Escapades

The Escapades to amerykański zespół grający rock garażowy z Memphis w stanie
Tennessee, działający w latach 60-tych XX wieku. W połowie lat 60-tych stali się jedną z najpopularniejszych grup w regionie Memphis i nagrali dwa single. „I Tell No Lies”, strona A ich debiutanckiego singla, stała się wielkim hitem w Memphis i na południu USA. Podpisali kontrakt z wytwórnią Verve Records, która wydała ich kolejny singiel „Mad, Mad, Mad”, z gitarową linią o brzmieniu fuzz. Ich twórczość jest wysoko ceniona przez entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego i pojawiła się na wielu kompilacjach. 

 Zespół The Escapades został założony przez Tommy'ego Mingę na początku 1963 roku we wschodnim Memphis w stanie Tennessee.W ich pierwotnym składzie znaleźli się Minga na wokalu i Jerry Phillips na gitarze, syn producenta muzycznego i właściciela Sun Records, Sama Phillipsa, a także Billy Wulfers na basie i Eddie Robinson na perkusji. Innym członkiem wczesnej wersji zespołu był Jimmy Tartbutton.Jednym z ich głównych konkurentów na scenie wschodniego Memphis był Jesters, prowadzony przez Teddy'ego Paige'a, ucznia Christian Brothers High. W 1964 roku, gdy część członków jego zespołu poszła na studia, Jesters się rozpadli.W tym samym czasie rozpadł się również The Escapades, ale oba zespoły odrodziły się później w zmienionych składach.

  W 1965 roku Paige reaktywował Jesters, zapraszając do współpracy byłych członków Escapades: Mingę i Phillipsa, a także Billy'ego Wulfersa na basie i Eddiego Robinsona na perkusji.Udali się do Sun Studios, aby nagrać wersję utworu napisanego przez Mingę, „Cadillac Man”, z akompaniamentem fortepianowym słynnego muzyka sesyjnego z Memphis, Jima Dickinsona. Jednak Paige i producent Sam Phillips uznali, że zarówno „Cadillac Man”, jak i jego druga strona potrzebują innego rodzaju wokalu i pozwolili Dickinsonowi zaśpiewać w obu utworach, ku wielkiemu rozczarowaniu Mingi. 

 Minga wkrótce opuścił Jesters, aby utworzyć nową wersję Escapades. Dołączył do kolegów z liceum Oakhaven: gitarzysty Benny'ego Kisnera, klawiszowca Rona Gordena i perkusisty Ronniego Williamsona, a także basisty Dale'a Roarka, który studiował na Uniwersytecie Stanowym w Memphis. Czasami zespół grał na wrotkarni Skateland Frayser. Zespół Escapades słynął z ekscytujących występów na żywo, w tym scenicznych wybryków Rona Gordena. Według Gordena: Zawsze rozkręcaliśmy publiczność... Uwielbialiśmy grać szalone lata 60-te, a ja stawałem na tej wysokiej scenie, którą mieli, i tańczyłem, grając na moich organach Farfisa. Tańcząc, kołysałem organami, jakbym miał je obrócić w stronę tłumu. Ludzie krzyczeli przy każdym uderzeniu, ale nigdy ich nie upuściłem. 

Zespół szybko stał się jednym z najpopularniejszych zespołów w okolicach Memphis.Nagrali swój pierwszy singiel „I Tell No Lies” w domowym studiu Johna Fry'a, który został wydany przez wytwórnię Arbet Stana Kesslera. Płyta stała się lokalnym hitem i była grana w stacjach radiowych na całym południu kraju. Wytwórnia MGM/Verve Records zainteresowała się grupą i wykupiła płytę, wydając ją ponownie w swojej wytwórni XL jeszcze w tym samym roku. Grupa nagrała w Sun Studios swój kolejny singiel „Mad, Mad, Mad” b/w „Try So Hard”, który został wydany przez Verve pod koniec 1966 roku i wyprodukowany przez Stana Keslera. Charakterystyczną, fuzzową partię gitary w „Mad, Mad, Mad” zagrał muzyk sesyjny z Memphis, Tommy Cogbill. Menedżer zespołu, Johnny Dark, zorganizował trasę koncertową po południowym wschodzie, towarzysząc zespołom Sam the Sham & the Pharos, the Swinging Medallions, Tommy Roe i Napoleon the 14th.

  Drugi singiel nie osiągnął sukcesu pierwszego. Po trasie zespół wrócił do Memphis, aby zagrać lokalne koncerty, ale kilku członków zespołu zostało powołanych do wojska, aby walczyć w Wietnamie. Ostatecznie wszyscy członkowie zespołu trafili do wojska, z wyjątkiem Rona Gordena. Pod koniec 1967 roku zespół się rozpadł .

 Gorden grał z odrodzoną wersją zespołu - poprzednim zespołem wspierającym zmarłego Otisa Reddinga, Bar-Kays. Później Gorden został zatrudniony przez Stax Records, gdzie pracował nad kilkoma projektami, zanim ostatecznie został ich dyrektorem artystycznym. Później zaprojektował okładki ponad stu płyt długogrających, które się tam ukazały, i zdobył nagrodę Grammy za oprawę graficzną płyty Black Moses Issaca Hayesa. W międzyczasie twórczość Escapades przykuła uwagę entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego. Utwór „I Tell No Lies” znajduje się na płycie Pebbles, tom 5, wydanej przez AIP Records, oraz w książce A History of Garage & Frat Bands in Memphis 1960-1975, tom 1.  Utwór „Mad, Mad, Mad” ukazał się na płycie CD Destination Frantic, Volume 2, wydanej przez wytwórnię Zone 66 Records. Kilka ich piosenek znalazło się w antologii Jesters „Cadillac Men: The Sun Masters”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Tell No Lies/She's The Kind	Escapades	01.1966	-	-	Arbet 1010	[written by Gorden, Williamson]
Mad Mad Mad/I Try So Hard	Escapades	06.1966	-	-	Verve 10415	[written by Minga, Gordon, Kisner, Roark, Williamson][produced by Stan Kesler]

Evil

 Evil był garażowym zespołem rockowym z Miami na Florydzie, działającym
od końca 1965 do początku 1967 roku.Znani byli z ostrego, czasami thrashującego brzmienia punka z lat 60-tych, które łączyło elementy bluesa, rockabilly i wpływów brytyjskiej inwazji (szczególnie twardszych brzmiących londyńskich zespołów tamtych czasów, takich jak The Yardbirds, The Who, The Pretty Things i The Small Faces). Nagrali kilka piosenek, wśród których „Always Runnin' Around” i „Whatcha Gonna Do” zostały wydane jako singiel w Living Legend Records w 1966 roku.

 Zespół ostatecznie podpisał kontrakt z Capitol Records, ale wkrótce potem się rozpadł. W ostatnich latach stali się szczególnie znani z kilku wcześniej niepublikowanych utworów nagranych w 1966 roku, które zostały wydane w ostatnich latach przez różne niezależne wytwórnie płytowe, takie jak „From a Curbstone”, „Short Life”, a zwłaszcza „I'm Movin' On”, który jest obecnie uważany za garażowy klasyk.Zespół został założony w 1965 roku przez Stana Kinchena, który grał na gitarze prowadzącej w większości ich nagrań.Pewnej nocy tego roku, po tańcu, Al Banyai, gitarzysta rytmiczny zespołu, zaprosił Johna Doyle'a do dołączenia jako wokalista.Doyle wymyślił nazwę zespołu: „Szukaliśmy czegoś mrocznego i przerażającego. Wszyscy byliśmy fanami Edgara Allana Poe, prawie tak nazwaliśmy zespół, potem Raven, a potem po prostu EVIL! Historia jest taka, że ​​nazwaliśmy go od bluesowego utworu…”

 Później, w 1965 roku, do składu dołączyli Larry O'Connell na basie i Doug Romanella na perkusji. W marcu 1966 roku, po zwycięstwie w corocznym konkursie Dade County Youth Fair Battle Of The Bands organizowanym przez WFUN, zespół otrzymał szansę na nagranie kilku nagrań podczas jednodniowego maratonu w studiu nagraniowym Dukoff w Miami, gdzie nagrał kilka dem i acetatów. Wśród nagranych przez siebie utworów znalazły się „I'm Movin' On”, „From a Curbstone”, „Short Life” i Always Runnin' Around. Później tego samego roku Al Banyai, Larry O'Connell i Doug Romanella odeszli, a ich miejsce zajęli John Dalton (gitara rytmiczna), Mike Hughes (bas) i Jeff Allen (perkusja). Ich nowy perkusista, Jeff Allen, dołączył po rozpadzie jego poprzedniej grupy, innego zespołu z Miami, The Montells. Czasami podróżował do Anglii, gdzie mógł chodzić do klubów i oglądać na żywo wiele najnowszych brytyjskich zespołów, a następnie przywoził swoje obserwacje do domu, aby podzielić się nimi z innymi członkami zespołu.

