Brand New Heavies

Brytyjska grupa The Brand New Heavies to żywa legenda europejskiego acid jazzu i funku. Zespół powstał w 1985 roku w Ealing na przedmieściach Londynu i funkcjonuje do dzisiaj. Skład The Brand New Heavies tworzą przyjaciele jeszcze z czasów szkolnych.


Jan Kincaid - perkusja, klawisze, Simon Bartholomew - gitara, wokal oraz Andrew Love Levy - bas, klawisze, produkcja. Nazwa The Brand New Heavies została zapożyczona od jednego z utworów Jamesa Browna.

Od początku działalności zespół wzorował się na amerykańskich funkowych wykonawcach a w szczególności na dorobku wspominanego Jamesa Browna. - Z twórczości króla funku czerpie obecnie wielu artystów, wyjaśnił Jan Kincaid, w wywiadzie dla portalu "Music-News". - Nas również on inspiruje, ale nie tylko. Osobiście najbardziej lubię muzykę, która składa się z wielu innych gatunków. Mogę ją rozbierać na poszczególne części i zawsze coś ciekawego znajdę. Poza tym wszyscy w zespole słuchamy oczywiście starszych nagrań. Zresztą nie my tylko, gdyż obecnie wielu młodych muzyków inspiruje się muzyką lat 70., zespołami typu Led Zeppelin czy Pink Floyd.

Zespół zadebiutował w 1990 roku płytą zatytułowaną po prostu "The Brand New Heavies", która ukazała się w wytwórni Eddiego Pillara, Acid Jazz. Na nagranie albumu, grupa otrzymała relatywnie niski budżet, który wynosił osiem tysięcy funtów. Jednakże sam efekt mógł zaskoczyć niejednego. W ciekawy i nowatorski sposób, zespół połączył funk z lat 70-tych, z brzmieniem syntezatorów, elektroniką i samplami. Ponadto całość została nagrana przez żywych instrumentalistów, a pierwszą wokalistką zespołu została Jay Ella Ruth. Płyta dzięki wytwórni Delicious Vinyl trafiła na amerykański rynek, gdzie cieszyła się bardzo dużym zainteresowaniem. Zespół stał się popularny dzięki rozgłośniom radiowym, które wprowadziły poszczególne utwory na swoje playlisty. Również w Wielkiej Brytanii można było usłyszeć takie utwory, jak "Dream Come True", "Never Stop" czy "Stay This Way". Jednakże zespół miał problemy z graniem koncertów, gdyż Jay Ella Ruth nie chciała brać udziału w promocji. Stąd też w 1991 roku została stworzona jego druga wersja, gdzie partie wokalne zaśpiewała N'Dea Davenport, amerykańska wokalistka soul i R&B. Po wydaniu drugiej wersji "The Brand New Heavies", formacja mogła na żywo zadebiutować w Stanach Zjednoczonych. Tam też spotkała się z dużym zainteresowaniem i bardzo dobrym przyjęciem. - Mieliśmy naprawdę wspaniałą prasę w Stanach Zjednoczonych, wspomniał pierwszą wizytę za oceanem Jan Kincaid, w rozmowie z "Higher Frequency". - Kiedy powróciliśmy do Wielkiej Brytanii, nagle staliśmy się znani i rozpoznawalni. Wszyscy chcieli wiedzieć, dlaczego w Ameryce wywołaliśmy tak duże zainteresowanie.

Będąc jeszcze w trasie koncertowej po Ameryce, zespół został uhonorowany przez samego Raya Charlesa, który zaprosił The Brand New Heavis na koncert z okazji 50-lecia działalności artystycznej. Tam też muzycy poznali swoich idoli: Stevie Wondera czy Quincy Jonesa.

Ponadto zespół zaczął grywać regularnie w Nowym Jorku. Na koncertach wspomagany był przez muzyków hiphopowych: Michaela Berrini, znanego lepiej jako MC Serch z zespołu 3rd Bass oraz Jonathana Davisa, czyli Q-Tipa z formacji A Tribe Called Quest.

Występy te często przeradzały się w długie freestyle, gdzie improwizowali zarówno muzycy jak i raperzy. Ze względu na swoją nieprzewidywalność, cieszyły się dużym zainteresowaniem ze strony publiczności. Nierzadko również dochodziło do przepychanek z udziałem osób, dla których nie wystarczyło biletów na koncert i musieli czekać pod klubem.

Premierze drugiego longplaya towarzyszyło ogromne zainteresowanie mediów i dziennikarzy. Płyta zatytułowana "Heavy Rhyme Experience, Vol. 1", ukazała się w 1992 roku i stała niejako w opozycji do debiutu. Zespół zrezygnował z jakichkolwiek żeńskich wokali i nagrał ją tylko i wyłącznie w męskim składzie. W zestawie pojawiła się cała śmietanka ówczesnych raperów. Wśród nich byli między innymi: Guru z Gang Starr, Grand Puba, Masta Ace, Kool G Rap czy The Pharcyde. Dwa lata później, zespół miał przygotowany już kolejny krążek. Na albumie zatytułowanym "Brother Sister", The Brand New Heavies po raz kolejny powrócili do żeńskich wokali i zaprosili ponownie N'Dea Davenport. Materiał obfitował w kilka singli. Dużą popularność w Wielkiej Brytanii zyskał cover Marii Muldaur zatytułowany "Midnight at the Oasis", który znalazł się tylko i wyłącznie na europejskiej edycji krążka. Kolejna płyta, "Shelter" ukazała się w 1997 roku. Do ówczesnego składu dołączyła znana i ceniona amerykańska piosenkarka Siedah Garrett. Artystka wcześniej współpracowała między innymi z Michaelem Jacksonem i Quincy Jonesem. Z The Brand New Heavies nagrała między innymi przeróbkę Carole King "You've Got A Friend". Nagranie znakomicie radziło sobie na brytyjskich listach przebojów i ponownie nie znalazło się na amerykańskiej edycji albumu. Już rok po premierze "Shelter", Garrett opuściła skład zespołu, aby koncentrować się na solowej karierze. Kolejnym dobrze przyjętym singlem był "Sometimes", a druga zremixsowana wersja nagrania zawierała wokale Q-Tipa.

Na następny studyjny album, fani zespołu musieli czekać aż siedem lat. Okres milczenia przerwała wydana w 2004 roku płyta zatytułowana "Allaboutthefunk", na której zaśpiewała brytyjska piosenkarka i wokalistka Nicole Russo. Dwa lata później do zespołu powróciła N'Dea Davenport. Efekt studyjnej pracy, płytę "Get Used to It" fani poznali 27 czerwca 2006 roku. Longplay w całości został nagrany w Nowym Jorku. Pierwszy singel "I Don't Know Why (I Love You)", który promował wydawnictwo, ukazał się już na początku maja. Jeszcze w tym samym roku zespół nagrał utwór "Jump N' Move", który pojawił się na składance promującej film animowany "Happy Feet", w reżyserii Georgea Millera ("Happy Feet: Tupot małych stóp"). Grupa pojawiła się u boku takich sław jak: Prince, Pink, The Beach Boys czy Robin Williams. Co ciekawe, to samo nagranie zespół udostępnił już wcześniej, bo w 2004 roku do celów promocyjnych gry komputerowej "NBA Live 2005" i znalazło się na składance "NBA Live 2005 In Game Soundtrack".

Grupa z dużym sukcesem koncertował do końca 2006 roku. 16 października 2008 roku The Brand New Heavies wystąpili w O² Arena w Londynie. Zapis tego koncertu "Live At The IndigO² London" jest pierwszą i jedyną płytą koncertową w historii zespołu. Formacja ponownie wraz z N'Dea Davenport, rozpoczął nad kolejnym albumem. Według zapowiedzi, ten ma ukazać się jeszcze w 2009 roku.

