Candido

Urodzony 22 kwietnia 1921r w Havanie,jako Candido Camera,to jeden z najwybitniejszych muzyków grających na instrumentach perkusyjnych [conga] oraz lider orkiestry.Był obok Chano Pozo jednym z tych ,którzy spopularyzowali afro-kubańskie rytmy na początku lat 50-tych.Na początku swojej kariery nie mając żadnego wykształcenia grał na gitarze,póżniej na bongosach i kongas.
Przez sześć lat wspólpracował z radiem Station CMQ w Hawanie,a w okresie 1947-1952r z Armando Romue w hawańskim klubie Tropicana Club.W pażdzierniku 1952r emigruje do USA,osiadając w Nowym Jorku.Tam w klubie Downbeat przy słynnej 52 Ulicy wypatrzył go Dizzy Gillespie,który zarekomendował go Billy Taylorowi,z którym występował razem we wspomnianym klubie. W 1954r odbywa turnee z orkiestrą Stana Kentona,a w okresie 1956-1957r pozostaje bez zajęcia,a w 1958r gra razem z combo Dizzy Gillespiego.
Póżniej występuje często w telewizji i klubach na terenie USA,Wenezueli,Puerto Rico i Dominikanie.Nagrywa z wieloma słynnymi nazwiskami w jazzie i muzyce latynoskiej, jak:Shearing, Kenton, Gillespie, Dinah Washington, Tito Puente, Machito.Wydał trzy albumy pod własnym nazwiskiem dla ABC-Paramount pod koniec lat 50-tych,póżniej nagrywa dla Solid State (połowa lat 60-tych), Blue Note (1970), i Polydoru (1973).Dla Salsoul wydaje swój największy sukces komercyjny-singiel "Jingo",który trafia na listy przebojów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dancin' and Prancin' / Jingo	Candido	.1979	-	-	Salsoul SSOL 121	[written by Louis Small][produced by Joe Cain]
Jingo/Thousand Finger Man	Candido	06.1979	-	-	-	[#56 hit for Santana in 1969][produced by Joe Cain][21[11].Hot Disco/Dance;Salsoul 219 12"]
Jingo	Candido	07.1981	55[3]	-	Excaliber EXC 102	[written by Michael Olatunji][produced by Joe Cain]
Jingo [1988]	Candido	01.1988	82[3]	-	No-Label MIUCT 1239	[written by Michael Olatunji]
Jingo	Candido	08.1999	-	-	Salsoul 9014	[3[12].Hot Disco/Dance;Salsoul 9014 12"]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Candido In Indigo	Candido	.1958	-	-	ABC-Paramount ABCS 236	-
Conga Soul	Candido	.1962	-	-	Roulette R-52078	[Producer - Teddy Reig]
Thousand Finger Man	Candido	.1969	-	-	Solid State SS 18066	[Producer - Duke Pearson ]
Beautiful	Candido	.1971	-	-	Blue Note BST 84357	[Producer - Joe Cain ]
Drum Fever	Candido	.1973	-	-	Polydor PD 5063	[Producer - Candido]
Candi's Funk	Candido	.1979	-	-	Salsoul SA 8530	[Producer - Joe Cain ]
Dancin' & Prancin'	Candido	.1979	-	-	Salsoul SA 8520	[Producer - Joe Cain ]

Adeva

Ur. w Patterson w stanie New Jersey (USA). Adeva jest najmłodsza z sześciorga rodzeństwa. W wieku lat 12 zaczęła śpiewać w chórze kościelnym, w którym spędziła potem dziesięć lat - została w końcu jego dyrygentką i menedżerem do spraw wokalnych. Matka Adevy jest misjonarką, a ojciec diakonem. Sama Adeva zajmowała się nauczaniem dzieci upośledzonych w rozwoju i z zaburzeniami emocjonalnymi, a wolne chwile poświęcała na re gularne występy w konkursach młodych talentów. W końcu zakazano jej udziału w niektórych z nich, ponieważ zbyt czysto wygrywała; Adeva rozpoczęła więc w połowie lat 80. karierę profesjonalną od występów na lokalnych scenach klubowych. Wraz z Mikiem Cameronem ze Smack Productions nagrała dla nowojorskiej wytwórni Easy Street singel "In And Out Of My Life", a w 1988 r. podpisała kontrakt nagraniowy z firmą Cooltempo.
Odnosiła początkowo więcej sukcesów w Wielkiej Brytanii niż w USA (gdzie - zastanawiające! -jej trzy pierwsze single dotarły do 17. miejsca na listach). Wylansowala między innymi własną wersję utworu Arethy Franklin "Respect", a poza tym takie utwory. jak "Treat Me Right", "Warning, Beautiful Love" oraz - we współpracy z nowojorskim producentem i wykonawcą Paulem Simonem - "Musical Freedom" ("Moving On Up").
Niemałe to osiągnięcia jak na młodą osobę, której rodzice niegdyś powiedzieli: "Albo śpiewasz gospel, albo nie śpiewasz wcale". Niestety, Adeva okazała się gwiazdką przemijającą, jak się tego zresztą spodziewano, i wytwórnia Cooltempo zrezygnowała z jej usług w sierpniu 1992 r. Jednak w 1996 roku wytwórnia wydała jej stary przebój "I Thank You" w zremiksowanych wersjach. Jednocześnie wokalistka wystąpiła gościnnie na wydanej w 1995 roku płycie Welcome To The Real World znakomitego producenta, remiksera, kompozytora i wokalisty Frankiego Knucklesa (umiejętnie połączył house i soul).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Respect	Adeva	01.1989	17[9]	-	Cooltempo COOL 179	[written by Otis Redding][produced by Debbie Parkin , Smack Productions][21[12].Hot Disco/Dance;Cooltempo 43 329 12"][84[4].R&B Chart][oryginalnie nagrana przez Otisa Reddinga w 1965r,wielki hit Arethy Franklin]
Musical freedom [Moving on up]	Paul Simpson feat Adeva	03.1989	22[8]	-	Cooltempo COOL 182	[written by Paul Simpson, Carmen Brown][produced by Paul Simpson][written by Paul Simpson / Carmen Brown]
Warning/Respect	Adeva	08.1989	17[8]	-	Cooltempo COOL 185	[written by Debbie Parkin, R. Tyler, R. Goode][Producer:Smack Productions Inc][4[10].Hot Disco/Dance;Capitol 15 544 12"]
I thank you/I Don't Need You	Adeva	10.1989	17[7]	-	Cooltempo COOL 192	[oryginalnie nagrana przez Sam & Dave w 1968r][written by K. Lewis T. Patterson][produced by Smack Productions Inc.]
Beautiful love/Promises	Adeva	12.1989	57[5]	-	Cooltempo COOL 195	[written by T Patterson, K Jacks, P Daniels][produced by Smack Productions Inc.]
Treat me right/ Love Is Special	Adeva	04.1990	62[2]	-	Cooltempo COOL 200	[written by T. Patterson, R. Cozine][produced by Smack Productions Inc.]
Ring my bell	Monie Love vs Adeva	04.1991	20[5]	-	Cooltempo COOL 224	[oryginalnie nagrana przez Anitę Ward w 1979r][written by Love, Fermie][produced by Richie Fermie]
It should' ve been me	Adeva	10.1991	48[3]	-	Cooltempo COOL 236	[written by Whitfield, Stevenson][produced by Smack Productions, Frankie Knuckles][oryginalnie nagrana przez Kim Weston w 1963r][1[2][13].Hot Disco/Dance;Capitol 15 730 12"]
Don' t let it show on your face	Adeva	02.1992	34[4]	-	Cooltempo COOL 248	[written by Orbert Davis, Mark Ingrams, Byron Stingley][produced by Smack Productions]
Independent Woman	Adeva	05.1992	-	-	-	[written by Daniels - Perez - Cameron - Goode ][produced by Smack Productions][1[2][13].Hot Disco/Dance;Capitol 15 083 12"]
Until you come back to me	Adeva	06.1992	45[3]	-	Cooltempo COOL 254	[written by Mike Ward, Sean Ward][produced by Smack Productions]
I' m the one for you	Adeva	10.1992	51[2]	-	Cooltempo COOL 264	[written by Guy, Arenaf, Cameron, Goode][produced by Smack Productions]
Respect ' 1993	Adeva	12.1993	65[1]	-	Network NWKTT 79
Too many fish	Frankie Knuckles feat Adeva	05.1995	34[2]	-	Virgin VUST 89	[written by Danny Madden, Frankie Knuckles, Patricia Daniels][produced by Danny Madden, Frankie Knuckles][1[2][13].Hot Disco/Dance;Virgin 38 477 12"]
Walkin' ‎	Adeva	05.1995	-	-	Virgin VUST 89	[written by Frankie Knuckles, Laythan Armor, Patricia Daniels][produced by Frankie Knuckles][5[13].Hot Disco/Dance;Virgin import 12"]
Whadda u want [From me]	Frankie Knuckles feat Adeva	11.1995	36[2]	-	Virgin VUST 98	[written by Danny Madden, Frankie Knuckles, Lati Kronlund, Patricia Daniels][produced by Danny Madden, Frankie Knuckles][3[11].Hot Disco/Dance;Virgin 38 506 12"]
Do watcha do	Hyper Go Go feat Adeva	04.1996	60[1]	-	Distinctive DISNCD 28	[written by Bell, Diplock, Daniels][produced by Bell, Diplock, Daniels][40[5].Hot Disco/Dance;Vinyl 4 600 21 12"]
Love Can Change It / Walkin'	Frankie Knuckles feat Adeva	04.1996	-	-	-	[written by Billy Beck, Danny Madden, Rick Brown][produced by Danny Madden, Frankie Knuckles][18[10].Hot Disco/Dance;Virgin 38 538 12"]
I thank you [remix-Love To Infinity]	Adeva	05.1996	37[2]	-	Cooltempo COOL 318	-
Where is the love?/The way that you feel	Adeva	07.1997	54[1]	-	Distinctive DISNCD 31	[written by Rick Mitra][produced by Andrew Williams, Paul Roberts]
Don't Think About It	Adeva	11.1997	78[1]	-	Distinctive DISNCD 36	[written by S. Webb, K. Kwaten, S. Marston, E. Baden-Powell][produced by D-Influence]
In & Out	Radical Noiz feat. Adeva	12.2003	96[1]	-	Nebula NEBCD 051	[written by Deekai, E-Craig, MacMark][produced by Radical Noiz]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Adeva	Adeva	09.1989	6[24]	-	Cooltempo CTLP 13	[produced by Smack Productions Inc]

