Voyager

Voyager był angielskim  pop - rockowym zespołem, założony w Newbury, Berkshire, początkowo jako "The Paul French Connection" z Paulem Frenchem (wokal, klawisze), Paulem Hirshem (instrumenty klawiszowe, gitara), Chrisem Hookiem (gitara basowa) i byłym członkiem Mr Big, Johnem Marterem (perkusja). 
 Mimo, że początkowo widzieli siebie jako przedstawiciele progresywnego rocka , musieli dostosować swój styl na bardziej komercyjny, o czym świadczy ich debiut singlowy "Halfway Hotel". To był ich jedyny przebój, osiągając nr 33 na UK Singles Chart w 1979 roku , zostając  tytułowym utworem   ich pierwszego albumu.

Drugi album Act of Love (1980) przyniósł  radiowy hit (często odtwarzany w radio, nigdy nie wchodząc na listy przebojów), "Sing Out ​​(Love Is Easy)". Część instrumentalna   singla była używana przez jakiś czas potem, jak muzyka w tle w BBC Radio 1 w każdym tygodniu.
Na trzecim albumie Voyager, wydanym w 1981 roku wystąpił Dominic Telfer na gitarze basowej, zastępując Chrisa Hooka. Singiel z tego albumu, "Rosie", grany był w radio, ale nie odniósł sukcesu na listach przebojów.
W 1981 roku odbyli dwa kluczowe tournee, promując trzeci album. Pierwsza trasa była supportem Greg Lake Band (ex Emerson, Lake & Palmer). W grudniu 1981 roku zespół wspierał Electric Light Orchestra na angielskiej odnodze  światowej trasy koncertowej "Time". Grali na Wembley Arena i Birmingham.
W związku z brakiem dalszych sukcesów na listach bestsellerów,został następnie rozwiązany. Kompilacja,Travels in Time - The Best of the Early Years, została wydana na płycie CD.

Marter później dołączył do Marillion, następnie do grupy Alaska, a od 1994 roku grał z SAS Band,  luźnym konglomeratem muzyków i wokalistów pod wodzą Spike Edney'a, byłego klawiszowca grającego koncerty z Queen. On i Hook również pracowali z The Purple Project, Deep Purple tribute Band, a także tribute band Yes, Fragile, a Hook grał również z semi-profesjonalnym  Bluefish.

 Hirsh tymczasowo dołączył do Status Quo na koncerty w 2000 roku, podczas gdy ich regularny klawiszowiec i gitarzysta Andy Bown zrobił sobie przerwę z powodów osobistych. French zajął się do komponowaniem klasycznych utworów mających premierę w Wigmore Hall ,wykonanych przez zespół Endymion i komponując muzykę  w różnych stylach dla Chappell Music Library. Nie jest jasne, co się stało z Telferem.
W roku 2006, Voyager reaktywował się, aby nagrać kolejny album, Eyecontact. Jednak   brak dalszych sukcesów spowodował ,że zostali zapamiętani jako wykonawcy jednego hitu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Halfway Hotel	Voyager	05.1979	33[8]	-	Mountain VOY 001	[written by Paul French][produced by Gus Dudgeon]

Thomas Dolby

Thomas Dolby -(właśc. Thomas Morgan Dolby Robertson; 14.10.1958, Kair, Egipt) - voc, k, g; kompozytor, aranżer, autor tekstów, producent nagrań. Syn brytyjskiego archeologa.

 W piętnastym roku życia próbował w Paryżu zwrócić na siebie uwagę publiczności jako pianista jazzowy. Pod wrażeniem nagrań Briana Eno oraz zespołu KRAFTWERK zainteresował się muzyką elektroniczną i najpierw sam skonstruował prymitywny syntezator, a później w miarę możliwości otaczał się coraz bardziej nowoczesnymi instrumentami tego typu. 

W końcu lat siedemdziesiątych dołączył na krótko do grupy Bruce Woolley And The Camera Club (uczestniczył w nagraniu albumu "English Garden", CBS, 1979) oraz nawiązał owocną współpracę - jako kompozytor, aranżer i muzyk z piosenkarką Leną LOVICH (był twórcą jej przeboju New Toy). Później pomagał też m.in. Joan ARMATRADING, Joni MITCHELL, George'owi CLINTONOWI oraz zespołom FOREIGNER i PREFAB SPROUT.
 

W 1981 zadebiutował jako solista i nagrał pierwsze single, m.in. dla własnej firmy Venice In Peril - Europa And The Pirate Twins, niebawem zaś płytę The golden age of wireless. Zaimponował światu muzyki popularnej jako twórca piosenek o wszelkich cechach przebojów (np. Airways, Radio Silence i Wind Power) oraz instrumentalista wydobywający z syntezatorów brzmienia zachwycające świeżością i ciepłem. Zdobył wielką popularność, zwłaszcza utworem She Blinded Me With Science, którego tekst zawierał ukryte przesłanie do ojca - naukowca .Nie wszystkich wielbicieli zadowolił albumami The flat earth i Aliens ate my buick, zawierającymi tylko kilka rzeczywiście udanych piosenek, m.in. przebój Hyperactive oraz The Fiat Field, Screen Kiss, a także The Key To Her Ferrari w swingowym stylu z lat czterdziestych oraz My Brain Is Like A Sleve w rytmie reggae.
 

Razem z Ryuichim Sakamoto nagrał płytę "Field Work" (Ten Records, 1986) z nastrojowymi kompozycjami na syntezatory, opartymi na rytmach tanecznych. Stworzył piosenki i muzykę ilustracyjną do kilku filmów, m.in. Fever Pitch (1985, rez Richard Brooks), Kaczor Howard (1986, reż. Willard Huyck; utwory Dolby'ego wypełniły jedną stronę albumu "Howard The Duck", MCA, 1986, na drugiej znalazły się kompozycje Johna Barry'ego) oraz Gothic (1986, reż. Ken Russell) Zdobył uznanie jako scenarzysta i realizator ekstrawaganckich teledysków. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Europa and the pirate twins/Therapy Growth	Thomas Dolby	10.1981	48[3]	67[5][06.83]	Parlophone R 6051	[written by Thomas Dolby][produced by Thomas Dolby, Tim Friese-Greene]
Windpower/Flying North	Thomas Dolby	08.1982	31[8]	-	Venice In Peril VIPS 103	[written by Thomas Dolby][produced by Thomas Dolby]
She blinded me with science/One of Our Submarines	Thomas Dolby	11.1982	49[4]	5[22][02.83]	Venice In Peril VIPS 104	[written by Thomas Dolby,Jonathan Kerr][produced by Tim Friese-Greene,Thomas Dolby]
She blinded me with science [re-issue]/Jungle Line	Thomas Dolby	07.1983	56[4]	-	Venice In Peril VIPS 105
Get Out of My Mix	Dolby's Cube	11.1983	80[2]	-	Parlophone R 6063	[written by Thomas Dolby][produced by Thomas Dolby]
Hyperactive /White City	Thomas Dolby	01.1984	17[9]	62[7]	Parlophone R 6065	[written by Thomas Dolby][produced by Thomas Dolby]
I scare myself/Cloudburst at Shingle Street	Thomas Dolby	03.1984	46[7]	-	Parlophone R 6067	[written by Dan Hicks][produced by Thomas Dolby]
Dissidents	Thomas Dolby	06.1984	90[3]	-	Parlophone Odeon Series R 6071	[written by Thomas Dolby][produced by Thomas Dolby, François Kevorkian]
Field Work	Ryuichi Sakamoto featuring Thomas Dolby	06.1984	90[3]	-	10 Records TEN 112	[written by Thomas Dolby][produced by Thomas Dolby, François Kevorkian]
May the Cube Be with You	Dolby's Cube	08.1985	82[3]	-	Parlophone Odeon Series R 6100	[written by Thomas Dolby][produced by Thomas Dolby, François Kevorkian]
Airhead/Budapest by Blimp	Thomas Dolby	04.1988	53[4]	-	EMI Manhattan MT 38	[written by Thomas Dolby, Grant Morris][produced by Thomas Dolby, Bill Bottrell]
Hot Sauce	Thomas Dolby	01.1989	80[3]	-	No-Label MIUCT 0932	[written by George Clinton][produced by Thomas Dolby]
Close but no cigar/Beauty of a Dream	Thomas Dolby	05.1992	22[5]	-	Virgin VS 1410	[written by Thomas Dolby][produced by Thomas Dolby]
I love you goodbye/Eastern Bloc	Thomas Dolby	07.1992	36[4]	-	Virgin VS 1417	[written by Thomas Dolby][produced by Thomas Dolby]
Silk pyjamas/Field Work	Thomas Dolby	09.1992	62[2]	-	Virgin VS 1430	[written by Thomas Dolby][produced by Thomas Dolby]
Hyperactive [re-issue]/Windpower	Thomas Dolby	01.1994	23[4]	-	Parlophone CDEMCTS10
Hyperactive [re-issue]/Windpower	Thomas Dolby	02.1994	75[1]	-	EMI CDEMCTS 10