W sumie The Brand New Heavies związani byli z czterema firmami fonograficznymi, czterema zupełnie różnymi wokalistkami. Te ciągłe zmiany stały się zdaniem krytyków przekleństwem kapeli. Ponadto wypuścili na rynek piętnaście bardzo dobrze przyjętych singli, osiągnęli sukces komercyjny i zdobyli uznanie krytyków na całym świecie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Never stop	Brand New Heavies feat N'Dea Davenport	09.1991	43[3]	54[8]	FFRR F 165	[written by J. Kincaid][produced by Brand New Heavies][42[3].Hot Disco/Dance;Delicious Vinyl 868 553 12"][3[20].R&B Chart]
Dream come true	Brand New Heavies	04.1991	-	-	Delicious Vinyl 878 344 [US]	[written by Brand New Heavies, Linda Muriel][produced by Brand New Heavies][63[9].R&B Chart]
Dream come true	Brand New Heavies	02.1992	24[4]	-	FFRR F 180	[written by Brand New Heavies, Linda Muriel][produced by Brand New Heavies][42[9].R&B Chart]
Ultimate trunk funk EP.	Brand New Heavies	04.1992	19[6]	-	FFRR F 185	[produced by Brand New Heavies]
Don' t let it go to your head/Keep It Coming	Brand New Heavies	07.1992	24[4]	-	FFRR BNH 1	[written by Gamble/Huff][produced by Brand New Heavies][oryginalnie nagrana przez Jean Carn]
Stay this way/Bang	Brand New Heavies	12.1992	40[5]	-	FFRR BNH 2	[written by J. Wellman][produced by Brand New Heavies][38[5].Hot Disco/Dance;Delicious Vinyl 866 186 12"][19[18].R&B Chart]
Dream on dreamer	Brand New Heavies	03.1994	15[5]	51[11]	FFRR BNH 3	[written by Dallas Austin, N'Dea Davenport][produced by Brand New Heavies][4[12].Hot Disco/Dance;Delicious Vinyl 95 952 12"][19[20].R&B Chart]
Back to love	Brand New Heavies	06.1994	23[6]	-	FFRR BNH 4	[written by J. Kincaid][produced by Brand New Heavies]
Midnight at the oasis	Brand New Heavies	08.1994	13[7]	-	FFRR BNH 5	[written by David Nichtern][produced by Brand New Heavies]
Spend some times	Brand New Heavies	10.1994	26[13]	-	FFRR BNH 6	[written by A. Levy, A. Cheung][2[15].Hot Disco/Dance;Delicious Vinyl promo 12"]
Close to you	Brand New Heavies	03.1995	38[8]	-	FFRR BNH 7	[written by Brand New Heavies][produced by Brand New Heavies]
Sometimes	Brand New Heavies	04.1997	11[14]	88[5]	FFRR BNH 8	[written by Jan Kincaid , Siedah Garrett][produced by Brand New Heavies][24[11].Hot Disco/Dance;Delicious Vinyl 40009 12"][20[20].R&B Chart]
You are the universe	Brand New Heavies	06.1997	21[9]	-	FFRR BNH 9	[written by A. Levy, Siedah Garrett][produced by Brand New Heavies]
You' ve got a friend	Brand New Heavies	10.1997	9[17]	-	FFRR BNH 10	[written by Carole King][produced by Brand New Heavies]
You can do it	Brand New Heavies	11.1997	-	-	Delicious Vinyl [promo]	[27[8].Hot Disco/Dance]
Shelter	Brand New Heavies	01.1998	31[10]	-	FFRR BNH 11	[written by J. Kincaid][produced by Brand New Heavies]
Saturday nite	Brand New Heavies	09.1999	35[8]	-	FFRR BNH 12	[written by Jan Kincaid, Lee Hamblin, Simon Law][produced by Hamblin, Laws ,Brand New Heavies]
Apparently nothin'	Brand New Heavies	01.2000	32[4]	-	FFRR BNH 13	[produced by Brand New Heavies]
Boogie	Brand New Heavies feat. Nicole Russo	10.2004	66[2]	-	OneTwo TBNHCDS 001	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Brand New Heavies	Brand New Heavies	03.1992	25[16]	-	FFRR 8283002	[produced by Brand New Heavies]
Heavy rhyme expierence Volume 1	Brand New Heavies	09.1992	38[2]	139[3]	FFRR 8283352	[produced by Brand New Heavies]
Brother sister	Brand New Heavies	04.1994	4[55]	95[9]	FFRR 8284902	[platinum-UK][produced by Brand New Heavies]
Shelter	Brand New Heavies	05.1997	5[45]	118[5]	FFRR 8288872	[platinum-UK][produced by Brand New Heavies]
Trunk funk-The best of The Brand New Heavies	Brand New Heavies	09.1999	13[7]	-	FFRR 3984291642	[silver-UK]
Allabouthefunk	Brand New Heavies	10.2004	122[2]	-	TBNH TBNHCD 002P	[produced by Andrew Levy, Jan Kincaid, Mark Ralph, Nicole Russo, Simon Bartholomew]

Shawn Christopher

Shawn Christopher jest wokalistką house pochodzenia afroamerykańskiego  z Chicago , Illinois .

Była wokalistką towarzyszącą wokalistce R & B , Chaka Khan , w latach 1982-1985. Była również członkinią   zespołu industrial dance znanego jako My Life With the Thrill Kill Kult i śpiewała z grupą Sonia Dada . Jest siostrą wokalisty R & B, klawiszowca i producenta Gavina Christophera .

Śpiewała główny wokal w utworze deejay'a i producenta płytowego Lil Louisa zatytułowanego " French Kiss " w 1989 roku. Piosenka stała się numerem jeden na liście Billboard Hot Dance Club Play w tym samym roku.

W latach 90-tych umieściła również trzy pierwsze single na wykresie Hot Dance Club Play : " Another Sleepless Night ", w 1991 r.  (która również osiągnęła # 67 na liście Billboard Hot 100 i # 50 na brytyjskiej liście singli   ); " Do not Lose the Magic ", w 1992 r. (Osiągnęła   71 miejsce w rankingu Hot 100 i na brytyjskiej liście jako nr 30  ); i "Sweet Freedom", w 1998 roku. Ponadto śpiewała chórki w utworze Jimmy'ego Somerville w 1995 roku, " Heartbeat ".

Nagrała także piosenkę zatytułowaną "Thinking About the Way" z początku lat 90. ubiegłego wieku ,i w 1994 roku   57 miejsce w Wielkiej Brytanii dzięki "Make My Love". 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Another Sleepless Night	Shawn Christopher	05.1991	50[4]	67[7]	Arista 114186	[written by Mike 'Hitman' Wilson, Tracey Amos][produced by Mike 'Hitman' Wilson][1[2][18].Hot Disco/Dance;Arista 2141 12"]
Don't Lose The Magic	Shawn Christopher	03.1992	30[5]	71[8]	Arista 115097	[written by Mike 'Hitman' Wilson, Bill Dickens, Gavin Christopher][produced by Mike 'Hitman' Wilson][1[2][11].Hot Disco/Dance;Arista 2412 12"]
Make My Love	Shawn Christopher	07.1994	57[2]	-	BTB BTBCD 502	[written by Charlie Frances, Neil Stainton][produced by Neil Stainton, StoneBridge]
Sweet Freedom	Shawn Christopher	06.1998	-	-	-	[written by Rod Temperton][produced by Eric Kupper][1[2][11].Hot Disco/Dance;4Play 1010 12"]
Another Sleepless Night	Shawn Christopher	09.1999	84[1]	-	99 North 99NTH16R	[written by Mike 'Hitman' Wilson, Tracey Amos][produced by Mike 'Hitman' Wilson]
Don't Lose The Magic	Shawn Christopher	09.1999	-	-	-	[written by Bill Dickens, Gavin Christopher, Mike "Hitman" Wilson][produced by Mike 'Hitman' Wilson][4[12].Hot Disco/Dance;Arista 2141 12"]

OGB

OGB (original Gros Bonhomme) (ur. Vitry-sur-Seine , Val-de-Marne , Francja ) - francuski artysta rapowy pochodzący z Algierii .

OGB jest jednym z członków Mafia K'1 Fry, którzy rozpoczęli karierę w połowie lat 90-tych.  Na wczesnych etapach swojej kariery towarzyszył głównie różnym artystom, takim jak Different Tee , Ideal J , Manu Keyn i Karliton . W tym samym czasie nagrał dwa albumy z Mafią K'1 Fry w 1990 roku. Najnowszy album został wydany w 2007 roku przez Jusqu'à La Mort Réédition . Rok wcześniej OGB wydał swój pierwszy solowy album Enfermé Dehors .

W 2015 roku jest producentem singla Teddy'ego Tamgho , Champion .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Enfermé dehors	OGB	09.2006	46[7]	-	-	-	-	-	-	-	Menace 311 814 2	-
Esprit d'équipe	OGB	10.2008	144[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
La mémoire	OGB	07.2011	121[1]	-	-	-	-	-	-	-	Because Music BEC5772884	-

Obituary

Obituary to pochodząca z Florydy formacja należąca do czołowych przedstawicieli death metalu. Kapela zadebiutowała w 1989 roku longplayem "Slowly We Rot". Do końca pierwszej dekady obecnego stulecia grupa zrealizowała osiem krążków studyjnych. Do inspiracji dokonaniami zespołu przyznają się m.in. członkowie Slipknot czy Down.

