Nacash

Nacash (czasami Brothers Nacash lub Les Frères Nacash ) to grupa wokalna z Francji, która śpiewa różne piosenki   francuskie  i world music. Zespół składa się z pięciu braci, synów algierskiego Żyda, Cheikha Alexandre'a Nakache'a, mistrza andaluzyjskiej muzyki klasycznej, który wyemigrował do Francji w 1962 roku wraz z rodziną.Zespół wydaje albumy i single od lat 80-tych do chwili obecnej, kiedy singiel "Elle imagine" został napisany jako hołd dla swojej siostry, stając się ich największym hitem.

Bracia Nacash są także autorami piosenek i producentami nagrań. Na początku lat 90-tych odkryli wokalistkę Ophélie Winter, produkując jej debiutancki album No Soucy! oraz byli współautorami jej singla "Dieu m'a donné la foi", który osiągnął numer 1 we francuskim Top 50, sprzedając się w ponad 600 000 egzemplarzy, co było potwierdzone podwójnym złotem i ostatecznie platyną. Potem ukazał się jej album " Shame On U", który również zdobył platynę, sprzedając ponad 500 000 kopii. Jej sława sprawiła, że ​​Paisley Park Records, wytwórnia Prince, poprosiła braci Nacash, aby pozwolili jej nagrywać z amerykańską wytwórnią.

W 1997 r. Norbert i Marc odnieśli wielki sukces za produkcję "Hasta Siempre Che Guevara" śpiewaną przez argentyńską modelkę Ines Rivero ,a Alain odniósł sukces z koprodukcją jej albumów Coeur de verre w 1996 r. ,i Au nom d'une femme w 2000r, sprzedający się w 800 000 kopii i sukces singli Segara "Les Vallées d'Irlande" i "Parlez moi de nous" itd. Bracia również współpracowali z Chiméne Badi jako autorzy piosenek i jej przeboju "Tu me manques déjà" oraz w 1998,wyprodukowali debiut Yaela Naima  " In a Man's Womb ".

Inni artyści, z którymi współpracowali to amerykański raper J Five, który został wyprodukowany przez Norberta i Marca Nacasha, Chrisa Richarda, dla których napisali hit "Modern Times" w związku ze stacją muzyczną M6 i radiem NRJ , kolejnym numerem 1 we francuskim Top 50, stając się międzynarodowym przebojem w Belgii, Holandii, Włoszech i Japonii.

W 1988 roku wzięli udział w wydawnictwie charytatywnym Les enfants sans Noël, a w 1989 roku wzięli udział na charytatywnym albumie Pour toi Arménie . W 2010 roku Gérard i Claude Nacash współpracowali z Hamdi Benanim na koncertach w gatunku malouf , typem andaluzyjskiej muzyki klasycznej w Maghrebie , oraz mieli znakomitą współpracę z Enrico Maciasem i Ishtarem Alabiną podczas serii koncertów w 2013 roku.

Pięciu członków zespołu to:
    Alain Nakache, ur. 6 lutego 1947 r
    Claude Nakache, ur. 2 lutego 1948 r
    Gérard Nakache, ur. 12 marca 1949 r
    Norbert Nakache, urodzony 19 lutego 1954 r
    Marc Nakache, ur. 3 maja 1957 r.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Elle imagine...

Nacash

09.1987

20[24]

-

-

-

-

-

-

-

Étoile 888 449-7

[written by Alain Nakache,Robert Nakache,Claude Fabrizio, Pacco Jerry]

Albums

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Un beau dimanche d'été

Nacash

09.2011

178[1]

-

-

-

-

-

-

-

Carrere Music 50.316

-

Eels

Indie-rockowa grupa Eels to projekt Marka Everetta - wokalisty, multiinstrumentalisty, kompozytora i autora tekstów kryjącego się pod pseudonimem "E". Skład zespołu na każdej płycie jest inny, a na koncertach, w zależności od potrzeb, Eels występuje raz jako trio, innym razem jako sekstet.


Mark Oliver Everett jest synem Hugh Everetta III, znanego fizyka, który zainspirował wielu twórców literatury i filmów science fiction swoją teorią równoległych światów. Mark od dziecka miał kontakt z muzyką dzięki kolekcji płyt swojej siostry Elizabeth. W wieku sześciu lat dostał zabawkową perkusję, z którą nie rozstawał się przez następną dekadę. Korzystał również z innych instrumentów znajdujących się w domu - najpierw grał na pianinie, potem - jako nastolatek - na gitarze. Ponieważ kilku kolegów Marka było jego imiennikami, zaczęli dla rozróżnienia używać inicjałów. I tak na Everetta mówiono M.E., a później już tylko E.

20-letni Mark zaczął pisać piosenki i nagrywać je na czterośladowym magnetofonie. Debiutancki album, podpisany pełnym imieniem i nazwiskiem, wydał niezależnie w 1985 roku. Gdy miał 24 lata, wyprowadził się z rodzinnej Wirginii do Los Angeles. Tam każdą wolną chwilę poświęcał na tworzenie muzyki.

W 1992 roku ukazała się pierwsza płyta pod pseudonimem E - "The Man Called E", wydana przez Polydor. Po serii koncertów u boku Tori Amos, E nagrał album "Broken Toy Shop", a następnie powołał do życia zespół Eels. W pierwszym składzie znaleźli się perkusista Jonathan "Butch" Norton i basista Tommy Walters. Everett, dalej występujący jako E, śpiewał, grał na gitarze i fortepianie. Krążek "Beautiful Freak" wydany w 1996 roku nakładem DreamWorks Records, przyniósł hity "Novocaine For The Soul" i "Susan's House".

W krótkim czasie siostra Marka popełniła samobójstwo, a matka zmarła na raka. Ojciec nie żył od kilkunastu lat. Utrata całej rodziny nie pozostała bez wpływu na jego twórczość. Kolejny album, "Electro-Shock Blues" (1998), był poświęcony rodzinnej tragedii. Wystarczy spojrzeć na tytuły utworów - "Elizabeth On The Bathroom Floor", "Going To Your Funeral" czy "Cancer For The Cure".

W lutym 2000 roku ukazał się album "Daisies Of The Galaxy", który magazyn "New Musical Express" uznał za "arcydzieło pod prawie każdym względem". W utworze "Estate Sale" zagrał gitarzysta R.E.M. Peter Buck.

Jeszcze przed ukazaniem się "Daisies Of The Galaxy" Butchowi śniło się, że gra koncert z orkiestrą. Następnego dnia zadzwonił do E, by mu o tym opowiedzieć. Obaj stwierdzili, że ten sen powinien się spełnić. Eels wyruszyli więc w trasę koncertową po Europie, Ameryce i Australii; wprawdzie tylko w 6-osobowym składzie, ale każdy z muzyków w ciągu jednego wieczoru grał na kilku instrumentach takich jak saksofon, trąbka, kontrabas, bandżo, skrzypce, klarnet, flet itp.

