Romeo Santos

Anthony Santos (ur. 21 lipca 1981 r.), znany zawodowo jako Romeo Santos , jest amerykańskim wokalista,autorem piosenek, aktorem, producentem płyt i byłym wokalistą amerykańskiej grupy  Aventura . Po wydaniu kilku albumów z Aventurą, członkowie grupy poszli własną droga. Od tamtej pory Romeo rozpoczął karierę solową,od trzech lat wydał  siedem piosenek numer jeden na liście Hot Latin Songs i osiem numerów na liście utworów Tropical Songs.
Santos urodził się 21 lipca 1981 roku w Bronx w Nowym Jorku , ojciec pochodził z Dominikany, a matka z Puerto Rico . Miał skromne wychowanie, wraz z ojcem pracującym budownictwie, a matka pozostała w domu, aby dbać o rodzinę.

Przed sukcesem Aventura Santos założył grupę nazywaną "Los Tinellers", wraz z kuzynem Henrym i dwoma przyjaciółmi na początku lat dziewięćdziesiątych. Grupa wydała album zatytułowany Trampa de Amor , a pod koniec dekady zmienili nazwę zespołu na Aventure.
Romeo był głównym kompozytorem i producentem Aventura , amerykańskiego zespołu bachata z  Bronxu ,  i wokalistą zespołu. Aventura powstał w 1997 roku założony przez Anthony'ego Romea Santosa, Henry'ego Santosa, Lenny'ego Santosa i Maxa Santosa , wszystkich tubylców z  Bronxu, a także rodzin pochodzących z Republiki Dominikany.
Aventura dokonała wielkiego przełomu w 1999 roku, mając nadzieję na zerwanie muzyki bachaty z głównego nurtu tradycyjnej bazy i łączenie jej z muzyką pop ; A konkretnie hip hopu i R & B. W 2004 r. Piosenka " Obsesión " odniosła wielki sukces w wielu krajach, takich jak Francja, Niemcy i Włochy. Aventura wydała pięć albumów studyjnych w ciągu dziesięciu lat, tworząc wiele czołowych hitów takich jak "Obsesión", ale także "Un Beso", "Los Infieles", "El Perdedor", "Por Un Segundo", "Dile Al Amor" i " wiele innych.

Aventura rozpadła  się w 2011 roku. Według Romeo Santos grupa była "  przerwą robienia indywidualnych projektów".
W kwietniu 2011 r., Po swoim sukcesie jako autora tekstów piosenek i wokalisty Aventura, Romeo ogłosił, że opuści zespół, aby kontynuować karierę solową. 9 maja wydał pierwszy singiel z debiutanckiego albumu Formula, Vol. 1 , zwany "You". Piosenka znalazła się na pierwszej pozycji na listach Hot Latin Songs and Tropical Songs .Na  drugim singlu "Promise", nawiązał współpracę z wokalistą R & B Usherem. Podobnie jak   poprzedni  singiel, "Promise" znalazł  się na czele listy Hot Latin Songs and Tropical Songs .
W 2012 roku występował trzy wieczory w słynnym Madison Square Garden w Nowym Jorku. Spektakl został następnie zamieniony na pakiet CD i DVD, a następnie wydany jako live album The King Stays King: Sold Out at Madison Square Garden .

W 2014 r. podbił kolejny nowojorski punkt kontrolny, Yankee Stadium , dając podwójny show. Te koncerty stworzyły historię   Santosa,który stał się pierwszym łacińskim artystą nagrodzonym na stadionie. Ostatni raz dokonała tego Fania All-Stars,  na starym stadionie Yankee 24 sierpnia 1973 roku.

Jego drugi album Formula, Vol. 2 został wydany 25 lutego 2014 roku. Współpracował z Drake , Nicki Minaj , Marc Anthony'm , Carlosem Santaną , Tego Calderónem i Kevinem Hartem .Formula, Vol. 2 stał się najlepiej sprzedającym się albumem latynoskim 2014 roku. W lutym 2017 wydał nowy singiel "Héroe Favorito". 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You	Romeo Santos	05.2011	-	97[1]	Sony Latin	[19x-platinum-Latin][written by Romeo Santos]
Promise	Romeo Santos featuring Usher	11.2011	-	83[9]	Sony Latin	[5x-platinum-Latin][written by Romeo Santos, Pierre Medor, Richard Butler, Jr. ][produced by Rico Love]
Mi Santa	Romeo Santos featuring Tomatito	01.2012	-	-	Sony Latin	[4x-platinum-Latin][written by Romeo Santos][1.Hot Latin Tracks]
La Diabla	Romeo Santos	.2012	-	-	Sony Latin	[3x-platinum-Latin][written by Romeo Santos][1.Hot Latin Tracks]
Llévame Contigo	Romeo Santos	08.2012	-	-	Sony Latin	[4x-platinum-Latin][written by Romeo Santos][2.Hot Latin Tracks]
Llévame Contigo	Romeo Santos	08.2012	-	-	Sony Latin	[4x-platinum-Latin][written by Romeo Santos][2.Hot Latin Tracks]
Propuesta Indecente	Romeo Santos	09.2013	-	79[7]	Sony Latin	[20x-platinum-Latin][written by Romeo Santos][2.Hot Latin Tracks]
Odio	Romeo Santos featuring Drake	02.2014	-	45[1]	Sony Latin	[13x-platinum-Latin][written by Romeo Santos, Aubrey Graham ,Rico Love, Karen Rodriguez, Earl Hood ,Eric Goudy II ,Dwayne Nesmith, Noah Shebib ][1.Hot Latin Tracks]
Eres Mía	Romeo Santos	.2014	-	103	Sony Latin	[11x-platinum-Latin][written by Romeo Santos][2.Hot Latin Tracks]
Héroe Favorito	Romeo Santos	03.2017	-	77[1]	Sony Latin	[written by Romeo Santos][2.Hot Latin Tracks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Formula, Vol. 1	Romeo Santos	11.2011	-	9[23]	Sony Music 88765408921	[produced by Romeo Santos, Ivan Chevere ]
The King Stays King: Sold Out at Madison Square Garden	Romeo Santos	11.2012	-	65[2]	Sony Music Latin 8872 544275 2	-
Formula, Vol. 2	Romeo Santos	02.2014	-	5[33]	Sony Music Latin 8884 304168 2	[produced by Romeo Santos, Ivan Chevere ]

Victor Calderone

Victor Calderone-urodzony ur. 20 marca 1967 r na Brooklynie producent i DJ sceny house'owej .Wprowadzony na sceny klubowe Nowego Jorku przez starszego brata podpisuje w 1991r kontrakt z wytwórnią Sire.
Realizował remixy tak znanych wykonawców jak Beyoncé, Madonna, Whitney Houston, Janet Jackson, i Sarah Brightman.Wydawał także płyty pod swoim nazwiskiem osiągając szczyt listy Hot/Dance/Disco singlem "Give it up" w 1997r.
Powraca podobnym sukcesem w 2001r piosenką "Are you satisfied",gdzie partie wokalne wykonuje Deborah Cooper.
Współpracował z innymi producentami house,jak chociażby pierwszym zdobywcą Grammy w kategorii Dance Music-Peterem Rauhoferem,pod szyldem Collaboration.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Give it up	Victor Calderone	02.1997	-	1[1][14].Hot Dance/Disco	Empire State 38	[written by Victor Calderone][produced by Victor Calderone]
Beat Me Harder	Victor Calderone	10.1997	-	3[16].Hot Dance/Disco	Empire State 54 216	[written by Victor Calderone][produced by Victor Calderone]
Do it properly	The Collaboration	11.1999	-	7[14].Hot Dance/Disco	Star 69 604	-
Are you satisfied	Victor Calderone feat Deborah Cooper	03.2001	135[1]	1[2][13].Hot Dance/Disco	Tommy Boy 2206	[written by Victor Calderone,Deborah Cooper,Michael Vinciguerra][produced by Victor Calderone]
The drive	Victor Calderone	03.2003	-	46[6].Hot Dance/Disco	Statrax 34 001	-

