Kate Nash

Kate Nash (ur. 6 lipca 1987r w Londynie) - angielska piosenkarka, kompozytorka i autorka tekstów piosenek. Zasłynęła przebojem „Foundations” w 2007 roku, a jej debiutancki album Made of Bricks dotarł do 1. miejsca na brytyjskiej liście sprzedaży. Jest zdobywczynią Brit Award dla najlepszej artystki (2008).

Kate urodziła się w dzielnicy Harrow w północnym Londynie. Jej ojciec jest Anglikiem, natomiast matka jest pochodzenia irlandzkiego. Uczęszczała do prestiżowej szkoły muzycznej BRIT School. Zanim zdobyła sławę, pracowała w restauracji Nando's oraz sieci odzieżowej River Island.

W 2005 roku zaczęła umieszczać swoje nagrania na portalu Myspace, a na początku 2007 roku wydała swój pierwszy singel „Caroline's a Victim”. Popularność przyniosła jej wydana w tym samym roku piosenka „Foundations”, która dotarła do 2. miejsca listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Singel cieszył się także sporym powodzeniem w Europie. Jej pierwszy album, Made of Bricks, ukazał się latem tego samego roku i dotarł do 1. miejsca brytyjskiej listy sprzedaży, ostatecznie pokrywając się platyną. Na płycie znalazły się również kolejne popularne single „Mouthwash” i „Pumpkin Soup”. W roku 2008 zdobyła Brit Award dla najlepszej artystki i została też nagrodzona m.in. przez magazyny muzyczne NME  i Q .

W roku 2010 Nash wydała drugi studyjny album My Best Friend Is You. Płytę promowała piosenka „Do-Wah-Doo”, która cieszyła się popularnością na listach przebojów. Choć dość dobrze przyjęty przez krytyków, album nie powtórzył jednak komercyjnego sukcesu poprzedniego krążka. Kolejne single „Kiss That Grrrl” i „Later On” nie dostały się już na listy sprzedaży. W 2011 roku artystka rozpoczęła projekt o nazwie Rock 'n' Roll for Girls After School Music Club mający na celu rozwijanie talentu muzycznego młodych dziewcząt. Kiedy jej dotychczasowa wytwórnia Fiction Records zdecydowała się zerwać z nią kontrakt, Nash w 2012 roku wydała EP-kę Death Proof niezależnie przez własny label Have 10p Records. Zagrała też w brytyjskich i amerykańskich filmach Greetings from Tim Buckley, Syrup i Pokój zwierzeń.

W 2013 roku ukazał się jej trzeci studyjny album, Girl Talk, także wydany niezależnie. Płyta została nagrana w Los Angeles i prezentowała brzmienie odchodzące od jej poprzedniego stylu w stronę muzyki rock i grunge. Tekstowo przesycona była treściami feministycznymi i nawiązywała do nurtu riot grrrl. Z płyty pochodziły single „3AM”, „OMYGOD!” oraz „Fri-End?”. Pod koniec roku wydała świąteczną EP-kę Have Faith with Kate Nash This Christmas. W 2014 roku wyprowadziła się z Londynu do Los Angeles.

W 2016 roku ukazały się jej kolejne single „Good Summer” i „My Little Alien”. Na początku 2017 wydała kolejną EP-kę, Agenda, a następnie pojawiła się w amerykańskim serialu GLOW. W marcu 2018 wydała czwarty studyjny album Yesterday Was Forever, który sfinansowała przez crowdfundingowy portal Kickstarter. Płyta nie była jednak sukcesem na listach sprzedaży i otrzymała mieszane recenzje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Caroline's A Victim	Kate Nash	02.2007	151[1]	-	Moshi Moshi MOMO 4	[written by Kate Nash]
Foundations	Kate Nash	06.2007	2[16]	116	Fiction 1735509	[written by Kate Nash, Paul Epworth, Steve DaMar]
Birds	Kate Nash	07.2007	142[3]	-	Moshi Moshi GBGEY 0600113
Mouthwash	Kate Nash	08.2007	23[8]	-	Fiction 1744949	[written by Kate Nash]
Skeleton Song	Kate Nash	08.2007	138[1]	-	Polydor
Nicest Thing	Kate Nash	08.2007	155[1]	-	Polydor
We Get On	Kate Nash	08.2007	177[1]	-	Polydor
A Is For Asthma	Kate Nash	08.2007	190[1]	-	Polydor
Pumpkin Soup	Kate Nash	12.2007	199[1]	-	Polydor 1754566	[written by Kate Nash, Paul Epworth]
Merry Happy	Kate Nash	03.2008	116[1]	116[3]	Fiction	[written by Kate Nash]
Do-Wah-Doo	Kate Nash	04.2010	15[3]	-	Fiction 2737819	[written by Kate Nash][produced by Bernard Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Made of Bricks	Kate Nash	08.2007	1[1][50]	36	Fiction 1743143	[platinum-UK][produced by Kate Nash,Paul Epworth]
My Best Friend Is You	Kate Nash	05.2010	8[3]	62	Fiction 2733707	[produced by Bernard Butler, Jay Malhotra, Kate Nash]
Girl Talk	Kate Nash	03.2013	85[1]	123	Have 10P 5832162	[produced by Tom Biller, Jeff Ellis]
Yesterday Was Forever	Kate Nash	03.2018	128	-	Grrrl Gang	[produced by Jarrad K,Frederik Thaae,Kate Nash,Kuya Productions,Tom Biller]

Francesco Napoli

Francesco Napoli, właśc. Francesco Napolitano (ur. 26 lutego 1958 w Neapolu) - włoski piosenkarz, kompozytor, autor tekstów.
Pochodzi ze średnio zamożnej, szlacheckiej rodziny. Jego ojciec zaplanował dla niego karierę prawniczą, jednak syn marzył by zostać muzykiem. Już od najmłodszych lat wykazywał zdolności w grze na gitarze i fortepianie. Po zdobyciu doświadczenia w zespole w młodym wieku wygrał festiwal muzyczny w Neapolu. Organizator zorganizował tournee po Niemczech.


Napoli wydał  trzy single dyskotekowe, które nie cieszyły się dużym zainteresowaniem. W 1986 roku wielki przełom nastąpił wraz z miksem Balla ... Balla !, który został wydany w 44 krajach. Wielkość sprzedaży ponad 12 milionów płyt uczyniła go włoską międzynarodową gwiazdą. Stał się szczególnie popularny w Hiszpanii i Francji.

W następnych latach niektóre z jego piosenek stały się hitami, jak Notte chiara. Tytuł Lady Fantasy osiągnął hiszpańską Top 10 w 2002 roku i stał się najczęściej granym hitem radiowym roku.

Po nagraniach w języku angielskim, francuskim, hiszpańskim i włoskim Francesco Napoli wyprodukował album w języku niemieckim z udziałem producentów i autorów piosenek, takich jak Hanne Haller i Bernd Meinunger. Współpraca z polską agencją sprawiła, że ​​stał się bardzo popularny w 2006 roku w Polsce.
Jego ostatnia płyta Lady Fantasy sprzedała się w nakładzie 12 milionów egzemplarzy, w 44 krajach.
Najbardziej znane piosenki Napoli: "Balla Balla", "Borneo", "Piano piano", "Marina", "Ciao Italia".

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Balla... Balla!