Ace Of Base

Gdy w 1993 r. singel "All That She Wants" pojawił się na pierwszych miejscach list przebojów na całym świecie, porównania z inną słynną szwedzką grupą - ABBĄ - wydawały się oczywiste. Dwie wokalistki - blondynka i brunetka - oraz dwóch panów wykonywało chwytliwe taneczne utwory popowe. Ace Of Base powstał w 1990 r. Grupę utworzyli: rodzeństwo Malin Sofia (ur. 31.10.1970 r. śpiew),
Jenny Cecilia (ur. 19.05.1972 r, śpiew)
i Jonas "Jocker" (ur. 21.03.1967 r, programowanie, kompozycje) Bergrenowie oraz
Ulf "Buddha" Ekberg (6.12.1970 r. programowanie, kompozycje).
Przed zdobyciem popularności siostry śpiewały w kościelnych chórach w rodzinnym Goteborgu. a Jonas i Ulf oswajali się z najnowszą techniką muzyczną.
Kolejnymi udanymi próbkami ich wpadającej w ucho, przebojowej muzyki, będącej mieszanką rytmów tanecznych i reggae były "Wheel Of Fortune". "Happy Nation, "Waiting For Magic" i "The Sign".
Debiutancki album Ace Of Base "Happy nation" dotarł do pierwszego miejsca list najlepiej sprzedających się płyt w sześciu krajach. Grupa powróciła potem jeszcze na długo do Top 10 w wielu krajach dzięki własnej wersji starego standardu zespołu Aswad, "Don't Turn Around".
Ace Of Base odniósł olbrzymi sukces nie tylko w Europie, ale i w Stanach Zjednoczonych. Drugi album. The Bridge, nie powtórzył sukcesu debiutu. Co prawda, dwa pierwsze single - "Lucky Love" i "Beautiful Life" -były grane w całej Europie, ale szwedzki kwartet nie powrócił już na szczyty list przebojów pomimo zaaganżowania jednego z najpopularniejszych szwedzkich producentów Denniza Popa (znanego ze współpracy z Dr-em Albanem, Backstreet Boys i N- Sync).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All that she wants	Ace Of Base	05.1993	1[3][16]	2[36]	London 8612702	[platinum-US][platinum-UK][written by Ulf "Buddha" Ekberg/Jenny & Malin Berggren/Jonas "Joker" Berggren][produced by Ulf "Buddha" Ekberg/Denniz Pop/Jonas "Joker" Berggren]
Wheel of fortune	Ace Of Base	08.1993	20[6]	-	London 8615452 [UK]	[written by Jonas "Joker" Berggren/Ulf "Buddha" Ekberg][produced by Jonas "Joker" Berggren/Ulf "Buddha" Ekberg]
Happy nation	Ace Of Base	10.1994	40[20]	-	London 8619272	[written by Jonas "Joker" Berggren, Ulf "Buddha" Ekberg][produced by Jonas "Joker" Berggren, Ulf "Buddha" Ekberg]
The sign/Young and proud	Ace Of Base	02.1994	2[16]	1[6][41]	London ACECD 1	[platinum-US][gold-UK][written by Ulf "Buddha" Ekberg/Jenny & Malin Berggren/Jonas "Joker" Berggren][produced by Ulf "Buddha" Ekberg/Denniz Pop/Douglas Carr/Jonas "Joker" Berggren]
Don' t turn around/Dancer in a daydream	Ace Of Base	06.1994	5[12]	4[31]	London ACECD 2	[gold-US][written by Albert Hammond/Diane Warren][produced by Per Adebratt/Tommy Ekman]
Living in a danger	Ace Of Base	10.1994	18[12]	20[20]	London ACECD 3	[written by Jonas "Joker" Berggren/Ulf "Buddha" Ekberg][produced by Per Adebratt, Tommy Ekman][1[2][13].Hot Disco/Dance;Arista 12 774 12"]]
Lucky love	Ace Of Base	11.1995	20[14]	30[17][02.96]	London ACECD 4	[written by Jonas "Joker" Berggren/Billy Steinberg][produced by Max Martin/Denniz Pop/Jonas "Joker" Berggren][1[1][11].Hot Disco/Dance;Arista 12 980 12"]]
Beautiful life	Ace Of Base	01.1996	15[12]	15[20]	London ACECD 5	[written by Jonas "Joker" Berggren,John Ballard][produced by Max Martin/Denniz Pop/Jonas "Joker" Berggren][1[1][13].Hot Disco/Dance;Arista 12 918 12"]
Never gonna say i'm sorry	Ace Of Base	08.1996	-	106[7]	Arista 13 221 [US]	[written by Jonas "Joker" Berggren][produced by Denniz Pop, Jonas "Joker" Berggren, Max Martin]
Life is a flower	Ace Of Base	07.1998	5[17]	-	London ACECD 7	[silver-UK][written by Jonas "Joker" Berggren][produced by Per Adebratt, Tommy Ekman, Jonas "Joker" Berggren]
Cruel summer	Ace Of Base	10.1998	8[17]	10[20]	London ACECD 8	[gold-US][written by Steve Jolley,Tony Swain,Sara Dallin,Keren Woodward,Siobhan Fahey][produced by Cutfather & Joe][10[10].Hot Disco/Dance;Arista 13 506 12"]
Whenever you' re near me/He decides	Ace Of Base	10.1998	-	76[5]	Arista 13 553 [US]	[written by Jonas "Joker" Berggren/Mike Chapman][produced by Ole Evenrude]
Always have ,always will	Ace Of Base	12.1998	12[17]	-	London ACECD 9	[written by Jonas "Joker" Berggren/Mike Chapman][produced by Ole Ovenrude]
Everytime it rains	Ace Of Base	04.1999	22[9]	-	London ACCDP 10	[writte66770" cellspacing="0" border="1" bgcolor="#DFE4EF" bordercolor="#FFFFFF" style="font-family: Helvetica; font-size: x-small; font-weight: normal; font-variant: normal; text-align: center; text-transform: none">
Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happy nation	Ace Of Base	06.1993	1[2][56]	-	London 5177491	[2x-platinum- UK][produced by Ulf "Buddha" Ekberg/Denniz Pop/Douglas Carr/Jonas "Joker" Berggren/Per Adebratt/Tommy Ekman]
The sign	Ace Of Base	12.1993	-	1[2][102]	Arista 8740 [US]	[9x-platinum-US][produced by Denniz Pop/Max Martin/Jonas "Joker" Berggren/Radiant/Linn/Ulf "Buddha" Ekberg/Anders Bagge/Douglas Carr/John Ballard/Per Adebratt/Stonestream/Tommy Ekman/Zal]
The bridge	Ace Of Base	12.1995	66[10]	29[29]	London 5296552	[platinum-US][produced by Denniz Pop/Max Martin/Jonas "Joker" Berggren/Radiant/Linn/Ulf "Buddha" Ekberg/Anders Bagge/Douglas Carr/John Ballard/Per Adebratt/Stonestream/Tommy Ekman/Zal]
Flowers	Ace Of Base	08.1998	15[13]	-	London 5576912	[silver-UK][produced by Charles Fisher/Cutfather & Joe/Delgado/Douglas Carr/John Amatiello/Johnny Jam/Ole Evenrude/Peo Hoggstrim/Per Adebratt/Stonestream/Tommy Ekman]
Cruel summer	Ace Of Base	08.1998	-	101[10]	Arista 19 021 [US]	[produced by Per Adebratt ,John Amatiello, Jonas "Joker" Berggren ,Douglas Carr, Cutfather & Joe ,Clive Davis, Ulf "Buddha" Ekberg, Ole Evenrude, Tommy Ekman, Charles Fisher, Hani ,Johnny Jam & Delgado, Love to Infinity, StoneStream]
Singles of the 1990' s	Ace Of Base	11.1999	62[4]	-	Polydor 5432272	[produced by Cutfather & Joe/D. Carr/Denniz Pop/J. Ekgren/Johnny Jam/Delgado/Jonas "Joker" Berggren/Jonas Von Der Burg/Max Martin/Ole Evenrude/Per Adebratt/S. Pettersen/Stephen Hague/Tommy Ekman/Ulf "Buddha" Ekbe]

