World Party

World Party-było przystanią dla nieposkromionej fantazji wokalisty i multiinstrumentalisty Karla Wallingera,wcześniej znanego jako członka The Waterboys.
Urodzony 19 pażdziernika 1957r w Prestatyn w Walli dojrzewał muzycznie nie tylko pod wpływem The Beatles,ale interesował się także brzmieniem Motown i merseybeat.Debiutował w grupie Quasimodo w 1976r,a rok póżniej przenosi się do Londynu ,aby podjąć pracę jako urzędnik ATV/Northern Songs,a tymczasem Quasimodo przekształca się w The Alarm.

Po okresie pracy jako dyrektor muzyczny przedstawienia na West End-The Rocky Horror Picture Show,zostaje członkiem funkowej grupy Out,zanim trafił do Waterboys,kierowanej przez Mike Scotta.Razem z tą grupą nagrał album "A pagan place" wydany w 1984r.Po wydaniu doskonałego This Is the Sea,Wallinger mimo doskonałych stosunków w Waterboys,opuszcza ją aby zrealizować swój projekt pod szyldem World Party.

Płyta mająca nawiązywać do okresu albumu Revolver-The Beatles,została nagrana w jego domowym studio i ujrzała światło dzienne w 1987r pod tytułem "Private revolution".Pochodzący z tej płyty singiel "Ship of Fools" trafia na Top 40 UK Charts.Po dłuższym okresie milczenia,wypełnionym współpracą z Sinead O'Connor nad jej debiutanckim albumem "Lion & The Cobra" w 1988r;wraca w 1990r płytą "Goodbye Jumbo" z której pochodzą średnio przebojowe single "Way Down Now" i "Put the Message in the Box" .

Po wydaniu w 1993r EP-ki "Thank you world" [zawierającej cover Beatles "Happiness Is a Warm Gun"],zatrudnia jako pełnoprawnych członków zespołu gitarzystę-Dave Caitlina-Bircha i perkusistę Chrisa Sharrocka.W końcu lat 90-tych Wallinger zawiesza na parę lat działalność grupy,by reaktywować go w 2000r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ship of fools/World groove [Do the mind guerilla]	World Party	02.1987	42[6]	27[15]	Ensign ENY 606	[written by K. Wallinger][produced by K. Wallinger]
Message in a box/Nature girl	World Party	05.1990	39[6]	-	Ensign ENY 631	[written by K. Wallinger][produced by K. Wallinger]
Way down now/Watching and waiting	World Party	08.1990	66[2]	-	Ensign ENY 634	[written by K. Wallinger][produced by K. Wallinger]
Thank you world	World Party	04.1991	68[1]	-	Ensign ENY 643	[written by K. Wallinger][produced by K. Wallinger]
Is it like today/Basically	World Party	03.1993	19[6]	-	Ensign ENY 658	[written by K. Wallinger][produced by Karl Wallinger, Steve Lillywhite ]
Give it all away/Mystery girl	World Party	07.1993	43[3]	-	Ensign ENY 659	[written by K. Wallinger][produced by Karl Wallinger]
All i gave/No more crying	World Party	09.1993	37[3]	-	Ensign ENY 660	[written by K. Wallinger][produced by Karl Wallinger]
Beautiful dream/Is it like today/Put the message in a box/Ship of fools	World Party	05.1997	31[2]	-	Chrysalis CDCHS 5053	[written by K. Wallinger][produced by Karl Wallinger]
Here Comes the Future	World Party	08.2000	89[1]	-	Papillon BTFLYS 0006	[written by K. Wallinger][produced by Karl Wallinger]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Private revolution	World Party	08.1986	56[4]	39[31]	Ensign CHEN 4	[produced by K. Wallinger]
Goodbye jumbo	World Party	05.1990	36[10]	73[23]	Ensign CHEN 10	[produced by K. Wallinger]
Bang!	World Party	04.1993	2	126[8]	Ensign CHEN 33	[produced by K. Wallinger]
Egyptology	World Party	06.1997	34	167[1]	Chrysalis CHR 6124	[produced by K. Wallinger]
Dumbing up	World Party	08.2000	64	-	Papillion BTFLYCD 0006	[produced by K. Wallinger]

Al Green

Urodził się 13 kwietnia 1946 roku w Forest City (stan Arkansas), a wychował w Grand Rapid (Michigan) Tam, w wieku 9 lat wraz ze swoimi trzema starszymi braćmi założył amatorską grupę wokalną wykonującą klasyczne kompozycje muzyki gospel. Z zespołem tym współpracował przez 7 lat, a kolejnym etapem w jego karierze była grupa THE CREATION zorganizowana z Curtisem Rogersem i Palmerem Jamesem. Przetrwała ona (nie wzbudzając większego zainteresowania) do 1967 roku, do momentu, gdy James został właścicielem przedsiębiorstwa muzycznego.

Wtedy też nakłonił Greena do rozpoczęcia solowej działalności piosenkarskiej, a na jego pierwszy singel wybrał własną kompozycję "Back Up Train". Ku ogólnemu zaskoczeniu, utwór ten stał się w Stanach Zjednoczonych bardzo popularnym przebojem. Seria następnych krążków Greena była jednak już mniej udana, co spowodowało, że w ciągu kilku miesięcy o piosenkarzu tym niemal zupełnie zapomniano. Dopiero dwa lata później, w 1969 roku, dalszą karierą Al Greena postanowił zająć się znany amerykański producent Willie Mitchell. Efekt tej współpracy był prawie natychmiastowy. Kolejne single- "I Can't Get Next To You" z bieżącego repertuaru THE TEMPTATIONS, "Tired Of Being Alone" i "Let's Stay Together" błyskawicznie zdobyły popularność w Stanach, plasując Greena w ścisłej czołówce największych czarnych gwiazd muzyki soul.