Francesco Napoli

07.1987

13[19]

5[12]

6[18]

-

13[17]

1[1][22]

20[1]

-

BCM BC 7-2002-41

-

Ma quale idea

Francesco Napoli

12.1987

-

-

57[5]

-

-

19[6]

-

-

BCM BC 7-2055-41

[written by Giuseppe Chierchia]

Balla … Balla! Vol. 2

Francesco Napoli

05.1988

-

21[6]

22[15]

-

-

-

-

-

BCM 7-2104-41

-

Albums

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Balla... The First Dance

Francesco Napoli

12.1987

-

-

-

-

-

25[6]

39[1]

-

Dum Dum 233 107

-

Elastica

ELASTICA, zespół brytyjski. Powstał w 1992 w Londynie. Z początku nie miał nazwy, a zaczynał koncertować jako Onk!, dopiero później przeobraził się w Elasticę. Założyła go Justine Frischmann (16.09.1969, Twickenham, Londyn; z pochodzenia Węgierka) - voc, g, absolwentka wydziału architektury University College of London, wcześniej związana z grupą Suede (a w życiu prywatnym z jej wokalistą Brettem Andersonem).

Już w czerwcu 1992 namówiła na współpracę spotkanego na festiwalu w Glastonbury Justina Welcha (4.12.1972, Nuneaton, West Midlands) - dr, również przez moment związanego ze Suede, znanego ponadto z South Parade i Spitfire. A w następnych tygodniach zaangażowała jeszcze Donnę Matthews (2.12.1971, Newport, Walia)-g,voc i Annie Holland (26.08.1965, Brighton, Sussex) - b. W sierpniu 1995 odeszła Holland. Tymczasem zastąpił ją Abbey Travis - b, muzyk formacji Becka. Dopiero rok później na stałe dołączyła Sheila Chipperfield (17.06.1976) - b, a wraz z nią w składzie pojawił się David Bush - k, wywodzący się z The Fall. W 1999 odeszli Matthews i Chipperfield, wróciła Holland oraz dołączyli Paul Jones - k z Linoleum i Mew - k.
Zespół zaczął od stworzenia kilku piosenek, nawiązujących do stylów jego ulubionych grup punkrockowych i nowofalowych, jak The Buzzcocks, The Stranglers, Adam And The Ants, Blondie, Wire czy Gang Of Four. Przedstawił je Mike'owi Smithowi z biura wydawniczego EMI.

Zainteresował go i na jego koszt dokonał w grudniu 1992 i lutym 1993 próbnych nagrań w londyńskich Rathbone Place Studios (najpierw Line Up, Vaseline i Spastica, a później Brighton Rock, See That Animal, Rockunroll i Stutter). Wkrótce potem podpisał umowę wydawniczą z EMI. Dopiero wtedy, dokładnie w maju 1993, zaczął koncertować, np. otwierał występy Truman's Water w Windsorze, Kinky Machine w Aldershot i Juliany Flatfield w Londynie, a w końcu ruszył w pierwsze trasy po kraju - u boku Kingmaker i Pulp.

Zwrócił na siebie uwagę i niebawem związał się kontraktem nagraniowym z małą niezależną firmą Deceptive, założoną przez prezentera Radia One i dziennikarza pisma "Select" - Steve'a Lemacqa. Znalazł też menażera - Chrisa Morrisona (współtwórcę sukcesów m.in. Thin Lizzy, Ultravox, The Jesus And Mary Chain i Blur). Debiutancki singel, Stutter/Pussycat, wydano w październiku 1993 w niewielkim nakładzie półtora tysiąca egzemplarzy, ponieważ kwartet nie czuł się jeszcze przygotowany do kariery. Następne, Line Up/Vaseline ze stycznia 1994, Connection/See That Animal (dawna, przeznaczona pierwotnie dla Suede i wtedy opatrzona innym tytułem, Going Blonde, kompozycja Frischmann i Bretta Andersona) z października tego roku i Waking Up/Gloria z lutego 1995, miały wszakże nie limitowane nakłady. Już po ukazaniu się Stutter prasa brytyjska okrzyknęła Elastikę jednym z najlepszych młodych zespołów rockowych tego okresu. Natomiast Linę Up, Connection i Waking Up wprowadziły kwartet na światowe listy przebojów, a wyrazem popularności, jaką zdobył, były zaproszenia do udziału w festiwalach w Reading w sierpniu 1994 i w Lille we Francji w listopadzie tego roku.

Na sam szczyt zestawień bestsellerów w Wielkiej Brytanii dotarł wydany w marcu 1995 album "Elastica" (z początku miał nosić inny tytuł - "Get Kevin", "Big Boots, No Knickers" lub "Elastica Plastica"). Wyprodukowany przez samych muzyków przy pomocy Marka Watermana, nagrany w Konk Studios zespołu The Kinks z gościnnym udziałem niejakiego Dana Abnormala - k czyli Damona Albarna z Blur, towarzysza życia liderki w tym czasie, był zbiorem krótkich, chwytliwych, podminowanych seksem piosenek, sprawiających wrażenie ekstraktu z tego co najlepsze w punku i nowofalowym rocku końca lat siedemdziesiątych i początku osiemdziesiątych (np. Stutter, Line Up, Car Song, Vaseline, Annie, All-Nighter, Blue, Never Here). Niestety, karierę zespołu skomplikowały oskarżenia o plagiaty. Okazało się bowiem, że utwory Line Up i Conection trochę za bardzo kojarzą się z I Am The Fly i Three Girl Rumba Wire, a Waking Up z No More Heroes The Stranglers, w rezultacie honoraria autorskie za wszystkie trzy powędrowały do kieszeni muzyków wspomnianych grup (prawnicy Frishmann porozumieli się z nimi poza salą sądową).

W 1995 kwartet wiele koncertował w Stanach i Kanadzie, zabiegając o sukces na rynku amerykańskim, m.in. brał udział w letnim objazdowym festiwalu Lollapalooza (zaangażowany na miejsce Sinead 0'Connor). Później zaś ograniczył działalność. Dopiero w 1999 przystąpił do pracy nad drugą płytą. Najpierw, we wrześniu tego roku, trafił na rynek minialbum "Elastica 6-Track EP", zawierający m.in. utwór How He Wrote Elastica Man, nagrany z gościnnym udziałem Marka E. Smitha z The Fall, oraz kompozycję instrumentalną Miami Nice, stworzoną razem z Lozem Hardym z zespołu Kingmaker. A kilka miesięcy później, w kwietniu 2000, ukazał się album "The Menace". Był dziełem bogatszym, bardziej urozmaiconym i nowocześniejszym niż debiut (np. How He Wrote Elastica Man, Nothing Stays The Same, KB, My Sex), pozbawionym jednak jego świeżości, a chwilami zaskakująco trywialnym (np. Your Arse My Place, przeróbka Da Da Da niemieckiego zespołu Trio).

Dyskografię uzupełniają m.in. amerykańska czwórka "Stutter" (Geffen, 1995) oraz nagranie 2:1 na filmowej płycie "Trainspotting" (Premier - EMI, 1996). Frischmann wystąpiła w kontrowersyjnym filmie Do You Remember The First Time?, zrealizowanym w 1994 przez muzyków zespołu Pulp, Jarvisa Cockera i Steve'a Mackeya, relacjonującym okoliczności utraty dziewictwa przez różne znane osoby.

