Jamie

Jamie Records była najbardziej znana jako wytwórnia wydająca długą serię nagrań,mistrza gitary elektrycznej-Duanne Eddy'ego na przełomie lat 50-tych i 60-tych.
Została założona w Filadelfii w 1956r przez Harolda Lipsiusa.Była siostrzaną wytwórnią działajacej od 1954r Guyden Records.

Jej wielki czas nadszedł w 1958 roku wraz z wydaniem  singla Duane Eddy'ego " Rebel rouser/Stalkin" (Jamie 1104), który osiągnął # 6 na liście Billboard Hot 100. Eddy stał się ostoją Jamie , nagrywając hit po hicie, bez precedensu jako instrumentalista. Należały  do nich "Because They're Young" (nr 4) oraz "Forty Miles of Bad Road" (nr 9).  Jamie była jedną z najbardziej udanych niezależnych wytwórni tego okresu . Ostatni  singiel Eddy'ego "Runaway Pony/Just Because" (Jamie 1224) został wydany w 1962 roku.

Inną grupą nagrywającą w tej wytwórni byli  Jordan Brothers z Frackville, Pensylwania. Ich pierwszym wydawnictwem był singiel "Send Me Your Picture", a ich największy przebój "Gimme Some Lovin '" został wydany w USA przed bardziej udaną wersją   Spencer Davis Group . Oni koncertowali z  Dick Clark’s Caravan of Stars   i pojawiali się na licznych programach telewizyjnych Filadelfii i New Jersey .

Ostatnim przebojowym nagraniem wytwórni był   wydany w 1966 roku,singiel Crispiana  St.Petersa "The Pied Piper "  (# 4 w USA).

W latach 60-tych powstały jej rozgałęzienia w postaci Arctic, Phil-L.A. of Soul, i Dionn.Nagrania już od 1958r były produkowane w technice stereo [dotyczy to także płyt Duanne Eddy'go].

Hity na singlowej liście przebojów UK Top 40

[Tytuł/Wykonawca/Data/UK Chart/US Chart/Nr Kat]

Groovin' groovin'/Up and down Duane Eddy 03.1958 - 72[3] Jamie 1101

Rebel rouser/Stalkin' Duane Eddy 06.1958 19[10] 6[13] Jamie 1104

Ramrod/Walker Duane Eddy 08.1958 - 27[8] Jamie 1109

Cannon ball/Mason-Dixon line Duane Eddy 11.1958 22[4] 15[12] Jamie 1111

The lonely one/Detour Duane Eddy 01.1959 - 23[13] London HLW 8821 [UK]

Yep !Three-30 blues Duane Eddy 03.1959 17[5] 30[9] Jamie 1122

Forty miles of bad road/The quiet three Duane Eddy 06.1959 11[9] 9[15] Jamie 1126

Quiet three Duane Eddy 06.1959 - 46[8] Jamie 1126 side B

First love ,first tears Duane Eddy 09.1959 - 59[9] Jamie 1130 side B

Some kinda earthquake Duane Eddy 10.1959 12[5] 37[8] Jamie 1130

Bonnie came back/Lost island Duane Eddy 12.1959 12[11] 26[9] Jamie 1144

Shazam !/The secret seven Duane Eddy 03.1960 4[13] 45[7] Jamie 1151

Because they're young/Rebel walk Duane Eddy 05.1960 2[18] 4[15] Jamie 1156

Kommotion/Theme from Moon children Duane Eddy 08.1960 13[10] 78[6] Jamie 1163

Peter Gunn Duane Eddy 10.1960 - 27[9] Jamie 1168

Pepe/Lost friend Duane Eddy 12.1960 2[14] 18[12] Jamie 1175

Ring of fire/Bobby Duane Eddy 05.1961 17[10] 84[3] Jamie 1187

Drivin' home/Tammy Duane Eddy 07.1961 30[4] 87[2] Jamie 1195

My blue heaven/Along came Linda Duane Eddy 08.1961 - 50[5] Jamie 1200

Changes Crispian St. Peters - 09.1966 - 57[7] JAMIE-1324

The Pied Piper Crispian St. Peters 06.1966 - 4[12] JAMIE-1320

You Were On My Mind Crispian St. Peters 07.1967 - 36[6] JAMIE-1310

Sound-Off Titus Turner 01.1961 - 77[4] JAMIE-1174

Ciao, Ciao Bambina Jacky Noguez 06.1959 - 24[12] JAMIE-1127

Amapola Jacky Noguez 01.1960 - 63[6] JAMIE-1148

Second Fiddle Girl Barbara Lynn 09.1962 - 63[8] JAMIE-1233

Oh Baby We Got A Good Thing Goin' Barbara Lynn 06.1964 - 69[8] JAMIE-1277

It's Better To Have It Barbara Lynn 01.1965 - 95[2] JAMIE-1292

Don't Be Cruel Barbara Lynn 02.1963 - 93[4] JAMIE-1244

Albumy na liście przebojów Billboard

JLP 3000/JLP 3000 STEREO - Have Twangy Guitar, Will Travel - Duane Eddy [1958] (1-59; #6)

JLP 70-3006/JLP 70-3006 ST - Especially for You - Duane Eddy [1959] (8-59; #24)

JLP 70-3009/JLP 70-3009 ST - The "Twangs" the "Thang" - Duane Eddy [1959] (1-60; #18)

JLP 70-3014/JLP 70-3014 ST - $1,000,000 Worth of Twang - Duane Eddy [1960] (12-60; #11)

JLP 70-3019/JLP 70-3019 ST - Girls! Girls! Girls! - Duane Eddy [1961] (7-61; #93)

JLPM-3028/JLPS-3028 - Our Wedding Album or the Great Society Affair - Kenny Solms & Gail Parent [1966] (9-66; #40)

