Z archiwum...rocka

piątek, 20 grudnia 2019

Blue Mink

Grupa brytyjska. Działała w Londynie od 1969 do 1975. Założył ja Roger Cook (właśc. Roger James Cook; 19.08.1941, Bristol) - voc. k, g, znany z duetu David And Jonathan. W pierwszym składzie znaleźli się też ciemnoskóra amerykańska piosenkarka Madeline Bell (23.07.1942) oraz muzycy sesyjni: Roger Coulam (26.04.1944) - k, vib, mand, Alan Parker (26.08.1944) -g, Herbie Flowers (19.05.1941) - b i Barry Morgan - dr (Parker i Flowers wcześniej występowali w zespole Rumplestiltskin, a Morgan w Gulliver's People). W 1973 Coulama zastąpiła Ann Odell - k oraz. dołączył Ray Cooper - perc.

Grupa bez trudu zdobyła popularność ujawniającymi zazwyczaj soulową inspirację, zaraźliwie chwytliwymi, wykonywanymi z duża ekspresją piosenkami, tworzonymi przez Cooka wraz z Rogerem Greenawayem, dawnym partnerem z duetu David And Jonathan, ale też m.in. przez Flowersa. Największy sukces na listach przebojów odniosły single Melting Pot/Gimme Reggae z 1969, Good Morning Freedom/Mary Jane i Our World/Pastures Now, oba z 1970, The Banner Man/Mind Your Own Business z 1971, Stay With Me/We'll Be There z 1972 i Randy/John Brown's Down z 1973.

Bell jako solistka firmowała płyty: "Bell's A Poppin'" (Philips, 1967), "Doin' Things" (Philips, 1968), "Madeline Bell" (Philips, 1971), "16 Star Tracks By Madeline Bell" (Philips, 1971), "Comin' Atcha" (RCA, 1973) i "This Is One Girl" (Pye, 1976), a z własnym zespołem Seven Ages Of Man - "Seven Ages Of Man" (Rediffusion, 1972). Gościnnie uczestniczyła w nagraniach m.in. Dusty Springfield, Joe Cockera, Donovana, Eltona Johna, Manfreda Manna i Roda Stewarta.

Cook wyjechał do Nashville i tam kontynuował karierę kompozytorska. Nawiązał też współpracę z Hugh Cornwellem byłym wokalistą The Stranglers. Parker, Flowers i Morgan w okresie działalności grupy występowali też w big bandzie rockowym C.C.S. Po rozwiązaniu Blue Mink wrócili do pracy muzyków sesyjnych. Flowers odniósł też sukces z zespołem Sky. Odell trafiła do grupy Chopyn.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Melting Pot/Gimme Reggae	Blue Mink	11.1969	3[15]	-	Phillips BF 1818	[written by Cook/Greenaway][produced by Blue Mink]
Good Morning Freedom/ Mary Jane	Blue Mink	03.1970	10[10]	-	Phillips BF 1838	[written by Cook/Greenaway/Hammond/Hazelwood][produced by Blue Mink]
Our World/Pastures New	Blue Mink	09.1970	17[9]	64[6]	Phillips 6006 042	[written by Flowers/Pickett][produced by Blue Mink]
The Banner Man/Mind Your Own Business	Blue Mink	05.1971	3[14]	-	Regal Zonophone RZ 3034	[written by Cook/Flowers/Greenaway][produced by Blue Mink]
Stay With Me/We'll Be There	Blue Mink	11.1972	11[13]	-	Regal Zonophone RZ 3064	[written by Cook/Flowers/Greenaway][produced by Blue Mink]
By The Devil/I Can't Find The Answer	Blue Mink	03.1973	26[9]	-	EMI EMI 2007	[[written by Guy Fletcher, Doug Flett][produced by Blue Mink]
Randy/John Brown's Down	Blue Mink	06.1973	9[11]	-	EMI EMI 2028	[written by Cook/Flowers/Greenaway][produced by David Mackay]

Blue Magic

Amerykański wokalny kwintet rhythm'n'bluesowy założony w czerwcu 1973r w Filadelfii.W tym samym roku podpisali kontrakt z Atlantic.Ich nagrania jako producent sygnował od początku nestor filadelfijskiej sceny muzycznej Norman Harris.Ich wczesne nagrania pojawiały się na litach bestsellerów r&b.;

Większą popularnośc zdobyli w 1974r po wydaniu przeboju Sideshow,sprzedanego w milionowym nakładzie.Wizytówką zespołu były sentymentalne ballady.Wydany w 1975r album Thirteen Blue Magic Lane utrzymał ich popularność przynosząc popularny taneczny kawałek We're On The Right Track.W tymże roku odbywa swoje pierwsze wielkie turnee występując w 48 stanach USA i pięciu krajów Europy.Zostali uznani za najlepszą nową grupę w 1975r w Ebony Award.

Od 1976r Blue Magic zaczyna tracić popularność,czego rezultatem było odejście z grupy Richarda Pratta w 1981r.Sam zespół wrócił na r&b; listy przebojów w 1981r i 1983 odzyskując względy wydanym w 1989r albumem From Out of the Blue.

W latach 90-tych jej lider Theodore Mills odchodzi z zespołu kontynując karierę solową.Zrekonstruowany Blue Magic z braćmi Sawyerami,Keithem Beatonem i liderem Wade Elliottem kontynuował występy w popularnych soulowych show minn.70s Soul special.Wielkim plusem grupy była choreografia ,co pozwoliło im wystąpić w wielu programach telewizyjnych :"Soul Train" ,"The Mike Douglas Show", "The Jerry Blavat Show" ,"Dancin' On Air" i "A.M. Philadelphia".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Spell/Guess Who	Blue Magic	03.1973	-	-	Atco 6910	[30[4].R&B; Chart][Written by: T. Mills][Produced by: Norman Harris]
Look Me Up/Spell	Blue Magic	08.1973	-	-	Atco 6930	[36[11].R&B; Chart][Written by: N. Harris-A. Felder][Produced by: Norman Harris]
Stop to start/Where have you been	Blue Magic	02.1974	-	74[6]	Atco 6949	[Written by: Jimmy Grant, Allan Felder][Produced by: Norman Harris][14[16].R&B; Chart]
Sideshow /Just don' t want to be lonely	Blue Magic	05.1974	-	8[21]	Atco 6961	[gold-US][Written by:Bobby Eli, Vinnie Barrett][Produced by: Norman Harris][1[1][16].R&B; Chart]
Three Ring Circus/ Welcome To The Club	Blue Magic	10.1974	-	36[9]	Atco 7004	[written by B.Elli-V.Barrett][produced by Baker-Harris-Young][5[14].R&B; Chart]
Love Has Found Its Way To Me/When Ya Coming Home	Blue Magic	03.1975	-	-	Atco 7014	[written by B. Eli, A. Waldman][produced by Baker, Harris, Young][45[6].R&B; Chart]
Chasing Rainbows/You Won't Have To Tell Me Goodbye	Blue Magic	07.1975	-	-	Atco/WMOT 7031	[written by Ted "Wizard" Mills][produced by Norman Harris][17[12].R&B; Chart]
What's Come Over Me/You And Me (Got A Good Thing Going)	Margie Joseph And Blue Magic	11.1975	-	-	Atco/WMOT 7030	[written by Ted "Wizard" Mills][produced by Norman Harris][11[14].R&B; Chart]
Three Ring Circus/ Welcome To The Club	Blue Magic	10.1974	-	36[9]	Atco 7004	[written by B.Elli-V.Barrett][produced by Baker-Harris-Young][5[14].R&B; Chart]
Three Ring Circus/ Welcome To The Club	Blue Magic	10.1974	-	36[9]	Atco 7004	[written by B.Elli-V.Barrett][produced by Baker-Harris-Young][5[14].R&B; Chart]
Grateful /I like you	Blue Magic	03.1976	-	104[2]	Atco/WMOT 7046	[written by Bobby Eli, Vinnie Barrett][produced by Bobby Eli][15[11].R&B; Chart]
Freak-N-Stein/ Stop And Get A Hold Of yourself	Blue Magic	06.1976	-	-	Atco/WMOT 7052	[Written by:Bobby Eli, Len Barry][Produced by: Bobby Eli][73[6].R&B; Chart]
Teach Me (It's Something About Love)/Spark Of Love	Blue Magic	06.1976	-	-	Atco/WMOT 7052	[Written by:Bobby Eli, Len Barry][Produced by: Bobby Eli][73[6].R&B; Chart]
Summer Snow/Spark Of Love	Blue Magic	12.1976	-	-	WMOT 4003	[Written by:Bobby Eli, Len Barry][Produced by: Bobby Eli][40[11].R&B; Chart]
Land Of Make-Believe/Remember November	Blue Magic	04.1981	-	-	Capitol 4977	[Written by:B. Eli, V. Barrett][Produced by:Norman Harris][77[8].R&B; Chart]
Magic #/See Through	Blue Magic	04.1983	-	-	Mirage 99914	[Written by:Ted (WIZARD) Mills, Darnell Jordan][Produced by:Butch Ingram][69[7].R&B; Chart]
Romeo And Juliet/Couldn't Get To Sleep Last Night	Blue Magic	03.1989	-	-	Def Jam 68566	[Written by:V. F. Bell, G. Dukes, H. A. Adderly][Produced by:Vincent Bell, Alvin Moody][20[11].R&B; Chart]
It's Like Magic/Couldn't Get To Sleep Last Night	Blue Magic	05.1989	-	-	Columbia 68 900	[Written by:F. Alston][Produced by: Vincent F. Bell, Alvin Moody][31[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blue Magic	Blue Magic	03.1974	-	45[34]	Atco 7038	[produced by Norman Harris, Alan Rubens, Steven Bernstein]
The magic of the blue	Blue Magic	12.1974	-	90[16]	Atco 103	[produced by Norman Harris, Bobby Eli]
Thirteen Blue Magic Lane	Blue Magic	10.1975	-	50[12]	Atco 120	[produced by Norman Harris, Ron "Have Mercy" Kersey]
Mystic dragons	Blue Magic	09.1976	-	170[5]	Atco 140	[produced by Bobby Eli]

