Helen Miller

Helen Miller (ur. 30 czerwca 1925r - zm. 2 lutego 2006r)  była amerykańską autorką tekstów. Współpracowała z kilkoma autorami tekstów, zwłaszcza z Howardem Greenfieldem na początku lat 60-tych i wraz z nim napisała kilka popowych hitów, w tym „Foolish Little Girl” The Shirelles i „It Hurts To Be In Love” Gene’a Pitneya. 

  Zaczynała jako autorka tekstów w Nowym Jorku pod koniec lat czterdziestych XX wieku, współpracując zwłaszcza z autorką tekstów i poetką Fay Manus. Odniosła już wówczas pewne sukcesy, ale po ślubie z Irvingiem Millerem porzuciła biznes muzyczny na kilka lat i wychowała trójkę dzieci.W 1961 roku poznała Dona Kirshnera z Aldon Music i wznowiła pracę jako autorka tekstów w Brill Building, pracując głównie nad piosenkami popowymi dla nastoletniej publiczności. Mniej więcej w tym samym czasie zarządzała także grupą doo-wop The Quotations i zdobyła dla niej kontrakt nagraniowy z Verve Records.  

W Aldon Music współpracowała z Howardem Greenfieldem, który był od niej o ponad dziesięć lat młodszy, a oni są współautorami wielu hitów na listach przebojów, w tym „Foolish Little Girl” The Shirelles i „Charms” Bobby’ego Vee, oba z 1963 roku. Para napisała „It Hurts To Be In Love” i nagrała go z Neilem Sedaką, ale jego wytwórnia RCA odmówiła wydania albumu, ponieważ nie został on nagrany w ich własnych studiach. Następnie Greenfield i Miller poprosili Gene'a Pitneya o nagranie nowego wokalu do oryginalnego podkładu; płyta została wydana przez wytwórnię Pitney'a Musicor i znalazła się w pierwszej dziesiątce hitów w 1964 roku. Miller z powodzeniem współpracowała także z innymi autorami. Napisała wiele piosenek w Aldon z piosenkarzem soulowym i autorem tekstów Freddiem Scottem. Współpracując z Rogerem Atkinsem w 1965 roku, była współautorką „Make Me Your Baby” dla Barbary Lewis i „Princess In Rags” dla Gene’a Pitneya, a w tym samym roku była współautorką „All Of My Life” z Tonym Powersem dla Lesley Gore.

 Później pracowała w Metromedia, a w 1971 r. wraz z autorką tekstów Estelle Levitt napisała nagrodzoną nagrodą BMI piosenkę „Don't Say You Don't Remember”, która stała się hitem dla Beverly Bremers. W 1974 roku, głównie z Rose Marie McCoy, napisała kilka piosenek z albumu Sarah Vaughan Send In The Clowns. Miller i Atkins napisali także „Water”, który był niewielkim hitem dla Geno Washington & the Ram Jam Band w 1966 roku. Miller kochała muzykę rytmiczną i bluesową.  

W 1971 roku współpracowała z poetką i autorką tekstów Eve Merriam, aby napisać „żywą, inspirowaną R&B” muzykę do musicalu Inner City, którego pomysłodawcą był Tom O'Horgan, który wcześniej reżyserował Hair i Jesus Christ Superstar. Spektakl oparty na szeroko zakazanej książce Merriam The Inner City Mother Goose miał na swoim koncie 97 udanych występów na Broadwayu. Opisywano go jako „musical, który wstrząsnął Broadwayem swoim wyraźnie nietradycyjnym podejściem do współczesnego życia miejskiego”, a muzykę Millera porównywano do muzyki The Chi-Lites.

 Miller przeszła na emeryturę na Florydę wraz z mężem w latach 80-tych.  Zmarła w Broward County w 2006 roku w wieku 80 lat.

                                         Kompozycje Helen Miller na listach przebojów

[with Fay Whitman] .1948 Am I Asking Too Much Dinah Washington 1.R&B Chart [with Freddie Scott] 01/1962 The Door Is Open Tommy Hunt 92.US [with Howard Greenfield] 11/1962 Rumors Johnny Crawford 12.US 03/1963 Foolish Little Girl The Shirelles 4.US/38.UK 03/1963 Charms Bobby Vee 13.US 07/1964 It Hurts to Be in Love Gene Pitney 7.US/36.UK 09/1964 His Lips Get in the Way Bernadette Castro 123.US 04/1967 I'll Make Him Love Me Barbara Lewis 72.US 06/1981 It Hurts to Be in Love Dan Hartman 72.US [with Bill Buchanan & Howard Greenfield] 08/1964 Put Away Your Tear Drops The Lettermen 132.US [with Neil Sedaka, Howard Greenfield] 10/1964 I Hope He Breaks Your Heart Neil Sedaka 104.US 03/1965 Let the People Talk Neil Sedaka 107.US [with Tony Powers] 03/1965 All of My Life Lesley Gore 71.US [with Pam Sawyer & Steve Venet] 07/1965 You're My Baby The Vacels 63.US [with Roger Atkins] 08/1965 Can't Let You Out of My Sight Chuck Jackson & Maxine Brown 91.US 09/1965 Make Me Your Baby Barbara Lewis 11.US 11/1965 Princess in Rags Gene Pitney 37.US/9.UK 04/1966 Love Takes a Long Time Growing Deon Jackson 77.US 05/1966 Water Geno Washington & the Ram Jam Band 39.UK 04/1971 I'll Make You My Baby Bobby Vinton 101.US [with Rose Marie McCoy] 09/1969 We'll Cry Together Maxine Brown 73.US 01/1970 Got to See If I Can't Get Mommy (To Come Back Home) Jerry Butler 62.US [with Estelle Levitt ] 06/1971 Don't Say You Don't Remember Beverly Bremers 15.US

Bizarre Records

Bizarre Records, sama identyfikująca się po prostu jako Bizarre, była firmą produkcyjną i wytwórnią płytową utworzoną dla artystów odkrytych przez muzyka rockowego Franka Zappę i jego partnera biznesowego/menedżera Herba Cohena.