- Wiem, że Obituary nie jest najszybszą kapelą pod słońcem, wiem, że nie wynajdujemy siebie na nowo za każdym razem, gdy nagrywamy płytę - opowiadał perkusista, jeden z założycieli formacji, Donald Tardy. - Ale tak naprawdę nie jest to naszym celem. Moją ulubioną kapelą jest Slayer. Dlaczego oni tyle przetrwali? Pewnie dlatego, że ludzie kupujący płytę Slayera, chcą płytę która będzie brzmiała jak Slayer. To samo jest z naszą kapelą. Wiemy, co robimy najlepiej i tego się trzymamy.

I rzeczywiście. W ciągu kilku dekad styl grupy ulegał tylko drobnym ewolucjom i do dzisiaj pozostaje ona wierna klasycznemu death metalowi, gatunkowi, pod który sama przecież wylewała fundamenty.

Początki formacji sięgają połowy lat 80-tych, czyli czasów kiedy death metal dopiero raczkował (w jej pierwszym składzie znaleźli się wokalista John Tardy, gitarzyści Allen West i Trevor Peres, basista Jerome Grable oraz perkusista Donald Tardy). To właśnie wtedy obok Obituary, powstały inne kluczowe dla gatunku kapele jak Morbid Angel, Death czy Possessed (dwie pierwsze z wymienionych także pochodziły z Florydy), które postawiły sobie jeden cel - popchnięcie thrash metalu pod względem agresywności i szybkości w jeszcze bardziej ekstremalne rejony. - Dziś death metal jest popularniejszy niż kiedykolwiek - opowiadał Trevor w 2007 roku serwisowi Heavymetal.about.com. - W połowie lat 80. kiedy ja słuchałem m.in. Hellhammer czy Celtic Frost, może z kilka osób w mojej szkole miało jakiekolwiek pojęcie na temat takiej muzy. Kiedy zaczynaliśmy, death metal był dla nas czymś w rodzaju idei. Nowo powstała kapela przyjęła nazwę Executioner, z szyldu szybko jednak wypadła litera "e", ponieważ zespół Executioner już na świecie istniał.

Powołując do życia Xecutioner, członkowie zespołu nie mieli żadnych planów - nie marzyli o podbiciu świata, nie myśleli nawet o tym, że przyjdzie im kiedyś zarejestrować profesjonalną płytę. - Byliśmy kolesiami, którzy wracają ze szkoły, udają się do garażu z kumplami i tam bawią się w muzykę - opowiadał John serwisowi Louciferspeaks.com. - Tak naprawdę nie myśleliśmy za dużo na temat, czy z tego w ogóle coś wyjdzie. Byliśmy po prostu szczęśliwi, że gramy razem i możemy na magnetofonie nacisnąć przycisk "record", aby to zarejestrować. Z czasem wszystko jednak zaczęło nabierać rozpędu. Muzycy zarejestrowali kilka kaset demo, w 1987 roku udało się im także podrzucić dwa swoje utwory ("Find The Arise" oraz "Like The Dead") na winylową składankę o wszystko mówiącym tytule "Raging Death". Po drodze miały miejsce jeszcze dwa istotne wydarzenia. Przede wszystkim, doszło do pierwszej z licznych zmian - Grable'a zastąpił Daniel Tucker. Po drugie, nazwa kapeli uległa zmianie na Obituary (co oznacza "nekrolog").

To, co miało być jedynie zabawą, w pewnym momencie zaczęło przemieniać się w poważne przedsięwzięcie, bo w 1988 roku upomniała się o kapele wytwórnia Roadrunner. Na przełomie 1988 i 1989 roku muzycy zostali wysłani do studia nagraniowego Morrisound Recording, gdzie rozpoczęli przygotowania materiału na debiutancki krążek. W trakcie prac towarzyszył im producent Scott Burns, który w tym czasie wspomagał także Sepulturę w nagraniu przełomowego longplaya "Beneath the Remains". Gotowy longplay otrzymał tytuł "Slowly We Rot" i ukazał się w czerwcu 1989 roku. Dzieło odbiło się szerokim echem nie tylko na metalowej scenie na Florydzie, ale także i świecie, i uznawane jest za jedno z najważniejszych dokonań death metalu. - Tych pięciu chłopaków, wzniosło to, co zrobili wcześniej Possessed oraz Death na kompletnie nowy poziom - recenzował po latach zawartość krążka Jason Birchmeier z serwisu All Music. - Muzyka Obituary nie była jedynie prostą, ekstremalną wersją Slayera, a w pełni rozwiniętym i dojrzałym death metalem. W latach 1990, 1992 i 1994 ukazały się kolejne trzy istotne dla rozwoju gatunku albumy "Cause of Death", "The End Complete" oraz "World Demise". Druga z wymienionych płyt, tylko Stanach Zjednoczonych rozeszła się w liczbie stu tysięcy egzemplarzy.

W 1997 roku w sprzedaży pojawił się piąty studyjny longplay w dorobku Obituary " Back from the Dead " (pierwszy, którego producentem nie był Scott Burns). Po promującej go trasie koncertowej muzycy zdecydowali się na przerwę. Powodów było wiele. Przede wszystkim oferty koncertowe, które napływały wtedy do muzyków, nie były dla nich satysfakcjonujące. Poza tym, po ponad 10 latach byli zmęczeni ciągłymi trasami. Jak na muzyków przystało, przerwę wykorzystali pracowicie. Donald Tardy dołączył do koncertowego składu zespołu Andrewa W.K. Trevor w 2001 roku stanął na czele formacji Catastrophic, która zadebiutowała longplayem The Cleansing (pojawił się także w tym samym roku). West zaangażował się natomiast w działalność swoich innych dwóch projektów: Lowbrow oraz tworzonego wraz z m.in. wokalistą Cannibal Corpse, Chrisem Barnesem, Six Feet Under.

Przerwa w działalności Obituary trwała do 2003 roku - dwa lata później powrót został przypieczętowany nowym albumem studyjnym, "Frozen in Time". - To nie jest tak, że my kiedykolwiek się rozpadliśmy i straciliśmy ze sobą kontakt - przekonywali muzycy podczas wywiadu dla Teethofthedivine.com. - Chcieliśmy po prostu zrobić sobie małą przerwę i nawet nie zorientowaliśmy się, że minęło sześć czy siedem lat. - Zejście się ponownie było dla nas czymś banalnym, czymś co nie wymagało od nas żadnego wysiłku. Nowy album zarejestrowaliśmy w przeciągu zaledwie kilku dni. Pomimo kilku lat nieobecności na scenie, na szóstym w dorobku albumie muzycy nie pokusili się o radykalną zmianę stylu. - Tytuł wyjaśnia wszystko, spokojnie mogliby wydać tę płytę chociażby po "World Demise" - pisał o zawartości krążka Marcin Pawlak na łamach magazynu "Teraz Rock". - Żadnych nowinek, czy to brzmieniowych, czy patentowych. Stary, dobry Obituary. Podczas trasy "Frozen in Time" w sierpniu 2006 roku grupa zagrała dla polskich fanów w Warszawie. Zapis tego występu posłużył później jako materiał na pierwsze koncertowe DVD zespołu, które pod tytułem "Frozen Alive" trafiło do sklepów w styczniu 2007 roku.

Ponieważ członkowie nie byli zadowoleni ani z promocji zespołu, jak i samego "Frozen in Time", po jego ukazaniu się podjęli decyzję o rozstaniu się z Roadrunner. - Byliśmy przecież dla nich jednym z pierwszych zespołów deathmetalowych, który mieli w katalogu, pomimo tego nie okazywali nam żadnego szacunku i zwyczajnie ignorowali nasze istnienie - żalił się Donald w rozmowie z Metalpaths.com. - Wiedzieliśmy więc, że nadszedł czas aby się rozstać. W 2007 roku nowym wydawcą grupy zostało Candlelight Records (rok wcześniej z grupą pożegnał się Allen West). Pod skrzydłami tego labelu Obituary zadebiutowało w sierpniu tego samego roku albumem o tytule "Xecutioner's Return". Do końca pierwszej dekady XXI wieku muzycy przygotowali jeszcze jeden studyjny krążek - "Darkest Day" (ukazał się pod koniec czerwca 2009 roku).

