March Violets

 The March Violets to angielski zespół post-punk/gothic rock założony w 1981 roku w Leeds, składający się z wokalistów i wokalistek, grających na automatach perkusyjnych i przepełnionej echem gitary elektrycznej, bardzo w stylu innego zespołu z Leeds, Sisters of Mercy . Singiel Seven March Violets dotarł na brytyjską listę przebojów niezależnych; kolekcja Natural History również była hitem niezależnym (3. miejsce w 1984 r.).

  Zespół March Violets powstał w grudniu 1981 roku podczas spotkania na Uniwersytecie w Leeds. Pierwotnymi członkami zespołu byli gitarzysta Tom Ashton, basista Laurence „Loz” Elliot, wokalista Simon „Detroit” Denbigh i wokalistka Rosie Garland. Perkusję zapewniał automat perkusyjny, nazywany „Dr. Rhythm”, co było cechą wspólną wielu zespołów na ówczesnej scenie Leeds. Kolega ze studiów Andrew Eldritch, wokalista Sisters of Mercy, wydał 28 sierpnia 1982 debiutancką EP-kę zespołu „Religious as Hell”, składającą się z czterech utworów, w swojej wytwórni Merciful Release. Drugi singiel wydany został przez Merciful Release. , „Grooving in Green”,   27 listopada 1982 r.  

Następnie zespół założył własną wytwórnię płytową Rebirth, wydając 30 kwietnia 1983 singiel „Crow Baby”. Cleo Murray dołączyła jako druga wokalistka przy kolejnym singlu „Snake Dance”, wydanym w grudniu 1983 roku. Piosenka stała się klubowym hitem i uznawana jest za klasykę gatunku rocka gotyckiego. Garland odeszła po „Snake Dance”  , a Murray została jedyną wokalistką „Walk Into the Sun”   wydanego 4 sierpnia 1984 r. W październiku zespół wydał swój pierwszy album kompilacyjny, Natural History, który zebrał pierwsze cztery single i dwa utwory z sesji BBC Peel Session w 1983 roku.  

The March Violets przeszli w stronę bardziej popowego brzmienia, a Denbigh opuścił zespół na początku lutego 1985, przed pierwszą amerykańską trasą koncertową zespołu w marcu 1985. Denbigh rzeczywiście pojawił się na kolejnym singlu „Deep”, wydanym 11 maja 1985, ale nagrany przed jego wyjazdem. Druga kompilacja, Electric Shades, została wydana w USA przez Relativity Records w tym roku; zebrał zawartość singli „Snake Dance”, „Walk Into the Sun” i „Deep”, w tym wypełniony fortepianem remiks „Snake Dance”. Następnie zespół podpisał kontrakt z wytwórnią major London Records, dodając do składu perkusistę Andy'ego Tolsona. Singiel „Turn to the Sky” został wydany 24 lutego 1986 w Londynie, choć nadal nosił nadruk Rebirth. Piosenka (i ich cover „Miss Amanda Jones” zespołu Rolling Stones) znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu Some Kind of Wonderful z 1987 r., który zawierał występ na żywo zespołu „Turn to the Sky”. 

Rozstali się jeszcze w tym samym roku. W 1993 roku nakładem Jungle Records w Wielkiej Brytanii i Cleopatra Records w USA ukazała się pierwsza kompilacja CD zespołu, The Botanic Verses, obejmująca cały katalog zespołu z lat 1982-1984. 

  Przed rozpadem zespołu Ashton występował jako gitarzysta na żywo w The Sisters of Mercy i Danse Society. W 1991 dołączył do Clan of Xymox podczas ich trasy koncertowej po Phoenix w USA i tam się przeniósł. Później skomponował ścieżki dźwiękowe do filmów niezależnych. Ashton jest obecnie producentem różnych zespołów w południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych, w tym Vision Video i Tears for the Dying. Murray przez krótki czas stał na czele zespołu Lovecraft na początku lat 90-tych, wydając w 1993 roku dwa single: „Hungry” i „Medicine”. Denbigh założył Batfish Boys i D-Rok. Garland została poetką i performerką kabaretową, występującą pod pseudonimem Rosie Lugosi. Później stała się ofiarą prześladowcy, a sprawa sądowa z 2007 r. została opisana jako główny artykuł w Manchester Evening News.

  Po kilku tomikach poezji, w 2013 roku wydawnictwo HarperCollins opublikowało debiutancką powieść Garland, The Palace of Curiosities, która zdobyła kilka nagród i znalazła się na długiej liście do nagrody Desmonda Elliotta. Reformacja i późniejsza działalność 8 października 2007 roku March Violets zagrali jednorazowy koncert w Leeds z oryginalnymi członkami Denbigh, Garland i Ashton oraz Matem Thorpe (Isolation Division) na basie. Chociaż występ okazał się sukcesem, plany dalszych występów zostały zawieszone, ponieważ w 2009 roku Garland zachorowała na raka gardła. Kiedy Garland całkowicie wyzdrowiała, March Violets wznowili swoją działalność na żywo tajnym występem na rozgrzewkę w Whitby w październiku 2010 r. 13 listopada 2010 r. March Violets zagrali swój pierwszy od 25 lat koncert w Londynie w O2 Academy Islington z nowym basistą Joanna Moy (wcześniej członek Screaming Banshee Aircrew).  

W listopadzie 2010 roku zespół rozpoczął projekt stworzenia swojego pierwszego prawdziwego albumu przy użyciu Pledge Music (w przeciwieństwie do poprzednich kompilacji ich singli i EP). Ponad 600 fanów zadeklarowało wsparcie i zebrało 196% potrzebnej kwoty. Oprócz zbierania pieniędzy na nagranie albumu, zespół przekazał fundusze organizacjom charytatywnym (Friends of the Earth, Cloth Cat i Macmillan Cancer Support). Podczas nagrywania albumu wydali kilka artykułów promocyjnych , w tym promocyjne wydanie wyłącznie w wersji cyfrowej „Tokyo Flow” i remiks „Dandelion King”, a także „gigeo” (połączenie koncertu w Leeds, gdzie nakręcili teledysk promocyjny z członkami publiczności) . W 2012 roku odbyli małą trasę koncertową, podczas której zaprezentowano niektóre nowe utwory. Album Made Glorious został wydany w kwietniu 2013 roku w wersji cyfrowej do pobrania dla wszystkich fanów, którzy zobowiązali się do wsparcia. Album składał się głównie z oryginalnych utworów, a część materiału stanowiła remiksy utworów z EP-ek Trinity i Love Will Kill You. Fizyczne egzemplarze, koszulki, książeczka A4 (zawierająca teksty, grafiki i zdjęcia) oraz plakaty zostały rozdane osobom, które zadeklarowały wsparcie w czerwcu 2013 r. Darczyńcy otrzymali specjalny pakiet 2 płyt CD zawierający 12 dodatkowych remiksów, w tym dwa utwory nieuwzględnione w zestawie. na oryginalnym albumie („Liam Hits Seven” i „Black Heart”).  

