Z archiwum...rocka : Norwegia

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Norwegia. Pokaż wszystkie posty

środa, 18 grudnia 2024

Trucks

Trucks to krótkotrwały brytyjsko-norweski zespół pop-punkowy, którego najpopularniejszym wydawnictwem był singiel z 2002 r. „It's Just Porn Mum”. Singiel znalazł się w pierwszej piątce przebojów w Norwegii i osiągnął 35. miejsce na liście UK Singles Chart. W teledysku wystąpił Ron Jeremy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It's Just Porn Mum/Trouble	Trucks	10.2002	35[2]	-	Gut CDGUT 43	[written by Hans Petter Aaserud, Shridhar Solanki,Trucks][produced by Kai Robøle,Kenneth M. Lewis]

środa, 9 października 2024

Kings of Convenience

Kings of Convenience to indie folk-popowy duet z Bergen w Norwegii, w którego skład wchodzą Erlend Øye i Eirik Glambek Bøe.

Øye i Bøe urodzili się w 1975 roku (Øye 21 listopada, a Bøe 25 października) i znają się od czasu, gdy poznali się w tej samej klasie w szkole. Ich pierwszą muzyczną współpracą był komediowy rap o nauczycielu. W wieku szesnastu lat grali razem w zespole Skog („las”) z dwoma innymi przyjaciółmi, wydając jedną EP-kę, Tom Tids Tale, zanim się rozpadli i później utworzyli duet Kings. Duet podpisał kontrakt z amerykańską wytwórnią Kindercore po występie na europejskich festiwalach latem 1999 roku.

Po pobycie w Londynie w 2001 roku wydali swój debiutancki album Quiet Is the New Loud. Album został wyprodukowany przez producenta Coldplay, Kena Nelsona. Album odniósł duży sukces i nawet dał nazwę niewielkiemu ruchowi muzyków w pop undergroundzie (w tym akustycznym współczesnym, takim jak Turin Brakes), którzy czerpali inspirację od Elliota Smitha, Belle & Sebastian i Simona & Garfunkela i skupiali się na bardziej subtelnych melodiach i przesłaniach. Kings of Convenience zainspirował również indyjski duet muzyczny Parekh & Singh. Versus, album z remiksami utworów z Quiet Is the New Loud, ukazał się wkrótce potem.

Po tym przełomowym roku niewiele było słychać o zespole. Øye spędził kilka następnych lat mieszkając w Berlinie i tworząc solowy materiał, wydając muzykę w ramach serii DJ Kicks, a także solowy album zatytułowany Unrest. Miał również projekt poboczny o nazwie The Whitest Boy Alive. Dopiero w 2004 roku ukazał się następny album Kings Riot on an Empty Street. Teledysk do „I'd Rather Dance With You”, drugiego singla z albumu, znalazł się na szczycie europejskiej listy MTV jako najlepszy teledysk 2004 roku. Album zawierał również wkład Feista. W styczniu 2008 roku zespół zagrał koncerty w północnonorweskich miastach Tromsø, Svolvær i Bodø oraz szwedzkim mieście Umeå, a także koncert w sierpniu w Sztokholmie. Następnie zespół koncertował w Ameryce Północnej, Ameryce Łacińskiej i Europie, w tym w Bostonie, Nowym Jorku, Toronto, Detroit; w Ameryce Łacińskiej w Meksyku, Kolumbii, Argentynie, Peru, Brazylii i Chile, gdzie wystąpił w Santiago z lokalnym muzykiem Javierą Meną, który później otwierał ich w Hiszpanii i Portugalii. Przystanki w Europie obejmują Włochy, Szwajcarię i Hiszpanię. Podczas niektórych przystanków trasy w Ameryce pojawili się z zespołem Franklin for Short, który dołączył do nich na scenie, aby wykonać kilka porywających numerów.

Ich trzeci album, zatytułowany Declaration of Dependence, ukazał się 20 października 2009 r. W czerwcu 2012 r. zespół wystąpił na festiwalach Primavera Sound w Barcelonie i Porto. W 2017 r. Eirik wydał album zatytułowany „Analog Dance Music” ze swoim drugim zespołem Kommode. W marcu 2019 r. Kings of Convenience dostarczyli aktualizację dotyczącą ich nadchodzącego (czwartego) albumu, stwierdzając, że „piosenki zostały napisane, a nawet wykonane na żywo, ale kiedy próbowaliśmy nagrać je w 2016/2017 r. z różnych powodów, wyniki po prostu nie były wystarczająco dobre w tym czasie ja (Erlend) nie miałem już energii, aby włożyć w to więcej. 2018 r. był rokiem ładowania baterii i teraz planujemy spróbować ponownie”.

30 kwietnia 2021 roku Kings of Convenience wydali nową piosenkę „Rocky Trail” po 12 latach bez publikowania muzyki jako duet. Poinformowali również za pośrednictwem swoich oficjalnych kanałów społecznościowych, że ich czwarty album studyjny, Peace or Love, został wydany 18 czerwca 2021 roku przez EMI.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Winning a Battle, Losing the War	Kings of Convenience	02.2001	78[1]	-	Source SOURCDS 018	[written by Kings of Convenience][produced by Ken Nelson, Kings Of Convenience]
Toxic Girl	Kings of Convenience	04.2001	44[2]	-	Source SOURCDS 1025	[written by Eirik Glambek Bøe and Erlend Øye][produced by Ken Nelson, Kings Of Convenience]
Failure	Kings of Convenience	07.2001	63[2]	-	Source SOURCD 032	[written by Kings of Convenience][produced by Kings Of Convenience]
Misread	Kings of Convenience	06.2004	83[1]	-	Source SOUR 098	[written by Kings of Convenience][produced by David Bertolini, Kings Of Convenience]
I'd Rather Dance with You	Kings of Convenience	09.2004	60[2]	-	Source SOURCDX 102	[written by Kings of Convenience][produced by David Bertolini, Kings Of Convenience]
Know How	Kings of Convenience feat. Feist	03.2005	86[1]	-	Source SOUR 105	[written by Feist, Kings Of Convenience][produced by Davide Bertolini, Kings Of Convenience]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Quiet Is the New Loud	Kings of Convenience	02.2001	72[6]	-	Source SOURCD 019	[silver-UK][produced by Kings of Convenience, Ken Nelson]
Versus	Kings of Convenience	11.2001	135[1]	-	Astralwerks ASW 11235	[produced by Four Tet]
Riot on an Empty Street	Kings of Convenience	07.2004	49[4]	-	Source CDSOUR 099	[silver-UK][produced by Kings of Convenience, Davide Bertolini]
Declaration of Dependence	Kings of Convenience	10.2009	69[2]	-	Virgin CDV 3062	[produced by Davide Bertolini,Robert Jønnum,Kings of Convenience]
Peace or Love	Kings of Convenience	07.2021	26[1]	-	EMI EMICDX 2038	[produced by Kings of Convenience,Antonio Pulli,Cristian Heyne,Davide Bertolini,Kalle Gustafsson Jerneholm,Phil Weinrobe,Robert Jønnum]