Buzzcocks

Grupa brytyjska. Powstała w lutym 1976r w Manchesterze. Nazwę wymyśliła zaintrygowana tytułem recenzji prasowej programu telewizyjnego Rock Follies -It's The Buzz, Cock! Założyli ją Pete Shelley (ur. jako Peter Campbell McNeish, później oficjalnie zmienił imię i nazwisko na Pete Shelley; 17.04.1955, Leigh) - g, voc i Howard Devoto (właśc. Howard Trafford; 15.03.1952, Leeds) - voc, zafascynowani obejrzanymi tydzień wcześniej w Londynie koncertami Sex Pistols.
W pierwszym składzie znaleźli się też jeszcze jeden były muzyk Jets Of Air, basista Garth Davies, oraz perkusista wypożyczony z Black Cat Bone (jego nazwisko nie utrwaliło się w niczyjej pamięci), ale zaraz potem obaj odeszli.
W czerwcu 1976 dołączyli Steve Diggle (7.05.1955) - b, p, voc i John Maher (21.04.1960) -dr. W styczniu 1977 formację porzucił Devoto, który później założył zespół Magazine. Głównym wokalistą został wtedy Shelley, gitarzystą Diggle, a basistą zaangażowany ponownie Davies. W listopadzie 1977 miejsce Daviesa zajął Steve "Paddy" Garvey (8.01.1958) - b.
W marcu 1981 r wraz z odejściem Shelleya, grupa zakończyła działalność. W październiku 1989 odrodziła się w Londynie w ostatnim składzie: Shelley, Diggle, Maher, Carvey, jednakże już w grudniu tego roku miejsce Mahera zajął Mike Joyce (1.06.1963, Manchester) - dr, znany z The Smiths. Gdy w grudniu 1991 i on odszedł (do Public Image Ltd.), formację wsparł najpierw Maher, a później, w kwietniu 1992, na koncerty w Australii, Steve Gibson - dr z Icicle Works. W maju zrezygnował też Garvey. Dopiero w sierpniu tego roku skład znowu się ustalił; oprócz Shelleya i Diggle'a znaleźli się w nim Tony Barber - b i Phil Barker - dr, obaj z Lack Of Knowledge.
Zadebiutowała 1 kwietnia 1976 przed studentami Bolton Institute of Technology w Manchesterze. Wykonała tylko dwa utwory, Diamond Dogs Davida Bowiego i Come On Chucka Berry'ego, ponieważ organizatorzy, zniesmaczeni jej poziomem, wyłączyli prąd. Za jej właściwy debiut uważa się więc następny występ - 20 lipca tego roku w Lesser Free Trade Hall w Manchesterze u boku The Sex Pistols i Slaughter And The Dogs. Przedstawiła już wówczas pierwsze własne utwory, m.in. Breakdown, Oh Shit!, Times Up I / Can't Control Myself.
W następnych miesiącach intensywnie koncertowała, m.in. w The Ranch Club, Holdsworth Hall, Band On The Wall i Electric Circus w Manchesterze, The Commercial Hotel w Stalybridge oraz 100 Club w Londynie (21 września na pierwszym festiwalu punk rocka obok m.in. The Sex Pistols, The Clash i debiutujących Siouxsie And The Banshees). W tym czasie znalazła już menażera; został nim Richard Boon, który w czasach szkolnych występował z Devoto w trupie kabaretowej The Ernest Band (byt nie tylko impresariem, pisał też czasem teksty dla Buzzcocks, sygnując je: Alan Dial). W październiku wynajęta na własny koszt małe studio Revolution w Stockport i dokonała pierwszych próbnych nagrań, wydanych później na bootlegu "Time's Up" (w 2000 opublikowanym oficjalnie). A w grudniu w manchesterskich Indigo Studios zarejestrowała przy pomocy Martina Hannetta jako producenta wybrane cztery utwory z myślą o pierwszej płytce - "Spiral Scratch". Ponieważ nie udało jej się zainteresować nimi żadnej wytwórni płytowej, postanowiła - jako pierwsza grupa punkowego nurtu - utworzyć własną firmę fonograficzną, nazwaną New Hormones (zainwestowała w nią pieniądze pożyczone od rodziców Shelleya i kilku przyjaciół). Cztery proste, szybkie, wykonywane w urzekająco amatorski sposób utwory w rodzaju Breakdown i Boredom wprowadziły Buzzcocks do punk-rockowej elity (później włączono je do programu "Time's Up").
Niestety, karierę grupy skomplikowało w tym czasie odejście znudzonego takim graniem Devoto. Muzycy rozważali zaangażowanie na jego miejsce niejakiego Roberta (później trafił do The Prefects), ale ostatecznie wokalistą został Shelley.
W nowym składzie formacja zadebiutowała w marcu 1977 w Harlesden Coliseum w Londynie. A w kwietniu zagrała w słynnym stołecznym klubie Roxy; dwa nagrania dokumentujące ten występ, Breakdown i Love Battery, trafiły później na składankę "The Roxy, London WC2" (Harvest, 1977). W maju otwierała koncerty The Clash podczas trasy tego zespołu po kraju pod hasłem White Riot. Dopiero w sierpniu udało jej się podpisać kontrakt na nagrania z wytwórnia płytową z prawdziwego zdarzenia -United Artists (otrzymała zaliczkę, m.in. na zakup nowych instrumentów, w wysokości siedemdziesięciu pięciu tysięcy funtów), i w październiku wystartowała singlem Orgasm Addict/What Ever Happened To? Płytka, bardzo dobrze przyjęta przez prasę muzyczną, została jednak zakazana przez większość rozgłośni radiowych, co bardzo odbiło się na jej popularności (cenzorzy nie zrozumieli tekstu, który bynajmniej nie dotyczył orgazmu, a opowiadał o przeżyciach Devoto, on bowiem był głównym autorem, podczas kilkudniowej pracy w piekarni).
W październiku, listopadzie i grudniu grupa grała już jednak w całym kraju jako główna gwiazda. Między grudniem 1977 a styczniem 1978 zrealizowała w londyńskich Olympic Studios przy pomocy doświadczonego producenta Martina Rushenta pierwszy album -"Another Music In A Different Kitchen" (tytuł roboczy brzmiał bardziej intrygująco: "A Housewife Choosing Her Own juices In A Different Kitchen"). Wydany w marcu 1978, zawierał jedenaście utworów łączących w sobie elementy wydawałoby się nie do pogodzenia - przebojowość, błyskotliwość i lekkość najwspanialszych dokonań muzyki pop oraz energię, czad i intensywność emocjonalną punk rocka (np. Fast Cars, No Reply, Love Battery, Sixteen, I Don't Mind, Autonomy). Odniósł zasłużony sukces. A po latach okazał się jednym z najbardziej inspirujących dokonań tamtego okresu.
Dziełem bardzo podobnym i równie udanym była następna płyta, "Love Bites", nagrana w lipcu i sierpniu 1978, znowu w Olympic Studios i znowu z Rushentem, a wydana już we wrześniu tego roku (m.in. Real World, Nostalgia, Fust Lust, Sixteen Again, Love Is Lies). A klasę grupy potwierdzały nagrane w tym czasie single: What Do I Get?/Oh Shit', z lutego 1978, I Don't Mind/Autonomy z kwietnia, Love You More/Noise Annoys z lipca, najbardziej z nich popularny Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn't've)/Just Lust z września oraz Promises/Lipstick z listopada tego roku. Formacja promowała swoje dokonania z 1978 na kilku długich trasach po kraju: w marcu (z The Slits), maju i czerwcu (z Penetration) oraz wrześniu, październiku z Subway Sect. Jej działalność okazała się jednak tak wyczerpująca, że Shelley zaczął rozważać odejście. Tymczasem Boon przekonał go, by pozostał, ale na poczatku 1979 zarówno wokalista, jak i pozostali muzycy postanowili odpocząć od Buzzcocks.
Shelley zajął się produkcją nagrań Alberto Y Lost Trios Paranoias, zaczął też koncertować jako solista, Garvey pojawił się w składzie The Teardrop, a Maher nawiązał współpracę z Patrickiem Fitzgeraldem. Prasa muzyczna zaczęła domniemywać, że grupa już nie istnieje, czemu Diggle żarliwie zaprzeczył w wywiadzie dla tygodnika "Melody Maker", i rzeczywiście, niebawem na rynku pojawiły się kolejne bardzo udane wspólne single;w marcu 1979 Everybody's Happy Nowadays/Why Can't I Touch it, w lipcu Harmony In My Head/Something's Gone Wrong Again, a we wrześniu tego roku You Say You Don't Love Me/Raison D'etre. We wrześniu ukazał się też świetny, urozmaicony, przejmująco osobisty album "A Different Kind Of Tension", nagrany w lipcu i sierpniu w londyńskich Eden Studios, jak zwykle z Rushentem (zawierający m.in. Paradise, jedną z wczesnych kompozycji Shelleya, jeszcze z czasów Jets Of Air, oraz You Say You Don't Love Me, Mad Mad Judy, Money, Hollow Inside i I Believe). W marcu grupa odbyła wreszcie trasę po Europie jako główna gwiazda (towarzyszył jej zespół Gang Of Four), a w sierpniu i wrześniu oraz w listopadzie i grudniu grała w Stanach i Kanadzie. Natomiast w październiku znalazła czas na kolejne tournee po Wielkiej Brytanii (z towarzyszeniem Joy Division).
Dopiero w maju 1980, po kilkumiesięcznej przerwie we wspólnej działalności (Shelley wykorzystał ją na nagranie solowej płyty "Sky Yen" z muzyką elektroniczną w stylu Briana Eno), muzycy przystąpili do pracy nad kolejnym albumem. Zmęczeni karierą, uciekający przed jej trudami w narkotyczne urojenia, skłóceni, nie byli jednak w stanie jej ukończyć. W następnych miesiących ukazały się jedynie trzy single: w sierpniu Why She's A Girl From The Chain-store/Are Everything, w październiku Strange Thing/Airwaves Dream i w grudniu Running Free/What Do I Know, przyjęte o wiele chłodniej niż wszystkie wcześniejsze. A ich niepowodzenie bez wątpienia przyczyniło się do decyzji o rozwiązaniu Buzzcocks w marcu 1981 po jeszcze jednej nieudanej sesji w styczniu tego roku.
Pożegnaniem grupy z fanami był kapitalny zestaw nagrań singlowych "Singles Going Steady", wydany w listopadzie 1981 (znany już publiczności amerykańskiej, w Stanach ukazał się bowiem we wrześniu 1980). W następnym okresie Shelley działał jako solista, a Diggle i Maher z własnym zespołem Flag Of Convenience, wszyscy trzej z niewielkim sukcesem. W październiku 1989 na scenę wróciła więc grupa Buzzcocks. W następnych latacn koncertowała na całym świecie (m.in. w lutym 1994r otwierała na życzenie Kurta Cobaina koncerty zespołu Nirvana na jego ostatniej trasie po Europie), a sporadyczni wracała też do studia. Płyty nagrane w tym okresie, m.i ; albumy "Trade Test Transmissions" z maja 1993, "All set" z kwietnia 1996 i "Modern/Another Kind Of Produce" zawierający też starsze przeboje.
Grupa wywarła ogromny wpływ na takie zespoły, jak Orange Juice, The Wedding Present, Husker Du, Nirvana i Green Day. Hołdem dla niej był album "Something's Gone Wrong Again - The Buzzcocks Covers Compilation" (C/Z, 1992), zawierający jej utwory w wykonaniu m.in. Alice Donut, Didjits, Naked Raygun, Big Drill Car i Dose. W maju 2000 po raz pierwszy dotarła z koncertami do Polski - wystapiła w klubach Proxima w Warszawie i Eskulap w Poznaniu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What Do I Get? / Oh Shit	Buzzcocks	02.1978	37[3]	-	UA UP 36 348	[written by Pete Shelley][produced by Martin Rushent]
I Don't Mind / Autonomy	Buzzcocks	04.1978	55[2]	-	UA UP 36386	[written by Pete Shelley][produced by Martin Rushent]
Love You More / Noise Annoys	Buzzcocks	07.1978	34[6]	-	UA UP 36 433	[written by Pete Shelley][produced by Martin Rushent]
Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn't've?) / Just Lust	Buzzcocks	09.1978	12[11]	-	UA UP 36 455	[written by Pete Shelley][produced by Martin Rushent]
Promises / Lipstick	Buzzcocks	11.1978	20[10]	-	UA UP 36 471	[written by Steve Diggle, Pete Shelley][produced by Martin Rushent]
Everybody's Happy Nowadays / Why Can't I Touch It?	Buzzcocks	03.1979	29[6]	-	UA UP 36 499	[written by Pete Shelley][produced by Martin Rushent]
Harmony in My Head / Something's Gone Wrong Again	Buzzcocks	07.1979	32[6]	-	UA UP 36 541	[written by Steve Diggle][produced by Martin Rushent]
Spiral scratch EP. [featuring Breakdown][wznow. Z 01.77]	Buzzcocks with Howard Devoto	08.1979	31[6]	-	New Harmones ORG 1
Are Everything/Why She's a Girl from the Chainstore	Buzzcocks	08.1980	61[3]	-	UA BP 365	[written by Steve Diggle, Pete Shelley][produced by Martin Hannett]
Wish I Never Loved You	Buzzcocks	03.2006	146	-	Cooking Vinyl FRYCD 261	[written by Pete Shelley][produced by Tony Barber]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Another music in a different kitchen	Buzzcocks	03.1978	15[11]	-	UA UAG 30 159	[produced by Martin Rushent]
Love bites	Buzzcocks	10.1978	13[9]	-	UA UAG 30 184	[produced by Martin Rushent]
A different kind of tension	Buzzcocks	10.1979	26[3]	163[6]	UA UAG 30 260	[produced by Martin Rushent]
The Fab Four	Buzzcocks	10.1989	83	-	EMI 12 EM 104	[produced by Martin Rushent]