Aby wesprzeć nowy album, zespół zagrał koncerty w październiku i listopadzie 2013 r. oraz krótką trasę koncertową w kwietniu 2014 r., obejmującą występ jako headliner na festiwalu Convergence 20 w Chicago, który był pierwszym występem zreformowanego składu w USA. Następnie w czerwcu 2014 r. odbyła się trasa powrotna na Zachodnim Wybrzeżu. W sierpniu 2015 roku zespół potwierdził, że Moy oficjalnie opuścił zespół. W następnym miesiącu ogłosili amerykańską trasę koncertową z Williamem Faithem na basie, zaplanowaną na październik. Na początku października zespół ogłosił, że po zakończeniu trasy Mortality nagra nowy album o tym samym tytule. Został sfinansowany za pośrednictwem PledgeMusic i osiągnął 167% środków, z czego 10% trafiło do fundacji Macmillan Cancer Support. Pierwotna wersja albumu Mortality została udostępniona do pobrania przez Denbigh w Boże Narodzenie osobom, które wspierały jego rozwój. Ta wersja składała się z 10 utworów; wszystkie z wyjątkiem utworu tytułowego były „przerobionymi” wersjami starszych piosenek. Mars Williams z Psychedelic Furs zapewnił dodatkowy saksofon w kilku utworach. Planowano, że fizyczne wydanie albumu będzie zawierać dodatkowe remiksy i wersje rozszerzone, ale nigdy nie doszło do skutku.

 Po wydaniu pierwszego remiksu dla darczyńców na początku 2016 roku Denbigh doznał udaru i przez długi czas przebywał w szpitalu. 16 lipca 2021 roku zespół wydał limitowany podwójny album winylowy Big Soul Kiss: The BBC Recordings nakładem Jungle Records. Było to wydanie specjalne z okazji Record Store Day w Wielkiej Brytanii i dostępne również jako standardowe wydanie w innych krajach. Został wyprzedany w ciągu trzech tygodni od premiery. W 2022 r. dokonano represji wraz z nową kompilacją Play Loud Play Purple i zestawem pięciu płyt CD, który zawierał dwie płyty CD z niewydanym materiałem, The Palace of Infinite Darkness  7 października 2022 roku zespół ogłosił na nowej stronie internetowej, że w sezonie 2023/24 spotyka się w ramach tras koncertowych i nowych nagrań. Skład, który wystąpi podczas ponownego spotkania to Rosie Garland, Tom Ashton, William Faith i wszyscy, którzy przeżyli poprzedni występ na żywo w 2015 roku. W styczniu 2024 roku ogłoszono na Facebooku, że William opuścił zespół i wkrótce potem został zastąpiony przez Mata Thorpe'a na basie i wokalu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
March Violets (EP)	March Violets	08.1982	32[5].Indie Chart	-	Merciful Release MR 013	[written by The Violets][produced by The Violets, Ken Giles]
Grooving In Green/Steam	March Violets	01.1983	6[10].Indie Chart	-	Merciful Release MR 017	-
Crow Baby/1 2 I Love You	March Violets	05.1983	32[5].Indie Chart	-	Rebirth RB 18	[produced by The Violets, Kevin Lycett]
Snake Dance/Slow Drip Lizard	March Violets	02.1984	2[37].Indie Chart	-	Rebirth RB 21	[written by The Violets]
Respectable	March Violets	04.1984	48[2].Indie Chart	-	Flicknife FLS 026	-
Walk Into The Sun/Lights Go Out	March Violets	08.1984	1[35].Indie Chart	-	Rebirth VRB 24	[written by The Violets][produced by Flood, The Violets, Tim Parry]
Deep/Eldorado	March Violets	05.1985	2[11].Indie Chart	-	Rebirth VRB 26	[written by Ashton, Elliott, Denbigh, Murray][produced by Tim Parry, The Violets]
Turn To The Sky/Never Look Back	March Violets	03.1986	84[3]	-	Rebirth VRB 27	[written by Ashton, Elliott, Murray][produced by Andy Hill, Mark Dodson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Natural History	March Violets	11.1984	3[14].Indie Chart	-	Rebirth VRB 25	[produced by March Violets]

Laura Enea

Laura Enea (ur. 16 listopada 1966r w White Plains w stanie Nowy Jork) to piosenkarka wykonująca muzykę freestyle\dance-pop z lat 90-tych. Laura rozpoczęła karierę wokalną w szkole, biorąc udział w konkursach talentów. Później wzięła udział w programie „Showtime At The Apollo” i zajęła jedno z pięciu najlepszych miejsc. Zdobyła także pierwsze miejsce w konkursie „Miss Italia” na Brooklynie w Nowym Jorku. Stale doskonaliła swoje umiejętności, kształcąc się wokalnie i tanecznie.

 Na początku lat 90-tych podpisała kontrakt płytowy z Next Plateau Records i w 1992r wydała swój debiutancki album zatytułowany; nie wiadomo, jak i czy album w ogóle znalazł się na listach przebojów. Główny singiel „This is The Last Time” osiągnął 70. miejsce na liście Billboard Hot 100 w czerwcu 1991 r., utrzymując się na liście przez 14 tygodni; osiągnął także 42. miejsce na liście sprzedaży Hot Dance Music\Maxi-Singles magazynu Billboard; jednakże kolejny singiel „ Our Love ” w ogóle nie wywarł żadnego wpływu na listy przebojów.  

W 1994 roku Laura wydała swój drugi album studyjny „Catch Me Now”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. Trzy single promujące album: „Say I'm Your Number One” (oryginalnie zaśpiewane przez Princess), cover utworu Kylie Minogue „Better The Devil You Know” i utwór tytułowy nie przebiły się na listach. W 1996 roku Laura wydała singiel „Can We Find a Way” w wytwórni MicMac Records, po czym zniknęła ze sceny muzycznej. Według badań wróciła do branży muzycznej po przerwie związanej z prowadzeniem dwóch udanych biznesów, ale nie wydała jeszcze żadnej nowej muzyki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is The Last Time	Laura Enea	03.1992	-	70[14]	Next Plateau 324	[written by J. Melillo, M. Fachinni, M. DeSantis][produced by Jerry Melillo, Mauro P. DeSantis]

Yummy Bingham

  Elizabeth T. Wyce Bingham ur.  07.01.1986r Nowy Jork (Nowy Jork, USA) .Obdarzona wyjątkowo charakterystycznym, wysokim głosem (sopran o skali czterech oktaw) artystka, ozdabiająca wokalnie nagrania wyjątkowo licznego grona twórców r&b i jednocześnie realizująca, pomimo wielu trudności, solową karierę. Chrzestnymi Bingham są wielkie postaci czarnej muzyki -   Chaka Khan i mistrz new jack swingu -   Aaron Hall. Jej ojciec jest zaś producentem, odpowiedzialnym m.in. za nagrania takich twórców, jak  Jaheim, Kylie Minogue,  Changing Faces czy New Edition. 

