproszono ich do Francji,gdzie spędzono kilka tygodni na pracy nad miksowaniem,masteringiem i stroną artystyczną płyty.Równocześnie przygotowywano ścieżki na drugą część kompilacji Fahrenheit Project.Pierwotnie można było ją nabyć drogą internetową z własnej witryny,nieco póżniej w styczniu 2002 r normalnie w sklepach płytowych.
We wrześniu 2002r ujrzała światło dzienne trzecia część wspomnianej kompilacji- Fahrenheit Project Part 3.Uruchomiono także nową stronę internetową wytwórni oferującą sprzedaż online.W W.Brytanii ich płyty są dostępne poprzez Chaos Unlimited ,która zapewnia im dystrybucję na tym obszarze.

Doug and the Slugs

Doug and the Slugs to kanadyjska grupa muzyczna pop założona w 1977 roku w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej. W latach 80-tych zespół miał na koncie wiele kanadyjskich hitów z pierwszej czterdziestki, w szczególności „Too Bad” (1980), „Who Knows How To Make Love Stay” (1982), „Making It Work” (1983) i „Tomcat Prowl”. (1988). Piosenka „Too Bad” posłużyła jako motyw przewodni w serialu telewizyjnym ABC The Norm Show z lat 1999-2001 , w którym wystąpił Norm Macdonald .

Zespół rozwiązano w 1987 roku, a wokalista Kurt Maloo rozpoczął solową karierę, wydając jak dotąd cztery albumy studyjne.

Grupa została założona w Vancouver w 1977 roku przez urodzonego w Toronto Douga Bennetta , który był grafikiem w swoim rodzinnym mieście, zanim przeniósł się do Kolumbii Brytyjskiej w połowie 1970 roku. Bennett był głównym autorem piosenek, frontmanem i wokalistą zespołu.

Po pewnych zmianach w pierwszych miesiącach, skład ustabilizował się do 1978 roku i przez całą karierę nagraniową (1978-1992) Doug and the Slugs składali się z głównego wokalisty Douga Bennetta, gitarzystów Richarda Bakera i Johna Burtona, klawiszowca Simona Kendalla, basisty Steve Bosley'a i perkusisty Johna „Wally” Watsona.

We wczesnych latach Doug and the Slugs mieli problemy ze skłonieniem właścicieli klubów do rezerwacji ich ze względu na ich nazwisko. Rozpoczęli bitwę zespołów w Vancouver w Body Shop, ale przegrali. Niezbyt zniechęcony, przedsiębiorczy Bennett wykuł podziemie oddanych fanów, promując własne tańce w salach społecznościowych (przede wszystkim Commodore Ballroom) w Vancouver i nadając tym tańcom przyciągające uwagę nazwy, takie jak „Beach Blanket Bungle”. Secret Agent Man ”i„ The Last Upper ”. Te tańce stały się popularnymi biletami ze względu na ich status gwarantowanej dobrej zabawy w latach 1978-1979. Doug and the Slugs organizują również coroczny festiwal tańca na świeżym powietrzu znany jako „Slugfest”.

Dzięki ciągłym występom na żywo zespół zyskał solidną rzeszę fanów w rejonie Vancouver. Zdeterminowany, by sprawować kontrolę nad własną muzyką i grafiką, zespół założył własną wytwórnię płytową, Ritdong Records i zawarł umowę dystrybucyjną z RCA Records dotyczącą ich nagrań (Bennett wybrał nazwę „Ritdong”, ponieważ opisał ją jako przez rozstrojoną gitarę). Ich debiutancki 45 singiel "Too Bad" został wydany w Ritdong w lutym 1980 roku i stał się znaczącym hitem w Vancouver, awansując na 2. miejsce na lokalnej stacji Top 40 CKLG . Wkrótce potem utwór wszedł do kanadyjskiej listy przebojów, stając się w pierwszej dziesiątce. Piosenka została również wykorzystana pod koniec lat 90-tych jako motyw przewodni serialu The Norm Show . W tym samym roku, Doug i menedżer zespołu, Sam Feldman zastawił swój dom, aby grupa nagrała debiutancki album, Cognac & Bologna , który został nagrany w Metalworks Studios w Mississauga , Ontario .