Graham Coxon

Graham Coxon, to jeden z najbardziej utalentowanych gitarzystów, którzy pojawili się w Wielkiej Brytanii w latach 90. Największe triumfy Graham Coxon święcił w zespole Blur, ma on jednak na koncie także całkiem spory dorobek solowy.

Pełne imię i nazwisko muzyka brzmi Graham Leslie Coxon - przyszedł na świat w miejscowości Rinteln (położonej nieopodal Hanoweru) w Niemczech Zachodnich 12 marca 1969 roku. W odróżnieniu od wielu innych artystów, nie pochodzi z jakiejś szczególnie muzykalnej rodziny, matka studiowała języki obce, natomiast ojciec był wojskowym - niemniej udzielał się w armii w amatorskim zespole, gdzie grał na klarnecie.
Dzieciństwo Grahama, to przede wszystkim ciągłe przeprowadzki. Gdy miał zaledwie trzy lata, państwo Coxon postanowili przenieść się do Berlina, kilka lat później do angielskiego miasteczka Derby, by w 1975 roku ostatecznie osiąść w Colchester w hrabstwie Essex. Mimo, że w domu, w którym dorastał, nie słuchało się wiele muzyki, chłopak od najmłodszych lat zdradzał zainteresowanie tą formą sztuki. Nie mając jeszcze 10 lat, opanował parę instrumentów, w tym między innymi podstawy gry na perkusji. Następnie w wieku 11 lat sięgnął po saksofon, który po roku zmienił na gitarę - co najważniejsze - sam nauczył się na niej grać, słuchając nagrań innych wykonawców.
 Gdy poszedł do szkoły, jedną z pierwszych osób, z jaką się zaprzyjaźnił był Damon Albarn (wiele lat później założy z nim Blur), z którym dzielił podobne pasje muzyczne. Chłopcy powołali nawet do życia w latach 80-tych formację The Aftermath, która jednak okazała się totalnym niewypałem.

Kiedy miał 17 lat poszedł do North Essex School Of Art And Design. W tamtym okresie udzielał się już w kilku lokalnych zespołach, jak Hazel Dean and The Carp Eaters From Hell, The Curious Band czy Idle Vice. W 1987 roku udał się na studia na Goldsmiths College, gdzie rozwijał zainteresowania sztuką. W tych czasach odnowił znajomość z Damonem, który grał wtedy w zespole Circus z perkusistą Dave'em Rowntreem. Ponieważ w kapeli tej zwolniły się dwa miejsca, naturalnym posunięciem było zaproszenie do składu Grahama. Po pewnym czasie konfigurację uzupełnił jeszcze basista Alex James. Formacja zmieniła nazwę na Seymour, a następnie została przemianowana na Blur.
 Mniej więcej w tym samym czasie podpisano kontrakt wydawniczy z wytwórnią Food, dla której panowie zaczęli nagrywać materiał na pierwszy longplay. I tak już w 1991 roku ukazał się debiutancki album, zatytułowany "Leisure". Niestety, mimo dobrych recenzji wydawnictwo te, jak i następne ("Modern Life Is Rubbish" z 1993 roku) przeszło niemalże niezauważone. Przełom nastąpił dopiero w 1994 roku, kiedy to ukazał się krążek "Parklife" z takimi piosenkami jak "Girls & Boys" czy "End of a Century". Krążek ten, wraz z "Definitely Maybe" Oasis rozpoczął britpopową rewolucję - gatunek ten był obok grunge'u jednym z najważniejszych zjawisk w muzyce minionej dekady. Warto dodać, że w tamtym okresie miała miejsce nieformalna rywalizacja pomiędzy obydwoma kapelami.
Od momentu ukazania się "Parklife" Blur uchodzi za jedną z ważniejszych brytyjskich grup. Przez lata styl formacji znacznie ewoluował - wyraźnie odcięto się od wspomnianego britpopu. Nie wszystko jednak wyglądało różowo - w 2002 roku w grupie zaczęło dochodzić do konfliktów, na tyle poważnych, że w tym samym roku podczas sesji nagraniowych do albumu "Think Tank"  Graham opuścił skład (jak mówiło się w kręgach dobrze poinformowanych, został on do tego niemalże zmuszony przez pozostałych członków). Po ukazaniu się wspomnianego krążka zespół nieformalnie zawiesił działalność. W 2008 roku zaczęły pojawiać się informację o powrocie kapeli w oryginalnym składzie, które oficjalnie zostały potwierdzone w grudniu 2008 roku.

Kariera Coxona nie ogranicza się oczywiście do działalności z macierzystą formacją. Artysta ma dzisiaj na koncie siedem studyjnych krążków oraz dwa koncertowe nagrania. Mimo, że żaden z nich nie osiągnął jakiś poważniejszych sukcesów komercyjnych, większość zawierała bardzo ambitną twórczość i cieszyła się sporym uznaniem wśród krytyków. Co ciekawe, solową karierę zaczął jeszcze w czasach kiedy występował w Blur. Jego pierwszy autorski album pojawił się w sprzedaży już 10 sierpnia 1998 roku, a zatytułowany był "The Sky Is Too High". Dzieło ukazało się nakładem dowodzonej przez muzyka wytwórni Transcopic. Ciekawostką jest to, że Graham zagrał ten album i zarejestrował wyłącznie sam, co tylko potwierdza jak utalentowanym jest twórcą. Muzyka, która wypełniła płytę można określić jako folk rock, o bardzo melancholijnym charakterze - całość była zrealizowana bardzo oszczędnie, głównie przy użyciu gitary akustycznej. Na następne wydawnictwo sygnowane swoim imieniem i nazwiskiem nie kazał długo czekać. Już w 2000 roku na sklepowe półki trafiła płyta "The Golden D". Jeśli chodzi o stylistykę, była ona diametralnie inna od poprzedniczki, a także od tego, co Coxon prezentował z Blur - nawiązywała zdecydowanie do hard rocka. Rok 2000 nie był istotny dla artysty tylko z powodów wspomnianego wydawnictwa - w tym samym roku jego dziewczyna, Anna, urodziła mu syna Rogera.

