Lacuna Coil

Lacuna Coil – włoska grupa muzyczna grająca gothic metal, utworzona w 1994 roku w Mediolanie. Dawniej znana była jako Sleep of Right i Ethereal.
Muzyka Lacuna Coil jest inspirowana gotyckim brzmieniem muzyki średniowiecznej, jest to jednak mniej widoczne niż w przypadku podobnych zespołów. Na muzykę grupy wpływali tacy artyści jak: Tiamat, Paradise Lost, Septicflesh, Type O Negative, Opeth, Dragons from Gothland i wiele innych.

Grupa powstała w 1994 roku jako Sleep of Right, ale szybko zmieniła nazwę na Ethereal i podpisała kontrakt z wytwórnią Century Media Records. Okazało się, że nazwa zespołu została już wcześniej wykorzystana, zmieniono ją na Lacuna Coil (nazwa znaczy „pusta spirala” – lacuna to włoskie określenie na pustkę lub zapomnienie, a coil z języka angielskiego oznacza spiralę).

Lacuna Coil składała się wówczas z wokalistów: Cristiny Scabbii i Andrei Ferro (ten układ utrzymuje się do dziś) oraz basisty Marca Cotiego Zelatiego. W 1997 roku wydali pierwszy studyjny album Lacuna Coil.
Andrea Ferro i Marco Coti Zelati założyli zespół Sleep of Right w 1994 roku w Mediolanie we Włoszech. Po jakimś czasie do zespołu dołączył gitarzysta Raffaele Zagaria oraz perkusista Michaelangelo. Po wydaniu dwóch albumów demo, Bleeding Souls i Noise of Bolgia, Claudio Leo dołączył do zespołu jako drugi gitarzysta, a Leonardo Forti zastąpił ówczesnego perkusistę Michaelangelo po jego odejściu. Po pewnym czasie Cristina Scabbia została zaangażowana w pracę w zespole. Na początku była ona proszona o lekki wokal w tle utworów, jednak niedługo po tym stała się oficjalnym członkiem Sleep of Right. Później grupa zmieniła nazwę na Ethereal i podpisała pierwszy kontrakt z wytwórnią Century Media Records pod koniec 1997 roku. Okazało się jednak że nazwa Ethereal była już zajęta przez grecką grupę muzyczną, więc zespół zmienił nazwę na Lacuna Coil, co w tłumaczeniu oznacza „pusta spirala”.

Lacuna Coil wydali pierwszy minialbum Lacuna Coil nakładem Century Media Records w 1998 roku. Krótko potem z zespołu odeszli Raffael Zagaria, Claudio Leo, oraz Leonardo Forti. W zastępstwie dołączyli gitarzysta Cristiano Migliore i perkusista Cristiano Mozzati. Po tych zmianach i wydaniu minialbumu zespół wybrał się na pierwszą trasę koncertową jako support zespołu Moonspell.
Po wydaniu pierwszego albumu lp In a Reverie, do zespołu dołączył drugi gitarzysta, Marco Biazzi. Po wydaniu albumu zespół udał się w Europejskie Tournée wraz z zespołem Skyclad. Allmusic oceniło album na 4 z 5 możliwych gwiazdek. Klasę albumu zauważył również magazyn Rolling Stone zapraszając Lacuna Coil na sponsorowane przyjęcie w Mediolanie.


W 2000 roku ukazał się kolejny minialbum zespołu zatytułowany Halflife zawierający pięć utworów, w tym wersję demo utworu „Senzafine”, zaśpiewanego w ojczystym języku członków zespołu, po włosku. „Senzafine” znalazło się na albumie Unleashed Memories wydanym w 2001 roku. Album początkowo zawierał 10 utworów, jednak na reedycji zostały dołączone utwory z Halflife.


Albumem przełomowym dla zespołu stał się wydany w 2002 roku album Comalies, który został bardzo gorąco przyjęty przez środowisko heavy metalowe.Po tym sukcesie grupa zdecydowała się otworzyć podbój na amerykański rynek muzyczny, na którym dotąd była nieznana. Pierwszą okazją do zaprezentowania się przed amerykańską publicznością był udział w programie telewizyjnym Uranium. Rok później pierwszy singel z albumu Comalies - „Heaven's a Lie” przyciągnął uwagę radia i telewizji w północnej Ameryce. Na początku 2005 roku singel „Heaven’s a Lie” zdobył nagrodę Independent Music Awards za najlepszy utwór rock/metal. Kolejny singel „Swamped” został użyty w grze komputerowej Vampire: The Masquerade – Bloodlines, a także pojawił się na ścieżce dźwiękowej filmu Resident Evil 2: Apokalipsa. Teledyski do obu singli często pojawiały się w Headbangers Ball na MTV2.