sobota, 1 czerwca 2024

Titanic

Zespół założony w Norwegii w 1970 r.. W jego składzie znaleźli się pochodzący z Oslo muzycy: Kjell Asperud (śpiew, instr. perkusyjne), Johnny Loseth (gitara), Kenny Aas (organy, bas) i John Lorek (perkusja). Dołączył do nich także brytyjski wokalista Roy Robinson. Po dokooptowaniu do składu basisty Ariki Siggsa, Aas skoncentrował się wyłącznie na organach.

Członkowie Titanic rozpoczęli działalność całą serią koncertów; otrzymali również zaproszenie do występu na festiwalu filmowym w Cannes, kiedy prezentowano tam film dokumentalny o słynnym festiwalu Woodstock. W konsekwencji muzycy osiedli na stałe we Francji, gdzie zdobyli dużą popularność i w 1971 r. weszli na listę przebojów z kompozycją „Sultana". Prezentowana na debiutanckim albumie Titanic. muzyka wypełniała lukę pomiędzy hard rockiem a dużo lżejszą muzyką pop. Kompozycje zespołu łączyły w sobie ciężkie brzmienie organów z chwytliwymi melodiami i tanecznymi rytmami.

Znalazło to swój wyraz także i na drugim longplayu Sea Wolf (z 1972 r.). Przed przystąpieniem do pracy nad trzecim albumem, Eagle Rock szeregi grupy zasiliła grająca na instrumentach klawiszowych Helge Groslie, zastępując Kenny'ego Aasa. Wtedy też zdominowane przez ograny brzmienie zastąpiły mocne gitarowe riffy. Jednak brak większych przebojów sprawił, że popularność grupy zaczęła maleć.

Do kolejnych zmian składu doszło w 1975 r., kiedy to miejsce Groslie i Lorcka zajęli John Williams (gitara, bas, śpiew) i Andrew Railston (perkusja). W tym składzie Titanic zarejestrowali longplay Ballad Of A Rock'n'Roll Loser (z 1975 r.) i Return Of Drakkar (z 1978 r.). Nie widząc jaśniejszych perspektyw, pod koniec lat 70-tych muzycy podjęli decyzję o rozwiązaniu grupy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sultana/Sing Fool Sing	Titanic	09.1971	5[12]	-	CBS 5365	[written by Titanic ]

środa, 10 stycznia 2024

Alan Walker

Alan Olav Walker (ur. 24 sierpnia 1997r w Northampton) - norweski producent muzyczny i DJ.

Początkowo występował pod pseudonimem DJ Walkzz, pod którym wydawał single w latach 2012–2013. Następnie zaczął posługiwać się w mediach imieniem i nazwiskiem. W 2015 zaprezentował singiel „Faded”, który stał się międzynarodowym przebojem, docierając na szczyt listy przebojów w 10 krajach i zdobywając liczne certyfikaty sprzedaży także w serwisie YouTube, w którym zdobył ogromną popularnością (ponad 12 mld wyświetleń do stycznia 2023r).

Popularnością na świecie cieszyły się również jego dwa single z 2016r, „Sing Me to Sleep” i „Alone" , jak również singiel z 2018 „All Falls Down” z gościnnym udziałem Noah Cyrus. W 2018 wydał debiutancki album studyjny pt. Different World, z którym dotarł do pierwszego miejsca listy najchętniej kupowanych płyt w Norwegii i Finlandii.

Laureat trzech Europejskich Nagród Muzycznych MTV dla najlepszego norweskiego wykonawcy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Faded	Alan Walker	02.2016	7[42]	80[8]	Relentless NOG 841549020	[3x-platinum-UK][3x-platinum-US][written by Alan Walker,Jesper Borgen,Anders Frøen,Gunnar Greve Pettersen][produced by Alan Walker,Jesper Borgen,Mood Melodies]
Sing Me to Sleep	Alan Walker	06.2016	95[1]	-	Relentless NOG 841611010	[gold-US][written by Alan Walker,Iselin Solheim,Jesper Borgen,Anders Frøen,Gunnar Greve Pettersen,Thomas La Verdi,Magnus Bertelsen][produced by Alan Walker,Jesper Borgen,Mood Melodies]
All Falls Down/td>	Alan Walker with Noah Cyrus and Digital Farm Animals featuring Juliander	12.2017	87[7]	-	Relentless NOG 841715010	[silver-UK][gold-US][written by Alan Walker,Anders Frøen,Richard Boardman,Pablo Bowman,Daniel Boyle,Sarah Blanchard,Nicholas Gale][produced by Walker,Mood Melodies,The Six,Gunnar Greve ,Chris "TEK" O'Ryan ,Jenna Andrews ,Alex Holmberg ]

środa, 6 września 2023

Nico & Vinz

Nico & Vinz to norweski duet składający się z Kahouly Nicolay „Nico” Sereba z Holmlia w Oslo i Vincenta „Vinzy V” Dery z Lambertseter w Oslo. Powstały w 2010 roku jako Envy, ale pod koniec 2012 roku zmienili nazwę na Nico & Vinz. Są powszechnie kojarzeni z ich największym hitem „ Am I Wrong ”, który zajął 2. miejsce w Norwegii, Danii i Szwecji oraz 1. w Wielkiej Brytanii.