 Pod koniec 1966 roku nagrali ponownie w Miami, tym razem w Criteria Studios, swoją wersję utworu „Whacha Gonna Do” zespołu Small Faces. „Always Runnin' Around” i „Whatcha Gonna Do” zostały wydane jako singiel w Living Legend Records pod koniec 1966 roku. Pod koniec roku podpisali kontrakt z Capitol Records, która ponownie wydała ten sam singiel we własnej wytwórni, z nazwą zespołu błędnie wydrukowaną jako „The Evil”. Jednak wkrótce potem, w 1967 roku, zespół się rozpadł. W 2010 roku zmarł Jeff Allen, drugi perkusista Evil (a wcześniej Montells). 14 lutego 2014 roku zmarł były wokalista, John Doyle.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Whatcha Gonna Do About It/Always Runnin' Around	Evil	04.1967	-	-	Living Legend 108	[written by Sandwell, Potter][produced by Jim Sessody]
I'm Movin' On/You Can't Make Me [The Montells ]	Evil	.1999	-	-	Norton 826	[written by Doyle]

Blue Beat Records

Blue Beat Records to angielska wytwórnia płytowa, która w latach 60-tych XX wieku i
późniejszych wydawała jamajski rhythm and blues (R&B) i ska. Jej reputacja doprowadziła do użycia słowa „bluebeat” jako ogólnego określenia wszystkich stylów wczesnej jamajskiej muzyki pop, w tym muzyki artystów niezwiązanych z wytwórnią. 

 Wytwórnia Blue Beat została założona w 1960 roku  w Londynie jako imprint Melodisc Records Emila E. Shalita. Melodisc, założona w Londynie w 1947 roku, specjalizowała się w wydawaniu calypso i mento oraz importowała amerykański jazz. Wytwórnia Blue Beat koncentrowała się na jamajskim bluesie i R&B z wpływami amerykańskimi, które później ewoluowały w kierunku ska. Powstała po pozytywnym przyjęciu w Wielkiej Brytanii płyty „Lonesome Lover” Laurela Aitkena wydanej przez Melodisc. Shalit powierzył zarządzanie wytwórnią Sigimundowi „Siggy'emu” Jacksonowi, który następnie wybrał nazwę Blue Beat, która, jak twierdził, była adaptacją zwrotu „It sounds like blues and it's got a great beat” lub „Blues Beat”, co najwyraźniej było wówczas ogólnym terminem określającym jamajską muzykę bluesową.

  Pierwszym wydawnictwem wytwórni Blue Beat był utwór „Boogie Rock” Laurela Aitkena, licencjonowany od wytwórni Downbeat należącej do Dady Tewariego. Charakterystyczne niebieskie okładki i srebrne logo wytwórni Blue Beat pojawiły się po raz pierwszy wraz z trzecim wydawnictwem wytwórni, „Manny Oh” Higgsa i Wilsona. Wytwórnia Blue Beat zawarła umowy licencyjne z większością głównych jamajskich producentów, a także wydała wiele domowych nagrań Siggy'ego Jacksona, z udziałem artystów z Anglii, takich jak The Marvels. Nawet niektóre hity Prince'a Bustera, w tym „Wash-Wash”, zostały nagrane w Londynie, a w nagraniach brali udział znani brytyjscy muzycy, tacy jak Georgie Fame. Wytwórnia Blue Beat wydała około 400 singli i ponad tuzin albumów w latach 1960–1967. Prince Buster stał się największą gwiazdą wytwórni Blue Beat, dzięki takim utworom jak „Al Capone”. Siggy Jackson zorganizował noc Blue Beat w londyńskim klubie Marquee, a modne dodatki z logo Blue Beat zyskały popularność.

  Wiele płyt wytwórni Blue Beat było granych obok muzyki soul w klubach tanecznych, takich jak Twisted Wheel w Manchesterze. Oprócz tego, że muzyka wytwórni Blue Beat cieszyła się dużym zainteresowaniem społeczności zachodnioindyjskiej w Wielkiej Brytanii, zaczęła być kojarzona z brytyjskimi modami z początku i połowy lat 60-tych, a także ze skinheadami z końca lat 60-tych. Pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych płyty wytwórni Blue Beat stały się obiektem kolekcjonerskich poszukiwań wśród osób, które uważały takie utwory jak „Al Capone” Prince’a Bustera za klasykę. 

Kiedy rytm ska zwolnił do rocksteady około 1966 roku, Melodisc założył nową subwytwórnię Fab, a wytwórnia Blue Beat zaprzestała wydawania nowych wydawnictw po 1967 roku (chociaż katalog archiwalny sprzedawał się jeszcze przez kilka lat). Jackson odszedł, by pracować dla EMI, gdzie założył wytwórnię Columbia Blue Beat. Wytwórnia Blue Beat została reaktywowana w 1972 roku, wydając krótką serię mało znanych wydawnictw, w tym single Johna Holta „Ok Fred” i „Sad News”, a także reedycje niektórych popularnych klasyków z katalogu Prince’a Bustera, takich jak „Al Capone” i „Ten Commandments Of Man”. Później w tej samej dekadzie niektóre z tych utworów zostały ponownie wydane w formacie singla 12", aby dotrzeć do nowej, młodszej publiczności, wywodzącej się z pokolenia 2-Tone. 

W 1987 roku Buster Bloodvessel (z zespołu 2-Tone ska revival Bad Manners) i producent Ivan Healy Purvis założyli zupełnie nową wytwórnię płytową o nazwie Blue Beat Records i udzielili licencji na nazwę i logo Blue Beat. Wytwórnia działała na odzyskanym barce rzecznej o nazwie „The Bloodvessel”, która znajdowała się na podwórku Bloodvessel w Spring Hill. W latach 1987-1990 wytwórnia wydała kilka płyt, w tym album Bad Manners „Return of The Ugly”. Singiel Bad Manners „Skaville UK” był ostatnim singlem Blue Beat, który odcisnął piętno na brytyjskich listach przebojów, osiągając 87. miejsce w 1989 roku. 

 W 2004 roku Siggy Jackson był zwrócił się do lidera zespołu No.1 Station, Marcusa Upbeata (znanego również jako Downbeat), z pomysłem rozpoczęcia reaktywacji wytwórni The Blue Beat Label. Razem Siggy i Marcus wydali serię 7-calowych singli na tej wytwórni w stylu produkcji The Blue Beat Label z lat 60-tych. Te wydania zawierały sześć singli No. 1 Station, w których wystąpił weteran The Blue Beat Label, Eddie „Tan-Tan” Thornton na trąbce i kilku gościnnych wokalistów, w tym The Marvels. Siggy Jackson wznowił kilka utworów ze swojego własnego katalogu, a także po jednym singlu zespołu ska revival Intensified i weteranów The Blue Beat Label, The Pyramids. Siggy wznowił również dwa utwory Laurel Aitken i singiel Mopeds, który wcześniej ukazał się w Columbia Blue Beat.  Wszystkie te wydania były limitowanymi edycjami winylowymi. Siggy Jackson wycofał się z branży muzycznej w 2008 roku. Marcus Upbeat następnie przejął wytwórnię The Blue Beat Label, aby kontynuować jej reaktywację. W 2011 roku Marcus Upbeat zarejestrował Blue Beat Records Ltd, aby kontynuować   The Blue Beat Label, a w 2011 roku wydał kolejny nowy 7" singiel w The Blue Beat Label. 