W 2004 roku Comalies stała się najlepiej sprzedającą się płytą w historii Century Media Records. Grupa również uczestniczyła na światowej sławy wydarzeniu muzyki metalowej: Ozzfest.


Karmacode – został wydany w kwietniu 2006. Pierwszy singel z tego albumu „Our Truth” znalazł się na soundtracku do filmu Underworld: Evolution, oraz został użyty w dwóch grach muzycznych Rock Band 2 i Guitar Hero World Tour. Klip do tego utworu był często puszczany w MTV, a singel znalazł się na liście 40 najlepiej sprzedających się albumów w USA.

Podczas Europejskiego tournée w 2005 roku, zespół grał 2 nowe utwory (tytuły robocze: „A2” i „Antonio”) na niektórych koncertach. „Our Truth” powstało na bazie „Antonio”, a „A2” okazało się być tym samym utworem co „Fragile”, który jest pierwszym utworem na Karmacode.

Karmacode zadebiutował na 28 miejscu na liście Billboardu i spotkało się z pozytywną opinią krytyków i prasy muzycznej. Promując swój album, na początku 2006 roku Lacuna Coil wybrali się w trasę koncertową po Północnej Ameryce wraz z Robem Zombie. Pojawili się również na Ozzfeście na głównej scenie. Kolejnym wielkim wydarzeniem w 2006 roku w którym uczestniczył zespół był Download Festival, gdzie głównymi gwiazdami były Metallica, Tool i Guns N’ Roses. W grudniu tamtego roku Lacuna Coil wybrało się na kolejną trasę po Stanach Zjednoczonych koncertując razem z In Flames, The Sword i Seemless.

W sumie do Karmacode ukazały się cztery single: „Our Truth”, „Closer”, „Within Me”, oraz cover Depeche Mode „Enjoy the Silence”.

W marcu 2007 roku Lacuna Coil dołączyli do Stone Sour i Shadows Fall na trasę koncertową Jägermeister Music Tour. W maju zespół wybrał się na amerykańskie tournée The Hottest Chicks in Metal Tour 2007 wraz z Within Temptation i The Gathering.

Pomimo masy zaplanowanych koncertów zespół brał również udział w kilku koncertach nie będących częścią oficjalnej trasy koncertowej. W kwietniu 2007 roku zespół zagrał w Raleigh (Karolina Północna, USA) aby zagrać z lokalnymi zespołami Wounded Soul, Blatant Disarray i Shadows Fall. Drugim wyjątkiem (też w kwietniu) był koncert w Albuquerque (Nowy Meksyk, USA), gdzie zespół grał ze Stolen Babies, Beneath the Sky i Shadows Fall.

W październiku 2007 roku Lacuna Coil po raz pierwszy zagrali w Japonii,jako część Loudpark Festival '07 w Saitamie. W listopadzie zespół wybrał się na australijską część trasy koncertowej organizowanej przez Megadeth, Gigantour gdzie grali obok gospodarza oraz DevilDriver, Static-X czy Bring Me the Horizon.
Visual Karma (Body, Mind and Soul)


Pierwsze informacje o nowym albumie grupy pojawiły się w magazynie Rock Sound. W wywiadzie dla tego magazynu zostało już wyjawione przez wokalistów: Cristinę Scabbię i Andrea Ferro że producentem albumu zostanie Don Gilmore, z którym szlifowali oni również wymowę angielskich tekstów. Od początku było też wiadome że na albumie będzie można usłyszeć bliskowschodnie i arabskie akcenty.

W lutym i marcu 2009 roku, Lacuna Coil zagrali na australijskim festiwalu Soundwave Festival wu boku DevilDriver, In Flames, Lamb of God oraz Nine Inch Nails. Festiwal odbywał się w pięciu miastach. Podczas tamtych koncertów grupa po raz pierwszy grała nowy utwór „Spellbound”, który potem ukazał się na nowym albumie i singlu.

13 grudnia 2008 roku ujawniony został tytuł albumu: Shallow Life. Album został wydany w Europie 20 kwietnia 2009, a w USA dzień później. Album zadebiutował na liście Billboardu na 16 miejscu, co uczyniło z Shallow Life pierwszy album grupy który dostał się do pierwszej dwudziestki tego zestawienia.