Formacja i debiutancka składanka Nicolay Sereba pochodzenia norwesko-Wybrzeża Kości Słoniowej i Vincent Dery pochodzenia Ghany stworzyli swoją muzykę jako połączenie tak różnorodnych gatunków, jak pop, reggae i soul, będąc narażeni na różne muzyczne wpływy swoich rodziców, z którymi odbywali powtarzające się podróże na zachodnie wybrzeże Afryki.Duet powstał jako Envy swoim głównym debiutem na festiwalu Emergenza w 2011 roku. Zdobyli pierwsze miejsce na światowym „Emergenza Final” Taubertal Open Air Festival dla nowych, wschodzących artystów. Po tym sukcesie duet wydał mixtape Dreamworks: Why Not Me pod nazwą Envy. Materiały udostępniono także w Internecie za pośrednictwem WiMP. Sereba mówi po angielsku, norwesku i francusku. Dery mówi po angielsku, norwesku i dagaare.

W czerwcu 2011 roku duet wydał swój debiutancki singiel „One Song” pod nazwą Envy. Piosenka zadebiutowała na 19. miejscu na norweskiej liście przebojów singli. Envy wydał swój debiutancki album studyjny The Magic Soup and the Bittersweet Faces 27 kwietnia 2012 roku, osiągając 37. miejsce na norweskiej liście albumów. „One Song” został wydany jako główny singiel z albumu, który zajął 19. miejsce na norweskiej liście przebojów singli. Następnie ukazał się „Go Loud” wydany jako kolejny drugi i ostatni singiel z albumu.

W kwietniu 2013 roku wydali „Am I Wrong” po tym, jak duet zmienił nazwę z Envy na Nico & Vinz, w koordynacji z podpisaniem kontraktu z Warner Bros. Records w Stanach Zjednoczonych, aby uniknąć pomylenia z innymi artystami o podobnym nazwisku. Wraz z międzynarodowym sukcesem singla duet zmienił napisy końcowe singla na nową przyjętą nazwę. Piosenka zadebiutowała na 2. miejscu na norweskiej liście przebojów singli, a także na 2. miejscu na duńskiej liście przebojów singli i na 2. miejscu na szwedzkiej liście przebojów singli. Osiągnął także numer jeden na liście Top 40 głównego nurtu. Następnie wydano kolejne wydawnictwo „In Your Arms”, które również pojawiło się na listach przebojów w Norwegii, Danii i Szwecji. Teledysk do „Am I Wrong” wyreżyserował i zmontował kompozytor afrykańskiej muzyki folkowej Kavar Singh. Teledysk do „Am I Wrong” został nakręcony w Botswanie i przy Wodospadach Wiktorii pomiędzy Zambią a Zimbabwe. Został on opracowany w ramach celowej próby przedstawienia pozytywnej strony Afryki, podczas gdy obraz kontynentu zbyt często jest pogrążony w negatywnych doniesieniach prasowych. Teledysk został wydany w serwisie YouTube 20 czerwca 2013 r.

Na początku 2014 roku Nico & Vinz otrzymali nagrodę European Border Breakers Award (EBBA) na festiwalu Eurosonic, wystąpili na rozdaniu nagród Spellemann Awards, odbyli trasę po Skandynawii i wypuścili na całym świecie „Am I Wrong”. Kiedy „Am I Wrong” zadebiutowało w amerykańskim radiu w kwietniu 2014 r., było to najczęściej dodawane nagranie w głównym nurcie radiowym i osiągnęło 4. miejsce na liście Billboard Hot 100. Zagrali „Am I Wrong” na festiwalu muzycznym iHeartRadio w Las Vegas, a także w programie telewizyjnym Dancing with the Stars w Los Angeles. Ich album Black Star Elephant został wydany we wrześniu 2014 r., a singiel „When the Day Comes” w październiku 2014 r.

Nico i Vinz pojawili się w utworze z albumu Davida Guetty Listen z 2014 roku, zatytułowanego „Lift Me Up”, wraz z południowoafrykańską grupą Ladysmith Black Mambazo. Ich piosenka „Find a Way” z udziałem Emmanuela Jala pojawia się w filmie The Good Lie . „When the Day Comes” pojawia się w grze EA Sports FIFA 15.

W październiku 2015 roku duet wydał EPkę Cornerstone. „That's How You Know” z udziałem Kid Inka i Bebe Rexha został wydany jako pierwszy singiel z EP i zajął 2. miejsce w Norwegii i Australii. Wystąpili także w piosence Alesso „I Wanna Know”. Następnie Nico i Vinz wydali w styczniu 2016 r. „Hold It Together”, który pochodzi z ich trzeciego albumu studyjnego, którego premiera ma nastąpić później w 2016 r. Drugim singlem z Cornerstone był „Praying to a God”. W listopadzie 2017 Nico & Vinz wydali nową EP-kę Elephant In The Room zawierającą nowe single „Intrigued” i „Listen”. Pracują nad nową płytą, jak powiedzieli w 2019 roku w podcaście LipRoll.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Am I Wrong	Nico & Vinz	07.2014	1[2][40]	4	Warner Bros USWB 11304681	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by William Wiik Larsen,Nico Sereba,Vincent Dery,Abdoulie Jallow][produced by William Wiik Larsen]
In Your Arms	Nico & Vinz	12.2014	90[1]	72	Warner Bros USWB 11402584	[written by William Wiik Larsen,Nico Sereba,Vincent Dery][produced by William Wiik Larsen]
That's How You Know	Nico & Vinz featuring Kid Ink and Bebe Rexha	07.2015	-	120	Warner Bros	[written by Julia Michaels,Vincent Dery,Kid Ink,Nicolay Sereba][produced by Warren "Oak" Felder]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Black Star Elephant	Nico & Vinz	09.2014	-	45	Warner Bros. 9362-49327-8	[produced by Vincent Dery, Thomas Eriksen ,Amanuel Kidane , William "Will IDAP" Wiik Larsen, Magnus "Magnify" Martinsen, Stargate, Kouame Sereba, Kahouly Nicolay, Sereba , Raymond Sereba Petter "Walther" Walthinsen]

sobota, 13 maja 2023

Annie

Annie, właśc. Anne Lilia Berge Strand (ur. 21 listopada 1977r w Trondheim) - norweska piosenkarka pop i didżejka z Bergen.

Od 1993 członkini dziewczęcej grupy indierockowej Suitcase. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczęła działalność jako DJ, zapoznając się z lokalną sceną muzyki tanecznej. W tym okresie poznała Tore Andreasa Kroknesa, przyszłego chłopaka i zarazem współtwórcę wczesnych singli Annie. Pierwszy singel Greatest Hit, wykorzystujący fragment przeboju Madonny Everybody wydała w 1999r. Kolejny - I Will Get On - dwa lata później w 2001. W tym samym roku zmarł Tore Kroknes (w wieku 23 lat) na skutek problemów z układem krążenia.