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The golden age of wireless	Thomas Dolby	05.1982	65[10]	13[28][03.83]	Venice In Peril VIP 1001	[produced by Thomas Dolby, Tim Friese-Greene]
Blinded by science	Thomas Dolby	02.1983	-	20[31]	Harvest 15007
The flat earth	Thomas Dolby	02.1984	14[14]	35[18]	Parlophone Odeon PCS2 400341	[produced by Thomas Dolby]
Aliens ate my buick	Thomas Dolby	05.1988	30[3]	70[19]	Manhattan MTL 1020	[produced by Thomas Dolby]
Astronauts & heretics	Thomas Dolby	08.1992	35[2]	-	Virgin CDV 2701	[produced by Thomas Dolby]
A Map of the Floating City	Thomas Dolby	10.2011	171[1]	-	Lost Toy People/EMI	[produced by Thomas Dolby]

Mr Hudson

Naprawdę nazywa się Benjamin Hudson McIldowie. Brytyjski muzyk spod znaku R&B i pop. Wcześniej znany z projektu muzycznego – Mr Hudson & The Library. Na swoim koncie ma współpracę między innymi z Kanyem Westem, Dizzee Rascalem, N-Dubz, Jay’em-Z oraz Calvinem Harrisem.

Wczesne lata Mr Hudson

 Urodził się w 1972 roku w angielskim Sharnbrook. Po ukończeniu szkoły imienia Księcia Edwarda w Birmingham – otrzymał indeks Uniwersytetu w Oxfordzie, gdzie studiował Literaturę Angielską.
 

Zadebiutował w 2005 roku podczas programu JumpOFF. Pod koniec następnego roku pojawił się w znanym konkursie telewizyjnym "Later with Jools Holland".
W marcu 2007 roku, jako Mr Hudson & The Library, wydał swój pierwszy longplay "A Tale of Two Cities". Wydawnictwo zebrało bardzo dobre recenzje od krytyków i za jego sprawą muzyk był nominowany w kategorii Najlepszy Debiutant do UK Festival Awards. Szczególnie chwalono brzmienie, na które złożyły się gitary akustyczne, klasyczny fortepian oraz elektryczna perkusja, wzbogacona o brzmienie steelpanu (rodzaj stalowego bębna) – instrumentu rodem z Trynidadu. 

Wszystko to okraszone zostało pełnymi uczucia – chórkami, przywodzącymi na myśl skojarzenia ze stylistyką słynnej wytwórni Motown. Wśród utworów znalazły się dwa covery – jeden z musicalu "My Fair Lady" – "On The Street Where You Live", drugi klasyczny, z repertuaru między innymi Franka Sinatry i Cheta Bakera – "Everything Happens to Me".
 

 Koncerty Mr Hudson

Niedługo potem pojechał w trasę koncertową jako support przed Amy Winehouse, Miką i Groove Armadą. Lato natomiast upłynęło mu na występach podczas festiwali – między innymi na Glastonbury oraz T in the Park. W październiku zaś otworzył w Cardiff koncert The Police. W listopadzie następnego roku miał okazję dać serię koncertów w Wielkiej Brytanii przed słynnym Kanyem Westem, podczas jego europejskiego tournee. Współpraca między oboma panami układała się zresztą na tyle dobrze, że Brytyjczyk pojawił się gościnnie w utworze "Paranoid" na czwartym albumie amerykańskiego rapera – "808s & Heartbreak".
 

 Album "Straight No Chaser"

W maju 2009 roku potwierdził, że jego drugi studyjny album "Straight No Chaser" ukaże się w październiku. Od strony produkcyjnej nad wszystkim czuwał niedawno poznany West, a singlem promującym wydawnictwo był utwór "Supernova", z gościnnym udziałem rapera. Amerykanin pojawił się także w piosence "Anyone But Him". Na jesieni, Mr Hudson supportował Calvina Harrisa, w jego brytyjskiej trasie koncertowej.
 

Jego szerokie muzyczne fascynacje krążą wokół twórczości takich artystów, jak Chet Baker, David Bowie, The Police, Marvin Gaye, Billie Holiday, Waylon Jennings, Ella Fitzgerald i Dizzee Rascal. Pod względem wokalu porównywany jest do brytyjskiego muzyka Stinga.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Too Late Too Late/Bread + Roses	Mr Hudson & The Library	02.2007	53[4]	-	Mercury 1721391	[written by Mr Hudson][produced by Ben Hudson, Future Cut]
Paranoid	Kanye West featuring Mr Hudson	03.2009	-	118[2]	Roc-A-Fella	[written by Kanye West, Patrick Reynolds, Scott Mescudi, Dexter Mills, Jeff Bhasker][produced by Kanye West, Jeff Bhasker, Plain Pat]
Supernova	Mr Hudson featuring Kanye West	07.2009	2[30]	112[1]	Good Music CATCO 151770085	[gold-UK][written by Mr Hudson, Kanye West][produced by Mr Hudson, Kanye West]
Young Forever	Jay-Z featuring Mr Hudson	09.2009	10[28]	10[25]	Roc Nation CATCO 157489498	[gold-UK][written by Jay-Z, K. West, B. Lloyd, M. Gold][produced by Kanye West]
White Lies	Mr Hudson	10.2009	20[4]	-	Good Music CATCO 153744300	[written by Mr Hudson][produced by Dave McCraken, Music Kidz]
Playing With Fire	N-Dubz featuring Mr Hudson	01.2010	14[22]	-	All Around the World CDGLOBE 1304	[platinum-UK][written by N-Dubz, Mr Hudson][produced by Richard Rawson, Dino Contostavlos]
Love Never Dies (Back for the First Time)	Caspa featuring Mr Hudson	08.2010	42[2]	-	Subsoldiers CATCO 166485846	[written by Gary McCann, Ben McIldowie, Dwayne Marsh][produced by Caspa]
Why I Love You	Jay-Z & Kanye West featuring Mr Hudson	09.2011	87[1]	-	Def Jam USUM 71111678	[written by Kanye West, Mike Dean, Shawn, Corey Carter ,Philippe Cerboneschi, Hubert Blanc-Francard, Tony Camillo ,Mary Sawyer][produced by Kanye West, Mike Dean, Anthony Kilhoffer]
Real and True	Future and Miley Cyrus featuring Mr Hudson	11.2013	92[1]	103[8]	Epic/Freebandz USSM 21302164	[written by Nayvadius Wilburn, Miley Cyrus, Benjamin Hudson McIldowie][produced by Mike Will Made It]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Tale of Two Cities	Mr Hudson & The Library	03.2007	69[3]	-	Mercury 1719879	[produced by Mr Hudson]
Straight No Chaser	Mr Hudson	10.2009	25[2]	-	Good Music 2724301	[produced by Mr Hudson, Kanye West]

Adele

Adele, właśc. Adele Laurie Blue Adkins  (ur. 5 maja 1988 roku w Londynie) - brytyjska piosenkarka oraz autorka tekstów.


Adele urodziła się 5 maja 1988 roku w dzielnicy Tottenham w Londynie jako córka nastoletniej matki Penny Adkins oraz Walijczyka Marka Evansa, który opuścił rodzinę dwa lata później. Adele zaczęła śpiewać w wieku czterech lat. W 1997 roku, jako dziewięciolatka, przeprowadziła się z matką do Brighton. Dwa lata później obie przeniosły się do West Norwood, które okazało się inspiracją do utworu „Hometown Glory” napisanego przez Adele w 2004 roku.
 

Początki kariery

Po przeprowadzce do południowego Londynu zainteresowała się stylem R&B oraz artystkami takimi jak Aaliyah, Destiny’s Child czy Mary Jane Blige. W maju 2006 roku ukończyła szkołę BRIT School for Performing Arts & Technology w Croydon, gdzie chodziła do klasy z takimi piosenkarkam, jak m.in. Leona Lewis czy Jessie J.
 

Jednym z decydujących w jej życiu momentów był występ Pink w Brixton Academy: To była piosenka „Missundaztood”, więc miałam jakieś 13 albo 14 lat. Nigdy nie słyszałam w pomieszczeniu kogoś, kto tak śpiewa. Pamiętam to uczucie, jakbym była w tunelu aerodynamicznym, jej głos po prostu mnie uderzył. To było niesamowite.
 