Sukces w USA pociągnął za sobą także ogromną popularność tego piosenkarza w Europie, a zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, gdzie w 1971 roku jego przebój "Tired Of Being Alone" trafił aż na 4 miejsce listy bestsel lerowych singli. Obok małych płyt ogromnym zainteresowaniem cieszyły się także albumy, wszystkie wyjątkowo precyzyjnie przygotowane, co oprócz Greena -głównego wokalisty, kompozytora i autora tekstów, było zasługą współpracującego z nim perkusisty Al Jacksona - aranżera i szefa zespołu akompaniującego.

Tylko do 1973 roku Al miał na swym koncie 20 milionów sprzedanych albumów, a zamówienia na każdy następny longplay z góry gwarantowały mu za niego co najmniej Złotą Płytę. Wielkim pasmem sukcesów były również koncerty Al Greena, na które w ciągu roku przeznaczał około 40 tygodni. W 1974, w związku z samobójczą śmiercią przyjaciółki, częściowo ograniczył działalność nagraniowo-koncertową, poświęcając wiele czasu religii. Dwa lata później został pastorem jednego z kościołów w Memphis.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Back up train/Don' t leave me	Al Green & The Soul Mate' s	12.1967	-	41[12]	Hot Line 15.000	[written by Palmer James/Curtis Rodgers][produced by Palmer James, Curtis Rodgers][5[14].R&B Chart]
Don' t hurt me no more/Get yourself together	Al Greene	04.1968	-	127[3]	Hot Line 15.001	[written by Palmer James/Curtis Rodgers][produced by Palmer James, Curtis Rodgers]
You Say It/Gotta Find A New World	Al Green	02.1970	-	-	Hi 2172	[written by A. Green][28[9].R&B Chart]
Right Now, Right Now/All Because (I'm A Foolish One)	Al Green	06.1970	-	-	Hi 2177	[written by Al Green][23[8].R&B Chart]
I can' t get next to you/Ride Sally ride	Al Green	11.1970	-	60[10]	Hi 2182	[written by Norman Whitfield, Barrett Strong][produced by Al Green, Willie Mitchell][11[13].R&B Chart]
Driving wheel/True love	Al Green	04.1971	-	115[2]	Hi 2188	[written by R. Sykes][produced by Willie Mitchell][46[5].R&B; Chart][# 85 hit for Junior Parker in 1961r]
Tired of being alone/Get back baby	Al Green	07.1971	4[13]	11[19]	Hi 2194	[gold-US][written by Al Green][produced by Willie Mitchell, Al Green][7[20].R&B; Chart]][produced by Willie Mitchell][46[5].R&B; Chart]
Let' s stay together/Tomorrow' s dream	Al Green	12.1971	7[12]	1[1][16]	Hi 2202	[gold-US][written by Willie Mitchell, Al Green, Al Jackson][produced by Willie Mitchell][1[9][16].R&B; Chart]
Look what you done for me/La-la for you	Al Green	04.1972	44[4]	4[12]	Hi 2211	[gold-US][written by A. Green, W. Mitchell, A. Jackson][produced by Willie Mitchell][2[15].R&B; Chart]
I' m still in love with you/Old time lovin'	Al Green	07.1972	35[5]	3[12]	Hi 2216	[gold-US][written by Al Green, Willie Mitchell, Al Jackson][produced by Willie Mitchell][1[2][12].R&B; Chart]
Guilty/Let me help you	Al Green	09.1972	-	69[7]	Bell 45.258	[written by R. Williams][produced by Palmer James, Curtis Rodgers][29[10].R&B; Chart]
You ought to be with me/What is this feeling	Al Green	10.1972	-	3[15]	Hi 2227	[gold-US][written by Al Green, Willie Mitchell, Al Jackson][produced by Willie Mitchell][1[1][14].R&B; Chart]
Hot wire/Don' t leave me	Al Green	01.1973	-	71[5]	Bell 45.305	[written by P. James][produced by Palmer James, Curtis Rodgers]
Call me [Come back home]/What a wonderful thing love is	Al Green	02.1973	-	10[11]	Hi 2235	[gold-US][written by Al Green, Willie Mitchell, Al Jackson][produced by Willie Mitchell][2[11].R&B Chart]
Here i am [Come and take me]/I' m glad you' re mine	Al Green	07.1973	-	10[15]	Hi 2247	[gold-US][written by A. Green, M. Hodges][produced by Willie Mitchell, Al Green][1[1][17].R&B Chart]
Livin' for you/It ain' t no fun to me	Al Green	12.1973	-	19[11]	Hi 2257	[written by Al Green, Willie Mitchell][produced by Willie Mitchell][2[15].R&B Chart]
Let' s get married/So good to be here	Al Green	03.1974	-	32[11]	Hi 2262	[written by Al Green][produced by Willie Mitchell, Al Green][3[18].R&B Chart]
Sha La-la [Make me happy]/School days	Al Green	09.1974	20[10]	7[19]	Hi 2274	[gold-US][written by Al Green][produced by Willie Mitchell][2[18].R&B Chart]
L-O-V-E [Love]/I wish you were here	Al Green	03.1975	24[8]	13[12]	Hi 2282	[written by Al Green, Willie Mitchell, Mabon Hodges][produced by Willie Mitchell][1[2][14].R&B; Chart]
Oh me,oh my [Dreams in my arms]/Strong as death [Sweet as love]	Al Green	07.1975	-	48[6]	Hi 2288	[written by Al Green, Willie Mitchell, Mabon Hodges][produced by Willie Mitchell][7[12].R&B; Chart]
Let It Shine/There's No Way	Al Green	05.1976	-	-	Hi 2306	[written by Al Green, Mabon Hodges][produced by Willie Mitchell][16[12].R&B; Chart]
Full of fire/Could i be the one	Al Green	11.1975	-	28[11]	Hi 2300	[written by Al Green, Willie Mitchell, Mabon Hodges][produced by Willie Mitchell][1[1][15].R&B; Chart]
Keep me cryin' /There is love	Al Green	10.1976	-	37[14]	Hi 2319	[written by Al Green, Willie Mitchell][produced by Willie Mitchell][4[15].R&B; Chart]