Marcus następnie przyjął rodzącą się i coraz szybciej rozwijającą się erę cyfrową dla The Blue Beat Label. Wdrożono umowę na wyłączną dystrybucję cyfrową dla The Blue Beat Label i w kolejnych latach kilka wybranych No.1 Station i innych wydawnictw zostało udostępnionych do wydania cyfrowego na iTunes i innych renomowanych sklepach cyfrowych. Blue Beat Label otrzymała kolejny restart w 2019 roku wraz z ponownym wydaniem singla  She's So Sweet na 7-calowym winylu marcus upbeat ponownie nagrał to wszystko samodzielnie, a cyfrowy singiel został wydany w The Blue Beat Label, a także nowa strona internetowa zawierająca wszystkie wydawnictwa wytwórni z ostatnich sześćdziesięciu lat, wraz z zawarciem przez Marcusa Upbeata umowy z Tipp Investments w celu nabycia udziałów w Blue Beat Records Ltd. Poinformowano, że umowa ma zostać sfinalizowana w kwietniu 2020 roku. Blue Beat Label nadal działa niezależnie, mimo że osiąga sześćdziesiątkę. 

Ekseption

Ekseption był holenderskim zespołem rockowym działającym w latach 1967–1989,
grającym głównie instrumentalny rock progresywny i rock klasyczny. Centralną postacią w zmieniającym się składzie i jedynym członkiem zespołu obecnym na każdym albumie był trębacz Rein van den Broek (ur. 10 września 1945r - zm. 11 maja 2015r), absolwent konserwatorium. Zespół odniósł pewien sukces komercyjny w latach 70-tych XX wieku, mając na swoim koncie przeboje w pierwszej dziesiątce holenderskich list przebojów, m.in. dzięki adaptacjom „Piątej” Beethovena i „Air” Bacha. 

Drugi album, „Beggar Julia's Time Trip” (1969), zdobył holenderską nagrodę Edison Award dla albumu roku, a pierwsze pięć albumów pokryło się złotem. 

Zespół Ekseption wyrósł z licealnego zespołu The Jokers, który van den Broek założył w 1958 roku. Zmienili nazwę na The Incrowd (od piosenki Ramseya Lewisa), zanim odkryli, że nazwa ta jest już zajęta. Ostatecznie w 1967 roku przyjęli nazwę Ekseption. Grupa grała covery jazzu, popu i R&B, ale w 1969 roku, wkrótce po dołączeniu klawiszowca Ricka van der Lindena, byli pod wrażeniem koncertu The Nice, a van der Linden postanowił skoncentrować się na tworzeniu klasycznego rocka - współczesnych reinterpretacji utworów klasycznych na potrzeby zespołu rockowego. Większość ich kolejnych albumów zawiera zarówno oryginalne utwory, jak i reinterpretacje utworów klasycznych. 

 Szybko stało się jasne, że van der Linden objął przywództwo w zespole, o czym otwarcie przyznał w wywiadzie prasowym z 1972 roku dołączonym do przedpremierowych egzemplarzy albumu Ekseption 5. Po wydaniu albumu „Trinity” w 1973 roku koledzy z zespołu poprosili go o opuszczenie zespołu. Jesienią tego samego roku założył nowy zespół Trace, w którym zastąpił go holenderski klawiszowiec Hans Jansen. Jansen poprowadził Ekseption w kierunku jazzu, wydając dwa albumy z autorskimi kompozycjami, ale słaba sprzedaż doprowadziła do rozpadu zespołu w 1976 roku. Później tego samego roku powstał odłam grupy Spin, który wydał dwa kolejne albumy, ale sukces również im nie umknął. W 1978 roku Trace i Spin połączyły się, ponownie tworząc Ekseption. Okresowe reaktywacje (z nowymi członkami) miały miejsce aż do śmierci van der Lindena w 2006 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	Hol	Wytwórnia [Hol]	Komentarz
The 5th/Sabre Dance	Ekseption	03.1969	-	3[14]	Philips 334 686	[written by L. v. Beethoven][produced by Tony Vos]
Rhapsody In Blue/Ritual Fire Dance	Ekseption	06.1969	-	18[5]	Philips 336 035	[written by G. Gershwin][produced by Tony Vos]
Air/Concerto	Ekseption	09.1969	-	2[16]	Philips 336 047	[written by J. S. Bach][produced by Tony Vos]
Italian Concerto/Feelings	Ekseption	01.1970	-	18[6]	Philips 336 094	[written by J. S. Bach][produced by Tony Vos]
Adagio/Julia	Ekseption	04.1970	-	15[6]	Philips 6012 013	[written by T. Albinoni][produced by Tony Vos]
Another History/Rondo	Ekseption	07.1970	-	34[3]	Philips 6012 030	[written by R. van der Linden, M. van Dijk]
Peace Planet (Badinerie From Suite No.2 In B Minor)/On Sunday They Will Kill The World (Prelude In C Sharp Minor)	Ekseption	12.1970	-	2[10]	Philips 6012 068	[written by J. S. Bach][produced by Tony Vos]
Ave Maria/Body Party	Ekseption	10.1971	-	24[3]	Philips 6012 150	[written by J. S. Bach, Ch. Gounod]
De Fietser/Sunny Revival	Ekseption	.1974	-	22[3]	Philips 6012 450	[written by Jan Vennik][produced by Tony Vos]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	Hol	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ekseption	Ekseption	.1969	-	2[16]	Philips 6314 005	[produced by Tony Vos]
Beggar Julia’s Time Trip	Ekseption	03.1970	-	3[11]	Philips PST 6154	[produced by Tony Vos]
Ekseption 3	Ekseption	.1970	44[1]	1[15]	Philips 6423 005	[produced by Tony Vos]
00.04	Ekseption	.1971	35[5]	1[6]	Philips 6423019	[produced by Rick van der Linden]
Ekseption 5	Ekseption	.1972	7[14]	-	Philips 700-002 [US]	[produced by Rick Van Der Linden]
Trinity	Ekseption	.1973	14[4]	-	Philips 6423 056	[produced by Ekseption]
Ekseption ’78	Ekseption	.1978	-	47[1]	CNR 870.021 [Hol]	[produced by R. v.d. Broek, R. v.d. Linden]
Ekseption ’89	Ekseption	.1969	-	2[16]	RCA PD 74079 [Ger]	[produced by Rein van den Broek, Rick Van Der Linden]

Elizabeth

Elizabeth była amerykańskim zespołem psychodelicznego rocka/rocka progresywnego,
działającym w latach 1967-1970. Mieli siedzibę w Filadelfii i znani byli z unikalnego połączenia muzyki barokowej, klasycznej, folku, rocka amerykańskiego, rocka brytyjskiego, country i ragtime'u. W skład Elizabeth wchodzili: Steve Weingarten (gitara prowadząca, instrumenty klawiszowe, wokal wspierający), który zmarł w 2007 roku; Bob Patterson (gitara rytmiczna, wokal prowadzący i wspierający); Jim Dahme (flet, wokal prowadzący i wspierający); Steve Paul Bruno (gitara basowa, organy, wokal wspierający); oraz Hank Ransome (perkusja). 

 W 1968 roku zespół nagrał i wydał swój album o tym samym tytule w wytwórni Vanguard Records (wyprodukowany przez Sama Chartersa). W tamtym czasie w składzie Vanguard znaleźli się Joan Baez, Buffy Sainte-Marie i Country Joe and the Fish. Elizabeth występowała z Cream, Blue Cheer,Joni Mitchell, Ritchie Havens, The Chambers Brothers i wieloma innymi muzycznymi luminarzami tamtej epoki. Niektóre z licznych występów zespołu w Filadelfii obejmowały koncerty i sety w: The Main Point, The Second Fret, The Electric Factory i większości Be-IN w Belmont Plateau w Fairmount Park w Filadelfii. Kiedy zespół zaczynał się formować (wówczas bezimienny), Steve i Robert „Stewkey” Antoni, koledzy z Newport w stanie Rhode Island, niespodziewanie zatrzymali się w Filadelfii w drodze na Florydę. Po tygodniu spędzonym w Mieście braterskiej miłości postanowili zrezygnować z Florydy i pomóc w założeniu Elizabeth. Kilku interesujących gitarzystów zgłosiło się na przesłuchania do zespołu, w tym przyszła gwiazda rocka Todd Rundgren, który w tamtym czasie grał w Woody's Truck Stop; oraz Nick Jameson, który wkrótce został założycielem i gitarzystą The American Dream (oba były zespołami z Filadelfii).  