Shallow Life obok gothic metalu z którego głównie znamy zespół, przedstawia nam również elementy rocka alternatywnego i hard rocka. W całość wmieszane są elementy orientalne.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Our Truth/Without a Reason	Lacuna Coil	04.2006	40[2]	-	Century Media 776598	[written by Marco Biazzi, Marco Coti Zelati, Andrea Ferro, Cristiano Migliore, Cristiano Mozzati, Cristina Scabbia][produced by Waldemar Sorychta]
Enjoy the Silence/Virtual Environment	Lacuna Coil	07.2006	41[2]	-	Century Media 776618	[written by Martin Gore][produced by Waldemar Sorychta]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Comalies	Lacuna Coil	08.2004	-	178[4]	Century Media 8160	[produced by Waldemar Sorychta]
Karmacode	Lacuna Coil	04.2006	47[2]	28[9]	Century Media 776602	[produced by Waldemar Sorychta]
Shallow Life	Lacuna Coil	04.2009	42[1]	16[3]	Century Media 9978802	[produced by Don Gilmore]
Dark Adrenaline	Lacuna Coil	01.2012	48[1]	15[3]	Century Media 9981322	[produced by Don Gilmore]
Broken Crown Halo	Lacuna Coil	04.2014	45[1]	27[1]	Century Media 9983632	[produced by Jay Baumgardner]
Delirium	Lacuna Coil	05.2016	42[1]	33[1]	Century Media 88985313752	[produced by Marco Coti Zelati]

Nick Lachey

Nicholas Scott Lachey urodził się 9 listopada 1973 roku w Stanach Zjednoczonych. W latach 90-tych był liderem boysbandu 98 Degrees.

Jako dziecko Nick wolał sport niż muzykę. Dopiero na studiach ta hierarchia się odwróciła. Wkrótce po tym, wraz ze swoim bratem Drew i kolegami Justinem Jeffre oraz Jeffem Timmonsem, Lachey założył zespół 98 Degrees.
 W takim składzie formacja wydała cztery platynowe albumy oraz kilkanaście singli - m.in. "My Everything", "Way You Want Me To" czy "Give Me Just One Night" - które szybko stawały się przebojami.


W 2002 roku Lachey rozpoczął solową karierę i rok później wydał swój debiutancki album "SoulO". Artysta powrócił dopiero w 2006 roku z albumem "What’s Left of Me".


Lachey próbował także swoich sił jako aktor. Zagrał m.in. w kilku odcinkach "Czarodziejek" i w filmie "Czarownica".

 Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This I Swear	Nick Lachey	11.2003	-	111	Universal B0002548-32	[written by David Eriksen, John Reid]
What's Left of Me	Nick Lachey	03.2006	47[3]	6[25]	Jive	[gold-US][written by Nick Lachey, Jess Cates, Emanuel Kiriakou, Lindy Robbins][produced by Emanuel Kiriakou]
I Can't Hate You Anymore	Nick Lachey	09.2006	-	87[6]	Jive	[written by Nick Lachey, Rob Wells, Jess Cates, Lindy Robbins][produced by Rob Wells]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
SoulO	Nick Lachey	11.2003	-	51[2]	Universal 000 190	[produced by Walter Afanasieff, Gary Baker, Stuart Brawley, Guy Chambers, David Eriksen, Trina Harmon, Nick Lachey, Anthony Little, The Matrix, Steve Power]
What's Left of Me	Nick Lachey	05.2006	91[1]	2[14]	Jive 82876848612 [UK]	[gold-US]

Iggy Pop

Iggy Pop, czyli James Newell Osterberg. Urodził się w 21 kwietnia 1947 r. w Muskegon w amerykańskim stanie Michigan. Muzyk, wokalista, epizodycznie aktor filmowy. Nazywany jest Ojcem Chrzestnym muzyki Punk. Lider formacji The Stooges. Iggy Pop to bez wątpienia postać wyjątkowa na muzycznej scenie, na której obecny jest od przeszło 40 lat.

Iggy urodził się w Muskegon, w stanie Michigan, jako owoc miłości Louelli Christensen (mającej korzenie duńsko-norweskie) i Jamesa Newella Osterberga Sr. Iggy dziś znany jest najbardziej jako solista oraz wokalista grupy The Stooges. Początków jego muzycznej drogi należy szukać już w szkole średniej. Był wtedy perkusistą w różnych zespołach. Od jednego z nich, Iguanas, wziął się pierwszy człon jego artystycznego pseudonimu. Pop zaczynał od bluesa, którego poznał dobrze po porzuceniu nauki na uniwersytecie i przeprowadzce do Chicago. Właśnie w "Wietrznym Mieście" utworzył on grupę Psychedelic Stooges, w którym był wokalistą i zaczął używać pseudonimu Iggy. Oprócz niego w skład zespołu wchodzili Ron Asheton na gitarze, jego brat Scott na perkusji i Dave Alexander na basie. Poważny debiut koncertowy zespołu nastąpił pod koniec lat 60-tych, wtedy już pod skróconą nazwą The Stooges. Występy przed publicznością stały się znakiem firmowym formacji. Iggy, który zachwycił się tym, co na scenie wyrabiał Jim Morrison z The Doors, posunął sceniczne zachowanie do ekstremalnych jak na ówczesne czasy granic. Uważa się go za prekursora stage divingu. Poza tym Pop wymiotował na scenie, tarzał się w potłuczonym szkle, obnażał się. Jego niczym nieskrępowana energia estradowa stała się wzorem dla wielu późniejszych frontmanów.