Bill Dees

William Marvin "Bill" Dees (ur. 24 stycznia 1939r, Borger, Texas - zm. 24 października 2012 roku, Mountain Home, Arkansas ) był amerykańskim muzykiem znanym ze współpracy z piosenkarzem Roy'em Orbisonem .
Dees grał na gitarze i śpiewał z zespołem "The Five Bops", uzyskując wystarczająco dużo uznania, aby zagrać w stacji radiowej Amarillo w Teksasie . Dees ostatecznie przeniósł się do Nashville w Tennessee , gdzie spotkanie z Roy'em Orbisonem doprowadziło do współpracy, która przyniosła szereg  udanych piosenek dla Monument Records, w tym " Oh, Pretty Woman " i " It's Over ".
W 1967 roku Dees napisał wszystkie piosenki na album  Orbisona i film MGM The Fastest Guitar Alive.

Poza pracą z Orbisonem, Bill Dees napisał setki piosenek, z których wiele nagrali artyści, m.in. Johnny Cash , Loretta Lynn , Skeeter Davis , Glen Campbell , Billy Joe Royal , Frank Ifield , Mark Dinning i Gene Pitney . W 2000 roku nagrał własny album zatytułowany Saturday Night At The Movies , kompilację piosenek, które wcześniej śpiewał  Orbison, które zostały napisane z Deesem i niektóre, które Dees napisał sam.

Bill Dees mieszkał w New Boston w Teksasie, który  znajduje się w północno-wschodnim narożniku stanu. Tam ciągle pisał i grał swoją muzykę, a także przyjaźnił się z przyjaciółmi. Później Dees zamieszkiwał w pobliżu Branson, w stanie Missouri i kontynuował pisanie piosenek z współpracownikem Jackiem Pribekem aż do śmierci w dniu 24 października 2012 r. Mieszkał w domu opieki w Mountain Home w stanie Arkansas , w chwili swojej śmierci.

                                Piosenki na listach przebojów

[with Roy Orbison] 02.1964 Borne on the Wind Roy Orbison 15.UK 04.1964 It's Over Roy Orbison 9.US/1.UK 08.1964 Oh, Pretty Woman Roy Orbison 1.US/1.UK 02.1965 Goodnight Roy Orbison 21.US/14.UK 07.1965 (Say) You're My Girl Roy Orbison 39.US/23.UK 08.1965 Ride Away Roy Orbison 25.US/34.UK 11.1965 Crawlin' Back Roy Orbison 46.US/19.UK 01.1966 Breakin' Up Is Breakin' My Heart Roy Orbison 31.US/22.UK 04.1966 Twinkle Toes Roy Orbison 39.US/29.UK 12.1966 There Won't Be Many Coming Home Roy Orbison 12.UK 12.1966 Communication Breakdown Roy Orbison 60.US 02.1967 So Good Roy Orbison 132.US/32.UK 10.1967 She Roy Orbison 119.US/52.UK 07.1968 Walk On Roy Orbison 121.US/39.UK 09.1968 Heartache Roy Orbison 104.US/44.UK 05.1969 My Friend Roy Orbison 35.UK .1970 Lovin' Man (Oh Pretty Woman) Arlene Harden 13.Country Chart .1970 My Friend Arlene Harden 63.Country Chart 02.1982 (Oh) Pretty Woman Van Halen 12.US [solo] .1974 Satisfy Me and I'll Satisfy You Josie Brown 83.Country Chart .1975 Start All Over Again Johnny Carver 74.Country Chart