Obituary kontynuuje działalność do dzisiaj. W kwietniu 2011 roku formacja ponownie zagrała w Polsce (w warszawskim klubie Progresja). Od wiosny 2010 roku muzycy pracują natomiast nad materiałem na kolejną płytę.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The End Complete	Obituary	04.1992	52[1]	-	Roadrunner RC 920121	[produced by Scott Burns and Obituary]
World Demise	Obituary	09.1994	65[1]	-	Roadrunner RR 89952	[produced by Scott Burns and Obituary]
Back from the Dead	Obituary	04.1997	192[1]	-	Roadrunner RR RR 88312	[produced by Jaime Locke and Obituary]
Inked in Blood	Obituary	10.2014	174	75	Relapse RR 7296	[produced by Obituary]
Obituary	Obituary	03.2017	-	184	Relapse RR 7370	[produced by Obituary]

Obie Trice

Obie Trice przyszedł na świat 14 listopada 1977 roku w Detroit w stanie Michigan. Jest jednym z czworga rodzeństwa - ma trzech braci. Obie Trice był zainteresowany muzyką od najmłodszych lat, a to, że zostanie raperem, postanowił mając już zaledwie jedenaście lat.


Jego matka podarowała mu wtedy na urodziny dziecięcy zestaw karaoke, na którym do podkładów takich wykonawców jak N.W.A., tworzył pierwsze rymy. Kiedy w 1998 roku poszedł, z małym poślizgiem, do szkoły średniej (dokładnie High School at Cooley w Detroit), urodziła mu się córeczka, Kobie. Jak sam mówi, jest ona najważniejszą osobą w jego życiu. W wieku dwudziestu lat w rodzinnej miejscowości był już znaną postacią w kręgach hiphopowych. Wylansował kilka kawałków, jak "Respect", "My Club", "Dope Jobs Homeless" czy "The Well Known Asshole", które odniosły lokalny sukces. Był on na tyle duży, że zwrócił uwagę jednego z członków składu D12, który załatwił mu spotkanie z właścicielem wytwórni Shady Records (jak można łatwo się domyśleć, był nim Eminemem). Obie zrobił wielkie wrażenie na słynnym białym raperze, dlatego natychmiastowo podpisano z nim kontrakt (było to w 2000 roku). Co ciekawe, Trice nie przyjął żadnego pseudonimu artystycznego (mimo, że początkowo występował pod ksywą Obie1 - czyżby był fanem Gwiezdnych Wojen?), co jest rzadkością wśród wykonawców tego gatunku muzyki.

Nie mniej jednak droga do ogólnokrajowej sławy była jeszcze długa. Na pierwsze poważniejsze wydawnictwo, na którym pojawiła się muzyka Obiego, trzeba było czekać aż do 2002 roku. Wziął on wtedy udział w nagraniu ścieżki dźwiękowej do filmu "8 mila". Na płytę trafiły dwa nagrania artysty, "Adrenaline Rush" oraz "Love Me" z gościnnym udziałem Eminema i 50 Centa. Obie zagrał także epizodyczną rolę w obrazie. Pojawił się w jednej ze scen, która rozgrywała się na parkingu. Pełnoprawny debiut zatytułowany "Cheers" ukazał się dopiero 23 września 2003 roku. Jego tytuł został zaczerpnięty od jednego z sitcomów emitowanych przez telewizję NBC o tej samej nazwie (logo, które trafiło na okładkę, także było zainspirowane tym wykorzystanym w serialu). Producentem wykonawczym całości został wspomniany wcześniej Slim Shady, jednak wspomogła go plejada czołowych postaci amerykańskiego hip-hopu, jak Timbaland i Dr. Dre. Podobna reprezentacja pojawiła się gościnnie w nagraniach, wymieniając tylko Busta Rhymesa czy 50 Centa. Tematy poruszane przez artystę w tekstach nie odbiegały zbytnio od tych śpiewanych przez innych wykonawców tego typu. Dotyczyły życia i dorastania na ulicach Detroit, problemów z matką, a także jego związków z kobietami.

Niemniej jednak album okazał się sporym sukcesem komercyjnym. W Stanach Zjednoczonych uzyskał praktycznie status platyny - rozeszło się niewiele poniżej miliona kopii. Single wykrojone z krążka (było ich aż cztery, "Got Some Teeth", "Shit Hits the Fan", "The Set Up" oraz "Don't Come Down") radziły sobie dobrze na radiowych listach przebojów i co najistotniejsze nie tylko w Ameryce. Warto też wspomnieć, o ciekawej akcji promocyjnej towarzyszącej wydaniu materiału. Do kilku pierwszych egzemplarzy został dołączony tzw. złoty bilet umożliwiający szczęśliwemu posiadaczowi, towarzyszenie Eminemowi podczas prac nad powstającym wtedy albumem "Encore".

Zachęcony powodzeniem, Trice już na początku 2005 roku rozpoczął sesje nagraniowe do następnej płyty, która została zatytułowana "Second Round's on Me". Swoją premierę na rynku miała już w sierpniu tego samego roku. Na single promujące ją zostały wybrane utwory "Snitch" (nagrany we współpracy z Akonem), "Cry Now" oraz "Jamaican Girl". Niestety, krążek nie cieszył się już takim uznaniem jak poprzednik i zebrał raczej słabe recenzje w prasie, najbardziej poczytny na świecie magazyn muzyczny Rolling Stone dał mu zaledwie dwie gwiazdki na pięć możliwych. Sprzedaż albumu również nie wyglądała rewelacyjnie - w USA przekroczyła ledwo nakład 300 tysięcy egzemplarzy, co nie kwalifikuje się tam nawet do przyznania złotej płyty.

Rok 2005 był dla młodego wykonawcy ewidentnie pechowy. Na dodatek, 31 grudnia podczas przemierzania samochodem jednej z autostrad w okolicach rodzinnego Detroit, został dwukrotnie postrzelony. Jedna z kul trafiła rapera w głowę, jednak mimo to, udało mu się jeszcze zjechać z drogi na pobocze. Jego ówczesna partnerka zadzwoniła po policję, a także zawiozła rannego do szpitala. Jak okazało się na miejscu, pocisk utkwił w czaszce muzyka w takim miejscu, że nie można było go usunąć. Lekarze dodali, że operacja pozbycia się go może wyraźnie zagrozić jego życiu, dlatego nie została ona do tej pory przeprowadzona. Niestety, do dzisiaj nie udało się ustalić sprawców zdarzenia. Warto dodać, że w USA często dochodzi do tego typu porachunków w światku hiphopowym. Mniej więcej w tym samym okresie zastrzelony został także wieloletni przyjaciel Obiego, Proof (znany między innymi z D12).

W 2008 roku Trice opuścił wytwórnię Shady Records, mimo że jak sam twierdzi, zawdzięcza Eminemowi sukces. Nie są znane przyczyny tej decyzji, jednak muzyk zapewnił, że nie ma pomiędzy nimi konfliktu, a w przyszłości obaj panowie zamierzają jeszcze muzycznie współpracować. Młody raper prawdopodobnie poczuł, że czas samemu zacząć dbać o swoją karierę, co potwierdza po części to, że jeszcze w tym samym roku założył własną stajnie o nazwie World Wide Hustle. Jednym z pierwszych wydawnictw, które ma się ukazać pod jej szyldem, będzie trzeci album Trice'a. Pracę nad nim, zostały rozpoczęte już w chwilę po wydaniu poprzedniego krążka, jednak właściwy proces rejestracji rozpoczął się dopiero w drugiej połowie 2008 roku. Jak ogłosił artysta, dzieła, które roboczo zostało zatytułowane "Bottom's Up", można się spodziewać wczesnym latem 2009 roku.