We wrześniu 2001 roku w sklepach pojawił się "The Soujacker", kolejny krążek bardzo entuzjastycznie przyjęty przez krytyków. Wideoklip do tytułowego utworu wyreżyserował Wim Wenders. Zarówno tytuł płyty ("Porywacz duszy"), jak i okładka przedstawiająca lidera z długą brodą nieświadomie wzbudziły skojarzenia z zamachem terrorystycznym z 11 września. Z tego powodu amerykańską premierę przesunięto o kilka miesięcy

W 2005 roku ukazało się podwójne wydawnictwo "Blinking Lights And Other Revelations". Materiał na ten album powstawał kilka lat i był nagrywany z różnymi muzykami. Wśród wielu gości znaleźli się Tom Waits (zaśpiewał w utworze "Going Fetal"), ponownie Peter Buck, a nawet pies Everetta, Bobby Jr., którego szczekanie słychać w "Last Time We Spoke". Ponieważ nagranie pochłonęło sporo pieniędzy, nie było już budżetu na teledysk. Everett nakręcił więc wideoklip do utworu "Hey Man (Now You're Really Living)" samodzielnie.

"Blinking Lights…" to najbardziej osobisty album od czasów "Electro-Shock Blues", znów częściowo zainspirowany wydarzeniami z całego życia Everetta. W 2001 roku zginęli kolejni członkowie jego rodziny - 11 września kuzynka i jej mąż lecieli samolotem, który uderzył w Pentagon. W muzyce E znalazł ujście dla swoich emocji. - To dla mnie jedyny sposób, żeby się do tego wszystkiego odnieść - mówił w wywiadzie dla BBC. - To dar od Boga, że jestem w stanie się z tym uporać i mam jak spożytkować energię.

Zespół odbył trasę pod szyldem Eels With Strings z towarzyszeniem kwartetu smyczkowego. Mimo że koncerty były spokojniejsze niż zwykle, a publiczność miała miejsca siedzące, w słuchaczach i tak wyzwalała się rockowa energia - do tego stopnia, że pewnego wieczoru ktoś wskoczył na scenę i uszkodził gitarę Everetta. Zapis jednego z koncertów tej trasy znalazł się na wydawnictwie "Live At Town Hall", wydanym w formacie CD i DVD w roku 2006.

W przeciwieństwie do wielu artystów, których w pewnym momencie kariery dopada niemoc twórcza, Everett cierpi na nadmiar weny. Choć jest szczęśliwy z takiego stanu rzeczy, przyznaje, że czasem go to męczy. - Po prostu nie mogę przestać tworzyć - powiedział w rozmowie z BBC. - Siedzę wieczorem w domu, oglądając film, i po dziesięciu minutach mam piosenkę. Strasznie mnie to denerwuje, bo chciałbym czasami spędzić miły, spokojny wieczór. Ale jeśli to zignoruję, to myślę o tym, co mogłem stracić, i to doprowadza mnie do szału. Everett przyznaje też, że z tego powodu nigdy tak naprawdę nie był na urlopie. - Zawsze, gdy próbuję zrobić sobie przerwę, kończy się to stworzeniem nowego albumu - zdradzał.

Potwierdzeniem tych słów może być płyta "Shootenanny!" (2003) nagrana w ciągu zaledwie 10 dni podczas przerwy w pracach nad "Blinking Lights and Other Revelations ".

E jest autorem muzyki do filmu "Skazany na wolność" z 2003 roku. Utwory Eels stanowią też większość soundtracku do "Jestem na tak" (znalazł się tam m.in. zupełnie nowy kawałek "Man Up"). Pojedyncze piosenki Eels pojawiły się również w kilku innych produkcjach, m.in. "American Beauty", "Grinch. Świąt nie będzie", "Koniec przemocy" i trzech częściach "Shreka".

W 2007 roku telewizja BBC wyemitowała film "Parallel Worlds, Parallel Lives", opowiadający o życiu Hugh Everetta z perspektywy jego syna. W filmie Mark poznaje przyjaciół ojca i kolegów ze studiów, a przede wszystkim dowiaduje się o jego pracy, o której wcześniej nie miał pojęcia. - Ojciec ani razu nie wspomniał mi o swoich teoriach. Mieszkałem z nim pod jednym dachem przez co najmniej 18 lat, ale był dla mnie całkowicie obcym człowiekiem. Żył w swoim równoległym wszechświecie - wspominał E. - Myślę, że był głęboko zawiedziony, bo wiedział, że jest geniuszem, ale reszta świata nie była tego świadoma.

Po świetnie przyjętym filmie na temat ojca Mark opublikował własną biografię "Things The Grandchildren Should Know", która również zebrała bardzo pochlebne recenzje. Tygodnik "The Sunday Tribune" określił ją jako "jedną z najbardziej ludzkich, zabawnych i najmniej egoistycznych książek napisanych przez muzyka", a magazyn "Rolling Stone" nazwał Everetta "Kurtem Vonnegutem rocka".

Czerwiec 2009 to data wydania siódmego studyjnego albumu Eels, "Hombre Lobo", co po hiszpańsku znaczy "wilkołak". - Chciałem stworzyć zbiór piosenek o pożądaniu. Tym strasznym, silnym pragnieniu stawiającym nas w różnych sytuacjach, które mogą bardzo zmienić nasze życie - wyjaśnił Everett.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Novocaine for the soul/Fucker	Eels	02.1997	10[12]	1.Modern Rocks Track	Dreamworks DRMCD 22 174	[written by Mark Goldenberg,Mark Oliver Everett][produced by Mark Goldenberg/Mitch Kroon][sample z "Let the Four Winds Blow"-Fats Domino]
Susan' s house/Stepmother	Eels	05.1997	9[8]	-	Dreamworks DRMCD 22 238	[written by Jim Weatherly,Mark Oliver Everett,Jim Jacobsen][produced by Mark Everett/Mike Simpson]
Your lucky day in the hell/Susan's apartment	Eels	08.1997	35[10]	-	Dreamworks DRMCD 22 277	[written by Mark Goldenberg,Mark Oliver Everett][produced by Mark Oliver Everett]
Cancer for the cure/Everything's gonna be cool this Christmas	Eels	10.1998	60[4]	-	Dreamworks DRMCD 22 373	[written by Mark Everett/Mickey P][produced by Mickey P.]
Last stop:This town/Funeral parlour	Eels	09.1998	23[8]	40.Modern Rocks Track	Dreamworks DRMCD 22 346	[written by Mike Simpson/Mark Everett][produced by Michael Simpson]
Mr E' s Beautiful Blues/Birdgirl on a cell phone	Eels	02.2000	11[10]	-	Dreamworks 450 978-7	[written by Mark Oliver Everett,Michael Simpson][produced by Mike Simpson]
Flyswatter/Open the door [live]	Eels	06.2000	55[1]	-	Dreamworks EELS 4	[written by Mark Oliver Everett][produced by Mark Oliver Everett]
Souljacker Part 1/Write the B-side	Eels	09.2001	30[2]	-	Dreamworks 450 893-2	[written by Mark Everett/Butch Norton/Adam Siegel][produced by Mark Oliver Everett]
Hey Man (Now You're Really Living)	Eels	05.2005	45[4]	-	Polydor 9881879	[written by Mark Oliver Everett][produced by Mark Oliver Everett]
Novocaine for the soul	Eels	02.2008	151[1]	-	Dreamworks DRMCD 22 174	[written by Mark Goldenberg,Mark Oliver Everett][produced by Mark Oliver Everett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beautiful freak	Eels	08.1996	5[57]	114[11]	Dreamworks DRD 50 001	[gold-UK][produced by Eels/Mike Simpson]
Electro-shock blues	Eels	10.1998	12[13]	21.Heatseekers	Dreamworks DRD 50 032	[produced by Mickey P/The Good]
Daisies for the Galaxy	Eels	03.2000	8[18]	17.Heatseekers	Dreamworks EELS 1	[silver-UK][produced by Mark Everett/Mike Simpson]
Souljacker	Eels	03.2002	12[7]	15.Heatseekers	Dreamworks 4503462	[produced by E & John Parish]
Shootennany!	Eels	06.2003	35[4]	145[1]	Dreamworks 4504588	[produced by E ]
Blinking Lights And Other Revelations	Eels	04.2005	16[8]	93[1]	Vagrant 9881785	[produced by E ]
With Strings - Live At Town Hall	Eels	03.2006	82[1]	-	Vagrant 9104232	[produced by Mark Oliver Everett]
Meet The Eels - Essential - Volume 1 - 1996	Eels	01.2008	26[4]	-	Geffen 1759813	[produced by Mark Everett/Michael Simpson/Mark Goldenberg/Jon Brion/Parish]
Useless Trinkets: B-Sides, Soundtracks, Rarities and Unreleased 1996–2006	Eels	01.2008	69[1]	-	Geffen 1746014	[produced by Mark Everett/Michael Simpson/Mark Goldenberg/Jon Brion/Parish]
Hombre Lobo	Eels	06.2009	18[4]	43[1]	Polydor 2707677	[produced by Mark Everett]
End Times	Eels	01.2010	21[5]	66[1]	Cooperative Music VVR 728642	[produced by Mark Everett]
Tomorrow Morning	Eels	08.2010	18[4]	83[1]	E Works VVR 744349	[produced by Mark Everett ]
Wonderful, Glorious	Eels	02.2013	14[2]	74[1]	V2 VVR 723528	[produced by Mark Everett ]
The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett	Eels	05.2014	7[3]	96[1]	E Works EWORKS 1147CD	[produced by Mark Everett ]
Live at Royal Albert Hall	Eels	04.2015	40[1]	96[1]	E Works EWORKS 1149CD	[produced by Mark Everett ]
The Deconstruction	Eels	04.2018	10[2]	96[1]	**Unknown Rch** EWORKS 1150CD	[produced by E]