Trzeba powiedzieć, że Graham należy bez wątpienia do pracoholików i do wyjątkowo twórczych artystów. Gdy w 2001 roku zespół Blur zafundował sobie przerwę - muzyk wykorzystał ją i nagrał kolejne dwa albumy "Crow Sit on Blood Tree" (2001) oraz "The Kiss of Morning" (2002). Kiedy po wydaniu drugiego z wymienionych opuścił szeregi macierzystej formacji, stał się już solistą na pełen etat. Od tamtej pory wydał jeszcze trzy krążki z premierowym materiałem. Największy sukces odniósł "Happiness in Magazines", za który Graham dostał nagrodę od jednego z najważniejszych brytyjskich czasopism muzycznych, "New Musical Express", w kategorii najlepszy solowy artysta. Mimo, że jak już zostało wspomniane wyżej, pod koniec 2008 roku Coxon ponownie połączył siły z kolegami z Blur, nadal jednak komponował na własne potrzeby. W maju 2009 roku ukazało się jego siódme z kolei dzieło, pod tytułem "The Spinning Top", które w większości liczących się na świecie pism branżowych zebrało bardzo pochlebne opinię. Jego wydaniu towarzyszyła również trasa koncertowa, która rozpoczęła się w tym samym miesiącu.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Thank God For The Rain / You Will Never Be	Graham Coxon	08.2001	92[2]	-	Transcopic TRANCD 011	[produced by Graham Coxon]
Escape Song / Mountain of Regret	Graham Coxon	10.2002	96[1]	-	Transcopic TRANCD 020	[written by Graham Coxon][produced by Graham Coxon & Mike Pelanconi]
Freakin' Out	Graham Coxon	03.2004	37[2]	-	Transcopic R 6632	[written by Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Bittersweet Bundle Of Misery	Graham Coxon	05.2004	22[3]	-	Transcopic CDR 6637	[written by Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Spectacular	Graham Coxon	08.2004	32[7]	-	Transcopic CDRS 6643	[written by Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Freakin' Out [ri] / All Over Me	Graham Coxon	11.2004	19[5]	-	Transcopic CDRS6652	[written by Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Standing On My Own Again	Graham Coxon	03.2006	20[5]	-	Transcopic CDR 6681	[written by Graham Coxon][produced by Stephen Street]
You & I	Graham Coxon	05.2006	39[4]	-	Parlophone CDRS 6691	[written by Graham Coxon][produced by Stephen Street]
This Old Town	Graham Coxon with Paul Weller	07.2007	39[2]	-	Regal Recordings CATCO 126539121	[written by Paul Weller, Graham Coxon][produced by Charles Rees]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Sky Is Too High	Graham Coxon	08.1998	31[3]	-	Transcopic TRAN 005CD	[produced by Graham Coxon]
The Golden D	Graham Coxon	06.2000	81[1]	-	Transcopic 5270242	[produced by Graham Coxon]
Crow Sit on Blood Tree	Graham Coxon	08.2001	131[1]	-	Transcopic TRANLP 010	[produced by Graham Coxon]
The Kiss of Morning	Graham Coxon	10.2002	126[1]	-	Transcopic TRANSCD 018	[produced by Graham Coxon, Mike Pelanconi]
Happiness in Magazines	Graham Coxon	05.2004	19[16]	-	Transcopic 5775192	[gold-UK][produced by Stephen Street]
Love Travels at Illegal Speeds	Graham Coxon	03.2006	24[8]	-	Parlophone 3505192	[produced by Stephen Street]
The Spinning Top	Graham Coxon	05.2009	36[2]	-	Transgressive TRANS102	[produced by Stephen Street]
A+E	Graham Coxon	04.2012	39[1]	-	Parlophone P 3277312	[produced by Ben Hillier]

Patrick Alexandroni

Patrick Alexandroni,ur.29 listopada 1962r w Roanne,aktor,piosenkarz i francuski producent telewizyjny.
Mając 13 lat wstąpił do konserwatorium sztuki dramatycznej w Paryżu.Mając 14 lat nagrał dla telewizji bajki Perraulta,a na scenie zagrał w "Małym księciu" Saint-Exupéry'ego,w "Małżeństwie Figara" oraz w The Chandelier Alfreda de Musseta.
Wystąpił w filmach On est venu la` pour s'éclater w 1979r i Les Brigades Roses z 1983r.
W 1983r odkryty przez Gérarda Louvina i Daniela Moyne wydaje swój pierwszy singiel "J'aime, j'aime " dla CBS z muzyką Tony Rallo i tekstem Johna Schmitta.Po wielu latach producenckiej kariery umiera na atak serca 16 września 2008r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
J’aime, j’aime/Julia	Patrick Alexandroni	06.1983	63[18]	-	CBS CBS A3229	[written by Jean Schmitt - Tony Rallo]

ALEX & LES LEZARDS

ALEX & LES LEZARDS jest francuską grupą założona w latach 80-tych i składa się z:
Gérarlda Dagueta (aka Alex), urodzonego 12.26.1956r, instrumenty klawiszowe, wokal, Joëla Guigantona, gitara,José De la Fuente, perkusja i Dominique Portasa -bass.
Specjalizuje się w burlesque rocku, i wydali w latach 1980-1983  5 singli ,dali   ponad 400 koncertów i sprzedali prawie milion płyt.
Ich przygoda skończyła się w 1984r w następstwie naruszenia umowy ze swoją wytwórnią
Alex (Gérald Daguet) pracował póżniej jako ubezpieczyciel  w Ozoir-la-Ferriere, gdzie założył Jazz & Blues Festival. Jako muzyk brał udział w wielu grupach, takich jak The Poors, Cousin Dupree czy Beatles History.
Joel gra na pedal steel  guitar i klawiszach w   grupie country C.C.Rider.
Jose prowadzi agencję artystyczną w Evian.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Dur, Dur	ALEX & Les LéZARDS	08.1980	25[12]	-	Polydor 2056 844	[written by C. Ganou, M. Carceles]
Maman je craque / Te mine pas	ALEX & Les LéZARDS	.1981	-	-	Polydor 2056 875	[written by C. Ganou, M. Carceles]
Martine /A part ça, j’ai pas de proble`mes	ALEX & Les LéZARDS	.1981	-	-	Tréma / RCA (410 166	[written by C. Ganou, M. Carceles]
A` la française/Cool-cool	ALEX & Les LéZARDS	.1982	-	-	Tréma (410 183	[written by C. Ganou, M. Carceles]