Po okresie depresji powróciła do działalności muzycznej. W marcu 2003 roku podpisała kontrakt z brytyjską wytwórnią 679 Recordings, następnie nawiązała współpracę z producentem Richardem X (udzielając się wokalnie na Just Friends z płyty X-Factor Volume 1). Dalsza współpraca zaowocowała wydaniem we wrześniu 2004 roku singla Chewing Gum (m.in. 25 miejsce na brytyjskiej liście przebojów) oraz debiutanckiego albumu Anniemal. Została nagrodzona kilkoma nagrodami norweskiego przemysłu muzycznego.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Greatest Hit	Annie	12.2000	142[1]	-	Loaded LOAD 069	[written by Annie, Tore Kroknes][produced by Annie, Erot]
Greatest Hit	Annie	03.2002	100[2]	-	Loaded LOAD 070	[written by Annie, Tore Kroknes][produced by Annie, Erot]
I Will Get On	Annie	08.2003	196[1]	-	Loaded LOAD 095	[written by Richard X, Hannah Robinson][produced by Richard X]
Chewing Gum	Annie	09.2004	25[3]	-	679 Records L075	[written by Annie, Tore Kroknes][produced by Annie, Erot]
Heartbeat/Kiss Me	Annie	03.2005	50[2]	11.Hot Dance/Disco	679/Locked On L091	[written by Annie, Svein Berge, Torbj?rn Brundtland][produced by Berge, Brundtland]
I Know UR Girlfriend Hates Me	Annie	07.2008	54[2]	-	Island 1779586	[written byAnnie, Richard X, Hannah Robinson][produced by Richard X]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Anniemal	Annie	03.2005	101[2]	-	679 Recordings 50467-4723-1	[produced by Annie, Veikka Ercola, Timo Kaukolampi, Richard X, Röyksopp, Yngve Saetre]
Don't Stop	Annie	10.2009	126[1]	-	Smalltown Supersound STS178CD	[produced by Annie, Richard X, Timo Kaukolampi, Xenomania, Paul Epworth]

poniedziałek, 24 kwietnia 2023

A1

A1 to brytyjsko - norweski zespół założony w 1998 roku. Pierwotny skład składał się z Paula Marazzi , Christiana Ingebrigtsena , Marka Reada i Bena Adamsa . Ingebrigtsen pochodzi z Oslo w Norwegii , podczas gdy pozostali członkowie pochodzą z Londynu .

Ich debiutancki singiel „ Be the First to Believe ” wszedł na szóstą pozycję brytyjskiej listy singli w połowie 1999 roku. Osiągnęli sukces na listach przebojów w Wielkiej Brytanii i innych częściach świata pod koniec lat 90-tych i na początku XXI wieku, zwłaszcza w Azji Południowo-Wschodniej . W Wielkiej Brytanii zdobyli dwa pierwsze miejsca i sześć innych hitów z pierwszej dziesiątki, z których siedem zostało napisanych przez zespół. Oprócz tego zdobyli także nagrodę BRIT Award za „British Breakthrough Act” w 2001 roku. Kierował nimi menadżer zespołu Tim Byrne, który również założył Steps .

Marazzi opuścił zespół w 2002 roku z powodów osobistych. Trzej pozostali członkowie zdecydowali się następnie rozstać z powodu zmęczenia byciem w trasie przez większą część czterech lat z rzędu.

W grudniu 2009 roku Ingebrigtsen, Read i Adams zreformowali a1 bez Marazziego w Norwegii na serię koncertów w Christiania Theatre w Oslo . Od czasu ich powrotu wydali nowe single, a także czwarty i piąty album studyjny, Waiting for Daylight w 2010 roku i Rediscovered w 2012 roku.

W 2014 roku A1 pojawił się w filmie dokumentalnym ITV2 The Big Reunion wraz z innymi zespołami, takimi jak Eternal , Damage , Girl Thing , 3T oraz nowym zespołem o nazwie 5th Story , w skład którego wchodzą Dane Bowers (z Another Level ), Gareth Gates , Kenzie ( z Blazin' Squad ), Kavana i Adam Rickitt .

W 2017 roku Marazzi spotkał się ze swoimi byłymi kolegami z zespołu w Newcastle po 15-letniej nieobecności i pojawi się na ich 20-leciu trasy koncertowej.

Paul Marazzi , który przegapił nabór dla Steps , spotkał Tima Byrne'a w 1998 roku, aby porozmawiać o utworzeniu drugiej grupy. Odbyły się przesłuchania, podczas których rekrutowano Christiana Ingebrigtsena , Marka Reada i Bena Adamsa , a zespół został utworzony przez zespół zarządzający Byrne'a i Vicky Blood.

A1 podpisał kontrakt z Columbia Records w lutym 1999 i wydał „ Be the First to Believe ” latem 1999. W listopadzie wydali Here We Come , który osiągnął 4. miejsce w Norwegii i miał cztery single z pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii.

W 2000 roku osiągnęli dwa numery jeden z utworami „ Take On Me ” i „ Same Old Brand New You ”. Teledysk do ich siódmego singla, „ No More ”, został nakręcony w Singapurze , kiedy byli tam w trasie. W 2001 roku zespół rozpoczął masową trasę koncertową po Azji, gdzie został bardzo dobrze przyjęty. Podczas podpisywania podpisów w centrum handlowym w Indonezji cztery nastolatki zginęły w panice.W 2001 roku firma Sony Music uruchomiła płatną subskrypcję usługi a1 o nazwie „Dostęp do wszystkich obszarów”, pierwszą dla artysty podpisanego z firmą. Była to wczesna wersja sieci społecznościowej umożliwiającej fanom spotykanie się i czatowanie online.

Ich trzeci album, Make It Good, zmienił kierunek, ale miał być ich ostatnim projektem studyjnym. W dniu 8 października 2002 r. Marazzi opuścił grupę, powołując się na powody osobiste , a następnie a1 postanowił się rozdzielić.W styczniu 2004 roku w Azji ukazał się album Best of A1 ; kompilacja zawierająca wszystkie ich single, dwa niepublikowane wcześniej nagrania koncertowe i trzy ekskluzywne strony B. W 2009 roku, po pojawieniu się Adamsa w Celebrity Big Brother , zespół wydał swoje największe przeboje w Wielkiej Brytanii.