Jackie Edwards

Jackie Edwards był nazywany Nat King Cole'm Jamajki, i pod wieloma względami jest to trafny opis tego delikatnego i wszechstronnego wokalisty, który był również utalentowanym autorem tekstów. Urodzony jako Wilfred Gerald Edwards w roku 1938, był gwiazdą na wyspie pod koniec lat 50-tych, kiedy został odkryty przez przyszłego założyciela Island Records Chrisa Blackwella, który przekonał Edwardsa do przenosin do Wielkiej Brytanii w 1962 roku.
 
Edwards miał ogromny talent, i choć niektórzy krytycy odrzucili go jako zbyt gładkego i sentymentalnego , nagrywał wiele we wszystkich rozwijających się na Jamajce stylach muzycznych, w tym ska, rocksteady, roots , ale wniósł także swój wkład w prostym pop style,nagrywając nawet wspaniały album gospel.
 
Napisał pierwsze trzy przeboje dla Spencer Davis Group w połowie lat 60-tych, w tym "Keep on Running" i " Somebody Help Me " i swój " Get Up ", będący bazą " Rock Revolution"-Clash. Kiedy Blackwell zaczął kierować Island w kierunku rocka w 1972 roku, Edwards wrócił na Jamajkę, gdzie nagrał to, co jest niewątpliwie jego najlepszym osiągnięciem z producentem Bunny Lee, który skojarzył go z The Aggrovators.
 
Nieco dziś zapomniany, być może dlatego, że był bardziej oddalony od głównego nurtu niż typowi wokaliści Jamajki swojej epoki, Edwards był wszechstronnym wykonawcą (i dobrym autorem tekstów), jakiego kiedykolwiek Jamajka wydała. Zmarł 15 sierpnia 1992 r. na atak serca.
                                           Kompozycje na listach przebojów

Kompozycje Rogera Greenaway'a na listach przebojów [solo] 12/1965 Keep On Running The Spencer Davis Group 1.UK/76.US 03/1966 Somebody Help Me The Spencer Davis Group 1.UK/47.US 04/1966 Come On Home Wayne Fontana 16.UK/117.US [with Steve Winwood] 09/1966 When I Come Home The Spencer Davis Group 12.UK

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
All shook up	Jackie Edwards	09.1982	-	21[11]	-/WEA Las 27	-

J. Vincent Edwards

J. Vincent Edwards (ur. 20 czerwca 1947 r.) - brytyjski piosenkarz. Stał się znany z musicalu Hair w 1968 roku i zaczął nagrywać serię singli.Najbardziej godna uwagi była piosenka "Thanks" (1969), która pojawiła się na wielu albumach kompilacyjnych .  Edwards również przyczynił się do ścieżki dźwiękowej Bloomfield .

Później Edwards zaczął pisać piosenki. Z Pierre Tubbsem napisał " Right Back Where We Started From ", który był hitem nr 2 w Wielkiej Brytanii   dla Maxine Nightingale w maju 1976. Ponadto, Edwards napisał piosenki z Miki Antony i Kris Ife . 
Edwards był również częścią trio Star Turn on 45 (Pints) , który miał brytyjski hit z "Pump Up the Bitter" w 1988 roku. Wydał solowy album zatytułowany Thanks w 2002 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Thanks	J. Vincent Edward	05.1970	-	15[2]	CBS BA 461274/-	-

Electric Pandas

Electric Pandas był australijskim zespołem pop-rockowym,z liderem, wokalistą, gitarzystą i autorem tekstów Linem Buckfieldem, który powstał w Sydney w 1983 roku.Jego skład tworzyli Lin Buckfield jako wokalista i gitarzysta,Tim "Pretty Boy" Walter grajacy na gitarze, Warren Slater na gitarze basowej i Mark "Hips" Stinson na perkusji .Buckfield wymyślił nazwę jak odniesienie do angielskiego punk rockowego Exotic Pandas,który działał w Wielkiej Brytanii pod koniec lat 70-tych, i przenosił ich brzmienie do wczesnych nagrań Electric Panda.Ich pierwszym wydawnictwem był singiel "Big Girls" nagrany w 1984 r. dla Regular Records, który zajął miejsce w Top 10 na listach przebojów w Sydney .
 
Zespół podpisał kontrakt z Regular Records ,a ich debiutancki singiel "Big Girls", napisany przez Buckfielda , został wydany został w kwietniu 1984 roku. Utwór znalazł się na komercyjnych radiowych listach przebojów.Nieustające turnee grupy doprowadziło do wydania EP-ki "Let's Gamble", w grudniu 1984 r. Płytka dotarła do 81 miejsca na listach krajowych. Przed wejściem do studia, by nagrać swój debiutancki album, zespół przeszedł znaczące zmiany w składzie, który tworzyli Buckfield, Craig Wacholz (ex Dee Minor i Dischords), Marcel Chaloupka (ex Smith, Moving Parts), i Phillip Campbell na perkusji. Przed wydaniem albumu Buckfield wydał singiel "R.O.C.K. / Under My Thumb" razem z Jamesem Reyne (Australian Crawl) dla wytwórni Freestyle w kwietniu 1985r.
 