Arthur Conley

ARTHUR CONLEY -ur. 4.01.1946 r. w McIntosch w stanie Georgia, USA.
W 1958r był członkiem zespołu The Evening Smiles,grupy gospel regularnie występującej w rozgłośni WAOK w Atlancie.W latach 1963-64 jego zespół Arthur and The Corvets nagrywa trzy SP dla National Recording Company . W końcu 1964 roku razem z ojcem wyjeżdża do Baltimore i nagrywa tam dla Ru-Jac Rec utwór "I'm A Lonely Stranger".Po jednym z koncertów Otisa Reddinga w Baltimore przekazuje mu swój nagrany singiel.Zrobił on na Reddingu duże wrażenie i niedługo po tym Conley został zaproszony do studia Stax w Memphis w celu nagrania nowej wersji tego utworu[utwór aranżował Booker T.].Wydała go wytwórnia Jotis.
Następne dwa single wydaje dla Fame Rec ,oddziału Atco Rec podobnie jak Jotis Rec,są to :"I Can't Stop (No, No, No)","I'm Gonna Forget About You".Zapamiętany jako gwiazda jednego przeboju, "Sweet Soul Music", która stała się hitem zarówno listy rhythm and bluesowej jak i popowej. W tej dość kiepskiej przeróbce kompozycji "Yeah Man" Sama Cooke'a zmieniony tekst oddawał hołd kilku współczesnym pieśniarzom soulowym.
Choć kolejny przebój Conleya - "Funky Street" - wszedł do amerykańskiej Top 20, to jednak tragiczna śmierć Reddinga zaszkodziła dalszemu rozwojowi jego kariery.W marcu i kwietniu 1967r odbywa wraz z grupą artystów spod znaku Stax [Sam & Dave, Eddie Floyd, The Mar-Keys, Booker T. and the MGs] turnee po Europie.Wraca tam rok póżniej dając występy razem z Sam & Dave i Percy Sledge.
W 1968 i 1969 r. odnosił jedynie umiarkowane sukcesy, by w 1971 r. przenieść się do wytwórni Capricorn.
Debiutancki album Conleya Sweet Soul Music to bogata kolekcja złożona z piosenek z jego pięciu singli oraz dwóch kompozycji Reddinga. Nazwisko Conleya do dziś pojawia się wśród uczestników koncertów wspominkowych z muzyką lat 60.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweet Soul Music / Let's Go Steady	Arthur Conley	03.1967	7[14]	2[15]	Atco 6463	[gold][written by Otis Redding/Arthur Conley/Sam Cooke][produced by Otis Redding][2[15].R&B Chart]
Shake, Rattle & Roll / You Don't Have to See Me	Arthur Conley	06.1967	-	31[7]	Atco 6494	[written by Jesse Stone][produced by Otis Redding][20[6].R&B Chart][31 R&B; Chart for Joe Turner in 1954r]
Whole Lotta Woman / Love Comes and Goes	Arthur Conley	11.1967	-	73[3]	Atco 6529	[written by J.W. Alexander-Lowell Jordan][oryginal by Sam Cooke][produced by Otis Redding]
Funky Street / Put Our Love Together	Arthur Conley	03.1968	46[1]	14[12]	Atco 6563	[written by Arthur Conley-Earl Simms][produced by Tom Dowd][5[12].R&B Chart]
People Sure Act Funny / Burning Fire	Arthur Conley	06.1968	-	58[5]	Atco 6588	[written by James McDougal , Titus Turner][produced by Tom Dowd][17[6].R&B Chart]
Aunt Dora's Love Soul Shack / Is That You Love	Arthur Conley	10.1968	-	85[4]	Atco 6622	[written by Arthur Conley-Ronald Cranston Grier-Jackie Avery-Earl Edward Simms][produced by Tom Dowd][41[4].R&B Chart]
Ob-La-Di, Ob-La-Da / Otis Sleep On	Arthur Conley	01.1969	-	51[6]	Atco 6640	[written by John Lennon-Paul McCartney][produced by Tom Dowd][41[2].R&B Chart]
Run on/Speak her name	Arthur Conley	03.1969	-	115[2]	Atco 46661 [US]	[written by Arthur Conley-Earl Simms][produced by Tom Dowd]
God bless/[Your love has brought me] A mighty long way	Arthur Conley	04.1970	-	107[3]	Atco 6747	[Jerry Williams, Jr][produced by Johnny Sandlin][33[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweet soul music	Arthur Conley	04.1967	-	93[13]	Atco SD 33-215
Shake ,rattle and roll	Arthur Conley	08.1967	-	193[2]	Atco SD 33-220
Soul directions	Arthur Conley	06.1968	-	185[2]	Atco SD 33-243	[produced by Otis Redding]

Alvin Cash & The Crawlers

Alvin Cash-prawdziwe nazwisko-Alvin Welch,urodził się 15 lutego 1939 roku w St.Louis.
Założył w 1961 roku grupę wokalno-taneczną Crawlers razem ze swoimi braćmi:Robertem,Arthurem i George .W 1963 roku wyjeżdża do Chicago,aby poszukać możliwości nagrania płyty. Tam odkrył ich podczas występu Andre Williams producent i wyszukiwacz talentów z wytwórni Mar-V-Lus.

Spodobał mu się nieskomplikowany ,taneczny utwór "Twin time" ,który zamierzał wydać na płycie razem z zespołem Nightliners,który wówczas towarzyszył Alvinowi.Zmienia jednak jego nazwę na Crawlers a póżniej na The Registers.
Singiel osiągnął sprzedaż 1 mln sztuk.Podekscytowany sukcesem Cash,ogranicza taneczne występy ze swoimi braćmi,a skupia się na nagrywaniu kolejnych płyt z tanecznymi kawałkami jak:"The Barracuda," "The Philly Freeze," "Alvin's Boo-Ga-Loo," czy "Keep on Dancing".
Występuje w "Buddy Holly Story" jako członek Five Satins,w filmach akcji -Peetie Wheatstraw, Black Jack i The Devil's Son-In-Law.Do czasu śmierci [21.11.1999r] występuje na żywo w Chicago,będąc reklamą Triple T Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Twine time/The Bump	Alvin Cash & The Crawlers	01.1965	-	14[11]	Mar-V-Lus 6002	[written by Williams, Rice][3[17].R&B Chart]
The barracuda/Do It One More Time (The Twine)	Alvin Cash & The Crawlers	03.1965	-	59[7]	Mar-V-Lus 6005	[written by B. Williams][produced by B. Williams][29[4].R&B Chart]
Un-Wind The Twine/The Penguin (Tuxedo Bird)	Alvin Cash & The Crawlers	07.1965	-	134[1]	Mar-V-Lus 6006	[written by Burrage, Hayes, Jones][produced by Jones, Burrage, Hayes]
The Philly Freeze/No Deposit - No Return	Alvin Cash & The Registers	07.1966	-	49[9]	Mar-V-Lus 6012	[written by Jones, Haves][12[11].R&B Chart]
Alvin' s boo-ga-loo/Let's Do Some Good Timing	Alvin Cash & The Registers	11.1966	-	74[6]	Mar-V-Lus 6014	[written by James Jones][produced by James Jones][42[8].R&B Chart]
Keep on dancing	Alvin Cash	11.1968	-	66[5]	Toddlin' Town TT 111	[written by H. Scott, A. Cash, W. Scott, I. Gates ][13[8].R&B Chart]

Dario Marianelli

Dario Marianelli, brytyjski kompozytor włoskiego pochodzenia, który zrobił jedną z największych karier kompozytorskich ostatnich lat, urodził się w 1963 roku w mieście Krzywej Wieży. Twórca ten skutecznie łączy zawód pisania muzyki do ruchomych obrazów jak i poświęca się pracy klasycznej i koncertowej. Po terminowaniu w Niemczech i we Włoszech, przybyl na Wyspy Brytyjskie, gdzie ukończył Uniwersytet w Bretton, Narodową Szkołę Filmowo-telewizyjną oraz Guildhall School of Music and Drama, przewodnicząc Stowarzyszeniu Muzyki Współczesnej. Oprócz tego, Marianelli czynnie uprawiał twórczość klasyczną i teatralną, tworząc muzykę koncertową oraz do przedstawień scenicznych i teatralnych. Posiada klasyczne wykształcenie z kompozycji i fortepianu.
W świecie filmu zadebiutował w 1994 roku muzyką do filmu Paddy Breathnacha pt. Alisa, reżysera z którym pracował jak dotąd w karierze jeszcze kilka razy. Innym twórcą filmowym, któremu Brytyjczyk pozostaje "wierny" jest Asif Kapadia (Wojownik, Powrót) a także Joe Wright, dzięki ktoremu Marianelli sięgnął jak na razie po największe laury w filmowo-muzycznym biznesie. Złoty Glob i Oscar za Pokutę oraz nominacja do nagrody Akademii za Dumę i uprzedzenie, zwróciły uwagę tak fanów gatunku jak i speców filmowego biznesu. Marianelli u Wrighta dał spuściznę swym klasycznym upodobaniom, prowadząc partytury w kierunku intelektualnych i wysublimowanych muzycznie symfonii. Po kompozytora sięgają również znaczący reżyserzy, tacy jak Bille August (Goodbye Bafana), Neil Jordan (Odważna), Michael Caton-Jones (Shooting Dogs), Terry Gilliam (Nieustraszeni Bracia Grimm), Michael Winterbottom (Na tym świecie) czy producent Joel Silver (V jak Vendetta). Swój muzyczny język opiera na klasycznych fundamentach, jednak o jego oryginalności świadczą bardzo ciekawe pomysły orkiestracyjne, rytmiczne i elektroniczne. Choć to twórca z dość młodym stażem, zdążył bardzo udanie zaznaczyć swoją obecność na muzycznej mapie kompozytorów, a jego kompozycji nie można pomylić z innymi twórcami. Operuje bardzo dobrze i umiejętnie muzycznym underscorem jak i bardzo często zachwyca świetnym tematem. Głównym orkiestratorem i dyrygentem prac Marianelliego jest Benjamin Wallfisch, często współpracuje również z uznanym pianistą Jean-Yvesem Thibadeut.