W ciągu miesiąca od przybycia do Filadelfii, Stewkey opuścił Elizabeth, aby dołączyć do nowego zespołu Todda, The Nazz. Warto zauważyć, że Linda Cohen, gitarzystka klasyczna z Filadelfii, była pierwszą perkusistką Elizabeth (krótko). Wiosną i latem 1969 roku połączyła siły z Michaelem Kacem z Mandrake Memorial i razem występowali jako duet gitarowo-klawesynowy łączący muzykę klasyczną z popem. Linda zmarła w 2009 roku na raka płuc. Mandrake Memorial i Elizabeth wielokrotnie dzieliły scenę. 

 Po rozwiązaniu Elizabeth w 1970 roku członkowie zespołu zajmowali się różnymi przedsięwzięciami muzycznymi i pozamuzycznymi. Hank grał później w zespole Good God. Steve rozpoczął karierę nagraniową/realizatorską, którą rozpoczął w studiach Vanguard i Electric Lady. Bob przeprowadził się na Florydę i do dziś jest bardzo aktywny jako wokalista, autor tekstów piosenek, gawędziarz i artysta wizualny. Linda Cohen nagrała 3 albumy (1971-1973), których producentem był Craig Anderton z Mandrake Memorial. Stewkey nagrał 3 albumy z The Nazz (1968-1971). 

 Album Elizabeth został zremasterowany z oryginalnych taśm i ponownie wydany na CD w 2000 roku przez wytwórnię Akarma Vanguard. Wydanie ukazało się w mini-okładce w stylu albumu, która idealnie oddaje oryginalną grafikę rozkładanej okładki. Popularny utwór Elizabeth, „You Should Be More Careful”, pojawił się na albumie Vanguard z 2010 roku (zestaw 2 płyt winylowych) zatytułowanym „Follow Me Down: Vanguard's Lost Psychedelic Era (1966-1970)”, wraz z utworami The Vagrants, The 31st of February i innych artystów Vanguard. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mary Anne/World's For Free	Elizabeth	07.1968	-	-	Vanguard 35070	[written by Patterson][produced by Sam Charters]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Elizabeth	Elizabeth	.1968	-	-	Vanguard 6501	[produced by Sam Charters]

Enchantment

Enchantment to zespół soul/r&b założony w Detroit w stanie Michigan przez
Emanuela „EJ” Johnsona, Joe „Jobiego” Thomasa, Bobby'ego Greena, Edgara „Mickeya” Clantona i Davida Banksa. Najbardziej znani są z przebojów z połowy lat 70-tych, takich jak „Gloria”, „Sunshine” i „It's You That I Need”.

  Zespół Enchantment powstał pod koniec lat 60-tych w liceum Pershing w Detroit, a jego głównym wokalistą był niewidomy Emanuel „EJ” Johnson. W 1971 roku Enchantment zwrócił na siebie uwagę Dicka Scotta, byłego dyrektora wytwórni Motown, który kierował własną firmą rozwoju artystów, Artists International. W 1973 roku nawiązali współpracę z Michaelem Stokesem, producentem przeboju Creative Source „Who Is He (And What Is He To You)”. 

 Do 1976 roku Stokes wynegocjował kontrakt płytowy dzięki współpracy z Fredem Frankiem, ówczesnym szefem Roadshow Records, który kierował również karierą B.T. Express i Brass Construction. Po utworze „Come On And Ride” w klimacie disco zespół skupił się na pisaniu ballad. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Enchantment”, zawierał dwa single w tym stylu, które dobrze radziły sobie na liście Billboard R&B - „Gloria” na piątym miejscu i „Sunshine” na trzecim. Ich drugi album, „Once Upon a Dream”, znacznie przewyższył swojego poprzednika, zajmując 8. miejsce na liście albumów R&B i 46. miejsce na liście albumów pop. Zawierał on balladę crossoverową „It's You That I Need”, która znalazła się na szczycie list R&B.

  Ogólnie rzecz biorąc, ich próby zróżnicowania brzmienia poprzez odwołanie się do publiczności disco zakończyły się niepowodzeniem, ale ich piosenka „If You're Ready (Here It Comes)” osiągnęła 14. miejsce na listach przebojów R&B. W 1978 roku Roadshow zakończyło umowę dystrybucyjną z United Artists i nawiązało współpracę z RCA Records. W 1979 roku Enchantment wydało swój trzeci album, Journey to the Land Of... Enchantment, który był ich ostatnim nagraniem dla Roadshow Records. 

Do 1980 roku Roadshow zakończył działalność jako wytwórnia, a Enchantment podpisało kontrakt z RCA Records, gdzie nagrali swój czwarty album, Soft Lights, Sweet Music, z czołowym producentem R&B Donem Davisem. Oba single znalazły się na 47. miejscu na listach przebojów w 1981 roku. W 1982 roku podpisali kontrakt z Columbia Records i wydali dwa kolejne albumy: Enchanted Lady (1982) i Utopia (1984). Pod koniec lat 80-tych rozkwit funku i rapu praktycznie położył kres grupom balladowym. Wszystkie trzy albumy ledwo zajęły miejsca na listach przebojów.

  W 2003 roku Enchantment wydało utwór „God Bless America” ku czci żołnierzy walczących w Iraku. Dochód z singla został przekazany na rzecz organizacji United Way. Jobie Thomas później opuścił zespół i założył własną grupę Enchantment z udziałem Jobiego Thomasa. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come On And Ride/Hold On	Enchantment	07.1976	-	-	Desert Moon DM 6403	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][67[6].R&B Chart]
Gloria/Dance To The Music	Enchantment	01.1977	-	25[13]	Roadshow 912	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][5[24].R&B Chart]
Sunshine/Sexy Lady	Enchantment	08.1977	-	45[10]	Roadshow 991	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][3[22].R&B Chart]
It's You That I Need/Sunny Shine Feeling	Enchantment	02.1978	-	33[11]	Roadshow 1124	[written by M. Stokes, V. Lanier][produced by Michael Stokes ][1[1][19].R&B Chart]
If You're Ready (Here It Comes)/Angel In My Life	Enchantment	06.1978	-	-	Roadshow 1212	[written by M. Stokes, V. Lanier][produced by Michael Stokes ][14[11].R&B Chart]
Anyway You Want It/Oasis Of Love	Enchantment	03.1979	-	109[2]	Roadshow 11481	[written by Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][38[9].R&B Chart]
Where Do We Go From Here/I Wanna Boogie	Enchantment	06.1979	-	-	Roadshow 11609	[written by Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][29[13].R&B Chart]
Moment Of Weakness/I Can't Fake It	Enchantment	02.1981	-	-	RCA 12163	[written by David T. Garner, Anita Jones][produced by Don Davis][47[8].R&B Chart]
I Know Your Hot Spot/Only You	Enchantment	09.1982	-	-	Columbia 03079	[written by S. Boardley][produced by William Anderson, Raymond Reid][45[10].R&B Chart]
Don't Fight The Feeling/Get It While It's Hot	Enchantment	02.1984	-	-	Columbia 04332	[written by J. Thomas, M. Stokes ][produced by Michael Stokes ][64[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Enchantment	Enchantment	03.1977	-	104[19]	United Artists 682	[produced by Michael Stokes]
Once Upon a Dream	Enchantment	01.1978	-	46[21]	Roadshow 811	[produced by Michael Stokes]
Journey to the Land Of... Enchantment	Enchantment	03.1979	-	145[8]	Roadshow 3269	[produced by Michael Stokes]

Karol G

 Karol G , właśc. Carolina Giraldo Navarro (ur. 14 lutego 1991r w Medellín) - kolumbijska
piosenkarka, autorka tekstów piosenek i producentka muzyczna.

Jest jedną z czołowych artystek latynoskiej sceny muzycznej, wielokrotnie nagradzaną prestiżowymi wyróżnieniami, w tym Latin Grammy. Zdobyła międzynarodową sławę dzięki takim piosenkom jak „Tusa”, „Ahora me llama” czy „Provenza”. W 2024 roku została pierwszą Latynoską nazwaną Kobietą Roku na Billboard Women In Music.