Niedługo po ukończeniu nauki w szkole BRIT, Adkins dostała ofertę podpisania kontraktu płytowego z wytwórnią muzyczną. Początkowo uznała to za żart, na wiadomość odpowiedziała dopiero po namowie przyjaciół. Cztery miesiące po ukończeniu szkoły opublikowała dwie piosenki na łamach czwartego internetowego wydania PlatformsMagazine.com. Na projekt szkolny Adkins nagrała trzy dema i przekazała je później przyjaciółce, która umieściła je w serwisie Myspace, gdzie osiągnęły sukces, co zaowocowało telefonem od wytwórni XL Recordings. Adele powątpiewała, czy oferta była prawdziwa, ponieważ jedyną wytwórnią, jaką wtedy znała, była Virgin Records. Poprosiła więc przyjaciółkę o pójście z nią na miejsce spotkania.
 

Nick Huggett w XL przedstawił Adele managerowi Jonathanowi Dickinsowi z September Management, który w czerwcu 2006 stał się jej oficjalnym reprezentantem. W tym czasie September zarządzało karierą Jamiego T. We wrześniu 2006 Huggett podpisał z Adele kontrakt z wytwórnią XL. Adkins użyczyła również swojego głosu w piosence Jacka Peñatego „My Yvonne”, która znalazła się na jego debiutanckim albumie.
 

W październiku 2007 Adele wydała swoją przełomową piosenkę "Hometown Glory". Razem z Willem Youngiem wzięła udział w charytatywnym koncercie w londyńskim Union Chapel - 2007 MENCAP Little Noise Sessions.

Debiutancki album

 Adele stała się pierwszą laureatką Brit Awards Critics' Choice oraz uznana została przez krytyków muzycznych „topowym debiutantem” 2008 roku w corocznej ankiecie BBC, a jej debiutancki album zatytułowany 19 wkroczył na brytyjskie listy przebojów, zajmując w nich pierwszą pozycję. Dwa lata później wydała swoją drugą płytę zatytułowaną 21, którą promowały single „Rolling in the Deep”, „Rumour Has It” oraz „Someone Like You”.
 

W 2012 roku Adele nagrała singiel „Skyfall”, będący piosenką przewodnią do najnowszego filmu o przygodach Jamesa Bonda pod tym samym tytułem. 24 lutego 2013 otrzymała za piosenkę Nagrodę Akademii Filmowej w kategorii Najlepsza piosenka filmowa, rok później odebrała Nagrodę Grammy w kategorii Najlepsza piosenka dla mediów wizualnych.
 

W 2012 roku Caroline Sanderson opublikowała pierwszą oficjalną biografię Adkins pod tytułem Być jak... Adele.
23 października 2015 roku Adele opublikowała swój nowy singiel „Hello” zapowiadający jej trzeci album studyjny zatytułowany 25. Singiel ustanowił nowy rekord odtworzeń VEVO w ciągu 24 godzin, uzyskując liczbę ponad 27.7 milionów wyświetleń. "Hello" osiągnął certyfikat 100 milionów odtworzeń w pięć dni, pokonując „Wrecking Ball” Miley Cyrus, której klip pułap ten osiągnął w sześć dni, ustanawiając kolejny rekord. 

 LP. 25

 

W połowie 2015 roku zaczęły pojawiać się doniesienia o zbliżającym się trzecim albumie, a plotki zostały potwierdzone w październiku przez Adele i jej wytwórnię. Jej pierwszy singiel, „Hello”, zadebiutował na pierwszym miejscu zarówno w Wielkiej Brytanii, jak iw Stanach Zjednoczonych, stając się pierwszą piosenką, która sprzedała się w liczbie ponad miliona pobrań w pierwszym tygodniu od premiery. 25 zadebiutowało na całym świecie pod koniec listopada 2015 roku i pobiło rekord sprzedaży w ciągu jednego tygodnia w USA, należący wcześniej do No Strings Attached * NSYNC. 

 

Adele- Dalsza kariera

 

 25 utrzymywał się na szczycie listy Billboard 200 przez dziesięć tygodni i zgarnął nagrody Grammy w 2017 roku za album, piosenkę i nagranie roku, a także za najlepszy popowy występ solo i popowy wokal. Po kilku latach względnego spokoju Adele pojawiła się ponownie w październiku 2020 roku, aby poprowadzić odcinek Saturday Night Live . Rok później wydała singiel „Easy on Me”, będący pierwszą propozycją z jej czwartego albumu, 30 listopada 2021 r. Z udziałem znanych twarzy: Grega Kurstina, Maxa Martina, Shellbacka i Tobiasa Jesso, Jr.,nagrała  30 ,takżeLudwiga Goranssona i Inflo Saulta (Michael Kiwanuka, Little Simz) za dojrzały i pełen wdzięku zestaw, który skupiał się na tematach separacji i rodzicielstwa.  

 

Album znalazł się na szczycie wielu światowych list przebojów (w tym w Wielkiej Brytanii i na liście Billboard 200) i zdobył nagrodę Brit Award za brytyjski album roku oraz nagrodę Grammy za najlepszy solowy występ popowy za utwór „Easy on Me”. Choć opóźniona z powodu COVID-19, w listopadzie 2022 roku piosenkarka rozpoczęła również swoją rezydencję na żywo w Las Vegas, Weekends with Adele, która odbyła się w The Colosseum w Caesars Palace.