W 2005 roku Adams wydał swój pierwszy solowy singiel „Sorry”, który zajął 18. miejsce na brytyjskiej liście singli. Adams również miał nagrać album, ale rozstał się ze swoją wytwórnią płytową. W 2009 roku pojawił się jako uczestnik Celebrity Big Brother , ostatecznie zajmując piąte miejsce. Przyciągnął wiele uwagi później w tym samym roku, kiedy pozował nago na okładkę Attitude .

W 2003 roku Ingebrigtsen rozpoczął również karierę solową, a jego pierwszy solowy singiel „ In Love With an Angel ” został wydany w 2004 roku. Singiel utrzymywał się w pierwszej dziesiątce norweskiej listy singli przez prawie trzy miesiące. Po piosence szybko pojawił się „Things Are Gonna Change”, który stał się ostatnim solowym singlem Ingebrigstena, zanim przeniósł się do innych obszarów showbiznesu.

W 2002 roku Read skupił się na zostaniu autorem piosenek dla innych artystów, po podpisaniu kontraktu z Metrophonic. Read pisał dla takich artystów jak Charlotte Church , Boyzone , Michael Bolton , Robin Gibb i The Hollies . Read wydał swój debiutancki solowy singiel „Greatest Lady in My Life ” 2 marca 2009 roku. Jego debiutancki solowy album Peace at Last został wydany w czerwcu 2009 roku.

Kilka miesięcy po odejściu z zespołu Marazzi wraz z Jo Good gościł Fundację Dziecięcą Andy'ego Cole'a (obecnie All Star Kids) . Odrzucił ofertę występu w Jestem gwiazdą… Zabierz mnie stąd! w 2004 roku. Pod koniec 2005 roku założył zespół soulowo-rockowy w Sunderland w północno-wschodniej Anglii o nazwie Snagsby. Opuścił zespół na początku 2009 roku. Następnie Marazzi rozpoczął pracę w The George Hotel w Whitby jako klubowy DJ.
W listopadzie 2008 pozostali członkowie zespołu utworzyli konto na MySpace , aby na bieżąco informować fanów o ich obecnej sytuacji. Latem 2009 roku zespół oficjalnie ogłosił, że nie tylko ma się zreformować, ale w grudniu tego roku zagrać serię koncertów w Oslo. Marazzi napisał na swoim Facebooku, że życzył im powodzenia, gdy dowiedział się o ponownym spotkaniu swoich byłych kolegów z zespołu w programie telewizyjnym w Norwegii. W ogłoszeniu podano również, że pierwszy nowy singiel zespołu od siedmiu lat, „ Take You Home ”, zostanie wydany za pośrednictwem iTunesw Norwegii 2 listopada. Singiel wszedł na listę Norway Singles Chart na 9. miejscu, na podstawie sprzedaży plików do pobrania.

Pod koniec 2009 roku ogłoszono, że zespół będzie rywalizował o reprezentowanie Norwegii w Konkursie Piosenki Eurowizji 2010 , wydając drugi singiel zespołu od czasu ich reformacji, „ Don't Wanna Lose You Again ”.Piosenka zadebiutowała na 4. miejscu norweskiej listy singli. Zespół dotarł do ogólnopolskiego finału konkursu i zajął drugie miejsce.Zespół dokonał oficjalnego powrotu do Wielkiej Brytanii w sylwestra, występując w The Heaven w Londynie. W marcu 2010 roku zespół wyruszył w światową trasę koncertową, która rozpoczęła się w Norwegii, występami w Oslo, Stavanger, Kristiansand, Bergen, Trondheim i Haugesund. Jesienią 2010 roku trasa koncertowa rozszerzyła się na Europę i ROTW. Pierwszy nowy album studyjny zespołu od 2002 roku ukazał się 11 października 2010 roku i zawiera single „Take You Home”, „Don't Wanna Lose You Again ”,"In Love and I Hate It" i "Waiting for Daylight".

W październiku 2011 roku grupa pojawiła się w telewizji OK Channel 5 , aby promować swój brytyjski powrót w O2 Academy Islington 31 października 2011 roku. Koncert otrzymał pozytywne recenzje z witryn takich jak This Must Be Pop . 18 listopada 2011 roku zespół wydał nowy singiel „ Another Year Gone ”. 28 lutego 2012 roku grupa wystąpiła na Singapore Indoor Stadium z Blue i Jeffem Timmonsem z 98 Degrees . Koncert nosił tytuł „The Greatest Hits Tour: Blue, Jeff Timmons of 98 Degrees and a1 - Live in Singapore”. W ramach trasy koncertowej odwiedzili także Dżakartę w Indonezji i Manilę na Filipinach . 8 maja 2012 roku zespół ogłosił wydanie nowego singla „ Just Three Words ”, będącego duetem z Annie Khalid .

W grudniu 2013 roku ogłoszono, że A1 pojawi się, ponownie bez Marazziego, w filmie dokumentalnym itv2 The Big Reunion . W październiku 2014 roku A1 wraz z innymi zespołami z programu telewizyjnego Blue , Five , Damage , 3T , 911 i nowym zespołem o nazwie 5th Story odbyli wspólną trasę koncertową w październiku 2014 roku. Trasa nosiła nazwę The Big Reunion Boy band Tour 2014 .

3 października 2014 roku A1 wystąpił w norweskim programie „The Hit”, zdecydował się wykonać piosenkę Critical Love napisaną przez Mathilde Johnson i po wygranej stał się ich najnowszym singlem.

Ich najnowsze albumy Waiting for Daylight i Rediscovered ukazały się w Wielkiej Brytanii 12 czerwca 2015 r.
22 lipca 2017 roku Paul Marazzi spotkał się w Newcastle ze swoimi byłymi kolegami z zespołu. Na Instagramie zespołu grupa zamieściła zdjęcie z oryginalnymi członkami: Benem Adamsem , Christianem Ingebrigtsenem , Markiem Readem i Paulem Marazzim. Kolejny post na stronie zespołu na Facebooku sugerował, że mogą się zreformować do „One last song… or 2 or 3”. Zdjęcie zostało opublikowane 17 września 2017 r., dzień po tym, jak Ben Adams zamieścił zdjęcie jego i Paula na backstage'u Flashdance The Musical Tour w Sunderland.