 Bizarre pierwotnie powstało jako firma produkcyjna. W 1967 roku wytwórnia Zappy, Verve Records, nie dotrzymała terminu przedłużenia kontraktu nagraniowego Zappy po jego drugim albumie, Absolutely Free, nagranym z jego grupą Mothers of Invention. To dało Zappie i Cohenowi przewagę w negocjowaniu własnej umowy produkcyjnej z Verve. Celem założenia własnej firmy produkcyjnej było zapewnienie Zappie pełnej kontroli twórczej nad swoją twórczością i dziełami, które planował wyprodukować dla innych. Pierwsze albumy związane z Bizarre ukazały się na początku 1968 roku. Były to między innymi We're Only in It for the Money zespołu Mothers of Invention i Lumpy Gravy, pierwszy solowy album Zappy. Inne wydawnictwa związane z Zappą to Cruising with Ruben & the Jets (1968) i album kompilacyjny Mothermania (1969). 

Firma wyprodukowała także wydany pod koniec 1968 roku album Sandy's Here at Last autorstwa piosenkarki i autorki tekstów Sandry Hurvitz, obecnie lepiej znanej jako Essra Mohawk. Wszystkie te albumy zostały wydane przez Verve Records z logo Bizarre dodanym do wytwórni. Na początku 1969 roku Bizarre została założona jako wytwórnia płytowa dystrybuowana przez rodzinę wytwórni Warner Bros. Records, do której należała także Reprise Records. Wytwórnia Bizarre powstała w tym samym czasie, co towarzysząca jej wytwórnia Straight Records, również dystrybuowana przez Warner Bros. Kiedy powstawały wytwórnie Bizarre i Straight, zamierzeniem Zappy było wydawanie albumów awangardowych artystów w Bizarre i nagrań innych artystów. artyści głównego nurtu w Straight.  

Pierwszym wydawnictwem z tej serii był podwójny album Lenny'ego Bruce'a zatytułowany The Berkeley Concert. Wczesne amerykańskie tłoczenia Bizarre wykorzystywały charakterystyczny niebieski wzór etykiety. Bizarre wydało także na początku 1969 roku podwójny album Wild Man Fischer, zatytułowany An Evening with Wild Man Fischer. Jednak oryginalna koncepcja Bizarre nie zadziałała zgodnie z oczekiwaniami ze względu na problemy z dystrybucją i zarządzaniem. Doprowadziło to do powstania kilku bardzo nietypowych albumów w wytwórni Straight, zwłaszcza tych autorstwa Captain Beefheart, Alice Cooper i GTO. Zappa i Mothers of Invention byli jedynymi artystami, którzy pozostali w Bizarre. 

Zappa wydał osiem swoich własnych albumów z Mothers of Invention i bez nich w Bizarre od 1969 do 1972. Jedynym projektem Zappy, którego nie było w Bizarre w tym okresie, był album ze ścieżką dźwiękową do filmu 200 Motels, wydany przez United Artists Records w 1971. W 1973 roku wygasły pierwotne umowy dystrybucyjne Bizarre and Straight z Warnerem. Wiele nagrań Bizarre i Straight zostało ponownie wydanych przez Warner i/lub Reprise. Reedycje z lat 70-tych zawierały pomarańczową wytwórnię Reprise Records, czasami z logo Bizarre. W tym samym roku Zappa i Cohen zdecydowali się założyć nową wytwórnię, DiscReet Records, ponownie dystrybuowaną przez Warner Bros. Tytuły Zappa/Mothers w Bizarre były dostępne w Reprise do 1981. Poprzedni katalog został zremasterowany (niektóre zremiksowane i rozszerzone) przez Zappę i wydzierżawiony firmie Rykodisc w celu wznowienia w latach 1987–1993. 

Po śmierci Zappy w 1993 r. stosunki wdowy po nim Gail Zappy z Ryko uległy pogorszeniu i ostatecznie w 2012 r. podpisała ona umowę z Universal Music Enterprises, aby po raz kolejny ponownie wydać cały poprzedni katalog . W 1988 roku Cohen udzielił licencji (od Warner Bros.) na kilka albumów, które zostały wydane przez Bizarre i Straight i wydał je za pośrednictwem Enigma Retro, w tym albumy Tima Buckleya, Alice Coopera i Beefhearta, i nazwał wytwórnię „Bizarre/Straight Records". Bizarre/Straight wydało także na płycie CD i kasecie The Berkeley Concert Lenny'ego Bruce'a. Po zamknięciu działalności Enigma w 1991 roku wytwórnia przeniosła się na kilka lat do Rhino Records. Kilka albumów, które zostały wydane przez Bizarre/Straight, zostało ostatecznie wydanych ponownie przez Manifesto Records, założoną w 1995 roku i prowadzoną przez Evana Cohena, siostrzeńca Herba Cohena.  

                      Albumy na listach przebojów

2MS 2024 - Uncle Meat - Mothers of Invention [1969]  43.US
MS 2028 - Weasels Ripped My Flesh - Mothers of Invention [1970]  189.US
MS 2030 - Chunga's Revenge - Frank Zappa [1970]  119.US
MS 2042 - The Mothers/Fillmore East: June 1971 - Mothers of Invention [1971]  38.US
MS 2075 - Just Another Band From L.A. - Mothers of Invention [1972]  85.US
MS 2094 - Waka/Jawaka-Hot Rats - Frank Zappa [1972]  152.US

Frank Zappa

Właśc. Francis Vincent Zappa Jnr., ur. 21.12.1940 r. w Baltimore w stanie Maryland, zm. 4.12.1993 r. Fenomen muzyczny i społeczny. Ojciec Francis Vincent pochodzący z Sycylii, był nauczycielem w college'u; matka - Greczynka Rosemarie zajmowała się domem i czwórką dzieci. W 1950 r. cała rodzina przeniosła się do Kalifornii w poszukiwaniu lepszego życia. Już wtedy Frank zafascynowany był muzyką, na co niemały wpływ miał grający na gitarze ojciec. Jednak pierwszym instrumentem, na którym skoncentrował swą uwagę młody Frank, była perkusja. Jako trzynastolatek dołączył do szkolnego zespołu The Ramblers, w którym stanowił podporę sekcji rytmicznej. Z tego okresu datują się początki jego miłości do utworów Edgara Varese. Album Ionisation tego kompozytora wzbudził w młodym muzyku zainteresowanie eksperymentami rytmicznymi, które kultywował do końca życia. 

Kolejna fascynacja - gitara elektryczna - dała z kolei początek kolekcji płyt rhythm'n'bluesowych, na których znaleźć można było fascynujące solówki gitarowe. Do ulubionych wykonawców Franka na tym polu należeli Howlin' Wolf, Hubert Sumlin, Muddy Waters, Johnny ,,Guitar" Watson i Clarence „Gatemouth" Brown. Jego zainteresowania podzielał szkolny kolega Don Van Vliet (znany później jako Captain Beefheart). W latach 1954-58 Frank uczęszczał do Antelope Valley High School w Lancaster w stanie Kalifornia. Wtedy też założył swój pierwszy zespół, oktet The Blackouts. Lider grał w nim już na gitarze, a nie perkusji. Żywot formacji był krótki; została rozwiązana w 1960 r. tuż po wstąpieniu przez Zappę w związek małżeński. 