Barry Manilow

Właśc. Barry Alan Pinkus, ur. 17.06.1946 r. w nowojorskim Brooklynie. Studiował muzykę w słynnej Juillard School i pracował jako aranżer w stacji telewizyjnej CBS. W latach 60. zasłynął również jako kompozytor jingli reklamowych. W 1972r współpracował jako akompaniator z Betty Midler, po czym stał się kultowym wykonawcą występującym w nowojorskich łaźniach dla homoseksualistów. Zaaranżował też dwa pierwsze albumy Midler i sam podpisał kontrakt z wytwórnią Bell. Po mało udanym debiutanckim albumie zaprowadził potężną balladę "Mandy" prosto na 1 miejsce amerykańskiej listy przebojów. Kompozycja ta wcześniej podbiła Wielką Brytanię jako "Brandy" w wykonaniu współautora Scotta Englisha. Dla Manilowa stała się preludium do nieprzerwanej dziesięcioletniej parady przebojów. Ze swoim silnym, miło brzmiącym tenorem, zgrabnymi balladami o miłości i przymilnym zachowaniem w czasie koncertów Manilow spotykał się z szyderstwem krytyków, lecz publiczność (głównie żeńska) kochała go bez zastrzeżeń.
Do jegc większych przebojów należą m.in.: "I Write Songs" (autorstwa Bruce'a Johnsona z The Beach Boys, z 1976 r.), "Looks Like We Mad It"(Richarda Kerra z 1977 r.), dynamiczny "Copacabana" (z 1978 r.) i "I Made It Through The Rain" (z 1981 r.).
Zmianę kierunku muzycznego zapoczątkowały albumy 2am Paradise Cafe i Swing Street na których artysta wykorzystał swe doświadczenie jazzowe we współpracy z występującymi gościnnie Gerrym Mulliganem i Sarah Vaughan. Zaprezentował również na Broadwayu dwa jednoosobowe spektakle, z których drugi, "Showstoppers"] (z 1991 r.), był sentymentalnym hołdem złożonym wielkim twórcom piosenek z przeszłości.
W latach 80. wdowa po jednym z nich, Johnnym Mercerze poprosiła Manilowa o napisanie muzyki do słów męża nie opublikowanych za jego życia. Część z powstałych w ten sposób utworów zarejestrowała Nancy Wilson na swoim albumie z 1991 r., My Lover Beside Me.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mandy /Something' s comin' up	Barry Manilow	11.1974	11[9]	1[1][16]	Bell 45.613	[gold-US][written by Scott English,Richard Kerr][produced by Barry Manilow,Ron Dante][1[2].Adult Contemporary][oryginalnie wykonywana przez Scotta Englisha jako Brandy]
It' s a miracle/One of these days	Barry Manilow	03.1975	-	12[13]	Arista 0108	[written by Barry Manilow,Marty Panzer][produced by Barry Manilow,Ron Dante][1[1].Adult Contemporary][15[1].Hot Disco/Dance;Arista 0108 7"]
Could it be magic/I am your child	Barry Manilow	06.1975	25[10][12.78]	6[18]	Arista 0126	[written by Barry Manilow, Adrienne Anderson][produced by Barry Manilow][4.Adult Contemporary][pierwotnie wydana w 1971 r jako Featherbed feat Barry Manilow;inspirowana przez Preludium in C Minor F.Chopina]
I write the songs/A nice boy like me	Barry Manilow	11.1975	-	1[1][20]	Arista 0157	[gold-US][written by Bruce Johnston][produced by Barry Manilow, Ron Dante][1[2].Adult Contemporary]
Tryin' to get the feeling again/Beautiful music	Barry Manilow	03.1976	-	10[15]	Arista 0172	[written by David Pomeranz][produced by Barry Manilow, Ron Dante][1[1].Adult Contemporary]
This one' s for you/Riders to the stars	Barry Manilow	09.1976	-	29[10]	Arista 0206	[written by Barry Manilow,Marty Panzer][produced by Barry Manilow,Ron Dante][1[1].Adult Contemporary]
Weekend in New England/Say the words	Barry Manilow	11.1976	-	10[19]	Arista 0212	[written by Randy Edelman][produced by Barry Manilow,Ron Dante][1[1].Adult Contemporary]
Looks like we made it/New York City Rhythm	Barry Manilow	05.1977	-	1[1][19]	Arista 0244	[gold-US][written by Richard Kerr,Will Jennings][produced by Ron Dante][1[3].Adult Contemporary]
Daybreak/ Jump shout boogie	Barry Manilow	10.1977	-	23[10]	Arista 0273	[written by Barry Manilow,Adrienne Anderson][produced by Ron Dante,Barry Manilow][7.Adult Contemporary]
Can' t smile without you/Sunrise	Barry Manilow	02.1978	43[7]	3[19]	Arista 0305	[oryginalnie nagrana przez Davida Martina][gold-US][written by Christian Arnold, David Martin, and Geoff Morrow][produced by Ron Dante,Barry Manilow][1[2].Adult Contemporary]
Even now/I was a fool [To let you go]	Barry Manilow	05.1978	-	19[13]	Arista 0330	[written by Barry Manilow,Marty Panzer][produced by Ron Dante,Barry Manilow][1[3].Adult Contemporary]
Copacabana [At The Copa]	Barry Manilow	06.1978	-	8[16]	Arista 0339	[gold-US][written by Jack Feldman, Barry Manilow, Bruce Sussman][produced by Ron Dante,Barry Manilow][6.Adult Contemporary][15[16].Hot Disco/Dance;Arista 018 12"]
Ready to take a chance again/Sweet life	Barry Manilow	09.1978	-	11[16]	Arista 0357	[written by Norman Gimbel, Charles Fox][produced by Ron Dante,Barry Manilow][5.Adult Contemporary][piosenka z filmu Foul Play]
Somewhere in the night/Leavin' in the morning	Barry Manilow	12.1978	42[10]	9[15]	Arista 0382	[written by Will Jennings,Richard Kerr][produced by Ron Dante,Barry Manilow][4.Adult Contemporary]
Ships /They gave in to the blues	Barry Manilow	10.1979	-	9[14]	Arista 0464	[written by Ian Hunter][produced by Ron Dante,Barry Manilow][4.Adult Contemporary]
When i wanted you/Bobbie Lee [What' s the difference,i gotta love]	Barry Manilow	12.1979	-	20[16]	Arista 0481	[written by Gino Cunico][produced by Ron Dante,Barry Manilow][1[1].Adult Contemporary]
I don' t want to walk without you/One voice	Barry Manilow	04.1980	-	36[11]	Arista 0501	[written by Jule Styne, Frank Loesser][produced by Ron Dante,Barry Manilow][2.Adult Contemporary][#2 hit Harry Jamesa w 1942r z filmu Sweater girl]
I made it through the rain/Only in Chicago	Barry Manilow	11.1980	37[6][02.81]	10[16]	Arista 0566	[written by Gerard Kenny,Drey Shepperd][produced by Ron Dante,Barry Manilow][4.Adult Contemporary][oryginalnie nagrana przez Gerarda Kenny]
Lonely together/The last duet [z Lily Tomlin]	Barry Manilow	03.1981	21[13][11.80]	45[10]	Arista 0596	[written by Kenny Nolan][produced by Ron Dante,Barry Manilow][7.Adult Contemporary]
Bermuda triangle	Barry Manilow	03.1981	15[9]	-	Arista ARIST 406 [UK]	[written by Jack Feldman,Barry Manilow,Bruce Sussman][produced by Barry Manilow]
The old songs/Don' t fall in love with me	Barry Manilow	10.1981	48[8]	15[16]	Arista 0633	[written by David Pomeranz][produced by Barry Manilow][1[3].Adult Contemporary Chart]
Somewhere down the road/Let' s take all night [To say goodbye]	Barry Manilow	12.1981	-	21[15]	Arista 0658	[written by Tom Snow,Cynthia Weil][produced by Barry Manilow][1[2].Adult Contemporary Chart]
If i should love again	Barry Manilow	02.1982	66[2]	-	Arista ARIST 453 [UK]	[written by Barry Manilow][produced by Barry Manilow]
Let' s hang on/No other love	Barry Manilow	03.1982	12[11][09.81]	32[10]	Arista 0675	[silver-UK][written by Bob Crewe,Sandy Linzer,Denny Randell][produced by Barry Manilow][6.Adult Contemporary Chart]
Stay	Barry Manilow feat Kevin Desimone and James Jolis	04.1982	23[8]	-	Arista ARIST 464 [UK]	[written by Barry Manilow,James Jolis,Kevin DiSimone][produced by Barry Manilow]
Oh Julie/Break down the door	Barry Manilow	07.1982	-	38[11]	Arista 0698	[written by Shakin' Stevens][produced by Barry Manilow][24.Adult Contemporary Chart]
I wanna do it with you	Barry Manilow	10.1982	8[8]	-	Arista ARIST 495 [UK]	[written by Layng Martine Jr.][produced by Barry Manilow]
Memory /Heart of steel	Barry Manilow	11.1982	-	39[14]	Arista 1025	[written by Andrew Lloyd Webber,Trevor Nunn,T.S. Eliot][produced by Barry Manilow,Michael Delugg][8.Adult Contemporary Chart]
I' m gonna sit right down and write myself a letter	Barry Manilow	12.1982	36[7]	-	Arista ARIST 503 [UK]	[written by Fred E. Ahlert,Joe Young][produced by Barry Manilow][oryginalnie nagrana przez Fatsa Wallera]