Marianelli napisał również swoją pierwszą symfonię pt. The Art of Road Crossing, tworzy dla BBC Symphony Orchestra, Royal Shakespeare Company oraz muzykę wokalną dla BBC Singers. Obecnie mieszka w Londynie.

Filmografia

1994     Ailsa / 1995     The Long Way Home / 1997     I Went Down     /2000     Being considered/Królestwo demonów (Pandaemonium) /2001     Odzyskać spokój (Happy Now)/Wojownik (The Warrior) /2002     Na tym świecie (In this World)/2003     Nie oddam zamku (I Capture the Castle)/Wrzesień (September) /    Cheeky  2005     Sauf le respect que je vous dois  /  Strzelając do psów (Shooting Dogs) /Nieustraszeni bracia Grimm (The Brothers Grimm)/Duma i uprzedzenie (Pride & Prejudice) /V jak vendetta (V for Vendetta)/2006     Powracający koszmar (The Return)/Opalowe marzenie (Opal Dream) /2007     Lęk (Shrooms)         Goodbye Bafana /Pokuta (Atonement)/Odważna (The Brave One) /Far North     2009     Solista (The Soloist)/Agora (Ágora)/Wszyscy mają się dobrze (Everybody's Fine) /2010     Jedz, módl się, kochaj (Eat Pray Love)/2011     Jane Eyre  /   Połów szczęścia w Jemenie (Salmon Fishing in the Yemen) / 2012     Anna Karenina  /Kwartet

  
                           Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 2008 Najlepsza muzyka  Pokuta Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 2006 Najlepsza muzyka  Duma i uprzedzenie 2013 Najlepsza muzyka  Anna Karenina Złote Globy 2008 Najlepsza muzyka  Pokuta

Michel Magne

Urodzony w Normandii Michel Magne szybko poczuł fascynację muzyką i kompozycją; pasja ta zawiodła go do paryskiego konserwatorium, gdzie podjął naukę w 1944 roku. Jeszcze w latach 40-tych założył z przyjaciółmi z konserwatorium zespół, w którego orbicie zainteresowań była muzyka elektroniczna. Pierwszy kontakt z muzyką filmową Michel miał w wieku 25 lat, w roku 1955, kiedy to zaproponowano mu napisanie i nagranie muzyki do obrazu Le pain vivant. Od tego czasu Magne zaczął coraz bardziej interesować się komponowaniem na potrzeby kina, co w 1962 roku zaowocowało pierwszym poważniejszym sukcesem – ścieżką do filmu Un singe en hiver.
Minęło ledwie parę lat od kinowego debiutu, a Magne miał już na swoim koncie kilka serii filmowych. Dużą popularność przyniosły mu komediowo-sensacyjne filmy o Fantomasie, z Louisem de Funesem w jednej z głównych ról. W bardziej tradycyjnej konwencji Magne mógł się sprawdzić w kostiumowych romansach o markizie Angélique (1964-1968). Odpowiadał również za energetyczne, nowoczesne soundtracki do filmów o przygodach agenta OSS 117 – francuskiego odpowiednika Jamesa Bonda.

Poza powyższymi tytułami, Magne miewał także projekty o mniej komercyjnym charakterze. Kilkukrotnie współpracował na przykład z Rogerem Vadimem, m.in. przy Barbarelli (jego elektroniczna muzyka nie została jednak wykorzystana) oraz Gdyby Don Juan była kobietą, a także Georgesem Lautnerem (Testament gangstera) i Terrencem Youngiem (Zimny pot). Po intensywnych latach 60-tych aktywność Magne na gruncie kinematografii zmalała. Pod koniec kariery napisał jeszcze muzykę do ekranizacji Nędzników Roberta Hosseina, zaś jego twórczość dla kina zamyka – dość zaskakująco – ścieżka do czwartej części skandalizującego erotyka Emmanuelle.

W 1962 roku Michel Magne zakupił posiadłość Chateau d'Herouville w sąsiedztwie Paryża. Przekształcił ją w studio nagrań (Strawberry Studio) po tym, jak pożar uszkodził w 1969 roku lewe skrzydło budynku. Przez Chateau d'Herouville przewinęło się od tego czasu wiele głośnych nazwisk świata muzyki, m.in. Elton John, David Bowie, Brian Eno, Fleetwood Mac, Iggy Pop, Pink Floyd, którzy na początku lat 70-tych nagrywali tam swoje utwory. Studio przynosiło niestety straty, było źle zarządzane, Magne musiał opłacać rachunki goszczących u niego gwiazd, wobec czego Herouville już w 1973 roku znalazło się pod nadzorem sądowym. Koniec końców artysta został zmuszony wystawić studio na aukcję, by uregulować coraz większe długi. Na poczet wierzytelności zajmowane były również jego prawa autorskie.

Finansowa katastrofa mocno podkopała zdrowie psychiczne kompozytora. Pomimo dalszej, choć ograniczonej aktywności na gruncie kina, Magne nigdy nie podniósł się po porażce Strawberry Studio, choć odniósł mały sukces wydawniczy w 1979 roku dzięki autobiografii L'Amour de vivre. Był zawsze bardzo szczodrym człowiekiem, wydawał huczne przyjęcia, otaczał się młodymi, utalentowanymi ludźmi (Eric Demarsan, Michel Colombier, Francis Lai – wszyscy zostali uznanymi kompozytorami). Miał też jednak obsesję śmierci, był przekonany, że – podobnie jak Roubaix – umrze młodo. 19 grudnia 1984 popełnił samobójstwo. Studio zostało ostatecznie zamknięte rok później, w trakcie likwidacji majątku kompozytora.



Michel Magne, choć kojarzyć się może głównie z łączeniem przebojowego brzmienia jazzu i popu, był artystą wszechstronnym, o czym świadczą symfoniczne ścieżki do Nędzników (ze wstrząsającym, finałowym requiem), Występku i cnoty czy Markizy Angeliki. Pioniersko eksperymentował również z brzmieniami elektronicznymi, wykorzystywał keyboardy (SAS A San Salvador), instrumentarium etniczne (ścieżki do filmów OSS 117, Emmanuelle IV), swobodnie operował formami wokalnymi (Gdyby Don Juan była kobietą). Jego twórczość jest z dzisiejszej perspektywy zapisem ekscytującej, wielobarwnej, seksownej muzyczno-filmowej epoki.

Filmografia

1984: Réveillon chez Bob Emmanuelle IV 1983: Surprise Party L'indic S.A.S. à San Salvador 1982: Les misérables Le transfuge T'es folle ou quoi? 1978: Viol, la grande peur 1976: Néa 1974: Les faucheurs de marguerites (TV) Les Chinois à Paris 1973: Un ange au paradis Le complot Don Juan ou Si Don Juan était une femme... Moi y'en a vouloir des sous 1972: Tout le monde il est beau, tout le monde il est gentil 1971: Quatre nuits d'un rêveur 1970: De la part des copains Cran d'arrêt 1969: Catherine Les étrangers 1968: The Sergeant Sous le signe de Monte-Cristo I bastardi Angélique et le sultan 1967: Batouk Indomptable Angélique Fleur d'oseille Johnny Banco À coeur joie Estouffade à la Caraïbe Un homme de trop Fantômas contre Scotland Yard 1966: Atout coeur à Tokyo pour O.S.S. 117 Avec la peau des autres Brigade antigangs Une femme en blanc se révolte Angélique et le roy Galia 1965: Fantômas se déchaîne Compartiment tueurs Les bons vivants Coplan FX 18 casse tout Mission spéciale à Caracas Un mari à prix fixe Furia à Bahia pour OSS 117 Journal d'une femme en blanc Le gentleman de Cocody Merveilleuse Angélique La bonne occase Par un beau matin d'été 1964: Les Barbouzes Angélique, marquise des anges Fantômas La ronde Cyrano et d'Artagnan La chasse à l'homme Le monocle rit jaune Banco à Bangkok pour OSS 117 Les gros bras 1963: Abel Gance, hier et demain (krótkometrażowy) Tante Aurore viendra ce soir (krótkometrażowy) Les tontons flingueurs Méfiez-vous, mesdames! Germinal Les grands chemins OSS 117 se déchaîne Symphonie pour un massacre Les femmes d'abord Mélodie en sous-sol Le vice et la vertu Des frissons partout Les bricoleurs 1962: Gigot Vol dans les plumes (krótkometrażowy) Le gorille a mordu l'archevêque Le diable et les dix commandements Le repos du guerrier Les filles de La Rochelle Un singe en hiver Konga Yo Rodophe Bresdin (krótkometrażowy) 1961: Les livreurs Les filles sèment le vent Les lâches vivent d'espoir 1960: Le sérum de bonté (TV) 1959: Détournement de mineures 1955: Le pain vivant