Pierwszą większą szansą dla muzyka stał się film „The World's Greatest Sinner", do którego miał napisać muzykę. W jej nagraniu wzięła udział orkiestra symfoniczna z Pomona Valley, 20-osobowa orkiestra kameralna i 8-osobowy zespół rock'n'rollowy. W 1962 r. skomponował ścieżkę dźwiękową do kolejnego obrazu - niskobudżetowego westernu „Run Home Slow". Za zarobione pieniądze wybudował własne studio Z w Cucamonga, w którym rejestrował muzykę do programów radiowych i telewizyjnych, a także utwory innych wykonawców (m.in. Dona Van Vlieta). 

Od samego początku swojej działalności Zappa nie stronił od szokujących przedsięwzięć. W 1962 r. zaprezentował Amerykanom w telewizyjnym programie „Cyklophonia" Steve'a Allena... koncert rowerowy, polegający na szarpaniu szprych, dmuchaniu w kierownicę, kręceniu pedałami i wypuszczaniu powietrza z dętek. Podstawowym zajęciem Franka była jednak nadal działalność w studiu Z. Część zarejestrowanego wówczas materiału zamieszczono później na legendarnym 12-płytowym bootlegu 20 Years Of Frank Zappa. W 1963 r. powstał zalążek przyszłego zespołu The Mothers Of Invention. Formację The Mothers (bo o niej mowa) tworzyli: Frank (gitara), Paul Woods (bas) i Les Papp (perkusja). Zappa równolegle zajmował się działalnością solową. Wraz z Van Vlietem napisali... operetkę „I Was A Teenage Maltshop". W 1964 r. obaj muzycy założyli kolejne zespoły: The Soots i Captain Glasspack And His Magic Mufflers. Oba miały niezwykle krótkotrwały żywot. Nieco wcześniej studio Z zostało zamknięte, a Frank otrzymał wyrok 10 dni więzienia (z zawieszeniem na trzy lata) za nagranie taśmy z nieprzyzwoitym damsko-męskim dialogiem, którą nieopatrznie wypożyczył sierżantowi miejscowej policji.

 Pod koniec 1964 r. Zappa znalazł się w rhythm'n' bluesowym zespole The Soul Giants, w którym występowali ponadto Roy Estrada (bas), Jim Carl Black (perkusja), Ray Collins (śpiew) i Dave Coronado (saksofon). Po zmianie nazwy na już znaną The Muthers i ostatecznie The Mothers Of Invention (dodatek ,,Of Invention" wymyśliła firma MGM, z którą grupa podpisała kontrakt; samo „The Mothers" uznano za zbyt prowokacyjne). W tym czasie w składzie formacji pojawił się drugi gitarzysta Elliot Ingber, równocześnie opuścił ją Dave Coronado. Dało to początek całej serii zmian powodujących, iż skład Matek stał się bardzo „płynny". Wkrótce mieli się w nim pojawić m.in. Denny Bruce, Van Dyke Parks, Del Ketcher, Dr. John, Kim Fowley, Don Preston, Bunk Gardner, Billy Mundi i Euclid „Motor-head" Sherwood. 

W 1965 r. The Mothers wystąpili w filmie „Mondo Hollywood", a w połowie następnego roku zaproponowali swoje pierwsze fonograficzne dzieło Freak Out. To zdumiewające dwupłytowe wydawnictwo grzmiące od szaleńczych dźwięków perkusji, zawierające podniosły protest song ,,Trouble Every Day" i dopracowane w najdrobniejszych szczegółach (informacje na okładce, dowcipy, parodie), wzbudziło natychmiastowe gorące zainteresowanie publiczności, która podchodziła doń z niemal kultową czcią. Muzycy naigrywali się ze swoich fryzur i ogólnego braku urody, co uczyniło z nich doskonałych bohaterów kontrkultury. W przeciwieństwie do pochodzącego ze wschodniego wybrzeża USA zespołu The Fugs, The Mothers mogli się poszczycić wysokimi umiejętnościami muzycznymi, co z kolei stanowiło doskonały instrument dla eklektycznych i pełnych wyobraźni idei Zappy. 

Wynikiem nowo zdobytej popularności były trasy  koncertowe i  kolejne albumy,  wśród  których wyróżniał się wydany w styczniu 1968 r. We're Only In It For The Money (z rewelacyjny parodią okładki albumu Sgt Pepper Beatlesów), bodący ostrą satyrą ruchu hippisów i reakcji, jakie budził w Stanach Zjednoczonych. Zanim płyta ujrzała światło dzienne Frank wraz z zespołem odwiedził Londyn, gdzie podczas koncertu 23.09.1967 r. w The Royal Albert Hall wspomagało ich  10 członków Królewskiej Orkiestry Symfonicznej, na których muzyka Zappy podziałała nader destrukcyjnie, gdyż po występie większość z nich dostała mdłości.  Bezpośrednio po  tym koncercie The Mothers  odbyli  pierwsze  europejskie   tournee. W grudniu 1967 r. formację opuścił Billy Mundi, a jego miejsce zajął Arthur Dyer Tripp III .Skład Matek przedstawiał się teraz następująco: Don Preston (instr. klawiszowe), Roy Estrada (bas), Jim Black (instr. perkusyjne), Ray Collins (śpiew), Bunk  Gardner  (trąbka),  Jim   Fielder  (gitara) i Arthur Dyer Tripp III (perkusja). 

Rok 1967 r. był dla Zappy ważny także z powodów osobistych. Po raz drugi stanął na ślubnym kobiercu, a jego wybranką została Gail Sloalman. Dochował się z nią czwórki dzieci: Dweezila, Ahmeta Emuukhy Rodana, Moon Unit i Divy. W maju 1968 r. na rynku ukazał się solowy album Franka Lumpy gravy z muzyką  orkiestrową napisana na zamówienie Capitol Records, a wykonaną przez Emuukha Electric Symphony Orchestra i kilku muzyków The Mothers. Listopad przyniósł longplay Cruising with Ruben & the Jets - wspaniały hołd złożony erze popularności stylu doo-wop. Frank pariodował na nim stare zespoły rodem z lat 50-tych i początku lat 60-tych. 