Pierwszy singiel z albumu, "Missing Me" został wydany w lipcu 1985 r. i osiągnął 41 pozycję na listach przebojów. W lipcu 1985 roku, Electric Pandas wykonał dwa swoje hity, "Missing Me" i "Let's Gamble", na koncercie Oz for Africa (części globalnego programu Live Aid). Koncert był transmitowany w Australii (przez Seven Network i Nine Network) oraz przez MTV w Stanach Zjednoczonych.
 
Debiutancki album, Point Blank,ukazał się we wrześniu 1985r, zajmując 22 miejsce na australijskiej liście przebojów w listopadzie. "Italian Boys" został wydany jako drugi singiel, ale osiągnął jedynie nr 90 . Skład nadal zmieniał się; Brad Holmes zastąpił Campbella, Neil McDonald zastępuje Chaplouka na gitarze basowej i doszedł Charlie Chan na klawiszach rozszerzając Electric Pandas do kwintetu.Nowy skład nakręcił video, z epizodów z tournée po Australii. Jednakże, nie wydaje żadnego nowego materiału, mimo że nagrywa reklamę Coca-Coli w 1985 roku, pisząc jingle i wykonanując go w telewizji, przed rozwiązaniem grupy w kwietniu 1987 roku.
 
Buckfield i Wacholz, utworzyli zespół indie F.O.O.D. z założycielem Dee Minor i Dischords, basistą Spole. Zespół wydał EP-kę dla Shock Records, a następnie Burckfield założył zespół, Happy House. Nagrali EP-kę,Passion, z singlem "Whatuwannadothatfor" , ale nie osiągnęła sukcesu na listach przebojów.
 
Buckfield pracował póżniej w Nine Network w Australii jako researcher, a następnie był reporterem telewizyjnym, w końcu pracuje w kanale ABC przy Four Corners. Grał w innym zespole MisChalin, a następnie w zespole z Sydney, Girls Bully, z Wacholzem na gitarze podczas koncertów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Big Girls / TV Dogs	Electric Pandas	06.1984	18[18]	-	Regular RRSP 732/-	-
Let's Gamble	Electric Pandas	12.1984	81[7]	-	Regular RRM 005/-	-
Missing Me / 20 Revolutionaries	Electric Pandas	08.1985	41[17]	-	Regular K 9781/-	-
Italian Boys / Johnny	Electric Pandas	11.1985	90[1]	-	Regular K 9878/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Point Blank	Electric Pandas	10.1985	32[9]	-	Regular L 38 437/-	-

Electric Prunes

Zespół założony w Seatle w 1965 r. Działał w Los Angeles, a w jego oryginalnym składzie znaleźli się: Jim Lowe (ur. w San Luis Obispo w stanie Kalifornia, USA; śpiew, gitara), Ken Williams (ur. w Long Beach w stanie Kalifornia, USA; gitara prowadząca), James "Weasel" Spagnola (ur. w Cleveland w stanie Ohio, USA; gitara), Mark Tulin (ur. w Filadelfii w stanie Pennsylvania, USA; bas) i Michael Weakley alias Quint (perkusja), zastąpiony wkrótce przez Prestona Rittera (ur. w Stockton w stanie Kalifornia, USA).

Kwintet zadebiutował mało ciekawą piosenką "Ain't It Hard", ale kolejne dwa single - "I Had Too Much To Dream (Last Night)" i "Get Me The World On Time" zdobyły miejsca w amerykańskiej Top 20. Te ekscytujące nagrania łączyły żywioł rocka garażowego i punka z pulsującym rytmem Rolling Stonesów i eksperymentalizmem wyłaniającego się ruchu psychodelicznego. Wartość wykonań podnosił wysoki poziom produkcji Dave'a Hassingera.

Wadą debiutanckiego albumu zespołu był zły dobór materiału, ale za to na drugim longplayu Underground znalazły się trzy spośród największych osiągnięć grupy: "Hideaway", "The Great Banana Hoax" i "Long Day's Flight". Niestety The Prunes nie byli w stanie utrzymać tak wysokiego poziomu, czując się stopniowo coraz bardziej skrępowani ograniczeniami narzucanymi przez menedżerów i producenta. W 1967 r. Rittera na powrót zastąpił ekstrawagancki Quint, po czym w trakcie sesji do albumu Mass In F Minor ze współpracy z formacją zaczęli stopniowo rezygnować pozostali członkowie-założyciele.

Kompozytorem i aranżerem muzyki na tej płycie, tworzącej niespotykaną mieszankę muzyki gregoriańskiej i acid rocka, był David Axelrod, który taką samą rolę spełnił też na następnym longplayu Release Of An Oath. Marny album Just Good Old Rock 'N' Roll' nagrał już zupełnie nowy skład: Ron Morgan (gitara), Mark Kincaid (ur. w Topeka w stanie Kansas, USA; gitara), Brett Wade (ur. w Vancouver w Kanadzie; bas) i Richard Whetstobe (ur. w Hutchinson w stanie Kansas, USA). Płyta nie nosiła żadnych oznak poczucia wielkiej przygody, typowego dla pierwszego składu zespołu. Nic więc dziwnego, że grupa wkrótce przestała istnieć.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Had too much to dream[Last night]/Luvin	Electric Prunes	11.1966	49[1]	11[14]	Reprise RS 20532	[written by Nancie Mantz, Anette Tucker][produced by David Hassinger]
Get me to the world on time/Are you lovin' me more	Electric Prunes	04.1967	42[4]	27[8]	Reprise RS 20564	[written by Nancie Mantz, Anette Tucker][produced by David Hassinger]
Dr Do Good/Hideaway	Electric Prunes	07.1967		128[3]	Reprise 0594	[written by Nancie Mantz, Anette Tucker][produced by David Hassinger]

Albumy
Data wydania	Tytuł	UK /ilość tyg. na liście/	US	Wytwórnia /US/	Komentarz
04.1967	I had too much to dream last night [także jako "The Electric Prunes"]	-	113[12]	Reprise RLP 6248	[produced by David Hassinger]
09.1967	Underground		172[4]	Reprise RLP 6262	[produced by David Hassinger]
01.1968	Mass in F minor	-	135[13]	Reprise RLP 6275	[produced by David Hassinger]

18th Century Quartet

Kwartet XVIII Century lub 18 CQ, jak powszechnie go nazywano, był jednym z najciekawszych i najbardziej innowacyjnych zespołów australijskich z połowy lat sześćdziesiątych. Założony i prowadzony w latach 1964-65 przez wybitnego muzyka i autora piosenek Hansa Poulsena .Ta całkowicie akustyczna czteroosobowa grupa, która nie miała perkusisty, składała się z multiinstrumentalisty Teda Baardą, skrzypka Rona Snellgrove i basisty Steve  Dunstana. Użycie barokowego stylu i niezwykłych instrumentów uczyniło go wyjątkowym.
Drugie wydanie grupy (1966-1967) było bardziej popowe. W skład zespołu weszli Keith Glass, gitarzysta John Pugh i basista Frank Lyons oraz seria perkusistów. Zasadniczo nagrali tylko 4 utwory. Hans pozostał przez jakiś czas w drugim składzie, ale potem przyjął swój styl i odszedł, by podążać inną drogą.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Rachael / Distant Relative	18th Century Quartet	10.1966	69[8]	-	Go! G 5036	-
Am I a Lover / Drawing Room	18th Century Quartet	01.1967	81[7]	-	Go! G 5043	-

Vincent Edwards

Vince Edwards (ur. 9 lipca 1928r - zm. 11 marca 1996r), amerykański aktor, reżyser i piosenkarz, najlepiej znany z roli lekarza z telewizyjnego "Ben Casey" .