W 1968 roku The Stooges podpisali kontrakt z wytwórnią Elektra, dla której w krótkim czasie nagrali dwie płyty. Debiutancką produkował znany z Velvet Underground John Cale. Żaden z albumów formacji jednak nie zrobił większego zamieszania na rynku a pogłębiające się uzależnienie Iggy'ego od heroiny przyspieszyło tylko rozpad The Stooges. Pojawienie się w życiu wokalisty Davida Bowiego ożywiło karierę Popa. Panowie spotkali się w nowojorskim klubie "Max's Kansas City" i szybko odkryli, że mają podobne zapatrywania na muzykę. Dzięki Bowiemu na scenę powróciło nowe wcielenie The Stooges - Iggy And The Stooges, które nagrało znaczący dla późniejszej sceny alternatywnej i punkowej krążek "Raw Power". Niestety, żywot odnowionego zespołu był krótki, do czego walnie przyczynił się sam Pop, który nie był w stanie poradzić sobie z heroinowym nałogiem. Stopień jego uzależnienia był na tyle poważny, że konieczna stała się nawet wizyta w szpitalu psychiatrycznym. Jedną z nielicznych osób, które wspierały go w tym okresie był wspomniany Bowie. Później David zabrał Iggy'ego na trasę "Station To Station", co zmieniło podejście Popa do pracy. Przekonał się on, jak ciężko harował Bowie, aby dojść do miejsca, w którym wówczas był (a był na samym szczycie). Przyjaźń obu artystów umocniła się, gdy przeprowadzili się do Berlina Zachodniego, który pod koniec lat 70. stał się mekką wszelkiej maści twórców.
Tam powstała większość piosenek, które następnie znalazły się na płytach Popa "The Idiot" i "Lust For Life" (z nieśmiertelnym "The Passenger"), które ukazały się po podpisaniu przez Iggy'ego kontraktu z RCA, a dziś uznawane są za klasyczne w dorobku Amerykanina. Wspólnie artyści napisali między innymi kompozycje "China Girl", "Tonight" czy "Sister Midnight", wydane później przez Bowiego na jego płytach ("China Girl" można znaleźć na debiucie Popa). Pop wspomógł przyjaciela wokalnie na słynnym dziś albumie "Low".

Współpraca z RCA nie układała się dobrze i po nagraniu przewidzianej umową liczby płyt Iggy zmienił barwy przechodząc do Aristy. Wydany w 1979 roku album "New Values" był powrotem do brudnego, garażowego gitarowego grania w stylu Stoogesów. Zresztą na płycie zagrali muzycy z późniejszej inkarnacji formacji - James Williamson i Scott Thurston. "New Values" sukcesu komercyjnego oczywiście nie osiągnął (choć narobił sporo zamieszania w Australii i Nowej Zelandii), ale przez fanów artysty uważany jest za jedno z największych osiągnięć w karierze Iggy'ego. Na nim znalazła się jedna z jego sztandarowych kompozycji "I'm Bored". Kolejne albumy nie dorównywały poziomem "New Values" i kariera Iggy'ego zaczęła podupadać. Sam zresztą się do tego przyczyniał, nie umiejąc pozbyć się uzależnienia od narkotyków. Nałóg plus brak sukcesów spowodowały, że współpraca Popa z Aristą zakończyła się po kilku latach. W trudnym momencie z pomocą przyszedł Iggy'emu sprawdzony przyjaciel David Bowie. Nagrał on wersję "China Girl" (plus zrealizował wideoklip, który wzbudził oburzenie stróżów moralności ze względu na "przeładowanie erotyzmem") na multiplatynowy album "Let's Dance" z 1983 roku. Jako współautor kompozycji Pop otrzymał znaczące tantiemy. Rok później David zarejestrował kolejne ze wspólnie skomponowanych utworów, w tym "Tonight", który także okazał się przebojem. Mając spore zabezpieczenie finansowe Iggy podjął kolejną próbę walki z nałogiem heroinowym, która zabrała mu aż trzy lata, ale okazała się skuteczna. W przerwie Pop nie tylko się detoksykował, lecz również brał lekcje gry aktorskiej. Zmienił ponadto stan cywilny.