I tried to tell myself/Something	Al Green	02.1977	-	101[5]	Hi 2322	[written by Al Green, Willie Mitchell][produced by Al Green, Willie Mitchell][26[11].R&B; Chart]
Love and happiness/Glory,glory	Al Green	07.1977	-	104[6]	Hi 2324	[written by A. Green, M. Hodges][produced by Willie Mitchell][92[3].R&B; Chart][# 58 hit for Earnest Jackson in 1973r]
Belle /Chariots of fire	Al Green	01.1978	-	83[5]	Hi 77 505	[written by A. Green, F. Jordan, R. Fairfax][produced by Al Green][9[17].R&B; Chart]
I feel good/Feels like summer	Al Green	04.1978	-	103[8]	Hi 78 511	[written by A. Green, F. Jordan, R. Fairfax, Jr.][produced by Al Green][36[11].R&B; Chart][13[17].Hot Dance/Disco]
Wait Here/To Sir With Love	Al Green	02.1979	-	-	Hi 78 522	[A:written by Al Green, Fred Jordan, Reuben Fairfax, Jr.][B:written by D. Black, M. London][produced by Al Green][A:58[7].R&B; Chart][B:71[5].R&B; Chart]
Everythings Gonna Be Alright/So Real To Me	Al Green	03.1987	-	-	A&M 2919	[written by Eban Kelly, Jimi Randolph][produced by Eban Kelly, Jimi Randolph][22[14].R&B; Chart]
Put a little love in your heart/A great big piece of love	Annie Lennox & Al Green	11.1988	28[8]	9[17]	A&M; 1255	[written by Jackie DeShannon, Randy Myers, Jimmie Holiday][produced by David A. Stewart][piosenka z filmu Scrooged][oryginalnie nagrana przez Jackie DeShannon][29[6].Hot Dance/Disco]
As Long As We're Together (Remix)/ Blessed	Al Green	06.1989	-	-	A&M 1427	[written by Al Green][produced by Al B Sure, Kyle West][15[13].R&B; Chart]
The message is love	Arthur Baker and The Backbeat Disciples feat Al Green	10.1989	38[5]	-	A&M; 1474	[written by A. Baker, R. Scher][produced by Arthur Baker, Richard Scher][39[4].Hot Dance/Disco][84[5].R&B Chart]
Leave the Guns at Home	Arthur Baker feat. Al Green	11.1991	-	-	RCA 62 111	[produced by Arthur Baker][69[6].R&B; Chart]
Love is a beautiful thing	Al Green	10.1993	56[2]	-	Arista 74321162692 [UK]	[written by Seth Swirsky]
Your Heart's in Good Hands	Al Green	12.1995	-	-	MCA 55 142	[written by Diane Warren][produced by Narada Michael Walden, Louis Biancaniello][47[15].R&B; Chart]
Put It on Paper	Ann Nesby feat. Al Green	02.2002	-	-	It's Time Child	[44[20].R&B; Chart]
Love Iz	Erick Sermon feat. Al Green	02.2003	-	-	J Records 21 256	[80[9].R&B; Chart]
I Can't Stop	Al Green	01.2004	-	-	Blue Note 53 284	[written by Al Green][produced by Willie Mitchell][97[1].R&B; Chart]
Stay with Me (By the Sea)	Al Green feat. John Legend	05.2008	-	-	Blue Note	[49[20].R&B; Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Al Green get next to you	Al Green	08.1971	-	58[43]	Hi 32 062	[produced by Willie Mitchell]
Let' s stay together	Al Green	02.1972	-	8[56]	Hi 32 070	[gold-US][produced by Willie Mitchell]
Al Green	Al Green	09.1972	-	162[9]	Bell 6076	[produced by Curtis Rodgers, Palmer E. James]
I'm still in love with you	Al Green	10.1972	-	4[67]	Hi 32 074	[platinum-US][produced by Willie Mitchell]
Green is blues	Al Green	01.1973	-	19[28]	Hi 32 055	[produced by Willie Mitchell]
Call me	Al Green	05.1973	-	10[41]	Hi 32 077	[gold-US][produced by Willie Mitchell]
Livin for you	Al Green	12.1973	-	24[30]	Hi 32 082	[gold-US][produced by Willie Mitchell]
Al Green explores your mind	Al Green	11.1974	-	15[33]	Hi 32 087	[gold-US][produced by Willie Mitchell]
Al Green/Greatest Hits	Al Green	03.1975	18[16]	17[21]	Hi 32 089	[2x-platinum-US][silver-UK][produced by Willie Mitchell]
Al Green is love	Al Green	09.1975	-	28[23]	Hi 32 092	[produced by Willie Mitchell]
Full of fire	Al Green	03.1976	-	59[16]	Hi 32 097	[produced by Willie Mitchell]
Have a good time	Al Green	11.1976	-	93[14]	Hi 32 103	[produced by Willie Mitchell, Al Green]
Al Green' s Greatest Hits,Volume II	Al Green	07.1977	-	134[9]	Hi 32 105	[produced by Willie Mitchell]
The belle album	Al Green	12.1977	-	103[12]	Hi 6004	[produced by Al Green]
Soul survivor	Al Green	05.1987	-	131[14]	A&M; 5150	[produced by Eban Kelly, Jimi Randolph, Deborah McDuffie, Errol Thomas and Paul Zaleski.]
Hi life-The best of Al Green	Al Green	10.1988	34[7]	-	K-Tel NE 1420	[silver-UK]
Al	Al Green	10.1992	41[2]	-	Beechwood AGREECD 1
Al Green/Greatest Hits	Al Green	08.1995	-	127[29]	Right Stuff 30 800	[2x-platinum-US]
Take me to the river	Al Green	10.2000	-	186[1]	Right Stuff 28 679
The Love Songs Collection	Al Green	02.2003	-	91[3]	Right Stuff 80 327	-
L-O-V-E-The essential Al Green	Al Green	02.2002	18[9]	-	Hi ALTV 2002	[silver-UK]
I can' t stop	Al Green	11.2003	193[1]	-	Blue Note 93556	[produced by Willie Mitchell]
Everything's OK	Al Green	04.2005	-	50[7]	Blue Note 74 584	[produced by Willie Mitchell, Al Green]
Love & Happiness: The Very Best of Al Green	Al Green	.2005	146[1]	-	-	[silver-UK]
The Definitive Greatest Hits	Al Green	02.2007	-	46[11]	Hi	-
What Makes the World Go 'Round?	Al Green	03.2008	-	196[2]	Starbucks	-
Lay It Down	Al Green	05.2008	88[1]	9	Blue Note 3484492	[produced by Ahmir "Questlove" Thompson, James Poyser]
Greatest Hits-The Best Of	Al Green	02.2018	52[2]	-	Fat Possum FP 14872	-