W listopadzie 1996 wystąpiła w Londynie ze sformowaną ad hoc supergrupą The Brood (w składzie znaleźli się też Susan Stenger z Band Of Susans i Bruce Gilbert z Wire). Welch z utworzonym na jedną sesję zespołem Me Me Me (m.in. Alex James - b z Blur) nagrał przebojowy singel Hanging Around/Hollywood Lives/Tabtha's Island (Indolent, 1996).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Line Up/Vaseline	Elastica	02.1994	20[4]	-	Deceptive BLUFF 004	[written by Elastica, Frischmann][produced by Marc Waterman]
Connection/See That Animal	Elastica	10.1994	17[15]	53[20]	Deceptive BLUFF 010	[written by Justine Frischmann][produced by Marc Waterman]
Waking Up/Gloria	Elastica	02.1995	13[9]	-	Deceptive BLUFF 011	[written by Frischmann/Burnel/Duffy/ Greenfield/Cornwell/Elastica][produced by Elastica,Marc Waterman]
Stutter/Rockunroll/2:1/Annie	Elastica	07.1995	-	67[9]	DGC 22 001 [US]	[written by Justine Frischmann, Elastica][produced by Elastica]
Line Up	Elastica	02.1997	116[1]	-	Deceptive BLUFF 004	[written by Elastica, Frischmann][produced by Marc Waterman]
Mad Dog/Suicide	Elastica	06.2000	44[4]	-	Deceptive BLUFF 077	[produced by Elastica,Marc Waterman]
The Bitch Don't Work/No Good!	Elastica	12.2001	87[2]	-	Wichita WEBB 026S	[written by Elastica , Frisch, Hardy]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Elastica	Elastica	03.1995	1[1][35]	66[27]	Deceptive BLUFF 014	[gold][gold-UK][produced by Marc Waterman, Elastica]
The Menace	Elastica	04.2000	24[4]	-	Deceptive BLUFF 075	[produced by Marc Waterman, Elastica, Alan Moulder, Bruce Lampcov]

Lisa Ekdahl

Lisa Ekdahl to szwedzka wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów.

Lisa Ekdahl urodziła się 29 lipca 1971 r. w Sztokholmie a wychowywała się w Mariefred we wschodniej części Szwecji.
Popularność przyniosła Lisie wydana w 1994 r. piosenka Vem vet - zajęła pierwsze miejsce na Svensktoppen, radiowej liście przebojów.
Album przyniósł jej trzy nagrody szwedzkiego przemysłu muzycznego: dla najlepszego albumu roku 1994r., dla najlepszej artystki popowej oraz najlepszej artystki rockowej.


Po podpisaniu kontraktu w wytwórnii EMI wydała albumy Med Kroppen Mot Jorden w 1996 r. i Bortom Det Blå w 1997 r.
Rok póżniej ukazał się album zawierający jazzowe standarty angielskojęzyczne When Did You Leave Heaven, nagrany z triem Petera Nordahla Cieszy się powodzeniem w krajach skandynawskich oraz we Francji Również z towarzyszeniem tria Nordahla w 1999 r. wydany został Back To Earth, również zawierający wersje jazzowych standardów.


Szósty album wokalistki, Lisa Ekdahl sings Salvadore Poe, ukazał się w 2000 r. a składały się na niego utwory skomponowane przez amerykańskiego muzyka Salvatora Poe (znanego pod pseudonimem Paul DiBartolo), ówczesnego męża Lisy Ekdahl utrzymany w sylu boss novy.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Back to earth	Lisa Ekdahl	07.1999	-	41[2]	-/BMG 61 463	-

8 Foot Sativa

8 Foot Sativa jest nowozelandzkim zespołem metalowym założonym w 1998 roku. Ich najbardziej znanym singlem jest płytka z nazwą grupy, "8 Foot Sativa ", który był numerem jeden na liście M2 Top 12 przez 12 tygodni, i pozostał na liście przez siedem miesięcy.Zespół koncertował i wydawał albumy na arenie międzynarodowej,grał u boku takich artystów jak: Soulfly, Korn, Slipknot, System of a Down, Children of Bodom, Disturbed, Motörhead, Pungent Stench, Shihad i Corrosion of Conformity.
 
Historia 8 Foot Sativa zaczęła się, gdy Brent Fox i Gary Smith spotkali się w Massey High School w Auckland, Nowa Zelandia . Oboje byli fanami muzyki metalowej i zaczęli razem grać. Peter 'Speed' Young z High Kelston Boys dołączył do zespołu jako perkusista.'Fat' Dave grał na gitarze basowej. W tym składzie grali covery Pantery, Iron Maiden, Judas Priest, Sepultury, Metallica i Slayer.
 
"Fat" Dave często unikał prób, więc Brent Fox przeszedł na gitarę basową. Zespół angażuje ich następnego wokalistę Ari'ego, w szkole muzycznej gdzie uczył się gry na perkusji. Ari był pierwszym wokalistą ich oryginalnych utworów. Napisał słowa do utworów "Fuel Set", "Kick It All Away" oraz "Engine".W tym czasie zespół spotkał Justina "Jackhammer" Niessena w centrum handlowym. Ari zniknął, na kilka lat,a Niessen został nowym wokalistą.
 
W 2002 roku, 8 Foot Sativa wydał debiutancki album Hate Made Me, który otrzymał status złotej płyty w Nowej Zelandii(Aby otrzymać status złota w Nowej Zelandii zespół musi sprzedać więcej niż 7500 egzemplarzy). Krótko po wydaniu of Hate Made Me, Young opuścił zespół podobno powołując się na muzyczne różnice.Został on zastąpiony przez perkusistę z Sinate, Sama Shepparda. Z tego albumu, pochodzi prawdopodobnie najbardziej znany ich utwór, tytułowy "8 Foot Sativa ", który jest podstawą ich występów na żywo. Ukazał się również, w jednym z odcinków Monster Garage.
 
W 2003 roku, ukazał się ich drugi album Season For Assault. Zbliżył się on do statusu złota w Nowej Zelandii. Na płycie znalazł się utwór "Smile Chelsea" i szczególnie dobrze znana piosenka "Season For Assault".Niessen zrezygnował z zespołu na dwa tygodnie przed lotem do Szwecji, gdzie nagrywali swój trzeci album (Breed The Pain). Wokalistą został brat Sama Shepparda, inny członek Sinate, Matt Sheppard . Z nowym wokalistą, 8 Foot Sativa wydała swój trzeci album Breed Pain w 2005 roku. Został on nagrany w Studio Underground w Szwecji. Nowy wokalista Matt Sheppard napisał lub był współautorem sześciu piosenek na płycie.
 
Matt Sheppard i Sam Sheppard opuścili zespół po wydaniu wspomnianej płyty. Powrócili do swojego poprzedniego zespołu, Sinate. Justin "Jackhammer" Niessen koncertował z zespołem tymczasowo od 9 września do 17 września na czterech koncertach w Nowej Zelandii.W tej trasie brali również udział nowi przybysze William Cleverdon i Corey Friedlander . Justin "Jackhammer" Niessen i zespół grali głównie utwory z Hate Made Me i Season for Assault, albumów, gdy Niessen był w zespole.
 
Ben Read, z nowozelandzkiego death metalowego zespołu Ulcerate i założyciel hardcorowego Kill Me Quickly dołączył do zespołu jako nowy wokalista. 8 Foot Sativa, wyjachał do Underground Studio w Szwecji ponownie, aby nagrać swój nowy album zatytułowany Poison of Ages. Jednak Corey Friedlander zranił się tak nie mógł grać na bębnach podczas pracy nad albumem. Steven Westerberg, perkusista z Carnal Forge, zastąpił go podczas sesji nad tym albumem. William Cleverdon opuścił zespół wkrótce po tym jak album został nagrany.
 