23 maja 2018 roku ogłoszono, że z Marazzi na pokładzie zagrają zestaw koncertów w Azji Południowo-Wschodniej. Zostało to ogłoszone za pośrednictwem ich strony na Twitterze i Facebooku.
12 października 2018 roku wydali swój pierwszy singiel ze wszystkimi członkami od czasu odejścia Marazziego i rozwiązania grupy 16 lat wcześniej. Piosenka nosi tytuł „ Armour ”.

27 lutego 2019 roku grupa ogłosiła swój pierwszy powrót do Wielkiej Brytanii, pierwszy koncert na żywo z oryginalnym składem od 15 lat. Pokaz odbędzie się w O2 Academy Islington w Londynie 1 listopada 2019 r.

W 2021 roku A1 wydało swój singiel „Spiders”, napisany przez czterech członków zespołu.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Be the first to believe	A1	06.1999	6[15]	-	Columbia 6674225	[written by Cunnah, Peter/Adams, Ben Guitar /Ingebrigtsen, Christian/Read, Mark/Marazzi, Paul ][produced by Metro]
Summertime of our lives	A1	09.1999	5[12]	-	Columbia 6678322	[written by Cunnah, Peter/Adams, Ben Guitar /Ingebrigtsen, Christian/Read, Mark/Marazzi, Paul ][produced by Peter Cunnah, Ben Adams, Christian Ingebrigtsen, Mark Read]
Everytime /Ready or not	A1	11.1999	3[16]	-	Columbia 6681872	[written by Peter Cunnah, Ben Adams, Christian Ingebrigtsen, Paul Marazzi, Mark Read][produced by Metro]
Like a rose	A1	02.2000	6[29]	-	Columbia 6689032	[written by Steve Mac, Wayne Hector, Ben Adams][produced by Steve Mac]
Take on me	A1	09.2000	1[1][28]	-	Columbia 669747 1	[silver-UK][written byPal Waaktaar/Magne Furuholmen/Morten Harket][produced by Metro]
Same old brand new you	A1	11.2000	1[1][20]	-	Columbia 670520 2	[silver-UK][written by Eric Foster White, Ben Adams, Christian Ingebrigtsen, Mark Read][produced by Eric Foster White]
No more	A1	02.2001	6[35]	-	Columbia 6708742	[written by Stevie Bensusen, Claudio Cueni, Lindy Robbins, Damon Sharpe][produced by Stevie Bensusen, Claudio Cueni, Cutfather & Joe]
Caught in the middle	A1	02.2002	2[32]	-	Columbia 672232	[silver-UK][written by Ben Adams, Paul Marazzi, Chris Porter, Rick Mitra][produced by Mike Hedges]
Make it good/High And Dry	A1	05.2002	11[16]	-	Columbia 672618 2	[written by Ben Adams, Christian Ingebrigtsen, Mark Read] [produced by A1]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here we come	A1	12.1999	20[19]	-	Columbia 4961362	[gold-UK][Producers: A1, Metro, Steve Mac ]
A list	A1	12.2000	14[19]	-	Columbia 5011952	[gold-UK][Producers: Chris Porter, Stevie Bensusen, Claudio Cueni, Graham Stack, Mark Taylor, Riprock 'n' Alex G, Jacques Goldman, Roland Ramonelli, Tom Nichols, Peter Cunnah, Andrew Frampton]
Make It Good	A1	06.2002	15[4]	-	Columbia 508221 2	[produced by Mike Hedges,Ash Howes,Ger McDonnell,Chris Blair,Ian Grimble]

środa, 19 października 2022

Magne Furuholmen

Magne Furuholmen (urodzony 1 listopada 1962 roku) jest norweskim muzykiem i artystą wizualnym. Za swoje zasługi dla norweskiej muzyki i międzynarodowy sukces został mianowany przez króla Haralda Kawalerem Pierwszej Klasy Orderu Św. Olava. Furuholmen, lepiej znany fanom muzyki pod nazwą sceniczną Mags, jest klawiszowcem synth-popowego/rockowego zespołu a-ha i współtworzył ich największe przeboje. Wraz z zespołem a-ha sprzedał ponad 50 milionów albumów na całym świecie.

Kiedy Magne miał sześć lat, jego ojciec, muzyk jazzowy Kåre Furuholmen, zginął w katastrofie lotniczej nad Drammen, na południe od Oslo. Furuholmen dorastał ze swoim dziadkiem, który również był muzykiem. Od 1992 roku jest żonaty z Norweżką Heidi Rydjord i ma z nią dwóch synów. Oprócz wydawnictw z a-ha i jako solista Furuholmen jest członkiem supergrupy Apparatjik, w skład której wchodzą także basista Coldplay Guy Berryman, wokalista i gitarzysta Mew Jonas Bjerre oraz producent muzyczny i perkusista Martin Terefe.

Furuholmen był uczniem malarza Kjella Nupena i miał liczne wystawy w Japonii, Norwegii i Francji. Był bliskim przyjacielem norweskiego poety Henninga Kramera Dahla. W 2012 roku Furuholmen wraz ze swoimi kolegami z a-ha otrzymał Order Świętego Olafa na poziomie Knight 1st Class za wkład w muzykę norweską. Pod koniec 2017 roku Furuholmen otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Agder.

Furuholmen jest również artystą wizualnym, którego wystawy indywidualne odbywają się w Norwegii, Wielkiej Brytanii i innych miejscach w Europie. Jego prace są reprezentowane w prywatnych i publicznych instytucjach i muzeach na całym świecie, między innymi w Norweskim Archiwum Państwowym, Bibliothèque Nationale de France i innych.

W 2016 roku Magne Furuholmen podjął się największego dotychczas zlecenia i stworzył największy park rzeźb ceramicznych w Skandynawii pod nazwą "Imprints", który znajduje się w Fornebu poza Oslo. W 2017 roku Uniwersytet Agder w Norwegii nominował pięciu nowych doktorów honorowych w związku z 10 rocznicą istnienia uniwersytetu. Stopień ten został przyznany za znaczące wysiłki naukowe lub artystyczne. Magne Furuholmen był jednym z laureatów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kryptonite	Magne F.	03.2005	132[1]	-	Private And Confidential PNCCD 001	[written by Magne F.][produced by Magne F, Martin Terefe]

niedziela, 15 maja 2022

Sigrid

Sigrid Solbakk Raabe (ur. 5 września 1996r w Ålesund) - norweska piosenkarka i autorka piosenek.