Some kind of friend/Heaven	Barry Manilow	02.1983	48[2][06.83]	26[16]	Arista 1046	[written by Barry Manilow,Adrienne Anderson][produced by Barry Manilow][4.Adult Contemporary Chart]
You' re lookin' hot tonight	Barry Manilow	08.1983	47[6]	-	Arista ARIST 542 [UK]	[written by Barry Manilow][produced by Jack White][25.Adult Contemporary Chart][18[12].Hot Disco/Dance;Arista 9168 12"]
Read ' em and weep/One voice	Barry Manilow	11.1983	17[7]	18[14]	Arista 9101	[written by Jim Steinman][produced by Barry Manilow][oryginalnie nagrana przez Meatloaf][1[6].Adult Contemporary Chart]
When October Goes	Barry Manilow	12.1984	85[1]	-	Arista 9295	[written by Barry Manilow,Johnny Mercer][produced by Barry Manilow][oryginalnie nagrana przez Meatloaf][6.Adult Contemporary Chart]
Run to Me	Dionne Warwick & Barry Manilow	03.1985	86[2]	-	Arista ARIST 610 [UK]	[written by Barry, Robin and Maurice Gibb][produced by Barry Manilow][oryginalnie nagrana przez Meatloaf][12.Adult Contemporary Chart]
In Search of Love	Dionne Warwick	11.1985	80[2]	-	RCA 14223	[written by Barry Manilow,Allan Rich,Howie Rice][produced by Barry Manilow,Howie Rice][11.Adult Contemporary Chart]
I' m your man	Barry Manilow	07.1986	96[2]	86[5]	RCA 14 397	[written by Barry Manilow,Allan Rich,Howie Rice][produced by Barry Manilow,Howie Rice][9[11].Hot Disco/Dance;Arista RCA 14 330 12"]
Hey mambo/When october goes	Barry Manilow with Kid Creole and The Coconuts	03.1988	-	90[2]	Arista 9666	[written by Tom Kelly,Jack Feldman,Barry Manilow,Bruce Sussman][produced by Emilio Estefan Jr.,Lawrence Dermer,Joe Galdo,Barry Manilow,Eddie Arkin]
Please don' t be scared	Barry Manilow	04.1989	35[5]	-	Arista 112 186 [UK]	[written by Mindy Sterling][produced by Michael Lloyd]
The One That Got Away/You're My Only Girl (Jenny)	Barry Manilow	09.1989	78[3]	-	Arista 112 652 [UK]	[written by Wayne Hammer,Jeff Slater][produced by Hammer & Slater][25.Adult Contemporary Chart]
If I Can Dream	Barry Manilow	02.1990	81[2]	-	Arista 113 025 [UK]	[written by Walter Earl Brown][produced by Barry Manilow,Michael Delugg]
Some Good Things Never Last/I'm Your Man	Barry Manilow & Debra Byrd	04.1990	79[2]	-	Arista 613 202 [UK]	[written by Mark Radice][produced by Barry Manilow,Michael Delugg]
Copacabana [At The Copa]-The 1993 remix	Barry Manilow	04.1993	22[4]	-	Arista 74321 136917 [UK]
Could it be magic 1993	Barry Manilow	11.1993	36[3]	-	Arista 74321 17488 7 [UK]	[produced by Trevor Horn]
Let me be your wings/Finale Let Me Be Your Wings / Follow Your Heart	Barry Manilow & Debra Byrd	08.1994	73[1]	-	EMI CDEM 336 [UK]	[written by Jack Feldman,Barry Manilow,Bruce Sussman][produced by Barry Manilow, Robbie Buchanan][piosenka z filmu Thumbelina]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Barry Manilow II	Barry Manilow	11.1974	-	9[58]	Arista 4016	[2x-platinium-US][produced by Barry Manilow, Ron Dante]
Barry Manilow I	Barry Manilow	08.1975	-	28[51]	Arista 4007	[platinium-US][produced by Barry Manilow, Ron Dante][pierwotnie wydany w 1973r]
Tryin' to get the feeling	Barry Manilow	11.1975	-	5[87]	Arista 4060	[3x-platinium-US][produced by Barry Manilow, Ron Dante]
This one' s for you	Barry Manilow	08.1976	-	6[60]	Arista 4090	[3x-platinium-US][produced by Barry Manilow, Ron Dante]
Barry Manilow /Live	Barry Manilow	05.1977	-	1[1][67]	Arista 8500	[4x-platinium-US][produced by Barry Manilow, Ron Dante]
Even now	Barry Manilow	02.1978	12[28]	3[58]	Arista 4164	[3x-platinium-US][silver-UK][produced by Barry Manilow, Ron Dante]
Greatest Hits	Barry Manilow	12.1978	-	7[75]	Arista 8601	[3x-platinium-US]
Manilow magic-The best of Barry Manilow	Barry Manilow	93.1979	3[151]	-	Arista ARTV 2 [UK]
One voice	Barry Manilow	10.1979	18[7]	9[25]	Arista 9505	[2x-platinium-US][gold-UK][produced by Barry Manilow, Ron Dante]
Barry	Barry Manilow	12.1980	5[34]	15[20]	Arista 9537	[platinium-US][platinum-UK][produced by Barry Manilow, Ron Dante]
Gift set	Barry Manilow	04.1981	62[1]	-	Arista BOX 1 [UK]
If i should love again	Barry Manilow	10.1981	5[26]	14[25]	Arista 9573	[platinium-US][platinum-UK][produced by Barry Manilow]
Barry live in Britain	Barry Manilow	05.1982	1[1][23]	-	Arista ARTV 4 [UK]	[platinum-UK][produced by Barry Manilow,Michael Delugg]
Oh ,Julie	Barry Manilow	09.1982	-	69[9]	Arista 2500
I wanna do it with you	Barry Manilow	11.1982	7[9]	-	Arista BMAN 2 [UK]
Here comes the night	Barry Manilow	12.1982	-	32[27]	Arista 9610	[platinium-US][platinum-UK][produced by Barry Manilow]
A touch more magic	Barry Manilow	10.1983	10[12]	-	Arista BMAN 3 [UK]
Barry Manilow /Greatest Hits,Vol.II	Barry Manilow	12.1983	-	30[19]	Arista 8102	[gold-US][produced by Barry Manilow, Ron Dante]
2:00 AM Paradise Cafe	Barry Manilow	12.1984	28[6]	28[20]	Arista 8254	[platinium-US][silver-UK][produced by Barry Manilow]
The Manilow Collection-Twenty Classic Hits	Barry Manilow	06.1985	-	100[12]	Arista 8274	[gold-US]
Manilow	Barry Manilow	11.1985	40[6]	42[24]	RCA Victor 7044	[produced by Barry Manilow, Howie Rice]
Swing street	Barry Manilow	12.1987	81[1]	70[21]	Arista 8527	[gold-US][produced by Barry Manilow, Eddie Arkin]
Barry Manilow	Barry Manilow	05.1989	-	64[16]	Arista 8570	[gold-US][silver-UK][produced by Barry Manilow, Eddie Arkin, Michael Lloyd, Paul Stavely O'Duffy, Hammer and Slater & Ric Wake]
Songs to make the whole world sing	Barry Manilow	05.1989	20[4]	-	Arista 209927 [UK]
Live on Broadway	Barry Manilow	06.1990	19[3]	196[1]	Arista 8638	[produced by Barry Manilow & Michael Delugg]
The songs 1975-1990	Barry Manilow	06.1990	13[7]	-	Arista 303868 [UK]
Because it' s Christmas	Barry Manilow	12.1990	-	40[8]	Arista 8644	[platinium-US][produced by Barry Manilow & Eddie Arkin]
Showstoppers	Barry Manilow	10.1991	53[3]	68[8]	Arista 18 687
The complete collection and then some	Barry Manilow	01.1993	-	182[1]	Arista 18 714	[gold-US]
Hidden treasures	Barry Manilow	04.1993	36[7]	-	Arista 74321 13568-2 [UK]
The platinum collection-Greatest Hits	Barry Manilow	11.1993	37[6]	-	Arista	[silver-UK]
Singin' with The Big Bands	Barry Manilow	10.1994	54[7]	59[21]	Arista 18 771	[gold-US]
Summer of ' 78	Barry Manilow	12.1996	66[6]	82[11]	Arista 18 809	[gold-US]
Manilow sings Sinatra	Barry Manilow	11.1998	72[7]	122[7]	Arista 19 033
Here at The Mayflower	Barry Manilow	12.2001	18[3]	90[3]	Concord 2102	[produced by Barry Manilow ,David Benson]
Ultimate Manilow	Barry Manilow	02.2002	8[28]	3[43]	Arista 10 600	[2x-platinium-US]
A Christmas gift of love	Barry Manilow	11.2002	-	55[7]	Columbia 86 976	[gold-US]
2Nights live!	Barry Manilow	04.2004	-	27[6]	Stiletto 59 478	[gold-US]
Manilow scores:Songs from Copacabana and harmony	Barry Manilow	10.2004	-	47[8]	Concord 2251	[produced by Phil Ramone]
Ultimate live	Barry Manilow	09.2005	12[6]	-	Arista	-
The Greatest Songs of the fifties	Barry Manilow	03.2006	12[4]	1[1][22]	Arista 82640	[platinium-US][gold-UK]
The Greatest Songs of the sixties	Barry Manilow	12.2006	56[5]	-	Sony BMG 88697023652	[gold-US][gold-UK][produced by Clive Davis, David Benson, Barry Manilow]
The Greatest Songs of the seventies	Barry Manilow	09.2007	27[4]	-	Arista 88697171342 [UK]	[produced by Barry Manilow, Clive Davis, David Benson, Walter Afanasieff, Scott Erickson]
Music & Passin-The best of...	Barry Manilow	12.2008	54[9]	-	Warner Bros. [UK]	-
The Greatest Songs of the Eighties	Barry Manilow	03.2009	22[4]	14	Arista [UK]	[produced by Barry Manilow, Scott Erickson, Michael Lloyd, Greg O'Connor - Executive Producer, Clive Davis]
The Greatest Love Songs of all Time	Barry Manilow	01.2010	26[5]	5[3]	Arista	[gold-US][produced by Barry Manilow, Michael Lloyd]
15 Minutes	Barry Manilow	06.2011	20[2]	7[6]	Stiletto Entertainment SE0003	[produced by Michael Lloyd]