  Awards
Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa]
1963       Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment Gigot (1962)

Les Corons

---

music :Pierre Bachelet                                

                               lyrics: Jean-Pierre Lang

---

                                                        .1982    Polydor  2056 954 

Historia

---

Pierre Bachelet, mimo iż urodził się w Paryżu, to pokochał Calais i cały region Nord-Pas-de-Calais, gdzie mieszkał jako mały chłopiec. Kilkadziesiąt lat później stworzył piosenkę, która stała się hymnem całego regionu, a także klubu piłkarskiego RC Lens.
Les Corons, to opowieść o życiu w górniczym regionie Francji. Cała historia jest inspirowana prawdziwymi przeżyciami autora, który mieszkał w bliskim sąsiedztwie kopalni w Calais, gdzie pracował jego ojciec. Cała rodzina mieszkała w tytułowych „Les Corons”, czyli naszych śląskich familokach. Oczywiście mieszkania dla pracowników kopalń z Francji znacznie różniły się od tych budowanych w naszym regionie. Osiedla tworzone w XIX wieku były przeznaczone dla robotników i umiejscowione bardzo blisko zakładów pracy. Podłużny blok podzielony był na sześc lub dziesięć piętrowych mieszkań z wąskim ogródkiem na tyłach. Zbudowane były z cegieł, racjonalnie i bez ozdób. Wiele takich budynków zostało odrestaurowanych i dzisiaj są uważane za dziedzictwo kulturowe.
Północ Francji śmiało można porównać do Śląska, ponieważ tutaj również głównym źródłem dochodu był ciężki przemysł, a górnictwo zatrudniało zdecydowaną większość mieszkańców regionu. Węgiel odkryto tu już w 1660 roku i intensywne wydobycie trwało do końca XX wieku. Ludzie zamieszkujące te tereny są dumni ze swojego pochodzenia, doświadczeni przez los i lata trudnej pracy. Dlatego mogą wyróżniać się silną osobowością i niezłomnością w trudnych chwilach. To przecież tutaj miała miejsce największa katastrofa górnicza w Europie. W marcu 1906 roku zginęło 1099 osób. Jedną z przyczyn tej tragedii był wybuch metanu.
Tekst piosenki opowiada o miłości do swojej małej ojczyzny, codzienności mieszkańców Nord-Pas-de-Calais, dzieciństwie, górnikach, krajobrazie, walce i dramatach. W pierwszej zwrotce autor opowiada o powrocie swojego ojca z pracy, kiedy razem spędzają czas i jak jest mu wdzięczny za to kim jest. W drugiej części tej piosenki porusza kwestie swojego dzieciństwa, z którego był zadowolony i podkreśla tradycje tego regionu „Mój ojciec był górnikiem tak jak jego rodzice”. W ostatniej zwrotce pojawiają się ciemne strony i konsekwencje związane z pracą w kopalni, ale kończy to zdaniem „Kochali swoją prace jak kocha się swoją ojczyznę”.
Bardzo ważnym elementem jest refren od którego wszystko się zaczyna i powtarzany jest trzy razy. Krótki, ale wyraża bardzo dużo emocji:

Au Nord c’étaient Les Corons – Na północy były Corons
La terre c’était le charbon – Ziemia była węglem
Le ciel c’était l’horizon – Niebo było horyzontem
Les hommes des mineurs de fond – Ludzie, górnicy z głębi

Piosenka „Les Corons” stała się prawdziwym hymnem całego regionu i tradycyjnie jest odśpiewywana podczas wielu imprez, wydarzeń kulturalnych itp. Na przykład studenci z École des Mines de Douai, każde ważne wydarzenie na swojej uczelni rozpoczynają od zaśpiewania Corons, podobnie jest na uniwersytecie Sciences Po Lille.

Jest jeszcze klub piłkarski RC Lens dla którego jest to jedna z najważniejszych pieśni. Kibice tego klubu mają swój hymn „La Lensoise”, który jest adaptacją „Marsylianki”, ale od połowy 2000 roku „Les Corons” jest śpiewana zawsze przed rozpoczęciem meczu i podczas powrotu zawodników na drugą połowę. Na Stade Bollaert-Delelis rozbrzmiewa muzyka i wokal Pierre Bacheleta od drugiej zwrotki zaczynającej się słowami „I to było moje dzieciństwo…”, a refren wykonywany jest przez cały stadion a cappella.

Piosenka odniosła bardzo duży sukces na terenie całej Francji, kiedy tuż po premierze w 1982 roku znalazła się na drugim miejscu listy przebojów, a album na której znalazł się utwór, sprzedał się w nakładzie 1,125,000 egzemplarzy, uzyskując status złotej płyty.

                                             Tekst:

1 Nos fenêtres donnaient sur des f’nêtres semblables – Z naszych okien widać było podobne okna
Et la pluie mouillait mon cartable – A deszcz moczył mój tornister
Mais mon père en rentrant avait les yeux si bleus – Ale gdy wracał mój ojciec który miał oczy tak niebieskie
Que je croyais voir le ciel bleu – To wierzyłem że widzę błękitne niebo
J’apprenais mes leçons la joue contre son bras – Pobierałem lekcje gry obok jego ramienia
Je crois qu’il était fier de moi – Wierzyłem że był ze mnie dumny
Il était généreux comme ceux du pays – Był szlachetny tak jak inni z tego kraju
Et je lui dois ce que je suis – I jemu zawdzięczam to kim jestem

2 Et c’était mon enfance et elle était heureuse – I to było moje dzieciństwo, i było ono szczęśliwe
Dans la buée des lessiveuses – W oparach pralni
Et j’avais les terrils à défaut de montagne – I zamiast gór miałem hałdy
D’en haut je voyais la campagne – Z ich wysokości widziałem wioskę
Mon père était gueule noire comme l’étaient ses parents – Mój ojciec był górnikiem tak jak jego rodzice
Ma mère avait des cheveux blancs – Moja matka miała włosy białe
Ils étaient de la fosse comme on est d’un pays – Oni byli z kopalni tak jak my jesteśmy z ojczyzny
Grâce à eux je sais qui je suis – Dzięki nim wiem kim dziś jestem

3 Y’avait à la mairie le jour de la kermesse – I było merostwo w dzień odpustu
Une photo de Jean Jaurès – I zdjęcie Jean Jaures’ a
Et chaque verre de vin était un diamant rose – I każdy kieliszek wina był czerwonym diamentem
Posé sur fond de silicose – Który wyciszał pylicę
Ils parlaient de trente six et des coups de grisou – Mówili o 36 roku i eksplozjach metanu
Des accidents du fond du trou – Wypadkach tam w głębiach
Ils aimaient leur métier comme on aime un pays – Kochali swoją prace jak kocha się swoją ojczyznę
C’est avec eux que j’ai compris – I to dzięki nim zrozumiałem