czwartek, 19 grudnia 2019

Blue Echoes

Blue Echoes - jedna z najdłużej działających australijskich grup,aktywnie działająca w okresie 1964-1983r,często zmieniająca skład,której trzon stanowili Ray Eames, Ray Quon, Ron Chapman, Phil Golotta i Chris Stoddard.Zespół zajmował się głównie wykonywaniem coverów.

Phil Golotto,który był wokalistą grupy zajmował się także z sukcesami komponowaniem piosenek,napisał minn. "Hitch A Ride On A Smile" dla Jamie Redfern,która zwyciężyła w konkursie na australijską piosenkę popularną w 1973r.Jedynym hitem zespołu była piosenka "Going To A Party" ,która trafiła do Top40 australijskiej listy przebojów.Grupa wydała też dwa dobrze sprzedające się albumy:Dancing In The Street i High-Heeled Rock N Roll.

W 1977r Phil Golotta i Chris Studdard opuszczają zespół ,a na ich miejsce przychodzą Rod Kirkham i Robin Jolley.Nowy skład występował pod nazwą Echoes.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Going To A Party	Blue Echoes	10.1973	37[18]	-	Image IS 137	[written by R. Chamula][produced by Douggie Reece]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Dancing in the streets	Blue Echoes	01.1977	41[12]	-	Hammard HAM 012

Luka Bloom

Luka Bloom (jako Kevin Barry Moore , urodzony 23 maja 1955 r. W Newbridge , hrabstwo Kildare ) jest irlandzkim wokalistą, muzykiem i kompozytorem.
W 1969 r. Jego brat po raz pierwszy zabrał go w trasę koncertową,a w 1978 r. ukazał się pierwszy z trzech albumów pod jego prawdziwym nazwiskiem, ale po ostatnim albumie tej fazy tymczasowo zniknął ze sceny na kilka lat. W 1987 r. Bloom przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych , gdzie regularnie występował w dwóch pubach i ostatecznie osiadł w Nowym Jorku . Pod swoim nowym nazwiskiem artysta ostatecznie stał się artystąfolk rockowym, a następnie wydał albumy, które charakteryzują się głównie jego śpiewem i gitarą akustyczną, a kiedy nagrano go na żywo w Amsterdamie , można go usłyszeć bez akompaniamentu. Na albumach The Acoustic Motorbike i Keeper Of The Flame , Bloomowi towarzyszy jego brat na bębnie obrotowym , ten ostatni album składa się wyłącznie z coverów. Wrócił do Irlandii w połowie lat 90-tych.

Bloom często współpracował z innymi artystami, w tym z irlandzką piosenkarką Sinéad O'Connor .
Zazwyczaj mówi się o nim po prostu że jest młodszym bratem irlandzkiego pieśniarza Christy Moore'a. Nie pomogła mu nawet zmiana nazwiska. Pseudonim Luka Bloom ma dwa źródła pochodzenia. Imię luka pochodzi z piosenki Suzane Vega, zaś nazwisko Bloom z "Ulissesa" James'a Joyce'a.
Luka wykazał się sporym talentem, jako tzw. singer/songwriter, choć nigdy chyba nie wydostał sięz cienia brata. Warto jednak zwrócić uwagę zarówno na jego wczesne albumy, nagrane w Irlandii, jak i na późniejsze, może nico bardziej komercyjne, wydane w Stanach. Jego kompozycje można spróbować zamknąć w stylach takich jak "współczesny folk", "folk miejski", czy też "folk alternatywny", jednak będzie to sztuczny podział. Tu chodzi przede wszystkim o piękne piosenki.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I need love	Luka Bloom	04.1992	61[8]	-	Reprise 936240349-2	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
The acoustic motorbike	Luka Bloom	03.1992	52[11]	-	Reprise 759926670-2	-

Billy J.Kramer & The Dakotas

Billy J. KRAMER AND THE DAKOTAS, grupa brytyjska. Powstała w styczniu 1963r w Liverpoolu z inicjatywy Briana Epsteina, menażera The Beatles i Gerry And The Pacemakers, który postanowił pokierować także karierą Billy'ego j. Kramera (właśc. William Howard Ashton; 19.08.1943r, Bootle, Lancashire) - voc, dotychczas występującego z towarzyszeniem The Coasters. Ponieważ członkowie tego zespołu nie zgodzili się porzucić swoich zajęć (większość, tak jak do tej pory Kramer, była monterami na kolei), trzeba było znaleźć inną grupę akompaniującą.

Pierwszym typem Epsteina była formacja The Remo Four, ale odrzuciła jego ofertę. Zaangażował więc działającą od 1960 manchesterską formację The Dakotas w składzie: Mike Maxfield (ur. 23.02. 1944r, Manchester) - g, Robin MacDonald (ur. 18.07.1943r, Nairn, Highland, Szkocja) - g, b, Ray Jones (ur. 22.10.1939r, Oldham, Lancashire - zm. 20.01.2000r, Morecambe, Lancashire) - b, Tony Mansfield (właśc. Anthony Bookbinder; ur. 28.05.1943r, Salford, Lancashire; brat Elkie Brooks) - dr (dotychczasowy wokalista The Dakotas, Pete MacLaine, odszedł i założył Pete MacLaine And The Clan).

Gdy w lipcu 1964r Epstein wyrzucił niezadowolonego z niskich zarobków Jonesa, przyjęto Micka Greena (ur. 22.02.1943r, Manchester) - g z zespołu Johnny Kidd & The Pirates, a basistą został MacDonald. W sierpniu 1965r zrezygnował Maxfield. A w sierpniu 1966r miejsce Mansfielda zajął Frank Farley -dr, jeszcze jeden były muzyk The Pirates. Gdy w końcu tego roku Kramer zdecydował się kontynuować karierę jako solista, grupa jakiś czas działała jeszcze na własny rachunek (oraz akompaniowała kolejno Billy'emu Fury'emu i Cliffowi Bennettowi, który właśnie rozstał się z The Rebel Rousers), ale po odejściu wiosną 1968 MacDonalda i Greena do zespołu towarzyszącego Engelbertowi Humperdinckowi zakończyła działalność. W latach osiemdziesiątych Maxfield kierował własną wersją formacji, nazwaną Mike Maxfield's Dakotas, a towarzyszyli mu w niej: Marcel Lyon - g, Pete Glennon - b i Gary Mitchell - dr. W1989r połączył siły z Mansfieldem i oficjalnie reaktywował The Dakotas w składzie uzupełnionym przez Eddiego Mooneya - voc, b i Pete'a McDonalda - k. W 1989 McDonalda zastąpił Toni Baker - k, voc, znany z Shabby Tiger. W 1996 miejsce Mansfielda zajął Pete Hilton - dr. Gdy w 2004 i 2005 choroba uniemożliwiła Maxfieldowi występy, zastępował go Richard Benson - voc, g. Formacja sporadycznie znowu wspierała na koncertach Kramera, a niekiedy akompaniowała też Wayne'owi Fontanie.