Mimo, że dyskografia Obiego zawiera obecnie jedynie dwie pozycje, kilkakrotnie pojawiał się on także na płytach innych wykonawców. W 2001 roku wystąpił gościnnie na debiutanckim albumie formacji D12, "Devil's Night". Rok później wspomógł wokalnie Eminema w jednym z utworów na krążku "The Eminem Show".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Got Some Teeth	Obie Trice	09.2003	8[17]	54[11]	Interscope 9813061	[written by O. Trice,M. Mathers,L. Resto,S. King,Anne Dudley,T. Horn,M. McLaren][produced by Eminem][33[13].R&B Chart]
The Setup (You Don't Know)	Obie Trice featuring Nate Dogg	01.2004	32[5]	73[4]	Interscope B000203811	[written by O. Trice, Andre Young, Mike Elizondo, N. Hale][produced by Dr. Dre and Mike Elizondo][39[19].R&B Chart]
Snitch	Obie Trice featuring Akon	09.2006	44[3]	-	Interscope 1705438	[written by Obie Trice, Aliaune Thiam][produced by Akon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cheers	Obie Trice	10.2003	11[8]	5[22]	Interscope 9860986	[platinum-US][gold-UK][produced by Eminem , Dr. Dre, Mike Elizondo, Luis Resto, Timbaland, Emile, Denaun Porter, Jeff Bass, Fredwreck, DJ Muggs, DJ Green Lantern]
Second Round's on Me	Obie Trice	09.2006	46[2]	8	Interscope 9857229	[produced by Eminem , Riggs Morales, Luis Resto, J.R. Rotem, Emile, Akon, Witt & Pep, Swinga, Trell, 9th Wonder]
Bottoms Up	Obie Trice	04.2012	-	113	Black Market Entertainment 8715802076	[produced by Obie Trice, Dr. Dre, Eminem, K & Square, Statik Selektah, Phonix Beats, Lucas Rezza, Luis Resto, NoSpeakerz, Geno XO, Witt & Pep, Coree Benton]
The Hangover	Obie Trice	08.2015	-	110	Black Market Entertainment	[produced by Obie Trice , Magnedo7, Mr. Porter, iRock, Geno XO, Mills, Ab Floyd, Doeski Babi, Malik Mausi]

Jonathan Edwards

Ur. na północy stanu Minnesota (USA). Wychowywał się na wsi w stanie Wirginia pod opieką przybranych rodziców (ojczym pracował dla FBI). Uczęszczał do średniej szkoły wojskowej, z czego utkwiła mu w pamięci głównie gra w koszykówkę oraz maszerowanie z ciężkim karabinem na plecach. Także w tym okresie rozpoczął naukę gry na gitarze i zaczął pisać pierwsze piosenki -o utraconej i odzyskanej miłości i życiu na początku lat 60-tych. Wkrótce wraz z dwoma przyjaciółmi założył pierwszy własny zespół. W tym okresie słuchał różnych wykonawców - wśród wielkich idoli wymienia Tennessee Erniego, The Kingston Trio, Peter, Paul & Mary, Harry'ego Belafonte, Boba Dylana, The Beatles, Elvisa, Howlin' Wolfa i innych.

Wkrótce rozpoczął studia na Uniwersytecie Stanu Ohio. Wraz z kolegami ze studiów, Malcolmem McKinneyem i Joem Dolce'em, założył kolejną grupę, występującą pod rozmaitymi nazwami, m.in. The Finite Minds, The Headstone Circus, The St. James Doorknob. Zmieniwszy nazwę na Sugar Creek, uzyskali kontrakt nagraniowy z Metromedia Records, ale ich pierwsza przygoda z przemysłem nagraniowym zakończyła się fiaskiem.

Głośny i coraz bardziej bluesowy repertuar zespołu skłonił Edwardsa do odejścia i zajęcia się muzyką akustyczną. Muzyk występował teraz solo, głównie na uniwersyteckich campusach. W 1970 r. otrzymał drugą szansę dokonania nagrań i tym razem jej nie zmarnował. Album Jonathan Edwards uzyskał status złotej płyty i pozwolił artyście wydostać się na szerokie wody. Po nagraniu trzech kolejnych albumów Edwards ożenił się i przeniósł wraz z rodziną na niewielką farmę w Nowej Szkocji. W 1976 r. wziął udział w nagrywaniu albumu Emmylou Harris, co doprowadziło do umowy z Warner/Reprise na kolejne dwa albumy.

W 1979 r. Edwards powrócił do USA i zamieszkał w New Hampshire, dość często koncertując. W 1982 r. ponownie ożenił się i przeniósł się do Wirginii, blisko miejsca, gdzie się wychowywał. Założył też kolejną grupę oraz własną wytwórnię, Chronic Records, w której nagrał koncertowy album. Rozpoczął też występy z jedną z najlepszych bluegrassowych grup świata - The Seldom Scene, z którą wkrótce nagrał album dla bluegrassowej wytwórni Sugar Hill.

W 1989 r. współpracował z Wendy Waldman przy produkcji albumu The Natural Thing dla MCA/Curb. Na początku lat 90-tych Edwards związał się z firmą Fleming/ Tamulevich i zaczął intensywnie koncertować. W 1993 r. podczas pobytu w Martha's Vineyard poznał Lloyd Donelly, z którą nagrał kolejny album.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sunshine / Emma	Jonathan Edwards	11.1971	-	4[16]	Capricorn 8021	[gold-US][written by J. Edwards][produced by Peter Casperson]
Train of Glory / Everybody Knows Her	Jonathan Edwards	03.1972	-	101[4]	Atco 6881	[written by J. Edwards]
Stop and start it all again/That's what our life is	Jonathan Edwards	02.1973	-	112[2]	Atco 6911	[written by J. Edwards]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jonathan Edwards	Jonathan Edwards	11.1971	-	42[20]	Capricorn 862	[produced by Peter Casperson]
Honky-Tonk Stardust Cowboy	Jonathan Edwards	11.1972	-	167[9]	Atco 7015	[produced by Peter Casperson]

Lisa Edwards

Lisa Edwards to australijska piosenkarka i muzyk, która miała w Australii hit w Top 5 z piosenką Cry Godley'a i Creme .
Urodziła się w Adelaidzie, jako córka pianisty jazzowego. Zadebiutowała w wieku siedmiu lat na scenie z ojcem, który następnie regularnie zabierał młodą dziewczynę na scenę.W szkole średniej, Edwards z trzema innymi studentami założyła kwartet , z którym występowała w okolicznych klubach.
 
Edwards rozpoczęła swoją karierę jako artystka solowa i śpiewał chórki w latach 70-tych, w Południowej Australii i Sydney suportując artystów, w tym The Seekers, The Platters, The Drifters i The Pointer Sisters . Wydała singiel w 1981 r., które nie sprzedawał sie dobrze , więc wróciła do śpiewania w klubach i wspierania innych artystów.
Edwards śpiewa grając na instrumentach perkusyjnych i flecie, później, została powołana do zespołu Johna Farnhama w 1988 r. W 1993 roku wydała album solowy Thru The Hoop, z którego piosenka Cry uzyskuje status złotej w Australii.
Pracowała w tym czasie jako wokalistka towarzysząc w chórkach z m.inn. Noiseworks, Black Sorrows, Real Life, Ross Wilson, Billy Thorpe, Brian Cadd and Kate Ceberano i była jedną z wokalistek na tournee po Europie Kylie Minogue. 

Później występowała z Yoko Ono w koncercie poświęconym pamięci Johna Lennona w Liverpoolu , a następnie powróciła do Australii w celu wspierania Olivii Newton-John i Toma Jonesa na ich australijskiej trasie.
Edwards nadal wystepuje, zarówno jako solowa artystka,i jako członek zespołu Farnhama śpiewając chórki. Jej występy solo oparte są zwykle na hołdzie dla swoich idoli z dzieciństwa jak Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Billie Holiday, Diana Ross i Natalie Cole . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Cry	Lisa Edwards	05.1992	7[20]	-	Emerald City 865 574-2/-	-
So Dangerous	Lisa Edwards	10.1992	70[2]	-	Emerald City 863 721-2/-	-

Edward Bear

Założony w 1966 roku w Toronto przez Larry Evoy'a (perkusja, wokal)i Craiga Hemminga. Edward Bear podpisał kontrakt z Capitol Records w 1969r. "You, Me & Mexico" z ich debiutanckiego albumu Bearings został hitem w Kanadzie w 1970 roku.Większość ich sukcesów przypada na rok 1970r,przed rozpadem grupy w 1974r.

Nazwa zespołu pochodzi od powieści AA Milne'a "Kubuś Puchatek" to, którego "właściwe" nazwisko brzmi Edward Bear.

Ich największym sukcesem był singiel z kolejnego LP Eclipse, "Last Song" z 1972 roku ,który został przebojem w USA, a także Kanadzie i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. Marks i Weldon opuścili w tym czasie zespół,i zostali zastąpieni przez Rogera Ellisa i Boba Kendalla, z których żaden nie pozostał dłużej niż dwa lata.

Zdobyli Juno Award w 1973 roku w kategorii najlepsze koncerty zespołów. Evoy, który na krótko objął grupę Scientology w 1973 roku, zdecydował się na karierę solową, ale obecnie nie występuje na żywo i prowadzi małe studio nagrań. Były członek zespołu Danny Marks kontynuował karierę jako gitarzysta bluesowy. Paul Weldon,o sześcioletnim stażu w zespole, występował z Jazz Combo i uczy w Seneca College w Toronto. Bill Loop, basista na początku lat 70-tych, mieszka w południowo-zachodniej części Ontario i grywa z lokalnymi muzykami podczas sesji nagraniowych. Uczy też gry na gitarze.