4 Non Blondes

4 NON BLONDES, zespół amerykański. Powstał w październiku 1989 w San Francisco w Kalifornii. Założyła go Linda Perry (właśc. Linda M. Perry; 15.04.1965, Springfield, Massachusetts) - voc, g. W pierwszym składzie znalazły się też: Shaunna Hall - g, Christa Hillhouse (28.11.1961) - b, g, dr, fl i Wanda Day - dr. Niebawem Wandę zastąpiła Dawn Richardson (19.04.1964) - dr, k, tb. Wkrótce potem odeszła Shaunna. Do nagrania płyty "Bigger, Better, Faster, More!" zaproszono więc muzyka sesyjnego, Louisa Metoyera - g. W 1993 dołączył na stałe Roger Rocha (21.08.1967; wnuk słynnego malarza ekspresjonisty Clyfforda Stilla) - g. Zespół działał do 1994.

Linda Perry przyszła na świat w Springfield jako jedno z siedmiorga dzieci Marluce Perry, dekoratorki wnętrz pochodzenia brazylijskiego, i Xaviera Perry'ego, inżyniera pochodzenia portugalsko-amerykańskiego. Dorastała w San Diego. Była niespokojnym duchem. Nie ukończyła szkoły, uciekała przed problemami w urojenia narkotyczne. W stanie zamroczenia spadła z dużej wysokości i złamała obojczyk. Unieruchomiona na długie tygodnie, miała czas, by przemyśleć dotychczasowe życie i podjąć decyzję o rozpoczęciu wszystkiego od nowa. W 1987 wyjechała do San Francisco. Pracowała jako kelnerka, ale marzyła o karierze estradowej - śpiewała na ulicach, bez powodzenia zabiegała o kontrakt w firmach fonograficznych w Los Angeles.
W 1989 poznała Christę Hillhouse, córkę znanego gitarzysty grającego muzykę salsa, Xaviera Hillhouse'a, i z nią utworzyła 4 Non Blondes.

Zespół zaczął działalność w dramatycznych okolicznościach - pierwsza próba, zaplanowana na 17 października 1989, nie doszła do skutku z powodu trzęsienia ziemi w San Francisco. Doświadczenia estradowe zdobywał w klubach i teatrach swojego miasta, jak Paradise Lounge, Slim's, Warfield Theatre. Mimo kontrowersji, jakie wzbudzał jego lesbijski image, zaskarbił sobie uznanie słuchaczy rozgłośni kalifornijskich nagraną na własny koszt piosenką Dear Mr. President. Wkrótce potem podpisał kontrakt z firmą Interscope i przystąpił razem z producentem Davidem Tickle'em, współpracownikiem Prince'a, do pracy nad płytą "Bigger, Better, Faster, More!", wydaną w marcu 1993. W jego wybornej, porywającej muzyce znalazła odzwierciedlenie fascynacja hippisowskim rockiem lat sześćdziesiątych, z elementami bluesa, funku, folku (np. Train, Supefly, What's Up, Pleasantly Blue, No Place Like Home).