W latach 80-tych pojawił się szereg singli i albumów. Ich największym sukcesem był utwór Music For The Hard Of Thinking z 1982 roku , który w Kanadzie zajął 22. miejsce i wyodrębnił dwa single z Top 40 : „Who Knows How To Make Love Stay” i „Making It Work”. Jednak zespół nie przebił się na arenie międzynarodowej i RCA zakończyło swoją umowę dystrybucyjną z Ritdong w 1984 roku, po wydaniu kompilacji z najlepszymi przebojami Ten Big Ones .

Następnie Ritdong zawarł umowę dystrybucyjną z A&M Records . Dzięki tej umowie wydano dwa albumy Doug & The Slugs, Popaganda z 1984 roku i Tomcat Prowl z 1988 roku , a także solowy album Douga Bennetta, Animato z 1986 roku , na którym zagrali wszyscy Slugsi.

Umowa Ritdonga z A&M wygasła po Tomcat Prowl , a grupa nie nagrywała przez kilka lat. Ostatni album Doug and The Slugs, Tales From Terminal City z 1992 roku , ukazał się nakładem ich własnej wytwórni Tomcat Records. Jest to jedyny album Doug and The Slugs, który nie trafił na kanadyjskie listy przebojów.

Większość The Slugs opuściła zespół po 1992 roku, chociaż Kendall pozostał do 1994 roku. Po tym czasie Bennett koncertował z ciągle zmieniającą się obsadą nowych muzyków, nadal występując jako Doug and the Slugs. Oryginalny Slugs ponownie połączył siły, by wesprzeć Douga na dwóch koncertach z okazji 25-lecia w Vancouver w 2003 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Day By Day	Doug & the Slugs	09.1985	62[13]	-	Liberation LS 1492/-	-

Double

Double - duet muzyczny pochodzący ze Szwajcarii, powstały w 1983 roku w Zurychu.
Grupa została założona przez dwóch członków zespołu Ping Pong, Kurta Maloo i Felixa Hauga. W 1983 roku duet wydał minialbum Naningo, na którym znalazły się takie utwory jak „Naningo” oraz „El Dorado”.

Ich sukces na rynku muzycznym przyczynił się do wydania pierwszej długogrającej płyty Blue w 1985 roku, która dotarła między innymi do 51. miejsca zestawienia The Billboard 200. Trzeci singel zespołu, „The Capitan of Her Heart”, został swoistą wizytówką zespołu, plasując się na 4. pozycji w notowaniu Adult Contemporary, 16. miejscu listy The Billboard Hot 100, 8. miejscu listy UK Singles Chart czy 18. pozycji Listy Przebojów Programu Trzeciego w Polsce.

Wydany w 1987 roku kolejny album grupy, Dou3le, nie powtórzył sukcesu płyty Blue, mimo iż promował go singel „Devil’s Ball”, który również notowany był na wielu europejskich listach przebojów, docierając między innymi do 71. pozycji na UK Singles Chart.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Captain Of Her Heart/Your Prayer Takes Me Off Part II (Dub)	Double	01.1986	8[11]	16[18]	Polydor POSB 779	[written by Kurt Maloo, Felix Haug][produced by Double]
Your Prayer Takes Me Off/I Know A Place	Double	01.1986	91[1]	-	Polydor POSP 784	[written by Kurt Maloo, Felix Haug][produced by Double]
Devil's Ball	Double	11.1987	71[4]	-	Polydor POSP 888	[written by Kurt Maloo, Felix Haug][produced by Felix Haug, Double]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blue	Double	03.1986	69[4]	30[21]	Polydor POLD 5187	[produced by Double]

GTO Records

GTO Records to brytyjska wytwórnia płytowa, która w latach 70-tych wydała wiele hitów. Trwała od 1974 do 1981 roku i koncentrowała się głównie na muzyce pop i disco . Akronim reprezentował Gem Toby Organization.