Ich albumy The Best of the Bear (1984) i Edward Bear Collection (1991), debiutancki album z 1972 i Close Your Eyes z 1973r są również dostępne.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You, Me and Mexico/Sinking ship	Edward Bear	05.1970	-	68[4]	Capitol 2801	[written by Larry Evoy][produced by Tuft, Paul White]
Last Song / Best Friend	Edward Bear	12.1972	-	3[18]	Capitol 3452	[gold-US][written by Larry Evoy][produced by Gene Martynec]
Close Your Eyes / Cachet County	Edward Bear	04.1973	-	37[12]	Capitol 3581	[written by Larry Evoy][produced by Gene Martynec]
Walking on back/I love her [You love me]	Edward Bear	09.1973	-	115[1]	Capitol 3683	[written by Bob Kendall][produced by Gene Martynec]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Edward Bear	Edward Bear	02.1973	-	63[16]	Capitol 11 157	[produced by Gene Martynec, TUFT, Terry Brown]
Close Your Eyes	Edward Bear	07.1973	-	183[6]	Capitol 11 192	[produced by Paul White]

Dave Edmunds

Ur. 15.04.1944 r. w Cardiff w Walii. Ten niezwykle utalentowany muzyk kontynuuje swą wieloletnią karierę dzięki związkom z najnowszymi trendami przy jednoczesnej wielkiej miłości, jaką darzy muzykę lat 50. i 60., a głównie rockabilly, rock'n'rolla i country. Debiutował w formacjach 99ers, The Raiders, The Image i The Human Beans, ale po raz pierwszy dał znać o sobie jako gitarzysta grupy Love Sculpture, grając oszałamiające solo w jedynym przeboju tej formacji, rockowej wersji "Tańca z szablami" ("Sabre Dance") Arama Chaczaturiana.
 
Pod koniec lat 60. Edmunds zbudował własne studio nagraniowe, Rockfield. Wieść o jego technicznych możliwościach rozniosła się niebawem szeroko, a sam Edmunds pracował jako producent z m.in. Shakin' Stevensem, The Flamin' Groovies i Brinsleyem Schwartzem. W grupie towarzyszącej temu ostatniemu grał na basie Nick Lowe, z którym 

Edmunds nawiązał wieloletnią współpracę. Sam nagrywał niewiele, ale wszystkie jego propozycje były bardzo udane.
Wspaniale odtworzył brzmienie swoich rock'n'rollowych idoli, rejestrując przeboje: "I Hear You Knockin" z repertuaru Smiley Lewisa, "Baby I Love You" The Ronettes i "Born To Be With You" The Chordettes.
Wydany w 1975 r. debiutancki album Subtle As A Flying Mallet znalazł się w cieniu udanego występu artysty w filmie "Stardust", na potrzeby którego również napisał i zaśpiewał prawie wszystkie piosenki bohatera, Jima McLaine'a (granego przez Davida Essexa). Na pochodzącym z 1977 r. albumie Get It znalazła się dynamiczna kompozycja Nicka Lowe'a, "I Knew The Bride", która stała się kolejnym wielkim przebojem Edmundsa. Lowe napisał też wiele utworów na zarejestrowany w 1978 r. album Tracks On Wax.
 
Był to niezwykle gorący okres w karierze Dave'a: grał wtedy z Emmylou Harris, Carlem Perkinsem, z własnym zespołem Rockpile, wystąpił na festiwalu w Knebworth oraz na koncercie "Rock dla Kampuczy". Nagrany w 1979 r. longplay Repeat When Necessary został bardzo przychylnie przyjęty przez krytyków i jest powszechnie uważany za najlepszą płytę muzyka. Znalazła się na niej jego własna, z pełnymi rozmachu partiami gitar, wersja utworu Elvisa Costello, "Girls Talk". Innymi wyróżniającymi się utworami były: "Crawling From The Wreckage" autorstwa Grahama Parkera, "Queen Of Hearts" i nawiązująca do brzmienia lat 50. kompozycja "Sweet Little Lisa". Ta ostatnia mogła się poszczycić jedną z najlep szych w historii solowych partii gitarowych w stylu country/rockabilly, chociaż jej wykonawcą był Albert Lee, a nie sam Edmunds. Kapryśna publiczność nie zwróciła jednak większej uwagi na tę "perełkę", a sam album z trudem wszedł do Top 40 brytyjskiej listy przebojów.
 
W następnym roku Edmunds odniósł spory sukces, nagrywając pochodzący z lat 50. przebój Guya Mitchella, "Sin-gin' The Blues". Tymczasem zmęczeni licznymi koncertami członkowie Rockpile nagrali swój jedyny album, co wcześniej uniemożliwiały im inne zobowiązania kontraktowe. Zespół, w którego składzie znaleźli się: Edmunds, Lowe, Billy Bremner i Terry Williams cieszył się już wielką popularnością w brytyjskich kręgach pub rocka. Niestety, mimo że longplay Seconds Of Pleasure okazał się propozycją udaną, nie był w stanie oddać w pełni atmosfery, którą muzycy tworzyli w czasie koncertów.
 
W 1981 r. Edmunds ponownie pojawił się na listach przebojów: tym razem z utworem "The Race Is On" z repertuaru George'a Jonesa, nagranym wespół z The Stray Cats. Zaskoczeniem może być fakt. że wydany wcześniej album kompilacyjny przeszedł praktycznie bez echa. W 1983 r. muzyk zmienił swój styl pod wpływem współpracy z Jeffem Lynnem, który był producentem jego albumu Information, obdarzonego w efekcie brzmieniem łudząco podobnym do Electric Light Orchestra. Wiele przyjaźni nawiązał Edmunds występując w roli producenta. Jego dziełem są m.in."comebackowe" albumy Everly Brothers EB84 i Born Yesterday. Był też autorem sporej części ilustracji muzycznej do komediowego obrazu "Porky's Revenge". Dał się również poznać jako producent telewizyjnego programu będącego hołdem dla Carla Perkinsa; udało mu się namówić do występu w nim George'a Harrisona, którego od dawna - z wzajemnością - podziwiał.
 