Carolina Giraldo Navarro urodziła się 14 lutego 1991 roku w Kolumbii w mieście Medellín jako najmłodsza z trójki dzieci córka Marty Navarro i Guillermo Giraldo.

W wieku 14 lat pojawiła się w programie El Factor X i choć nie wygrała programu to zyskała doświadczenie. Publikowała covery piosenek artystek takich jak Alicia Keys czy Lauryn Hill. W kolejnych latach Giraldo nagrywała i wydawała piosenki, w tym „En la Playa” czy „Por Ti”. Studiowała muzykę na uniwersytecie w Antioquii i śpiewała jako podkład dla innych artystów, np. dla Reykona nagrywając piosenki „Tu Juguette” w 2011 i „301” w 2012 roku. Wkrótce potem pojechała do Miami na spotkanie z wytwórnią Universal Music, która odmówiła podpisania z nią kontraktu twierdząc, że kobieta nie odniesie sukcesu w muzyce reggateon.

W odpowiedzi na odrzucenie Universal Music, Karol G i jej ojciec postanowili samodzielnie promować jej karierę, koncertując w Kolumbii w college’ach, klubach i na festiwalach. Dzięki tym występom zyskała jeszcze większy rozgłos i doprowadziło to do jej współpracy w 2013 z wokalistą Nicky Jam przy piosence „Amor de Dos”.

Wiedząc, że jej kariera muzyczna nie rozwija się wystarczająco szybko w Ameryce Południowej, Giraldo przeprowadziła się do Nowego Jorku w 2014, aby pracować i zostać z ciotką. Czując się zagubiona z powodu braku sukcesu w tym czasie, powiedziała później, że jeżdżąc codziennie metrem w Nowym Jorku do i z pracy, widziała różne reklamy oferujące kursy edukacyjne i certyfikaty dla branży muzycznej. Biorąc to za znak, Giraldo zapisała się na kursy muzyczne. Decyzja ta pomogła ożywić jej pasję do muzyki, motywując ją do kontynuowania kariery. Jej piosenka z 2014 roku „Ricos Besos” stała się hitem w Kolumbii. W 2016 roku podpisała kontrakt z Universal Music Latino.

W styczniu 2017 artystka dołączyła do reality talent show Pequeños Gigantes USA jako sędzia. W lutym wydała piosenkę „A Ella”, inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami z życia. W maju jej singiel z portorykańskim raperem Bad Bunnym „Ahora me llama” został uznany za przełomowy hit, zdobył ponad miliard wyświetleń na YouTube i uplasował się na liście Billboard Hot Latin Songs jako miejsce 10. Piosenka ta znalazła się również na liście „Alt. Latino’s Favorites: The Songs of 2017” jako jedna z najlepszych latynoskich piosenek 2017 roku.

„Ahora me llama” służył jako główny singiel (w tym remiks z udziałem Quavo z zespołu Migos) na jej debiutanckiej płycie, Unstoppable; płyta zawierała również trzy wyżej wymienione single i została wydana w październiku 2017 roku, lądując na 2 miejscu listy Billboard Top Latin Albums. W marcu 2018 piosenkarka wydała teledysk do singla „Pineapple”. W tym samym miesiącu została nominowana do Billboard Top Latin Awards.

6 kwietnia 2018 Karol G współpracowała z argentyńską piosenkarką Tini przy piosence „Princesa” z drugiego albumu studyjnego Tini Quiero Volver].

W maju 2018 wydała utwór „Mi Cama”, który odniósł sukces komercyjny. Następnie wydała piosenkę „Culpables” z udziałem rapera Anuela AA, która osiągnęła ósme miejsce na liście Billboard Hot Latin Song.
W styczniu 2019 Karol G z wyżej wspomnianym raperem wydała singiel „Secreto”, który osiągnął 68. miejsce na liście Billboard Hot 100 i piąte miejsce na amerykańskich listach przebojów Hot Latin Songs. 3 maja tego samego roku artystka wydała album Ocean. Elias Leight z Rolling Stone zrecenzował album, stwierdzając: „Moc jaką posiada ten album została osłabiona przez fakt, że 1/3 tych piosenek jest już dostępna”, ale wyraził opinię, że „pozostałe utwory są imponująco zróżnicowane”.


W lipcu 2019 Karol G współpracowała z Anuelem AA, Daddy Yankee, Ozuną i J Balvinem przy piosence „China”, która zadebiutowała na drugim miejscu listy Billboard’s Hot Latin Songs] i znalazła się na szczycie Latin Digital Songs i Latin Streaming Songs. „China” znalazł się na liście 10 najlepszych latynoskich teledysków w lipcu przez Rolling Stone. 7 listopada 2019 roku Karol G wydała utwór „Tusa” z gościnnym udziałem trynidadzkiej raperki Nicki Minaj, który osiągnął komercyjny sukces i został nominowany do nagrody za Najlepszy Utwór Muzyczny i Piosenki Roku na 21. corocznym rozdaniu nagród Latin Grammy.

17 marca 2021 Karol G ogłosiła wydanie jej drugiego albumu KG0516,, a także datę premiery i okładkę. Lista utworów została ogłoszona 22 marca, a 25 marca album został wydany. Singiel „Sejodioto”, który wypuściła 21 września 2021 odniósł sukces i został nominowany do tytułu Piosenka Roku.
 W kwietniu 2022 roku Karol G wydała „Provenza” jako główny singiel z niezapowiedzianego wówczas albumu Mañana Será Bonito, który stał się viralem w internecie. W sierpniu tego samego roku artystka wydała „Gatúbela” z udziałem portorykańskiego rapera Maldy. Teledysk do tej piosenki został początkowo zakazany w niektórych krajach za to, że był prowokujący seksualnie, chociaż później został udostępniony.

19 lutego 2023 Karol G była jedną z głównych artystów słynnego Międzynarodowego Festiwalu Viña del Mar w Viña del Mar w Chile, gdzie wystąpiła na żywo przed 15 000 fanów. 24 lutego tego samego roku ukazał się jej album Mañana Será Bonito oraz piosenka „TQG” z udziałem piosenkarki Shakiry. Album osiągnął pierwsze miejsce na liście Billboard 200, stając się pierwszym w historii hiszpańskojęzycznym albumem kobiety, który zadebiutował na pierwszym miejscu, uzyskał także siedem nominacji na 24. coroczne rozdanie nagród Latin Grammy, zdobywając aż trzy nagrody, w tym za Album Roku i Najlepszy Album Muzyki Miejskiej. Singiel „TQG” osiągnął siódme miejsce na liście Billboard Hot 100, tym samym wygrywając nagrodę za Najlepsze Wykonanie Muzyki Miejskiej. To uczyniło Karol G pierwszą kobietą, która zdobyła nagrodę Latin Grammy za Najlepszy Album Muzyki Miejskiej. Na kolejnych 66. corocznych rozdaniach nagród Grammy album zdobył nagrodę za Najlepszy Album Muzyki Miejskiej.

W czerwcu 2023 Karol G podpisała kontrakt z wytwórnią Interscope Records. 2 czerwca wydała „Watati”, promocyjny singiel z Barbie the Album, w którym wystąpił panamski artysta Aldo Ranks. Teledysk został wydany 15 czerwca. 13 lipca wypuściła piosenkę „S91” wraz z teledyskiem. 11 sierpnia wydała mixtape Mañana Será Bonito (Bichota Season), który zawiera główny singiel „S91” oraz drugi singiel „Mi Ex Tenía Razón”. Album posiada utwory z artystami takimi jak Peso Pluma czy Kali Uchis.

W sierpniu 2018 roku poznała portorykańskiego rapera Anuela AA na planie teledysku do piosenki „Culpables”. W styczniu 2019 para potwierdziła swój związek. 25 kwietnia 2021 raper potwierdził, że on i Karol G zakończyli swój związek.