W połowie 2006 r.,powrócił do zespołu grając na drugiej gitarze. Corey Friedlander opuszcza zespół, i zdecydował się przede wszystkim skupić się innym swoim zespole Final Ewy. Jamie Saint Merat, z innego zespołu Bena Reada ,Ulcerate, dołączył do grupy zastępując Friedlandera. W październiku 2006 Brent Fox, jako ostatni z oryginalnego składu, zdecydował się opuścić zespół. Fox został zastąpiony przez Roma Smitha. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Hate Made Me	8 Foot Sativa	08.2002	-	43[1]	-/Intergalactic IR 007	-
Season for Assault	8 Foot Sativa	10.2003	-	6[3]	-/Universal IR 666	-

Col Elliott

Col Elliott był częścią pokolenia komików australijskich, wraz z Rodneyem Rude'em i Kevinem "Bloody" Wilsonem, który przedstawił larrikinowski wizerunek - psotną młodą osobę, niepoprawną, awanturniczą, ale o dobrym sercu", lub  osobę, która działa z widocznym lekceważeniem konwencji społecznych lub politycznych. Podczas swoich występów na żywo Elliott grał postacie, w tym nieudanego pilota kamikaze, pakistańskiego Elvisa, a także włoskiego ambasadora Guisseppe Lasagne. Inne postacie jego satyrycznych australijskich stereotypów, jak poeta Slugger Mulligan i rocker roadie Chooka Dennis. Ze wszystkich pokoleń komików, Elliott był najbardziej sentymentalny - miłośnik muzyki country i były członek marynarki wojennej, komik z hasłem "Uważaj na Australię!" realizował swoje sety z banjo w wersji smutnych piosenek o zaginionych krewnych i towarzyszy wojennych.

 Elliott okłamywał swój wiek, aby dołączyć do Royal Australian Navy w wieku 15 lat. Podczas pobytu w Nee Soon w Singapurze założył zespół New Nee Soon City Ramblers Jug and Jazz Band, występując tam, a później w Hong Kongu. . Pozostawiając marynarkę wojenną po służbie w Wietnamie, okazało się, że jest bezrobotny i nie ma żadnych szczególnie użytecznych talentów  w czasie pokoju, z wyjątkiem gry na banjo i opowiadaniem żartów. W 1973 roku wszedł do talent show New Faces, ponieważ potrzebował nagrody pieniężnej, aby zmienić opony swojego samochodu. Zaskoczony tym, że był pierwszy, rozpoczął karierę w komedii i muzyce. Przez większość życia Elliott koncertował przez dziesięć miesięcy w roku i otrzymał przydomek "Australian Resident Madman" nadany przez konferansjera Wally Bishopa. Wydał kilka popularnych singli w tej karierze, zaczynając od "Gotta Give the Grog Away" w 1982 roku i   jego największy przebój "Henry, Banjo and Me".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Gotta Give the Grog Away / Hey You Bloody Mug	Col Elliott	07.1983	29[15]	-	Sundown SN 934/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Hey You Bloody Mug!	Col Elliott	11.1982	56[24]	-	Sundown SUN 0020/-	-

Mama Cass

Cass Elliot, właściwie Ellen Naomi Cohen (ur. 19 września 1941r w Baltimore, zm. 29 lipca 1974 w Londynie) – amerykańska piosenkarka, najbardziej znana jako Mama Cass z kwartetu The Mamas & The Papas. Po rozpadzie grupy śpiewała solo, wydając dziewięć albumów. Zmarła na zawał serca w Londynie.

Ellen Cohen urodziła się jako dziecko Philipa i Bess Cohenów w Baltimore, Maryland, gdzie się wychowała. Potem rodzina przeniosła się do Aleksandrii, Virginia (przedmieście Waszyngtonu). Ona przyjęła przydomek "Cass" w liceum - prawdopodobnie zapożyczając je od aktorki Peggy Cass - ale w każdym przypadku był to "Cass", nie "Cassandra". Przyjęła nazwisko Elliot jakiś czas później, ku pamięci przyjaciela, który zmarł.

Pracując jako szatniarka w The Showplace w Greenwich Village, Elliot czasami śpiewała, ale nie były to poważne próby,aż do powrotu do stanu Washington i nauki w American University, gdzie zaczęła karierę wokalistki.Gdy zaczęła się rozwijać amerykańska scena muzyki folk, Elliot spotkała bandżystę i wokalistę Tima Rose'a i wokalistę Johna Browna, z którymi zaczęła występować jako The Triumvirate.W 1963 roku James Hendricks zastąpił Browna i trio zostało przemianowane na The Big Three. Pierwszym nagraniem Elliot z Big Three był Winkin, Blinkin and Nod,który został wydany przez FM Records w 1963 roku.

Kiedy Tim Rose opuścił zespół w 1964 roku, Elliot i Hendricks współpracowali z kanadyjczykami Zalem Yanovsky'm i Denny'm Doherty'm jako Mugwumps. Grupa ta przetrwała osiem miesięcy, po czym Cass chwilowo występowała solo.Yanovsky połączył siły z Johnem Sebastianem, aby założyć wspólnie Lovin Spoonful , Doherty dołączył do New Journeymen, grupy,z którą występował John Phillips i jego żona, Michelle. W 1965 r. Doherty przekonał Phillipsa, że Cass powinna dołączyć do grupy. Tak też zrobiła, gdy ona i członkowie grupy byli na wakacjach na Wyspach Dziewiczych.

Z dwoma członkami płci żeńskiej, New Journeymen potrzebował nowej nazwy. Według Doherty'ego, Elliot była inspiracją nowej nazwy dla zespołu. Elliot, znana z poczucia humoru i optymizmu, została uznana przez niektórych za najbardziej charyzmatycznego członka grupy. Jej mocny, charakterystyczny głos był dużym czynnikiem ich sukcesu. Jest najbardziej pamiętana za swój wokal w przebojach Mamas & The Papas ,"California Dreamin'" , "Monday Monday", Words of Love ", a zwłaszcza z solowego " Dream a Little Dream of Me ", który zespół nagrał w 1968 roku po śmierci Fabiana Andre, jednego ze współautorów utworu, którego Michelle Phillips poznała rok wcześniej.The Mamas & the Papas nadal kontynuowała nagrania wynikającego z ich kontraktu, aż do ostatniego albumu wydanego w 1971 roku.

Po rozpadzie The Mamas & the Papas, Elliot rozpoczęła karierę solową. Jej największe sukcesy przypada na rok 1968r i wydania Dream a Little Dream of Me z jej solowego albumu pod tym samym tytułem, wydany przez Dunhill Records choć pierwotnie wydany na płycie The Papas & Mamas,Presented By The Mamas and the Papas ,wydanego rok wcześniej.Była gwiazdą krótko w Las Vegas w Caesars Palace z gażą 40.000 dolarów tygodniowo, ale jej występy nie były dobrze oceniane.

Była częstym gościem w telewizyjnych talk show TV i różnych audycji w 1970 roku, w tym The Hour Andrews Julie, Mike Douglas Show, The Andy Williams Show, Squares Hollywood, "Johnny Cash Show" i Carol Burnett Show.