Kramer i The Dakotas po raz pierwszy wystąpili razem w styczniu 1963 w liverpoolskim klubie Cavern. W lutym Epstein wysłał ich na trzy tygodnie do hamburskiego Star-Clubu, by tam zgrali się ze sobą, a w marcu zorganizował im nagranie pierwszego singla dla firmy Parlophone. Miała się na nim znaleźć ballada She's My Girl liverpoolskiego piosenkarza Ralpha Bowdlera, ale producent George Martin zakwestionował ten wybór i zaproponował w zamian kompozycję Do You Want To Know A Secret? Johna Lennona, przygotowywaną przez zespół The Beatles, z którym również pracował, na pierwszy album „Please Please Me" (Parlophone, 1963). Kramer nie potrafił poradzić sobie z tremą, ale Martin zamaskował to, dublując jego głos, co stało się zasadą przyjętą także w późniejszych nagraniach. Na stronę B wybrano inną piosenkę z beatlesowskiego dorobku - I'll Be On My Way Paula McCartneya w stylu Buddy'ego Holly'ego (przez samych The Beatles nagraną tylko podczas sesji dla radia BBC). Wydana w kwietniu 1963 płytka przyniosła Kramerowi i The Dakotas wielką popularność. Furorę na listach zrobiły też dwie następne, tak jak pierwsza zawierające utwory Lennona i McCartneya: Bad To Me/I Call Your Name z iipca, promowana na wspólnej trasie po kraju z The Beatles, i I'll Keep You Satisfied/I Know (na stronie B wyjątkowo kompozycja Martina i Boba Woliera) z października tego roku.

Wydany w styczniu 1964 album „Listen... Billy J. Kramer With The Dakotas" zawierał bardziej zróżnicowany repertuar niż małe płyty, oprócz piosenek przesyconych beatlesowskim duchem, jak Dance With Me, Beautiful Dreamer, I Know, Sugar Babe czy Yes, także klasyczne przeboje rock'n'rollowe, jak Great Balls Of Fire Jerry'ego Lee Lewisa, z jednej strony oraz staroświeckie ballady, jak The Twelfth Of Never, Anything That's Part Of You czy It's Up To You, z drugiej. I właśnie ku takiej bardziej tradycyjnej muzyce pop Kramer postanowił - ignorując rady Epsteina i Martina - zwrócić się w następnym okresie. Okazało się, że miał rację. Wydany w lutym 1964 na singlu konwencjonalny utwór Little Children Morta Shumana i Johna McFarlane'a (na stronie B kompozycja MacDonalda i Maxfielda They Remind Me Of You), promowany na wspólnej trasie po kraju z Gene'em Pitneyem i Cillą Black, okazał się jego największym hitem, także w Stanach Zjednoczonych. A jednak na następną małą płytę, wydaną w lipcu tego roku, Kramer znowu nagrał piosenkę Paula McCartneya, From A Window (na stronie B kompozycja MacDonalda Second Jo None), i ona również trafiła na listy. Ale niepowodzenie singla It's Gotta Last Forever/Don't Do It No More ze stycznia 1965 wydawało się zapowiadać kres kariery Kramera i The Dakotas.

Ich ostatnim wielkim sukcesem była piosenka Trains And Boats And Planes Burta Bacharacha i Hala Davida, wydana w maju tego roku (na stronie B utwór That's The Way I Feel). Późniejsze wspólne single - Neon City/I'll Be Doggone z listopada 1965r, We're Doing Fine/ Forgive Me z lutego 1966r i You Make Me Feel Like Someone/Take My Flandz sierpnia tego roku - przeszły bez echa. Ale też Kramer wpadł w panikę i zaczął popełniać niewybaczalne błądy repertuarowe, m.in. odrzucił proponowaną mu przez Paula McCartneya piosenkę Yesterday. Chociaż zapewne ugrzeczniona, przesłodzona wersja Merseybeatu w jego wydaniu i tak nie miała szans na utrzymanie się na listach w okresie narodzin psychodelii.

W styczniu 1967r Kramer rozpoczął karierę solową singlem Sorry/Going Going Gone, ale nigdy już nie odzyskał dawnej popularności. Nie poradziła sobie też grupa The Dakotas, mimo że przez cały okres współpracy z Kramerem z pewnym powodzeniem nagrywała własne single, jak najpopularniejszy The Cruel Sea (kompozycja Maxfielda zainspirowana powieścią Okrutne morze Nicholasa Monserrata, w Stanach wydana pod zmienionym tytułem The Cruel Surf/The Millionaire z lipca 1963r.

Kramer i The Dakotas wystąpili w filmach muzycznych: u boku m.in. The Beatles w Pop Gear ( reż. Frederic Goode) oraz u boku m.in. The Rolling Stones i The Beach Boys w The J.A.M.I. Show (znany też pt. Gather No Moss i Teenage Command Performance; 1965r, reż. Steve Binder).

Dyskografię Kramera i The Dakotas uzupełniają m.in. czwórki: „The Billy J. Kramer Hits" z września 1963r, „I'll Keep You Satisfied" z grudnia tego roku, „Little Children" z maja 1964r, „From A Window" z listopada tego roku i świetna koncertowa „Billy j. Plays The States" z lutego 1965r, a samych The Dakotas m.in. czwórka „Meet The Dakotas" z 1963r oraz kilka albumów nagranych po 1989, m.in. „...And The Beat Goes On" ,"The Dakotas - Stage And Studio" (1996), „Don't Look Back - The 90's Collection" (1999) i „Strong" (2004). Grupa Mike Maxfield's Dakotas wydała m.in. kasetę, a później też płytę „Guitars In Motion" (1984; we wznowieniach sygnowana wyłącznie przez Maxfielda).

Jones w 1967 zerwał z muzyką i został pielęgniarzem w szpitalu psychiatrycznym, a później uczył ludzi niepełnosprawnych posługiwania się komputerem. W styczniu 2000 zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Wytwórnia

[UK/US]

Komentarz

Do you want to know a secret/I'll Be On My Way

Billy J.Kramer & The Dakotas

05.1963

2[15]

Parlophone R 5023/Liberty 55 586

[written by Lennon/McCartney][produced by George Martin]

Bad to me/ I Call Your Name

Billy J.Kramer & The Dakotas

08.1963

1[3][14]

Parlophone R 5049/Imperial 66 027

[written by Lennon/McCartney][produced by George Martin]

I' ll keep you satisfied/I know

Billy J.Kramer & The Dakotas

11.1963

4[13]

30[7][08.64]

Parlophone R 5073/Imperial 66 048

[written by Lennon/McCartney][produced by George Martin]

Little children/They Remind Me Of You

Billy J.Kramer & The Dakotas

02.1964

1[2][13]

7[12]

Parlophone R 5105/Imperial 66 027

[written by J. Leslie McFarland, Mort Shuman][produced by George Martin]

From a window/I'll be on my way

Billy J.Kramer & The Dakotas

07.1964

10[8]

23[10]

Parlophone R 5156/Imperial 66 051

[written by Lennon/McCartney][produced by George Martin]

Bad to me

Billy J.Kramer & The Dakotas

07.1964

9[8]

Parlophone 5049/Imperial 66 027 side B

[written by Lennon/McCartney]

It' s gotta last forever/They remind me of you

Billy J.Kramer & The Dakotas

02.1965

67[5]

Parlophone R 5234/Imperial 66 085

[written by Lynch, Westlake, Grant][produced by George Martin]

Trains and boats and planes/I'll be on my way

Billy J.Kramer & The Dakotas

05.1965

12[8]

47[7]

Parlophone R 5285/Imperial 66 115

[written by Burt Bacharach, Hal David][produced by George Martin]

EP's

The Billy J.Kramer Hits

Billy J.Kramer & The Dakotas

10.1963

8[13]

Parlophone GEP 8885

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Listen to Billy J.Kramer	Billy J.Kramer & The Dakotas	11.1963	11[17]	-	Parlophone PMC 1209
Little children	Billy J.Kramer & The Dakotas	06.1964	-	48[15]	Imperial LP 9267 [US]

Rizzle Kicks

Rizzle Kicks - brytyjski hip hopowy duet pochodzący z Brighton. Jordan "Rizzle" Stephens (ur. 25 stycznia 1992r) i Harley "Sylvester" Alexander-Sule (ur. 23 listopada 1991r) założyli go w 2008 roku. Duet zaistniał na rynku muzycznym w roku 2011, wydając debiutancki album Stereo Typical. W maju 2012 roku Rizzle Kicks mieli na swoim koncie milion sprzedanych singli i 600 000 albumów w Wielkiej Brytanii.

Jordan i Harley uczęszczali do Brit School, gdzie Jordan studiował media, a Harley teatr. W tym czasie Jordan nagrywał swój mixtape Minor Breaches of Discipline, na którym miały znaleźć się przerobione piosenki jego ulubionych artystów (Lily Allen, Gorillaz, Arctic Monkeys). Zaproponował Harleyowi współpracę przy tworzeniu niektórych nagrań. Wkrótce zorientowali się, że ich głosy doskonale się wypełniają, więc w 2008 roku założyli duet Rizzle Kicks. Nazwa pochodzi od nazwy Green Rizla, pseudonimu Stephensa nadanego mu przez kolegę z drużyny piłkarskiej o tej samej nazwie, w której grali w czasie nauki w szkole. Pseudonim przekształcił się w Rizzle, a duet postanowił dodać do niego drugie słowo Kicks, z powodu ich wspólnej miłości do piłki nożnej.