Na rynku fonograficznym debiutowała w 2013r. Następnie zawiesiła działalność muzyczną, do której powróciła w 2016 podpisaniem kontraktu z wytwórnią Island Records, która wydała jej dwa minialbumy Don’t Kill My Vibe (2017) i Raw (2018) oraz album studyjny pt. Sucker Punch (2019). Z płytą dotarła na szczyt listy najchętniej kupowanych albumów w Norwegii.

Laureatka European Border Breakers Award i Europejskiej Nagrody Muzycznej MTV dla najlepszego norweskiego wykonawcy. Zwyciężczyni plebiscytu BBC Sound of 2018.
Dorastała w środowisku muzycznym. Jako nastolatka pobierała lekcje gry na fortepianie i śpiewu. Debiutowała na scenie w trakcie występu swojego brata, Tellefa Raabe. W 2013 podpisała kontrakt płytowy z Petroleum Records i wydała pierwszy solowy singel „Sun”, który zdobył lokalne uznanie. Piosenkarka nie znalazła czasu na promocje i koncerty z powodu szkoły. Mając 18 lat, przeprowadziła się do Bergen.

W 2016 podpisała kontrakt z Island Records, co zaowocowało wydaniem na początku 2017 singla „Don’t Kill My Vibe”, który był notowany w Norwegii, Australii i Wielkiej Brytanii, gdzie uzyskał status srebrnej płyty za sprzedaż ponad 200 tys. egzemplarzy. 12 maja 2017 wydała minialbum o tym samym tytule. W tym samym czasie była twarzą kampanii Up-Next firmy Apple Music, w której zaprezentowano nowych, obiecujących artystów.

W listopadzie 2017 otrzymała nagrodę P3 Gull od norweskiej stacji radiowej NRK P3 jako najlepsza debiutantka. 11 grudnia wystąpiła podczas koncertu ku czci zwycięzcy Pokojowej Nagrody Nobla, Międzynarodowej Kampanii na rzecz Zniesienia Broni Nuklearnej.

Pod koniec 2017 została ogłoszona laureatką nagrody European Border Breakers Award, którą otrzymują europejscy artyści, odnoszący sukcesy poza swoimi ojczystymi krajami. W styczniu 2018 zajęła pierwsze miejsce w plebiscycie BBC Sound of 2018. 8 marca 2019 wydała debiutancki album studyjny pt. Sucker Punch.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't Kill My Vibe	Sigrid	02.2017	62[7]	-	Island GBUM 71700020	[silver-UK][written by Sigrid Raabe,Martin Sjølie][produced by Martin Sjølie]
Strangers	Sigrid	01.2018	10[18]	-	Island GBUM 71705774	[platinum-UK][written by Sigrid Raabe,Martin Sjølie][produced by Martin Sjølie]
High Five	Sigrid	05.2018	59[8]	-	Island GBUM 71800851	[written by Sigrid , Martin Sjølie & Emily Warren]
Don't Feel Like Crying	Sigrid	01.2019	13[16]	-	Island GBUV 71900031	[gold-UK][written by Sigrid Raabe,Oscar Holter,Emily Warren][produced by Oscar Holter]
Mirror	Sigrid	06.2021	49[11]	-	Island GBUM 72102519	[written by Caroline Ailin, Emily Warren, Sigrid Solbakk Raabe, Sylvester Willy Sivertsen][produced by Caroline Ailin, Sly]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sucker Punch	Sigrid	03.2019	4[15]	-	Island 7726644	[produced by Martin Sjølie,Odd Martin Skålnes,Oscar Holter,Askjell Solstrand,Patrik Berger,Martin Stilling]
How to Let Go	Sigrid	05.2022	2[1]	-	Island 3867006	[produced by Askjell,Evil Twin,John Hill,Martin Sjølie,Sly]

środa, 23 marca 2022

Röyksopp

Röyksopp- norweski duet grający muzykę elektroniczną. W skład zespołu wchodzą Torbjørn Brundtland i Svein Berge. Röyksopp powstał w 1998 roku w Tromsø i do tej pory wydał pięć studyjnych albumów, które odniosły sukces w wielu krajach.

Nazwa zespołu jest stylizowaną wersją norweskiego słowa "røyksopp", które dosłownie można przetłumaczyć jako grzyb dymny i po norwesku oznacza purchawkę. Brundtland i Berge byli kolegami w szkole w swoim rodzinnym mieście Tromsø i od początku lat 90-tych eksperymentowali z instrumentami elektronicznymi. Röyksopp powstał jednak dopiero w 1998 roku, kiedy dwójka spotkała się ponownie w Bergen. Pierwsze single zostały wydane w niezależnej wytwórni Tellé, natomiast później zespół nawiązał współpracę z Wall of Sound i Astralwerks.

Swój pierwszy album Melody A.M. duet wydał w 2001 roku. Zebrał on świetne recenzje i zdobył uznanie fanów. Kolejna płyta, The Understanding, miała premierę w 2005r. W 2009 zespół wydał trzeci album Junior, natomiast w 2010 ukazał się czwarty album grupy Senior.

W listopadzie 2014 zespół wydał swój piąty album The Inevitable End, który został ogłoszony jako ostatni album zespołu wydanym w tradycyjnej formie.