Pat Campbell

Pat Campbell była członkinią irlandzkiej grupy The Four Ramblers w której występował Val Doonican.Grupa rozpadła się pod koniec lat 50-tych ,gdy Val zdecydował się na solową karierę.Pat póżniej zyskała dużą popularność jako disc jockey rozgłośni Radio Luxemburg i mistrzowskiego wykonania amerykańskich hitów country.Słynny Red Sovine był pod takim wrażeniem,że załatwił jej kontrakt nagraniowy z wytwórnią Major Minor w 1968r.
W 1969r odniosła swój największy sukces lokując swój singiel "The Deal" w Top40 brytyjskiej listy przebojów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Deal/The Mission	Pat Campbell	11.1969	31[5]	-	Major Minor MM 648	[written by Miles, Herston, Prather][produced by Tommy Scott]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Just A Quiet Conversation	Pat Campbell	.1970	-	-	Major Minor MCP 5051	[Produced by Tommy Scott]

Lucy Carr

Lucy Carr-ur. w 1976r w Essex,brytyjska modelka,aktorka i piosenkarka.Najbardziej znana jako partnerka Petera Stringfellowa i występów w programie telewizji BBC, Passport to the Sun.Miała kontrakt nagraniowy z wytwórnią Lickin'.
W 2002r wydaje swój debiutancki singiel "Missing You",który trafił do Top10 brytyjskiej Dance Chart i Top40 Singles Chart.Rok póżniej nagrywa kolejny singiel "This is Goodbye".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Missing You	Lucy Carr	01.2003	28[2]	-	Lickin' LICKINT 001	[written by Lucy Carr][produced by Dave Evans , Keith Uddin ]
This Is Goodbye	Lucy Carr	08.2003	41[2]	-	Lickin' LICKINT 002	-

Home

Home, grupa brytyjska. Powstała w lipcu 1970r w Londynie. Utworzyli ją czterej mało znani, ale cenieni muzycy: Mick Stubbs (ur.1947r - zm. 5.05.1999r)- voc, g, bnjo, k z Blue Rondos, Laurie Wisefield (ur. 1952r, Londyn) - g, voc i Cliff Williams [ur. 14.12.1949, Romford, Essex) - b, voc, obaj z Sugar, oraz Mick „Cookie" Cook (ur. 1943r - zm. 7.02,1996r) - dr, perc, voc z Crescendos.

W październiku 1973r dołączył Amerykanin Jimmy Anderson - k , który już wcześniej wspomagał Home w studiu, a w grudniu tego roku także Dave Skillin - voc, były muzyk Aardvark, który od dawna współpracował z formacją jako autor tekstów. Zakończyła działalność wiosną 1974, gdy Wisefield, Williams i Cook przyjęli propozycję stworzenia zespołu akompaniującego Alowi Stewartowi na trasie po Stanach. . Grupa po kilku miesiącach występów w londyńskich klubach zwróciła na siebie uwagę wytwórni CBS i podpisała z nią kontrakt.

Zadebiutowała w lipcu 1971r albumem "Pause For A Hoarse Horse", nagranym z gościnnym udziałem Clive'a Johna - k z Man i Johna Weidera - viol z Family, wyprodukowanym przez Mela Baistera. Było to dzieło zaskakujące świeżością i subtelnością. Sięgając w poszukiwaniu inspiracji do kalifornijskiego rocka psychodelicznego z jednej strony i do country rocka z drugiej, formacja stworzyła muzykę urzekającą delikatnością melodii, niezwykłym melancholijnym nastrojem oraz skromnymi, ale pełnymi smaku aranżacjami (m.in. wyborna harmonizacja głosów oraz pomysłowo prowadzone dialogi gitar), np. Tramp, Family, Pause For A Hoarse Horse, Bad Days, Moses. W listopadzie 1971r została zaproszona przez zespół Led Zeppelin ido udziału w jego koncertach na Wembley Empire Pool. Uznana przez prasę muzyczną za jedno z największych objawień w brytyjskim rocku tego okresu, nie odniosła jednak znaczącego sukcesu.
 We wrześniu 1972 trafił na rynek drugi album grupy, zatytułowany po prostu „Home". Powstał w londyńskich studiach Trident i Advision przy pomocy Johna Anthony'ego jako producenta. Pod względem stylistycznym był dokonaniem zbliżonym do debiutu, np. Dreamer, Knave, Fancy lady Hollywood Child, Dear Lord, Baby Friend O f Mine, Western Front, My Lady Of The Birds. Ale chociaż kompozycje zyskały bardziej przemyślany kształt, a brzmienie stało się pełniejsze i gładsze, płycie brakowało trochę lekkości i naiwnego uroku debiutu. Promowana singlem Fancy Lady Hollywood Child/Shady Lady, zyskała mimo wszystko pewną popularność.
 Wydany we wrześniu 1973 album „The Alchemist" powstał w  studiach Trident w Londynie i Rockfield w Walii, znowu pod  czujnym okiem Anthony'ego. Grupa zmieniła w tym czasie front i wychodząc od stylu, który wypracowała w poprzednich latach, nieoczekiwanie zwróciła się w stronę art rocka. Zaproponowała niezwykłą suitę The Alchemist w dwunastu częściach: Schooldays, The Old Man Dying, Time Passes By, The Old Man Calling (Save The People), The Disaster, The Sun's Revenge, A Secret To Keep, The Brass Band Player, Rejoicing, The Disaster Returns (Devastation), The Death O f The Alchemist i The Alchemist.
Zainspirowany przez Stubbsa i napisany przez Skillina tekst był opowieścią o niezwykłych losach alchemika i maga, który podjął nieudaną próbę ocalenia swojego rodzinnego miasta przed katastrofą, co przypłacił przedwczesną starością i śmiercią. Zilustrowała go muzyka bardziej wyrafinowana niż dawniej, chwilami bliska stylu Yes (np. The Disaster, The Sun's Revenge), ale o nieco bezdusznym, mechanicznym brzmieniu. Album nie był sukcesem. Powstała też czwarta płyta, ale gdy zespół się rozsypał, szefowie CBS podjęli decyzję o wstrzymaniu jej wydania. Na początku 1974 ukazał się tylko singel Green Eyed Fairy/Sister Rosalie. Stubbs zniknął  z pola widzenia rockowych fanów, a w 1999 zmarł na raka. Wisefield związał się z Wishbone Ash, a później współpracował m.in. z Rogerem Chapmanem i Tiną Turner. Williams kontynuował karierę w Bandit i AC/DC. Cook trafił do Groundhogs. On również zmarł - w 1996r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fancy Lady, Hollywood Child/Shady Lady	Home	09.1972	-	-	CBS S 7809	[written by M. Stubbs, D. Skillin][produced by John Anthony]
Green Eyed Fairy/Sister Rosalie	Home	05.1974	-	-	CBS S 2362	[written by M. Stubbs][produced by Adam Mitchell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pause for a Hoarse Horse	Home	.1971	-	-	CBS S 64356	[produced by Mel Baister]
Home	Home	.1972	-	-	CBS S 64752	[produced by John Anthony]
The Alchemist	Home	.1973	-	-	CBS S 65 550	[produced by John Anthony]

Only You

Written by :Vince Clarke

---

                                                                           

Historia

---

"Only You" to piosenka napisana przez  Vince'a Clarke'a. Napisał ją podczas pobytu w Depeche Mode, ale nagrał ją w 1982 roku po utworzeniu duetu Yazoo z Alison Moyet. Został on wydany jako pierwszy singiel Yazoo w dniu 15 marca 1982 roku w Wielkiej Brytanii. Po wydaniu w Wielkiej Brytanii singiel stał się   sukcesem, trafiając na 2 miejsce na UK Singles Chart. W Stanach Zjednoczonych piosenka została wydana w listopadzie 1982 r.  i trafiła na sześćdziesiąte siódme miejsce na Billboard Hot 100,jako jedyny singiel Yazoo.