Elliot była dwukrotnie zamężna, po raz pierwszy w 1963 roku z Jamesem Hendricksem, kolegą z Big Three i Mugwumps. To było podobno fikcyjne małżeństwo by uniknąć wcielenia do armii podczas wojny w Wietnamie. Małżeństwo podobno nie zostało skonsumowane i zostało unieważnione w 1968 r.W 1971 roku Elliot wyszła zamąż za dziennikarza Baron Donalda von Wiedenmana , który był bawarskim baronem. Ich małżeństwo zakończyło się rozwodem po kilku miesiącach.
Elliot urodziła córkę, Owen Vanessę Elliot, 26 kwietnia 1967 roku. Nigdy publicznie nie podała ojca, ale wiele lat później, Michelle Phillips pomógł Owen zlokalizować jej biologicznego ojca.

Owen dorastała z myślą by zostać piosenkarką, i koncertowała z Al Jardine .
U szczytu swej solowej kariery w 1974 roku, Elliot występowała dwa tygodnie na koncertach w London Palladium. Zadzwoniła do Michelle Phillips po koncercie finałowym 28 lipca, podniecona, że dostała owacje na stojąco każdej nocy. Wróciła na wieczór, i zmarła we śnie w wieku 32 lat. Źródła podają przyczynę jej śmierci jako atak serca.

Piosenkarka funkcjonuje w kulturze popularnej do dziś. Nagrania Mamy Cass i jej kwartetu bywają wykorzystywane jako ścieżka dźwiękowa w produkcjach filmowych. Kilka utworów wykorzystano w filmie Wspaniała rzecz, w którym to pojawia się również wątek nastolatki zafascynowanej artystką.Utwór Make Your Own Kind of Music został wykorzystany w drugim sezonie serialu telewizyjnego Lost w odcinkach Man of Science, Man of Faith, Adrift i Flashes Before Your Eyes; w serialu animowanym Nowy Scooby Doo w odcinku Nawiedzona wytwórnia słodyczy w wersji rysunkowej.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dream a Little Dream of Me / Midnight Voyage	Mama Cass	07.1968	11[12]	12[11]	Dunhill 4145	[written by Fabian Andre, Wilbur Schwandt, Gus Kahn][produced by Lou Adler][#1 hit for Wayne King in 1931]
California Earthquake / Talkin' to Your Toothbrush	Mama Cass	11.1968	-	67[5]	Dunhill/ABC 4166	[written by John Hartford][produced by John Simon]
Move In a Little Closer, Baby / All for Me	Mama Cass	03.1969	-	58[6]	Dunhill/ABC 4184	[written by Arnold Capitanelli/Robert O'Connor][produced by Steve Barri]
It's Getting Better / Who's to Blame	Mama Cass	06.1969	8[15]	30[19]	Dunhill/ABC 4195	[written by Barry Mann and Cynthia Weil][produced by Steve Barri][oryginalnie nagrana przez Paula Jonesa w 1967r]
Make Your Own Kind of Music / Lady Love	"Mama" Cass Elliot	10.1969	-	36[9]	Dunhill/ABC 4214	[written by Barry Mann and Cynthia Weil][produced by Steve Barri]
New World Coming / Blow Me a Kiss	"Mama" Cass Elliot	01.1970	-	42[7]	Dunhill/ABC 4225	[written by Barry Mann/Cynthia Weil][produced by Steve Barri/Joel Sill]
A Song That Never Comes / Don't Let the Good Life Pass You By	"Mama" Cass Elliot	08.1970	-	99[2]	Dunhill/ABC 4244	[written by Terry Cashman/Eugene Pistilli/Tommy West][produced by Steve Barri]
The Good Times Are Coming / Welcome to the World	"Mama" Cass Elliot	10.1970	-	104[2]	Dunhill/ABC 4253	[written by Barry - David][produced by Phil Ramone][piosenka z filmu "Monte Walsh"]
Don't Let the Good Life Pass You By / A Song That Never Comes	"Mama" Cass Elliot	12.1970	-	110[2]	Dunhill/ABC 4264	[written by S. Rucker][produced by Steve Barri, Mama Cass Elliot]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dream a Little Dream	Mama Cass	10.1968	-	87[10]	Dunhill/ABC 50 040	[produced by Lou Adler, John Simon]
Bubble Gum, Lemonade & Something for Mama	Mama Cass	07.1969	-	91[14]	Dunhill/ABC 50 055	[produced by Steve Barri]
Make Your Own Kind of Music	Mama Cass	12.1969	-	169[6]	Dunhill/ABC 50 071	[produced by Steve Barri]
Mama's Big Ones	Mama Cass	03.1971	-	194[1]	Dunhill/ABC 50 093
Dave Mason & Cass Elliot	Mama Cass	03.1971	-	49[7]	Blue Thumb 25	[produced by Dave Mason, Cass Elliot]

Yvonne Elliman

Yvonne Elliman (ur. 29 grudnia 1951r) - amerykańska wokalistka, autorka tekstów, kompozytorka.Yvonne Marianne Elliman urodziła się 29 grudnia 1951 w Honolulu na Hawajach. Ojciec był półkrwi Irlandczykiem, matka miała pochodzenie chińsko-japońsko-hawajskie. Muzyką zainteresowała się podczas nauki w szkole średniej; założyła wtedy amatorski zespół We Folk, w którym była wokalistką.

Jeszcze przed ukończeniem nauki w szkole średniej im. Theodore'a Roosevelta wyjechała do Londynu, gdzie występowała na ulicach i w barach. Po pewnym czasie została zaangażowana na stałe w klubie folkowym Pheasantry przy ulicy Kings Road.W tym czasie dwaj młodzi twórcy odwiedzali muzyczne kluby Londynu, poszukując odtwórców głównych ról dla swego projektu: ambitnej rock opery opisującej męczeństwo i śmierć Jezusa Chrystusa. Gdy Andrew Lloyd Webber i Tim Rice trafili na koncert z udziałem Elliman w Pheasantry, natychmiast zaangażowali ją do roli Marii z Magdali.

Podczas sesji nagraniowej, zafascynowani głosem wokalistki, postanowili do gotowego już projektu dopisać utwór wykonywany wyłącznie przez Elliman. Wybrali skomponowany przez siebie już w roku 1967 utwór Kansas Morning, do którego Rice dopisał nowy tekst. Tak powstały utwór I Don't Know How To Love Him - przejmujące wyznanie miłości - okazał się najsłynniejszym fragmentem rockowej opery Jesus Christ Superstar. Płyta trafiła na rynek w październiku 1970, a sam utwór ukazał się na singlu (na stronie B znalazł się - również zarejestrowany z udziałem Elliman - utwór Everything's Alright).

Elliman występowała w broadwayowskim musicalu opartym na Jesus Christ Superstar, który miał premierę w roku 1971; dwa lata później zagrała również rolę Marii Magdaleny w filmowej adaptacji musicalu, wyreżyserowanej przez Normana Jewisona.

Wielka popularność I Don't Know How To Love Him doprowadziła do szybkiego podpisania przez Elliman kontraktu płytowego. Debiutancki album, Yvonne Elliman (znany też jako I Don't Know How To Love Him) wydany w roku 1972, podobnie jak następne, Food Of Love z roku 1973, wydany przez należącą do muzyków Deep Purple firmę Purple Records (zawierał m.in. efektowną przeróbkę I Can't Explain The Who, nagraną z udziałem samego Pete'a Townshenda) i o dwa lata późniejszy Rising Sun (nagrany dla należącej do Erica Claptona RSO Records i wyprodukowany przez Steve'a Croppera), nie podbiły list przebojów. Dużą popularność zyskały za to jej single, zawierające efektowne przeróbki nagrań innych artystów - Hello Stranger (oryginał znany z wykonania Barbary Lewis) przez cztery tygodnie zajmował pierwszą pozycję na listach przebojów w USA, wysokie miejsce zajął też wydany na singlu cover The Bee Gees Love Me.