Śpiewającą z niesłychaną ekspresją Lindę Perry porównywano do największych - do Janis Joplin, Roberta Planta czy Joe Cockera. Sukces światowy zapewniła zespołowi wydana na singlu w kwietniu 1993 piosenka What's Up, pod względem melodycznym przypominająca Don't Worry Be Happy, wielki przebój Bobby'ego McFerrina (na stronie B płytki utwór The Train). O wiele mniejsze powodzenie miały następne single: Spaceman/Strange z października 1993 i Dear Mr. President/Superfly z grudnia tego roku. Utwór What's Up powrócił w 1994 na listy przebojów w dyskotekowej wersji DJ Miko.

Dyskografię uzupełniają pojedyncze nagrania na składankach, płytach filmowych itp., jak Mary's House na soundtracku "Wayne's World 2" (Reprise, 1993), Bless The Beasts And Children na płycie hołdzie dla The Carpenters "If I Were A Carpenter" (A&M;, 1994), I'm The One na soundtracku "Airheads" (Fox - Arista, 1994) i Misty Mountain Hop na płycie hołdzie dla Led Zeppelin "Encomium - A Tribute To Led Zeppelin" (Atlantic, 1995).

Perry jako solistka firmowała dwa świetne albumy: "In Flight" (Interscope, 1996) i "After Hours" (wydany we własnej firmie Rockstar, 1999). W duecie z Grace Slick zaśpiewała piosenkę Knock Me Out, wykorzystaną w filmie The Crow: City Of Angels (Kruk: Miasto Aniołów; 1996, reż. Tim Pope) i wydaną na soundtracku "The Crow: City Of Angels" (Hollywood, 1996). Z wielkim powodzeniem współpracowała jako kompozytorka, autorka tekstów, a niekiedy i producentka nagrań m.in. z Janis Ian, Pink, Christiną Aguilerą, Courtney Love, Gwen Stefani, Kelly Osbourne i Unwritten Law. Była współautorką scenariusza i producentką zwariowanej komedii muzycznej Pink As The Day She Was Born (1997, reż. Steve Hall; z udziałem m.in. Lesa Claypoola z zespołu Primus).

Hillhouse grała m.in. w zespołach The Katherine Chase Band, Giblet Dribblers, Holy Joe i JJ Noir And The Lesbian Snake Charmers (w tym ostatnim razem z Day, która zmarła w 1997 wskutek przedawkowania narkotyków). Richardson współpracowała m.in. z Angel Corpus Christi, The Loud Family, The Martinis Joeya Santiago, Holly Vincent, Penelope Houston, Kindness, Go Go Market, Lillix i Eriką Luckett. Tworzyła muzykę filmową, m.in. do It's A Boy (2001, reż. Maria Leech) i Beauteous (2002, reż. Giovanna Chesler). Opublikowała podręczniki dla perkusistów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What's Up? / The Train	4 Non Blondes	04.1993	2[17]	14[26]	Interscope 98 430	[gold-US][gold-UK][written by L. Perry][produced by David Tickle]
Spaceman / Strange	4 Non Blondes	10.1993	53[2]	117[4]	Interscope 98 374	[written by L. Perry, S. Hall][produced by David Tickle]
Dear Mr. President	4 Non Blondes	12.1993	79[2]	-	Interscope A 8333	[written by L. Perry][produced by David Tickle]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bigger, Better, Faster, More!	4 Non Blondes	04.1993	4[18]	13[59]	Interscope 92 112	[platinum-US][gold-UK][produced by David Tickle]

Cut 'N' Move

Twórcami grupy byli w 1989 roku Per Holm (producent, instrumenty klawiszowe) oraz Jorn K (producent i DJ). Wkrótce potem dołączył do nich MC Zipp, a rok później Thera. Ta ostatnia opuściła jednak zespół w 1994 roku, poświęcając się karierze telewizyjnej, a jej miejsce zajęła Zindy.

Ich muzyka to dance-pop z elementami soulu, funku, techno, R&B; i hip hopu. Debiutowali w 1991 r. Wydany wówczas singel "Get Serious" zawędiował od razu na pierwszą pozycję na duńskiej liście przebojów. Pozostał tam przez 17 tygodni i stał się najlepiej sprzedającym się i najczęściej granym singlem w Danii tego roku. Utwór ten stał się również przebojem w Europie i USA, gdzie wszedł do Top 100 Dance Chart "Billboardu".

W tym samym roku Cut'n'Move otrzymali World Music Award w Monaco jako najlepiej sprzedająca się grupa duńska. Drugi singel zespołu, "Spread Love", poszedł w ślady pierwszego - także wszedł do Top 100 Dance Chart "Billboardu" i znów był numerem 1 w Danii. Dwa lata później grupa powróciła z platynowym już albumem Peace, Love And Harmony, wydanym w 1993 r.

Pierwszym singlem z tej płyty był "Give It Up", który zdobył sobie międzynarodowe uznanie. Był numerem 1 w Australii przez osiem tygodni i zyskał status platynowej płyty. Promowany przez trasę europejską singel znalazł się w skandynawskim, hiszpańskim, austriackim, szwajcarskim, niemieckim i holenderskim Top 10. W samych Niemczech sprzedano go w nakładzie przekraczającym 300 tys. sztuk. Swój trzeci album, The Sound Of Now, grupa wydała 1.05.1995 r. w Europie, Japonii i Australii. Pierwszym singlem z tego albumu by) "I'm Alive".