Wychowywana w stałym otoczeniu muzyki już jako siedmiolatka występowała w roli perkusistki podczas koncertów kościelnych. Następnie dołączyła do chóru, budząc od pierwszych dni podziw niezmiernie wysokim, soczystym głosem. Jako nieśmiała z charakteru dziewczyna przez wiele lat nie dawała się namówić kolejnym odkrywcom jej talentu do głębszego zaangażowania się w nagrywanie muzyki. We wczesnych latach młodości (10-14) przechodziła przez poważne dramaty rodzinne, wychowując się na ulicach niebezpiecznej nowojorskiej dzielnicy Queens, co także odsuwało w przyszłość wizję poświęcenia się śpiewowi. 

Szczęśliwie młodej Bingham udało się uporać z życiowymi trudnościami i zdecydowała się rozwijać wokalny talent. Świat po raz pierwszy usłyszał cukierkowaty głos Yummy w 2001 r. na nagraniach hiphopowej formacji De La Soul - w 2001 r. „Turn It Out" (z soundtracku do filmu „Osmosis Jones" ), a następnie „Baby Phat", „Special" i „Much More".

 Popisy wokalne nastoletniej sensacji wzbudziły także podziw producenta o pseudonimie DJ Kay Gee ze specjalizującej się w hiphopowych hymnach grupy Naughty by Nature. Dokooptował on Bingham do dwóch dziewczyn z formacji Tha' Rayne. Trio wydało trzy single („Rock Wit Me", „Didn't You Know", „No L.OV.E."), szerszym echem odbił się jedynie gościnny udział w nagraniu „Fabulous" Jaheima (2002). Pełny materiał grupy - Reign Supreme - został zapowiedziany na marzec 2004 r., jednakże w związku z problemami labelu ARISTA ostatecznie nie ujrzał światła dziennego. Skrępowana artystycznymi ograniczeniami pracy w zespole Yummy opuściła formację na rzecz rozwijania solowej kariery.

Zupełnie już niezależna artystka odnowiła znajomość, z przyjacielem rodziny  Rockwilderem. Wspólnie z rozchwytywanym producentem jako tekściarka oraz wokalistka chórkowa zaczęła tworzyć nagrania dla takich twórców, jak chociażby   Destinys Child,  Mary J. Blige czy  Syleena Johnson. Poznała także tajniki przemysłu muzycznego, obejmując w wieku zaledwie 18 lat jedną z kluczowych posad w należącym do beatmakera labelu MUSIC PARK.
 

Właściwa solowa kariera artystki napotykała dalsze problemy. Współpraca Bingham z kolejnymi labelami rapowym CASH MONEY i reaktywowanym MOTOWN, nie pozwalała w pełni rozwinąć skrzydeł. Autorskie nagrania wokalnej znakomitości, jak „One More Chance" czy „Come Get It" (gość. Jadakiss) nie zdobyły w USA spodziewanej popularności, Twórczość wokalistki spotkała się za to z zainteresowaniem w Anglii po serii świetnie odebranych koncertów oraz silnej obecności w lokalnych mediach. 

Ostatecznie debiutancki materiał Yummy - The First Seed (2006) - ukazał się jedynie na Wyspach. eklektyczne brzmieniowo wydawnictwo, na którym znalazło się miejsce zarówno dla syntetycznych hitów klubowych, jak i funkujacego r&b, dało oficjalny sygnał o wielkim potencjale drzemiącym we wszechstronnie utalentowanej artystce. Na przestrzeni kilku lat kariery urodzona w 1986 r. twórczyni współpracowała z wyjątkowo wieloma uznanymi artystami ze świata r&b i hip-hopu, zarówno jako tekściarka, autorka przebojowych piosenek, jak i wokalistka śpiewająca chwytliwe refreny. Wśród nich znaleźli się m.in. Christina Aguilera i  Diddy (Yummy napisała wspólny hit „Tell Me"), Talib Kweli, Dr. Dre, The Game, Busta Rhymes, Black Sheep,  Amerie i Ja Rule. Nowojorczanka jest również doceniana za talent  w dziedzinie tańca i choreografii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Come Get It	Yummy Bingham featuring Jadakiss	10.2006	82[2]	-	Motown 1708502	[written by C. Sears, D. Porter, E. Wyce, I. Hayes, J. Phillips, J. Bervine][produced by Clay Sears,Junius Bervine]

Spark Records

Spark Records była wytwórnią płytową założoną przez Jerry'ego Leibera i Mike'a Stollera około 1954 roku w Los Angeles w Kalifornii. Artyści wydani przez Spark Records to Willy & Ruth, The Sly Fox, Ervin „Big Boy” Groves i The Robins. 

Leiber i Stoller w końcu zdecydowali, że chociaż chcą pisać piosenki i nagrywać płyty, ale nie chcą zajmować się mechaniką wydawania płyt, więc sprzedali wytwórnię Atlantic Records.

Harry Barris

Harry Barris (ur. 24 listopada 1905r - zm. 13 grudnia 1962r) był amerykańskim popularnym piosenkarzem i autorem tekstów. Był jednym z pierwszych piosenkarzy, którzy zastosowali w nagraniach „śpiew scatowy”. Barris, jeden z Rhythm Boys Paula Whitemana, wraz z Bingiem Crosbym i Alem Rinkerem nagrali kilka piosenek, w tym „Mississippi Mud”, który Barris napisał w 1927 roku. 

 

  Barris urodził się w żydowskiej rodzinie w Nowym Jorku. Gary Giddins opisał go jako „małego, żylastego, o księżycowej twarzy, błyszczących oczach i ciemnych włosach zaczesanych do tyłu i z przedziałkiem pośrodku”. Uczył się w Denver w Kolorado. Barris został zawodowym pianistą w wieku 14 lat. Poprowadził zespół, który w wieku 17 lat koncertował na Dalekim Wschodzie. Barris poślubił Hazelle Thompson w 1925 roku i mieli córkę Hazelle Barris w 1926 roku. W tym samym roku Barris grał na pianinie i czasami śpiewał w orkiestrze Paula Asha. W tym samym roku Al Rinker i Bing Crosby zostali członkami Orkiestry Paula Whitemana jako śpiewający duet. Jednak występując w rozległym nowojorskim Paramount w lutym 1927 roku, gdzie nie było mikrofonów, nie mogli być słyszalni przez publiczność. 