W roku 1974 Yvonne Elliman rozpoczęła kilkuletnią współpracę z Erikiem Claptonem, wchodząc w skład jego zespołu i biorąc udział w nagraniu płyt 461 Ocean Boulevard (1974), There's One In Every Crowd, EC Was Here (obie 1975), No Reason To Cry (1976) i Slowhand (1977) oraz uczestnicząc w jego trasach koncertowych. Równolegle nagrywała własne płyty: Love Me z roku 1976, w pewnej mierze za sprawą utworu tytułowego autorstwa Barry'ego i Robina Gibbów z Bee Gees, wreszcie zaistniała na listach, dochodząc do 68. miejsca na liście Billboardu. Jeszcze lepiej poradził sobie o dwa lata późniejszy Night Flight, docierając do 40. miejsca, w czym wydatnie pomogła przeróbka If I Can't Have You The Bee Gees. Utwór ten w wykonaniu Elliman znalazł się również na ścieżce dźwiękowej do filmu Gorączka sobotniej nocy.

Na długie lata, ostatnim albumem Elliman z premierowym materiałem był wydany w roku 1979 Yvonne, znacznie słabiej się sprzedający od poprzedników, mimo popularnego singla Love Pains.
W latach 80-tych Yvonne Elliman przeniosła się na stałe do Stanów Zjednoczonych i postanowiła poświęcić się życiu rodzinnemu. W pierwszej połowie lat 70-tych poślubiła Billa Oakesa, jednego z dyrektorów RSO Records; małżeństwo przetrwało kilka lat. W roku 1981 Elliman wyszła za mąż za Wade'a Hymana; w roku 1982 przyszła na świat córka Sage, trzy lata później urodził się syn Benjamin.

W tym czasie Elliman nagrywała jedynie pojedyncze piosenki z przeznaczeniem na ścieżki dźwiękowe popularnych filmów, zaśpiewała m.in. piosenkę do filmu Gry wojenne (1983). Oprócz rodzinie, poświęciła się też swojej drugiej pasji: pieczeniu (jej ciasteczka z rabarbarem zdobyły pierwszą nagrodę w kalifornijskim konkursie wypieków Malibu Prize Cook-Off w 1998 roku). W tym czasie jedynymi sygnowanymi przez nią płytami były składanki największych przebojów.

W roku 2001 Elliman przeniosła się na stałe na Hawaje. W roku 2003 została zaproszona na koncert ku czci Sir Tima Rice'a w El Paso w Teksasie. Gorące przyjęcie sprawiło, że Elliman zaczęła poważnie rozważać powrót do nagrywania i koncertowania. W roku 2004 ukazała się pierwsza od ćwierć wieku płyta z premierowym materiałem wokalistki: całkowicie autorski EP Simple Needs.

Elliman zaczęła też regularnie występować, przede wszystkim w obrębie ojczystych Hawajów. W roku 2006 wystąpiła na koncercie z dawną obsadą filmu Jesus Christ Superstar na koncercie Teda Neeleya - odtwórcy roli Chrystusa i popularnego wykonawcy muzyki chrześcijańskiej, który inaugurował trasę Neeleya z kameralną wersją musicalu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Don't Know How to Love Him / Overture: Jesus Christ Superstar [Alan Doggett]	Yvonne Elliman	04.1971	47[1][01.72]	28[10]	Decca 32 785	[written by Andrew Lloyd Webber, Tim Rice][produced by Andrew Lloyd Webber, Tim Rice]
Everything's Alright/Heaven on their minds [various artists]	Yvonne Elliman	09.1971	-	92[6]	Decca 32 870	[written by Tim Rice/Andrew Lloyd Webber][produced by Andrew Lloyd Webber, Tim Rice]
Walk Right In/Small town talk	Yvonne Elliman	01.1976	-	109[1]	RSO 517	[written by Gus Cannon, Hosea Woods][#1 hit for Rooftop Singers in 1963]
Love Me / (I Don't Know Why) I Keep Hangin' On	Yvonne Elliman	10.1976	6[13]	14[19]	RSO 858	[written by Barry Gibb, Robin Gibb][produced by Freddie Perren]
Hello Stranger / She'll Be the Home	Yvonne Elliman	03.1977	26[5]	15[16]	RSO 871	[written by Barbara Lewis][produced by Freddie Perren ][1[4].Adult Contemporary Chart][57[7].R&B Chart]
I Can't Get You Out of My Mind	Yvonne Elliman	08.1977	17[13]	-	RSO 2090 251 [UK]	[written by B. J. Verdi, C. Yarian ][produced by Freddie Perren]
If I Can't Have You / Good Sign	Yvonne Elliman	01.1978	4[12]	1[1][22]	RSO 884	[gold-US][written by Barry, Robin & Maurice Gibb][produced by Freddie Perren][piosenka z filmu "Saturday Night Fever"][60[8].R&B Chart]
Moment by Moment / Sailing Ships	Yvonne Elliman	12.1978	-	59[6]	RSO 915	[written by Lee Holdridge/Molly-Ann Leikin][produced by Robert Appere][tytułowa piosenka z filmu]
Love Pains / Rock Me Slowly	Yvonne Elliman	10.1979	-	34[13]	RSO 1007	[written by Michael Price, Dan Walsh, Steve Barri][produced by Steve Barri]
Your Precious Love/Redfish blues [Craig Hundley]	Stephen Bishop & Yvonne Elliman	07.1980	-	105[3]	Warner 49 513	[written by Nickolas Ashford and Valerie Simpson][piosenka z filmu "Roadie"][#5 hit for Marvin Gaye & Tammi Terrell in 1967]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Me	Yvonne Elliman	03.1977	-	68[16]	RSO 3018	[produced by Andrew Lloyd Webber, Tim Rice]
Night Flight	Yvonne Elliman	03.1978	-	40[17]	RSO 3031	[produced by Robert Appére]
Yvonne	Yvonne Elliman	11.1979	-	174[6]	RSO 3038	[produced by Robert Appe`re, Steve Barri ]

Jel Elliff

Urodzony w Szkocji wokalista i autor tekstów-gitarzysta Jel Tyson, którego rodzina wyemigrowała z Wielkiej Brytanii do Australii w 1970 roku. Jel Tyson podpisał kontrakt  solowy jeszcze w Sydney,będąc w zespole Chantry Barn, a jako Jel Elliff miał trzy single w trzech różnych miastach. 

Po powrocie do Wielkiej Brytanii w połowie lat 70-tych stanął na czele grupy Alaska, a następnie w chicagowskim zespole The Reason z lat 80-tych. Po powrocie do Australii w latach 80-tych pomógł założyć studio Fat Boy w Sydney przed powrotem do USA. Był w The Bleeding Hearts, zespole amerykańskim założonym w 1988 roku, a następnie w zespole The Autrys   i założył własne studio Independent Artists Studio w Chicago. Wydał solowy album "Bleeding Hearts".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
What Are You Doing Sunday/Willoughby	Jel Elliff	08.1971	79[6]	-	HMV EA-9560/-	-
Cotton Jenny/Suzanne	Jel Elliff	03.1972	100[1]	-	HMV EA-9776/-	-

Maureen Elkner

Maureen Elkner jest cenioną i poszukiwaną wokalistką rock- popową od lat sześćdziesiątych, jest również utalentowaną aktorką i komediową. Należy pamiętać o jej jedynym hicie z 1975 r. "Rak Off Normie".
"Rak Off Normie" to "piosenka odpowiedź" do "The Newcastle Song", napisaną i wykonaną przez folkowego piosenkarza Boba Hudsona, który miał bardzo duże znaczenie w Sydney jako jeden z oryginalnych DJ-ów nowej stacji rockowej koncernu ABC , Double Jay (2JJ). "The Newcastle Song" stał się niespodzianką na listach przebojów , zostając # 1 w Australii w marcu 1975 roku.
 