Jest związana z Simonem Koneckim. 19 października 2012 urodził się ich syn – Angelo James. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chasing Pavements	Adele	01.2008	2[58]	21[7]	XL Recordings XLS 321CD	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Adele, Eg White][produced by Eg White]
Hometown Glory	Adele	02.2008	19[67]	-	XL Recordings XLS 374CD	[platinum-UK][written by Adele, Eg White][produced by Eg White]
Daydreamer	Adele	02.2008	171[1]	-	XL Recordings	[written by Adele][produced by Jim Abbiss]
Make You Feel My Love	Adele	02.2008	4[73]	-	XL Recordings XLS 393CD	[gold-US][3x-platinum-UK][written by Bob Dylan][produced by Jim Abbiss]
Cold Shoulder/Now and Then	Adele	04.2008	18[20]	-	XL Recordings XLS 358CD	[silver-UK][written by Adele, Sacha Skarbek][produced by Mark Ronson]
Rolling In The Deep/If It Hadn't Been for Love	Adele	01.2011	2[66]	1[65]	XL Recordings GBBKS 1000335	[8x-platinum-US][4x-platinum-UK][written by Adele, Paul Epworth][produced by Paul Epworth]
Someone Like You	Adele	02.2011	1[5][85]	1[39]	XL Recordings GBBKS 1000351	[6x-platinum-UK][5x-platinum-US][written by Adele,Dan Wilson][produced by Dan Wilson]
Set Fire To The Rain	Adele	02.2011	11[56]	1[43]	XL Recordings GBBKS 1000348	[3x-platinum-UK][4x-platinum-US][written by Adele, Eg White][produced by Fraser T Smith]
Turning Tables	Adele	02.2011	62[27]	63[3]	XL Recordings GBBKS 1000346	[platinum-UK][gold-US][written by Adele,Ryan Tedder][produced by Jim Abbiss]
Rumour Has It	Adele	12.2011	85[4]	16[27]	XL Recordings GBBKS 1000349	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Adele, Ryan Tedder][produced by Ryan Tedder]
One and Only	Adele	09.2012	99[1]	110[1]	XL Recordings GBBKS 1000358/td>	[silver-UK][written by Adele,Greg Wells,Dan Wilson][produced by Rick Rubin]
I Can't Make You Love Me	Adele	10.2012	37[3]	-	XL Recordings GBBKS 1100203	[written by Mike Reid, Allen Shamblin ]
Skyfall	Adele	10.2012	2[34]	8[20]	XL Recordings GBBKS 1200164	[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Adele,Paul Epworth][produced by Paul Epworth]
Remedy	Adele	12.2015	145	87[1]	XL Recordings	[silver-UK][written by Ryan Tedder,Adele Adkins][produced by Ryan Tedder]
Hello	Adele	11.2015	1[3][49]	1[10][26]	XL Recordings GBBKS 1500214	[4x-platinum-UK][7x-platinum-US][written by Adele,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
When We Were Young	Adele	12.2015	9[33]	14[20]	XL Recordings GBBKS 1500217	[platinum-US][3x-platinum-UK][written by Adele Adkins ,Tobias Jesso Jr.][produced by Ariel Rechtshaid]
Million Years Ago	Adele	12.2015	64[1]	119[1]	XL Recordings GBBKS 1500222	[silver-UK][written by Adele Adkins, Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Sweetest Devotion	Adele	12.2015	-	124[1]	XL Recordings	[silver-UK][written by Paul Epworth,Adele Adkins][produced by Paul Epworth ]
All I Ask	Adele	01.2016	41[1]	77[1]	XL Recordings GBBKS 1500223	[written by Adele Adkins, Bruno Mars, Philip Lawrence, Christopher Brody Brown][produced by The Smeezingtons]
Send My Love (To Your New Lover)	Adele	06.2016	5[23]	8[27]	XL Recordings GBBKS 1500215	[platinum-US][2x-platinum-UK][written by Adele Adkins, Max Martin ,Shellback][produced by Max, Martin Shellback]
Water Under the Bridge	Adele	12.2016	39[17]	26[22]	XL Recordings GBBKS 1500219	[gold-US][platinum-UK][written by Adele Adkins, Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Easy on Me	Adele	10.2021	1[8][39]	1[10][31]	Columbia USSM 12105970	[4x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Adele,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Love in the Dark	Adele	10.2021	76[1]	111[1]	XL Recordings GBBKS 1500221	[gold-UK][written by Adele Adkins, Samuel Dixon][produced by Dixon]
Oh My God	Adele	12.2021	2[20]	5[16]	Columbia USSM 12105973	[gold-UK][platinum-US][written by Adele,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
I Drink Wine	Adele	12.2021	4[20]	18[2]	Columbia USSM 12105975	[gold-US][gold-UK][written by Adele,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Strangers By Nature	Adele	12.2021	-	41[1]	Columbia USSM 12105970	[written by Adele Adkins,Ludwig Göransson][produced by Ludwig Göransson]
My Little Love	Adele	12.2021	-	23[2]	Melted Stone / Columbia	[written by Adele,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Cry Your Heart Out	Adele	12.2021	-	44[1]	Melted Stone / Columbia	[written by Adele,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Can I Get It	Adele	12.2021	-	26[2]	Melted Stone / Columbia	[silver-UK][written by Max Martin,Adele Adkins,Shellback][produced by Max Martin,Shellback]
All Night Parking (Interlude)	Adele With Erroll Garner	12.2021	-	53[1]	Melted Stone / Columbia	[written by Erroll Garner ,Adele Adkins][produced by Greg Kurstin,Joey Pecoraro]
Woman Like Me	Adele	12.2021	-	55[1]	Melted Stone / Columbia	[written by Dean Josiah Cover,Adele Adkins][produced by Inflo]
Hold On	Adele	12.2021	-	49[1]	Melted Stone / Columbia	[written by Dean Josiah Cover,Adele Adkins][produced by Inflo]
To Be Loved	Adele	12.2021	-	32[1]	Melted Stone / Columbia	[written by Tobias Jesso, Jr.,Adele Adkins][produced by Shawn Everett,Tobias Jesso, Jr.]
Love Is A Game	Adele	12.2021	-	56[1]	Melted Stone / Columbia	[written by Dean Josiah Cover,Adele Adkins][produced by Inflo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
19	Adele	01.2008	1[1][223]	4[222]	XL Recordings XLCD 313	[8x-platinum-UK][3x-platinum-US][produced by Jim Abbiss, Mark Ronson, Eg White]
iTunes Live from SoHo	Adele	02.2009	-	105[1]	XL Recordings	-
21	Adele	01.2011	1[23][367]	1[24][564]	XL Recordings XLCD 520	[18x-platinum-UK][14x-platinum-US][produced by Jim Abbiss, Adele Adkins, Paul Epworth, Rick Rubin, Fraser T Smith, Ryan Tedder, Dan Wilson]
iTunes Festival: London 2011	Adele	07.2011	74[1]	50[2]	XL Recordings XLD S552	-
25	Adele	12.2015	1[13][288]	1[10][222]	XL Recordings XLCD 740	[12x-platinum-UK][11x-platinum-US][produced by Danger Mouse ,Samuel Dixon, Paul Epworth, Greg Kurstin, Max Martin, Linda Perry, Ariel Rechtshaid ,Mark Ronson, Shellback, The Smeezingtons, Ryan Tedder]
30	Adele	12.2021	1[5][66]	1[6][69]	Columbia 19439937972	[2x-platinum-UK][3x-platinum-US][produced by Greg Kurstin, Inflo,Tobias Jesso Jr. ,Ludwig Göransson, Max Martin, Shawn Everett, Shellback]

2 Live Crew

2 Live Crew-amerykańska grupa, będąca jedną z najbardziej kontrowersyjnych załóg w historii hip-hopu, a może nawet całej muzyki rozrywkowej. Pod względem siły wywołanego oburzenia, ich twórczości może dorównywać tylko gangsterska formacja - N.W.A.
 

Dostęp do przepełnionych tematyką seksualną nagrań 2 Live Crew był przez pewien czas zabroniony. Ostatecznie nagrania składu odegrały jednak wielką rolę w procesie walki o wolność słowa w rapie i sztuce. Korzenie zespołu sięgają pierwszej połowy lat 80-tych,kiedy w Los Angeles wspólnie zaczęli nagrywać Fresh Kid Ice (właśc, Chris Wongwon),DJ Mr. Mixx (David Hobbs) i Amazing V. 

Ich debiutancki singiel "Revelation" z 1985, wydany pod szyldem 2 Live Crew, odniósł spory sukces na Florydzie, co było bezpośrednim bodżcem dla członków zespołu, by przenieść się do leżącego w tym stanie miasta Miami. Tam do składu dołączyli raper Brother Marguis (Mark Ross)oraz lokalny wydawca Luke Skyywalker [Luther Campbell, znany głównie jako -Luke), który załatwił grupie kontrakt, a nastepnie dołączył do niej, zostając z miejsca liderem.Obecność Luke'a w szeregach formacji mocno wpłynęła na brzmienie 2 Live Crew, które przybrało bardzo obsceniczną i wulgarną formę.

Pierwsze dwa albumy zespołu: "The 2 Live is what we are" (1986) i "Move Something" (1988)zawierały praktycznie same imprezowe kawałki o tematyce ostro seksualnej. Prezentowały brzmienie Miami Bass, w którym nie liczyła się technika rymowania wykrzykujących proste zwroty raperow, lecz przede wszystkim głęboki bas podkładów i ich potencjał imprezowy,a w przypadku 2 Live Crew dodatkowo erotycznie zabarwiona treść okrzyków. Już na wczesnym etapie twórczości wokół grupy wytworzyła się atmosfera kontrowersji, kilku sprzedawców zostało nawet aresztowanych za dystrybuowanie obscenicznych nagrań zespołu.

Jednocześnie twórczość 2 Live Crew cieszyła się wielką popularnością wśród młodzieży,a wydawnictwa zdobyły złoty nakład. Bombą o największej sile rażenia był najbardziej znany krążek grupy - "As Nasty As They Wanna Be", który trafił na półki sklepowe w 1989 r. Pomimo znikomej promocji radiowej, singiel "Me So Horny" wdrapał się nawet na amerykańską listę 40 najpopularniejszych singli. Zespołem zaczęty interesować się różne konserwatywne postaci i organizacje, jak American Family Association. Według wielu z nich zapobiegawcza naklejka "Parental Advisory Explicit Lyrics" nie odstraszała młodzieży wystarczająco mocno od tekstów zespołu - przeładowanych szowinizmem, obfitych w tematykę, co najmniej, mocno erotyczną, jeśli nie pornograficzną.
 

Wcześniejsze skandale byty dopiero zapowiedzią burzy, która miała wybuchnąć. Po pierwszych zakazach sprzedaży albumu, wydanych przez szeryfa okręgowego - Nicka Nawarro, grupa podała inicjatora pomysłu do sądu. Wymiar sprawiedliwości stanął początkowo po stronie ultrakonserwatywnych przeciwników zespołu, album "As Nasty As They Wanna Be" uznano za zbyt obsceniczny i nakazano wycofanie go ze sprzedaży. Zanim rozpoczęła się długa seria aresztowań sprzedawców ze sklepów muzycznych (tu warto dodać, że za wykonywanie materiału z zakazanego albumu do więzienia trafili także członkowie zespołu), zakazana płyta sprzedała się w liczbie 2 milionów egzemplarzy.
 

Problemom niestety nie było końca. Luke Skyywalker musiał zapłacić 300 000 $ grzywny George'owi Lucasowi za bezprawne użycie pseudonimu kojarzonego z głównym bohaterem trylogii "Gwiezdne Wojny". Lider 2 Live Crew skrócił ksywę do "Luke" i wydal album o mocno politycznym zabarwieniu: "Banned In The USA". Tym razem zdobył jednak prawa do użycia takiego tytułu od Bruce'a Springsteena, autora hitu "Born In The USA". Płyta nagrana pod szyldem Luke & 2 Live Crew sprzedawała się jak ciepłe bułeczki, głównie wśród nastoletnich chłopców, a tytułowy singiel stat się drugim kawałkiem w dorobku grupy, który trafił na listę Top 40.
 