Właścicielami wytwórnii zostali współzałożyciele Bell Records UK Dick Leahy i Laurence Myers Gem Records w 1974 roku, po tym jak Myers założył GTO Films i Arcade Records w okresie od 1972 do 1974 roku . Pierwszym nagraniem GTO - 4 lipca 1974 roku - był singiel „Up in a Puff of Smoke” Polly Brown , a wytwórnia skupiała się na nagraniach popowych i disco, takich artystów jak Billy Ocean , The Dooleys i Heatwave , a także wydała albumy Donny Summer w Wielkiej Brytanii, z których wszystkie okazały się hitami. Lulu również krótko nagrywała dla wytwórni. Największym hitem wydanym przez wytwórnię był „ I Feel Love ” Donny Summer , który osiągnął pierwsze miejsce w 1977 roku.

W 1978 roku wytwórnia została sprzedana CBS Records po osiągnięciu wysokiego poziomu przebojów dla nowej wytwórni. Od tego czasu płyty Donna Summer przeniosły się do Casablanca Records , a hity innych zespołów zaczęły wysychać przez następne dwa lata. Wytwórnia została zamknięta pod koniec 1981 r., kiedy jej katalog został usunięty lub przeniesiony do Epic Records - również należącej do CBS. Przed sprzedażą i transferem artystów Epic dystrybuował wiele albumów GTO, a mianowicie produkcję Heatwave.

Katalog wsteczny GTO jest obecnie własnością Sony Music .

Single na liście przebojów UK top 40 Chart

    "Only You Can" - Fox (1975 UK #3)[5]
    "Imagine Me Imagine You" - Fox (1975 UK #15)[5]
    "Play Me Like You Play Your Guitar" - Duane Eddy (1975 UK #9)[6]
    "Please Tell Him That I Said Hello" - Dana (1975 UK #8)[7]
    "It's Gonna Be a Cold Cold Christmas" - Dana (1975 UK #4)[7]
    "No Regrets" - The Walker Brothers (1976 UK #7)[8]
    "S-S-S-Single Bed" - Fox (1976 UK #4)[5]
    "Never Gonna Fall in Love Again" - Dana (1976 UK #31)[7]
    "Fairytale" - Dana (1976 UK#13)[7]
    "Love Really Hurts Without You" - Billy Ocean (1976 UK #2)[9]
    "L.O.D. (Love on Delivery)" - Billy Ocean (1976 UK #19)[9]
    "Stop Me (If You've Heard it All Before)" - Billy Ocean (1976 UK #12)[9]
    "Love to Love You Baby" - Donna Summer (1976 UK #4)[10]
    "Winter Melody" - Donna Summer (1976 UK #27)[10]
    "Red Light Spells Danger" - Billy Ocean (1977 UK #2)[9]
    "I Feel Love" - Donna Summer (1977 UK #1)[10]
    "I Remember Yesterday" - Donna Summer (1977 UK #14)[10]
    "Love's Unkind" - Donna Summer (1977 UK #3)[10]
    "Boogie Nights" - Heatwave (1977 UK #2)[11]
    "Too Hot to Handle" - Heatwave (1977 UK #15)[11]
    "I Can Prove It" - Tony Etoria (1977 UK #21)[12]
    "Think I'm Gonna Fall in Love With You" - The Dooleys (1977 UK #13)[13]
    "Love of My Life" - The Dooleys (1977 UK #9)[13]
    "Back In Love Again" - Donna Summer (1978 UK #29))[10]
    "The Groove Line" - Heatwave (1978 UK #12)[11]
    "Mind Blowing Decisions" - Heatwave (1978 UK #12)[11]
    "Always and Forever" - Heatwave (1978 UK #9)[11]
    "A Rose Has to Die" - The Dooleys (1978 UK #11)[13]
    "From East to West" - Voyage (1978 UK #13)[14]
    "Honey I'm Lost" - The Dooleys (1979 UK #24)[13]
    "Let's Fly Away" - Voyage (1979 UK #38)[14]
    "Wanted" - The Dooleys (1979 UK #3)[13]
    "The Chosen Few" - The Dooleys (1979 UK #7)[13]
    "Love Patrol" - The Dooleys (1980 UK #29)[13]
    "Living By Numbers" - New Musik (1980 UK #13)[15]
    "This World of Water" - New Musik (1980 UK #31)[15]
    "Sanctuary" - New Musik (1980 UK #31)[15]
    "Gangsters of the Groove" - Heatwave (1981 UK #19)[11]