Po rozstaniu z firmą MGM Zappa przeszedł pod skrzydła Warner Brothers, gdzie zadebiutował płytą Uncle Meat (w kwietniu 1969 r.), ze ścieżką dźwiękowa do filmu o zespole The Mothers, który z przyczyn finansowych nigdy nic został ukończony Nieco wcześniej, bo w listopadzie 1968 r. skład The Mothers zasilił I.owell George. Jesienią 1969 r. Zappa rozwiązał The Mothers Of Invention; muzycy zajęli się działalnością solowa, Roy Estrada i Lowell George założyli grupę Little Feat. Po krótkim okresie pracy w charakterze producenta, Frank rozpoczął komponowanie i nagrywanie własnego albumu solowego.      Do     współpracy     zaprosił     m.in. Dona „Sugarcane" Harrisa (skrzypce), Shuggie Otisa    (bas),   Jean-Luc   Ponty'ego   (skrzypce), Captaina Beefhearta (śpiew), George'a Duke'a (instr.  klawiszowe) i Iana  Underwooda  (instr. klawiszowe i dęte), W tym składzie powstał doskonały jazz-rockowy longplay Hot Rats -   szczytowe osiągniecie epoki, z oszałamiającymi solówkami gitarowymi i popisowymi kompozycjami. Jeszcze w  tym  samym  roku Zappa zaproponował diametralnie odmienne płyty Weasels Ripped My Flesh i Burnt Weeny Sandwich .  

Także w 1970 r. muzyk zaczął poważnie myśleć o realizacji śmiałego projektu łączącego w ramach jednego koncertu zespół rockowy i orkiestrę symfoniczną  w  repertuarze klasycyzującym.  Swoje dzieło Zappa nazwał „200 Motels", a jego premiera odbyła się pod koniec maja w Los Angeles z udziałem  L.A.  Philharmonic Orchestra  pod dyrekcją Zubina Mehty oraz m.in. Aynsleya Dunbara (perkusja) i Howarda Kaylana (śpiew). Rok 1970 przyniósł jeszcze jedno solowe dzieło Franka Changa's Revenge, na którym towarzyszył mu nowy skład The Mothers z George'em Duke'em na instrumentach klawiszowych (zadomowił się u Zappy na następne 5 lat). W 1971 r. Matki nagrały dwa kolejne, koncertowe albumy,  Na Fillmore  East, June  1971 gościnnie występujący Flo (Howard Kaylan) i Eddie (Mark Volman) teraz mistrz ceremonii Frank wyśmiewali wszystkie możliwe grupy rockowe.   Na  drugim  Just Anuther Band From L.A., znalazł się m.in. prawdziwy magnum opus muzyka -    suita ,,Billy The Moutain"    - satyryczna opowieść o małżeństwie góry imieniem Billy i drzewa Ethel.

 Koniec 1971 r. nie okazał się jednak najszczęśliwszy w karierze Zappy. 4 grudnia podczas koncertu w Montreux spłonął cały sprzęt zespołu (wydarzenie to dokumentuje słynny utwór Deep Purple „Smoke On The Water"), a niedługo potem sam Frank został zepchnięty ze sceny w londyńskim Rainbow Theatre.   Wyszedł z  tego  z pogruchotaną  krtanią (w wyniku czego głos obniżył mu się o jedna trzecią) i uszkodzonym kręgosłupem, spędzając na wózku inwalidzkim długie tygodnie. Na pocieszenie, Boże Narodzenie zbiegło się z premiera filmowej wersji „200 Motels" (wcześniej ukazała się też wersja płytowa), w której role Zappy zagrał sam Ringo Starr. Rok 1972 przyniósł film „Billy The Moutain" oraz kolejny jazz-rockowy longplay Waka/Jawaka . Jednak już w 1971 r. Zappa powrócił płytą Over-Nite Sensation, sięgającą do korzeni rocka. Znalazła się na niej bodaj najbardziej sprośna ballada, jaką kiedykolwiek napisał -   ,,Dinah-Moe Humm". Muzyk w tym okresie   sporo   koncertował.   Towarzyszyli   mu m.in.  Dave Parlato i  Tom  Folwer (bas), Jim Gordon, Ralph Humphrey i Chester Thompson (perkusja), Tony Durand (gitara), Glenn Ferris i Bruce Fowler (puzon, saksofony), Gary Barone i Malcolm McNab (trąbki), George Duke (instr klawiszowe), Ruth Underwood (instr. perkusyjne  i Napoleon Murphy Brock (instr. dęte, śpiew).

 W 1974 r. Zappa napisał ścieżkę dźwiękową do filmu Bruce'a Bickforda z animowanymi kukiełkami. Nagrał też kolejny longplay Apostrophe który odniósł olbrzymi sukces i pozostaje do dziś jedną z najpopularniejszych płyt muzyka. Przedstawiła ona talent narracyjny Franka w najlepszym stylu Lorda Buckleya i dużą inwencją improwizatorską Jacka Bruce'a w utworze tytułowym. Inna kompozycja „Cosmic Debris", wydana na singlu, dotarła do 2. miejsca listy „Billboardu". W tym samym roku Zappa i The Mothers zaproponowali jeszcze podwójny koncertowy album Roxy And Elsewhere, który doskonale oddał atmosferę występów zespołu, w czasie których muzycy łączyli diabolicznic ciężką muzykę (np. „Echidna's Arf" i „Bebop Tango") z zaraźliwic wielkim poczuciem humoru. Nie docenione arcydzieło One Size Fits All wypełniały kompozycje o niezwykle złożonej budowie. Utwór ,,Andy" opowiadał o kowbojach występujących w westernach klasy „B", „Florentine Pogen" i „Inca Roads" wyróżniały się z kolei skomplikowanymi muzycznie pomysłami. 