W roku 1992 zespół wydał pierwszy w historii rapu album z zapisem występów na żywo - "Live In Concert" - oraz swój kolejny studyjny krążek: "Sports Weekend (As Nasty As They Wanna Be II)". Płyty te nie odniosły już tak wielkiego sukcesu komercyjnego, jak poprzednie dzieła 2 Live Crew. Były to też ostatnie wydawnictwa nagrane przez grupę w jej najbardziej znanym składzie. Sytuacja wewnątrz i wokół formacji cały czas się komplikowała - Luke Records zostało w tym okresie zmuszone do zapłacenia raperowi MC Shy D 1,6 miliona dolarów tantiem za nieautoryzowane wykorzystanie jego twórczości.
 

Deszczowe chmury zniknęły ostatecznie znad głów ekipy 2 Live Crew pod koniec 1992 r. Wtedy to Sąd Wyższej Instancji oddalił zakaz sprzedaży albumu "As Nasty As They Wanna Be", jako sprzeczny z Pierwszą Poprawką do Konstytucji (wolność słowa), a wyrok został podtrzymany, przez Sąd Najwyższy.

 Czołowi przedstawiciele hiphopowej walki o swobodę wyrażania myśli wygrali także sprawę z prawnikami Roya Orbisona w 1994. Znany muzyk poprockowy oskarżył ich o plagiat za bezprawne sparodiowanie jego hitu "Oh, Pretty Woman" i jednoczesne zniszczenie reputacji klasycznego utworu na niesławnym krążku formacji z 1989 r. Decyzją Sądu przyznano grupie prawo do nagrania własnej interpretacji klasyka w takiej formie, uznając ją za mieszczącą się w granicach parodii.
 

Zdobyte zwycięstwa przetarły drogę kolejnym, jakże licznym, wyznawcom zasady wolnego stówa w hip-hopie, ale z tych sukcesów nie skorzystali już członkowie 2 Live Crew. Grupa rozpadła się w zasadzie już w 1992, kiedy Luke i Fresh Kid Ice nagrali solowe albumy, a Ice dodatkowo wydał wspólnie z Mr. Mixxem płytę pod szyldem Rock On Crew. W roku 1993 ukazała się składanka z największymi hitami grupy oraz kolejna solówka Luke'a. ,W 1994 Fresh Kid, Luke i Verb (Larry Dobson, nowa postać w zespole) połączyli siły i wydali średnio przyjęty krążek: "Back At Your Ass For The Nine-4", jako The New 2 Live Crew; wkrótce do sklepów trafiło także kolejne solo lidera zespołu.
 

Rok 1995 to przykra data ogłoszenia bankructwa przez Luke Records. Rok później ukazała się "Shake A Lil' Something", pierwsza płyta formacji wydana poza dotychczasową wytwórnią i bez byłego przywódcy w składzie. Ten poświęcił się bowiem karierze solowej, wydając do 2000r. łącznie siedem solówek, oraz promowaniu innych talentów na różnych składankach. Ostatni album pod szyldem The 2 Live Crew, nagrany już jako duet Brother Marguis i Fresh Kid Ice, miał premierę w roku 1998.

 W latach 90-tych rynek zalała fala różnych płyt, zbierających największe hity, remiksy lub niepublikowane wcześniej nagrania zespołu. Wszystkie nowe materiały z obozu formacji cieszyły się umiarkowanym powodzeniem w porównaniu do nakładów osiąganych przez grupę na przełomie lat 80. i 90. W roku 2002 ukazała się składanka DVD klipów 2 Live Crew "Release Of The Greatest Hits DVD".
 

Grupa 2 Live Crew jest często niesłusznie kojarzona jedynie z olbrzymią kontrowersją związaną z jej obscenicznymi tekstami. Nie można jednakże nie docenić wkładu zespołu w rozwój muzycznej warstwy hip-hopu. Kwintet należał do prekursorów i byt jednocześnie najbardziej znanym przedstawicielem brzmienia Miami Bass, obfitego przede wszystkim w głębokie, pulsujące basy i szybkie tempo podkładów. 

Muzyka ta fantastycznie nadawała się do tańca, szczególnie do popularnego na Południu USA 'trzęsienia pośladkami', stąd tę imprezową mieszankę skocznych rytmów i obscenicznych tekstów często nazywa się także Booty Music. W twórczości grupy Luke'a było także bardzo wiele miejsca dla sampli i skreczy, dzięki czemu brzmienie zespołu z Miami wpłynęło na wydźwięk nie tylko imprezowego i południowego rapu lat 90., ale w kilku wypadkach także bardziej abstrakcyjnych form hip-hopu.
 

Bardzo prawdopodobne, że gdyby nie wygrane przez 2 Live Crew sprawy sądowe, kariery dzisiejszych rapowych skandalistów takich jak Eminem czy Snoop Dogg, a w Polsce Liroy, przybrałyby zupełnie inny obrót. Choć z drugiej strony to właśnie przez twórczość tego zespołu, muzyka rap znajdowała się przez długie lata na celowniku wszelkich stróżów moralności.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Move Somethin'	2 Live Crew	05.1988	-	-	Luke Skyywalker 104	[written by 2 Live Crew][produced by 2 Live Crew]53[10].R&B Chart]
Do Wah Diddy	2 Live Crew	10.1988	-	-	Luke Skyywalker 117	[written by Jeff Barry,Ellie Greenwich][produced by 2 Live Crew][62[8].R&B Chart]
The Bomb Has Dropped	2 Live Crew with Trouble Funk	05.1989	-	-	Luke Skyywalker 125	[written by Luther Campbell, The 2 Live Crew][produced by 2 Live Crew,Luther Campbell][92[2].R&B Chart]
Yakety Yak	2 Live Crew	04.1989	90[2]	-	WTG USA 31-68491	[written by Jerry Leiber,Mike Stoller][produced by Luke Skywalker]
Me so horny	2 Live Crew	09.1989	-	26[30]	Skywalker 130	[gold-US][written by Mark Ross][produced by Luke Skywalker, 2 Live Crew][sample z "Firecracker"-Mass Production][34[22].R&B Chart]
Banned in U.S.A.	Luke feat 2 Live Crew	07.1990	-	20[16]	Luke 98 915	[gold-US][written by Luther Campbell, David Hobbs, Mark Ross][produced by Big Tony,Denver A. Wright][rap protest song bazujacy na "Born in The U.S.A."-Bruce Springsteena][13[10].R&B Chart]
Mama Juanita	Luke feat. 2 Live Crew	10.1990	-	-	Luke 98 904	[written by Luther Campbell,The 2 Live Crew][produced by 2 Live Crew,Luther Campbell][sample z "Oye Como Va"-Santana][47[10].R&B Chart]
Do the Bart	Luke feat. 2 Live Crew	03.1991	-	-	Luke 96 398	[written by Luther Campbell,The 2 Live Crew][produced by Big Tony Fisher, Luther Campbell, Mike "Fresh" McCray, Mr. Mixx, Denver A. Wright][76[5].R&B Chart]
Pop that coochie/Mega mix V	2 Live Crew	11.1991	-	58[13]	Luke 98 712	[written by Luther Campbell,David Hobbs,Mark Ross,Chris Wong Won][produced by David Hobbs][55[15].R&B Chart]
I wanna rock/Megamix	Luke	03.1992	-	73[14]	Luke 98 619	[written by Luther Campbell][produced by Luther Campbell][39[16].R&B Chart]
Breakdown	Luke	07.1992	-	-	Luke 152	[written by Luther Campbell][produced by Mike Fresh][29[15].R&B Chart]
You & Me	Luke feat. Angee Griffin & H-Town	01.1993	-	-	Luke 458	[written by Luther Campbell][produced by Luther Campbell][94[4].R&B Chart]
Work it out!	Luke	06.1993	-	107[9]	Luke 162	[written by Luther Campbell][produced by Luther Campbell][93[4].R&B Chart]]
Cowards In Comption	Luke	08.1993	-	-	Luke 164	[written by Luther Campbell][produced by Mike Fresh][58[10].R&B Chart]]
Yeah, Yeah	The New 2 Live Crew	03.1994	-	-	Luke 170	[written by Chris Wong Won, Larry Dobson, Luther Campbell][produced by The New 2 Live Crew][sample z "The Horse"-Cliff Nobles & Co.][93[5].R&B Chart]
You Go Girl	The New 2 Live Crew	05.1994	-	-	Luke 175	[produced by DJ Slice][88[4].R&B Chart]
It's Your Birthday	Luke	09.1994	-	-	Luke 176	[written by Luther Campbell][produced by Darren ("DJ Spin") Rudnick][91[4].R&B Chart]]
Scarred/Uncle Luke's Mega Mix	Luke	04.1996	-	64[16]	Luther Campbell 164 000	[produced by DJ Spin][sample z "Theme from Together Brothers"-Love Unlimited Orchestra][31[20].R&B Chart]
Bounce To Da Beat	Luke	11.1996	-	-	Luther Campbell 167 001	[written by Luther Campbell][produced by Luther Campbell][96[3].R&B Chart]
Shake a lil' somethin'	2 Live Crew	08.1996	-	72[15]	Lil' Joe 890	[written by David Hobbs,Mark Ross,Chris Wong Won][produced by David Hobbs][59[20].R&B Chart]
Do the damn thing	2 Live Crew	03.1997	-	107[10]	Lil' Joe 893	[written by David Hobbs,Mark Ross,Chris Wong Won][produced by David Hobbs][75[19].R&B Chart]
Raise the roof	Luke feat No Good But So Good	03.1998	-	26[20]	Luke/Island 572 250	[gold-US][sample z "Theme from King Kong"-John Barry][20[20].R&B Chart]
2 Live Party	2 Live Crew feat KC and Freak Nasty	04.1998	-	102[30]	Lil' Joe 897	[written by Harry Wayne Casey,Rick Finch,Mark Ross,Chris Wong Won][produced by Mark Ross,Chris Wong Won,Clay Dixon][52[20].R&B Chart]
The real one/Shake your pants	2 Live Crew feat Ice-T	11.1998	-	103[4]	Lil' Joe 899	[written by Ice-T Mark Ross][produced by Mark Ross,Chris Wong Won,Clay Dixon][60[10].R&B Chart]
Lizard-Lizard	No Good & Jiggie feat. Luke	12.1998	-	-	Loud/RCA 65 628	[66[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The 2 Live Crew "is what we are"	2 Live Crew	04.1987	-	128[33]	Luke Skywalker 100	[gold-US][produced by 2 Live Crew]
Move somethin'	2 Live Crew	06.1988	-	68[42]	Luke Skywalker 101	[gold-US][produced by Luke Skyywalker, Mr. Mixx]
As nasty as they wanna be	2 Live Crew	07.1989	-	29[81]	Luke Skywalker 107	[platinum-US][produced by 2 Live Crew]
Banned in The U.S.A.	2 Live Crew	08.1990	-	21[22]	Luke 91 424	[gold-US][produced by Big Tony Fisher,Luke,Mike "Fresh" McCray,Mr. Mixx,2 Live Crew,Denver A. Wright]
Live in concert	2 Live Crew	01.1991	-	92[12]	Effect 3003	[produced by 2 Live Crew,Luke Skyywalker,Mr. Mixx]
Sports weekend [As nasty as they wanna be Part II]	2 Live Crew	10.1991	-	22[30]	Luke 91 720	[gold-US][produced by David Hobbs]
Back at your ass for the nine-4	New 2 Live Crew	02.1994	-	52[14]	Luke 207	[produced by Mike Fresh, DJ Slice, Professor Griff, DJ Laz, DJ Spin and Felix Sama]
Shake a Lil' Somethin'	2 Live Crew	08.1996	-	145[2]	Lil' Joe 215	[produced by Mr. Mixx]