Duet Yazoo tworzyli: wokalistka Alison Moyet oraz muzyk i kompozytor Vince Clarke, który wcześniej grał w zespole Depeche Mode, a po rozpadzie Yazoo założył Erasure.

Dlaczego duet Yazoo rozpadł się tak szybko? Bo już zaledwie po dwóch latach i nagraniu tylko dwóch albumów. Vince Clarke powiedział, że nie było między nim a Alison Moyet zbyt silnej więzi, żadnej przyjaźni. Kiedy zaczęli ze sobą pracować, praktycznie się nie znali, ale wyszedł im od razu przebój, więc firma płytowa dołożyła starań, by duet kontynuował działalność i nagrywał płyty.

Pierwszym utworem, jaki Vince Clarke i Alison Moyet wspólnie nagrali, była piosenka ,,Only You”, którą Vince Clarke uważa za jedną z najlepszych kompozycji, jakie kiedykolwiek stworzył. A stworzył tę kompozycję jeszcze w czasach, gdy był członkiem zespołu Depeche Mode. Nagrał ją jednak dopiero z Alison Moyet, uznając, że to soulowy głos Alison najlepiej pasuje do tego utworu.

                                           Piosenka na listach przebojów:

Yazoo 15.03.1982r Mute MUTE 20 67.US/2.UK  Flying Pickets 26.11.1983 Ten TEN 14 1.UK  Kylie Minogue featuring James Corden 9.11.2015 Parlophone 104.UK  Rita Coolidge .1983 A&M 2586 37.Adult Contemporary  Joshua Radin 05.2007 Columbia 125.US

Tekst piosenki: Looking from a window above Is like a story of love Can you hear me ? 'Came back only yesterday We're moving further away 'Want you near me All I needed was the love you gave All I needed for another day And all I ever knew... Only you Sometimes when I think of her name When it's only a game And I need you Listen to the words that you say It's getting harder to stay When I see you All I needed was the love you gave All I needed for another day And all I ever knew Only you This is gonna take a long time And I wonder what's mine Can I take no more ? Wonder if you'll understand It's just the touch of your hand Behind a closed door All I needed was the love you gave All I needed for another day And all I ever knew... Only you

Proof

DeShaun Dupree Holton (ur. 2 października 1973 – zm. 11 kwietnia 2006 w Detroit) - znany jako Proof, amerykański raper i członek grupy D12. Proof był przez dłuższy czas bliskim przyjacielem i publicznym asystentem Eminema, rozpoznawany jako: Big Proof, P, Dirty Harry, i Oil Can Harry. Proof rozpoczynał swoją karierę w hip hop Shop, hip-hopowym klubie w Detroit, organizując walki freestyle. To właśnie tam poznał ludzi, którym zaproponował stworzenie grupy, która później nazywała się D12. Proof zginął o 4:30 nad ranem w clubie "CCC" w Detroit w wyniku strzelaniny. Został postrzelony trzykrotnie w korpus oraz głowę, zmarł na miejscu. Zabójca Big Proof'a został uniwinniony, gdyż sąd uzanał to za obronę własną.

Urodzony w Detroit rymować zaczął w dziecińswtwie jako 14 latek. W 1995r wydał singiel pt. "Searchin" przez to stał się bardziej znany. Przez pewien czas prowadził bitwy w Hip Hop Shopie (Skate Shopie). Proofa piosenki można bylo usłyszeć na undergroundowych składankach jedna z takich składanek to "Detroit Hip-Hop Volume 1" gdzie pojawiły się 2 kawałki Proofa "Da Science" i "Wuch U No" .W 1995 roku Proof zaprzyjaźnił się z Eminemem któremu próbowal pomoc w wybiciu w srodowisku Hiphopowym w Detroit. Rok później Proof pomogał Eminemowi w tworzeniu jego albumy ale mimo pomocy płytka nie odniosła sukcesu.
W 1997 roku pod nazwa 5 Elementz wydał pierwxszą EP tego zespoły pt. "Yester Years EP" po zapoznaniu się z Bugzem założyli zespoł znany jako D12. Pod koniec 1997 Proof wydał płytkę z D12 "The Underground EP" a w 1998 wydaje płytkę z zespołem 5 Elementz - "The Album That Time Forgot".
W 1999 roku Bugz zostaje zamordowany na jego miejsce do zespołu D12 wchodzi Swifty. W 2001 wydaje płytke z D12 - "Devil's Night" ta płytka uzyskała grono fanów kawałki promujące ją to "Fight Music" i "Purple Pills". W 2002 roku występuje w filmie opartym o życiorys Eminema "8.Mila" w tym roku wydarzyło się bardzo dużo w życiu Proof'a. Również przez ten czas koncertuje u Boku Ema". W 2004 wydaje płytke z D12 o nazwie "D12 World".
W 2005 roku wydaje swój debiutancki album "Searchin' For Jerry Garcia" który odnosi minimalny sukces. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The remedy/Can u stop?/Kentucky niggaz/No more	Proof	10.2002	-	61[1].Hot 100 Singles Sales	Inteligent 606

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Searching for Jerry Garcia	Proof	08.2005	-	65[2]	Iron Fist 60 297

Alexis HK

Alexis Djoshkounian znany lepiej pod nazwą Alexis HK (ur. 2 kwietnia 1974 w Yvelines we Francji ) jest francuskim piosenkarzem i autorem tekstów.
Alexis Djoshkounian zaczął karierę w młodym wieku. W 1997 roku został odkryty przez Olafa Hunda, kierownika wytwórni Musiques Hybrides, gdzie nagrał debiutancki album Anti- héros notoire pod pseudonimem Alexis Hashka. Ograniczona produkcja sprzedała się podczas turnee.Utwór  "C'que t'es belle" został użyty na kompilacji Petites scènes en chanson, który zwiększył jego popularność.

W latach 1998-2000 występował na różnych koncertach, w towarzystwie Emmanuela "Mana" Chabbey (kontrabas), Philippe Létanga (bas, gitara), Peyo Lissarrague (perkusja) oraz braci  i członków Trad'Ouir; Marca Riou (perkusje, flet ) i Grégoire Riou (akordeon).

Drugi album Belle Ville został  wydany w 2002 roku przez Hunda. Wraz z większym sukcesem albumu podpisał kontrakt z Labels, która   ponownie  wydała jego debiutancki album, dodając trzy kolejne bonusowe utwory i filmowy remake muzyczny dla udanego singla "C'que t'es belle". Hashka (skrócony do HK) rozpoczął  kolejne turnee promocyjne, a także występy na festiwalach muzycznych, w tym "Printemps de Bourges" i Les Francofolies de La Rochelle .