Maureen rozpoczęła karierę zawodową w latach 60-tych z żeńskim wokalnym trio Chiffons, z Sue Brady i Judy Condon. Śpiewały chórki dla Johna Farnhama, i koncertował Wietnamie w 1969 roku,z The Gallery dla australijskiego wojska tam stacjonującego .
 
Również w 1969 roku, Maureen brała udział w nagraniu singla, który jest prawdopodobnie najbardziej znany (przynajmniej przez znawców rocka australijskiego).Nagrała go razem z założycielem Wild Cherries wokalistą Danny Robinsonem,"The Real Thing". Chiffons zarejestrował jeden singiel dla Astor, "Secret Love" / "It Hurts Like 16 " (kwiecień 1970), przed odejściem Maureen , która została zastąpiona przez Sue Brady ,siostrę Pauline. W 1974 roku, Maureen podpisuje kontrakt nagraniowy z wytwórnią Festival Infinity.
 
Nagrała dwa single;jeden w stylu Suzi Quatro "Dynamite" / "Barley Rye" (styczeń) oraz cover The Troggs "Wild Thing" / "Sweet Morning "(maj), ale bez sukcesu.
 
Na początku lat siedemdziesiątych Maureen zajęła się aktorstwem i teatrem muzycznym. Pojawiła się w australijskiej wersji musicalu Oh! Culcutta, który został zamknięty przez policję w połowie drugiego spektaklu i został zakazany. Jednym z jej pierwszych występów telewizyjnych była niewielka rola w słynnej soap-operze pełnej "seksu i grzechu" Number 96.W 1972 roku była członkiem obsady australijskiej produkcji Jesus Christ Superstar i w 1974 roku zagrała główną rolę w "Columbia" w oryginalnej produkcji The Rocky Horror Show z Reg Livermore. Pojawia się też na australijskim soundtracku pochodzącym z obu przedstawień.
 
W 1975 roku podpisuje kontrakt z wytwórnią M7 Records (która była również wytwórnią Boba Hudsona) i nagrała pięć singli dla niej, w tym "Normie", który był wielkim hitem w Sydney, osiągając 5 miejsce w czerwcu. Potem były cztery single i dwa albumy, Maureen Elkner i Love Tracks (1977), co ciekawe z młodym Tommy Emmanuelem na gitarze.
 
Występuje regularnie w kabarecie i różnych klubach , nadal pojawia się sporadyczne w TV. W 1977 r. wyróżniona za rolę w odcinku serialu policyjnego Chopper Squad i we wczesnych latach 80-tych wystąpiła gościnnie w serialu Country Practice. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Rak Off Normie / Lonely Nights	Maureen Elkner	06.1975	11[20]	-	M7 MS 111/-	-

Dream Warriors

Kanadyjska grupa, grająca w składzie: King Lou (właśc. Louis Robinson, ur. na Jamajce) i Capital Q (właśc. Frank "Lennon" Alert, ur. 10.08. ok. 1969 r. w Port Of Spain, Trinidad -nazwany tak, gdyż jego ojciec był wielkim fanem Johna Lennona).

Na początku duet wylansował singel "Let Your Backbone Slide" dla niezależnej nowojorskiej wytwórni. Mieszanka hiphopowej struktury i jazzowego tempa łączona jest z frywolnymi tekstami autorstwa King Lou, wypełnionymi mistyczną symboliką. Całość dopełnia potężne brzmienie, często przerywane wycinkami z tematów telewizyjnych oraz psychodelicznych i afrykańskich pieśni.
Nagranie "Wash Your Face In My Sink" prawie natychmiast znalazło się na listach przebojów, także "My Definition Of A Boombastic Jazz Style" (oparty na temacie skomponowanym przez Quincy'ego Jonesa do serialu telewizyjnego) odniosło ogromny sukces.

W 1991 r. duet wprowadził na listy przebojów utwór w stylu reggae "Ludi" (Ludi to nazwa gry planszowej popularnej na Karaibach). Na drugim albumie warto odnotować prezentacje próbek młodej czarnej poezji oraz efekt współpracy zespołu z Gum i DJ-em Premierem z zespołu Gang Starr. Trzecia płyta okazała się kompletnym niewypałem - była nudna i pozbawiona polotu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wash Your Face In My Sink	Dream Warriors	07.1990	16[8]	-	4th & Broadway BRW 183	[written by A. Gooden, L. Robinson, A. Rodwell][produced by King Lou]
My Definition of a Boombastic Jazz Style	Dream Warriors	11.1990	13[8]	-	4th & Broadway BRW 197	[written by Louie Robinson , Quincy Jones , Richard Rodwell][produced by Dream Warriors ]
Ludi	Dream Warriors	03.1991	39[3]	-	4th & Broadway BRW 206	[produced by Dream Warriors]
Day In Day Out	Dream Warriors	04.1995	133[2]	-	EMI 12EM 348	[produced by Dream Warriors]
(What Do You Want) `Ladies' ?	Dream Warriors	12.1996	120[1]	-	Cooltempo 12COOL 325	[produced by DJ Luv]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
And Now the Legacy Begins	Dream Warriors	02.1991	18[7]	-	4th & Broadway BRLP 560	[produced by Dream Warriors, Split Personality, Ron Nelson, Krush and Skad, Maximum 60]

Dr. Jeckyll & Mr. Hyde

Grupa powstała w nowojorskiej dzielnicy Bronx.
W jej skład weszli Andre Harrell (Jeckyll; ur. ok. 1959 r.) i Alonzo Brown (Hyde), wspomagani przez DJ-a‘Scratcha On Galaxy (właśc., George Llado).

Zespół cieszył się sporą popularnością na początku lat 80-tych. Jego najbardziej znane nagranie dla wytwórni Profile, „Genius Rap” (oparte o „Genius Of Love” Tom Tom Club) sprzedało się w 1981 r. w nakładzie 150 tys: egzemplarzy. Wcześniej Brown, jako Lonnie Love, zrealizował pierwszą rapową płytę wydaną przez Profile - „Young Lar dies”. Kolejne nagrania, „AM:PM” oraz wyprodukowane przez Kurtisa Blowa „Fast Life”, również dotarły do przyzwoitych pozycji na listach przebojów.

Jednak po niepowodzeniu debiutanckiego albumu muzycy postanowili skoncentrować się na działalności pozascenicznej. Harrell założył firmę Uptown, odnosząc ogromny sukces nagraniami Heavy’ego D oraz największych gwiazd stylu New Jack Swing, a zwłaszcza utworami podopiecznych Teddy’ego Rileya. Brown pracował na stanowiskach kierowniczych w Cold Chillin’ i Warner Brothers, następnie został szefem do spraw A&R wytwórni A&M.