Edwards urodził się jako Vincent Edward Zoino na Brooklynie, Nowy Jork,jako syn Julii i Vincento Zoino, murarza, imigrantów z Włoch. Miał brata bliźniaka i był najmłodszym z siedmiorga dzieci. Był on wzorem do naśladowania w swojej szkolnej drużynie pływackiej i rozpoczął studia na Uniwersytecie Stanowym Ohio dzięki stypendium sportowemu. Był częścią drużyny pływackiej uniwersytetu, która wygrała Mistrzostwa Stanów Zjednoczonych.

Zoino studiował aktorstwo w American Academy of Dramatic Arts i w 1950 roku podpisał umowę z Paramount Pictures, debiutując na dużym ekranie jako "Vince Edwards" w Mister Universe z 1951r ,a następnie zagrał główną w Hiawatha rok póżniej. Mimo, że miał poważne lub główne role w kilku filmach, w tym Murder by Contract (1958) i Scavengers (1959), nie był zbyt popularny, aż pojawił się w tytułowej roli bardzo popularnej serii telewizyjnej Ben Casey , osiągając sławę.Ten serial medyczny , który od czasu do czasu reżyserował, pojawiał się w okresie 1961 / 66r , w związku z serialem i swoją popularnością , Edwards także wydał kilka albumów muzycznych. Vince był reprezentowany przez jednego z pierwszych hollywoodzkich Super Agents ,Abbey'a Greshlera z Diamond Artists w Hollywood.

Kiedy serial zakończył się Edwards powrócił do aktorstwa w filmach z ważną rolą w 1968 roku w dramacie wojennym,The Devil's Brigade. W dalszym ciągu działał w filmie, a także gościnnie w telewizyjnych spotach. Wyreżyserował kilka epizodów w różnych serialach telewizyjnych, w tym Battlestar Galactica. Około dwudziestu dwóch lat po zakończeniu serialu, Edwards powrócił do telewizji jako Dr Ben Casey w 1988 roku.

Edwards po raz ostatni zagrał w filmie Fear w 1995 roku, , po realizacji którego zdiagnozowano u niego raka trzustki. Zmarł w Los Angeles następnego roku i został pochowany na cmentarzu Świętego Krzyża w Culver City, Kalifornia.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Why did you leave me?/Squeelin' Parrot [Twist]	Vince Edwards	07.1962	-	68[6]	Russ-Fi 7001	-
Don't worry 'bout me/And now	Vincent Edwards	08.1962	-	72[2]	Decca 31 413	[written by Rube Bloom, Ted Koehler][#5 hit for Hal Kemp in 1939]
No,not much/See that girl	Vincent Edwards	06.1965	-	108[2]	Colpix 771	[#2 hit for Four Lads in 1956]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Vincent Edwards Sings	Vincent Edwards	07.1962	-	5[21]	Decca 4311	-
Sometimes I'm Happy... Sometimes I'm Blue	Vincent Edwards	12.1962	-	125[6]	Decca 4336	-

Tommy Edwards

Tommy Edwards (ur. 17 lutego 1922r - zm. 22 października 1969r) , był wokalistą i autorem tekstów. Jego najlepiej sprzedającym się nagraniem w wielu milionach egzemplarzy był singiel "To All in the Game".

Urodzony jako Thomas Edwards w Richmond, Virginia, był wokalistą R & B najbardziej pamiętany za przebój Billboard nr 1, "To All in the Game" w 1958r. Śpiewał swój przebój w programie The Ed Sullivan Show, w dniu 14 września 1958 roku. Piosenka została skomponowana przez byłego wiceprezydenta USA, Charlesa G. Dawesa w 1912 roku, jako "Melody in A Major" ze słowami napisanymi w 1951 roku przez Carla Sigmana.

Edwards oryginalnie nagrał tę przebojową piosenkę w 1951 roku, ale dotarł tylko do 18 miejsca na liście przebojów. Bardziej znana była wersja z 1958r dla tej samej wytwórni (MGM) i wspierana przez tego samego lidera orkiestry(Leroy Holmes), ale z innym układem bardziej dostosowanym do ówczesnego okresu zdominowanym przez rock and rolla . Oprócz szczytowej pozycji na Billboard Hot 100, piosenka stała się także numerem jeden na R & B chart, oraz w UK Singles Chart . Singel sprzedał się w ponad 3,5 milionach egzemplarzy na całym świecie, zdobywając status złotej płyty . Miał następnie skromniejszy hit , "Love is All We Need", który wspiął się na 15 miejsce na liście Billboard Hot 100.

Edwards zaczął występować w Richmond, gdy miał dziewięć lat.Swój pierwszy sukces w kręgu r&b; zanotował w 1946 roku, pisząc "That Chick Too Young Fry". To był hit słynnego Louisa Jordana .

Edwards zaczął nagrywać dla wytwórni Top w 1949 roku, a jego pierwszym hitem w 1951 roku był utwór "All Over Again" nagrany dla MGM, który trafił do Top10 listy R&B; Chart.Jego kolejny hit to utwór wydany w 1952 roku, jako "Please Mr Sun" osiągnął 18 miejsce na R & B Chart i 11 na Billboard Hot 100 Singles. Jego ostatnim znaczącym przebojem był " My Melancholy Baby " w 1959 roku .

Mimo, że Edwards nagrał kilka innych piosenek, nie zbliżył się do sukcesu wcześniejszych nagrań, choć kilka jego piosenek później stały się przebojami dla innych artystów (takich jak "A Fool Such As I" Elvisa Presley'a, "It's All in the Game" Cliffa Richarda i The Four Tops oraz "Morning Side of the Mountain" nagrany przez Donny'ego i Marie Osmond).