W 1975 r. w czasie tournee, Zappie towarzyszył Captain Beefheart, który pomimo wcześniejszych niesnasek (sobie przypisywał autorstwo tytułu płyty Hot Rats) zaśpiewał na płycie Bongo Fury. Obu muzyków połączył niesmak w stosunku do przesłodzonych obchodów 200-lecia Stanów Zjednoczonych. Wydany w 1976 r. album Zoot Allures był głównie dziełem współpracy Zappy i perkusisty Terry'ego Bozzio, a sam Zappa dograł później ścieżki pozostałych instrumentów. Eksperymentował też z czymś, co nazywał ,,xenochrocity". Polegało to na łączeniu nie powiązanych ze sobą ścieżek muzycznych, by w efekcie otrzymać fragment asynchronicznej muzyki. Najlepszym przykładem tych muzycznych eksperymentów stał się utwór „Friendly Little Finger". Z kolei kompozycja tytułowa przeniosła koncepcję gry na gitarze „sleaze" na zupełnie nowe obszary muzyczne (podobnie jak jęki ekstazy w „The Torture Never Stops"), a „Black Napkins" dał niezrównane pole do popisów gitarowych. Jeśli obecnie Zoot Allures wydaje się być bezpośrednią reakcją na muzykę punkową, nie wolno zapominać o tym, że Zappie nieobce były pełne rozmachu wydarzenia w najlepszym stylu wielkiego show biznesu. Seria koncertów w Nowym Jorku zorganizowana w okolicy święta Halloween (31.10.) w 1976 r. zgromadziła wielkie tłumy, które z zapartym tchem przysłuchiwały się opowieściom o barach dla samotnych, spotkaniach z diabłem i wirtuzowskim popisom braci Breckerów. Wydarzenia te upamiętnił album Live In New York, który poróżnił Zappę z firmą Warner Brothers i doprowadził do zerwania kontraktu. Powodem stał się fakt ocenzurowania płyty i nieumieszczenia na niej utworu ,,Punky's Whips" (opowiadającego o występkach Edwina Meadowsa, gitarzysty amerykańskiej nowofalowej grupy Angel). Na domiar złego Warner Brothers wydała później trzy doskonałe instrumentalne albumy z „nie autoryzowanymi okładkami" (które później Zappa - o dziwo- wykorzystał wydając wersje kompaktowe tych płyt): Studio Tan, Sleep Dirt i Orchestral Favorites. 

Nastrojona wyłącznie na muzykę punk prasa rockowa nie bardzo wiedziała, co począć z muzyką, która pariodowała Miklosa Roszę, łączyła jazz z komiksowymi partyturami, wyśmiewała rock'n'rollową histerię i prowadziła fusion prosto w XXI wiek. Nie przejmując się faktem, że wielu widzi w nim nadal hippisa, którym wcale nie był (na albumie We're Only In It For The Money powiedział swoje ostatnie słowo dotyczące „lata miłości" jeszcze w jego trakcie!), Zappa nadal odbywał liczne koncerty. Jego gra na gitarze zaczynała nabierać zupełnie nowych wymiarów: w utworze „Yo' Mama" z albumu Sheik Yerbouti z 1979 r. dał przedsmak ekstrawagancji, która miała z czasem pojawić się na dobre. W osobie Ike'a Willisa odnalazł wokalistę, który rozumiał jego potrzebę łączenia dystansu z intymnością. W rezultacie Willis zaprezentował w pełni swoje umiejętności na świetnym 3-płytowym wydawnictwie Joe's Garage. 

Po zainteresowaniu koncepcjami filozoficznymi i erze zespołowych żartów, w drugiej połowie lat 70-tych muzykę Zappy zdominowała bardziej polityka. Albumy Tinseltown Rebellion i You Are What You Is komentowały rosnącą popularność fundamentalnej prawicy. W 1982 r. Zappa zanotował na swoim koncie spory przebój „Valley Girl", w którym jego córka Moon Unit parodiowała akcent „złotej młodzieży" z Hollywood. W tym samym roku artysta przygotował i wyprodukował nowojorski koncert muzyki Edgara Varese. Tytułowy utwór albumu Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch wskazywał, że zainteresowanie Zappy długimi kompozycjami bynamniej nie zmalało; znalazło to swe potwierdzenie również na wydanym w 1983 r. albumie z poważną muzyką orkiestrową. 

Rok 1984 okazał się niezwykle płodnym w karierze tego niezwykłego artysty; najpierw odkrył on XVIII-wiecznego kompozytora Francesco Zappę i nagrał jego dzieła na synclavier, zarejestrował album rockowy Them Or Us, na którym zaprezentował jak zwykle pełną inwencji grę na gitarze, wreszcie znany i szanowany francuski kompozytor Pierre Boulez dyrygował utworami Zappy na płycie The Perfect Stranger. Dwa zestawy: Shut Up 'N Play Yer Guitar i Guitar udowodniły, że gra Zappy na gitarze jest prawdziwie unikatowa, a płyta Jazz From Hell prezentowała instrumentalne kompozycje na synclavier, czerpiące inspirację z twórczości Goniona Nancarrowa. 

Z kolei potrójny album Thing-Fish zawierał „broadwayowski musical" opowiadający o AIDS, homofobii i rasizmie. Następny wielki projekt artysty'doczekał się realizacji w 1988 r.: 12-osobowy zespół grał nowe wersje starszych utworów, kompozycje instrumentalne i nowe utwory o politycznym zabarwieniu. Dokonania te zebrano odpowiednio na trzech albumach: The Best Band You Never Heard In Your Life, Make A Jazz Noise Here i Broadway The Hard Way. Muzycy odbywali próby przez trzy miesiące, a osiągnięta przez nich precyzja wykonawcza dosłownie zapierała dech w piersiach. Tym większa szkoda, że rozstali się już podczas pierwszej wspólnej trasy. 

Obok retrospektywnej serii You Can't Do That On Stage Anymore, w ramach kampanii „bij pirata!" Zappa wydał piętnaście swoich najpopularniejszych bootlegów. W Czechosłowacji, gdzie od dawna cieszył się sławą bohatera kulturowego undergroundu, został mianowany Kulturalnym Łącznikiem z Zachodem, a w 1991 r. ogłosił, że jako kandydat niezależny będzie startował w wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 1992 r. (natychmiast też otrzymał kilka listów, zawierających groźby pozbawienia go życia). Frank Zappa nigdy nie przestawał zdumiewać i zaskakiwać, zarówno jako muzyk jak i kompozytor. Zdążył też stworzyć dzieła będące rockowym dziedzictwem najbliższym twórczości Duke'a Ellingtona. 