Członkowie zespołu dzielą się równo pracą. Zipp jest raperem. Kiedy przedstawiciele jednej z amerykańskich wytwórni fonograficznych usłyszeli go pierwszy raz, nie mogli uwierzyć, że jest biały. Przekonało ich dopiero zdjęcie z EMI. Zindy jest najnowszym członkiem Cut'n'Move.

Dołączyła do zespołu, kiedy pracował on nad Peure, Love And Harmony. Wówczas grupa miała dwie wokalistki - Therę i Zindy. Thera zaczęła później prowadzić najpopularniejszy show telewizyjny w Danii. Zindy sama pisze większość swoich tekstów. Per Horn, który gra na instrumentach klawiszowych, eksperymenty z muzyką rozpoczął w 1989 roku. Dołączył do Jorna K. - doświadczonego DJ-a i wkrótce ich współpraca zaczęła przynosić efekty. To oni są odpowiedzialni za mieszankę dance'owego popu, techno, soulu, ballad i R&B; — czyli Cut'n'Move.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Get Serious	Cut 'N' Move	08.1991	-	76[6]	Epic 73 878 [US]	[written by M.C. Zip, Jorn K, Per Holm, H. Kelly][produced by Cut 'N' Move][8[11].Hot Disco/Dance;Epic 73 815 12"]
Spread Love	Cut 'N' Move	11.1991	-	-	Epic 74058	[produced by Jorn K. , Per Holm][9[12].Hot Disco/Dance;Epic 74 058 12"]
Give It Up	Cut 'N' Move	10.1993	61[2]	-	EMI EM 273	[written by Casey & Finch][produced by Jorn K. , Per Holm]
I'm Alive	Cut 'N' Move	09.1995	49[5]	-	EMI 12EM 375	[written by Jorn K , Zipp , Per Holm , Zindy][produced by Jorn K. , Per Holm][46[3].Hot Disco/Dance;EMI 58 485 12"]

Russ Ballard

Ur. 31.10.1945 r. w Waltham Cross w hrabstwie Hertfordshire, Anglia. W szkole średniej przyjaźnił się z Cliffem Richardem, a po jej ukończeniu przyłączył się do Daybreakers, grupy towarzyszącej piosenkarzowi Busterowi Meakle'owi, późniejszemu liderowi Unit 42. W 1963 r. wraz z Robertem Henritem, perkusistą Daybreakers, trafił do Roulettes, instrumentalnej sekcji Adama Faitha.

Grał tam początkowo na instrumentach klawiszowych, a później na gitarze. Wraz z Roulettes nagrywał też własne kompozycje, z których największą popularnością cieszyła się "Help Me Help Myself" z 1967 r. Sporadycznie towarzyszył też Unit 42, a jego psychodeliczny temat "3.30" był ostatnim, nagranym w 1969 r. singlem zespołu. Wkrótce potem wraz z Henritem dołączył do grupy Roda Argenta. W nowej formacji zdobył uznanie dzięki sukcesowi tematu "God Gave Rock'N'Roll To You". Inna kompozycja Ballarda, "Liar", weszła w 1972 r. do amerykańskiej Top 10 w interpretacji zespołu Three Dog Night.

Nieźle zabezpieczony finansowo, Ballard występował z Argentem jeszcze przez dwa lata, po czym podjął próby solowe. Wprawdzie albumy Ballard i Winning nie cieszyły się powodzeniem, ale nie zrażony tym muzyk postanowił odwołać się do słuchaczy średniego pokolenia. W latach 80. zdobył popularność w USA jako autor chwytliwego popu. Po jego kompozycje sięgały grupy Hot Chocolate ("So You Win Again"; pierwsze miejsce na liście brytyjskiej) oraz Rainbow ("Since You've Been Gone", "I Surrender"). Temat "As Far As You Go" wykorzystał Ringo Starr na albumie Old Wave z 1983 r. Ballard towarzyszył też często jako muzyk studyjny zarówno swoim starym partnerom: Adamowi Faithowi i jego protegowanemu Leo Sayerowi, Grahamowi Bonnetowi z Rainbow, jak i debiutantom: Lei Nicholson oraz zespołom Starry Eyed And Laughing i Phoenix.

W 1979 r. przypomniał się jako solista albumem On The Third Stroke (temat singlowy "You Can Do Voodoo"). Płyta, podobnie jak kolejne: Barnet Dogs i Into The Fire, była ciekawym osiągnięciem. W 1984 r. ukazał się longplay Russ Ballard (zatytułowany identycznie jak debiut artysty), a dwa lata później kolejny - Fire Still Burns.