           Albumy na liście przebojów UK Album Charts

    Fox - Fox (1975 UK #7)[5]
    No Regrets - The Walker Brothers (1976 UK #49)[8]
    Love to Love You Baby - Donna Summer (1976 UK #16)[10]
    A Love Trilogy - Donna Summer (1976 UK #41)[10]
    Too Hot to Handle - Heatwave (1977 UK #46)[11]
    I Remember Yesterday - Donna Summer (1977 UK #3)[10]
    Central Heating - Heatwave (1978 UK #26)[11]
    Greatest Hits - Donna Summer (1978 UK #4)[10]
    Voyage - Voyage (1978 UK #59)[14]
    The Best of The Dooleys - The Dooleys (1979 UK #6)[13]
    The Chosen Few - The Dooleys (1979 UK #56)[13]
    Full House - The Dooleys (1980 UK #54)[13]
    From A to B - New Musik (1980 UK #35)[15]
    Candles - Heatwave (1981 UK #29)[11]
    Anywhere - New Musik (1981 UK #68)[15]

Dooleys

The Dooleys byli męsko-żeńską grupą popową z Wielkiej Brytanii, składającą się w szczytowym momencie z ośmiu członków - sześciu z nich z rodziny Dooley. Grupa wylansowała kilka brytyjskich hitów w latach 1977- 1981, w tym z Top 10 „Wanted”, „Love of My Life” i „The Chosen Few”.

Grupa powstała pod koniec lat 60-tych jako „The Dooley Family”, w skład której weszli bracia Jim (wokal), John ( gitara i wokal) i Frank (gitara i wokal) z siostrami Marie, Anne i Kathy (wszystkie śpiewają). Grupa z siedzibą w Ilford w hrabstwie Essex wykonywała pracę głównie ograniczoną do teatrów i hoteli, ponieważ trzech najmłodszych członków wciąż chodziło do szkoły i dlatego nie wolno im było występować w pubach . Występowali w programach rozrywkowych u boku popularnych artystów, takich jak Bob Monkhouse , Frankie Howerd , Norman Collier i Anne Shelton .

W 1972 roku dołączył do nich przyjaciel Bob Walsh (gitara basowa), urodzony w Manchesterze . Jego brat Vince Miller był klubowym komperem i prowadził agencję rezerwacji razem z kolegą Brianem Millsem. Para zabrała grupę do Manchesteru na kilka prób w klubach północnej Anglii . Spodobały im się publiczność i powiedziano im, że mogliby osiągnąć większy sukces, gdyby na stałe osiedlili się na północy Anglii . W rezultacie przenieśli się do Worsley w Lancashire w 1973 roku bez Marie, która była już w ciąży ze swoim pierwszym dzieckiem i nie czuła, że może związać się z zespołem.