W listopadzie 1991 r. córka artysty potwierdziła pogłoski o jego zmaganiach z rakiem prostaty. Walkę tę Zappa przegrał 4.12.1993 r. Z perspektywy czasu cała kariera Franka Zappy ukazuje muzycznego perfekcjonistę, który hołdował tylko najwyższym standardom i najwyższej technice nagraniowej. Wznowienia jego płyt w wersji kompaktowej podkreślają niezwykłą jakość oryginalnych taśm-matek i idealizm Zappy. Co więcej, obecnie w pełni zasłużenie traktowany jest jako jeden z największych gitarzystów naszych czasów. Mimo że większą część jego dokonań można łatwo odrzucić jako zbyt lekką i mało istotną, historia z pewnością dostrzeże w Zappie wyszukanego, poważnego kompozytora. Fakt, że wszystko co robił przyprawiał szczyptą niezwykłego poczucia humoru, można mu tylko poczytać za dodatkową zasługę.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't Eat The Yellow Snow/Cosmik Debris	Frank Zappa	10.1974	-	86[4]	DiscReet 1312	[written by Frank Zappa][produced by Frank Zappa]
Disco Boy/ Ms. Pinky	Frank Zappa	03.1977	-	105[4]	Warner Bros. 8342	[written by Frank Zappa,Jeff Simmons][produced by Frank Zappa]
Dancin' Fool/Baby Snakes	Frank Zappa	04.1979	-	45[8]	Zappa 10	[written by Frank Zappa][produced by Frank Zappa]
I Don't Wanna Get Drafted/Ancient Armaments	Frank Zappa	05.1980	-	106[6]	Zappa 1001	[written by Frank Zappa][produced by Frank Zappa]
Valley Girl/You Are What You Is	Frank Zappa	07.1982	-	32[12]	Barking Pumpkin 02972	[written by Frank Zappa, Moon Zappa][produced by Frank Zappa]
Cheap thrills	Frank Zappa	05.1998	83[5]	-	Rykodisc RCD 10579	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Freak Out!	The Mothers of Invention	02.1967	-	130[23]	Verve 5005	[produced by Tom Wilson]
Absolutely Free	The Mothers of Invention	07.1967	-	41[22]	Verve 5013	[produced by Tom Wilson]
We're Only in It for the Money	The Mothers of Invention	03.1968	-	30[19]	Verve 5045	[produced by Frank Zappa]
Lumpy Gravy	Frank Zappa with Abnuceals Emuukha Electric Symphony Orchestra	06.1968	-	159[5]	Verve 8741	[produced by Nick Venet]
Cruising with Ruben & the Jets	The Mothers of Invention	12.1968	-	110[12]	Verve 5055	[produced by Frank Zappa]
Mothermania	The Mothers of Invention	04.1969	-	151[9]	Verve 5068	[produced by Frank Zappa]
Uncle Meat	The Mothers of Invention	05.1969	-	43[11]	Bizarre 2024	[produced by Frank Zappa]
Hot Rats	Frank Zappa	11.1969	9[29]	173[6]	Bizarre 6356	[produced by Frank Zappa]
Burnt Weeny Sandwich	The Mothers of Invention	03.1970	17[3]	94[8]	Bizarre 6370	[produced by Frank Zappa]
Weasels Ripped My Flesh	The Mothers of Invention	09.1970	28[4]	189[3]	Bizarre 2028	[produced by Frank Zappa]
Chunga's Revenge	Frank Zappa	11.1970	43[1]	119[14]	Bizarre 2030	[produced by Frank Zappa]
Fillmore East – June 1971	The Mothers	08.1971	-	38[15]	Bizarre 2042	[produced by Frank Zappa]
200 Motels	Frank Zappa	10.1971	-	59[13]	United Artists 9956	[produced by Frank Zappa]
Just Another Band from L.A.	The Mothers of Invention	04.1972	-	85[9]	Bizarre 2075	[produced by Frank Zappa]
Waka/Jawaka	Frank Zappa	09.1972	-	157[7]	Reprise 2094	[produced by Frank Zappa]
Over-Nite Sensation	The Mothers	10.1973	-	32[50]	DiscReet 2149	[gold-US][produced by Frank Zappa]
Apostrophe (')	Frank Zappa	04.1974	-	10[43]	DiscReet 2175	[gold-US][produced by Frank Zappa]
Roxy & Elsewhere	Frank Zappa / The Mothers	10.1974	-	27[18]	DiscReet 2202	[produced by Frank Zappa]
One Size Fits All	The Mothers of Invention	07.1975	-	26[12]	DiscReet 2216	[produced by Frank Zappa]
Bongo Fury	Frank Zappa and The Mothers with Captain Beefheart	11.1975	-	66[8]	DiscReet 2234	[produced by Frank Zappa]
Zoot Allures	The Mothers of Invention	11.1976	-	61[13]	Warner 2970	[silver-US][produced by Frank Zappa]
Zappa in New York	Frank Zappa	04.1978	55[1]	57[8]	DiscReet 2290	[produced by Frank Zappa]
Studio Tan	Frank Zappa	10.1978	-	57[8]	DiscReet 2291	[produced by Frank Zappa]
Sleep Dirt	Frank Zappa	02.1979	-	175[4]	DiscReet 2292	[produced by Frank Zappa]
Sheik Yerbouti	Frank Zappa	03.1979	32[7]	21[23]	Zappa 1501	[produced by Frank Zappa]
Orchestral Favorites	Frank Zappa	06.1979	-	168[4]	DiscReet 2294	[produced by Frank Zappa]
Joe's Garage Act I	Frank Zappa	09.1979	62[3]	27[25]	Zappa 1603	[produced by Frank Zappa]
Joe's Garage Acts II & III	Frank Zappa	12.1979	75[1]	53[12]	Zappa 1502	[produced by Frank Zappa]
Tinsel Town Rebellion	Frank Zappa	05.1981	55[4]	66[11]	Barking Pumpkin 37 366	[produced by Frank Zappa]
You Are What You Is	Frank Zappa	10.1981	51[2]	93[7]	Barking Pumpkin 37 537	[produced by Frank Zappa]
Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch	Frank Zappa	06.1982	61[4]	23[22]	Barking Pumpkin 38 066	[produced by Frank Zappa]
The Man from Utopia	Frank Zappa	04.1983	87[1]	153[5]	Barking Pumpkin 38 403	[produced by Frank Zappa]
Them or Us	Frank Zappa	10.1984	53[2]	-	EMI FZD 1 [UK]	[produced by Frank Zappa]
Frank Zappa Meets the Mothers of Prevention	Frank Zappa	01.1986	-	153[6]	Barking Pumpkin 74 203	[produced by Frank Zappa]
Guitar	Frank Zappa	04.1988	82[2]	-	Zappa ZAPPA 6 [UK]	[produced by Frank Zappa]
Strictly Commercial	Frank Zappa	09.1995	45[3]	-	Rykodisc RCD 40600 [UK]	[produced by Tom Wilson]

Kenny Young

 Wokalista,gitarzysta,a znany głównie jako autor wielu popularnych piosenek pisanych m.inn. dla Herman's Hermits,Status Quo,Ronnie Dove i innych.