Dread Zeppelin

Dread Zeppelin – amerykańska grupa muzyczna, najbardziej znana z tworzenia coverów piosenek Led Zeppelin w stylu reggae z wokalistą udającym Elvisa Presleya. Jednak ich twórczość aktualnie rozszerzyła się o nowe style muzyczne. Pierwsze wydawnictwo zespołu, singel Immigrant Song/Hey Hey What Can I Do, zostało nagrane w domowym studio Dave Stewarta z Eurythmics i wydane w 1989. Po sukcesie pierwszego singla zespół poszedł za ciosem i wydał Whole Lotta Love/Tour-telvis: A Bad Trip, Your Time Is Gonna Come/Woodstock (live). W końcu nadszedł czas na płytę. Na debiutanckiej Un-LED-ed pojawiły się covery z płyt I, II i IV Led Zeppelin. Niespodziewanie płyta okazała się sukcesem. Pod koniec 1990 zespół zrobił przerwę w koncertach i wszedł do studia żeby nagrać kolejny album pt. 5,000,000. Poza standardowymi reggae-coverami Led Zeppelinów, na płycie pojawił się także cover Boba Marleya Stir it up oraz trzy nowe piosenki napisane przez zespół.
Kolejna płyta miała być rock operą pt. Albert, jednak w wyniku różnic poglądów w zespole, nagrano w końcu płytę It's Not Unusual z coverami piosenek disco. Na początku 1992 skład uległ dużym przetasowaniom. Nowa płyta spotkała się z bardzo negatywnym przyjęciem i zespół postanowił wrócić do starej formuły. Kolejni członkowie opuścili zespół, a pozostali podpisali kontrakt z Imago Records i wydali The Fun Sessions z coverami z gatunku klasycznego rocka. Po tym wydawnictwie zespół wrócił prawie do pierwotnego składu. Od tego czasu regularnie wydają albumy i koncertują.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Your Time Is Gonna Come	Dread Zeppelin	12.1990	59[1]	-	I.R.S. DREAD 1	[written by Page, Plant][produced by Rasta Li-Mon, Jah Paul Jo]
Stairway to Heaven / Jailhouse Rock	Dread Zeppelin	07.1991	62[2]	-	I.R.S. DREAD PD 2	[written by Page, Plant][produced by Jah Paul Jo , Rasta Li-Mon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Un-Led-Ed	Dread Zeppelin	08.1990	71[2]	116[13]	I.R.S. EIRSA 1042	[produced by Jah Paul Jo, Rasta Li-Mon]

Cass Daley

Cass Daley (ur. jako Catherine Dailey), (ur. 17 lipca 1915r, zm. 22 marca 1975r) była amerykańską aktorką filmową i telewizyjną, piosenkarką i prezenterką radiową. Córka   irlandzkiego tramwajarza,   zaczęła występować w klubach nocnych i w radio jako wokalistka big bandu w latach 40-tych. 

Daley zaczęła śpiewać jako dziecko . Z problemem zgryzu i komicznym stylu śpiewania, występowała w klubach jako nastolatka. W latach 30-tych, zaczęła karierę sceniczną występując w latach 1936-1937 w  Ziegfeld Follies. W latach 40-tych, Daley rozpoczęła karierę filmową, zwłaszcza w  The Fleet's In   (1942) z Dorothy Lamour i Betty Hutton i Crazy House (1943) z Ole Olsenem i Chic Johnson.
Wystąpiła także u boku Dicka Powella i Dorothy Lamour w Riding High w 1943 roku, a naprzeciwko Eddie Bracken i Dianie Lynn w Out of This World w 1945 roku. Miała udział w Red Garters razem z Rosemary Clooney w 1954 roku, a jej ostatnie występy filmowe miały miejsce w filmach, The Spirit Is Willing   w 1967 roku oraz w Norwood w 1970 roku.

Jako częsty gość radia, pojawiła się w miarę regularnie w 1944 roku w The Bob Burns Show stacji NBC. Była także bardzo popularna piosenkarką w wojsku za granicą w czasie wojny, i wiele razy się pojawiała w audycjach Armed Forces Radio Service takich jak Command Performance and Mail Call.

W 1945 roku dołączyła do obsady The Fitch Bandwagon, innej popularnej audycji radiowej. W 1950 roku zagrała w swoim radiowym show The Cass Daley Show.

Daley nagrała kilka singli z Hoagy Carmichaelem.
'The Old Piano roll Blues '  zadebiutował jako # 11 na Billboard Hot 100 chart i pozostał na liście przez dziesięć tygodni w 1950 roku, a' Aba Daba Honeymoon ' zadebiutował jako # 23 w 1951 roku, obecny na listach przez trzy tygodnie.

Nagrała swoją wersję 'Put the Blame on Mame ' w 1946 roku ,która sprzedała się w 150.000 egzemplarzy w ciągu zaledwie dwóch miesięcy.

 Rezygnując z radia  poświęciła się,aby wychować syna w Newport Beach. Po rozwodzie z mężem  Frankiem Kinsellą, próbowała wrócić w latach 70-tych pojawiając się w małych telewizyjnych, filmowych i teatralnych rolach.