Jako nowo utworzony duet zwracali się do lokalnych producentów. Nagrali kilka płyt demo, z których trzy złożyły się na ich debiutancki album. Wkrótce coraz częściej zaczęli pojawiać się w internecie. Prowadzili bloga na własnej stronie internetowej Your Daily Kicks oraz umieszczali swoje podcasty w YouTube. Teledyski nagrywane były przez zespół oraz Tobiego Lockerbiego, weselnego fotografa, którego poznali na imprezie. Latem 2010 roku powstał ich pierwszy teledysk do wersji demo piosenki Down with the Trumpets, a zaraz po nim do utworu Miss Cigarette. W tym samym czasie skończyli studia i Harley zaczął pracować jako asystent nauczyciela teatru, Jordan zaś sprzedawał hamburgery na stadionie Corals Greyhound w Hove.

Ich filmy na YouTube przyciągnęły uwagę kilku wytwórni płytowych. W listopadzie 2011 roku podpisali kontrakt z Island Records. Kontynuowali pracę nad swoim debiutanckim albumem i pracowali z kilkoma producentami, w tym z Antem Whitingiem, Normanem Cookiem, Wsi Futurecutem i Craigiem Doddsem.

W czerwcu 2011 roku duet wydał promocyjny singiel Prophet (Better Watch It). W okresie letnim Rizzle Kicks grali na wielu festiwalach: jako suport Dizzee Rascal na Ibiza/Mallorca Rocks w czerwcu, a potem ponownie zostali zaproszeni jako suport The Streets.

Ich pierwszy oficjalny singiel Down with the Trumpets został wydany 12 czerwca 2011 roku i zajął 84 miejsce na liście UK Singles Chart, a we wrześniu tego samego roku awansował już na miejsce 8 i zyskał status złotego. Singiel zajmował w sumie 13 tygodni na liście UK Official Top 40. 23 października 2011 roku został wydany ich drugi oficjalny singiel When I Was a Youngster i zadebiutował na miejscu 8. Ich debiutancki album Stereo Typical wydany 31 października 2011 roku znalazł się na miejscu 9., w krótkim czasie wspiął się na miejsce 5. i w maju 2012 roku zyskał status platynowej płyty. Trzeci singiel Rizzle Kicks Mama Do The Hump, który wyprodukował Norman Cook, został wydany 16 grudnia 2012, osiągnął 2 miejsce na liście i uzyskał status platynowej płyty.

Duet wraz z Ollym Mursem nagrał sinigel Heart Skips a Beat , który ukazał się 21 sierpnia 2011 roku. Zespół nagrał też remixy dla takich artystów jak: Ed Sheeran, Jaliyl Sydney, Jessie J, Foster the People.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Down with the Trumpets	Rizzle Kicks	07.2011	8[55]	-	Island GBUV 71100891	[platinum-UK][written by Jordan Stephens/Harley Alexander-Sule/Darren Lewis/Lyiola Babalola][produced by Dag Nabbit/Future Cut/Mike Spencer]
Heart Skips a Beat	Olly Murs Feat. Rizzle Kicks	09.2011	1[1][48]	-	Epic/Syco Music GBARL 1100728	[written by Alex Smith/Sam Preston/Jim Eliot/Jordan Stephens/Harley Alexander-Sule][produced by The Fearless/Rachel Rumbold/Liz Kessler]
When I Was a Youngster	Rizzle Kicks	11.2011	8[29]	-	Island GBUV 71101397	[silver-UK][written by Rizzle Kicks][produced by The Rural]
Miss Cigarette	Rizzle Kicks	11.2011	168[1]	-	Island	-
Mama Do the Hump	Rizzle Kicks	12.2011	2[52]	-	Island GBUM 71106438	[platinum-UK][written by Harley Alexander-Sule/Jordan Stephens/Norman Cook][produced by Norman Cook]
Traveller's Chant	Rizzle Kicks	03.2012	44[10]	-	Island GBUM 71108126	[written by Jordan Stephens/Harley Alexander-Sule/Emily Phillips/Ant Whiting][produced by Ant Whiting]
Dreamers	Rizzle Kicks	08.2012	105[1]	-	Island	[written by Harley Alexander-Sule, Emily Phillips, Jordan Stephens ,Ant Whiting ,Patrick Lyons, Alex Spyropoulos][produced by Ant Whiting]
Lost Generation	Rizzle Kicks	09.2013	6[11]	-	Island GBUM 71302508	[silver-UK][written by Jordan Stephens, Harley Alexander-Sule, Ant Whiting, Emily Phillips, Pete Cannon][produced by Ant Whiting, Pete Cannon]
Skip to the Good Bit	Rizzle Kicks	09.2013	16[16]	-	Island GBUM 71302509	[silver-UK][written by Jordan Stephens, Harley Alexander-Sule, Ant Whiting, Emily Phillips][produced by Ant Whiting]
Tell Her	Rizzle Kicks	08.2014	14[3]	-	Island GBUM 71402289	[written by Jordan Stephens, Harley Alexander-Sule, Ben Cullum][produced by Ben Cullum]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stereo Typical	Rizzle Kicks	11.2011	5[63]	-	Island 2780337	[platinum-UK][produced by Ant Whiting/The Rural/Mike Spencer/Future Cut/Craigie Dodds/Dean Barrett/Fatboy Slim/Tom Caruana]
Roaring 20s	Rizzle Kicks	09.2013	3[18]	-	Island 3743323	[gold-UK][produced by Ant Whiting, Emily Phillips, Pete Cannon, Norman Cook]

Krokus

KROKUS- Zespół pochodzący z miasta Solothurn w Szwajcarii. Powstał w 1974 r., by grać symfonicznego rocka podobnego do Yes, Genesis i Emerson, Lake And Palmer. Po czterech latach działalności i wydaniu dwóch raczej nieciekawych albumów przerzucił się na hard rocka i zaniechał wszelkich zbędnych ozdóbek na rzecz powrotu do korzeni w stylu AC/DC.

Grupę utworzyli:
Chris von Rohr (ur. 24.10.1951 r. w Solothurn; śpiew),
Fernand von Arb (ur. 17.01.1953 r. w Ołten, w Szwajcarii; gitara),
Juerg Naegeli (bas).
Tommy Kiener (gitara) i
Freddy Steady (ur. 22.08.1954 r. w Solothurn; perkusja).
Swoje utwory komponowali według jednego schematu opartego na prostych riffach i łatwych do przewidzenia, nieustannie powtarzanych refrenach. Gdy okazało się, że głosowi von Rohra brakuje odpowiedniej skali, został on gitarzystą basowym ustępując miejsca przy mikrofonie Maltezerowi Markowi (właśc. Marc Storace, ur. 17.10.1951 r. na Malcie).

Naegeli od czasu do czasu grał na instrumentach klawiszowych i wziął odpowiedzialność za techniczną stronę nagrań zespołu. Wydany w 1980 r. longplay Metal Rendez-Vous okazał się punktem zwrotnym w karierze grupy - był "cięższy" od wszystkiego, co wykonywali przedtem, a jego ukazanie się zbiegło się z odrodzeniem popularności heavy metalu w Wielkiej Brytanii.
Ich koncert na festiwalu w Reading w 1980 r. został bardzo dobrze przyjęty. W tym czasie Kieffera zastąpił Mandy Meier (właśc. Armand Meier, ur. 29.08.1960 r. w Saskatchewan w Kanadzie).

Dwa następne albumy kontynuowały styl poprzednika, lecz zespół złagodził nieco swoje brzmienie, by uczynić je bardziej przystępnym dla prezentacji radiowych. Płyty Hardware i One Vice At A Time zajęły w angielskich notowaniach albumów odpowiednio 44. i 28. pozycję. Zanim powstał kolejny longplay, Headhunter, grupa przeszła prawdziwe trzęsienie ziemi w zakresie zmian personalnych. Najważniejszymi z nich było dokooptowanie w miejsce Meiera Marka Kohlera (gitara) — wymienionego następnie na Patricka Masona - oraz w 1983 r. Steve'a Faceta (perkusja), który zastąpił Steady'ego.

Wspomniany album, wyprodukowany przez Toma Alloma, a zawierający szybką i dość surową muzykę, dotarł do 25. pozycji na liście "Billboardu". Kolejne zmiany składu (odeszli von Rohr, Pace i Mason, a zastąpili ich Tommy Keiser, Jeff Claven i Andy Tamas) opóźniły nieco ukazanie się longplaya The Blitz, którego producentem był Bruce Fairbaim. Album okazał się zupełną pomyłką, lecz dotarł do 31. pozycji amerykańskich notowań, głównie dzięki popularności swego poprzednika. W tym czasie do zespołu powrócił - najpierw jako basista, potem jako gitarzysta — Mark Kohler.