 

 Jednak członek zespołu, który znał Barrisa, zasugerował, aby dodać go do tria i w kwietniu 1927 roku utworzono The Rhythm Boys. W 1930 roku Barris rozwiódł się z Hazelle Thompson. The Rhythm Boys opuścili Paula Whitemana w tym samym roku i dołączyli do Cocoanut Grove Orchestra Gusa Arnheima. Nagrali razem jeszcze jedno nagranie „Them There Eyes” (20 listopada 1930), ale w maju 1931 chłopcy zdecydowali się odejść i ich drogi się rozeszły. Jednak Barris zmienił zdanie i wrócił do Cocoanut Grove, aby dokończyć kontrakt.  

 

Barris dołączył do grupy śpiewającej Arnheima The Three Ambassadors. Barris poznał Loyce Whiteman, która również śpiewała z orkiestrą, i poślubił ją w 1931 roku. Razem pojawiają się w jednym z odcinków Rambling 'Round Radio Row. Mieli jedną córkę, Marti Barris, która również została muzykiem. Rozwiedli się w 1946 roku. Barris pojawił się w 57 filmach między 1931 a 1950 rokiem, zwykle jako członek zespołu, pianista i / lub piosenkarz. W siedmiu z tych filmów gwiazdą był Bing Crosby.

 

  W 1932 roku Barris podpisał kontrakt na zagranie w sześciu filmach krótkometrażowych dla Educational Pictures, podobnie jak w przypadku Binga Crosby'ego, który pojawił się w filmach. Pierwszym z tych krótkich filmów był That Rascal. W The Lost Weekend (1945) jest pianistą w nocnym klubie, który poniża Raya Millanda, śpiewając „Somebody Stole My Purse”. Niezwykłą zmianą   dla Barrisa była jego rola komediowa w The Fleet's In (1942), w której wcielił się w chudego marynarza imieniem Pee Wee, który zaskakująco głębokim głosem wykonuje piosenki. 

 

 Podczas II wojny światowej Barris wraz z Joe E. Brownem wyjechali za granicę, aby zabawiać żołnierzy. Barris przez całe życie miał problem z piciem.W marcu 1961 r. podczas upadku złamał biodro. Pomimo serii operacji jego stan się pogorszył. Zmarł w Burbank w Kalifornii w wieku 57 lat. Jego kompozycja „Never Been So Lost” została opublikowana na krótko przed śmiercią.

 

                                         Kompozycje Harry Barrisa na listach przebojów

[with Bing Crosby] .1928 From Monday On Paul Whiteman & His Orchestra 14.US [with James Cavanaugh] .1928 Mississippi Mud Frankie Trumbauer & His Orchestra 18.US .1928 Mississippi Mud Paul Whiteman & His Orchestra 6.US [with Gus Arnheim, Gordon Clifford] .1930 It Must Be True Earl Burtnett & His Los Angeles Biltmore Hotel Orchestra 13.US [with Bing Crosby & Harry Tobias] .1931 At Your Command Bing Crosby 1.US [with Gordon Clifford] .1931 I Surrender, Dear Earl Burtnett & His Los Angeles Biltmore Hotel Orchestra 18.US .1935 I Surrender, Dear Red Norvo & His Orchestra 20.US 02/1962 I Surrender Dear Aretha Franklin 87.US [with George E. Springer] .1931 Lies Gene Austin 20.US [with Harry Tobias] .1931 What Is It? Smith Ballew & His Orchestra 17.US [with Arthur Freed] .1932 It Was So Beautiful Ruth Etting 13.US .1932 It Was So Beautiful Enric Madriguera and His Orchestra 7.US .1932 It Was So Beautiful Ozzie Nelson and His Orchestra 16.US .1932 It Was So Beautiful George Olsen and His Orchestra 14.US .1932 It Was So Beautiful Harry Richman 7.US [with Ralph Freed] .1934 Little Dutch Mill Bing Crosby 1.US .1934 Little Dutch Mill Don Bestor & His Orchestra 13.US .1934 Little Dutch Mill Guy Lombardo and His Royal Canadians 13.US [with Mort Greene] .1935 Thrilled Hal Kemp and His Orchestra 6.US [with Joe McCarty] .1938 Naturally Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 19.US

International Artists

Najbardziej znana wytwórnia płytowa z Houston w latach sześćdziesiątych.Rozpoczęła działalność w pażdzierniku 1965 r pod auspicjami Freda Carrolla.Po dwóch miesiącach sprzedał on prawo do nazwy dwojgu prawnikom,byli to Bill Dillard i Nobel Ginther Jr,którzy założyli International Artists Production Corporation,przy pomocy Kena Skinnera i Lestera Marvina,obracającym się w światku rynku nagraniowego.

 

W końcu 1966r Lelan Rogers i Ray Rush zajęli się produkcją płyt i ich promocją, a ich katalog zawierał tak znanych wykonawców jak 13th Floor Elevators, Red Crayola, i Thursday's Children obok innych wykonawców blue-eyed soul i śpiewaków country.Wytwórnia dorobiła się dwóch ogólnokrajowych hitów-"You're Gonna Miss Me" autorstwa Elevators, i "Hot Smoke And Sasafrass" w wykonaniu Bubble Puppy.
 

Rogers opuszcza wytwórnię na początku 1968 roku [często błędnie uważany za jednego z właścicieli wytwórni],zostawiając produkcję nagrań w rękach mniej błyskotliwych ,Ray'a Rusha i Freda Carrolla,którzy powrócili do International Artists po odejściu Rogersa.Wytwórnia zaprzestała wydawania płyt w końcu 1969r,by w 1971r definitywnie zniknąć ze sceny.Wydała 39 singli i 13 płyt długogrających.