Zmarł po cierpieniach na tętniaka mózgu w Henrico County, Virginia, w wieku 47 lat .Wielu twierdzi,że jego śmierć została spowodowana przez alkoholizm,ale nie ma potwierdzenia tego faktu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Morning Side of the Mountain/Fr instance	Tommy Edwards	07.1951	-	24[1]	MGM K 10 989	[written by Larry Lawrence Stock, Dick Manning][#8 hit for Donny & Marie Osmond in 1975]
It's All in the Game / All Over Again	Tommy Edwards	09.1951	-	18[9]	MGM K 11 035	[written by Carl Sigman, Charles Dawes][B:10[1].R&B; Chart]
Please Mr. Sun/Where I may live with my love	Tommy Edwards	02.1952	-	22[4]	MGM K 11 134	[written by S. Frank / R. Getzov][18[5].R&B Chart]
You Win Again/Sinner or saint	Tommy Edwards	12.1952	-	13[4]	MGM K 11 326	[written by Hank Williams][#10 country hit for Hank Williams in 1952;#22 hit for Fats Domino in 1962]
A Fool Such As I	Tommy Edwards	02.1953	-	24[1]	MGM 11 395	[written by Bill Trader]
Baby, Baby, Baby	Tommy Edwards	09.1953	-	26[2]	MGM 11 541	[written by J. Livingston / D. Mack][piosenka z filmu "Those red heads from Seattle"]
Secret Love	Tommy Edwards	02.1954	-	28[1]	MGM 11 604	[written by Sammy Fain / Paul Francis Webster][piosenka z filmu "Calamity Jane"]
It's All in the Game/ Please Love Me Forever	Tommy Edwards	08.1958	1[3][17]	1[6][22];B:61[3]	MGM 12 688	[written by Carl Sigman, Charles Dawes][1[3][14].R&B; Chart]
Love Is All We Need / Mr. Music Man	Tommy Edwards	10.1958	-	15[16]	MGM 12 722	[written by Raleigh, Wolf]
Please Mr. Sun / The Morning Side of the Mountain	Tommy Edwards	02.1959	-	11[13];B:27[12]	MGM 12 757	[written by S. Frank / R. Getzov][#6 hit for Johnnie Ray in 1952]
My Melancholy Baby / It's Only the Good Times	Tommy Edwards	05.1959	-	26[8];B:86[3]	MGM 12 794	[written by Ernie Burnett / George Norton / Maybelle E Watson][27[1].R&B Chart]
I've Been There/I looked at heaven	Tommy Edwards	08.1959	-	53[10];B:100[1]	MGM 12 814	[written by Lawrence "Black" Ardoin / David M.]
New in the Ways of Love/Honestly and truly	Tommy Edwards	11.1959	-	47[9];B:65[8]	MGM 12 837	[written by David M. / Pockriss]
Don't Fence Me In/I'm building castles again	Tommy Edwards	02.1960	-	45[8]	MGM 12 871	[written by Robert H. Fletcher / Cole Porter][#1 hit for Bing Crosby & The Andrew Sisters in 1944]
I Really Don't Want to Know / Unloved	Tommy Edwards	05.1960	-	18[13]	MGM 12 890	[written by Howard Barnes / Don Robertson][#11 hit for Les Paul & Mary Ford in 1954]

Bobby Edwards

Bobby Edwards (ur. Robert Edward Moncrief lub Robert Edward Burgan, 18 stycznia 1926 r., Anniston, Alabama), amerykański wokalista country który nagrywał między 1959 i 1964 rokiem.
 
Wczesny okres życia Edwardsa jest tajemnicą; sprzeczne historie dotyczą jego imienia i wychowania .Pewne jest to, że Bobby Edwards był jego pseudonimem. Po raz pierwszy stał się znany w 1959r,gdy Bluebonnet Records wydała jego singiel "Jealous Heart", napisany przez Jenny Lou Carson ,który był hitem Texa Rittera w 1945r.
 
Nie długo po tym , Edwards dołączył do grupy znanej jako The Four Men Young. Zespół był początkowo triem znanym jako Darrell, Gib & Ernie (w składzie: Darrell Cotton, Gib Guilbeau i Ernie Williams), wydając single "I Goof" i "Just or Unjust", które były lokalnymi przebojami. Po dojściu Wayne'a Moore, zmienili nazwę na The Four Young Men,a po dokoptowaniu Edwardsa, Bobby Edwards & the Four Young Men.
 
Ich pierwszą płytą był singiel dla Crest Records "You're the Reason". Piosenka stała się ogólnokrajowym hitem w USA, osiągając # 4 na liście country i # 11 na Billboard Hot 100 w 1961 roku. Utwór był coverem hitu Joe Southa i Hanka Locklina. Edwards przeniósł się do Capitol Records i wydał bliżniaczy singiel "What's the Reason", który zajął 71 miejsce na liście Billboardu w następnym roku.
 
Jego trzeci singiel "Don't Pretend",nie trafił na listy przebojów, podobnie jak kolejne jego nagrania. Pod koniec lat 60-tych, Edwards wycofał się z kariery muzycznej i wrócił do Anniston, by utrzymać rodzinę,z prowadzenia małego studio nagrań.
 
The Four Young Men wydali dalsze single dla Crest, w tym "You Been Torturing Me", "Just for Tonight" i "Don't Be Bashful Little Girl" (jako The Young Men Four). Eddie Cochran grał na gitarze w niektórych z tych nagrań. Później zmienili nazwę na Castaways, i stali się popularnymi wykonawcami w kasynach Las Vegas. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're the Reason / I'm a Fool for Loving You	Bobby Edwards	08.1961	-	11[17]	Crest 1075	[written by Bobby Edwards / Terry Fell / James F. Hanley / Mildred Imes][4[24].Country Chart]
What's the Reason / Walk Away Slowly	Bobby Edwards	01.1962	-	71[6]	Capitol 4674	[written by Pinky Tomlin, Carl Hatch, Coy Poe, Jimmie Grier][produced by Paul Wyatt]
Don't Pretend/Help Me	Bobby Edwards	09.1963	-	-	Capitol 5006	[written by R. Moncrief, J. Russell, R. Russell][produced by Marvin Hughes][23[2].Country Chart]

Donnie Elbert

Legenda Northern Soul -Donnie Elbert urodził się 25 maja 1935r, w Nowym Orleanie. Jego rodzina przeniosła się do Buffalo, NY trzy lata później, i tam nauczył się grać na gitarze i fortepianie. Pod wpływem Clyde McPhattera z Drifters , Elbert był współzałożycielem grupy doo wop Vibraharps wraz z przyjacielem Danny Cannonem w 1955 roku, udzielając się jako gitarzysta, kompozytor i aranżer,rzadko jako wokalista.

Po dokonaniu swego nagraniowego debiutu na singlu "Walk Beside Me" Elbert opuścił Vibraharps w 1957 roku na wskutek twórczych różnic i zwrócił się ku solowej karierze, nagrywając sesyjne demo, które przyniosło mu kontrakt z wytwórnią King Deluxe. Jego debiut w wspomnianej wytwórni, "What Can I Do?" trafił do Top 20 R & B Chart, natomiast kontynuacja, "Believe It or Not", przepadł na rynku. Prawdopodobnie jednym z najlepszych wczesnych nagrań był jego trzeci singiel dla Deluxe z 1957r "Have I Sinned?" - był okazją do zaprezentowania swojego potężnego falsetu. Płyta okazała się wielkim hitem regionalnym, szczególnie w Pittsburghu, gdzie legendarny DJ Porky Chedwick grał go nieprzerwanie.

Mimo, że występował w nowojorkim Apollo Theater i koncertował w klubach nocnych , kariera Elberta się załamała - wydał nie mniej niż pięć singli w Deluxe w 1958 ("'Let's Do the Stroll","My Confession of Love","I Want to Be Loved But Only by You","I Want to Be Near You", i "Just a Little Bit of Lovin"), z których żaden nie zrobił kariery na listach przebojów .

Stosunki z Deluxe stały się jeszcze bardziej napięte po tym jak Elbert konsekwentnie walczył z producentami o kierunku swojej kariery, a po nagraniu pierwszego albumu, Sensational Donnie Elbert Sings, w końcu opuścił wytwórnię w 1959 roku, lądując w raczkującej niezależnej wytwórni Top Red wydając w 1960 roku "Someday (You'll Want Me to Want You)".W tym samym roku podpisał kontrakt z Vee-Jay, nagrywając kolejny regionalny hit "Will You Ever Be Mine?", który podobno sprzedał się w 250.000 egzemplarzy w rejonie Filadelfii, ale nie udało się wypromować go w całym kraju.