Od 1985 r. formacja nieprzerwanie doświadczała spadku popularności, co spowodowane było po części nieustannymi zmianami osobowymi; odeszli Keiser i Claven, a na ich miejsce dołączyli Danny Crivelli i... von Rohr. W 1988 r. z grupą pożegnał się Storace, zastąpiony przez Scotta Alana. Kariera zespołu utknęła w martwym punkcie. Po nagraniu w 1990 r. longplaya Stampede Krokus praktycznie przestał istnieć.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Industrial strenght EP.	Krokus	05.1981	62[2]	-	Ariola ARO 258 [UK]	-
Midnite maniac/Ready to rock	Krokus	09.1984	-	71[6]	Arista 9248	[written by Fernando von Arb,Marc Storace][produced by Bruce Fairbairn]
School' s out/Screaming in the night	Krokus	06.1986	-	67[7]	Arista 9468	[written by Alice Cooper,Michael Bruce][produced by Tom Werman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Metal Rendez-vous	Krokus	.1980	44[4]	201	Arista AL 8-8053	[produced by Krokus, Martin Pearson]
Hardware	Krokus	02.1981	44[4]	103[12]	Ariola 1058	[produced by Mark Dearnley]
One vice at a time	Krokus	02.1982	28[5]	53[20]	Arista 9591	[produced by Tony Platt]
Headhunter	Krokus	04.1983	74[2]	25[41]	Arista 9623	[gold][produced by Tom Allom]
The Blitz	Krokus	09.1984	-	31[27]	Arista 8243	[gold][produced by Bruce Fairbairn]
Change of address	Krokus	05.1986	-	45[17]	Arista 8402	[produced by Tom Werman]
Alive and screamin'	Krokus	11.1986	-	97[12]	Arista 8445	[produced by Tony Platt]
Heart Attack	Krokus	05.1988	-	87[11]	MCA 42 087	[produced by Michael Wagener]

środa, 18 grudnia 2019

Kyuss

KYUSS, grupa amerykańska. Utworzona w 1987 w Palm Desert w Kalifornii. Z początku działała pod nazwą Katzenjammer, dopiero w 1989 zmieniła ją na Sons Of Kyuss, a w 1991 skróciła do Kyuss (Sons Of Kyuss to półbogowie z popularnej w Stanach Zjednoczonych gry fantasy Dungeons And Dragons, ale imię Kyuss jej autorzy zaczerpnęli z opowiadań Fritza Leibera).
Pierwszy skład: John Garcia -voc, Josh Homme (właśc. Joshua Michael Homme; 17.05.1973, Palm Springs, Kalifornia) - g, Nick Oliveri (właśc. Nick Stephen Oliveri; 21.10.1971, Los Angeles, Kalifornia) - g, voc, Chris Cockrell - b, Brant Bjork - dr. Oliveri niebawem odszedł i choć w 1991 powrócił jako basista na miejsce Cockrella, w 1992 został zmieniony przez Scotta Reedera - b, znanego z Across The River i The Obsessed. W 1993 Bjorka zastąpił Alfredo Hernandez - dr z Yawningman. Formacja działała do października 1995. Homme zaraz potem założył zespół Gamma Ray, z którego wyłonił się kolejny - Queens Of The Stone Age z Oliverim i Hernandezem w składzie.

Grupę założyli Homme, Oliveri i Bjork, którzy w świat muzyki uciekli od odrętwiającej atmosfery Palm Desert, martwego miasta na środku pustyni. Dla Homme'a i Bjorka szkołą rocka były dokonania zespołów punkowych i hard-core'owych w rodzaju The Ramones, Discharge i Black Flag. Oliveri dorastał raczej przy metalu w wydaniu Black Sabbath i Motórhead, chociaż i on z czasem odkrył także punkowe granie. Formacja zaczęła od własnej odmiany hardcore'u, ale brzmieniowo - w związku z maskowaniem braku tunerów obniżonym strojem gitar - ciążącej w stronę metalu. Już w 1990, wkrótce po zmianie nazwy z Katzenjammer na Sons Of Kuyss, dorobiła się pierwszej płyty, zatytułowanej po prostu "Sons Of Kyuss". Nagrała ją własnym kosztem w Headway Studios w Westminster w Kalifornii przy współudziale Catherine Enny i Rona Krowna jako producentów i wydała w stworzonej w tym celu firmie Black Highway Music w skromnym nakładzie pięciuset egzemplarzy. Zarejestrowała pierwsze swoje kompozycje, od Window Of Souls i King, które niebawem uległy zapomnieniu, po Deadly Kiss i Black Widow, które później, już jako Kyuss, powtórzyła, i to w tych samych wersjach, na pierwszym albumie z prawdziwego zdarzenia, "Wretch".

Przełomem w historii grupy był koncert w klubie Gaslight w Hollywood,na który trafił Chris Goss,wokalista i gitarzysta zespołu Master Of Reality. Zachwycony tym, co usłyszał, postanowił pomóc młodszym kolegom w karierze. Wynikiem był podpisany w 1991 kontrakt z firmą Dali, działającą w ramach większej - Chameleon, kierowanej przez Polaka, Boba Buziaka. I już we wrześniu 1991 trafiła na rynek wspomniana płyta "Wretch" z materiałem znanym z "Sons Of Kyuss", ale też premierowym, dogranym w tych samych Headway Studios. Nie brakowało na niej utworów wyrosłych z fascynacji punkiem, np. Katzenjammer, ale większość kompozycji zapowiadała raczej narodziny własnej muzyki, hipnotycznej, ociężałej, świdrującej uszy deformowanymi na różne sposoby, gitarowymi dźwiękami, np. I'm Not, Big Bikes, Son Of A Bitch.

Album "Wretch" był jeszcze dziełem młodzieńczym, chaotycznym, źle brzmiącym. Tym większym zaskoczeniem okazała się płyta "Blues For The Red Sun" z czerwca 1992 - dojrzała, doskonale wyważona, pomysłowo wyprodukowana przez Gossa we współpracy z samymi muzykami, zasługująca na miano jednego z rockowych arcydzieł początku lat dziewięćdziesiątych. Potwierdzała różne inspiracje muzyków, od punku (np. Green Machine) przez sabbathowy metal (np. Thumb, Freedom Run, Mondo Generator) po uwidaczniającą się z całą siłą dopiero w tym okresie hawkwindową psychodelię (np. Freedom Run, Caterpillar March). Niejednorodne formalnie utwory, od kompozycji bardziej wymyślnych, o urozmaiconym przebiegu i dużych zmianach dynamicznych (np. Thumb, Molten Universe, 50 Million Year Trip, Freedom Run, Mondo Generator), po przejrzyście skonstruowane miniatury (np. Caterpillar March, 800), układały się wszakże w fascynującą, spójną całość. A wiązały je chociażby jednolite brzmienie: świadomie zgiełkliwe, celowo zabrudzone (m.in. w wyniku nagłośnienia gitar przez wzmacniacze basowe), a także niepowtarzalna atmosfera: niepokojąca, duszna, dławiąca. Dwa utwory z "Blues For The Red Sun", Green Machine i Thong Song, doczekały się prezentacji w radiu, a także w MTV (w programie Headbangers Ball). A jednak dzieło nie odniosło sukcesu: w ciągu dwóch lat od chwili premiery rozeszło się w Stanach w czterdziestu tysiącach egzemplarzy.

Zapewniło formacji jednak uznanie i szacunek, czego wyrazem były zaproszenia na wspólne trasy po kraju i Europie z takimi zespołami, jak Danzig, White Zombe czy Faith No More, a później, wiosną 1993, po Australii z Metallicą.
Już wtedy grupa nagrała - znowu z Gossem jako współproducentem, z gościnnym udziałem Maria Lalliego z Fatso Jetson (partia gitary w N.O.) - następny album, "Welcome To The Sky Valley", ale nie miała go gdzie wydać, ponieważ firma Chameleon upadła. Z pomocą pospieszyli Dave Grohl z Nirvany i muzycy Metalliki, którzy polecili Kyuss wytwórni Elektra. Dzieło ukazało się jej nakładem w czerwcu 1994, promowane m.in. singlami Demon Cleaner/Freedom Run z września tego roku i Gardenia/U.N. Sandpiper/Conan Troutman z lutego następnego. Było świadectwem rozwoju formacji, co potwierdzał chociażby ciekawy pomysł pogrupowania utworów w trzy większe całości (zatytułowane bez inwencji: I, II i III), a postęp wyrażała też sprawność w operowaniu różnymi konwencjami i nastrojami w ramach jednej kompozycji.

Muzyka wypełniająca "Welcome To The Sky Valley" nabrała zdecydowanie psychodelicznej aury (np. Asteroid, Odyssey), chociaż nie utraciła nic z brutalnej, punkowo-metalowej siły, jaką miała od początku (np. 100 Degrees, Conan Troutman). Dowodem poczucia humoru Homme'a i spółki był nie opisany na okładce, finałowy żart Lick Doo. Wyborna całość nie wszystkich jednak przekonała, niektórzy recenzenci zarzucali jej np. przegadane czy wręcz nudne partie instrumentalne.