Na początku 2023 związek artystki z kolumbijskim muzykiem Feidem został potwierdzony po tym, jak razem wzięli udział w wydarzeniu Billboard Women in Music 2024.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mi Cama	Karol G & J Balvin Featuring Nicky Jam	07.2018	-	105[8]	Universal Music Latino	[written by Carolina Giraldo, Andy Clay, Antonio Rayo Gibo, Omar Sabino, Rene Cano][produced by Andy Clay, Antonio Rayo Gibo]
Dame Tu Cosita	Pitbull x El Chombo x Karol G Featuring Cutty Ranks	05.2018	-	36[9]	Ultra	[produced by Afro Bros]
Culpables	Karol G & Anuel AA	10.2018	-	117[4]	Universal Music Latino	[written by Karol G,Anuel AA,Daniel Echavarria Oviedo,Chris Jedi,Juan G. Rivera Vazquez,Luis E. Ortiz Rivera][produced by Chris Jedi,Gaby Music]
Creeme	Karol G & Maluma	03.2019	-	120[1]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo ,Juan Luis, Londoño Arias, Rene Cano, Filly Andrés, Kevyn Cruz ,Juan Camilo Vargas ,Lenin Yorney][produced by Rene Cano, Kevyn Cruz, Lexuz, Shakal]
Secreto	Anuel AA & Karol G	02.2019	-	68[11]	Universal Latino	[produced by Ezequiel Rivera,Henry de la Prida]
China	Anuel AA, Daddy Yankee, Karol G, Ozuna & J Balvin	08.2019	-	43[18]	Real Hasta la Muerte	[written by Emmanuel Gazmey, Ramón Ayala, Carolina Giraldo, Juan Carlos Ozuna, José Osorio, Orville Burrell ,Rickardo Ducent, Shaun Pizzonia, Brian Thompson, Harold Ray Brown, Le Roy Lonnie Jordan, Charles William Miller, Lee Oskar, Howard E. Scott, B.B. Dickerson][produced by Tainy, DJ Snake, Max Borghetti]
Tusa	Karol G & Nicki Minaj	11.2019	-	42[21]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo, Onika Maraj, Daniel Echavarría, Kevyn Cruz][produced by Ovy on the Drums]
X	Jonas Brothers Featuring Karol G	05.2020	69[1]	33[7]	Republic USUG 12001286 [UK]	[written by Nicholas Jonas, Carolina Giraldo ,Ryan Tedder, Shellback, Ali Tamposi][produced by Shellback]
Ay, Dios Mio!	Karol G	10.2020	-	94[1]	Universal Music Latino	[written by Carolina Giraldo, Daniel Alejandro Morales Reyes, Daniel Echavarría Oviedo][produced by Ovy on the Drums]
Caramelo	Ozuna x Karol G x Myke Towers	08.2020	-	76[10]	Sony Latin	[written by Alexis Gotay, Eduardo Alfonso Vargas Berrios ,Juan Carlos Ozuna Rosado ,Michael Masis, Starlin Rivas Batista ,Yazid Rivera López][produced by Tainy, Yazid, Hi Flow, Gotay]
Bichota	Karol G	12.2020	-	72[13]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo ,Julio González ,Justin Quiles, Cristian Salazar, Daniel Echavarría ,Emmanuel Gazmey][produced by Ovy on the Drums]
Location	Karol G, Anuel AA & J Balvin	02.2021	-	103[5]	Universal Music Latino	[written by Carolina Giraldo, Daniel Echavarria, Emmanuel Gazmey, José Osorio][produced by Ovy on the Drums]
El Makinon	Karol G & Mariah Angeliq	05.2021	-	104[14]	Universal Music Latino	[written by Carolina Giraldo ,Mariah Pérez, Gabriel Mora, Freddy Montalvo ,Jose Cruz][produced by Neo]
Poblado (Remix)	Karol G with J Balvin and Nicky Jam, featuring Crissin, Totoy El Frio and Natan & Shander	07.2021	-	105[8]	Universal Music Latino	-
Don't Be Shy	Tiesto & Karol G	08.2021	-	124[1]	Atlantic	[gold-US][written by Tijs Verwest,Carolina Giraldo,Teemu Brunila,Jonas David Kröper,Yoshi Breen][produced by Tiësto,Teemu Brunila]
Sejodioto	Karol G	02.2022	-	108[4]	Universal Music Latino	[written by Carolina Giraldo, Justin Quiles ,Lenny Tavárez ,Cristian Salazar ,Ovy on the Drums][produced by Ovy on the Drums]
MAMIII	Karol G with Becky G	02.2022	-	15[20]	RCA	[written by Daniel Echavarría Oviedo ,Justin Quiles, Luis Miguel Gomez Castaño, Daniel Uribe,Rebbeca Marie Gomez, Elena Rose, Carolina Giraldo Navarro][produced by Ovy on the Drums]
Provenza	Karol G	05.2022	-	25[21]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo,Daniel Echavarria,Kevyn Cruz][produced by Ovy on the Drums]
Gatubela	Karol G x Maldy	09.2022	-	37[11]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo ,Edwin Vázquez, Justin Quiles ,Julio González ,Marvin Hawkins][produced by Karol G, DJ Maff]
Cairo	Karol G & Ovy On The Drums	03.2023	-	82[1]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo ,Daniel Echavarría, Kevyn Cruz][produced by Ovy on the Drums]
X Si Volvemos	Karol G x Romeo Santos	02.2023	-	48[6]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo ,Navarro Anthony Santos, Daniel Echaverría, Ernesto Padilla, Josías de la Cruz ,Juan Luis Morena ,Llandel Veguilla, Kevyn Cruz][produced by Ovy on the Drums]
Besties	Karol G	03.2023	-	96[1]	Universal Latino	-
Mercurio	Karol G	03.2023	-	118[1]	Universal Latino	-
Karmika	Karol G, Bad Gyal & Sean Paul	03.2023	-	117[1]	Universal Latino	-
Manana Sera Bonito	Karol G & Carla Morrison	03.2023	-	98[1]	Universal Latino	-
Gucci Los Panos	Karol G	03.2023	-	71[1]	Universal Latino	-
Tus Gafitas	Karol G	03.2023	-	73[1]	Universal Latino	-
Ojos Ferrari	Karol G, Justin Quiles & Angel Dior	03.2023	-	95[1]	Universal Latino	-
TQG	Karol G x Shakira	03.2023	88[1]	7[20]	Universal Music Latino USUM 72222541 [UK]	[written by Carolina Giraldo,Shakira Mebarak,Daniel Echavarría,Kevyn Cruz][produced by Ovy on the Drums]
Pero Tu	Karol G & Quevedo	03.2023	-	86[1]	Universal Latino	[gold-US]-
Mientras Me Curo del Cora	Karol G	03.2023	-	68[1]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo,Daniel Echavarria,Kevyn Cruz,Robert McFerrin Jr.][produced by Ovy on the Drums]
Amargura	Karol G	08.2023	-	85[6]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo,Daniel Echavarria,Kevyn Cruz,Alonso Catalino Curet][produced by Ovy on the Drums]
S91	Karol G	07.2023	-	45[6]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro, Daniel Echavarria Oviedo , Kevyn Mauricio Cruz Moreno][produced by Ovy on the Drums]
WATATI	Karol G Featuring Aldo Ranks	08.2023	-	125[1]	Atlantic	[written by Carolina Giraldo,Aldo Vargas,Daniel Echavarría][produced by Ovy on the Drums]
Mi Ex Tenia Razon	Karol G	08.2023	-	22[16]	Interscope	[written by Édgar Barrera ,Carolina Giraldo Navarro ,Andrés Jael Correa Ríos, Kevyn Mauricio Cruz Moreno, Marco Daniel Borrero][produced by MAG, Édgar Barrera]
Qlona	Karol G & Peso Pluma	08.2023	-	28[21]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro, Hassan Emilio Kabande Laija, Daniel Echavarria Oviedo, Daniel Esteban Gutiérrez][produced by Ovy on the Drums]
Una Noche En Medellin (Remix)	Karol G, Cris Mj & Ryan Castro	08.2023	-	68[1]	Nabru Records	[written by Cristopher Álvarez][produced by Fran C]
Bichotag	Karol G	08.2023	-	109[1]	Interscope	-
Oki Doki	Karol G	08.2023	-	83[1]	Interscope	-
Gatita Gangster	Karol G & Dei V	08.2023	-	112[1]	Interscope	-
Dispo	Karol G & Young Miko	08.2023	-	103[1]	Interscope	-
Me Tengo Que Ir	Karol G & Kali Uchis	08.2023	-	101[1]	Interscope	-
Labios Mordidos	Kali Uchis & Karol G	12.2023	-	97[1]	Geffen	[written by Karly Loaiza, Manuel Lara, Alberto Meléndez, Brandon Cores, Carolina Giraldo ,Cristina Chiluiza][produced by Lara ,Albert Hype, Austen Jux-Chandler]
Contigo	Karol G & Tiesto	03.2024	-	61[4]	Interscope	[written by Ryan Tedder, Björn Djupström ,Tyler Spry, Tijs Michiel Verwest, Carolina Giraldo Navarro ,Yasmani Luis Bandera Clark, Jesse McCartney][produced by Karol G, Tiësto, Ryan Tedder, Björn Djupström, Tyler Spry]
Si Antes Te Hubiera Conocido	Karol G	07.2024	-	32[20]	Interscope	[written by Carolina Giraldo, Édgar Barrera, Alejandro Ramírez, Andrés Correa][produced by Édgar Barrera ,Sky Rompiendo, Karol G]
+57	Karol G Feid and DFZM featuring Ovy on the Drums, J Balvin, Maluma, Ryan Castro and Blessd	11.2024	-	62[1]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro, Salomón Villada Hoyos ,Dylan Ferney Zambrano Montaño, Daniel Echavarría Oviedo, José Álvaro Osorio Balvin, Juan Luis Londoño Arias, Bryan David Castro Sosa, Stiven Mesa Londoño, Kevyn Mauricio Cruz Moreno][produced by Ovy on the Drums]
Milagros	Karol G	05.2025	-	119[1]	Universal Latino	-
Latina Foreva	Karol G	06.2025	-	66[5]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro,Misha Pihlakka,Daniela Aponte,Alvaro Jose Arroyo Gonzalez,Eliel Lind,Leonardo Vasquez,Natalie Albino,Nicole Albino,Ramón Ayala,Victor Santiago,Edwin Almonte,Ralphy Ramirez,Hector Mazzarri][produced by Mazzarri,Misha]
Dile Luna	Karol G & Eddy Lover	07.2025	-	117[1]	Interscope	[written by Edgar Barrera, Andres Jael Correa Rios, Carolina Giraldo Navarro, Eduardo Mosquera][produced by Edgar Barrera, Sky Rompiendo, Joel Iglesias, Karol G]
Coleccionando Heridas	Karol G & Marco Antonio Solis	07.2025	-	103[2]	Interscope	-
Papasito	Karol G	07.2025	-	74[1]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro,Daniel Echavarría Oviedo,Dani Raw,Daniel Uribe][produced by Ovy on the Drums]
Ivonny Bonita	Karol G	07.2025	-	111[1]	Universal Latino	-
Verano Rosa	Karol G & Feid	07.2025	-	96[1]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro, Salomón Villada, Alejandro Ramírez, Nicolás Jaña][produced by Sky Rompiendo, Taiko]
Despues de Ti	Karol G & Greg Gonzalez	05.2026	-	96[1]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro ,Gregory Steven Gonzalez, Andrés Jael Correa Ríos, Édgar Barrera][produced by Karol G,Greg Gonzalez]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Unstoppable	Karol G	11.2017	-	192[1]	Universal Music Latino 027743	[produced by Andrés Torres,DJ Luian,Mauricio Rengifo,Montana The Producer,Mosty,Mueka,Ovy on the Drums]
Ocean	Karol G	05.2019	-	54[4]	Universal Music Latino 030208	[produced by Andrés Torres,Andy Clay,Bull Nene,Chris Jedi,Cristian Colon,Danay Suárez,DJ Luian,EQ el Equalizer,Gaby Music,Jumbo,Keityn,Lexuz,Mambo Kingz,Mauricio Rengifo,Miguel Perez,Ovy on the Drums,Rayito,Shakal,Sky Rompiendo]
KG0516	Karol G	04.2021	-	20[44]	Universal Music Latino 033495	[produced by Ovy on the Drums]
Mañana Será Bonito	Karol G	03.2023	-	1[1][96]	Interscope 038496	[produced by Alejandro Jiménez,Dímelo Flow,DJ Maff,Edgar Barrera,Finneas O'Connell,Jowan,Juan Andrés Ospina,Linda Goldstein,Los Brasileros,Ovy on the Drums,Sech,Tainy,Wain]
Manana Sera Bonito (Bichota Season)	Karol G	08.2023	-	3[60]	Interscope 038497	[gold-US][produced by Édgar Barrera,Eduardo Burgos,Fran C,MagOvy on the Drums,Sky Rompiendo,Taiko,Tiësto]
Tropicoqueta	Karol G	07.2025	-	3[43]	Interscope 602475949220	[produced by Karol G,Édgar Barrera,Pharrell Williams,Ovy on the Drums,Mazzarri,Misha,Joel Iglesias,Sky Rompiendo,Axel Caram,Tropkillaz,Taiko,Tainy]