Aleph

Francuski projekt muzyki progresywnej pod którym ukrywa się Laurent Petitgirard,kultowy kompozytor,który póżniej oddał się komponowaniu muzyki filmowej [ponad 150 filmów] i muzyki symfonicznej.Jego największym osiągnięciem jest album "Toccata".Nauczył się gry na fortepianie mając 3 lata,dzięki ojcu Serge,słynnemu pianiście,zaczął komponowanie w wieku 7 lat,a w wieku 11 lat pracował z orkiestrą symfoniczną.Mimo przygotowania klasycznego,interesował się jazzem i muzyką współczesną.Pod nazwą Aleph zarejestrował pierwszy singiel Toccata / Tin Song dla Disques AZ w 1969r,a krótko po tym drugi Love Memories/Injection w tym samym roku.
Wreszcie powstał wspomniany album,nagrany w paryskim studio Wagram z grupą specjalnie utworzoną na tę okazję.Na perkusji grał André Sitbon, na skrzypcach Etienne Péclard [członek orkiestry symfonicznej w Bordeaux,Patrice Quentin na saksofonie i flecie i Patrick Mondon,kolejny skrzypek .Wszystkie partie na instrumentach klawiszowych [fortepian,klawesyn,organy Hammonda] wykonał sam kompozytor.W 1971r ukazał się singiel Soho / La Danse des Squelettes i album Pop Instrumental de France wydany przez Vogue.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Toccata/Tin song	Aleph	07.1970	44[5]	-	Disc’AZ / Discodis SG 185	[written by Laurent Petitgirard - A. Lecour]

Alena

Alena to projekt duńskiego producenta wielu przebojów euro disco,Carlo Resoorta z 1999r i czarnej wokalistki Aleny.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Turn It Around	Alena	04.1999	65[7]	-	Gambler Records G 1007-6	-

Alec R. Costandinos

Alec R. Costandinos ,uznawany przez koneserów za jednego z największych producentów,ale mało kto wiąże o z muzyką disco końca lat 70-tych od której zaczynał.Chociaż nie ma na swoim koncie przebojowych singli,to sławę przyniosła mu produkcja tzw. concept albumów,z wielominutowymi suitami,gdzie łączył rytmy disco z aranżacjami muzyki klasycznej.W okresie około trzech lat nagrał około 16 albumów.
Urodził się i wychował w Egipcie,jako syn Ormianina i matki Greczynki.Przenosi się w 1966r wraz z rodzicami do Francji,zostając nadwornym autorem piosenek dla Demisa Roussosa .W 1974r był producentem francuskiej grupy perkusyjnej Kongas,gdzie spotkał Jean-Marc Cerrone.Dwa lata póżniej udaje się do Londynu ,gdzie w studio Trident nagrał 16 minutową dyskotekową suitę Love in C Minor,wydaną pod szyldem Cerrone.Utwór po niezbyt imponującym debiucie,z czasem zrobił olbrzymią karierę w klubach disco,lądując w końcu na szczycie notowań Billboard Disco Chart.
Costandinos,wówczas zdecydował o poświęceniu się muzyce disco.Podpisał kontrakt z wytwórnią Barclay zapewniając sobie prawa do licencji wiodącej wytwórni disco,Casablanca.W marcu 1977r udał się do Londynu by nagrać 16 minutową suitę "I've Found Love (Now that I've found you) / Accidental Lover " razem z aranżerem Donem Ray'em i gościnnie towarzyszącymi muzykami brytyjskimi i wokalistami jak Katie Kissoon i Stéphanie de Sykes.Album zaopatrzony w przyciągającą wzrok okładkę został sygnowany przez fikcyjną grupę Love & Kisses.Nie osiadając na laurach,nagrywa dwie kolejne suity z biblijnymi tematami Judas Iscariot / Simon Peter wydane pod nazwą Sphinx.Wydany latem singiel "I Found Love",Love & Kisses stał się dużym przebojem we Francji i klubowym hitem w USA.
We wrześniu tego samego roku Costandinos i Don Ray wracają do londyńskiego studia Trident,posuwając się o krok dalej,biorąc na warsztat epokowe dzieło Szekspira,"Romeo i Julia" i nagrywając je jako 5 aktową operę disco.Album wydano jako dzieło Alec R. Costandinos And The Syncophonic Orkiestry.Było to jedno z pierwszych na świecie nagrań 48-mio śladowych powstałych przez synchronizację dwóch 24-śladów.Album trafił na szczyt zestawień Hot 100 Disco/Dance.
W 1978r Casablanca zwróciła się do niego o napisanie dwóch utworów do filmu Thank God It's Friday.Wydany w maju 1978r "Thank God It's Friday / You're The Most Precious Thing In My Life" sygnowała grupa Love & Kisses,stał się jego największym sukcesem komercyjnym.Następnym był album wspomnianej grupy How Much, How Much I Love You,znowu jako 16 minutowa suita.Pisze muzykę do filmu francuskiego Trocadéro Bleu Citron i wydaje album z kolejną studyjną grupą Paris Connection zawierającą na stronie A cover piosenki Barry Ryana "Eloise",a na stronie B utwory "You've Lost That Loving Feeling" i "Unchained Melody" zespołu The Righteous Brothers.Próbując powtórzyć sukces Romeo And Juliet, Costandinos nagrywa Hunchback of Notre Dame,nie powtarzając poprzedniego sukcesu.
Jego kolejny projekt był związany z trio Bad News Travels Fast,z którym nagrał dwa albumy z muzyką funk-jazz fusion,Look Out i Ordinary Man wydane w 1979r.Bad News Travels Fast towarzyszy mu też na soundtracku do filmu Winds of Change na którym wokalnie wspiera go diva disco Pattie Brooks.Produkuje też hit "Holdin 'On" brytyjskiego ansamblu Tony Rallo and Midnite Band.
Jakby mu było mało,znajduje także czas na przygotowanie albumu Tiny Turner Love Explosion,który okazał się kompletną klapą w jej nieudanym mariażu z muzyką disco.Producentowi zaczyna brakować pary stąd tylko jeden wyprodukowany album w roku następnym dla braci Johna & Arthura Simms z niewielkim przebojem "That Thang Of Yours".W 1981r wydaje pod swoim nazwiskiem album Americana.W latach 90-tych nagrywa muzykę filmową do "Images D'Une Révolution" (1990) i "L'Irlandaise",poczym przenosi się do Los Angeles gdzie dziś prowadzi anonimowy żywot. 

Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Aleca R. Costandinosa na listach przebojów [with Stelios Vlavianos] 06.1974 Forever and Ever Demis Roussos 52.UK 07.1983 Forever and Ever Julio Iglesias 91.UK [solo] .1977 Judas Iscariot / Simon Peter Sphinx 27.Dance Chart 07.1977 Accidental Lover / I Found Love (Now That I Found You) by Love and Kisses 1.Dance Chart .1978 How Much, How Much I Love You / Beauty and the Beast Love and Kisses 5.Dance Chart .1978 The Hunchback of Notre Dame Alec R. Costandinos 35.Dance Chart 03.1978 Romeo & Juliet Alec R. Costandinos 1.Dance Chart 05.1978 Thank God It's Friday Love and Kisses 22.US [with Cerrone] 02.1977 Love in C Minor Cerrone 36.US/31.UK [with Vangelis] 03.1977 Because Demis Roussos 39.UK [with Piero Cassano & Renzo Cochis] .1978 Anikana-O Kongas 37.Dance Chart [with Lena Fraticelli, Joey Gardner] 02.1995 How I Love Him Cynthia 107.US

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Un Oiseau Sur New York /Les mains d’un homme-Pre^te-moi tes clés Saint-Pierre/Isa	Alec	06.1969	81[5]	-	Barclay 71 354	[written by A. Constandinos - M. Viallard]
Romeo & Juliet	Alec R. Costandinos	02.1978	-	1[1][19].Hot Dance/Disco	Casablanca 20 111	[written by A. Constandinos ]
The Hunchback of Notre Dame	Alec R. Costandinos	12.1978	-	35[4].Hot Dance/Disco	Casablanca 20 143	[written by A. Constandinos ]
Albums Tytuł Wykonawca Data wydania Fra US Wytwórnia [Fra] Komentarz Romeo & Juliet Alec R. Costandinos 03.1978 - 92[17] Casablanca 7086

Lou Adler

Lou Adler (ur. 13 grudnia 1933 r. w Chicago) – amerykański producent muzyczny, menadżer, reżyser i właściciel Roxy Theatre.

W 2013 roku zostanie wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame jako zwycięzca Ahmet Ertegun Award, wraz z Quincy Jonesem.