Pewnym rozczarowaniem była płyta "...And The Circus Leaves Town" z lipca 1995. Powstała w wymarzonym miejscu - prywatnym studiu stworzonym przez ekscentrycznego artystę Freda Drake'a na Rancho de la Luna w rezerwacie Joshua Tree. Współproducentem i tym razem był Goss, a w sesji znowu gościnnie wziął udział Lalli. Grupa próbowała odświeżyć swoje granie i zaproponowała utwory bardziej zwarte i melodyjne niż dawniej, ale jakby pozbawione dawnego szaleństwa (np. Gloria Lewis, Phototropic, Jumbo Blimp Jumbo, Size Queen). Wyjątkiem była dłuższa, pełna jamowego luzu, świetna kompozycja Spaceship Landing. A potwierdzeniem kryzysu twórczego wydawało się sięgnięcie po kawałek Catamaran zespołu Yawningman, z którego przyszedł Hernandez. Z tego okresu pochodzi też brytyjska czwórka "One Inch Man", zawierająca oprócz utworu tytułowego, znanego z albumu, trzy premierowe kompozycje: jamowe Flip The Phase i Mudfly oraz przesyconą sabbathowym duchem A Day Early And A Dollar Extra.

Grupa promowała "...And The Circus Leaves Town" m.in. na trasach po Stanach z White Zombie i Babes In Toyland, ale Homme, zmęczony graniem, postanowił z nim zerwać i w październiku 1995 rozwiązał Kyuss. Rozpoczął studia, ale nie zagrzał na nich miejsca. Już w końcu roku stworzył na jedną sesję zespół Gamma Ray, który zostawił po sobie singel If Only Everything/Born To Hula. W 1996 na krótko dołączył do Screaming Trees. A w końcu stanął na czele Queens Of The Stone Age. Tymczasem dyskografia formacji Kyuss nadal się powiększała. We wrześniu 1996 w małej firmie Man's Ruin ukazał się dziesięciocalowy maksisingel zawierający dwa premierowe nagrania: przeróbkę Into The Void Black Sabbath i pełną jamowego luzu własną kompozycję Fatso Forgotso.
W tym samym okresie nakładem Bongload trafił na rynek wspólny singel z zespołem Wool; znalazł się na nim jeden utwór Kyuss, Shine, powtórzony też na składance "Metallurgy" (Bongload, 1996).

Natomiast w grudniu 1997 wytwórnia Man's Ruin opublikowała składankę "Kyuss/Queens Of The Stone Age", zawierając trzv utwory grupy Kyuss znane już z małych płyt, jeden z "One Inch Man" (Flip The Phase pod zmienionym tytułem Fatso Forgotso Phase II] i oba z Into The Void/Fatso Forgotso. Całości dopełniły trzy nagrania Gamma Ray, dwa singlowe i jedno nie publikowane z tej samej sesji, mianowane nazwą Queens Of The Stone Age, co sugerowało, że zespół Gamma Ray był wczesnym wcieleniem Queens Of The Stone Age. I wreszcie w listopadzie 2000 ukazał się przygotowany pierwotnie na rynek niemiecki, ale ostatecznie wydany na całym świecie zbiór rzadkich i wcześniej nie publikowanych nagrań "Muchas Gracias - The Best Of Kyuss", zawierający m.in. koncertowe wersje Gardenia, Thumb, Conan Troutman i Freedom Run, wcześniej składające się na repertuar płytki "Kyuss Live At The Marquee Club", dodanej do części nakładu niemieckiego i australijskiego wydania "Welcome To The Sky Valley".

Garcia kontynuował karierę w zespołach Karma To Burn, Sio Burn, znanym z minialbumu "Amusing The Amazing" (Malicious Vinyl, 1997), Unida, znanym z minialbumu "The Best Of Wayne-Gro" (Man's Ruin, 1998) i albumu "Coping With The Indian Coyote" (Man's Ruin, 1999), oraz Hermano, znanym z albumu "Only A Suggestion" (Tee Pee, 2002). Oliveri między graniem w Kyuss a Queens Of The Stone Age muzykował m.in. w grupach The Dwarves, Sio Burn Garcii oraz własnej Mondo Generator, którą utrzymał i w późniejszych latach. Reeder grał w zespole Unida Garcii oraz pojawił się na krótko u boku byłych muzyków Fu Manchu w formacji Nebula. Nagrywał też z Jasonem Newstedem z Metalliki, Devinem Townsendem ze Strapping Young Lad i Dale'em Croverem z The Melvins pod dwoma różnymi nazwami: Tree Of The Sun i Blastula. W 2005 dołączył do Butcher.

Bjork grał m.in. w Fu Manchu (współpracował z tym zespołem także jako producent), Mondo Generator Oliveriego i Auf Der Maur Melissy auf der Maur. Jako solista (wokalista, gitarzysta, a niekiedy także basista i perkusista) oraz lider nagrał płyty: "Jaiamanta" (Man's Ruin, 1999), "Sound Of Liberation" (Man's Ruin, 2000; z własnym zespołem Che z Hernandezem oraz Dave'em Dinsmore'em -b z Unidy w składzie) i "Brant Bjork And The Operators" (Music Cartel, 2002), a dla utworzonej przez siebie firmy Duna: "Keep Your Cool" (2003), "Local Angel" (2004) i "Saved By Magic" (2005; z własnym zespołem Brant Bjork And The Bros.). Cockrell jako Vic Du Monte stanął na czele formacji Vic Du Monte's Idiot Prayer i zrealizował z nią album "Prey For The City" (Duna, 2005).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Green Machine/Thong Song	Kyuss	10.1993	81[1]	-	Chameleon [US]	[written by B. Bjork]
Demon Cleaner	Kyuss	10.1994	81[1]	-	Elektra EKR 192	[written by Josh Homme][produced by Chris Goss, Kyuss]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
...And the Circus Leaves Town	Kyuss	07.1995	127[1]	-	Elektra 61811-4	[produced by Kyuss & Chris Goss]

Buster Brown

Buster Brown (ur. 15 sierpnia 1911 r. -zm. 31 stycznia 1976 r.) był amerykańskim piosenkarzem bluesowym i R&B najlepiej znanym ze swojego hitu „ Fannie Mae ”.
Brown urodził się w Cordele w stanie Georgia .W latach 30. i 40-tych grał na harmonijce w lokalnych klubach i dokonał kilku niekomercyjnych nagrań . Należały do nich „War Song” i „I'm Gonna Make You Happy” (1943), które zostały nagrane, gdy grał na festiwalu folkowym w Fort Valley (GA) State Teachers College dla Archiwum Muzyki Ludowej Biblioteki Kongresu.

Brown przeprowadził się do Nowego Jorku w 1956 roku, gdzie został odkryty przez właściciela Fire Records, Bobby'ego Robinsona . W 1959 roku, w wieku prawie pięćdziesięciu lat, Brown nagrał rustykalny blues „ Fannie Mae ”, w którym grał na harmonijce ustnej , który znalazł się na 38. miejscu w amerykańskiej liście Top 40 i na 1. miejscu na liście R&B w kwietniu 1960. Jego przeróbka „ Is You Is or Is You Ain't My Baby ” Louisa Jordana osiągnęła 81 pozycję na listach przebojów w późniejszym okresie w 1960 roku, ale nie weszła na listy R&B. „Sugar Babe” był jego jedynym hitem w 1962 roku, osiągając 19 miejsce na liście R&B i 99 na liście pop.

W późniejszych latach nagrywał dla Checker Records i licznych małych wytwórni .Jest także współautorem piosenki „Doctor Brown” z JT Brownem , który później coverował Fleetwood Mac na ich albumie z 1968 roku , Mr. Wonderful .

Jego piosenka „ Fannie Mae ” cieszyła się większym zainteresowaniem w 1973 roku, kiedy znalazła się w filmie American Graffiti i najlepiej sprzedającej się ścieżce dźwiękowej 41 Original Hits From The Soundtrack Of American Graffiti .
Brown zmarł w Nowym Jorku w 1976 roku, w wieku 64 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fannie Mae/Lost In A Dream	Buster Brown	02.1960	-	38[17]	Fire 1008	[written by Buster Brown][produced by Bobby Robinson][1[1][25].R&B Chart]
John Henry (The Steel Driving Man)/The Madison Shuffle	Buster Brown	05.1960	-	105[4]	Fire 1020	[written by Brown, Robinson, Lewis][produced by Bobby Robinson]
Is You Is Or Is You Ain't My Baby/Don't Dog Your Woman	Buster Brown	09.1960	-	81[3]	Fire 1023	[written by Louis Jordan and Billy Austin][produced by Bobby Robinson][#3 R&B Chart for Louis Jordan]
Sugar Babe/I'm Going - But I'll Be Back	Buster Brown	02.1962	-	99[2]	Fire 507	[written by Bobby Robinson][produced by Bobby Robinson][19[3].R&B Chart]

Wayne King

Wayne King (ur. 16 lutego 1901 r. - zm. 16 lipca 1985 r.) był amerykańskim muzykiem, kompozytorem, piosenkarzem i liderem orkiestry, od dawna związany z NBC i CBS . Czasami był nazywany Królem Walca, ponieważ większość jego najpopularniejszej muzyki dotyczyła walców; „ The Waltz You Saved for Me ” to jego standardowa piosenka zamykająca set podczas występów na żywo i licznych audycji radiowych u szczytu kariery.
Urodzony w Harold Wayne King w Savanna, Illinois , King był imponującym sportowcem w liceum i krótko grał w profesjonalną piłkę nożną w kantonie Buldog . Uczęszczał również na uniwersytet Valparaiso w Indianie przez dwa lata, ale odszedł, aby rozpocząć karierę muzyczną.