Na promujących je wideoklipach Ballard pojawia się w tradycyjnych czarnych okularach, towarzyszących mu od szczenięcych występów w Daybreakers. Tak późny powrót do popularności mógł wzbudzać rozmaite refleksje, trzeba jednak pamiętać, że sukcesy Ballarda w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych wynikały w znacznej mierze z wykonań jego kompozycji przez innych artystów: Little Angels, Magnum lub Kiss. Ci ostatni wylansowali w 1992 r. nową wersję tematu "God Gave Rock'N'Roll To You". Równocześnie Ballardowi zaproponowano napisanie muzyki do filmu "Bill And Ted's Bogus Journey". W 1994 r. artysta powrócił swoim kolejnym solowym dziełem The Seer.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On the Rebound / Riding With the Angels	Russ Ballard	06.1980	-	58[8]	Epic 50 883	[written by Russ Ballard][produced by Russ Ballard,John Stanley]
Voices / Living Without You	Russ Ballard	05.1984	-	110[2]	EMI America 8204	[written by Russ Ballard][produced by Russ Ballard,John Stanley]
Two Silhouettes / Playing with fire	Russ Ballard	08.1984	-	106[1]	EMI America 8217	[written by Russ Ballard][produced by Russ Ballard,John Stanley]
The Fire Still Burns / Hold On	Russ Ballard	07.1985	-	105[3]	EMI America 8275	[written by Russ Ballard][produced by Russ Ballard,John Stanley]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Barnet Dogs	Russ Ballard	08.1980	-	187[2]	Epic 36 186	[produced by Russ Ballard,John Stanley]
Russ Ballard	Russ Ballard	06.1984	-	147[13]	EMI America 17 108	[produced by Russ Ballard,John Stanley]
The Fire Still Burns	Russ Ballard	08.1985	-	166[4]	EMI America 17 162	-

Bakery

Grupa została założona w Perth około roku 1970.Oryginalny skład stanowili John Worrall,gitarzysta Peter Walker (ex-Jelly Roll Bakers), Mal Logan (ex-The Rebels), Eddie McDonald i Hank Davis. McDonald and Davis byli założycielami nowozelandzkiego Avengers.
 
Grupa wydała tylko dwa single,oba utrzymane w konwencji heavy metalu,nawiązujące do brytyjskich mistrzów tego nurtu;Black Sabbath,Led Zeppelin i Deep Purple.Pierwszy z nich-"Bloodsucker" / "Leave Scruffy Alone" został wydany w lutym 1971r przez RCA.W lipcu zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Astor,która wydała ich kolejnego singla "No Dying in the Dark'" / "Trust in the Lord".
 
Niezwykłym projektem był ich album Rock Mass For Love nagrany na żywo w St George's Cathedral w Perth,21 marca 1971r,będący pierwszym australijskim musicalem o treściach religijnych nawiązujący do Jesus Christ Superstar sprzed roku. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Bloodsucker/Leave Scruffy Alone	Bakery	03.1971	82[7]	-	RCA 101916	[written by Tom Davidson]
No Dying in the Dark'/Trust in the Lord	Bakery	07.1971	94[5]	-	Astor A 7204	[written by Bakery][produced by Bakery]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Rock Mass For Love	Bakery	08.1971	21[9]	-	Astor ALPS 1032	-

Ginger Baker

Wł. Peter Edward Baker, (urodzony 19 sierpnia 1939 w Londynie) - brytyjski perkusista, który sławę zdobył dzięki występom ze słynnym trio Cream w latach 1966 - 1968. Poza Bakerem do grupy należeli Jack Bruce i Eric Clapton. Po rozpadzie tego zespołu Ginger założył z tym drugim supergrupę Blind Faith, która rozwiązała się po wydaniu zaledwie jednego albumu. Później współtworzył kilka projektów, jak choćby Hawkwind, Public Image Ltd., Atomic Rooster, czy Masters of Reality. Solową karierę rozpoczął dopiero w połowie lat osiemdziesiątych.
 
Podstawowymi wyróżnikami stylu Bakera były duże umiejętności techniczne oraz wizualna atrakcyjność jego gry. On i Keith Moon są często uważani za prekursorów w kreowaniu wizerunku perkusisty - showmana. Im też (wraz z innymi muzykami tego okresu) przypisuje się podniesienie statusu ich instrumentu z drugorzędnego do niemal tak ważnego, jak gitara elektryczna. Ginger zasłynął też wprowadzeniem do perkusji rockowej nie używanych wcześniej elementów, takich jak drugi bęben basowy. Miały na niego wpływ różne gatunki - między innymi rock, jazz i blues, czy muzyka etniczna. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Ginger Baker's Air Force	Ginger Baker	08.1970	10[10]	-	Polydor 2662 001	-
Air Force Two	Ginger Baker	02.1971	21[3]	-	Polydor 2383 039	-

Carroll Baker

Carroll Anne Baker  (ur. 4 marca 1949r) jest kanadyjską piosenkarką i autorką muzyki country.
Baker urodziła się w Bridgewater w Nowej Szkocji . Pobliska wioska rybacka Port Medway wyświetla napis przy wejściu do wioski, twierdząc, że społeczność jest „Domem Carroll Baker”. Opuściła Port Medway i przeprowadziła się z rodziną do Toronto, gdy miała 16 lat .

Autor piosenek George Petralia usłyszał, jak Baker śpiewa i przedstawił ją producentowi Donowi Grasheyowi . Jej pierwszy singiel z 1970 roku, „Mem-ries of Home”, został napisany przez Petralię i wydany przez wytwórnię Gaiety Grasheya. To był niewielki hit,który pozostał na listach przebojów przez 26 tygodni. Opierając się na sukcesie tego pierwszego nagrania, Grashey skontaktował się z kilkoma firmami fonograficznymi w sprawie umowy  nagraniowej   i ostatecznie zawarł umowę z Columbia Records .

Nagrała dwa albumy dla Columbia z ograniczonym sukcesem komercyjnym. W końcu wróciła do Gaiety Records. Następnie   podpisała kontrakt z RCA Records, gdzie miała kilka płyt złotych i platynowych.Z RCA dołączyła do wytwórni Tembo, gdzie ponownie uzyskała status platynowej płyty za sprzedaż płyt.