W 2004 r., wciąż w Labels, dokoptował kolejnych muzyków,kontrabasistę Jérome Boivina  z Java oraz gitarzystę Sébastiena Martela, a także norweską piosenkarkę Silje Grepp na swoje tornee , a w 2005 roku wydał C'que t'es belle en live. Zawierał  wiele   kawałków nagranych podczas sesji w stacji radiowej FIP (znanej również pod nazwą France Inter Paris).
W dniu 23 marca 2009 r. wydał swój album Les Affranchis wyprodukowany przez Matthieu Balleta z muzykami z zespołu Alexis HK, Philippe Entressangle, Simonem Mary, Pierre Sangra, Joseph Racaille, Jerome Bensoussan i   Liz Cherhal i Renan Luce jako wokalistkami. Następnie odbyła się obszerna trasa, która zakończyła się koncertem w Olimpii w Paryżu.
We wrześniu 2012 r. Wydał swój album Le dernier présent z tytułowym utworem wydanym wcześniej jako singiel.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Le dernier présent	Alexis HK	09.2012	192[1]	-	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Belleville	Alexis HK	02.2003	150[1]	-	-	-
L'homme Du Moment	Alexis HK	10.2004	128[2]	-	-	-
Les affranchis	Alexis HK	04.2009	69[11]	-	Musiques Hybrides 8754060	-
Ronchonchon et compagnie	Alexis HK	10.2010	146[3]	-	-	-
Le dernier présent	Alexis HK	09.2012	22[8]	-	-	-

Ali

Pochodzący z Maroka twórca legendarnej francuskiej grupy Lunatic. Po rozpadzie formacji, spowodowanym odejściem - Booby z wytwórni 45 Scientific (którą zatożył razem z Geraldo i Jean Pierre Seckiem w 1998), Ali również postanowił skupić się na pracy solowej.
Udzielił się gościnnie na płycie "Rien A Perdre, Rien A Prouver" kolegi z wytwórni:Hi Fi, a także na wydanej w 2004 roku kompilacji "Sang D'Encre: Haut Debit", gdzie pojawił się w "Lamentation", nagranym razem z Keydj. Do utworu powstał klip, nakręcony podczas pobytu ekipy 45 Scientific w Palestynie, gdzie mieli możliwość spotkania się z legendarnym przywódcą kraju Jasserem Arafatem tuż przed jego śmiercią.
Ali przez wiele miesięcy w ciszy pracował nad debiutanckim albumem "Chaos Et Harmonic", który ukazat się 7 czerwca 2005 roku. Krążek został w całości wyprodukowany przez Freda i Geraldo - producentów 45 Scientific. Znalazło się na nim 14 utworów, na których gościnnie udzielili się m.in. Hi Fi, Kedj czy Wallen. Ali, w przeciwieństwie do Booby, wybrał kompozycje bardziej stonowane, którym daleko do przebojowości. Tym samym kontynuował drogę obraną jeszcze za czasów Lunatic, gdzie w tekstach krążył wokót tematów refleksyjnych, powiązanych z religią - w przeciwieństwie do bardziej agresywnego Booby.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Chaos Et Harmonie	Ali	06.2005	14[15]	-	-	-
Le rassemblement	Ali	01.2011	95[4]	-	-	-
Que la paix soit sur vous	Ali	03.2015	60[3]	-	-	-

The Party

The Party jest amerykańskim zespołem pop . Grupa ta pierwotnie składała się z Alberta Fieldsa , Tiffini Hale, Chase Hamptona , Deedee Magno i Damona Pampolina, z których wszyscy byli członkami Klubu All New Mickey Mouse od 1989 r. do 1991 r.
W 2013 r. grupa reaktywowała się bez Tiffini Hale .

W 1990 roku Disney Channel utworzył zespół pop składający się z ówczesnych członków obsady klubu Mickey Mouse Club 1989-1994 (znanego także jako MMC ). W ramach promocji zespołu odbył się konkurs na nazwę. Rezultatem była nazwa The Party, która jest słowem "Pozytywnie   odzwierciedlająca dzisiejszą młodość".
Grupa była również pierwszym zespołem ,który podpisał kontrakt z   wytwórnią Hollywood Records zorientowanej na pop-muzykę firmy Walt Disney Company, która w tym czasie była dystrybuowana przez Elektra Records .
Debiutancki album The Party został wydany w sierpniu 1990 r. dla Hollywood Records . Pierwszy singiel, "Summer Vacation", odniósł znaczący sukces, osiągając 72 pozycję na liście Billboard Hot 100 . Następne single, "I Found Love" i "That's Why" (które doprowadziły grupę do znacznie większej publiczności, dzięki częściowo remiksowanej wersji i dodaniu wokalu rap), osiągnęły odpowiednio # 79 i # 55. Album doszedł do  116 miejsca na Billboard 200 Album Chart.
 W tym czasie Disney Channel wyprodukował specjalny tytuł "Party: In Concert". Sukces grupy przyniósł występy na dużych trasach koncertowych, takich artystów jak Taylor Dayne czy Vanilla Ice . Grupa pojawiła się także na różnych koncertach, takich jak Live with Regis and Kathie Lee , Into the Night starring Rick  Dees  i The Party Machine with Nia Peeples . Latem następnego roku "Summer Vacation" został ponownie wydany w formie zremiksowanej.

W 1991 r.  została wydana EP-ka z coverami i remiksami , In the Meantime, in Between Time , która miała utrzymywać uwagę fanów , aż grupa skończy swój kolejny album, ale EP-ka miała własne życie. Cover utworu Dokken "In My Dreams" stał się największym hitem zespołu na listach, osiągając 34 pozycję na liście Billboard Hot 100 i # 16 na R & R (Radio i Records Chart Top 100).

W 1992 roku, wraz z wydaniem drugiego albumu grupy, Free , zespół wykazał rozwój wraz ze zmieniającym się brzmieniem i bardziej zorientowanymi na dorosłych tekstami. Teddy Riley napisał trzy utwory tego albumu, w tym nowy tytuł zatytułowany "Free", który został remiksowany przez muzyków domowych E-Smoove'a i Steve'a "Silk" Hurleya . Dr Dre wyprodukował utwór "Let's Get Right Down To It", a sama grupa zaangażowała się także w pisanie i produkcję albumu, który po raz kolejny wylądował na kolejnej trasie koncertowej - tym razem otwierając koncerty Color Me Badd .  Jednak album nie był tak udany  jak poprzednie, co skłoniło Damon Pampolina do opuszczenia grupy.

W 1993 roku grupa rozpadła się, a wytwórnie Hollywood / Elektra Records wydały The Party's Over...Thanks for Coming. Ten pożegnalny album składał się z odrzutów z sesji Free  w połączeniu z innymi piosenkami nagranymi przed rozpadem grupy.