           Katalog wytwórni SP's

Coastliners Alright International Artists 101 US 7 in. 
Ray Brooks- You Done Me Wrong International Artists 102 US 7 in. 
Johnny Williams- Honey Child International Artists 103 US 7 in. 
She's -Fool International Artists 104 US 7 in. 
Kathy Clarke-My Summer Prayer International Artists 105 US 7 in. 
Tom Harvey- So Ah In Ah Love International Artists 106 US 7 in. 
13th Floor Elevators- You're Gonna Miss Me International Artists 107 US 7 in. 
Sterling Damon- Rejected International Artists 108 US 7 in. 
Disciples Of Shaftesbury -My Cup Is Full International Artists 109 US 7 in. 
Thursday's Children- Air Conditioned Man International Artists 110 US 7 in. 
13th Floor Elevators- Reverberation International Artists 111 US 7 in. 
Frankie & Johnny -Sweet Thang International Artists 112 US 7 in. 
13th Floor Elevators -Before You Accuse Me International Artists 113 US 7 in. 
Chayns- Night Time International Artists 114 US 7 in. 
Thursday's Children- Help, Murder, Police International Artists 115 US 7 in. 
Billy Wade Mcknight- I Need Your Lovin' International Artists 116 US 7 in. 
Frankie & Johnny- Present Of The Past International Artists 117 US 7 in. 
Chayns- There's Something Wrong International Artists 119 US 7 in. 
Lost & Found -Forever Lasting Plastic Words International Artists 120 US 7 in. 
13th Floor Elevators- She Lives International Artists 121 US 7 in. 
13th Floor Elevators -Slip Inside This House International Artists 122 US 7 in. 
Beauregard -Mama Never Taught Me How To Jelly Roll International Artists 123 US 7 in. 
Rubayyat -If I Were A Carpenter International Artists 124 US 7 in. 
Lost & Found- When Will You Come Through International Artists 125 US 7 in. 
13th Floor Elevators -May The Circle Remain Unbroken International Artists 126 US 7 in 
Lightnin' Hopkins- Baby Child International Artists 127 US 7 in. 
Bubble Puppy -Hot Smoke & Sassafrass International Artists 128 US 7 in. 
Endle St. Cloud -Tell Me One More Time International Artists 129 US 7 in. 
13th Floor Elevators- Livin' On International Artists 130 US 7 in. 
Sonny Hall -Battle Of The Moon International Artists 131 US 7 in. 
Shayde- Search The Sun International Artists 132 US 7 in. 
Bubble Puppy -Beginning International Artists 133 US 7 in. 
Bubble Puppy- Days Of Our Time International Artists 136 US 7 in. 
Shayde- Profitable Dream International Artists 137 US 7 in. 
Bubble Puppy -What Do You See International Artists 138 US 7 in. 
Endle St. Cloud -She Wears It Like A Badge International Artists 139 US 7 in. 
Arnim & Hamilton- Pepperman International Artists 141 US 7 in. 
Ginger- Valley Ginger International Artists 142 US 7 in. 

           Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

1966 You're Gonna Miss Me 13th Floor Elevators No. 55
1969 Hot Smoke & Sasafrass Bubble Puppy No. 14 

Mase

Mase, właśc. Mason Durrell Betha (ur. 27.08. 1977r, Jacksonville, Floryda, USA).
Jego kariera należy do najbardziej oryginalnych i nietypowych w historii hip-hopu. Raper, odkryty i wykreowany przez   Puff Daddy'ego, odniósł wielki sukces komercyjny pod koniec lat 90-tych, a następnie, w szczytowym momencie sławy, porzucił muzyczny biznes i spędził kilka lat na plebanii jako wielebny. W 2004 roku em-ce powrócił do gry z nowym albumem.

 

Mason Durrell Betha urodził się w 27 sierpnia 1977 roku na Florydzie. Sporą część dzieciństwa spędził w Nowym Jorku. Dorastając w getcie odkrył u siebie talent do koszykówki, który zaprocentował kilka lat później stypendium sportowym. Mase (pseudonim emce pisze się też jako Ma$e) od wczesnej młodości interesował się także muzyką hiphopową. Wspólnie z kolegami z drużyny koszykarskiej (Cam'ronem i Bloodshedem} w połowie lat 90-tych założyli zespół Children Of The Corn. Grupa rozpadła się w 1996 r. po tragicznej śmierci Bloodsheda w wypadku samochodowym. 

Mason Betha i GanYRon zdecydowali się wówczas na rozpoczęcie solowych karier. W tym celu Mase udał się do Atlanty, licząc na spotkanie ze znanym łowcą talentów -  Jermaine'em Dupri. W stolicy stanu Georgia poznał jednak innego popularnego producenta - Seana Combsa, znanego w branży pod pseudonimem Puff Daddy. Założyciel Bad Boy Records polubił prosty styl rymowania Mase'a i zdecydował się na bliższą współpracę z młodym raperem.
Combs zaczął budować popularność nowego podopiecznego poprzez umieszczanie go jako gościa w utworach innych wykonawców z obozu Bad Boy oraz własnych kompozycjach. Po nagraniu zwrotek i wystąpieniu w klipach 112 (remiks „Only You"),   The Notoriousa B.I.G. („Mo' Money Mo Problems") i samego Puffa („Can't Nobody Hold Me Down"), Mase zdobył sporą popularność na matnstreamowej scenie. Przedsiębiorczy producent zadbał, by nowe odkrycie pojawiało się gościnnie w jak największej ilości wychodzących hitów. Zgodnie z planem marketingowym, wspólne nagrania z wykonawcami, jak  Busta Rhymes, Mariah Carey i Brian McKnight, uczyniły z Mase'a międzynarodową gwiazdę jeszcze przed wydaniem debiutu płytowego.
 

"Harlem World" (1997), pierwsza płyta rapera, przez pierwsze dwa tygodnie od premiery zajmowała szczyt listy albumów „Billboardu" Na albumie pojawiła się plejada gości, z Busta Rhymesem, Lil Kim, Total i oczywiście Puff Daddy'm na czele. Produkcją przebojowego krążka oprócz Combsa zajęli się także Jermaine Dupri i     The Neptunes. Platynowe single „What You Want" i „Feels So Good" uczyniły z debiutu bestseller, który rozszedł się łącznie w liczbie 4 milionów egzemplarzy. Wyjątkowo monotonny fłow i powolny styl rymowania spodobał się pop-rapowej publiczności Bad Boy, która mogła z łatwością naśladować rapowanie Mase'a. Ostre opinie krytyków, których część obwieściła Masona najlepiej wypromowanym beztalenciem w historii rapu, nie zatrzymały lawiny sukcesów młodego twórcy. 

W kolejnych miesiącach pojawił się gościnnie w utworach Brandy, Blackstreet i CanYrona. Założył też grupę Harlem World, z którą w 1999 r. wydał tytuł „The Movement".
Tuż przed wydaniem drugiego albumu „Double Up" (1999), Masę obwieścił zamiar porzucenia kariery muzycznej. Rzekomo wiedziony snem, w którym prowadził ludzi do piekła, ograniczył promocję krążka jedynie do kilku wywiadów, a następnie osiadł na plebanii. Nietypowe posunięcie utrudniło powtórzenie komercyjnego sukcesu poczwórnej platyny osiągniętego przez debiut: „DOuble Up" sprzedał się jedynie w złotym nakładzie.
 