Po dwóch kolejnych singlach dla Vee-Jay - "Half as Old" i z 1961r "I've Loved You, Baby" - Elbert przechodził z jednej do drugiej wytwórni jak Jalynne ("Mommie's Gone"), P & L (1962 r "Nobody Knows") , Parkway ("Baby Cakes"), Cub (1963 "Love Stew") i Checker ("Just a Cotton-Pickin' Minute").

Pojawienie się brzmienia Motown pod wrażeniem którego był Elbert zapoczątkowało modelowania jego muzyki w tym kierunku - , Elbert grał na wszystkich instrumentach podczas nagrań swoich utworów tworząc doskonałe brzmienie Motor City soul.

Elbert było tak dobry w naśladowaniu brzmienia Motown, że właściciel Berry Gordy Jr przedłużył kontrakt - jednak według legendy tej wytwórni, Harvey Fuqua, zdradził, że Motown nie miała żadnego interesu we wspieraniu kariery i chciała podpisać go tylko dlatego, aby wyeliminować konkurencyjne zagrożenie.

W tym momencie Anglia niewątpliwie wydawała się stosunkowo bezpieczną przystanią, więc Elbert przeniósł się tam w 1966 roku, dwa lata później wrócił do nagrywania z "In Between Heartaches" dla Atco, a następnie w 1969 roku dla Deram " Without You ", który tak umiejętnie wydobywał modę na rytmy rocksteady , że zawędrował na górę jamajskich list przebojów. Elbert wrócił w 1970 roku, nagrywając swój pierwszy hit od ponad dziesięciu lat w USA dla Rare Bullet "I Can't Get Over Losing You", który osiągnął 26 miejsce na R & B Chart. Rok później pojawił się ponownie na singlu All-Platinum z "Where Did Our Love Go",klasycznym coverem The Supremes , faktycznie nagrany dwa lata wcześniej, jeszcze w Anglii - numer 15 na Billboard Singles Chart i jego kontynuację, "Sweet Baby", na początku 1972 roku.

Dla All-Platinum Elbert również ponownie nagrał swoje wcześniejsze kompozycje, a wśród nich "A Little Piece of Leather", przed podpisaniem umowy z Avco-Embassy, gdzie pracował w studio razem z teamem produkcyjnym Hugo & Luigi. Jednakże, w Avco zaprotestowano, gdy upierał się, nagrać materiał związany z Motown, i pomimo sukcesów jego wersji utworu Four Tops "'I Can't Help Myself", który dotarł do 22 pozycji listy Billboardu. Wytwórnia odłożyła na półkę jego projekty, sprzedajac materiał dla wytwórni Trip, która skleciła z tego album w 1972 roku Stop! In the Name of Love.

Po odejściu z Avco, Elbert niechętnie powrócił do All-Platinum, z "This Feeling z Losing You" z 1973r,następnym coverem. Opuścił All-Platinum w wyniku kontrowersji co do autorstwa piosenki, twierdząc, że był współautorem hitu Shirley & Company "Shame, Shame, Shame" ,które przypisywała sobie właścicielka wytwórni Sylvia Robinson .Po wydaniu w 1975 roku "You Keep Me Crying (With Your Lying)," Elbert w końcu założył własny label, krótko istniejący A/ O - wydając kolejną wersję "I Got to Get Myself Together" ,która była jednym z jego ostatnich nagrań. W połowie lat 80-tych w końcu wycofał się z estrady,pracując jako dyrektor A & R dla kanadyjskiego oddziału Polygramu . 31 stycznia 1989 r., Elbert zmarł w wieku zaledwie 53 po rozległym zawale.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What Can I Do/Hear my plea	Donnie Elbert	07.1957	-	61[6]	DeLuxe 6125	[written by Donnie Elbert][12[3].R&B; Chart]
Run little girl/Who's it gonna be	Donnie Elbert	06.1964	-	130[3]	Gateway 731	[written by M. Bailey][produced by Donnie Elbert,Cevetello]
Can't Get Over Losing You / I Got to Get Myself Together	Donnie Elbert	11.1970	-	98[2]	Rare Bullet 101	[written by M. Bailey][produced by C. Lawton, D. Elbert][26[11].R&B; Chart]
Where Did Our Love Go / That's If You Love me	Donnie Elbert	10.1971	8[10]	15[13]	All Platinum 2330	[written by Holland-Dozier-Holland][produced by Donnie Elbert][6[12].R&B; Chart]
Sweet Baby/Can't Get Over Losing You	Donnie Elbert	01.1972	-	92[4]	All Platinum 2333	[written by D. Elbert][30[5].R&B; Chart]
I Can't Help Myself (Sugar Pie, Honey Bunch)/Love Is Here and Now You're Gone	Donnie Elbert	01.1972	11[10]	22[9]	Avco 4587	[written by Holland-Dozier-Holland][produced by Donnie Elbert][14[8].R&B; Chart]
Little Piece of Leather/ Sweet Baby	Donnie Elbert	04.1972	27[9]	-	All Platinum 2337	[written by D. Elbert, C. Dallas, J. Dallas ]
If I Can't Have You/Can't Get Over Losing You	Donnie Elbert	04.1972	-	-	All Platinum 2336	[written by D. Elbert][30[4].R&B Chart]
This Feeling Of Losing You/Can't Stand These Lonely Nights	Donnie Elbert	12.1973	-	-	All Platinum 2346	[written by D. Elbert][produced by D. Elbert][77[5].R&B Chart]
Love Is Strange	Donnie Elbert	08.1974	-	-	All Platinum 2351	[written by S. Robinson, M. Baker][produced by D. Elbert][70[5].R&B Chart]
What Do You Do/Will You Love Me Tomorrow	Donnie Elbert	02.1977	-	-	All Platinum 2367	[written by D. Elbert][produced by D. Elbert][94[3].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where Did Our Love Go	Donnie Elbert	01.1972	-	153[9]	All Platinum 3007	[produced by Donnie Elbert]

Eighty Eights

The Eighty Eights był power popowym zespołem założonym w Newcastle, Australia w 1979 roku. W skład zespołu wchodzili: Larry Van Kriedt (wokal, gitara), Maurice D'Abruzzo (wokal, gitara), Kent Jackson (bas) i John Bartram (perkusja) . Roszczenia Van Kriedta do sławy było to, że był oryginalnym basistą AC / DC pod koniec 1973r i na początku 1974r.
 
Podpisali kontrakt z małą wytwórnią Result w 1980 r., a na początku 1981 r. wydali swój debiutancki singiel "She Fell in Love With James Bond", a następnie EPkę "Live Pop". Single "Do not Call Us", "Time Machine" i LP "Top of the World" pojawiły się z etykietą Polygram w 1981 roku. I to był  koniec grupy. Nigdy nie dokonali więcej nagrań, a zespół rozpadł się pod koniec 1981 roku.
 