W 1997 r. Hollywood / PolyGram Records wydała album zatytułowany "The Party"; Miał niewielki sukces  i nie był promowany przez zespół.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summer Vacation	The Party	07.1990	-	72[9]	Hollywood 64 945	[written by Michael Ross, Matt Dike, Albert Fields, Damon Pampolina, D. J. Dino, M. C. Gizmo][produced by Ricky .The Rocket. Ross ][21[6].Hot Disco/Dance;Hollywood 66 620 12"]
I Found Love	The Party	11.1990	-	79[11]	Hollywood 64 931	[written by Anne Preven][produced by John "Jellybean" Benitez]
That's Why	The Party	03.1991	-	55[12]	Hollywood 64 903	[written by Linda Mallah, Stephen Bray, Albert Fields][produced by Stephen Bray]
Summer Vacation	The Party	06.1991	-	86[5]	Hollywood 64 945	[written by Michael Ross, Matt Dike, Albert Fields, Damon Pampolina, D. J. Dino, M. C. Gizmo][produced by Ricky .The Rocket. Ross ]
In My Dreams	The Party	11.1991	-	34[18]	Hollywood 64 832	[written by Mick Brown, Don Dokken, George Lynch, Jeff Pilson][produced by Julian Raymond][#77 hit for Dokken in 1986][35[5].Hot Disco/Dance;Hollywood 66 464 12"]
Free	The Party	10.1992	-	-	-	[written by Anne Preven][produced by John "Jellybean" Benitez][40[2].Hot Disco/Dance;Hollywood 66 388 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Party	The Party	10.1990	-	116[20]	Hollywood 60 980	[produced by Stephen Bray,Jellybean Benitez,Andre Cymone,Deborah Gibson,Matt Dike,Michael Ross]
In the Meantime, In Between Time	The Party	10.1991	-	77[12]	Hollywood 61 225	[produced by Jellybean Benitez, Stephen Bray, Albert Fields, Julian Raymond, Andre Williams, Keith Williams]
Free	The Party	09.1992	-	163[4]	Hollywood 61 358	-

Passport

Passport - niemiecki zespół fusion założony w 1970 roku przez saksofonistę Klausa Doldingera. Regularnie wydając płyty, które od lat utrzymują się na wysokim poziomie, Passport stał się niesamowicie popularny u naszych zachodnich sąsiadów. Zespół gra muzykę ciekawą i różnorodną, bardzo rzadko eksperymentując, czy oddalając się od wzorców elektrycznego jazzu lat '70tych, przez co trafia do słuchaczy szukających w muzyce raczej spokoju, niż wyzwań.
 Obecny skład zespołu tworzą: Klaus Doldinger (saxophones & flute), Roberto di Gioia (keyboards), Ernst Ströer (percussion), Patrick Scales (bass), Peter O´Mara (guitar), Christian Lettner (drums), Biboul Darouiche (percussion).
Leader Passportu, Klaus Doldinger, urodził się 13 maja 1936 roku. Ukończył konserwatorium w Dusseldorfie w 1957 roku, a szlify jazzowe zdobywał na warsztatach prowadzonych przez K. Clarke'a, M. Roacha, D. Byrda i J. Griffina. Doldinger prócz prowadzenia swojego zespołu, znany jest jako twórca muzyki filmowej (m.in. 'Niekończąca się opowieść', 'Okręt').

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cross-Collateral	Passport	03.1975	-	137[7]	Atco 107	[produced by Klaus Doldinger]
Iguaçu	Passport	04.1977	-	191[3]	Atco 149	[produced by Klaus Doldinger]
Sky blue	Passport	06.1978	-	140[7]	Atlantic 19 177	-
Oceanliner	Passport	04.1980	-	163[4]	Atlantic 19 265	[produced by Klaus Doldinger]
Blue Tattoo	Passport	08.1981	-	175[3]	Atco 107	[produced by Klaus Doldinger]

Tom Paxton

Ur. 31.10.1937 r. w Chicago w stanie Illinois, USA. Muzyką folkową zainteresował się podczas stu
diów na Uniwersytecie’ Oklahoma. W 1960 r. przeniósł się do Nowego Jorku,- gdzie wkrótce stał się popularną postacią w kręgach artystycznej cyganerii z Greenwich Village.
Profesjonalnie zadebiutował na estradzie klubu Gaslight, lansującego folkowych wykonawców. Klub sfinansował też wydanie pierwszej, nagranej na żywo, długogrającej płyty Paxtona. Kompozycjami piosenkarza zainteresowały się lewicujące wydawnictwa: „Sing Out!” i „Broadside”, zainteresowane nawiązującą do ideologii Pete’a Seegera i Boba Gibsona twórczością pieśniarza.
W 1963 r. ballada Paxtona „The Marvellous Toy” zdobyła popularność w wykonaniu grupy Chad Mitchell Trio, do której autor próbował bezskutecznie przyłączyć się jako wokalista. W 1964 r. podpisał kontrakt z wytwórnią Elektra, debiutując i najpopularniejszym do dziś albumem Ramblin’ Boy. Płyta ujawniła typową dla Paxtona różnorodność inspiracji, a tematy: „The Last Thing On My Mind”, „Goin" To The Zoo” i „I Can’t Help But Wonder Where I’m Bound” stały się obowiązkowymi numerami recitali piosenkarza.
 Późniejsze płyty zawierały równie barwny repertuar obejmujący romantyzm, protest, piosenki dziecięce i doraźną satyrę polityczną: „Lyndon ; Johnson Told The Nation” z albumu Ain’t That News i „Talkin’-Vietnam Pot Luck Blues” (aluzja do przysłowia: „Better pot luck today, than humble pie tomorrow” — „lepszy wróbel w garści niż kanarek na dachu” - odnoszącego się w piosence do „wróbla, którego nie schwytano w Wietnamie’’) z longplaya Morning Again.
Płyty The Things I Notice Now i Tom Paxton 6 umocniły   renomę Paxtona jako w pełni dojrzałego kompozytora, choć słuchacze preferowali proste kompozycje w rodzaju „Jennifer’s Rabbit” i „Leaving London”. Na początku lat siedemdziesiątych artysta rozstał się z Elektrą. Pomimo spadku nakładów płyt zachował grono przysięgłych wyznawców, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, gdzie osiadł na krótki okres. Pobyt w Europie zaowocował trzema albumami, z których najciekawszy był . pierwszy, How Come The Sun, z 1971 r. Temat „The Hostage” i opisywał bunt i masakrę więźniów w stanowym zakładzie karnym w Attica pod Nowym Jorkiem i miał się stać przebojem Judy Collins.
 Paxtonowi nie było dane zdobyć legendy towarzyszącej jego rówieśnikom: Bobowi Dylanowi, Philowi Ochsowi lub Erikowi Andersonowi, jednak twórczy dorobek artysty dokumentuje jego wrażliwość wspartą solidnym muzycznym rzemiosłem.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Things I Notice Now	Tom Paxton	08.1969	-	155[4]	Elektra 74 043	[produced by Peter K. Siegel]
Tom Paxton 6	Tom Paxton	06.1970	23[5]	184[4]	Elektra 74 066	[produced by Milton Okun]
The Compleat Tom Paxton	Tom Paxton	04.1971	18[4]	-	Elektra EKD 2003 [UK]	-
How Come the Sun	Tom Paxton	08.1971	-	120[3]	Reprise 6443	[produced by David Horowitz, Tom Paxton]
Peace Will Come	Tom Paxton	08.1972	47[1]	191[4]	Reprise 2096	[produced by Tony Visconti]

Camille

Camille Dalmais (znana jako Camille) - ur. 10 marca 1978 w Paryżu francuska piosenkarka, autorka tekstów i okazyjnie aktorka. Poza swoją twórczością solową, znana jest także z występów z grupą Nouvelle Vague.
     Swoją pierwszą piosenkę Un Homme Déserté wykonała w wieku 16 lat na weselu. Od tej pory rozpoczęła śpiewać będąc pod wpływem muzyki folk z lat 60. i soul lat 70-tych.

Biorąc lekcje śpiewu, jednocześnie występowała w paryskich klubach jazzowych, a w roku 2001 wystąpiła w filmie Les Morsures de l'Aube, wykonała także utwór La Vie la Nuit umieszczony na płycie ze ścieżką filmową. W roku 2002 rozpoczęła pracę nad swoim debiutanckim albumem Le Sac de Filles, jednocześnie odnosząc sukces wydając singel Demeure d'un Ciel.