Przez pięć kolejnych lat wielebny Betha zajmował się nauczaniem religii i pomagał ubogiej młodzieży. O nowym powołaniu napisał w książce „Revelations: There's A Light After The Life" i opowiadał podczas licznych przemówień.
W roku 2004 pojawiły się plotki o powrocie Mase'a na scenę hiphopową. Raper po raz drugi zaskoczył wszystkich i potwierdził przypuszczenia. Najpierw wydał singiel „Welcome Back", przywołujący na myśl najbardziej znane dokonania z wcześniejszych lat kariery, a następnie pojawił się gościnnie w remiksie słynnego religijnego utworu „ Jesus Walks"  Kanye'go Westa. W sierpniu 2004 r. miał premierę trzeci album twórcy: „Welcome Back". Jako że Masę nie używa przekleństw i rymuje wiele o tematach, związanych z wiarą, byt to wyjątkowo ugrzeczniony krążek na tie ówczesnych wydawnictw. W ciągu trzech miesięcy od premiery tytuł pokryt się zlotem.
W roku 2005 r. Masę wstąpił w szeregi wytwórni G Unit Records, prowadzonej przez -  50 Centa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can't Nobody Hold Me Down	Puff Daddy (Featuring Mase)	01.1997	19[6]	1[6][28]	Bad Boy 79 083	[2x-platinum-US][written by Mason Betha][produced by Nashiem Myrick,Carlos Broady,Sean "Puffy" Combs,Stevie J][1[6][29].R&B Chart]
Mo Money Mo Problems	The Notorious B.I.G. Featuring Puff Daddy & Mase	08.1997	6[11]	1[2][30]	Bad Boy 79 100	[platinum-US][written by Christopher Wallace,Mason Betha][produced by Stevie J, Sean "Puffy" Combs][sample z "I'm Coming Out"- Diana Ross][2[29].R&B Chart]
You Should Be Mine (Don't Waste Your Time)	Brian McKnight Featuring Mase	09.1997	36[2]	17[20]	Mercury 574 760	[written by Sean Combs,Ron "Amen-Ra" Lawrence,Brian McKnight,Mason Betha,Kelly Price,Steven Jordan,James Brown][produced by Sean "Puffy" Combs,Ron "Amen-Ra" Lawrence,Stevie J][sample z "I Got Ants In My Pants"- james Brown][4[24].R&B Chart]
Feel So Good	Mase featuring Kelly Price	11.1997	10[8]	5[20]	Bad Boy 79 122	[platinum-US][written by Sean Combs, Larry Dermer ,Mason Betha, Rafael Vigil, Joe Galdo, Deric Angelettie][produced by D-Dot, Sean "Puffy" Combs][sample z "Hollywood Swinging"-Kool & the Gang][piosenka z filmu "Money talks"][5[21].R&B Chart]
What You Want	Mase Featuring Total	01.1998	15[5]	6[24]	Bad Boy 79 141	[gold-US][written by Mason Betha,Sean Combs,Curtis Mayfield,Nashiem Myrick,Keisha Spivey][produced by Nashiem Myrick][sample z "Right on for the Darkness" Curtis Mayfield][3[29].R&B Chart]
Been Around the World	Puff Daddy & The Family (Feat. The Notorious B.I.G. & Mase)	01.1998	20[9]	4[15]	Bad Boy 79 130	[platinum-US][written by Sean Combs, Ron "Amen-Ra" Lawrence, Mason Betha, Christopher Wallace, Deric Angelettie, David Bowie, Lisa Stansfield, Ian Devaney][produced by Sean "Puffy" Combs,Ron "Amen-Ra" Lawrence,Deric Angelettie][sample z "Let's Dance"- David Bowie i "All Around the World"-Lisa Stansfield][11[38].R&B Chart]
Lookin' at Me	Mase Featuring Puff Daddy	07.1998	-	8[19]	Bad Boy 79 176	[gold-US][written by Chad Hugo, Mason Betha, Pharrell Williams, Sean Combs][produced by The Neptunes][8[20].R&B Chart]
Horse & Carriage	Cam'Ron Featuring Mase	07.1998	12[4]	41[17]	Untertainment 78 938	[written by Cameron Giles][produced by Trackmasters][9[20].R&B Chart]
Love Me	112 Featuring Mase	10.1998	38[1]	17[16]	Bad Boy 79 184	[platinum-US][written by Daron Jones,Michael Keith, Marvin Scandrick,Quinnes Parker,Lamont "Stro" Maxwell,Mason Betha,Luther Vandross,Leslie Brathwaite][produced by Leslie Brathwaite][8[20].R&B Chart]
Top of the World	Brandy featuring Mase	10.1998	2[12]	44[16]	Atlantic	[silver-UK][written by LaShawn Daniels,Fred Jerkins III,Rodney Jerkins,Isaac Phillips,Nycolia Turman,Mason Betha][produced by Rodney Jerkins,Brandy][4[21].R&B Chart]
Take Me There	BLACKstreet & Mya Featuring Mase & Blinky Blink	12.1998	7[10]	14[17]	University	[written by Mason Betha ,Michael Foster, Madeline Nelson, Teddy Riley ,Tamara Savage][produced by Teddy Riley][10[11].R&B Chart]
I Really Like It	Harlem World featuring Mase and Kelly Price	03.1999	-	-	So So Def 79 089	[written by P. Jones,S. Betha,M. Betha,Justin Smith,El DeBarge,Bunny DeBarge,Larry Johnson,Michael Jonzun,William DeBarge][produced by Mase, Just Blaze, Supa Sam][61[7].R&B Chart]
Get Ready	Mase Featuring Blackstreet	06.1999	25[4]	125[1]	album cut	[written by Sean Combs,Mason Betha,Andreao "Fanatic" Heard"][produced by Sean "Puffy" Combs,Teddy Riley][sample z "A Night to Remember"- Shalamar][50[12].R&B Chart]
Welcome Back	Mase	06.2004	29[3]	32[12]	Bad Boy 003 354	[gold-US][written by John Sebastian][produced by The Movement][sample z "Welcome Back" -John Sebastian][17[20].R&B Chart]
Breathe, Stretch, Shake	Mase Featuring P. Diddy	08.2004	15[5]	28[16]	Bad Boy 003 354	[gold-US][written by Mason Betha,Ricardo Thomas][produced by Rick Rock][12[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Harlem World	Mase	11.1997	53[16]	1[2][54]	Bad Boy 73 017	[4x-platinum-UK][produced by Sean "Puffy" Combs, D-Dot ,The Hitmen, Jermaine Dupri, The Neptunes, Dame Grease, Mo-Suave-A]
Double Up	Mase	07.1999	47[4]	11[11]	Bad Boy 73 029	[gold-UK][produced by Puff Daddy, The Hitmen, Andreao "Fanatic" Heard, Buckwild, Righteous Funk Boogie, Robert "Shim" Kirkland]
Welcome Back	Mase	09.2004	68[3]	4[12]	Bad Boy 003 063	[gold-UK][produced by The Movement, Rick Rock, Tyrice Jones, Chad Hamilton, Brass 'n Blues]

Masked Marauders

 Żart/mistyfikacja The Masked Marauders powstała jesienią 1969 roku, kiedy pełniłem funkcję studenta nauk politycznych i autora Magazyn Rolling Stone.  Zaczęło się od fałszywej recenzji napisanej przez Greila Marcusa (pod pseudonimem „TM Christian”) jako wysłanie tandetnych albumów rockowych „super sesyjnych”, które zalewały wówczas rynek. Jak wynika z recenzji, w skład „The Masked Marauders” wchodzili Beatlesi, Rolling Stones, Bob Dylan i kilku innych znanych muzyków grających razem po raz pierwszy w tajnym miejscu w Zatoce Hudsona w Kanadzie. Choć pomysł był na pierwszy rzut oka absurdalny, artykuł został napisany w sposób, który sprawił, że projekt brzmiał niemal wiarygodnie. Wkrótce w przemyśle muzycznym pojawiła się możliwość istnienia gdzieś albumu „Masked Marauders”.