Po graniu na saksofonie w orkiestrze Paula Whitemana stworzył „Wayne King and Orchestra” w 1927 roku. Inowacje Kinga polegały na przekształceniu utworu Carrie Jacobs-Bond „I Love You Truly” z oryginalnego taktu 2/4 na 3/4.
W latach 1931–1940 orkiestra Wayne Kinga występowała w różnych krajowych programach radiowych sponsorowanych przez Lady Esther .
Orkiestra rozpadła się podczas II wojny światowej , a King dołączył do armii , awansując na stopień majora . Orkiestrę przywrócono do życia w 1946 r. W 1948 r. półgodzinne show Wayne King Show było rozpowszechniane w radiu za pośrednictwem płyt transkrypcyjnych . Orkiestra miała program telewizyjny w Chicago w latach 1949–1952. Program telewizyjny był transmitowany przez większość stacji partnerskich NBC Television na środkowym zachodzie.

Na początku 1958 roku pojawił się jako gość pretendent w telewizyjnym programie To Tell The Truth . Wydał świąteczny album w Decca Records , Have Your a Merry Little Christmas , w 1963 roku. Orkiestra Kinga zagrała po raz ostatni w marcu 1983 roku w Van Wezel Performing Arts Hall w Sarasota na Florydzie . Wayne został uhonorowany w swoim rodzinnym mieście Savanna. W późniejszym życiu prowadził farmę bydła Black Angus i wypożyczalnię samochodów.

King zmarł w lipcu 1985 roku, a jego ciało zostało skremowane . Jego żona, aktorka filmu niemego , Dorothy Jones King (pseudonim Janis) trzymała ją przy sobie przez resztę życia po 53 latach małżeństwa. Zmarła 10 marca 2010 r. w wieku 98 lat.King miał dwoje dzieci, Wayne King II i Penelope King Pape. Ma gwiazdę na Hollywood Walk of Fame w kategorii Radio.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Song of the Islands	Wayne King and His Orchestra	03.1930	-	12[4]	Victor 22301	[written by Buddy DeSylva, Lew Brown & Ray Henderson]
On a Blue and Moonless Night	Wayne King and His Orchestra	05.1930	-	17[1]	Victor 22399	[written by Charles O'Flynn, Al Hoffman & Will Osborne]
The Waltz You Saved for Me	Wayne King and His Orchestra	12.1930	-	4[15]	Victor 22575	[written by Wayne King, Emil Flindt & Gus Kahn]
(I Am Only the Words) You Are the Melody	Wayne King and His Orchestra	12.1930	-	14[2]	Victor 22573	[written by Buddy DeSylva, Lew Brown & Ray Henderson][piosenka z filmu "Just Imagine"]
Goofus	Wayne King and His Orchestra	01.1931	-	10[3]	Victor 22600	[written by Walter Donaldson]
Hello, Beautiful	Wayne King and His Orchestra	03.1931	-	16[1]	Victor 22642	[written by Buddy DeSylva, Lew Brown & Ray Henderson]
Wabash Moon/Dream a Little Dream of Me	Wayne King and His Orchestra	03.1931	-	A:4[11];B:1[4][12]	Victor 22643	[A:written by Dave Dreyer & Morton Downey][B:written by Fabian Andre, Wilbur Schwandt & Gus Kahn]
Star Dust	Wayne King and His Orchestra	06.1931	-	17[2]	Victor 22656	[written by Hoagy Carmichael & Mitchell Parish]
Good Night, Sweetheart	Wayne King and His Orchestra	10.1931	-	1[7][15]	Victor 22825	[written by Ray Noble, Jimmy Campbell & Reg Connelly]
I Don't Know Why (I Just Do)	Wayne King and His Orchestra	10.1931	-	2[6]	Victor 22817	[written by Fred E. Ahlert & Roy Turk]
Guilty	Wayne King and His Orchestra	10.1931	-	11[3]	Victor 22817	[written by Gus Kahn, Harry Akst & Richard Whiting]
Goofus	Wayne King and His Orchestra	08.1932	-	16[2]	Victor 22600	[written by Wayne King, William Harold & Gus Kahn]
Sweethearts Forever	Wayne King and His Orchestra	09.1932	-	3[7]	Victor 24117	[piosenka z filmu "The Crooner"][written by Irving Caesar & Cliff Friend]
The Moon Song	Wayne King and His Orchestra	02.1933	-	3[5]	Brunswick 6474	[piosenka z filmu "Hello,Everybody"][written by Sam Coslow & Arthur Johnston]
Blue Danube	Wayne King and His Orchestra	02.1933	-	14[3]	Brunswick 6475/td>	[written by Johann Strauss II]
When It's Lamp-Lightin' Time in the Valley	Wayne King and His Orchestra	06.1933	-	14[3]	Brunswick 6563	[written by Joe Lyons & Sam C. Hart]
Adorable	Wayne King and His Orchestra	06.1933	-	11[3]	Brunswick 6581	-
The Waltz You Saved for Me	Wayne King and His Orchestra	01.1934	-	18[2]	Victor 24 472	[written by Wayne King, Emil Flindt & Gus Kahn]
Song of Surrender	Wayne King and His Orchestra	02.1934	-	16[2]	Brunswick 6735	[piosenka z filmu "Moulin Rouge"]
Lost in My Dreams	Wayne King and His Orchestra	10.1936	-	17[1]	Victor 25416	[written by Sam H. Stept & Sidney D. Mitchell]
Mickey Mouse's Birthday Party	Wayne King and His Orchestra	10.1936	-	19[1]	Victor 25419	[written by Charles Tobias, Bob Rothberg & Joseph Meyer]
Trust in Me/The Night is Young and You're So Beautiful	Wayne King and His Orchestra	01.1937	-	A:5[10];B:15[3]	Victor 25495	[A:written by Ned Wever, Milton Ager & Jean Schwartz][B:written by Dana Suesse, Billy Rose & Irving Kahal]
You're Laughing at Me	Wayne King and His Orchestra	01.1937	-	15[2]	Victor 25495	[written by Irving Berlin][piosenka z filmu "On The Avenue"]
Josephine	Wayne King and His Orchestra	03.1937	-	3[10]	Victor 25518	[written by Burke Bivens & Wayne King]
Emaline	Wayne King and His Orchestra	11.1937	-	14[1]	Victor 26070	[written by Frank Perkins & Mitchell Parish]
My Man	Wayne King and His Orchestra	05.1939	-	9[5]	Victor 26231	[written by Albert Willemetz, Jacques Charles, Channing Pollock & Maurice Yvain]
The Man with the Mandolin	Wayne King and His Orchestra	08.1939	-	6[4]	Victor 26314	[written by James Cavanaugh, Frank Weldon & John Redmond]
Where Was I?	Wayne King and His Orchestra	08.1940	-	19[1]	Victor 26424	[written by Al Dubin & W. Franke Harling][piosenka z filmu "'Til We Meet Again"]
Maria Elena/You Are My Sunshine	Wayne King and His Orchestra	05.1941	-	A:2[8];B:20[2]	Victor 26 767	[A:written by Lorenzo Barcelata & Bob Russell][B:written by Jimmie Davis & Charles Mitchell]
You Walk By	Wayne King and His Orchestra	03.1941	-	12[1]	Victor 27206	[written by Ben Raleigh & Bernie Wayne]
Souvenir de Vienne	Wayne King and His Orchestra	04.1941	-	5[18]	Victor 26659	[written by Heinz Provost]
'Til Reveille	Wayne King and His Orchestra	05.1941	-	19[1]	Victor 27511	[written by Stanley Cowan & Bobby Worth]
Darling, How You Lied/Jumpin' Jupiter	Wayne King and His Orchestra	10.1941	-	A:26[1];B:22[1]	Victor 27575	[A:written by King, Atha, Clark][B:written by Bruce McKay]

Kompozycje Wayne Kinga na listach przebojów

[with Emil Flindt & Gus Kahn]
12/1930 The Waltz You Saved for Me Wayne King and His Orchestra 4.US
.1934 The Waltz You Saved for Me Wayne King and His Orchestra 18.US
01/1962 The Waltz You Saved for Me Ferlin Husky 94.US

[with Burke Bivens]
.1937 Josephine Tommy Dorsey and His Orchestra 3.US
.1937 Josephine Wayne King and His Orchestra 3.US
07/1951 Josephine Les Paul 12.US
06/1960 Josephine Bill Black's Combo 18.US

[with William Harold & Gus Kahn]
.1931 Goofus Wayne King and His Orchestra 10.US
.1932 Goofus Red Nichols & His Five Pennies 15.US
.1932 Goofus Dan Russo & His Oriole Orchestra 5.US
10/1950 Goofus Les Paul 21.US
09/1976 Goofus The Carpenters 56.US

[with Burke Bivens, Mitchell Parish]
.1939 Annabelle Lawrence Welk and His Orchestra 10.US
.1939 Annabelle Hoosier Hot Shots 15.US

wtorek, 17 grudnia 2019

Hi Records

Hi Records została założona w 1957 roku w Memphis przez Raya Harrisa [nagrał dla Sun dwa single] z kapitałem początkowym 3.50$.Pomagali mu Bill Cantrell i Quinton Claunch,którzy wcześniej pracowali dla Sun i Meteor Records w połowie lat 50-tych.