Żródło: http://muzycznehistorie.24.edu.pl

Alma Cogan

Ur. 19.05.1932 r. w Londynie, zm. 26.10.1966 r. w Londynie. Po występach w rewiach scenicznych "Sauce Tartare" i "High Button Shoes" została dostrzeżona przez impresaria Wally'cgo Ridleya i podpisała kontrakt z wytwórnią HMV Records .
Karierę zaczynała jako balladzistka, ale na szersze wody wypłynęła nowatorskim jak na owe czasy hitem "Bell Bottom Blues", które w 1954 r. osiągnęło brytyjską Top 5. Nieco później nagrała własną wersję piosenki Kitty Kallen "Little Things Mean A Lot" i dwukrotnie wystąpiła w duecie z Frankie Vaughanem, jednak bez powodzenia.
Swój największy przebój (l. miejsce w Wielkiej Brytanii)- "Dreamboat" - wydała wiosną 1955 r. Na Gwiazdkę tego samego roku zaproponowała kolejne udane nagranie - "Never Do A Tango With An Eskimo". W duecie z Ronnie Hiltonem nagrała stone B jego notowanego na szczytach list singla "No Other Love", przez cały czas wytrwale opracowując też własne wersje różnych amerykańskich hitów, w tym "The Birds And The Bees" Jewela Akensa i "Why Do Fools Fall In Love" grupy Frankie Lymon And The Teenagers.
Pod koniec lat 50. miała na swoim koncie 18 przebojów, które były notowane na listach, więcej niż jakakolwiek inna współczesna piosenkarka. Odnosiła jednocześnie sukcesy jako wszechstronna gwiazda rozrywki, korzystając z luksusu prowadzenia własnego programu w telewizji. Na stronie B jednego ze swoich singli wystąpiła w kolejnym duecie, tym razem z Ocherem Nebbishem. Za pseudonimem Nebbish krył się w istocie sławny kompozytor Lionel Bart, który nie tylko obsadził Almę w musicalu "Oliver!", ale - ku zaskoczeniu środowiska show-businessu - planował też z nią ślub. Do wesela jednak nie doszło.
Pod koniec lat 50-tych. Cogan nie gościła już tak regularnie na listach przebojów. Zawsze chętnie rywalizowała jednak w nagrywaniu nowych opracowań znanych piosenek. Jej interpretacja żywiołowej kompozycji "Tell Him" z repertuaru The Exciters przegrała jednak z wersją Billie Davis. Na strome B jednego z singli Cogan, niespodziewanie pojawił się Paul McCartney grając na tamburynie. Alma odpowiedziała na ten komplement nagraniem "Eight Days A Week", będącym spóźnioną i chybioną próbą ustrzelenia miejsca na liście przebojów.
W marcu 1966 r. lekarze odkryli u niej raka. W okresie poprawy zdrowia napisała wiele piosenek pod pseudonimem Al Western, m.in. "Wait For Me" dla Ronniego Carrolla, "I Only Dream Of You" dla Joe Dolana. W okresie szczytowej popularności telewizyjnego serialu "Man From UNCLE" nagrała płytę na cześć gwiazdy serialu Davida Mc Calluma. Piosenka "Love Ya Illya" firmowana pseudonimem Angela And The Fans uzyskała w 1966 r. szeroką promocję w radiu i niemal dostała się na listę przebojów.
Jesienią tego samego roku, pracując w Szwecji Alma zapadła na zdrowiu i musiała wrócić do domu. 26 października 1966 r. przegrała walkę z nowotworem i zmarła w londyńskim Middlesex Hospital.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bell bottom blues/Love Me Again	Alma Cogan	03.1954	4[9]	-	HMV 7M 188	[written by Hal David-Leon Carr][original by Teresa Brewer]
Little things mean a lot/Canoodlin' Rag	Alma Cogan	08.1954	11[5]	-	HMV 7M 228	[written by Carl Stutz-Edith Lindeman]
I can' t tell a waltz from a tango/Christmas Cards	Alma Cogan	12.1954	6[11]	-	HMV 7M 271	[written by Dick Manning-Al Hoffman][original by Patti Page]
Dreamboat	Alma Cogan	05.1955	1[2][16]	-	HMV B 10 872	[written by Jack Hoffman]
Banjo' s back in town	Alma Cogan	09.1955	17[1]	-	HMV B 10 917 A	[written by Marshall Brown-Alden Shuman-Earle Shuman]
Go on by	Alma Cogan	10.1955	16[4]	-	HMV B 10 917 B	[written by Stuart Hamblen]
Twenty tiny fingers/Never Do A Tango With An Eskimo	Alma Cogan	12.1955	17[1]	-	HMV POP 129 A	[written by Roy C.Bennett-Sid Tepper]
Never do a tango with an Eskimo/Twenty Tiny Fingers	Alma Cogan	12.1955	6[5]	-	HMV POP 129 B	[written by Tommie Connor]
Willie can	Alma Cogan	03.1956	13[8]	-	HMV POP 187	[written by Felice Bryant-Boudleaux Bryant]
The birds and the bees	Alma Cogan	07.1956	25[4]	-	HMV POP 223 A	[written by Mack David-Harry Warren]
Why do fools fall in love/(The Same Thing Happens With) The Birds And The Bees	Alma Cogan	08.1956	22[3]	-	HMV POP 223 B	[written by Frankie Lymon-George Goldner]
In the middle of the house/Two Innocent Hearts	Alma Cogan	11.1956	20[4]	-	HMV POP 261	[written by Bob Hilliard]
You, me and us	Alma Cogan	01.1957	18[6]	-	HMV POP 284	[written by John /Sebastian Yradier]
Whatever Lola wants/Lucky Lips	Alma Cogan	03.1957	26[2]	-	HMV POP 317	[written by Richard Adler-Jerry Ross][z repertuaru Gwen Verdon]
The story of my life/Love Is	Alma Cogan	02.1958	25[2]	-	HMV POP 433	[written by Burt Bacharach-Hal David]
Sugartime/Gettin' Ready For Freddy	Alma Cogan	02.1958	16[11]	-	HMV POP 450	[written by Charlie Phillips-Odis Echols][z repertuaru Charlie Phillips & His Sugartimers]
Last night on the back porch/Mama Says	Alma Cogan with Michael Sammes Singers	01.1959	27[2]	-	HMV POP 573	[written by Lew Brown-Carl Schraubstader]
We got love/I Don't Mind Being All Alone	Alma Cogan with Don Riddelle Singers	12.1959	26[4]	-	HMV POP 670	[written by Kal Mann-Bernie Lowe]
Dream talk/O Dio Mio	Alma Cogan	05.1960	48[1]	-	HMV POP 728	[written by Bower, Shuman]
The train of love/The "I Love You" Bit	Alma Cogan with Michael Sammes Singers	08.1960	27[5]	-	HMV POP 760	[written by P. Anka]
Cowboy Jimmy Joe/Don't Read The Letter	Alma Cogan	04.1961	37[6]	-	Columbia DB 4607	[written by Scharfenberger, West]

Walking Seeds

Liverpoolska grupa łącząca psychodelię i grunge, założona w 1986r przez byłych członków MelO-Tones Johna Neesama (perkusja) i Boba Parkera (bas, gitara) występujący też krótko w Corinthians. Startem była zawierająca siedem tematów płyta demo, a debiutem czwórka „Know Two Much” z 1986r z dynamicznym „Tantric Wipeout".