Po skutecznej walce z nałogiem Iggy powrócił w dobrej formie i odniósł pierwszy znaczący sukces komercyjny, nagrywając płytę "Blah Blah Blah". Zamieszczony na niej cover "Real Wild Child" całkiem nieźle radził sobie na listach. Warto dodać, że poza Bowiem pomocną dłoń w studiu podał Popowi również znany z Sex Pistols Steve Jones. Wielu krytykowało jednak zbyt bliski flirt artysty z popowym mainstreamem. Nie trwał on jednak długo i na kolejnej płycie "Instinct" (1988) wokalista powrócił do prostszego gitarowego grania, przypominającego jego dokonania z The Stooges. Kosztowało go to jednak utratę kontraktu płytowego. Iggy udowodnił jednak, że niełatwo jest go złamać i kolejną dekadę rozpoczął mocnym uderzeniem. Być może najmocniejszym w swojej karierze. W 1990 roku ukazała się bowiem płyta "Brick By Brick" wyprodukowana przez Dona Wasa (m.in. The Rolling Stones). Gościnnie zagrali na niej muzycy będącej wówczas na fali popularności grupy Guns N' Roses. Najbardziej w pamięć zapadła jednak kooperacja Iggy'ego z Kate Pierson z The B-52's. Nagrany wspólnie utwór "Candy" (w Polsce ciekawy cover nagrali Hey z Budyniem z grupy Pogodno) stał się największym sukcesem komercyjnym Popa i w niemałym stopniu przyczynił się do tego, że "Brick By Brick" osiągnęła w USA status złotej płyty. Dwa lata później fani mieli okazję usłyszeć efekt współpracy Iggy'ego z Goranem Bregovićem, autorem ścieżki dźwiękowej do filmu "Arizona Dream" Emira Kusturicy z Johnnym Deppem i Faye Dunaway w rolach głównych. Pop nagrał na nią cztery znakomite piosenki - "In The Deathcar", "TV Screen", "Get The Money" i "This Is A Film". W tym samym roku Iggy współpracował również z grupą White Zombie i pojawił się nawet w jej wideoklipie.

W latach 90-tych Iggy nagrał jeszcze kilka płyt uważanych za udane, które jednak sukcesem komercyjnym nie dorównały "Brick By Brick". Wspierał również swoim talentem wielu artystów, od czasu do czasu grał w filmach. Głośno o Popie zrobiło się ponownie w 1995 roku, gdy Danny Boyle wykorzystał w słynnym filmie "Trainspotting" utwór "Lust For Life". Do kawałka nakręcono nowy klip z udziałem Iggy'ego i grającego główną rolę Ewana McGregora. Pop pojawiał się również w dialogach filmowych bohaterów. Dwudziesty wiek Iggy zamknął albumem "Avenue B", który współprodukował z Donem Wasem. W nowym stuleciu kariera Popa przebiegała dość spokojnie. Artysta nagrał kilka albumów, z których wydany wiosną 2009 łagodny, silnie inspirowany bluesem i jazzem "Préliminaires", powstał na podstawie powieści Michela Houellebecqa. Doszło też do reaktywacji The Stooges i nagrania z zespołem całkiem udanego albumu "The Weirdness" wyprodukowanego przez Steve'a Albiniego. W ramach promocji tej płyty grupa dotarła do Polski i zagrała koncert we Wrocławiu. Dalsze plany zespołu pokrzyżowała nagła śmierć Rona Ashetona.

Cóż jeszcze można dodać o tym wyjątkowym artyście? Może to, że w 2007 roku ukazała się autoryzowana przez Iggy'ego biografia "Open Up And Bleed" autorstwa Paula Trynki. Artysta wraz ze Stoogesami zagrał też na weselu znanego z "Jackass" Bama Margery, wystąpił również w telewizyjnej reklamie cadilaka, śpiewając wraz z grupą Teddybears piosenkę "Punkrocker". Podkładał głos w kreskówce "American Dad" oraz grze "Grand Theft Auto IV", w której wykorzystano kawałek The Stooges "I Wanna Be Your Dog" (w Polsce słynną wersję tego numeru nagrały krakowskie Świetliki). Wspomógł Billa Laswella, występując gościnnie na albumie projektu Praxis, pojawił się podczas wprowadzenia Madonny do Rock And Roll Hall Of Fame i wykonał ze Stoogesami "Burning Up" i "Ray Of Light" z repertuaru królowej popu, co ponoć wprawiło ją w zachwyt.