W dniu 22 marca 1975 roku, będąc sama w swoim mieszkaniu, 59-letnia aktorka komediowa upadła i wylądował na  szklanym stoliku kawowym. Odłamek szkła zaciął się w gardle, a ona wykrwawił się na śmierć, zanim jej mąż wrócił do domu .
 Za wkład w branży telewizyjnej i radiowej, Cass Daley ma dwie gwiazdy na Hollywood Walk of Fame przy 6303 Hollywood Blvd.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Old Piano Roll Blues/Stay With The Happy People	Hoagy Carmichael And Cass Daley	05.1950	-	11[10]	Decca 9-24977	[written by Cy Coben]
The Aba Daba Honeymoon/ The Golden Rocket	Hoagy Carmichael And Cass Daley	04.1951	-	23[3]	Decca 9-27474	[written by Hank Snow]

Bun B

W hierarchii najbardziej szanowanych i legendarnych person Dirty South Bun B zajmuje od lat miejsce niemal na samym szczycie. Prawdopodobnie tylko Scarface - ojciec chrzestny południowego Hip-Hop'u - jest w stanie zebrać więcej poparcia za wspieranie i reprezentowanie lokalnej sceny w Teksasie. 

 Bun jest klasycznym przykładem weterana. Pod koniec lat 80' razem z Pimp C utworzył UGK (Underground Kingz) - duet, który przez kolejne 10 lat, takimi albumami jak "Too Hard To Swallow", "Super Tight" i przede wszystkim "Ridin' Dirty", wyznaczał standardy południowego Hip-Hop'u.

 Twórczość przedstawicieli Port Arthur - małego miasteczka w Teksasie - jest dzisiaj niedoścignionym wzorem oraz inspiracją dla wszystkich nowych twarzy Dirty South. Chociaż działalność UGK została w 2003 r. zawieszona ze względu na wyrok skazujący Pimp C na kilkuletni pobyt w więzieniu, trudno mówić w przypadku Buna o tymczasowej emeryturze. 

W oczekiwaniu na swojego partnera raper zorganizował w tym roku kampanię o nazwie "Free Pimp C". Jej poszczególne odsłony mieliśmy okazję obserwować niemal na wszystkich projektach rodem z Dirty South, na których Bun regularnie odnotowywał gościnne występy. Swego rodzaju podsumowaniem tegorocznych dokonań rapera określającego siebie jako "King Of The Trill" jest jego pierwszy solowy album pt. "Trill", nagrany w celu utrwalenia pamięci o uwięzionym przyjacielu oraz podtrzymania legendarnego statusu w południowym regionie.
 

Nie było w historii Dirty South bardziej gorącego albumu pod względem gości i producentów. Autorytet Buna oraz jego tegoroczna aktywność na projektach innych artystów umożliwiły zgromadzenie na płycie samych wielkich nazwisk, które pozostawiły po sobie naprawdę pozytywne wrażenie. 

Można ewentualnie dopatrywać się braku ekipy Three 6 Mafia czy też Davida Bannera, ale generalnie J. Prince otoczony został podczas pracy nad albumem najlepszymi z najlepszych. Trudno jest przecież odmówić takiemu zawodnikowi jak Bun, a już zupełnie naturalnym jest zaprezentowanie swoich najlepszych skillsów podczas udziału na jego płycie. Dlatego też bez względu na to, czy usłyszymy szalony flow Ludacrisa na mega klubowym bangerze produkcji Lil' Jona ("Trill Recognize Trill"), czy też wpadniemy na jak zawsze pewnego siebie T.I. na klasycznym syntetyku, jakim jest "I'm A "G"", możemy być pewni, iż każdy z MC's gra tutaj dla Buna najlepiej jak potrafi.

 Paradoksalnie trzy najbardziej zapadające w pamięć kawałki tego albumu usłyszymy już na samym jego początku. Mowa tutaj o numerze pt. "Bun", na którym firmowa perkusja KLC z Medicine Men, wzbogacona dodatkowo o znakomite skrecze, jest idealnym tłem dla undergroundowych wersów reprezentanta UGK.
 

"Get Throwed" to z kolei najbardziej wciągający kawałek ze wszystkich tu obecnych. Poza archiwalną zwrotką Pimp C usłyszymy tutaj legendarnego członka Screwed Up Click - Z-Ro, objawienie tego sezonu, czyli Young Jeezy oraz samego Jay-Z, którego powrót z "emerytury" jest już chyba tylko kwestią czasu. Producentem utworu jest ceniony w Teksasie Mr. Lee, który wyposażył podkład w gitarowe riffy oraz gęsto ulokowane hi-haty. 

Charyzmatyczny flow Z-Ro na refrenie, markowe ad-libsy Jeezy'ego, a także niezmiennie świeży Jigga Man, który w swojej zwrotce umieszcza klika naprawdę znakomitych punchlines, to elementy stanowiące o sile tego przedsięwzięcia. Nikt nie jest jednak w stanie przebić samego Buna na singlowym kawałku pt. "Draped Up". To bez dwóch zdań jedna z najbardziej energicznych i gangsterskich pozycji w tym roku, jeśli chodzi o południowy Hip-Hop. 

Ogromna w tym zasługa Saliha Williamsa z Carnival Beats - eksperta od spowolnionego brzmienia i autora takich hitów tego lata jak "Still Tippin'", "Back Then" czy "Sittin' Sidewayz". Razem z Bunem poszedł on jednak w nieco innym kierunku, niż z przedstawicielami Swishahouse. Tym razem jego podkład zdominowany jest przez syntezator, tuningowany mocnym basem oraz partiami skrzypiec na refrenie. Bun prezentuje tutaj wielki kunszt swoich lirycznych umiejętności, tworząc hymn dla rodzinnego stanu, wypełniony klasycznym braggadocio i opowieściami o platynowych felgach, grillach oraz teksaskiej kulturze opartej na "Screwed & Chopped" i kodeinowych drinkach.
 

Solowy album w wykonaniu Bun B to absolutna nowość w karierze tego niezwykle doświadczonego rapera z Teksasu. Na "Trill" potwierdza on ostatecznie wielką charyzmę i towarzyszące jej wysokie umiejętności liryczne. Szerokie wsparcie ze strony najznakomitszych MC's i producentów Dirty South czyni ten materiał bogatym w hitowe akcenty oraz wybitnie reprezentatywnym dla stale rosnącego w siłę Hip-Hop'u z południa USA.