W połowie lat 80-tych współpracował z The Fabulous Thunderbirds, Jeffem Beckiem, Dr. Feelgood, k.d. lang. Masonem Ruffnerem i Status Quo. Jego własną muzykę można było usłyszeć w czasie pierwszej od dłuższego czasu trasy, w którą wyruszył w czerwcu 1987 r. oraz na koncertowym albumie I Hear You Rockin'. Jednak większą uwagę zwrócił na siebie wyprowadzając ponownie w blask reflektorów formację Dion. Edmunds, podobnie jak jego amerykański odpowiednik Leon Russell, wniósł wiele do muzyki popularnej, nie wysuwając się jednak uparcie na plan pierwszy. Jest niezwykle ważną postacią ceniącą sobie swobodę pracy w wybranej dziedzinie i nie słabnącym uwielbieniem darzącą staromodny rock'n'roll.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia UK	Komentarz
I hear you knocking/Black Bill	Dave Edmunds's Rockpile	11.1970	1[6][14]	4[12]	Mam MAM 1	[written by Dave Bartholomew & Pearl King][produced by Dave Edmunds][#2 r&b; hit for Smiley Lewis in 1955]	-
I'm Comin' Home/Country Roll	Dave Edmunds	05.1971	-	75[4]	MAM 3608 [US]	[written by Dave Edmunds][produced by Dave Edmunds]	-
Blue Monday/ I'll Get Along	Dave Edmunds	09.1971	-	104[2]	MAM 3611 [US]	[written by David Bartholomew][produced by Dave Edmunds][#5 hit for Fats Domino in 1957]	-
Baby i love you/Maybe	Dave Edmunds	01.1973	8[13]	-	Rockfield ROC 1	[written by Phil Spector, Jeff Barry & Ellie Greenwich][produced by Dave Edmunds]	-
Born to be with you/Pick axe blues	Dave Edmunds	06.1973	5[12]	-	Rockfield ROC 1	[written by Don Robertson][produced by Dave Edmunds]	-
I knew the bride/Back to schooldays	Dave Edmunds	07.1977	26[8]	-	Swan Song SSK 19411	[written by Nick Lowe,Graham Parker][produced by Dave Edmunds]	-
Girls talk/Bad is bad	Dave Edmunds	08.1979	4[11]	65[6]	Swan Song SSK 19 418	[written by Elvis Costello][produced by Dave Edmunds]
Queen of hearts/Creature from the black lagoon	Dave Edmunds	09.1979	11[9]	-	Swan Song SSK 19 419	[written by Hank DeVito][produced by Dave Edmunds]	-
Crawling From The Wreckage/As Lovers Do	Dave Edmunds	11.1979	59[4]	-	Swan Song SSK 19 420	[written by Graham Parker][produced by Dave Edmunds]	-
Singing the blues/Boys talk	Dave Edmunds	02.1980	28[8]	-	Swan Song SSK 19 422	[written by Melvin Endsley][produced by Dave Edmunds]	-
Almost Saturday Night/You'll Never Get Me Up	Dave Edmunds	03.1981	58[3]	54[8]	Swan Song SSK 19 424	[written by John Fogerty][produced by Dave Edmunds]	-
The Race Is On/ (I'm Gonna Start) Living Again If It Kills Me	Dave Edmunds With The Stray Cats	06.1981	34[6]	-	Swan Song SSK 19 425	[written by George Jones][produced by Dave Edmunds]	-
Warmed Over Kisses (Left Over Love)/Louisiana Man	Dave Edmunds	03.1982	96[2]	-	Arista ARIST 439	[written by G. Geld, P. Udell][produced by Dave Edmunds]	-
From Small Things Big Things Come/Your True Love (Live)	Dave Edmunds	08.1982	78[3]	-	Arista ARIST 478	[written by B. Springsteen][produced by Dave Edmunds]	-
Slipping Away/Don't Call Me Tonight	Dave Edmunds	03.1983	60[5]	39[15]	Arista ARIST 522	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]	-
Information/What Have I Got To Do To Win?	Dave Edmunds	09.1983	-	107[4]	Columbia 04080	[written by D. Edmunds, M. Radice][produced by Jeff Lynne]	-
High School Nights/Porky's Revenge	Dave Edmunds	04.1985	-	91[2]	Columbia 04762	[written by John David/Dave Edmunds/Steve Gould][produced by Jeff Lynne]	-
King Of Love/Stay With Me Tonight	Dave Edmunds	03.1990	68[3]	-	Capitol CL 568	[written by Mark Johnson][produced by Dave Edmunds]	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Repeat when necessary	Dave Edmunds	06.1979	39[12]	54[15]	Swan Song SSK 59409	[produced by Dave Edmunds]
Twangin...	Dave Edmunds	04.1981	37[4]	48[14]	Swan Song SSK 59411	[produced by Dave Edmunds]
The Best of Dave Edmunds	Dave Edmunds	01.1982	-	163[5]	Swan Song 8510 [US]	-
D.E. 7th	Dave Edmunds	04.1982	60[3]	46[14]	Arista SPART 1184	[produced by Dave Edmunds]
Information	Dave Edmunds	04.1983	92[2]	51[20]	Arista 205348	[produced by Dave Edmunds/Jeff Lynne]
Riff Raff	Dave Edmunds	10.1984	-	140[4]	Columbia 39 273	[produced by Dave Edmunds, Jeff Lynne]
I Hear You Rockin'	Dave Edmunds Band	01.1987	-	106[12]	Columbia 40 603	[produced by Dave Edmunds]
Closer to the Flame	Dave Edmunds	03.1990	-	146[6]	Capitol 90 372	[produced by Dave Edmunds]
The Many Sides of Dave Edmunds: The Greatest Hits and More	Dave Edmunds	10.2008	38[4]	-	Rhino/UMTV 1782360	[produced by Dave Edmunds/Jeff Lynne]

Edison Lighthouse

Edison Lighthouse Grupa brytyjska. Powstała w końcu 1969 w Londynie z inicjatywy znanego kompozytora i producenta Tony'ego Macaulaya z myślą o nagraniu jednego singla dla firmy Bell: Love Grows (Where My Rosemary Coes)/Every Loneiy Day. W składzie był przede wszystkim Tony Burrows (14.04.1943, Exeter) - voc, p, znany z zespołów The Ivy League i The Flowerpot Men, a akompaniowali mu zatrudnieni jako muzycy sesyjni członkowie formacji Greenfield Hammer.

Szefowie Bell liczyli na to, że stworzona przez Macaulaya razem z Barrym Masonem, pełna wdzięku piosenka Love Grows (Where My Rosemary Goes) zdobędzie popularność, nie spodziewali się jednak, iż dostanie się aż na szczyt brytyjskich list przebojów, jej powodzenie zmusiło pomysłodawcę Edison Lighthouse do powołania do życia grupy z prawdziwego zdarzenia.
Tak narodził się skład: Ray Dorey (właśc. Raymond Christoph Dorey; 22.02.1949, Londyn) - voc, g, Stuart Anthony Edwards (9.06.1946, Maidenhead) - g, voc, Dave Taylor (7.10.1950, High Wycombe) - b, George Weyman (18.10.1946, Werne Bay, Kent) - dr. Później nastąpiła tylko jedna zmiana - wiosną 1971 Edwardsa zastąpił John Lee - g, voc.

Formacja nagrała następne single: w 1971 It's Up To You Petula/Let's Make it Up i What's Happening/Take A Little Time oraz w 1972 Find Mr. Zebedee?/ Reconsider My Belinda, a także dwa albumy. Rozpoczęła również działalność koncertową. Ale mimo zgrabnego, chwytliwego repertuaru w poprockowym stylu nie powtórzyła już sukcesu pierwszego singla, i w 1972 zakończyła działalność.

Burrows uczestniczył w nagraniach wielu podobnych, zazwyczaj tylko studyjnych zespołów, m.in. Brotherhood Of Man (przebój: United We Stand, Deram, 1970), White Plains (m.in. przeboje My Baby Loves Lovin' i Julie Do Ya Love Me, Deram, 1970), Pipkins (przebój Gimme Dat Ding, Columbia, 1970) i First Class (przebój: Beach Baby, UK, 1974). Działał również jako solista, ale w tej roli nie odniósł sukcesu. Instrumentaliści, którzy towarzyszyli mu w nagraniach Love Grows (Where My Rosemary Goes) i Every Lonely Day, stworzyli na krótko grupę Edison.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love grows[Where my Rosemary goes]/Every lonely day	Edison Lighthouse	01.1970	1[5][12]	5[13]	Bell BELL 1091	[gold-US][silver-UK][written by Barry Mason - Tony Macaulay ][produced by Tony Macaulay][oryginalne nagranie -Jeff Barry]
It' s up to you Petula/Let' s make it up	Edison Lighthouse	01.1971	49[1]	72[6]	Bell BELL 1136	[written by Chris Arnold - David Martin - Geoff Morrow ][produced by Tony Macaulay]

ECF

Założony w 1983 roku, przez gitarzystę Ljinona po tym jak En Can M.A. został rozwiązany.Zespół odniósł natychmiastowy sukces na scenie muzycznej Christchurch.
 
Kierowany przez Jima Wilsona z Wilson Army Surplus,który zyskał rozgłos między innymi tym że,odkrył Sex Pistols dla nowozelandczyków. Wydali w 1983r EP-kę, "Radio Wank", zawierającą piosenkę "Drop Me Off", która zadebiutowała na krajowych listach przebojów w NZ jako #14. Później jako Aryan Army wydali słynny "Filthy Punk Rocker" na żywo dla Jayrem Records na LP "Capital Chaos".
 
Niestety rozstali się w 1985 roku,a gitarzysta i wokalista Ljinon zreformował En Can M.A., a następnie utworzył 3Guesses.Podstawowy skład grupy tworzyli: Chris Mason- vocal, Shayne O'Neill gitara/ bass,Ljinon Manson gitara/ bass,Brent (Brat) Fraser -perkusja. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Radio,we are not kidding EP.	ECF	10.1983	-	14[2]	-/New Future Nouveau 001

Ebony

Ebony był duetem z Wellington składającym się z Stefana Browna i Dona Wilsona. Ich pierwszy singiel,"The Fool", był wydany w 1973 roku przez wytwórnię Phillips. Wszedł on w tym roku na "Studio One Hits".
Kolejnym singlem,nagranym dla Polydor, również 1973 roku, był "Big Norm "/" Tavern Girl". Piosenka "Big Norm" została napisana o pracy premiera Normana Kirka, niezwykle popularnego lidera i człowieka o wielkim sercu. Singiel zadebiutował na 4 miejscu na listach krajowych w styczniu 1974 roku.
 