Spośród filmowych dokonań Iggy'ego na największą uwagę zasługują występy w "Kawie i papierosach" Jima Jarmuscha wraz z Tomem Waitsem, komedii "Beksa" z Johnnym Deppem, "Truposzu". W planach jest film biograficzny o Iggym, "The Passenger", który ma opowiadać o wczesnym etapie kariery artysty. W Popa wcielić ma się znany z "Władcy Pierścieni" Elijah Wood.

- Tylko w tym świecie, świecie muzyki, mogę dać coś wartościowego, coś dla czego wiem, że warto żyć - napisał Iggy w książeczce do albumu "American Caesar". Pozostaje więc czekać na to, jaki będzie kolejny krok w jego bogatej karierze.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Real wild child [Wild one]/Little miss emperor	Iggy Pop	12.1986	10[11]	-	A&M 368	[written by Johnny Greenan, Johnny O'Keefe, Dave Owens, Tony Withers][produced by David Bowie, David Richards][oryginalnie nagrana przez Johnny' ego O' Keefe]
Shades/Baby, It Can't Fall	Iggy Pop	02.1987	87[3]	-	A&M 374	[written by I. Pop, D. Bowie][produced by David Bowie, David Richards]
Livin' on the edge of the night/The passenger	Iggy Pop	02.1990	51[4]	-	Virgin America VUS 18	[written by Jay Rifkin, Eric Rackin][produced by Don Was]
Home/Lust For Life	Iggy Pop	07.1990	84[3]	-	Virgin America VUS 22	[written by I. Pop][produced by Don Was]
Candy/Pussy power	Iggy Pop with Kate Pierson	10.1990	67[3]	28[15]	Virgin America VUS 29	[written by I. Pop][produced by Don Was]
Well ,did you ever	Deborah Harry & Iggy Pop	01.1991	42[4]	-	Chrysalis CHS 3646	[written by Cole Porter]
The wild America EP.	Iggy Pop	09.1993	63[1]	-	Virgin America VUS 74	[produced by Malcolm Burn]
Beside you/Evil California	Iggy Pop	05.1994	47[3]	-	Virgin America VUS 77	[written by I. Pop,Steve Jones][produced Malcolm Burn]
Lust for life/[Get up i feel like being a] Sex machine	Iggy Pop	11.1996	26[7]	-	Virgin America VUS 116	[written by I. Pop,David Bowie][produced by David Bowie][piosenka z filmu Trainspotting]
The passenger/Lust for life	Iggy Pop	03.1998	22[8]	-	Virgin America VSC 1689	[written by I. Pop,Ricky Gardiner][produced by Bewlay Bros.]
Corruption/Rock star grave	Iggy Pop	10.1999	119[1]	-	Virgin America VUS 135	[written by Iggy Pop,Whitey Kirst,Hal Cragin][produced by Don Was]
Rolodex Propaganda	At The Drive feat Iggy Pop	01.12.2000	197[1]	-	Grand Royal
Kick it	Peaches feat Iggy Pop	01.2004	39[3]	-	XL Recordings XLS176CD	[written by Peaches][produced by Peaches]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Stooges	Iggy & The Stooges	08.1969	-	106[11]	Elektra 74 051 [US]	[silver-UK][produced by John Cale]
The idiot	Iggy Pop	04.1977	30[3]	72[13]	RCA PL 12 275	[produced by David Bowie]
Raw power	Iggy Pop with The Stooges	06.1977	44[2]	182[3]	CBS 65 586	[silver-UK][produced by Iggy Pop, David Bowie][oryginalnie nagrana w 1973r as Iggy and The Stooges]
Lust for life	Iggy Pop	10.1977	28[8]	120[6]	RCA PL 12 488	[gold-UK][produced by Iggy Pop, David Bowie,Colin Thurston]
New values	Iggy Pop	05.1979	60[4]	180[4]	Arista SPART 1092	[produced by James Williamson]
Soldier	Iggy Pop	02.1980	62[2]	125[7]	Arista SPART 1117	[produced by Pat Moran]
Party	Iggy Pop	09.1981	-	166[5]	Arista 9572 [US]	[produced by Thom Panunzio ,Tommy Boyce]
Blah-blah-blah	Iggy Pop	10.1986	43[7]	75[27]	A&M AMA 5145	[produced by David Bowie, David Richards]
Instinct	Iggy Pop	07.1988	61[1]	110[12]	A&M AMA 5198	[produced by Bill Laswell]
Brick by brick	Iggy Pop	07.1990	50[2]	90[37]	Virgin America VUSLP 19	[produced by Don Was]
American ceasar	Iggy Pop	09.1993	43[2]	-	Virgin America VUSLP 64	[produced by Malcolm Burn]
Naughty little doggie	Iggy Pop	03.1996	77[1]	-	Virgin America VUSLP 102	[produced by Iggy Pop, Thom Wilson]
Nude & rude-The best of...	Iggy Pop	11.1996	99[5]	-	Virgin America VUSLP 115	[silver-UK]
Avenue B	Iggy Pop	10.1999	105[1]	-	Virgin America CDVUS 163	[produced by Don Was]
A million in prizes	Iggy Pop	07.2005	148[1]	-	Virgin