John Bartram jest nadal aktywny na scenie muzycznej Newcastle, a Larry Van Kriedt był aktywny w różnych projektach w Australii i za granicą do dnia dzisiejszego.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
She Fell in Love With James Bond	Eighty Eights	05.1981	82[6]	-	Result 6038 016	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Top of the World	Eighty Eights	09.1981	79[6]	-	Result 6437 137	-

 

Eighth Wonder

Eighth Wonder Zespół akompaniujący wokalistce Patsy Kensit (ur. 4.03.1968 w londyńskiej dzielnicy Waterloo)," seksownemu kociakowi". Już jako dziecko Kensit wystąpiła w reklamie telewizyjnej. Równolegle z karierą nagraniową w Eighth Wonder Kensit grała w teatrze i filmie - wystąpiła nawet z Royal Shakespeare Company w inscenizacji sztuki "Silas Marner" w 1984.

W skład Eighth Wonder wchodzili obok niej Geoff Beauchamp (gitara), Alex Godson (instrumenty klawiszowe) oraz Jamie Kensit (gitara). Popularność w Wielkiej Brytanii zespół zdobył singlem "Stay With Me" z 1985. Kensit zagrała potem rolę Crepe Suzette w filmie "Absolute Beginners" Juliena Temple'a z 1986 według powieści Colina Mcinnessa. Choć otaczał go wielki szum medialny, film, w którym wystąpili również David Bowie, Sade Adu i Ray Davies z grupy Kinks, okazał się komercyjną wpadką i zebrał słabe recenzje.

Kensit i Eighth Wonder odnieśli większy sukces w 1988 singlem "I'm Not Scared", który w Wielkiej Brytanii wszedł do Top 10. W tym samym roku jeszcze dwie inne piosenki weszły na listy przebojów (w tym "Cross My Heart" do pierwszej dwudziestki), a album Fearless dostał się na listę 50 najlepiej sprzedających się płyt.

Kensit odbudowała swą aktorską reputację w filmie "Twenty-One" Dona Boyda z 1991. Jednak późniejszy "Blame It On The Bellboy" zebrał dużo gorsze recenzje. Spore zainteresowanie brytyjskiej prasy brukowej wywołało w 1992 jej małżeństwo z wokalistą grupy Simple Minds Jimem Kerrem. Od tego czasu jest ulubienicą paparazzich - apogeum tej popularności przypadło na 1996-97, kiedy to pozostawała w związku z Liamem Gallagherem z Oasis. Wiosną 1997 wyszła za niego za mąż.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stay with me/Loser In Love	Eighth Wonder	10.1985	65[5]	-	CBS TX 6594	[written by P. Kensit, G. Beauchamp][produced by Alan Shacklock]
Will you remember/Having It All	Eighth Wonder	02.1987	83[4]	-	CBS 650264 0	[written by L. McDaniels, K. McDaniels, P. Row][produced by Mike Chapman]
I'm not scared/J'ai Pas Peur	Eighth Wonder	02.1988	7[13]	-	CBS SCARE 1	[written by Tennant, Lowe][produced by Pet Shop Boys, Phil Harding]
Cross my heart/Let Me In	Eighth Wonder	06.1988	13[8]	56[16]	CBS 6515527	[written by Michael Jay][produced by Pete Hammond]
Baby baby	Eighth Wonder	10.1988	65[3]	84[5][04.89]	CBS BABE 1	[written by John Forte, Sam Dominges][produced by Pete Hammond]
I got you babe/Soda pop	Avid Merrion/Davina McCall/Patsy Kensit	12.2004	5[10]	-	BMG 82876669872	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fearless	Eighth Wonder	07.1987	47[4]	-	CBS 460628 2	[produced by Richard James Burgess, Mike Chapman, Pete Hammond, Phil Harding, Pet Shop Boys, Alan Shacklock]

Walter Egan

Ten uznany wokalista, gitarzysta i twórca piosenek, po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w czasie trasy po Wielkiej Brytanii, kiedy to towarzyszył Chrisowi Darrowowi, byłemu członkowi formacji Kaleidoscope. Ich artystyczna współpraca pomogła wprowadzić młodego Waltera w muzyczne kręgi Los Angeles, których pełne uznanie zdobył, gdy jedną z jego piosenek, "Hearts On Fire" nagrał Gram Parsons.
 
Egan założył wtedy krótko istniejącą formację Southpaw, w składzie której znaleźli się Jules Shear i Stephen Hague. W 1976 r. poświęcił się karierze solowej. Producentami jego debiutanckiego longplaya, Fundamental Roll, były filary grupy Fleetwood Mac, gitarzysta Lindsay Buckingham i wokalistka Stevie Nicks; pod egidą pierwszego z nich powstał również album Not Shy, z którego pochodził m.in. utwór "Magnet And Steel". Wydany na singlu, dotarł do 8. miejsca amerykańskiej listy przebojów.
 
Prezentowana przez Egana mieszanina muzyki pop i country z czasem stała się mniej popularna. Nagrany w 1983 r. album Wild Exhibitions był - jak dotąd - ostatnią propozycją tego utalentowanego wykonawcy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Only The Lucky/I'd Rather Have Fun	Walter Egan	06.1977	-	82[6]	Columbia 10 531	[written by Walter Egan][produced by Linsdey Buckingham, Stevie Nicks, Duane Scott, Walter Egan]
Magnet And Steel/ Tunnel O' Love	Walter Egan	05.1978	-	8[22]	Columbia 10 719	[gold-US][written by Walter Egan][produced by Walter Egan, Lindsey Buckingham, Richard Dashut]
Hot Summer Nights/She's So Tough	Walter Egan	10.1978	-	55[7]	Columbia 10 824	[written by Walter Egan][produced by Lindsey Buckingham, Richard Dashut, Walter Egan]
Fool Moon Fire/Tammy Ann	Walter Egan	04.1983	-	46[10]	Backstreet 82 200	[written by Walter Egan][produced by Duane Scott, Walter Egan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fundamental Roll	Walter Egan	05.1977	-	137[6]	Columbia 34 679	[produced by Duane Scott, Lindsey Buckingham, Stevie Nicks, Walter Egan]
Not Shy	Walter Egan	04.1978	-	44[31]	Columbia 35 077	[produced by Lindsey Buckingham,Walter Egan]
Wild Exhibitions	Walter Egan	05.1983	-	187[2]	Backstreet 5400	[produced by Duane Scott,Walter Egan]

Ted Egan

Edward (Ted) Joseph Egan AO (ur. 6 lipca 1932r), australijski muzyk folk, był urzędnikiem państwowym, który pracował jako administrator Northern Territory od 2003 do 2007.
 
Urodził się w Coburg, Melbourne, przenosząc się na Northern Territory w 1949 r., w wieku 16 lat, w poszukiwaniu pracy i przygody. W początkach kariery wspólpracował z Departamentem Spraw Aborygenów przebywając głównie w buszu, a jego udział w pracy obejmował minn. polowania na krokodyle, i patrole jako oficer rezerwy. Później był nauczycielem w szkołach w buszu. Był członkiem pierwszej Rady Pojednania Narodowego.
 
Ted Egan zaczął nagrywać w 1969 roku i wydał 28 albumów, głównie o tematyce wokół życia prowincji, historii i spraw Aborygenów. Był płodnym autorem i wykonawcą współczesnych pieśni ludowych. Wiele z nich, takie jak "Gurindji Blues" uznać za australijskie dziedzictwo. 

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Willie The Whingeing Pom	Ted Egan	11.1973	94[2]	-	RCA Australia 102365/-	-