 

Jego najbardziej znane dzieło to utwór "Under the boardwalk" wylansowany przez grupę Drifters.Już jako dwuletnie dziecko uczył się gry na pianinie.Jego pierwszy singiel -This Must Be The Place,został wydany pod pseudonimem Yale Hunter.Wkrótce spotyka Artie Resnicka z którym wspólnie pisze piosenki.Podpisuje kontrakt z wytwórnią MGM.Jego pierwszym napisanym i wyprodukowanym hitem dla tej wytwórni była piosenka "Please Don't Kiss Me Again" w wykonaniu Charmettes.
 

Na początku lat 70-tych wydaje dwie solowe płyty-Clever dogs chase the sun [1972] i Last stage for Silverwood [1973].Po tym w 1974r zakłada ze swoim przyjacielem grupę Fox.Kiedy grupę opuszcza jej liderka i wokalista Noosha Fox,Young i Herbie Armstrong realizuja swój własny projekt-Yellow Dog.Po rozwiązaniu tego zespołu zajmuje się głównie komponowaniem,by w 1989r założyć fundację Earth Love Fund,poświeconej ochronie lasów tropikalnych.

Piosenki na listach przebojów

Billboard Hot 100 [with Arthur Resnick] Under The Boardwalk Bruce Willis 1987 59 Under The Boardwalk Drifters 1964 4 Under The Boardwalk Billy Joe Royal 1978 82 Stop the wedding Etta James 1962 34 One Kiss For Old Times' Sake Ronnie Dove 1965 14 I've Got Sand In My ShoesDrifters 1964 33 A Little Bit Of Heaven Ronnie Dove 1965 16 Please don't kiss me again Charmettes 1963 100 [solo] Only You Can Fox 1975 53 Just A Little Bit Better Hermans Hermits 1965 7 Ai no corrida Quincy Jones 1981 28 Arizona Mark Lindsay 1970 10 Don't Go Out into the Rain (You're Gonna Melt) Herman's Hermits 1967 18 UK Top 40 [with Alison Clarkson] Doin' The Do Betty Boo 19 May 1990 7 [with Arthur Resnick] Under The Boardwalk Bruce Willis 30 May 1987 2 [solo] Come Back And Shake Me Clodagh Rodgers 29 Mar 1969 3 Goodnight Midnight Clodagh Rodgers 12 Jul 1969 4 Just One More Night Yellow Dog 28 Jan 1978 8 Only You Can Fox 15 Feb 1975 3 S-S-S-Single Bed Fox 10 Apr 1976 4

Tom Waits

Ur. 7.12.1949r w Pomona w stanie Kalifornia.
Utalentowany autor tekstów, kompozytor i narrator. Działalność estradową rozpoczął pod koniec lat 60-tych, terminując poprzednio jako odźwierny w nocnym klubie w San Diego. Atmosfera lokalu, w którym zespoły smyczkowe towarzyszyły komikom i piosenkarzom country oraz specyficzny lokalny żargon wywarły spory wpływ na wczesne kompozycje artysty. Dzięki występom w programach „Amateur Hoot Nights" w klubie Troubadur w Los Angeles poznał impresaria Herba Cohena, który zaproponował mu kontrakt z nowo powstałą wytwórnią Asylum. 

Debiutancki album Closing Time, prezentował niespójną jeszcze muzykę łączącą elementy folku i bluesa z autorskimi poszukiwaniami wykonawcy. Z płyty pochodziły m.in. tematy „OF55" wykorzystany później przez The Eagles i „Martha", melodramatyczny monolog mężczyzny w średnim wieku telefonującego do swojej pierwszej miłości sprzed czterdziestu lat. Drugi longplay The Heart Of Saturday Night był dojrzalszą próbą, inspirowaną ideologią beatników z lat 50-tych oraz barowo-włóczęgowskimi doświadczeniami śpiewającego ostrym, ochrypłym głosem wykonawcy. Fascynujący, melodyjny temat tytułowy był sugestywnym obrazem życia amerykańskiej klasy robotniczej. 

Longplaye Nighthawks At The Diner (zarejestrowany podczas koncertów) i Small Change zamykały wczesny etap twórczości Waitsa, nacechowany brakiem rozgraniczenia twórczej kreacji i burzliwej autobiografii. Album Foreign Affairs zapowiadał szerszą perspektywę. Wprawdzie wpływ twórczości beatnikowskich proroków, Jacka Kerouaca i Allena Ginsberga pobrzmiewał nadal w wykonywanym wraz z Bette Midler utworze „Jack And Neal/California Here I Come" (niemal dosłowny cytat z „On The Road" Kerouaca ), jednak w pełni autorski temat „I Never Talk To Strangers" miał wkrótce zaowocować muzyką do filmu Francisa Forda Coppoli „One From The Heart" („Ten od serca"). 

Albumy Blue Valentine i Heartattack And Vine oscylowały między lirycznymi balladami a ostrym rhythm'n'bluesem, zaś aranżacje oparto w większości na surowym brzmieniu klasycznego comba. Temat „Jersey Girl", spopularyzowany też przez Bruce'a Springsteena zamknął okres współpracy Waitsa z Cohenem i wytwórnią Asylum. W 1983 r. artysta nagrał dla Island radykalny literacko i muzycznie longplay Swordfishtrombones. Egzotyczna instrumentacja i niekonwencjonalne rozwiązania rytmiczne zawdzięczały więcej pomysłom Captaina Beefhearta i kompozycjom Harry'ego Partcha niż nocom spędzanym w obskurnych motelach. 

W 1983 r. Waits był bliski wylansowania autentycznego singlowego przeboju. Tematowi „In The Neighbourhood" towarzyszył finezyjny, utrzymany w barwach sepii teledysk. Filmowe fascynacje zaowocowały rolami w „Rumble Fish" („Rozrabiaka") Francisa Forda Coppoli, ,,Down By Law" („Ścigani przez prawo") Jima Jarmuscha i „Ironweed" Hectora Babenco. Z kultowego albumu Rain Dogs pochodziły m.in. utwory „Big Black Mariah" (wykonywany z udziałem Keitha Richardsa) i „Downtown Train" (późniejszy przebój Roda Stewarta). 

Longplay Frank's Wild Years zawierał materiał ze sztuki pod tym samym tytułem napisanej wraz z małżonką Kathleen Brennan, a zainspirowanej jednym z tematów ze Swordfishtrombones. Płyta Big Time zawierała ścieżkę dźwiękową z biograficzno-koncertowego filmu reż. Chrisa Blooma, zrealizowanego w okresie niepowodzeń nowych nagrań Waitsa. 