Pierwszy album pt. "Le Sac des Filles", ukazał się w 2002 roku. Większość piosenek znajdujących się na nim przypomina stylistyką francuskie utwory z lat 30 i 40. W 2004 roku rozpoczęła współpracę z Nouvelle Vague, będącego pod silnymi wpływami kierunku bossa nova. Zespół tworzy covery utworów nowej fali  oraz post-punkowej klasyki muzycznej...
Druga płyta - "Le Fil", ukazała się w 2005 roku. Jest w całości utrzymana w tonacji H-dur. Można na niej usłyszeć pianino i kontrabas, jednak głównym podkładem muzycznym są dźwięki wydawane przez Camille.
Ostatni album "Music Hole", został wydany w marcu 2008 roku i jest w pewnym sensie kontynuacją idei z poprzedniego krążka. Zapraszając do współpracy wielu artystów (beatbox’erów, artystów body percussion), Camille w dalszym ciągu próbuje udowodnić, że najlepszym instrumentem jest własne ciało.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Fra	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Que je t'aime	Camille	06.2012	-	128[2]	Virgin	[written by Jean Renard, Gilles Thibaut][produced by Camille,Clément Ducol]
Home Is Where It Hurts	Camille	10.2016	-	108[2]	Virgin	[written by MaJiKer,Dominique Dalcan,Camille ][produced by Camille,MaJiKer]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Fra	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Le sac des filles	Camille	02.2003	-	90[1]	EMI 7243 8 12782 2 2	-
Le fil	Camille	02.2005	-	4[96]	Virgin 56 3878 2	[2x-platinum-Fra]
Le fil / Le sac des filles	Camille	11.2005	-	163[6]	-	-
Live au Trianon	Camille	03.2006	-	22[29]	Virgin 3547142	-
Music Hole	Camille	04.2008	178[1]	-	EMI 5099920695927	[platinum-Fra][produced by Camille , Majiker]
Ilo veyou	Camille	10.2011	-	3[58]	Virgin 0298290	-
Ilo lympia	Camille	02.2013	-	54[5]	Virgin 9032392	-

Non-Fiction

Non-Fiction, grupa amerykańska. Utworzona w 1990r w Nowym Jorku przez Dana Lorenzo - g. Od początku współtworzyli ją Kevin Bolembach   i Mike Cristi - dr, a po kilku miesiącach, już po nagraniu płyty Preface, dołączył Alan Tecchio - voc z zespołu Watchtower (współpracował już z Lorenzo - w formacji Hades).
 Pierwszych, półprofesjonalnych nagrań dokonała już w 1990r w trzyosobowym składzie. Zebrała je na minialbumie Preface, wydanym tylko w Europie. W 1991r podpisała kontrakt z firmą Grand Slamm. Między marcem a sierpniem tego roku przygotowała wraz z producentem Billem Klattem płytę In The Know. Przedstawiła na niej własną, wyjątkowo mroczną odmianę muzyki heavy metal, opartą na hardrockowych wzorach z lat siedemdziesiątych, m.in. na dorobku Black Sabbath, ale urozmaiconą elementami nowego rocka amerykańskiego, choćby stylów Soundgarden i Alice In Chains, np. Mortify Me, Could've, Put U Off,I Hate To Tell You, Farewell To Welfare.
 Rok później zrealizowała przy pomocy Masona Temple'a jako współproducenta album It's A Wonderful Lie. Oprócz utworów przypominających zawartość poprzedniego albumu, jak Reason To Die, Peaked, A Million Tears Ago czy Sound Decisions, zaproponowała tym razem np. nastrojowy obrazek dźwiękowy na gitary akustyczne - No Comment, stylizację rhythm'n'bluesową-The Last Time, a nawet zwykłą, błahą piosenkę - Next To Nothing.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Preface	Non-Fiction	.1991	-	-	Grand Slamm SLAMCD 33	[produced by Bill Klatt, Non-Fiction]
In The Know	Non-Fiction	.1992	-	-	Grand Slamm 13167 2 2	[produced by Mason Temple, Non-Fiction]
It's A Wonderful Lie	Non-Fiction	.1996	-	-	Facticious Music SPV 085-18242 [Ger]	-

Craig Armstrong

Urodzony w Glasgow, w 1959 r., Craig Armstrong nie jest typowym kompozytorem filmowym, mającym za sobą klasyczną przeszłość i wykształcenie. Co prawda, studiował na Królewskiej Akdedmii Muzycznej w Londynie ale tak naprawdę, podobnie jak min. James Newton Howard, jego droga ku uznaniu w przemyśle filmowym, kroczyła przez ścieżkę udeptaną mocną współpracą z muzykami i zespołami tworzącymi na obrzeżach kultury masowej i muzyki popularnej. Armstrong odpowiedzialny był za aranżacje oraz smyczkowe orkiestracje dla wielu znanych zespołów i muzyków takich jak Massive Attack, Madonna czy U2.
Początek jego filmowej kariery datuje się na 1996 roku kiedy to współskomponował muzyczną ilustrację do światowego hitu, kontrowersyjnej adaptacji Romeo i Julii australijskiego reżysera Baza Luhrmanna. To z nim zbierał jak dotąd największe laury swojej filmowej kariery, zdobywając Złoty Glob, World Soundtrack Award, nagrodę BAFTA i AFI za ilustracje do musicalu Moulin Rouge! , będąc równocześnie odpowiedzialnym za rewelacyjne aranżacje znanych przebojów na potrzeby barwnego widowiska.

 Armstrong nie napisał jak dotąd muzyki do wielu filmów, lecz jego kompozycje w lwiej części zostają zauważalne oglądając na filmy na dużym ekranie. Znany jest przede wszystkim z muzyki do takich filmów jak Plunkett i Macleane, Kolekcjoner kości z Denzelem Washigtonem, z którego reżyserem Philipem Noycem współpracował ponownie przy Spokojnym Amerykaninie; To właśnie miłość oraz ostatni sukces - Ray Taylora Hackforda, za który otrzymał nagrodę Grammy. Nobilitacją z pewnością była współpraca z samym Oliverem Stonem przy World Trade Center. Dużym powodzeniem i znakomitymi opiniami cieszą się również jego tzw. concept-albumy jak The Space Between Us, As If To Nothing, gdzie współpracuje z znanymi muzykami i wokalistami czy prace kompilacyjne Film Works i Piano Works. O mało co nie napisał muzyki do drugiej części Tomb Raider (zastąpiony przez Alana Silvestri).

Craig Armstrong pozostaje jednym z najbardziej utalentowanych twórców tzw. "średniego pokolenia", poruszając się w specyficznym języku muzycznym, który stanową mocno emocjonalne smyczki, solowy fortepian, odrealnione chóry oraz ambientowa elektronika. Składniki, które można znaleźć w większości jego filmowych i poza-filmowych prac.