 Przed nagraniem singla „Mark Chapman” (1987) odszedł Neesam, zastąpiony przez byłych członków Marshmallow Overcoat Tony'ego Morgana (perkusja) i Baza Suttona (gitara). Album Skullfuck nawiązywał do okładki płyty Grateful Dead (pierwotnie nawet do jej tytułu zmienionego prewencyjnie przez wytwórnię).
 Kolejny longplay Upwind Of Disaster, Downwind Of Atonement wydany w 1989r przez bardziej profesjonalną wytwórnię Glass Records realizowano w Nowym Jorku pod kierunkiem Marka Kramera z grupy Bongwater. Był ciekawą płytą, ale dalszą karierę zakłóciły zawirowania personalne.
Sutton odszedł do La, a przyjęty w jego miejsce Andy Rowan pojawił się na czwórce „Shaved Bratnik”, na której Walking Seeds sponiewierali bezlitośnie „Sunshine Of Your Love” Cream, i na minialbumie Sensory Depravation Chamber  Quartet Dwarf pojawił się psychodeliczny szaman Nick „Bevis Fond” Saloman i nowy basista Lee Webster.
 Gdy wytwórnia Glass zbankrutowała, zespół nagrał w 1990r dla Shimmy-Disk singel „Gates Of Freedom” z wersją „Astronomy Domin’” Pink Floyd na odwrocie. Singel „Reflection In A Tall Mirror/Sexorcist” wypełniały kuglarstwa Bevisa Fronda, a sfrustrowanej brakiem sukcesu grupie nie pomógł nawet zwerbowany z Dinosaur Jr gitarzysta Don Fleming.
 Łabędzim śpiewem był wydany przez Shakeskin album Earth Is Helt zawierający nagrany wcześniej w Niemczech materiał. Tony i Bob założyli zespół Del-Bloods (singel „Black Rabbitt" z 1991r), a później towarzyszyli White Bitch („Animal Woman”) i wraz z Martinem parodystycznej formacji Batloaf na „Meat Out Of Hell”. Webster i Baz Sutton założyli w tym samym roku grupę Froth.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Know Too Much	Walking Seeds	.1986	-	-	Probe Plus ‎ PP19T	-
Marque Chapman / Blathering-Out	Walking Seeds	.1987	-	-	Moral Burro cede 2	[produced by Sir Freddie Viadukt, The Walking Seeds]
Shaved Beatnik	Walking Seeds	.1989	-	-	Glass GLAEP 110	-
Sexorcist / Reflections In A Tall Mirror	Bevis Frond/ Walking Seeds	.1990	-	-	Clawfist PIG-1	-
Gates Of Freedom	Walking Seeds	.1990	-	-	Paperhouse PAPER#1	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Skullfuck	Walking Seeds	.1987	-	-	Probe Plus PROBE 13	[26.Indie Chart]
Upwind of Disaster, Downwind of Atonement	Walking Seeds	.1989	-	-	Glass GLACD 034	[produced by Kramer]
Sensory Deprivation Chamber Quartet Dwarf	Walking Seeds	.1989	-	-	Glass MGLALP 037	[produced by Nick Saloman]
Bad Orb, Whirling Ball	Walking Seeds	.1990	-	-	Paperhouse PAPCD 001	[produced by Kramer]
Earth Is Hell	Walking Seeds	.1991	-	-	Snake Skin ‎ SS006	-

Walkabouts

Amerykańska grupa z Seattle w stanie Waszyngton (USA), w której skład wchodzili absolwent filozofii Chris Eckman (śpiew, gitara), Caela Torgenson (śpiew, gitara) oraz bracia lidera, Curt (bas) i Grant (perkusja) Eckmanowie. Pierwszego zastąpił wkrótce Michael Wells, a do zespołu doszedł w 1989r Glenn Slater (instrumenty klawiszowe). Po odejściu Granta za perkusją siadł Terri Moeller, a skład uzupełnił Bruce Wirth (pedal steel, mandolina).

 Grupa wzięła nazwę z tytułu filmu Nicholasa Roega Walkabout („Przechadzka”), a ich dewizą było „łączenie fascynacji punkiem z umiłowaniem folkloru Appalachów”. Ograniczenia budżetowe zmusiły do kasetowego debiutu zawierającego jedynie cztery nagrania. Pierwszym rozprowadzanym profesjonalnie albumem był Cataract z 1989r z nastrojowym lamentem „Hell’s Soup Kitchen”.

Longplay Scavenger zrealizowany za pomocą odpowiednich środków zdobył popularność w Ameryce i Europie. Płyta Satisfied Mind opierała się na wersjach klasyki bluesa, country i rocka. Gościnnie wystąpili na niej Peter Buck (z R.M.), Mark Lanegan (Screaming Trees) i Ivan Kral (z Patti Smith Group), a w roli autorów m.in. Nick Cave, Neil Young i Charlie Rich.

 Album Setting The Woods On Fire (tytuł zaczerpnięty z tematu Hanka Williamsa) zawierał oryginalny materiał wsparty brzmieniem pedał steel, skrzypiec, mandoliny oraz przez tajemniczą Tiny Hat Orchestra. Krytycy porównywali płytę do przerzuconych w latach 90-tych Crazy Horse Neila Younga. Longplay Devil's Road był najbardziej komercyjnym dokonaniem, czym zawiódł część starych fanów, a może nawet wytwórnię Virgin, która zapewniła Walkabouts udział w nagraniu Warszawskiej Orkiestry Symfonicznej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Linda Evans/Cyclone	Walkabouts	.1987	-	-	Necessity S001	[produced by Bruce Calder, Tony Kroes, The Walkabouts]
Rag And Bone EP.	Walkabouts	.1989	-	-	Sub Pop SP 56	-
Where the Deep Water Goes EP.	Walkabouts	.1991	-	-	Sub Pop SP 117	-
Dead Man Rise EP.	Walkabouts	.1992	-	-	Sub Pop SP 150	[written by The Walkabouts]
The Light Will Stay On	Walkabouts	06.1996	123[2]	-	Virgin 7243 8 93294 2 1	[produced by Victor Van Vugt]
Lift Your Burdens Up	Walkabouts	.1997	-	-	Virgin 7234 894285 2 0	[written by Chris Eckman][produced by Victor Van Vugt]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
See Beautiful Rattlesnake Gardens	Walkabouts	.1988	-	-	Popllama PLCD 4129	[produced by Tony Kroes, Ed Brooks & the Walkabouts]
Cataract	Walkabouts	03.1989	-	-	Sub Pop SP 031	[produced by Tony Kroes, Ed Brooks & the Walkabouts]
Scavenger	Walkabouts	.1991	-	-	Sub Pop SP 124	[produced by Gary Smith]
New West Motel	Walkabouts	.1993	-	-	Creativeman Disc CMD-028	[produced by Ed Brooks & the Walkabouts]
Devil's Road	Walkabouts	.1995	-	-	Virgin 724384134921 [UK]	[produced by Victor Van Vugt]

Waitresses

Zespół amerykański założony w 1978r w Akron w stanie Ohio. Łączył new wave i pop, a popularność zdobył z początkiem lat 80-tych po przeniesieniu się do Nowego Jorku. Liderem grupy był gitarzysta Chris Butler (poprzednio w awangardowej rockowej formacji z Akron, Tin Huey), a skład uzupełniali: Patty Donahue (zm. w 1997r; śpiew), Dan Klayman (instrumenty klawiszowe), Mars Williams (saksofon), Tracy Warmworth (bas) i Billy Ficca (perkusja, poprzednio w Television).

 Po nagraniu niezależnego singla dla Clone w 1978r Waitresses podpisali w 1982 kontrakt z wytwórnią Ze Records rozprowadzaną przez PolyGram. Singel „I Know What The Boys Like" zdobył dyskotekową popularność dzięki interpretacji Patty Donahue, wyzywająco odmawiającej chłopcom tego, czego chcą. Album Wasn't Tomorrow Wonderful? wydany przez Polydor był największym rynkowym osiągnięciem grupy.
 Minialbum Could Rule The World If I Could Only Get This Parts ukazał się w Wielkiej Brytanii pod tytułem Make The Weather. Zawierał temat „Christmas Wrapping” popularny w rapowych klubach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Know What Boys Like/It's My Car	Waitresses	05.1982	-	62[6]	Polydor 2196	[written by Chris Butler][produced by Kurt Munkacsi, Chris Butler]
Christmas Wrapping/Hangover 1/1/83	Waitresses	12.1982	45[4]	-	Ze / Island WIP 6821	[written by Chris Butler][produced by Chris Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wasn't Tomorrow Wonderful?	Waitresses	02.1982	-	41[24]	Polydor 6346	[produced by Chris Butler, Kurt Munkacsi]
I Could Rule the World If I Could Only Get the Parts EP	Waitresses	12.1982	-	128[10]	Polydor 507	[produced by Chris Butler, Mike Frondelli]
Bruiseology	Waitresses	06.1983	-	155[5]	Polydor 810 980	[produced by Hugh Padgham, Chris Butler]