Po ich przeprowadzce na północ większość koncertów została zarezerwowana przez Jima i Boba (którzy spędzali wieczory odwiedzając kluby pracujących mężczyzn, sprzedając występy). W tamtym czasie główni agenci nie byli zainteresowani tego rodzaju grupą rodzinną i potrzeba było dużo pracy ze strony zespołu, aby przekonać ich, że jest inaczej. W międzyczasie nadal szlifowali swój warsztat i grali w klubach. W końcu podpisali kontrakt menedżerski z Kenem Wildem; przedstawił ich perkusiście Alanowi Boganowi, który dołączył do zespołu.

Zyskali pierwszy kontrakt nagraniowy z Johnem Schroederem, który podpisał z nimi kontrakt w swojej firmie Alaska Records w 1974 roku i wydał dwa single . Pierwszym z nich był „Hands Across the Sea” (choć jego wydanie zostało opóźnione z powodu wejścia do konkursu Song for Europe ).

W 1975 roku zostali zaproszeni na tournee po Europie Wschodniej. Podczas trasy nagrali album na żywo w Rossia Hall w Moskwie (The Dooley Family in Moscow, Live Concert at Rossia Hall, 29 October 1975). Album sprzedał się tam w dwóch milionach egzemplarzy To było kilka lat przed tym jak mieli przebój w swojej ojczyźnie, i jakieś trzy lata przed koncertami Eltona Johna w Rosji.

W domu w 1975 roku The Dooleys nagrali melodię przewodnią do programu edukacyjnego dla dorosłych w telewizji BBC pt. On the Move , w którym wystąpił Bob Hoskins . Ich występy na żywo przyniosły im także nagrody w klubach, takich jak „Najlepsza grupa” na rozdaniu nagród Club Mirror National Club Acts w 1976 roku .

Świadomi, że Billy Ocean znalazł się na brytyjskiej liście przebojów z piosenką napisaną przez Bena Findona, który również napisał ich pierwszy singiel, skontaktowali się z nim, a on poszedł zobaczyć ich występy. Tam zaoferował im kontrakt nagraniowy z GTO Records .

Latem 1977 roku (dekadę po powstaniu) The Dooleys mieli swój pierwszy hit „Think I'm Gonna Fall In Love With You”.

Do dotychczasowych członków rodziny dołączyła na początku 1979 roku najmłodsza członkini grupy Helen ( klawisze ). Kolejne hity w Wielkiej Brytanii dały im rekord bycia najlepszym artystą rodzinnym, jaki kiedykolwiek pojawił się na przebojowym singlu.

Po serii hitów z różnym powodzeniem podróżowali po Europie i Dalekim Wschodzie jako jeden z najbardziej lubianych występów na żywo . Powodzenie na listach przebojów osiągnął szczyt w 1979 roku, kiedy to zdobyli dwa największe hity: „Wanted” (nr 3 w Wielkiej Brytanii) i „The Chosen Few” (nr 7 w Wielkiej Brytanii). „Wanted” był również hitem w Japonii, gdzie osiągnął #1 przez dziesięć tygodni, co doprowadziło do ich wystepu na Tokyo Music Festival w 1980 roku. Zdobyli „Gold Award” (drugie miejsce) z piosenką „Body Language” (piosenka napisana przez Bena Findona, Mike'a Myersa i Robert Puzey), który również poszedł do nr. 1 (przez siedem tygodni).