Szukając finansowego wsparcia w celu wydania przygotowanych utworów trafili do Joe Cuoghi [póżniejszy prezydent Hi],który prowadził sklep z płytami-Poplar Tunes Record.Cuoghi sformował grono udziałowców otwieranej firmy;stanowili je:Cuoghi,jego prawnik Nick Pesce,trzej jego koledzy [Sam Esgro,Bill Brown,Jim Clarington] każdy z wkładem po 500$,a także Cantrell,Claunch i Harris którzy zainwestowali swój czas i talent.
Cantrell był początkowo nominowany na prezydenta firmy,ale wkrótce wraz z wydawaniem pierwszych płyt wymienił go Cuoghi.

Swoje pierwsze wydawnictwo "You are my sunshine/Tootsie" [Hi 2001] sprzedali wytwórni Phillips za 2600$ [Phillips Int 3526].Używając zarobionych pieniędzy wynajęli stary teatr przy 1320 South Lauderdale ,gdzie zaistalowano sprzęt nagraniowy,to był początek Hi Recording Studios.Pierwszych 16-cie płyt było nagraniami mało znanych,lokalnych artystów takich jak:McVoy, the Charmettes, Buddy Holiday, Joe Fuller, Mark Taylor, Fern Fisher, Kimball Coburn, Will Mercer, Bobby Chandler, Tommy Tucker, and Charles Cockrell.

Pierwsze sukcesy przyszły w 1959r za sprawą hitów Bill Black Combo.Jego założyciel basista Bill Black brał udział we wszystkich sesjach Elvisa Presleya dla Sun.Black i Harris byli twórcami charakterystycznego brzmienia nagrań Hi Records,pogłębionego na początku lat 60-tych saxofonem Ace Cannona.Duet ten zdominował profil tej wytwórni stąd jej nazwa Hi co można tłumaczyć "Hit instrumentals".

Dużą rolę dla brzmienia nagrań odegrał Willie Mitchell,trębacz,który trafił do Hi w 1961 roku z Home Of The Blues,gdzie pracował jako muzyk sesyjny,aranżer i producent.Jego pierwszy singiel "The Crawl" nagrany został z własną grupą Hi Rhythm Section.W studio używano starego ośmiośladowego magnetofonu razem z dwoma 4-ścieżkowymi Ampexami.To tworzyło charakterystyczne brzmienie "tuby" ,wynalazek Mitchella.
Nagrania Hi Records w Anglii wydawała wytwórnia London.Prawie wszystkie single Willie Mitchella były utworami instrumentalnymi,czasami wokalnie był wspierany przez Dona Bryanta -członka Four Kings.

Hi Records stała się na począku lat 60-tych znaną wytwórnią nagrywającą muzykę instrumentalną.Mimo regularnej obecności w owym czasie Bill Black' s Combo,Ace Cannona i Willie Mitchella na listach przebojów wytwórnia próbuje nagrywać muzykę country.Jednym z pierwszych artystów country nagrywających dla Hi byli Jerry Jaye and Narvel Felts.
Zaczął się okres stagnacji;wybawieniem stało się przyjęcie Willie Mitchella już w innej roli.Był on koneserem jazzu ale rozumiał ,że przyszedł czas komercyjnego czarnego soulu.W 1970 roku kupuje udziały firmy od Raya Harrisa i od czerwca tego roku staje się szefem firmy ,miesiąc przed śmiercią Joe Caughi.

Mitchell sprowadził do wytwórni Ala Greena,nagrywającego wcześniej dla Hot Line Records,który tu właśnie odnosił pierwsze duże sukcesy stając się niekwestionowaną gwiazdą muzyki soul.Inni czarni artyści nagrywający w tym złotym okresie dla wytwórni to Ann Pebbles i Syl Johnson.

W 1977 roku Hi Records została sprzedana firmie Ala Bennetta-Cream Records,a Willie Mitchell po paru latach pracy w nowej firmie w Los Angeles,opuszcza ją definitywnie.Al Bennett onegdaj członek zespołu Alvin and the Chipmunks był jednocześnie właścicielem Liberty Records jednej z ważniejszych wytwórni w kraju.Ostatecznie sprzedał ją i założył Cream Record ,której częścią stały się Hi Records i Stax dwie szacowne wytwórnie bazujące na rhythm' n' bluesie z Memphis.

Niebawem sprzedaje Stax i nakłania swoją córkę Shaw do przejęcia biznesu,co staje się faktem w 1989 roku.To ona reanimuje po 10-letniej bezczynności Hi Records zdobywając dla jej nagrań nowych fanów.Pierwszym nowym albumem po 12 latach przerwy było dzieło Taylor and Martinez.

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"
2202 Al Green_ Let's Stay Together..._ 1.Billboard 2040 - Ace Cannon : Tuff / Sittin' Tight (1961) 17.Billboard 2065 - Ace Cannon : Cotton Fields / Mildew (1963) 67.Billboard 2074 - Ace Cannon : Love Letters In The Sand / Searchin' (1964) 84.Billboard 2051 - Ace Cannon : Blues (Stay Away From Me) / Blues In My Heart (1962) 84.Billboard 2075 - Willie Mitchell : Twenty - Seventy-Five / Secret Home (1964) 31.Billboard 2091 - Willie Mitchell : Buster Browne / Woodchopper's Ball (1965) 96.Billboard 2140 - Willie Mitchell : Soul Serenade / Mercy Mercy Mercy (1968) 23.Billboard 2151 - Willie Mitchell : Up Hard / Red Light (1968) 91.Billboard 2103 - Willie Mitchell : Bad Eye / Sugar T (1966) 92.Billboard 2154 - Willie Mitchell : 30-60-90 / Take Five (1968) 69.Billboard 2120 - Jerry Jaye : My Girl Josephine / Five Miles From Home (1967) 29.Billboard 2178 - Ann Peebles : Part Time Love / I Still Love You (1970) 45.Billboard 2186 - Ann Peebles : I Pity The Fool / Heartaches, Heartaches (1971) 85.Billboard 2248 - Ann Peebles : I Can't Stand The Rain / I've Been There Before (1973) 38.Billboard
Hity na liście albumów "Billboard"
HL-12018/SHL-32018 - GENE SIMMONS : JUMPIN' GENE SIMMONS (1964) 132..Billboard HL-12003/SHL-32003 - BILL BLACK'S COMBO : SOLID & RAUNCHY (1960) 23.Billboard HL-12006/SHL-32006 - BILL BLACK'S COMBO : LET'S TWIST HER 35.Billboard HL-12017/SHL-32017 - BILL BLACK'S COMBO : BILL BLACK PLAYS TUNES BY CHUCK BERRY (1964) 143.Billboard HL-12020/SHL-32020 - BILL BLACK'S COMBO : GOES BIG BAND (1964) 139.Billboard HL-12052/SHL-32052 - BILL BLACK'S COMBO : SOLID AND RAUNCHY, VOLUME 3 (1968) 168.Billboard HL-12007/SHL-32007 - ACE CANNON : TUFF SAX (1962) 44.Billboard HL-12042/SHL-32042 - WILLIE MITCHELL : LIVE (1967) 172.Billboard HL-12039/SHL-32039 - WILLIE MITCHELL : SOUL SERENADE (1967) 151.Billboard SHL-32058 - WILLIE MITCHELL : ROBBIN'S NEST (1969)188.Billboard HL-12038/SHL-32038 - JERRY JAYE : MY GIRL JOSEPHINE (1967) 195.Billboard SHL-32065 - ANN PEEBLES : STRAIGHT FROM THE HEART (1971) 188.Billboard SHL-32079 - ANN PEEBLES : I CAN'T STAND THE RAIN (1974) 155.Billboard