Prowadziłem wówczas program radiowy w „podziemnej” stacji radiowej KMPX. W każde piątkowe popołudnie przez godzinę mój przyjaciel i krytyk muzyczny John Morthland zbierał się wokół mikrofonu, odtwarzał płyty i rozmawiał o nich. Zaraz po opublikowaniu recenzji „Masked Marauders” pomyślałem sobie i Greilowi: dlaczego nie zagrać w programie kilku fragmentów fikcyjnego albumu? Znaliśmy grupę muzyków folkowo-rockowych z Berkeley, The Cleanliness and Godliness Skiffle Band, na której czele stał nasz stary przyjaciel Phil Marsh, a także znaliśmy gościa, który zbudował sprzęt do nagrywania w garażu swojego domu. Stąd w ciepły wrześniowy wieczór przy dużej ilości piwa i może innych kontrolowanych substancji zebraliśmy grupę muzyków i dowcipnisiów i nagraliśmy trzy piosenki: „I Can't Get No Nookie” (śpiewane przez fałszywego Micka Jaggera, Briana Vorheesa ), „Cow Pie” (instrumentalny utwór na wzór albumu Dylana „Nashville Skyline”) i „Duke of Earl” (śpiewany przez fałszywego Boba Dylana, ponownie wszechstronnie utalentowanego Briana Vorheesa). Pierwsze dwie piosenki zostały napisane na miejscu, muzycy szukali wytartych riffów do zagrania, a Greil na podjeździe szkicował rażąco nieprzyzwoite teksty do dwóch oryginałów.

W następny piątek John i ja jak zwykle wyszliśmy na antenę. Na koniec programu powiedziałem: „Jak zapewne wiecie, wszyscy mówili o albumie The Masked Marauders recenzowanym w Rolling Stone . Wielu twierdziło, że w ogóle nie istnieje, że recenzja była po prostu oszustwem. No cóż, Jestem tu, żeby powiedzieć, że ten album istnieje i że mieliśmy szczęście, że udało nam się pozyskać z niego trzy wersje. To pierwszy raz, kiedy te piosenki zostały gdziekolwiek odtworzone. Więc tak, The Masked Marauders są prawdziwi.  Jestem pewien, że zgodzisz się, że nigdy nie brzmiały lepiej!”

Po tym, jak zagraliśmy piosenki, DJ Tom Swift otworzył linie telefoniczne, aby słuchacze mogli komentować. Kilka osób zadzwoniło i powiedziało: „Niech żyją Masked Marauders”   i tym podobne. Najwyraźniej zrozumieli żart.

Stamtąd to długa historia. Niedługo po programie radiowym muzycy z Berkeley wraz z kilkoma przyjaciółmi i ze mną na fortepianie ukończyli płytę LP, która została wydana przez Reprise Records pod specjalną wytwórnią „Deity”. Przez jakiś czas sprzedawał się w całkiem niezłym tempie, a potem spadł jak kamień.

Niedawno Brian Williams, prezenter NBC Nightly News i gospodarz programu magazynu telewizyjnego Rock Center, wyprodukował fragment poświęcony historii The Masked Marauders, dokładnie sprawdzając różne wiadomości i dokumenty z okresu historycznego, przeprowadzając wywiady z Greilem Marcusem i mną w (odpowiednio) studiu nagraniowym w Nowym Jorku, gdzie sam Mick Jagger nagrał kiedyś album. Williams przedstawia się z przymrużeniem oka jako pokrzywdzona ofiara oszustwa.

 żródło:https://www.langdonwinner.com/technopolis/2013/04/the-masked-marauders-on-rock-center.html

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cow Pie/I Can't Get No Nookie	Cornershop	11.1969	-	123[1]	Deity 0870	[written by The Masked Marauders]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Masked Marauders	Masked Marauders	01.1970	-	114[12]	Deity 6378	[produced by Guerrage Productions]

Sigala

Sigala, właśc. Bruce Fielder (ur. 1 listopada 1992r w Norwich) - brytyjski DJ i producent muzyczny.


W wieku ośmiu lat zaczął uczyć się w szkole muzycznej w klasie fortepianu. Uczył się w Reepham High School i Norwich City College i studiował na University of Westminster. Po skończeniu studiów zajął się miksowaniem i produkcją muzyczną dla innych wykonawców, m.in. współtworzył piosenkę „Good Times” dla Elli Eyre.

W 2015 wydał debiutancki singiel „Easy Love” zawierający sample z przeboju grupy The Jackson 5 „ABC”. Piosenka dotarła do pierwszego miejsca na brytyjskiej liście przebojów UK Singles Chart. Pod koniec roku wydał singiel „Sweet Lovin’”, który dotarł do trzeciego miejsca na liście UK Singles Chart. W 2016 wydał kolejne single: „Say You Do”, „Give Me Your Love”, „Ain’t Giving Up” i „Only One”. W 2017 wypuścił utwory „Show You Love” i „Came Here for Love”, którą nagrał z Ellą Eyre. 

W kolejnym roku wydał piosenkę „Lullaby”, którą nagrał z Palomą Faith. 24 maja 2018 premierę miał jego debiutancki album Brighter Days, który dotarł do 14. miejsca na brytyjskiej liście sprzedaży UK Albums Chart. Płytę promował na trasie koncertowej po Wielkiej Brytanii i Irlandii[5] oraz kolejnymi trzema singlami – „Feels Like Home”, „We Don’t Care” i „Just Got Paid”.