Pomimo międzynarodowego sukcesu The Dooleys, hity w ich ojczyźnie zaczęły wysychać, chociaż byli wciąż główną klubową atrakcją, zdobywając nagrodę „Club Mirror Club Acts Award” dla najlepszej grupy w 1981 r. Wkrótce potem Anne i Bob założyli rodzinę, co doprowadziło ich do opuszczenia grupy. Helen również zdecydowała się wyjechać w tym samym czasie, a trójka wyruszyła na nowe życie w RPA. Anne została zastąpiona przez byłą Miss Ireland Universe, Vicki Roe (aka Valerie Roe), a zastępcą Boba na basie był Gaz Morgan. Przed sukcesem Tokyo Music Festival, Dooleys zatrudniali Johna „Dixie” Taggarta jako dyrektora muzycznego i klawiszowca. Taggart przejął wszystkie obowiązki związane z klawiszami po odejściu Helen.
W połowie lat osiemdziesiątych bracia John i Frank oraz perkusista Alan Bogan opuścili grupę. Zastąpili ich kolejni muzycy, tacy jak: perkusista Paul Dean, basista Phil Brown i klawiszowiec David John Hinson. Chociaż Jim i Kathy kontynuowali. John, Frank i Alan utworzyli "The New Dooleys" około dwunastu miesięcy po odejściu, ale w 1992 roku było już po wszystkim i obie grupy wycofały się z występów. W ostatnich latach bracia Dooley (Jim, John, Joe i Frank) nagrali kolekcję nowych piosenek, która ukazała się na początku 2007 roku.

W 2012 roku Helen, Anne i Bob (obecnie mieszkający w Somerset West niedaleko Kapsztadu w RPA) wystąpili jako zespół Shiraz.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Think I'm Gonna Fall In Love With You/Goodbye Hallelujah Island	Dooleys	07.1977	13[10]	-	GTO GT 95	[written by B. Findon, M. Myers][produced by Ben Findon]
Love Of My Life/Only You Can Get Me By	Dooleys	11.1977	9[11]	-	GTO GT 110	[written by B. Findon, M. Myers][produced by Ben Findon]
Don't Take It Lyin' Down/Forever	Dooleys	05.1978	60[4]	-	GTO GT 220	[written by B. Findon, M. Myers][produced by Ben Findon]
A Rose Has To Die/Hungry For Love	Dooleys	09.1978	11[11]	-	GTO GT 229	[written by B. Findon ][produced by Ben Findon]
Honey I'm Lost/I Dedicate My Life	Dooleys	02.1979	24[9]	-	GTO GT 95	[written by B. Findon, M. Myers][produced by Ben Findon]
Wanted/Movie Stars (And Comic Book Heroes)	Dooleys	06.1979	3[14]	-	GTO GT 249	[written by B. Findon, M. Myers, B. Puzey][produced by Ben Findon]
The Chosen Few/A Million To One	Dooleys	09.1979	7[11]	-	GTO GT 258	[written by B. Findon ][produced by Ben Findon]
Love Patrol/Once Upon A Happy Ending	Dooleys	03.1980	29[7]	-	GTO GT 260	[written by B. Findon, M. Myers, B. Puzey][produced by Ben Findon]
Body Language/Whispers/Sign Of The Times	Dooleys	09.1980	46[4]	-	GTO GT 276	[written by B. Findon, M. Myers, B. Puzey][produced by Ben Findon]
And I Wish/Love Trap	Dooleys	10.1981	52[3]	-	GTO GT 300	[written by B. Blue, R. Smith][produced by Barry Blue]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Best of The Dooleys	Dooleys	06.1979	6[21]	-	GTO GTTV 038	[produced by Ben Findon]
The Chosen Few	Dooleys	11.1979	56[4]	-	GTO GTLP 040	[produced by Ben Findon]
Full House	Dooleys	10.1980	54[2]	-	GTO GTTV 050	[produced by Ben Findon]

Bo Donaldson and The Heywoods

Bo Donaldson & The Heywoods są amerykańską grupą pop , znana głównie ze swoich singli z lat 70-tych , „Billy Don't Be a Hero ” i „ Who Do You Think You Are ”.

Zespół został założony w Cincinnati w Ohio w 1965 roku przez ich lidera, Roberta Waltera „Bo” Donaldsona . Została po raz pierwszy odkryta podczas touru z The Osmonds na początku lat 70-tych i podpisała kontrakt z Family Productions, wydając swój pierwszy singiel w 1972 roku, „Someone Special”, ale ich wielki przełom nastąpił po przeprowadzce do ABC Records i współpracę z producentem płytowym Steve Barri w 1973.