 Nieobecność Pimp C wpływa naturalnie na muzyczny kształt tego projektu, który niestety pozbawiony jest świeżości znanej z dokonań UGK. "Trill" jest albumem, który doskonale podsumowuje to wszystko, co wydarzyło się w obecnym roku na arenie Dirty South. W oczekiwaniu na nowy materiał duetu z Port Arthur otrzymujemy lekko przewidywalny, aczkolwiek utrzymany przez cały czas na wysokim poziomie, gangsterski rap autorstwa weterana południowej sceny, który ma pełne prawo do bycia beneficjentem tegorocznego triumfu czarnej muzyki rodem z Teksasu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rep Yo City	E-40 featuring Petey Pablo, Bun B, 8 Ball and Lil Jon & The East Side Boyz	08.2002	-	-	Sick Wid' It 40 011	[Written-By -R. Smith,Jonathan Smith,Bernard Freeman,E. Stevens,O. Helton,Moses Barrett III][Producer - Lil Jon][73[10].R&B Chart]
3 Kings	Slim Thug featuring T.I. and Bun B	10.2004	-	-	Star Trak 003644	[Written-By - Willie J Clarke,Bernard Freeman,Clifford Harris,Clint Mansell,Sammie Norris,Cleavon Prince,Clarence Reid,Jonathan H Smith,Stayve Thomas,Micah Troy,Leroy Williams Jr.][Producer - Mr. Lee,Bun B][78[17].R&B Chart]
Give Me That	Webbie featuring Bun B	01.2005	-	29	Trill	[Written-By - Jeremy Allen, Calvin Broadus, Bernard Freeman, Webster Gradney, Chad Hugo, Pharrell Williams][Producer -Webbie, Julian Bunetta & B-Real][8[33].R&B Chart]
Draped Up	Bun B	10.2005	-	-	Rap-A-Lot 94 139	[Written-By - B. Freeman, S. Williams][Producer - Salih Williams][45[19].R&B Chart]
They Don't Know	Paul Wall featuring Mike Jones and Bun B	11.2005	-	-	Swishahouse 94 008	[71[9].R&B Chart]
Trap or Die	Young Jeezy featuring Bun B	11.2005	-	-	Corporate Thugz	[77[3].R&B Chart]
Check on It	Beyoncé featuring Slim Thug and Bun B	12.2005	-	1[5][28]	Coplumbia 80 277	[gold-US][written by Beyoncé Knowles, Kasseem Dean ,Sean Garrett, Angela Beyincé, Stayve Thomas][produced by Swizz Beatz][3[25].R&B Chart]
Get Throwed	Bun B	01.2006	-	-	Rap-A-Lot 4 Life	[written by Chad L. Butler,Shawn Carter,Bernard Freeman,Jay Jenkins,Leroy Williams,J McVey][Producer - Mr. Lee][49[20].R&B Chart]
Git It	Bun B featuring Ying Yang Twins	01.2006	-	101	Rap-A-Lot 4 Life	[written by Michael Crooms, Bernard Freeman, De'Angelo Holmes, Eric Von Jackson][Producer - Mr. Collipark]
Gangsta Party	Yo Gotti featuring 8Ball and Bun B	02.2006	-	-	TVT 2682	[80[10].R&B Chart]
Sister	The Scoundrels featuring Bun B	03.2006	-	-	Invisible 0008	[14[16].R&B Chart]
My 64	Mike Jones featuring Snoop Dogg and Bun B	06.2007	-	101	Ice Age	[written by Eazy-E, Ice Cube, Snoop Dogg, Mike Jones, Bun B, Dr. Dre, Salih Williams][Producer -Salih Williams][53[10].R&B Chart]
That's Gangsta	Bun B featuring Sean Kingston	03.2008	-	122	Rap-A-Lot 4 Life	[written by Bun B, Sean Kingston][Producer -J.R. Rotem][45[19].R&B Chart]
You're Everything	Bun B featuring Rick Ross, David Banner and 8Ball & MJG	07.2008	-	-	J Prince	[written by Lavell Crump, Donald DeGrante, Jr., Bernard Freeman, Marlon Goodwin, Hussain Jiffrey, Raymond E Jones, Rick Ross, Premro Smith][Producer - Mr. Lee][59[14].R&B Chart]
Damn I'm Cold	Bun B featuring Lil Wayne	10.2008	-	-	J Prince	[86[2].R&B Chart]
24's	RichGirl featuring Bun B	02.2009	-	-	Richcraft	[Producer - Mr. Lee][65[8].R&B Chart]
Trouble	Ginuwine featuring Bun B	09.2009	-	-	Notifi	[written by R. Vincent,Ginuwine,Bun B,Dante Jackson, T. White][Producer - Dante Jackson][63[10].R&B Chart]
Trillionaire	Bun B featuring T-Pain	08.2010	-	-	Trill	[written by B. Freeman, F. Najm, K. Crowe, E. Ortiz, M. Primous][Producer - J.U.S.T.I.C.E. League][77[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trill	Bun B	09.2005	-	6[24]	Rap-A-Lot 4 Life 68 539	[gold-US][Producer - Bei Maejor, Cory Mo, John Bido, Bigg Tyme, J. Prince, Jazze Pha, KLC, Lil Jon, Mannie Fresh, Mike Dean ,Mr. Collipark ,Mr. Lee, Salih Williams, Sean Wee, Travis Barker]
II Trill	Bun B	05.2008	-	2[16]	Rap-A-Lot 4 Life 445884	[Producer -Mr. Lee, Scott Storch, Jazze Pha, J. R. Rotem, Bigg Tyme, BlackOut Movement, DJ Khalil, Clinton Sparks, Enigma, CHOPS]
Trill OG	Bun B	08.2010	-	4[10]	Rap-A-Lot RAP001	[Producer -Steve Below, Play-N-Skillz, Boi-1da, DJ Premier, Drumma Boy, Big E, DJ B-Do, Matthew Burnett, Jordan Evans, Sound M.O.B., J.U.S.T.I.C.E. League]
Trill OG: The Epilogue	Bun B	11.2013	-	30[1]	Rap-A-Lot 4 Life RAPRD01	[Producer - Big E, Big K.R.I.T., The BlackOut Movement, Steve Below, DJ Khalil, Mr. Inkredible]
Return of the Trill	Bun B	08.2018	-	150	Empire 452	[Producer - Big K.R.I.T., El-P, B. Barber, Oktober1st, Big E, Corey Mo, BeatKing]

Frightened Rabbit

Początkowo Frightened Rabbit był pseudonimem scenicznym jednego człowieka – Scotta Hutchisona. Obecnie to grupa grająca indie rock. Grają w składzie - Scott Hutchison (wokal, gitara), Grant Hutchison (perkusja, wokal), Billy Kennedy (gitara, klawisze, bas) oraz Andy Monaghan (klawisze, gitara, bas).

 Ich wyznacznikami muzycznymi są emocjonalne teksty i chwytliwe aranżacje.

Scott debiutował na scenie w 2003 roku, przeważnie występując jako support przed new rave’ową formacją Shitdisco. To wtedy po raz pierwszy publicznie użył nazwy „Frightened Rabbit”. Swoje demo nagrał na czterościeżkowym magnetofonie, grając na wszystkich instrumentach. Rok później dołączył grający na perkusji jego brat Grant. W 2006 roku skład powiększył się o gitarzystę Billy’ego Kennedy.

Trio weszło do studia, by nagrać demo w lepszej jakości. Wyszedł z tego cały longplay „Sing The Greys”, który w nakładzie 1000 egzemplarzy wydała w maju 2006 roku lokalna wytwórnia płytowa. Tymczasem formacja dała się poznać szerszej publiczności na świetnych koncertach. Wystąpiła też na teksańskim festiwalu SXSW.

W październiku 2007 roku niezależna wytwórnia Fat Cat wydała reedycję ich debiutanckiego krążka, tym razem w zremasteryzowanej wersji. Zaczęła także pracować nad nowym materiałem studyjnym. Po jego nagraniu do składu dołączył Andy Monaghan.

W kwietniu następnego roku wydali drugi album „Midnight Organ Fight”, za którego produkcyjną stronę odpowiadał Peter Katis (znany ze współpracy z Mercury Rev i Interpolem). W tym czasie do formacji dołączył klawiszowiec Andy Monaghan.

Tak wzmocniony zespół zaczął pracować nad płytą koncertową. Dobra okazją stała się wspólne tournee z Death Cab For Cutie.

Na rynek amerykański krążek „Quietly Now ! - Midnight Organ Fight Live And Acoustic At The Captain's Rest” trafił w październiku 2008 roku pod tytułem. Europa musiała poczekać do marca 2009 roku.


Przygotowując się do czwartego albumu, we wrześniu 2012 roku wydali EP-kę State Hospital z gościnnym udziałem Aidana Moffata. Pierwsze wydawnictwo wydane przez Atlantic Records – główną wytwórnię, dla której zespół opuścił Fat Cat w 2010 roku – EP nawiązywało do lirycznej sprawności ich wcześniejszego materiału, który okazał się przedsmakiem Pedestrian Verse, pełnometrażowego albumu, który ukazał się w lutym 2013.

Wyprodukowany przez Leo Abrahamsa album był triumfem, pełnym poruszającego, często hymnicznego materiału. Był to także ich pierwszy album napisany w pełni wspólnie; pozostałe były głównie dziełem frontmana Hutchisona. Ciesząc się tym nowym procesem twórczym, do tego stopnia, że stwierdził, że „nigdy [ponownie] nie napisze płyty Frightened Rabbit w taki sposób, jak kiedyś”, chciał także kontynuować pisanie solo iw tym celu stworzył projekt Owl John , wydając album o tej samej nazwie w 2014 roku. Monaghan i gitarzysta koncertowy Simon Liddell pomogli mu w nagraniu. Później tego samego roku Skene opuścił zespół z powodu różnic muzycznych i został na stałe zastąpiony przez Liddella.

W 2015 roku przenieśli się do Nowego Jorku, aby nagrać swój drugi album dla Atlantic, którego producentem był Aaron Dessner z National. Na albumie zatytułowanym Painting of a Panic Attack zespół kontynuował proces współpracy, który zastosowali przy Pedestrian Verse. Zawierający elegijny singiel „Death Dream” został wydany w kwietniu 2016 roku.

Niestety, dwa lata później, 10 maja 2018 roku, Scott Hutchison został znaleziony martwy w wyniku samobójstwa. Zespół odwołał nadchodzące koncerty i złożył oświadczenie, że nie będą kontynuować, ale w sierpniu ponownie spotkali się na koncercie celebrującym muzykę i życie Hutchisona z przyjaciółmi zespołu pomagającymi przy wokalu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Winter of Mixed Drinks	Frightened Rabbit	03.2010	61[2]	84[2]	Fat Cat FATCD 84	[produced by Peter Katis]
State Hospital	Frightened Rabbit	09.2012	53[1]	163[1]	Atlantic ATUK 117CD	[produced by Leo Abrahams and Frightened Rabbit ]
Pedestrian Verse	Frightened Rabbit	02.2013	9[3]	63[1]	Atlantic 0825646535965	[produced by Leo Abrahams and Frightened Rabbit]
Painting of a Panic Attack	Frightened Rabbit	04.2016	14[2]	70[1]	Atlantic 0825646486380	[produced by Aaron Dessner]
The Midnight Organ Fight	Frightened Rabbit	05.2018	56[1]	63[1]	Fat Cat FATCD 70	[produced by Peter Katis]