                                                               Filmografia

1996: Romeo + Juliet – BAFTA and Ivor Novello awards.     1997: Orphans     1998: The Negotiator – Opening credit track ("Rise")     1999: Plunkett & Macleane     1999: Best Laid Plans     1999: The Bone Collector     2000: Romeo Must Die     2001: Moulin Rouge! – Golden Globe Award for Best Original Score     2001: Kiss of the Dragon     2002: The Magdalene Sisters     2002: The Quiet American     2003: Love Actually     2003: Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life – Track ("Lab Scene"[9][10])     2004: The Clearing     2004: Ray – Grammy Award for Best Original Score     2004: Layer Cake – Track ("Ruthless Gravity")     2005: Fever Pitch     2005: Must Love Dogs     2006: World Trade Center     2007: Elizabeth: The Golden Age (with A. R. Rahman)     2008: The Incredible Hulk     2010: Wall Street: Money Never Sleeps     2010: Neds     2011: In Time     2013: The Great Gatsby     2015: Far from the Madding Crowd     2015: Victor Frankenstein     2016: Me Before You     2016: Snowden     2016: Bridget Jones's Baby

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This Love / Rise	Craig Armstrong feat. Elizabeth Fraser	08.1998	84[1]	-	Melankolic SADD3	[produced by Craig Armstrong, Marius de Vries]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Plunkett & Macleane OST	Craig Armstrong	04.1999	93[4]	-	Melankolic CDSAD7	[produced by Craig Armstrong, Stephen Hilton]
As If to Nothing	Craig Armstrong	04.2002	61[1]	-	Melankolic CDSAD13	[produced by Craig Armstrong]
Piano Works	Craig Armstrong	06.2004	172[1]	-	Sanctuary CACDX3	[produced by AGF, Craig Armstrong, David Donaldson, Geoff Foster]

Left Eye

Jedna z najpopularniejszych i najbardziej charyzmatycznych wokalistek-raperek lat 90-tych. Wraz z Aaliyah ze względu na bardzo wczesną śmierć uważana za tragiczną postać świata r&b początku XXI w.
 Ogromną sławę i popularność Left Eye zawdzięczała występom w ramach jednego z najlepszych żeńskich zespołów w historii czarnej muzyki - tria   TLC, W ramach tej formacji artystka, która podkreślała swą osobowość specyficznym malunkiem pod lewym okiem, nagrała trzy bestsellerowe albumy. Lopes miała też niewielki wkład w czwarty krążek w dyskografii TLC, który ukazał się jednak już po jej śmierci.
 Obdarzona charakterystycznym, zapadającym błyskawicznie w pamięć głosem artystka z powodzeniem łączyła rapowanie ze śpiewem. Jej teksty pełne były afroamerykańskiej dumy, pogardy dla szablonowego, przewidywalnego życia i manifestowały poglądy silnej, niezależnej kobiety zdolnej w walce o własne dobro zniszczyć wszystko, co napotka na swej drodze. Pomimo niezwykłych sukcesów jako członkini TLC, Lopes nie czuła się w pełni dowartościowaną i samodzielną artystką, stąd też od połowy lat 90-tych zaczęła mocno działać jako solowa twórczyni.

 Objawiało się to częstymi występami gościnnymi u innych muzyków, m.in.:   Keitha Sweata, Method Mana, Donella Jonesa, Blaque i  Toni Braxton. Przez wiele lat Left Eye pracowała nad solowym albumem, który ukazał się ostatecznie w 2001 r. nakładem arista records. Niestety materiał zatytułowany Supernova przeszedł bez większego echa przede wszystkim dlatego, że wytwórnia nigdy nie wprowadziła go do seryjnej sprzedaży w Stanach Zjednoczonych. Sukcesy artystyczne Left Eye nigdy nie szły w parze ze szczęściem prywatnym. Niezwykle wrażliwa introwertyczka podatna była na uzależnienia, stąd też już jako dwudziestodwulatka Lopes wpadła w alkoholizm. Z problemem tym nigdy w pełni się nie uporała, co gorsza - nadmierne spożywanie alkoholu powodowało u artystki wybuchy furii i agresji. Najgłośniejszym incydentem, jaki Left Eye zapisała na swym koncie było spalenie domu narzeczonego, futbolisty Andre Risona, co miało miejsce w 1994 r. Lopes zginęła 25 kwietnia 2002 r. w wypadku samochodowym w Hondurasie. Na jej pogrzeb przybyło ponad 30 tysięcy fanów z całego świata.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
How Do You Like It	Keith Sweat featuring Lisa Lopes	05.1994	71[2]	48	Elektra EKR 185CD	[9[20].R&B Chart]
Not Tonight	Lil' Kim featuring Da Brat, Lisa Lopes, Missy Elliott, and Angie Martinez	08.1997	11[5]	6	Atlantic AT 0007CD	[platinum-US][written by Kimberly Jones, Lisa Lopes, Shawntae Harris, Angela Martinez, Melissa Elliott][produced by Armando Colon, Rashad "Ringo" Smith][3[30].R&B Chart]
U Know What's Up	Donell Jones featuring Lisa Lopes	01.2000	2[15]	7	LaFace 74321722752	[gold-US][produced by Edward "Eddie F" Ferrell & Darren Lighty][1[8][49].R&B Chart]
I Do	Blaque featuring Lisa Lopes	04.2000	-	-	Track Masters	[written by Natina Reed][produced by Michael Anthony ,Elgin Manson,Trackmasters ][73[8].R&B Chart]
The Block Party	Lisa Left Eye Lopes	10.2001	16[5]	-	Arista 74321895911	[gold-US][written by S. Remi, L. Lopes, M. White, T. Horton][produced by L. Lopes, A. Reid, M. Pitts][121.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Eye Legacy	Left Eye	01.2009	-	-	Mass Appeal	[produced by The Heavyweights, Reigndrop Lopes, Wanda Lopes, Marcus DL, Panauh Kalayeh, Danny Keyz, Surefire Music Group][44.R&B Chart]

Project Pat

Three 6 Mafia zainteresowała wszystkich fanów hip-hopu sceną muzyczną z Memphis. Teraz - związany z nimi Project Pat z Hypnotize Camp Posse, ukaże kolejne oblicze brzmienia Memphis, które zawładnęło zwolennikami rapu. Tłem dla wszystkich utworów na Mista Don’t Play (Hypnotize Minds Entertainment/Loud Records) - drugiej płycie Project Pat, jest właśnie jego rodzinne, znane z ciekawego slangu, północne Memphis. Album wyprodukowali Juicy "J" i DJ Paul z Three 6 Mafia.