Tony Rivers

 

Douglas Anthony Thompson (ur. 21 grudnia 1940r -zm. 30 marca 2026r), znany zawodowo
jako Tony Rivers, był angielskim piosenkarzem i autorem tekstów, znanym przede wszystkim z występów w zespołach Tony Rivers and the Castaways oraz Harmony Grass. Rivers śpiewał na albumach Steve'a Harleya & Cockney Rebel, Rogera Daltreya, Shakin' Stevensa i Cliffa Richarda, a także w piosence przewodniej serialu BBC „Whatever Happened to the Likely Lads?”. 

 Douglas Anthony Thompson urodził się 21 grudnia 1940 roku w Shildon w hrabstwie Durham. Jako dziecko jego rodzina przeprowadziła się do East Ham. Rivers uczęszczał do Raine's Foundation Grammar School for Boys w Arbour Square w Stepney. Jako nastolatek pobierał lekcje gry na gitarze po usłyszeniu utworu „That'll Be the Day” Buddy'ego Holly'ego.

  Po pracy w obozie wakacyjnym Butlinsa w Clacton, dołączył do grupy o nazwie „The Cutaways”, która przyjęła nazwę „Tony Rivers and the Castaways”. Zespół supportował takie zespoły jak The Beatles i The Rolling Stones.Nagrali sześć singli dla EMI i Columbia Records w latach 1963–1966, ale jedynym hitem zespołu był cover utworu „God Only Knows” zespołu Beach Boys, który w sierpniu 1966 roku zajął 46. miejsce na liście przebojów Melody Maker. Columbia miała wrażenie, że oryginał nie zostanie wydany jako singiel. Według Riversa, zaprzyjaźnił się z Beach Boys podczas ich wizyty w Wielkiej Brytanii w 1964 roku i zainspirował się do wykonania coveru „God Only Knows” po tym, jak zespół zagrał mu album „Pet Sounds”.

  W 1968 roku zespół The Castaways rozpadł się, a Rivers wraz z byłymi członkami zespołu założył Harmony Grass. Ich singiel „Move in a Little Closer, Baby” osiągnął 24. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w styczniu 1969 roku. Wydali jeden album „This Is Us” w wytwórni RCA i koncertowali w Wielkiej Brytanii, m.in. w londyńskim klubie Marquee. Rivers odszedł, aby rozpocząć karierę solową w lipcu/sierpniu 1970 roku, a jego miejsce zajął Joe Williams. Jednak pod koniec roku Harmony Grass rozpadło się.

  Zaczął pracować jako muzyk sesyjny i wykonał wiele coverów na płytach z programu „Top of the Pops”. Wspominał, jak śpiewał Alvina Stardusta, Donny'ego Osmonda, Johnny'ego Rottena, a w pewnym momencie musiał powtórzyć harmonie wokalne z utworu „Bohemian Rhapsody” zespołu Queen. Rivers później powiedział o pracy nad płytami Top of the Pops: „Trzeba było nagrać trzy piosenki w trzy godziny, a potem już było po wszystkim”, a o konieczności naśladowania Johnny'ego Rottena: „Johnny Rotten brzmiał dla mnie jak Norman Wisdom, więc tak to zrobiłem”. Praca Riversa z Cliffem Richardem rozpoczęła się w połowie lat 70-tych, po tym jak odebrał telefon od Bruce'a Welcha, gitarzysty rytmicznego zespołu The Shadows, który towarzyszył Richardowi.