Mordred

MORDRED, grupa amerykańska. Powstała w 1985r W San Francisco. Założyli ją Danny White - g, James Sanguinetti- g i Ganon Hall - dr, którzy wcześniej występowali razem w zespole Mercenary. Składu dopełnili Scott Holderby- voc i Art Liboon- b. W 1990r dołączył Aaron „Pause” Vaughn - voc, sampling, znany z formacji rapowej MCM And The Monster.
W końcu1993r podzieliła się na dwa obozy. Zarówno jeden (Holderby i Vaughn), jak i drugi zgłosiły chęć dalszego posługiwania się nazwą Mordred.
Na płycie Fool's Game zaprezentowała się jako grupa thrashowa, niekiedy skłaniająca się w stronę
  rapu i funku, np. w Everyday's A Holiday.
Album In This Life i minialbum Vision zawierały już repertuar z pogranicza wymienionych konwencji, np. Esse Ouam Videri, The Stain, The Vagrant, West County Hospital, Vision. Interesującym uzupełnieniem dyskografii grupy był maksisingel Esse Ouam Videri, zawierający m.in. nagrania Killing Time i Every Day's
A Holiday, zarejestrowane w 1991r podczas koncertu w londyńskim klubie Marquee. Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everyday's A Holiday	Mordred	.1989	-	-	Noise 45182	-
Esse Quam Videri	Mordred	.1991	-	-	Noise N 0179-6	[written by Scott Holderby,Mordred][produced by Michael Rosen]
Falling Away	Mordred	.1991	-	-	Noise N 0170-6N 0170-6	[written by Mordred][produced by Dino Alden, Mordred]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fool's Game	Mordred	.1989	-	-	Noise FW 45182	[produced by Dino Alden]
In This Life	Mordred	.1991	-	-	Noise 4829	[produced by Michael Rosen]
Vision	Mordred	.1992	-	-	Noise FD 1019	[produced by Michael Rosen]
The Next Room	Mordred	.1994	-	-	Noise N 0211-2	[produced by Michael Rosen]