W 1973 roku Baker zaszła w ciążę i ogłosiła zamiar wycofania się z branży muzycznej. Grashey przekonał ją, aby kontynuowała, a para udała się do Nashville, aby nagrać cztery piosenki. Jej pierwsza płyta z Top10 pochodzi z tej sesji „Ten Little Fingers”, piosenka o małej dziewczynce, napisana przez Dona Grasheya; ta piosenka pozostaje jedną z jej najpopularniejszych piosenek po dziś dzień. Miała także hit z bluegrassowym remakiem „It's My Party”.  W sumie, w latach 1970–1982 Baker wydała 31 kolejnych singli na kanadyjskich listach przebojów. Dwanaście z nich dotarło na szczyt list przebojów.

Baker miała swój serial w telewizji CBC latem 1983 roku i często występowała w programie Tommy'ego Huntera . W 1986 roku jej album Hymns of Gold uzyskał certyfikat platyny.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Hymns of gold	Carroll Baker	10.1985	52[7]	-	J&B; JB 228	-
Hymns of gold	Carroll Baker	05.1991	63[4]	-	J&B; JB 451	-

Badger

Grupa brytyjska. Powstała we wrześniu 1972 w Londynie. Na jej czele stanął Tony Kaye (11.01.1946, Leicester, Leicestershire) - k, znany z zespołów Yes i Flash. W pierwszym składzie znaleźli się też: Brian Parrish - voc, g, wywodzący się z Medicine Head, David Foster - b, voc, mający za sobą współpracę z Jonem Andersenem w The Warriors, oraz Roy Dyke (13.02.1945, Liverpool) - dr, legitymujący się doświadczeniami z The Remo Four, Ashton, Gardner And Dyke i Medicine Head. W październiku 1973 odeszli Parrish i Foster, a dołączyli Jackie Lomax (10.05.1944, Wallasey, Merseyside) - voc, g, znany z The Undertakers, Lomax Alliance i Heavy Jelly, a także kilku solowych płyt, Paul Pilnick - g, znany ze Stealers Wheel, oraz Kim Gardner (27.01.1946, Dulwich, Londyn) - b, voc, znany z The Birds, The Creation, Santa Barbara Machine Head i Ashton, Gardner And Dyke. Formacja działała do kwietnia 1974.

Już w pierwszych tygodniach ruszyła w trasę po kraju u boku zespołu Yes. I podczas koncertów w londyńskim teatrze Rainbow, 15 i 16 grudnia 1972, nagrała debiutancki album - "One Live Badger", wydany w marcu następnego roku. Współproducentem był - wraz z Geoffreyem Haslamem i muzykami Badger - Jon Anderson, wokalista Yes, a okładkę zaprojektował Roger Dean, nadworny grafik tego zespołu.

Na program złożyły się jednak kompozycje nie mające wiele wspólnego ze stylem Yes (z wyjątkiem Fountain oraz orkiestrowych partii syntezatorów w końwencji Ricka Wakemana w kilku innych, np. w On The Way Home}. Znalazły się na "One Live Badger" i konwencjonalne piosenki (The Preacher, Wind Of Change, On The Way Home), i zwykły riffowy rock (River), i utwory swobodniejsze formalnie, bliższe artrockowych, przede wszystkim zaś jazzrockowych wzorów spod znaku Chicago, Colosseum czy Traffic (Wheel Of Fortune, Fountain). Większość kompozycji muzycy, zwłaszcza Kaye i Parrish, wzbogacili popisowymi partiami instrumentalnymi. Płyta, promowana m.in. na wspólnych koncertach z Black Sabbath, nie zyskała popularności. A niepowodzenia były powodem rozłamu w formacji.

Drugi album, "White Lady", grupa nagrała w Nowym Orleanie ze słynnym tamtejszym producentem i pianistą Allenem Toussaintem, z Lomaxem jako głównym kompozytorem i wykonawcą, z wieloma dodatkowymi muzykami, jak Jeff Beck - g, Bryn Haworth - g, Lester Caliste - tp, John Lango - tb, Alvin Thomas - s oraz piątka wokalistów. Wydane w maju 1974 dzieło było świadectwem zwrotu ku muzyce z pogranicza rocka, jazzu, gospel, soulu i nowoorleańskiego rhythm'n'bluesa (np. A Dream Of You, Listen To Me, Just The Way It Goes, Lord Who Cave Me Life, One More Dream To Hold), ono nie miało powodzenia, podobnie jak towarzyszący mu singel White Lady/Don't Pull The Trigger.

Gdy się ukazało, grupa zresztą już nie istniała. Bezpośrednim powodem jej rozwiązania był nieudany koncert w Fairfield Hall w Croydon u boku Electric Light Orchestra (muzycy tego zespołu nie zgodzili się udostępnić Kaye'owi i jego kompanom swojego sprzętu nagłaśniającego, co odbiło się na atmosferze i jakości ich występu).

Kaye współpracował później m.in. z Detective, Badfinger i znowu z Yes. Dyke grał m.in. w zespołach Pata Traversa i Chrisa Barbera, a także własnym Bauer, Garn And Dyke. Gardner wspomagał m.in. Mike'a Hugga i Dwighta Twilleya. Lomax kontynuował karierę jako solista. Pilnick przypomniał się jako muzyk Deaf School.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
One Live Badger	Badger	08.1973	-	167[8]	Atco 7022	[produced by Badger, Geoffrey Haslam, Jon Anderson]