Na Mista Don't Play, Project Pat prezentuje całą swoją osobowość. Sam tytuł to nie jest tylko kilka słów, którymi artysta, ot tak, zatytułował zbiór piosenek. Doskonale oddaje ducha płyty. Pat wyjaśnia: "Ten krążek to po prostu cały ja. Wymyśliłem ten tytuł, bo jeśli myślisz tylko o pieniądzach, nie liczysz się." Dodaje jeszcze: " Don't Play, to powiedzenie z Memphis. Ciągle go używamy." Nieważne czy mówi o związkach z kobietami, życiu na ulicach, pieniądzach, narkotykach czy punkach, ważne jest, jak Pat wyjaśnia o co w tym wszystkim naprawdę chodzi i to właśnie czyni Mista Don’t Play tak mocną płytą. Trzymając się zapoczątkowanej przez Three 6 Mafia, długiej tradycji rymowania w damsko-męskich duetach, na pierwszym singlu z krążka - Chickenhead - Pat współpracuje z La Chat oraz członkami Three 6 Mafia. Wiele zespołów mówi o związkach tylko z punktu widzenia mężczyzn, Pat uważa, że obecność kobiety w kawałku wprowadza, bardzo potrzebą hip-hopowi, równowagę. "Udział La Chat w piosence wnosi do niej kobiecą perspektywę - mówi Pat. Zaproponowałem jej współpracę, bo jej styl i brzmienie podoba się wielu ludziom. Dodaje trochę pieprzyku, jest jak dodatkowy ser w twoim cheeseburgerze. Chcemy, by wszystkie oczy skierowane były na nas". Sam pomysł na Chickenhead pochodzi od kobiety - młodszej siostry dziewczyny Pata. "Ona ciągle powtarza: ‘baldhead scallywag’ i tak właśnie zaczynam swój tekst". O udziale La Chat Pat dodaje jeszcze: "Wiem, że taki pomysł był już wykorzystany, ale starałem się, by w moim przypadku zabrzmiał oryginalnie i świeżo."
W "We Can Get Gangsta" Pat opowiada historię pewnej nieciekawej transakcji, kiedy miał przeczucie, że ktoś chce go wystawić do wiatru. Właśnie tego typu przeżycia dodają powagi Mista Don’t Play i ukazują ciemniejszą stronę osobowości Pata. Nie trzeba dodawać, że on nie lubi być oszukiwany. Z kolei w "Break The Law" - nowej wersji numeru DJ Paula - Pat i Three 6 Mafia, prezentują nam swoje awanturnicze oblicze. Nowa wersja inspirowana jest przez... fanów, bardzo zainteresowanych pracą Pata. "Młody koleś w Memphis powiedział mi: ‘Musicie to nagrać na nowo, ale z całym twoim rapem’ - wspomina Pat - Powiedziałem wówczas: ‘Myślisz, że wtedy będzie ok? no to w porządku’. To był tylko fan spotkany gdzieś na ulicy, ale wiele moich pomysłów pochodzi właśnie od ludzi, których spotykam. Oni chcą tego starego, dobrego brzmienia. Chcą oryginalnego Memphis."
Twórczość Pata jest mocno związana z miejskim folklorem Memphis. Na przykład "If You Ain't From My Hood"."Pomysł wyszedł od Crunchy'ego, ale słyszeliśmy, że był koleś, który tak właśnie mówił w swojej okolicy - wyjaśnia Pat - pomyślałem, że jest to całkiem chwytliwe. Staram się trzymać ducha Memphis jak potrafię najlepiej, od powiedzonek, poprzez teksty, do historii z życia ulicy." Memphis znane jest jako miasto, gdzie można znaleźć sporo stręczycieli. Mimo specyficznego, powierzchownego "uroku", kojarzonego z tą profesją, Pat wie jak ważne jest, by przedstawić obydwie strony medalu. I tak właśnie jest na "Gorilla Pimp". "Trzeba mówić o rzeczywistości - twierdzi artysta - jeśli chcesz mówić o ulicznym życiu, musisz opowiedzieć o każdym jego aspekcie."
Większość rymów Pata to poruszające i przyciągające uwagę życiowe historie. Ten typ narracyjnej prezentacji, raper z Memphis przejął od jednego ze swoich muzycznych idoli. "Kiedy po raz pierwszy pojawił się Scarface, na swojej płycie opowiadał tylko i wyłącznie różne historie - przypomina sobie Pat - to było niesamowite i na tym się wychowałem. Tworzę dla tych fanów. Ponieważ na tym dorastałem, staram się przywrócić ten styl." Pat wychowywał się na ulicy. Jako ośmiolatek był świadkiem zabójstwa i dostał wtedy pierwszą ważną lekcje, której nie zapomniał do dziś. "Już kiedy miałem 8 lat wiedziałem, że nie można na nikogo donosić - zdradza Pat - Po prostu nie mówisz. Cokolwiek robisz, musi pozostać to tylko twoją sprawą." Kolejnych lekcji dostarczyli sąsiedzi, mieszkający nad Patem i jego rodziną. Sprzedawali narkotyki, a od czasu do czasu kupowali Patowi i jego bratu Juicy "J" napoje czy chipsy. Znajomość skończyła się, kiedy to dealerzy zostali zamordowani po tym jak donieśli na "kolegów z branży". Lokalne wiadomości pokazały, że zabójcy obciążyli im nogi i wrzucili do Mississippi.
Project Pat wystąpił już, wraz z UGK, w kawałku "Sippin’ On Some Syrup" z platynowego albumu Three 6 Mafia "When The Smoke Clears: Sixty 6, Sixty 1" wydanego w czerwcu 2000 roku. Przed wydaniem pierwszego albumu - Ghetty Green -pojawił się także na innych produkcjach, choćby na Tear Da Club Up Thugs. Płyta, wydana w roku 1999 przez wytwórnie Relativity/Loud, sprzedała się w przeszło 216 tysiącach egzemplarzy, z czego większość kupili mieszkańcy Południa USA. Dobrze przyjęty krążek był najbardziej soulowym ze wszystkich powstałych pod egidą Three 6 Mafia. W przypadku Mista Don’t Play Pat chciał, by płyta była bardziej intensywna i lepiej reagowała na aktualne trendy. "Jest bardziej gangsterska, niż poprzednia - mówi Pat - Powiedziałem sobie, że tym razem pokaże moje inne oblicze. Nie byłem taki twardy jak chciałem na Ghetty Green. Czułem, że niby wszystko jest ok, ale wiedziałem, że mogłem niektóre rzeczy powiedzieć dobitniej i dotknąć naprawdę sedna spraw. Nie lubię mówić o rzeczach jakie zrobiłem, ponieważ dojrzałem i czegoś się z nich nauczyłem. Na nowej płycie nie mówiłem już sobie: stop." Pat nie tylko nagrał nowy album; wspólnie z DJ Paul i Juicy "J" napisał scenariusz do filmu Choices, który już niedługo ujrzy światło dzienne.
Ciekawa muzyka z płyty Pata zafascynuje jego fanów, a z Three 6 Mafia uczyni jedną z najsilniejszych hip-hopowych rodzin. "Chcemy umacniać naszą firmę - wyjaśnia Pat - staramy się pisać kolejne hity." Mista Don’t Play to naprawdę ostra, hip-hopowa jazda.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ballers	Project Pat featuring Gangsta Boo	10.1999	-	-	Hypnotize Minds	[75[11].R&B Chart][produced by DJ Paul + Juicy J ]
Chickenhead	Project Pat featuring La Chat and Three 6 Mafia	01.2001	-	87[12]	Loud 1973	[24[20].R&B Chart][produced by DJ Paul + Juicy J ]
Don' t save her	Project Pat	05.2001	-	-	Hypnotize Minds	[73[9].R&B Chart][produced by DJ Paul + Juicy J ]
Good Googly Moogly	Project Pat featuring Juicy J and DJ Paul	07.2006	-	-	Hypnotize Minds	[78[2].R&B Chart]
Side 2 Side	Three 6 Mafia feat. Project Pat	08.2006	-	115	Hypnotize Minds	[63[17].R&B Chart][produced by DJ Paul + Juicy J ]
Lolli Lolli (Pop That Body)	Three 6 Mafia featuring Project Pat, Young D and Superpower	06.2008	-	18	Hypnotize Minds	[48[13].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ghetty green	Project Pat	10.1999	-	52[7]	Hypnotise Minds 1743	[produced by DJ Paul, Juicy J of Three 6 Mafia]
Murderers & Robbers Underground	Project Pat	08.2000	-	176[1]	Project 9996	[produced by DJ Paul, Juicy J ]
Mista Don't Play: Everythangs Workin'	Project Pat	03.2001	-	4[26]	Loud RPROLP 4482	[platinum-US][produced by DJ Paul, Juicy J ]
Layin' da Smack Down	Project Pat	08.2002	-	12[11]	Loud 86632	[produced by DJ Paul, Juicy J ]
Walkin' Bank Roll	Project Pat	10.2007	-	47[2]	Hypnotize Minds 5023	[produced by DJ Paul, Juicy J ]
Crook By Da Book: The Fed Story	Project Pat	12.2006	-	64[8]	Sony BMG Music Entertainment 88697 90910 2	[produced by DJ Paul, Juicy J ]
Walkin' Bank Roll	Project Pat	10.2007	-	47[2]	Hypnotize Minds 5023	[produced by DJ Paul, Juicy J ]
Real Recognize Real	Project Pat	02.2009	-	70[3]	Hypnotize Minds 2-517396	[produced by DJ Paul, Juicy J ]