Działalność aktorską artysta kontynuował w filmach „Candy Mountain" Roberta Franka i Rudolpha Wurlitzera, „Cold Feet" („Zimne stopy") reż. Roberta Dornheima, „The Fisher King" reż. Terry Gilliam, „Bram Stoker Dracula" Francisa Forda Coppoli, „Short Cuts" („Na skróty") Roberta Altmana i kilku innych. W 1989 r. zadebiutował jako aktor teatralny w sztuce Thomasa Babe'a, „Demon Wine". Rok później jego kompozycja „Downtown Train" stała się w interpretacji Roda Stewarta wielkim przebojem. 

W 1992 r. artysta napisał muzykę do filmu „Night On Earth", przygotował też swój kolejny autorski longplay Bone Machine. Na tym nie koniec. W tym samym roku Waits skomponował ilustrację muzyczną do widowiska scenicznego „Alicja w krainie czarów" (wystawianego w Hamburgu) i wspomógł fundację na rzecz bezdomnych w USA, nagrywając piosenkę „Brother Can You Spare A Dime". W 1993 r. zdobył w karierze nagrodę Grammy - album Bone Machine został uznany za najciekawszy w kategorii „Best Alternative Music". Ostatnią propozycją artysty jest płyta Flack Rider, do której materiał napisał wspólnie z Robertem Wilsonem i Williamem Burroughsem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In The Neighborhood/Singapore	Tom Waits	03.1986	80[2]	-	Island IS 260	[written by Tom Waits][produced by Tom Waits]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nighthawks at the Diner	Tom Waits	11.1975	-	164[6]	Asylum 1015	[silver-UK][produced by Bones Howe]
Small Change	Tom Waits	11.1976	-	89[5]	Asylum 2008	[silver-UK][produced by Bones Howe]
Foreign Affairs	Tom Waits	10.1977	-	113[8]	Asylum 1078	[produced by Bones Howe]
Blue Valentine	Tom Waits	11.1978	-	181[4]	Asylum 1117	[gold-UK][produced by Bones Howe]
Heartattack and Vine	Tom Waits	10.1980	-	96[10]	Asylum 295	[produced by Bones Howe]
Swordfishtrombones	Tom Waits	10.1983	62[3]	167[7]	Island 90 095	[silver-UK][produced by Tom Waits]
Rain Dogs	Tom Waits	11.1985	29[5]	181[7]	IUsland 90 299	[gold-US][gold-UK][produced by Tom Waits]
Franks Wild Years	Tom Waits	09.1987	20[5]	115[10]	Island 90 572	[produced by Tom Waits]
Beautiful Maladies – The Island Years	Tom Waits	06.1998	63[2]	-	Island 5245192 [UK]	-
Big Time	Tom Waits	10.1988	84[1]	152[6]	Island 90 987	[produced by Chris Blackwell,Kathleen Brennan,Tom Waits]
Bone Machine	Tom Waits	09.1992	26[3]	176[3]	Island 512 580	[produced by Tom Waits,Kathleen Brennan]
The Black Rider	Tom Waits	11.1993	47[2]	130[2]	Island 518 559	[produced by Tom Waits]
Mule Variations	Tom Waits	05.1999	9[5]	30[9]	Epitaph 86 547	[gold-US][silver-UK][produced by Kathleen Brennan, Tom Waits]
Blood Money	Tom Waits	05.2002	21[3]	32[6]	Anti 86 629	[produced by Kathleen Brennan, Tom Waits]
Alice	Tom Waits	05.2002	20[3]	33[6]	Anti 86 632	[produced by Kathleen Brennan, Tom Waits]
Real Gone	Tom Waits	10.2004	-	28[6]	Anti 86 678	[silver-UK][produced by Kathleen Brennan, Tom Waits]
Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards	Tom Waits	12.2006	49[1]	74	Anti 66772 [UK]	[gold-US][produced by Kathleen Brennan, Tom Waits]
Glitter and Doom Live	Tom Waits	12.2009	76[1]	63	Anti 270532 [UK]	[produced by Kathleen Brennan, Tom Waits]
Bad as Me	Tom Waits	10.2011	10[4]	6	Anti ANTI 71512 [UK]	[produced by Tom Waits, Kathleen Brennan]

Titanic

Zespół założony w Norwegii w 1970 r.. W jego składzie znaleźli się pochodzący z Oslo muzycy: Kjell Asperud (śpiew, instr. perkusyjne), Johnny Loseth (gitara), Kenny Aas (organy, bas) i John Lorek (perkusja). Dołączył do nich także brytyjski wokalista Roy Robinson. Po dokooptowaniu do składu basisty Ariki Siggsa, Aas skoncentrował się wyłącznie na organach. 

Członkowie Titanic rozpoczęli działalność całą serią koncertów; otrzymali również zaproszenie do występu na festiwalu filmowym w Cannes, kiedy prezentowano tam film dokumentalny o słynnym festiwalu Woodstock. W konsekwencji muzycy osiedli na stałe we Francji, gdzie zdobyli dużą popularność i w 1971 r. weszli na listę przebojów z kompozycją „Sultana". Prezentowana na debiutanckim albumie Titanic. muzyka wypełniała lukę pomiędzy hard rockiem a dużo lżejszą muzyką pop. Kompozycje zespołu łączyły w sobie ciężkie brzmienie organów z chwytliwymi melodiami i tanecznymi rytmami. 

Znalazło to swój wyraz także i na drugim longplayu Sea Wolf (z 1972 r.). Przed przystąpieniem do pracy nad trzecim albumem, Eagle Rock szeregi grupy zasiliła grająca na instrumentach klawiszowych Helge Groslie, zastępując Kenny'ego Aasa. Wtedy też zdominowane przez ograny brzmienie zastąpiły mocne gitarowe riffy. Jednak brak większych przebojów sprawił, że popularność grupy zaczęła maleć. 

Do kolejnych zmian składu doszło w 1975 r., kiedy to miejsce Groslie i Lorcka zajęli John Williams (gitara, bas, śpiew) i Andrew Railston (perkusja). W tym składzie Titanic zarejestrowali longplay Ballad Of A Rock'n'Roll Loser (z 1975 r.) i Return Of Drakkar (z 1978 r.). Nie widząc jaśniejszych perspektyw, pod koniec lat 70-tych muzycy podjęli decyzję o rozwiązaniu grupy.
 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sultana/Sing Fool Sing	Titanic	09.1971	5[12]	-	CBS 5365	[written by Titanic ]