Obaj muzycy pozostali dobrymi przyjaciółmi i co jakiś czas pojawiają się pogłoski o ich ponownych występach. Na razie jednak, poza  wspólnym sponsorowaniem Groove B. Chill, muzycy nie podjęli żadnych ku temu kroków .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Genius Rap	Dr. Jeckyll & Mr. Hyde	02.1982	-	-	Profile 5004	[written by Tom Tom Club][produced by Eric Matthew][31[12].R&B Chart]
Gettin' Money	Dr. Jeckyll & Mr. Hyde	10.1983	-	-	Profile 7029	[written by Dr. Jeckyll & Mr. Hyde, E. Bedward][produced by Pumpkin][79[4].R&B Chart]
Fast Life / A.M. P.M.	Dr. Jeckyll & Mr. Hyde	08.1984	-	-	Profile 5048	[written by K. Blow, L. Smith, W. Waring][produced by Kurtis Blow][60[8].R&B Chart]
Freshest Rhymes In The World	Dr. Jeckyll & Mr. Hyde	03.1986	-	-	Profile 5092	[89[2].R&B Chart]

Doug E. Fresh

Właśc. Douglas E. Davis, ur. 17.09.1966 r. w St. Thomas na Wyspach Dziewiczych. Dorastał w nowojorskich dzielnicach Bronx i Harlem. Określa siebie jako "The Original Human Beatbox", czyli prawdziwą ludzką maszynę perkusyjną. Pomimo pierwszeństwa Douga E. Fresha w wykorzystaniu tej techniki, pierwszy uwiecznił ją w nagraniu płytowym Darren Robinson z Fat Boys.

Doug zdobył popularność w 1985 r. singlem "The Show" -jednym z klasycznych utworów rapowych - nagranym w towarzystwie MC Ricky'ego D, czyli Slick Ricka. Oprócz tekstów, przebój zawierał wiele przedziwnych efektów dźwiękowych. Utwór stanowił istotny zwrot w rozwoju rapu, a jednocześnie był tak charakterystyczny, że wywołał pojawienie się fali artystów o podobnych zapatrywaniach (a Salt 'n' Pepa nagrał answer record w postaci singla "Showstopper").

Klasyczne nagranie z tego okresu to "La Di Da Di", najczęściej samplowany utwór rapowy w historii hip hopu. W realizacji debiutanckiego albumu wzięli udział Bernard Wright (syntezator) i Jimmy Owens (trąbka). Na drugim albumie swoich umiejętności produkcyjnych użyczyli Hank Shocklee i Chuck D z Bomb Squad.

Fresh stal się pierwszą rapową supergwiazdą - jednak zamiast liczyć zyski ze sprzedaży "The Show", musiał dochodzić drogą sądową tantiem nie zapłaconych przez Reality Records. Był także pierwszym amerykańskim raperem. który wziął udział w jamajskim festiwalu Reggae Sunsplash. Zatrzymując się na dłużej na Karaibach, nagrał też w towarzystwie Papy Sana i Cocoa Tea kilka utworów.

Fresha spotkał zaszczyt nazwania jego imieniem ("Doug B.-Fresh") przełącznika dodanego w 1986 r. do emulatora firmy Oberheim, stosowanego do uzyskiwania efektów human beatbox. Powrócił w 1995 r. bardzo udanym albumem. Jednak wielu krytyków miało żal do Fresha, że wśród wieiu gościnnie występujących na płycie raperów zabrakło Slick Ricka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Show / La-Di-Da-Di	Doug E. Fresh & Get Fresh Crew	08.1985	-	-	Reality 242	[written by D. Davis, R. Walters][produced by Dennis Bell, Ollie Cotton][4[21].R&B; Chart]
All the Way to Heaven / Nuthin'	Doug E. Fresh & Get Fresh Crew	07.1986	-	-	Reality 264	[written by Doug E. Fresh][produced by Dennis Bell, Doug E. Fresh, Get Fresh Crew, The, Ollie Cotton][19[13].R&B; Chart]
Lovin' Every Minute of It	Doug E. Fresh & Get Fresh Crew	12.1986	-	-	Reality 273	[written by Doug E. Fresh, Barry Bee, Chill Will][produced by Dennis Bell, Doug E. Fresh, Ollie Cotton][38[11].R&B; Chart]
Play This Only at Night	Doug E. Fresh & Get Fresh Crew	04.1987	-	-	Reality 978	[written by Chill Will, Doug E. Fresh][produced by Chill Will, Barry Bee, Dennis Bell, Doug E. Fresh, Ollie Cotton][56[8].R&B; Chart]
Keep Risin' to the Top / Guess Who?	Doug E. Fresh & Get Fresh Crew	04.1988	-	-	Reality 988	[produced by Doug E. Fresh And The Get Fresh Crew, Eric Sadler, Hank Shocklee][4[17].R&B; Chart]
Cut That Zero / The Plane (So High)	Doug E. Fresh & Get Fresh Crew	11.1988	-	-	Reality 3107	[66[8].R&B; Chart]
Summertime	Doug E. Fresh & Get Fresh Crew	08.1989	-	-	Reality 2701	[written by Douglas Davis][produced by Doug E. Fresh And The Get Fresh Crew][55[7].R&B; Chart]
Bustin' Out (On Funk)	Doug E. Fresh & The New Get Fresh Crew	04.1992	-	-	Bust It 44 818	[produced by Doug E. Fresh, One Cause][28[12].R&B; Chart]
If I Was Your Man	Doug E. Fresh & The New Get Fresh Crew	07.1992	-	-	Bust It 44 857	[produced by Doug E. Fresh & The New Get Fresh Crew][sample z "Curious"-Midnight Star][79[7].R&B; Chart]
I-Ight (Alright)/Freaks	Doug E. Fresh	01.1994	-	105[7];B:101[9]	Gee Street 440 583	[written by D. Davis, R. Scrogins, M. Unique][produced by DJ Barry B, Doug E. Fresh, Funkmaster Flex][76[16].R&B; Chart][B:79[9].R&B; Chart]
Sittin' in my car	Slick Rick feat Doug E. Fresh On The Beatbox	03.1995	-	101[11]	Def Jam 853 992	[sample z "For the love of you"-Isley Brothers][56[12].R&B; Chart]
Where Da Party At?	Doug E. Fresh	09.1995	-	108[7]	Gee Street 447 609	[produced by Doug E. Fresh, Shim Sham, Barry B][81[6].R&B; Chart]
Virgo	Nas feat. Ludacris and Doug E. Fresh	01.2005	-	-	III Will	[written by Salaam Remi,Chris Bridges,D. David,Nas Jones[produced by Salaam Remi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The World's Greatest Entertainer	Doug E. Fresh & Get Fresh Crew	06.1988	-	88[13]	Reality 9658	[produced by Doug E. Fresh,Eric "Vietnam" Sadler,Ollie Cotton,Carl Ryder]

Double XX Posse

Double XX Posse (czasem też Double X) to zespół założony w 1990 r. w Jersey City, New Jersey. Sugar Ray i DJ BK dorastali w tej samej okolicy, przyjaźnili się od lat chłopięcych. Zaczynali od

grupy Triple X, która koncertowała m.in. z Cold Crush.

Triple X przestał istnieć, gdy część zespołu trafiła za kratki. Sugar Ray i BK założyli później Double

X. Ich pierwszym i zarazem największym przebojem był utwór „Not Gonna Be Able To Do It” z 1992 r. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Not Gonna Be Able To Do It	Double XX Posse	12.1992	-	-	Big Beat 10 097	[produced by T-Ray][68[11].R&B Chart]