W 2019 wznowił kontrakt z wytwórnią Arista Records oraz wydał dwa single: „Wish You Well” z Becky Hill i „We Got Love” z Ellą Henderson. W 2020 wypuścił piosenki: „Heaven on My Mind” z Becky Hill, „Lasting Lover” z Jamesem Arthurem i „Time to Pretend” z zespołem MGMT. W 2021 wydał singiel „You for Me” z Ritą Orą i „Runaway” z R3hab i JP Cooperem, a w 2022 - piosenkę „Melody”, która dotarła do pierwszego miejsca na polskiej liście przebojów AirPlay - Top .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Easy Love	Sigala	09.2015	1[1][28]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1500481	[platinum-UK][written by Freddie Perren,Deke Richards,Alphonzo Mizell,Berry Gordy Jr][produced by Sigala,Hal Ritson]
Sweet Lovin'	Sigala featuring Bryn Christopher	12.2015	3[30]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1501213	[2x-platinum-UK][written by Bryn Christopher,Bruce Fielder][produced by Sigala]
Say You Do	Sigala featuring Imani and DJ Fresh	03.2016	5[18]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1600004	[platinum-UK][written by Sigala,Imani,DJ Fresh,Penny Foster,Jason Pebworth,George Astasio,Jon Shave,Mariah Carey,Jermaine Dupri,Manuel Seal][produced by Sigala,DJ Fresh,The Invisible Men]
Give Me Your Love	Sigala featuring John Newman and Nile Rodgers	06.2016	9[16]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1602122	[platinum-UK][written by Bruce Fielder, John Newman ,Steve Manovski][produced by Sigala,Manovski]
Don't Need No Money	Imani featuring Sigala and Blonde	08.2016	67[8]	-	RCA GBARL 1600666	-
Ain't Giving Up	Sigala with Craig David	09.2016	23[14]	-	Speakers Recordings GBARL 1600864	[gold-UK][written by Craig David,Bruce Fielder][produced by Sigala,Wez Clarke]
Only One	Sigala with Digital Farm Animals	12.2016	53[9]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1602900	[silver-UK][written by Bruce Fielder, Nicholas Gale, Andrew Bullimore]
Show You Love	Sigala with Kato featuring Hailee Steinfeld	03.2017	91[1]	-	Positive DK4YA 1700803	[silver-UK][written by Thomas Kato Vittrup,Bruce Fielder,Grace Tither][produced by Sigala,Kato]
Came Here for Love	Sigala with Ella Eyre	06.2017	6[41]	-	Ministry Of Sound GB 1101700727	[3x-platinum-UK][written by Bruce Fielder,Ella McMahon,Cédric Steinmyller,Bryn Christopher,Scott Wild][produced by Sigala,Klingande,White N3rd,Joakim Jarl]
Lullaby	Sigala with Paloma Faith	03.2018	6[27]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1700257	[2x-platinum-UK][written by Bruce Fielder,Jessica Glynne,Janée Bennett,Andrew Bullimore,Paloma Faith,Joshua Record,Joakim Jarl][produced by Joe Ashworth,Sigala,Jarly]
Feels Like Home	Sigala with Sean Paul and Fuse ODG featuring Kent Jones	07.2018	71[6]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1800092	[written by Bruce Fielder,Daryl Kent Jones,Janée Bennett,Nana Richard Abiona,Sean Paul Henriques][produced by Sigala]
Just Got Paid	with Ella Eyre and Meghan Trainor featuring French Montana	09.2018	11[19]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1800093	[platinum-UK][written by Bruce Fielder,Ella McMahon,Steve Manovski,Karim Kharbouch,George Astasio,Jon Shave,Meghan Trainor,Nile Rodgers,Jason Pebworth][produced by Sigala,Steve Manovski,Joakim Jarl]
Wish You Well	Sigala with Becky Hill	06.2019	8[24]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1900019	[platinum-UK][written by Bruce Fielder,Joakim Jarl,Jenson Vaughan,Andreas Krüger,Rebecca Claire Hill,Ryan Campbell,Maegan Cottone][produced by Sigala,Jarly]
We Got Love	Sigala featuring Ella Henderson	11.2019	42[14]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1900077	[gold-UK][written by Bruce Fielder,Joakim Jarl,Thomas Jules,Anne-Marie Nicholson,Derrick May,Michael James,Nicholas Gale,Gabriella Henderson,Janee Bennett][produced by Sigala,Jarly]
Heaven on My Mind	Sigala with Becky Hill	07.2020	14[17]	-	Polydor GBUM 71906426	[gold-UK][written by Becky Hill,Ryan Campbell,Uzoechi Emenike,Bruce Fielder,Joakim Jarl,Ida Martinsen Botten,George Astasio,Jason Pebworth,Jonathan Shave][produced by Sigala,Jarly]
Lasting Lover	Sigala with James Arthur	09.2020	10[19]	-	Ministry Of Sound GB 1102001078	[platinum-UK][written by Bruce Fielder ,James Arthur ,Joakim Jarl, Lewis Capaldi, Corey Sanders, Luke Fitton, Andrew VanWyngarden, Ben Goldwasser][produced by Lewis Capaldi,Sigala,Jarly]
You for Me	Sigala with Rita Ora	07.2021	23[13]	-	Ministry Of Sound GBCEN 2100080	[silver-UK][written by Alexander Cook, Charlotte Emma Aitchison, Madison Love ,Finn Keane, Rita Ora, Bruce Fielder, Joakim Jarl][produced by Neave Applebaum,Sigala,Jarly]
Melody	Sigala	02.2022	31[16]	-	Ministry Of Sound GBCEN 2100229	[silver-UK][written by Bruce Fielder ,Ida Botten, Jakke Erixson, Shaun Farrugia ,Steve Manovski, Y3llo Koala][produced by Sigala ]
Stay the Night	Sigala with Talia Mar	06.2022	11[21]	-	Ministry Of Sound GBCEN 2200051	[gold-UK][written by Bruce Fielder ,Joakim Jarl, Ida Martinsen Botten, George Astasio, Jason Pebworth, Jonathan Shave, Scott Wild][produced by Sigala,Jarly]
Living Without You	Sigala with David Guetta and Sam Ryder	09.2022	48[10]	-	Ministry Of Sound GBCEN 2200133	-
Feels This Good	Sigala with Mae Muller and Caity Baser featuring Stefflon Don	04.2023	6[27]	-	Ministry Of Sound GBCEN 2200083	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Brighter Days	Sigala	10.2018	14[53]	-	Ministry Of Sound 88985497362	[gold-UK][produced by Sigala,Steve Manovski,Joakim Jarl,Shaun Frank,Klingande,The White N3rd,Jerry Barnes,Cutfather,Alexander Healey,Joe Ashworth,Wez Clarke,Trevor Dahl,DJ Fresh,the Invisible Men,Hal Ritson]
Every Cloud – Silver Linings	Sigala	03.2023	64[7]	-	Ministry Of Sound 0194399183328	[silver-UK][produced by Sigala,TI Jakke,Tor Eimon,Joakim Jarly,David Guetta,Giacomo Uber,Gabry Ponte,Alex Gaudino,Neave Applebaum,Alok,OHYESA,ndrew Wells]