Chociaż ich pierwszemu singlowi z ABC „Deeper and Deeper” nie udało się zrobić dużego wrażenia na listach , począwszy od 1974 roku, zespół rozpoczął ciąg hitów. Ich pierwsze dwa (dwa) i największe hity były covery z brytyjskimi przebojami, których oryginalne wersje nie były hitami w USA: „ Billy Don't Be a Hero ” (cover piosenki numer 1 w Wielkiej Brytanii Paper Lace, która osiągnęła pierwsze miejsce przez 2 tygodnie na liście Hot 100 dzięki wersji Heywoods) oraz „ Who Do You Think You Are ” (napisane przez Clive'a Scotta i Des Dyera z Jigsaw , który pierwotnie stał się hitem dla Candlewick Green i osiągnął 15 miejsce na liście Hot 100 dzięki wersji Heywoods). Potem nastąpił ich ostatni hit z listy 40 najlepszych, „The Heartbreak Kid” (# 39 na liście przebojów Hot 100), oraz ich ostatni przebój z listy przebojów Hot 100, „ Our Last Song Together ” (# 95 na liście Hot 100, kolejny przebój z Wielkiej Brytanii, pierwotnie nagrany przez autora tekstów Neila Sedakę). "Billy Don't Be a Hero" sprzedał się w ponad trzech i pół miliona egzemplarzy, otrzymując złoty krążek przez RIAA w czerwcu 1974 r.

W 1975 roku rozpoczęli migrację do trzech innych wytwórni, gdy hity wyschły pod koniec dekady. W 1978 roku byli znani jako „The Bo Donaldson Band” i ostatecznie rozstali się po wypróbowaniu muzyki country bez powodzenia w latach 80-tych. Ponownie zreformowali się w 1996 roku jako zespół nostalgii i nadal pojawiają się, szczególnie w nostalgicznym programie Barry'ego Williamsa , Original Idols Live .

W 1975 roku zespół pracował nad drugim albumem dla ABC, w tym „Our Last Song Together”, wydanym jako singiel (który trafił na listy przebojów) oraz „Take Me Make Me Yours”, który pozostaje do dziś niewydany. Ostatecznie grupa opuściła wytwórnię i dołączyła do Capitol Records, gdzie nagrali piosenki Nicky'ego Chinna i Mike'a Chapmana, zespołu odpowiedzialnego za pisanie i produkcję brytyjskiego zespołu The Sweet , i wydali album „Farther On” w 1975 roku.

Główny wokalista i trębacz Mike Gibbons zmarł 2 kwietnia 2016 r. w wieku 71 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Special Someone/I Wish I Could	Bo Donaldson and The Heywoods	10.1972	-	64[8]	Family Productions 0911	[written by Harold Jones][produced by John Madara]
Billy, Don't Be A Hero/Don't Ever Look Back	Bo Donaldson and The Heywoods	04.1974	-	1[2][19]	ABC 11435	[written by M. Murray, P. Callander][produced by Steve Barri]
Who Do You Think You Are/Fool's Way Of Lovin'	Bo Donaldson and The Heywoods	07.1974	-	15[12]	ABC 12006	[written by C. Scott, D. Dyer][produced by Steve Barri]
The Heartbreak Kid/Girl Don't Make Me Wait	Bo Donaldson and The Heywoods	11.1974	-	39[7]	ABC 12039	[written by Michael Price, Daniel Walsh][produced by Steve Barri]
Our Last Song Together/Make The Most Of This World	Bo Donaldson and The Heywoods	07.1975	-	95[2]	ABC 12108	[written by N. Sedaka, H. Greenfield][produced by Steve Barri]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bo Donaldson and The Heywoods	Bo Donaldson and The Heywoods	07.1974	-	97[16]	ABC 824	[produced by Steve Barri]