Adler urodził się w Chicago w stanie Illinois w grudniu 1933 roku ale dorastał we wschodnim Los Angeles. W 1964 roku założył i był współwłaścicielem Dunhill Records. Był szefem wytwórni oraz szefem nagrań od 1964 do 1967 roku. Latem tego samego roku sprzedał wytwórnię za trzy miliony dolarów wytwórni ABC Records. Jednakże również w 1967 r. założył Ode Records. W lipcu tego samego roku pomagał stworzyć Monterey International Pop Festival jak i również filmową wersję festiwalu w Monterey Pop.

W 1958 roku, Adler został współautorem i producentem wraz z Herbem Alpertem piosenki „River Rock” dla Boba „Froggy” Landersa i The Cough Drops w wytwórnii Ensign. Był oficjalnym menadżerem Jan & Dean i producentem Sama Cooke'a, The Mamas& the Papas, Johnny'ego Riversa, Barry'ego McGuire'a, Scotta McKenziego, The Grass Roots, Spirit, Carole King, The Weaver Temptations i Cheech and Chong.

Zdobył dwie nagrody Grammy w 1972 roku w kategorii Nagranie Roku za produkcję It’s Too Late śpiewanej przez Carole King, druga nagrodę otrzymał za Tapestry w kategorii Album Roku.

W 1975 roku został producentem The rocky Horror Picture Show i w 1981 r. filmu Shock Treatment.

W 1975 r. wyreżyserował film Up In Smoke, w którym wystąpili Cheech&Chong. Film stał się kultowy i w 2000 r. nagrał wraz z Cheech Marin komentarz do wydania DVD. Jego film Ladies and Gentelman, The Fabulous Stain nie został dobrze odebrany ale cieszył się częstą emisją w sieciach kablowych.

Lou Adler był żonaty z aktorką i piosenkarką Shelley Fabares od 1964 roku, wyprodukował także kilka jej piosenek. Byli w separacji od 1966 r. ale formalnie rozwiedli się w 1980 r. W 1973 r. urodził się jego pierwszy syn Nic Adler, którego matką została aktorka Britt Ekland. W 1978 został ojcem Cisco Adlera, którego ma ze swoja ówczesną dziewczyną Phyllis Somer.

Dzisiaj Alder jest żonaty z byłą aktorką Page Hannah, która jest młodszą siostrą Deryl Hannah. Mają czwórkę synów: Mannego, Ike’a, Pablo i Oscara.

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1971 It's Too Late Record Of The Year 1971 Tapestry Album Of The Year Grammy

Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Lou Adlera na listach przebojów [with Herb Alpert ] 10.1959 There's a Girl Jan & Dean 97.US [with Sam Cooke, Herb Alpert ] 05.1960 Wonderful World Sam Cooke 12.US/27.UK 05.1965 Wonderful World Herman's Hermits 4.US_7.UK 05.1976 (What a) Wonderful World Johnny Nash 103.US,25.UK 01.1978 (What a) Wonderful World Art Garfunkel, James Taylor & Paul Simon 17.US [with Jan Berry, Roger Christian] 09.1963 Honolulu Lulu Jan & Dean 11.US [with Johnny Rivers] 09.1966 Poor Side of Town Johnny Rivers 1.US 01.1969 Poor Side of Town Al Wilson 75.US .1977 Poor Side of Town Bobby Wayne Loftis 54.Country Chart .1983 Poor Side of Town Joe Stampley 12.Country Chart

Lee Adams

Lee Adams [ur.14.08.1924r Mansfield/Ohio]-zaczynał swoją karierę jako dziennikarz,będąc absolwentem wydziału dziennikarskiego na Ohio State University.Wykładał czas jakiś ten kierunek w renomowanej Columbia School.
Przez 10 lat po uzyskaniu w 1950r kwalifikacji dziennikarskich pracował reporter prasy codziennej,wydawca i autor tekstów do magazynów ilustrowanych,a także w radio prowadząc wywiady.Jego pierwszą pracą na muzycznej niwie było libretto do wystawianego na Broadway'u musicalu ,"Bye ,bye birdie",do którego muzykę napisał Charles Strouse.Razem z tym ostatnim pracując jako dziennikarz napisał wiele utworów do rewii wystawianych w Nowym Jorku i Londynie,minn. "All American " z Ray Bolgerem w 1962; "Golden Boy," z Sammy Davisem, Jr., w 1964; "It's Superman" w 1966 i "Applause," z Lauren Bacall w 1970.
Wart zauważenia jest także wystawiony w 1972r na londyńskim West Endzie "I and Albert" napisany do spółki z Strouse.Niedługo po tym Adams zajmuje się muzyką filmową i telewizyjną.Znany był jako autor tematu "Those were the days" z TV serialu "All in the family".Jego najbardziej znane piosenki to:"Put on a Happy Face" "Kids" "One Boy" "Applause" "Night Song" "Once Upon a Time" "This is You'r Life" "You've Got Possibilities" "I Want to Be with You" i "A Lot of Living to Do"
.W 1989 roku trafił do Hall Of Fame jako librecista.



Awards

Emmy 1996 Music and Lyrics: LET'S SETTLE DOWN z BYE BYE BIRDIE Tony Award 1970 za musical - APPLAUSE 1961 za musical - BYE BYE BIRDIE

                                         Kompozycje Lee Adamsa na listach przebojów

[with Charles Strouse] 05/1960 One Last Kiss Bobby Vee 112.US 07/1960 One Boy Joanie Sommers 54.US 02/1961 Once Upon a Time Rochell and the Candles 26.US 03/1964 We Love You Beatles The Carefrees 39.US 10/1964 I Wanna Be with You Nancy Wilson 57.US 03/1966 Superman Dino, Desi & Billy 94.US 05/1966 What's a Nice Kid Like You Doing in a Place Like This? Scatman Crothers 134.US 08/1966 I Want to Be with You Dee Dee Warwick 41.US 10/1971 Those Were the Days Carroll O'Connor & Jean Stapleton 43.US

Milltown Brothers

Milltown Brothers, grupa brytyjska. Powstała w końcu lat osiemdziesiątych w Colne koło Burnley w hrabstwie Lancashire. Skład: Matthew Nelson - voc, Simon Nelson - g, Barney James - k, James Fraser - b, Nian Brindle- dr.Założył ją Simon Nelson, wcześniej związany z amatorskimi zespołami w rodzaju The Word Association czy Blue Berlin, ale głównym twórcą repertuaru został jego młodszy brat, Matthew Nelson. Debiutowała w rodzinnym Colne, ale po kilku miesiącach przeniosła się do Londynu. Koncertowała w ośrodkach akademickich i klubach robotniczych na terenie całego kraju.

 W 1989r dorobiła się pierwszych nagrań, m.in. singla Coming From The Mill 1989, wydanego przez
małą firmę Big Round z Manchesteru. W sierpniu 1990r związała się z wytwórnią A&M.
Dla niej zrealizowała wszystkie późniejsze płyty, m.in. single Applegreen, Which Way
Should I Jump? i Turn Off oraz albumy Slinky z marca 1991r i Valve z sierpnia 1993r.
 Przedstawiła efektowne piosenki i ballady, ujawniające różne wpływy, m.in. Boba Dylana i The Byrds, barwnie opracowane z użyciem m.in. instrumentów smyczkowych, wykonywane z rockową pasją,jak Here I Stand,Something Cheap,Nationality,Turn Me Over,Turn Off.
Nie odniosła sukcesu.Gdy w 1993r szefowie A&M zerwali z nią kontrakt,zawiesiła działalność.Wznowiła ją,kiedy nieoczekiwanie piosenka Here I Stand została użyta w czołówce serialu telewizyjnego All Quiet On The Preston Front [1993] i zdobyła popularność.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Apple Green/When It Comes	Milltown Brothers	10.1990	43[7]	-	A&M AM 787	[written by M. Nelson, S. Nelson][produced by Dave Meegan]
Which Way Should I Jump?/Diplomat	Milltown Brothers	01.1991	38[5]	-	A&M AM 711	[written by M. Nelson, S. Nelson][produced by Dave Meegan]
Here I Stand/Don't Breathe In	Milltown Brothers	04.1991	41[4]	-	A&M AM 758	[written by M. Nelson, S. Nelson][produced by Dave Meegan]
Turn Off/Worldwide	Milltown Brothers	05.1993	55[1]	-	A&M 5802692	[written by The Milltown Brothers][produced by Gil Norton]
It's All Over Now Baby Blue/Sweet Nothing	Milltown Brothers	07.1993	48[2]	-	A&M 5803332	[written by Bob Dylan][produced by Chris Sheldon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Slinky	Milltown Brothers	03.1991	27[5]	-	A&M 3953461	-