  Śpiewał i aranżował utwory dla Cliffa Richarda i z nim w latach 70-tych, aż do końca lat 80-tych. W tym okresie odbywał światowe trasy koncertowe i pomagał Richardowi w produkcji nagrań, między innymi aranżując harmonie i śpiewając chórki w takich hitach jak „Miss You Nights” i „Devil Woman”. Później pracował nad nagraniami i hitami dla tak różnych muzyków, jak Steve Harley, Shakin' Stevens, Sheena Easton, Soft Machine, UFO, Pink Floyd (The Final Cut), The Who i innych. Rivers występował również jako wokalista i/lub kompozytor na płytach wydanych przez Mike'a Hugga, Dana McCafferty'ego, Jackie Wilson, Maxine Nightingale, Ralpha McTella, Ala Stewarta, The Alan Parsons Project, Briana Bennetta, Lindę Lewis, Kirby'ego Gregory'ego, Tarney/Spencer Band, Berniego Marsdena, Danny'ego Kirwana, Bryn Haworth, Danę Rosemary Scallon, Partners in Crime, Strangeways, Jeffa Becka, Nicka Heywarda, Rogera Daltreya, Marka Wirtza, The Shadows, Grahama Bonneta, Autumn i Annie and the Caldwells.Był głosem West Ham United F.C. za ich przebojową wersję „I'm Forever Blowing Bubbles” i głos prowadzący do piosenki przewodniej z albumu „Whatever Happened to the Likely Lads?”.

  Rivers śpiewał chórki dla Eltona Johna, gdy ten występował na Live Aid w 1985 roku.Rivers śpiewał na albumie Saint Etienne z 2005 roku „Tales from Turnpike House”, wykonując harmonie z synem Anthonym Riversem. Jego autobiografia „I'm Nearly Famous (The Tales of a Likely Lad)” została opublikowana w 2019 roku.

  Rivers poślubił swoją żonę Pat w 1966 roku, która zmarła w 2019 roku.Przez pewien czas mieszkali w Hiszpanii. Rivers cierpiał na chorobę Alzheimera i w 2024 roku trafił do domu opieki. W lutym 2026 roku zachorował na sepsę i został przeniesiony do szpitala, gdzie zmarł miesiąc później, 30 marca 2026 roku, w wieku 85 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shake, Shake, Shake/Row, Row, Row	Tony Rivers And The Castaways	10.1963	-	-	Columbia DB 7135	[written by Bobby Stevenson,Bobby Adams]
I Love The Way You Walk/I Love You	Tony Rivers And The Castaways	02.1964	-	-	Columbia DB 7224	[written by Paul Smith]
Life's Too Short/(Don't You Ever) Tell On Me	Tony Rivers And The Castaways	08.1964	-	-	Columbia DB 7336	[written by Lee Bonner,Phil Huth]
She/'Till We Get Home	Tony Rivers And The Castaways	01.1965	-	-	Columbia DB 7448	[written by Paul Jones]
Come Back/What To Do	Tony Rivers And The Castaways	04.1965	-	-	Columbia DB 7536	[written by Brian Fahey,Norman Newell]
Girl Don't Tell Me/The Girl From Salt Lake City	Tony Rivers And The Castaways	02.1966	-	-	Immediate IM 027	[written by Brian Wilson][produced by Andrew Loog Oldham]
God Only Knows/Charade	Tony Rivers And The Castaways	07.1966	-	-	Columbia DB 7971	[written by Brian Wilson, Tony Asher]
I Can Guarantee You Love/Pantomime	Tony Rivers And The Castaways	04.1968	-	-	Polydor 56245	[written by Brian Potter,Brian Potter][produced by Tony Rivers]
A Little Thing Like Love/I Like It Like That	Tony Rivers	09.1972	-	-	CBS CBS S 8317	[written by A. Clarke, T. Macaulay][produced by Eric Woolfson, Tony Rivers]
You Are The Song (That I Can't Stop Singing)/Everything You Do Is Magic	Tony Rivers	04.1975	-	-	Epic EPC 3168	[written by Tony Rivers, Ken Gold][produced by Tony Rivers, Dan Loggins]
Come A Little Closer/I Wanna Run Away	Tony Rivers	07.1975	-	-	Epic EPC 3454	[written by J. Perry][produced by Dan Loggins, John Perry]
The Shape I'm In Tonight/It's Much Too Late Tonight	Tony Rivers	11.1979	-	-	WEA K 18092	[written by Alan Tarney][produced by Alan Tarney]

Cross

Projekt poboczny perkusisty Queen Rogera Taylora z końca lat 80-tych, The Cross, był pierwotnie
klasycznym zespołem rockowym z wpływami tanecznymi, następnie porzucił taneczny aspekt swojego brzmienia i wydał dwa proste rockowe albumy. Chociaż Taylor stwierdził podczas powstawania zespołu w 1987 roku, że grupa stanie się siłą, z którą trzeba się liczyć w ciągu sześciu miesięcy, grupa nigdy nie wystartowała na żadnym rynku, z wyjątkiem Niemiec i rozpadła się w 1993 roku. 

Po zakończeniu trasy Queen Magic Tour w 1986 roku, Roger Taylor wykorzystał brak aktywności na froncie Queen, aby założyć własny zespół, który nazwał Cross. Zostawiając swój zestaw perkusyjny, Taylor przejął obowiązki gitarzysty rytmicznego i głównego wokalisty grupy. Poza rekrutacją klawiszowca Queen, Spike'a Edneya, reszta nowego zespołu Taylora została znaleziona poprzez ogłoszenie zamieszczone w prasie muzycznej. Była to grupa nieznanych osób, składająca się z Claytona Mossa (gitara), Petera Noone'a (gitara basowa) i Josha Macrae (perkusja). 

Mając już napisany zestaw piosenek, Taylor postanowił nagrać pierwszy album Cross, „Shove It”, w dużej mierze samodzielnie, a następnie ruszyć w trasę koncertową ze swoim nowym zespołem. Album, będący hybrydą klasycznego rocka i wpływów dance, spotkał się z pewnym uznaniem brytyjskiej prasy muzycznej, ale nie zdołał znaleźć się wyżej na listach przebojów, podobnie jak trzy single z niego pochodzące. W Ameryce album nie znalazł się na listach przebojów i zespół nie wydał tam kolejnego albumu. Zespół wznowił działalność po kolejnym albumie Queen, „Mad, Bad and Dangerous to Know”, napisanym przez wszystkich członków zespołu i utrzymanym w klasycznym rockowym brzmieniu. Pierwszy singiel, „Power to Love”, jedynie zahaczył o dno brytyjskich list przebojów, podczas gdy album w ogóle nie znalazł się na listach przebojów.  

Zespół nadal jednak radził sobie dobrze w Niemczech i, bez wsparcia płytowego w Anglii, wydał swój trzeci album, „Blue Rock”, tylko w tym kraju. Po ostatnim koncercie w 1993 roku zespół zakończył działalność. Taylor nagrywał solowe albumy i współpracowała z zespołem Queen, Edney później pomógł założyć zespół S. A. S. Band, a Peter Noone dołączył do programu Miss World. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cowboys And Indians/Love Lies Bleeding (She's A Wicked Wily Waitress)	Cross	10.1987	74[4]	-	Virgin VS 1007	[written by Roger Taylor][produced by Roger Taylor, David Richards]
Shove It/Rough Justice	Cross	01.1988	82[4]	-	Virgin VS 1026	[written by Roger Taylor][produced by Roger Taylor, David Richards]
Heaven For Everyone/Love On A Tightrope (Like An Animal)	Cross	04.1988	84[2]	-	Virgin VS 1062	[written by Roger Taylor][produced by Roger Taylor, David Richards]
Power To Love/Passion For Trash	Cross	05.1990	83[1]	-	Parlophone R 6251	[written by Clayton Moss,Joshua J. Macrae,Peter Noone][produced by The Cross, Justin Shirley-Smith]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shove It	Cross	02.1988	58[2]	-	Virgin V 2477	[produced by Roger Taylor, David Richards, John "Teddy Bear" Brough]