W tym samym roku pojawił się ich debiutancki album ,z którego pochodziły dwa single, "Laze In The Morning Sun" / "P-A-R-T-Y" oraz "Everyone's Heart Gets Broken" / "Colours Of The World".Później przekształciła się w kwartet przez dojście Simona Morrisa na basie, Kerry Jacobsena na perkusji i Steve Robinsona na gitarze.W 1976r ujrzał światło dzienne ich ostatni singiel , "Don't Boogie Mr Tango" / "Slacker" nagrany dla wytwórni Oda. Kerry póżniej pojawił się w zespole Dragon. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Big Norm	Ebony	02.1974	-	4[9]	-/Polydor 2069040	-

Eazy-E

Eazy-E, właśc. Eric Wright (07.09.1963r, Compton, Kalifornia, USA-zm. 26.03.1995r, Los Angeles, Kalifornia, USA). Utalentowany gangsta-raper, właściciel znanej wytwórni Ruthless Records i jedna z pierwszych ofiar epidemii AIDS wśród artystów hiphopowych.

Eric Wright urodził się w 1963 r. w Compton, na niesławnych przedmieściach Los Angeles. Jako syn Charlesa Wrighta (z rhythm & bluesowej grupy The Watts 103rd St Rhythm Band), od młodości miał kontakt z muzyką. Przez pewien okres życia utrzymywał się z handlowania narkotykami, podobnie jak wielu innych nastolatków wychowujących się w biedzie. Tuż po skończeniu szkoły zerwał z przestępczą działalnością i zarobione na ulicach pieniądze zainwestował w 1985 r. we własną hiphopową wytwórnię Ruthless Records. Prowadząc ją, zaprzyjaznił się z lokalnymi raperami, znanymi jako Dr. Dre i Ice Cube, oraz DJ-em Yella.

Eazy zaczął zatrudniać nowych wspótpracowników do pisania kawałków dla grup, które wydawał w Ruthless Records. Kiedy jedna z nich - HBO - odmówiła przyjęcia numeru "Boyz N' Th Hood", Eazy-E sformułował z trójką nową grupę - N.W.A.. Do składu niebawem dołączyli MC Ren i Arabian Prince, a cały zespół odniósł Ś gigantyczny sukces wraz z wydaniem w 1989 r. t prekursorskiego albumu "Straight Outta Compton".

Ruthless Records stała się następnie kolebką gangsta rapu - agresywnej muzyki, skupiającsj się w tekstach głównie na tematyce przemocy przestępstw i poniżaniu kobiet. Eazy-E, niewielkiego wzrostu raper obdarzony dość wysokim głosem, został jedną z bardziej charakterystycznych postaci na zachodniej scenie. Jeszcze w 1988 r. emce wykorzystał popularność i wydał solowy krążek "Eazy-Duz-It", który rozszedl się w liczbie 2 milionów egzemplarzy.

Wewnętrzne konflikty N.W.A. doprowadziły najpierw do odejścia Ice Cube'a, a następnie producenta Dr. Dre (1992), czego ostatecznym skutkiem był rozpad grupy. Rozstanie z Dre'em odbyło się w bardzo nerwowych okolicznościach - mówi się nawet o zastraszaniu i terroryzowaniu Erica i prawnika Ruthless Jerry'ego Hallera, aby unieważnili wiążący kontrakt ze zdolnym beat-makerem.

Nowa wytwórnia Death Row Records, założona przez Doktora i Suge'a Knighta, odebrała labelowi Eazy-E palmę pierwszeństwa na hiphopowej scenie zachodniego wybrzeża.
Eazy-E kontynuował solową karierę trwając w ciągnącym się konflikcie z Dre'em. EP-ki "5150 Home 4 Tha Sick" (1992) i wymierzona przeciwko Doktorowi - "It's On (Dr. Dre) 187um Killa" (1993) nie sprzedawały się źle, ale kreskówkowo-komiczny wizerunek, jaki Eazy-E wykształcił sobie po rozpadzie N.W.A., znacznie utrudniał osiągnięcie większych sukcesów.

W efekcie, wyższą popularnością na ulicach cieszyli się inni wykonawcy wydawani w Ruthless, jak Above The Law, Bone Thugs & Harmony, MC Ren i Michelle. Późniejsze poczynania Eazy'ego bardziej pogrążały rapera, niż przyczyniały się do odzyskania przez niego respektu w Kalifornii. W roku 1994 artysta zapłacił 2500$ za wstęp na obiad koła senatorów republikańskich, co zostało potraktowane przez dawnych fanów jako dobitne odcięcie się od ulicznych korzeni.

W 1995 r. Eazy-E trafił z podejrzeniami astmy do szpitala. Orzeczenie lekarskie ujawniło, że problem ze zdrowiem był znacznie poważniejszy - raper chorował na AIDS. Skazany na śmierć, Eric zdążył napisać oficjalne pismo pożegnalne do swoich fanów oraz pogodzić się z Ice Cube'em i Dr. Dre, dawnymi kompanami z N.W.A.. Eazy-E zmarł w szpitalu 26 marca 1995r, dwa miesiące po rozpoznaniu choroby. Zostawił siedmioro dzieci, które miał z sześcioma różnymi kobietami. Odejście rapera w wieku 31 lat byto szokiem dla całej branży muzycznej.

Dwa tygodnie po śmierci pioniera gangsta rapu ukazała się jego druga oficjalna ptyta -"Str8 Off Tha Streetz Of Muthaphuckin Compton". Krążek dotarł do trzeciego miejsca listy albumów "Billboardu". Także w 1995 r. ukazał się składankowy album "Eternal E", zbierający najważniejsze utwory z prawie dziesięcioletniej kariery rapera.

W 2002 roku, w siódmą rocznicę śmierci Erica, ukazała się EP-ka "Godfather Of Gangsta Rap", która zawierała niepublikowane wcześniej nagrania. Wydawnictwo wyszło równolegle z "Impact Of A Legend", filmem DVD o życiu i twórczości Eazy'ego. Najnowszym materiałem podsumowującym twórczość rapera jest "Eternal E: The Best Of Gangsta Memorial Edition" z 2005 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Eazy-er Said Than Dunn/We Want Eazy	Eazy-E	.1988	-	-	Ruthless 57108	[written by Ice Cube,MC Ren][produced by Dr. Dre, DJ Yella][84[5].R&B; Chart]
We Want Eazy	Eazy-E feat. Dr. Dre & MC Ren	.1988	-	-	Ruthless 57 108	[written by Ice Cube,MC Ren][produced by Dr. Dre, DJ Yella][43[15].R&B; Chart]
Real Muthaphuckkin G's/Any last werdz	Eazy-E feat. B.G. Knocc Out & Dresta	12.1993	-	42[16]	Ruthless 5508	[written by Eazy-E, BG Knocc Out, Gangsta Dresta, Rhythum D][produced by Rhythum D, Eazy-E][31[15].R&B; Chart]
Luv 4 Dem Gangsta'z	Eazy-E	06.1994	-	103[8]	Ruthless 54 870	[written by Eazy-E, Dirty Red, Doctor Jam][produced by Doctor Jam, Eazy-E][63[4].Hot 100 Singles Sales][utwór z filmu "Beverly Hills Cop III"]
Just tah Let U Know	Eazy-E	12.1995	30[8]	45[12]	Ruthless 5532	[written by Eazy-E][produced by Rhythum D][30[13].R&B; Chart]
Foe tha Love of $	Bone Thugs-n-Harmony featuring Eazy-E	02.1995	-	41[14]	Ruthless 5540	[gold-US][written by Bone Thugs-n-Harmony,Eric Wright][produced by DJ Yella,Eazy-E][33[16].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Eazy-Duz-It	Eazy-E	09.1988	-	41[90]	Ruthless 57 100	[2x-platinum-US][produced by Dr. Dre, DJ Yella][12.R&B; Chart]
5150: Home 4 tha Sick	Eazy-E	12.1992	-	70[18]	Ruthless 53 815	[gold-US][produced by Naughty by Nature,Cold 187um,Bobby "Bobcat" Ervin][15.R&B; Chart]
It's On (Dr. Dre) 187um Killa	Eazy-E	11.1993	-	5[38]	Ruthless 5503	[2x-platinum-US][produced by Eazy-E, DJ Yella, Rhythum D, Madness 4 Real, Dr. Jam, Cold 187um][1.R&B; Chart]
Eternal E	Eazy-E	11.1995	-	84[12]	Ruthless 50 544	[produced by DJ Yella][19.R&B; Chart]
Str8 off tha Streetz of Muthaphukkin Compton	Eazy-E	11.1995	66[2]	3[18]	Ruthless 5504	[platinum-US][produced by DJ Yella, Naughty by Nature, Rhythm D, K Loc][10.R&B; Chart]
Impact of a Legend	Eazy-E	04.2002	-	113[4]	Ruthless 86 461	[produced by Tomica Wright, Rhythm D]