Graham Parker & The Rumour

Ur. 18.11.1950 r. w Londynie. Karierę muzyczną rozpoczynał śpiewając w ambitnych grupach sou lowych: The Black Rockers i Deep Cut Three. By zarobić na życie, podjął się pracy fizycznej, cały czas pracując nad taśmami demo ze swoimi kompozycjami. Na jedną z nich zwrócił uwagę David Robinson, właściciel małego studia nagraniowego w Londynie, mieszczącego się w tym samym budynku co pub Hope & Anchor. Zauroczony Robinson szybko znalazł Parkerowi zespół towarzyszący, w skład którego weszli: Brinsley Schwarz (gitara, śpiew), Bob Andrews (instr. klawiszowe, śpiew)- obaj poprzednio w formacji Brinsley Schwarz, Martin Belmont (gitara, śpiew; eks-Ducks Deluxe), Andrew Bodnar (bas) i Steve Goulding (perkusja).
Muzycy zaczęli występować pod nazwą The Rumour na chylącej się powoli ku upadkowi scenie pub rockowej. Jednak patronat discjockeya Radio London Charliego Gilletta pomógł członkom grupy podpisać kontrakt nagraniowy. Zarejestrowane w jego wyniku albumy Howlin' Wind i Heat Treatment spotkały się z powszechnym uznaniem. Śpiew Parkera był jednocześnie ostry i pełen pasji, co umieszczało go na jednym poziomie z amerykańskimi wykonawcami Bruce'em Springsteenem oraz Southside Johnny And The Asbury Jukes. Mimo że dwie jego propozycje trafiły na listy przebojów: maksi-singel "The Pink Parker" (z 1977 r.) i "Hold Back The Night" (z 1978 r.), rozwój kariery Parkera powstrzymało chłodniejsze przyjęcie bardziej komercyjnego albumu Stick To Me i podwójnego wydawnictwa koncertowego The Parkerilla.
Kompozycja "Hey Lord, Don't Ask Me Questions" trafiła co prawda do Top 40 brytyjskich zestawień, a oba albumy do Top 20 notowań bestsellerów, lecz wielu fanów uznało, że Parker i grupa The Rumour stracili bezpowrotnie początkowy ogień i rozmach. Sytuacji nie poprawiły gorące spory wokalisty z wytwórnią płytową. Album Squeezing Out Sparks, pierwszy nagrany dla wytwórni Arista (w Stanach Zjednoczonych) przywrócił dawny blask, witany owacyjnymi recenzjami w magazynach "Rolling Stone" i "Village Voice". Jednak nieustanne rozbieżności pomiędzy reakcjami krytyków a pozycjami osiąganymi przez nagrania na listach przebojów doprowadziły do przetasowań w składzie The Rumour.
Nagrany w 1980 r. longplay The Up Escalator (wydany w Wielkiej Brytanii przez wytwórnię Stiff Records) odniósł największy sukces na brytyjskich listach przebojów; stał się jednocześnie ostatnim akordem współpracy Parkera z grupą The Rumour. Rozstanie to zniszczyło także i resztki magii, która pozostała z dawnych dni. Pozostałą część lat 80. artysta poświęcił na odbudowanie swojej kariery i życia osobistego w Stanach Zjednoczonych.
Nagrany w 1988 r. album Mona Lisa's Sister okazał się zdecydowanym powrotem do dawnej formy, wychwalanym za dynamikę i muzyczną konsekwencję. Były basista The Rumour Andrew Bodner dołączył do eks-członka Attractions Steve'a Nieve'a (instr. klawiszowe) i Pete'a Thomasa (perkusja), by towarzyszyć Parkerowi w nagraniu Human Soul - ambitnego albumu koncepcyjnego podzielonego na dwie strony: "realistyczną" i "surrealistyczną". Ta zaskakująca propozycja potwierdzała, że Parker bezustannie stara się rozszerzać granice swego muzycznego stylu. W latach 90. udowodnił, że potrafi występować przed publicznością solo, jedynie z akompaniamentem gitary akustycznej, jak również z pełnym zespołem towarzyszącym. Na początku 1992 r. po raz kolejny zmienił wytwórnię płytową, podpisując kontrakt z amerykańską firmą Capitol Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hold back the night/[Let me get]Sweet on you/White honey/Soul shoes in UK as:The Pink Parker EP.	Graham Parker & The Rumour	04.1977	24[5]	58[8] side B:107[1]	Mercury 74000	[produced by Robert John Lange,Nick Lowe]
Hey lord don' t ask me questions/Watch The Moon Come Down	Graham Parker & The Rumour	04.1978	32[7]	-	Vertigo Park 002 [UK]	[written by Graham Parker][produced by Robert John Lange]
I want you back [alive]/Local girls	Graham Parker & The Rumour	07.1979	-	103[5]	Arista 0420	[written by Graham Parker][produced by Jack Nitzsche][#1 hit for The Jackson 5 in 1970]
Life get' s better/Beyond a joke	Graham Parker	09.1983	-	94[2]	Arista 9065	[written by Graham Parker][produced by David Kershenbaum]
Wake up [Next to you]/Bricks and mortar	Graham Parker and The Shot	05.1985	-	39[12]	Elektra 69654	[written by Graham Parker][produced by Graham Parker,William Whittman]
Temporary beauty	Graham Parker	03.1982	50[4]	-	RCA Victor PB 5464	[written by Graham Parker][produced by Jack Douglas]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heat treatment	Graham Parker & The Rumour	11.1976	52[2]	169[7]	Vertigo 6360 137	[produced by Robert John "Mutt" Lange,Nick Lowe]
Stick to me	Graham Parker & The Rumour	11.1977	19[4]	125[5]	Vertigo 9102 017	[produced by Nick Lowe]
Parkerilla	Graham Parker & The Rumour	05.1978	14[5]	149[3]	Vertigo 6641 797	[produced by Mutt Lange]
Squeezing out sparks	Graham Parker & The Rumour	04.1979	18[8]	40[24]	Vertigo 9102 030	[produced by Jack Nitzsche]
The up escalator	Graham Parker & The Rumour	06.1980	11[10]	40[15]	Stiff SEEZ 23	[produced by Jimmy Iovine]
Another grey arena	Graham Parker	03.1982	40[6]	51[16]	RCA RCALP 6029	[produced by Jack Douglas, Graham Parker]
The Real Macaw	Graham Parker	08.1983	-	59[14]	Arista 8023 [US]	[produced by David Kershenbaum]
Steady nerves	Graham Parker	04.1985	-	57[21]	Elektra 60 388	[produced by William Wittman, Graham Parker]
The Mona Lisa' s sister	Graham Parker & The Shot	05.1988	-	77[19]	RCA 8316	[produced by Graham Parker & Brinsley Schwarz]
Human Soul	Graham Parker & The Shot	02.1990	-	165[9]	RCA 9876
Struck by lighting	Graham Parker & The Shot	03.1991	-	131[8]	BMG 3013