Niektóre piosenki Röyksopp zostały użyte w reklamach, grach, programach telewizyjnych oraz filmach. Utwór Eple został wykorzystany w filmie powitalnym systemu OS X "Panther". Piosenka What Else is There? śpiewana przez Karin Dreijer Andersson została wykorzystana w filmie Cashback. Utwór Follow My Ruin jest częścią soundtracku gry FIFA 06, Electronic Arts wykorzystał także piosenkę It's What I Want w grze FIFA 10. Zespół zyskał sporą popularność w USA dzięki wykorzystaniu fragmentu piosenki Remind Me w reklamie firmy ubezpieczeniowej Geico. Ponadto, utwór So Easy został wykorzystany w filmie Kranked 8 - Revolve.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Eple	Röyksopp	08.2001	122[2]	-	Wall Of Sound WALLT 071	[written by Röyksopp][produced by Röyksopp]
Poor Leno	Röyksopp	12.2001	59[2]	5[14].Hot Disco/Dance	Wall Of Sound WALLT 073	[written by Erlend Oye , Röyksopp][produced by Röyksopp]
Remind Me/So Easy	Röyksopp feat. Erland Oye	08.2002	21[7]	-	Wall Of Sound WALLT 074	[written by Erlend Oye , Röyksopp][produced by Röyksopp]
Poor Leno [reissue]	Röyksopp	11.2002	38[7]	-	Wall Of Sound WALLT 079	[written by Erlend Oye , Röyksopp][produced by Röyksopp]
Eple	Röyksopp	03.2003	16[5]	-	Wall Of Sound WALLT 080	[written by Röyksopp][produced by Röyksopp]
Sparks	Röyksopp feat. Anneli Drecker	06.2003	41[2]	-	Wall Of Sound WALLT 084	[written by Anneli Drecker, Röyksopp][produced by Röyksopp]
So Easy [remix]	Röyksopp	08.2003	103[2]	-	Wall Of Sound WALLT 084	[written by Anneli Drecker, Röyksopp][produced by Röyksopp]
Only This Moment	Röyksopp	06.2005	33[9]	-	Wall Of Sound WALLT 104	[written by Röyksopp][produced by Röyksopp]
49 Percent	Röyksopp	09.2005	55[4]	-	Wall Of Sound WALLT 107	-
What Else Is There?	Röyksopp	11.2005	32[18]	-	Wall Of Sound WALLT 111	[written by Karin Dreijer , Röyksopp][produced by Röyksopp]
Happy Up Here	Röyksopp	01.2009	44[3]	-	Wall Of Sound WALLT 111	[written by George Clinton, Jr,Garry M. Shider,Bernard B. Worrell,Röyksopp][produced by Röyksopp]
Do It Again	Röyksopp with Robyn	05.2014	75[1]	-	Dog Triumph/Wall Of Sound GBW 231400003	[written by Röyksopp,Robyn][produced by Röyksopp,Robyn]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Melody A.M.	Röyksopp	10.2001	9[82]	-	Wall Of Sound WALLCD 027	[platinum-UK][produced by Röyksopp]
The Understanding	Röyksopp	07.2005	13[11]	-	Wall Of Sound WALLCD 035	[gold-UK][produced by Röyksopp]
Junior	Röyksopp	03.2009	21[4]	126[1]	Wall Of Sound WALLCD 051	[produced by Röyksopp]
Senior	Röyksopp	09.2010	33[2]	-	Wall Of Sound WOS 080	[produced by Röyksopp]
Do It Again EP.	Röyksopp with Robyn	06.2014	20[2]	14[1]	Dog Triumph/Wall Of Sound DOG 007	[produced by Röyksopp,Robyn]
The Inevitable End	Röyksopp	11.2014	38[1]	103[1]	Dog Triumph/Wall Of Sound DOG013	[produced by Röyksopp]

wtorek, 2 listopada 2021

Satyricon

Satyricon - norweska grupa muzyczna powstała w 1990 roku w Oslo pod nazwą Eczema z inicjatywy Vegarda Blomberga (ps. "Wargod") oraz Carla-Michaela Eide. Wkrótce potem do zespołu dołączył Havard Jorgensen. Do 1991 roku zespół wykonywał death metal inspirowany twórczością takich grup jak Carcass, Napalm Death i Cadaver. Tego samego roku zespół zmienił nazwę na Satyricon oraz styl wykonywanej muzyki na black metal. Wtedy też do grupy dołączył jej obecny lider i główny kompozytor Sigurd "Satyr" Wongraven.

Od 1999 grupę stanowi duet Wongraven oraz perkusista Kjetil-Vidar "Frost" Haraldstad. Natomiast podczas koncertów zespół występuje z udziałem muzyków sesyjnych. Do 2008 roku zespół nagrał siedem albumów studyjnych zrealizowanych z udziałem wielu muzyków sesyjnych oraz gości, byli to m.in. Anja Garbarek, Gylve "Fenriz" Nagell, Andrea Haugen oraz Steinar Sverd "S.S." Johnsen. Zespół zaliczany jest do drugiej fali black metalu oraz określany jest jako jeden z najbardziej wpływowych w historii gatunku.

W czerwcu 1992 roku zostaje nagrany pierwszy materiał demo, Satyricon pt. All Evil który zawiera 4 utwory. W tym samym roku następują pierwsze zmiany w składzie osobowym zespołu. Po odejściu Exhurtuma jego miejsce zajmuje Kjetil-Vidar "Frost" Haraldstad. Od zespołu odchodzi również Lemarchand. Kolejny rok działalności Satyricona przynosi drugie nagranie demo The Forest Is My Throne, zawierające 3 utwory. Po nagraniu tego demo zespół opuszcza Wargod. W tym samym roku zespół wydaje pierwszy album studyjny Dark Medieval Times, nagrany w sierpniu i we wrześniu 1993 roku. Teksty utworów płyty są napisane zarówno w języku angielskim jak i norweskim. Do Satyra i Frosta dołącza Tomas "Samoth" Haugen.

W maju 1994 roku grupa nagrywa drugi album studyjny, The Shadowthrone, złożony z 7 utworów. Przy nagrywaniu tego materiału brał udział sesyjny klawiszowiec, Steinar Sverd Johnsen. W roku 1995 Satyricon wydaje razem z grupą Enslaved split The Forest Is My Throne / Yggdrassil. Na miejsce dotychczasowego basisty zespołu wchodzi gitarzysta Ted Skjellum (Kveldulv), a rolę basisty przejmuje Satyr. 22 kwietnia 1996 roku nakładem Moonfog Productions oraz Century Media Records ukazał się trzeci album grupy zatytułowany Nemesis Divina. Wydawnictwo było promowane teledyskiem do utworu "Mother North" w reżyserii Sigurda "Satyra" Wongravena. Rok później ponownie nakładem Moonfog Productions ukazał się pierwszy minialbum Satyricon pt. Megiddo. 10 maja 1999 roku ukazał się drugi minialbum grupy pt. Intermezzo II wydany nakładem Moonfog Productions i Nuclear Blast.

6 września tego samego roku ukazał się kolejny album studyjny pt. Rebel Extravaganza wydany nakładem wytwórni muzycznej Moonfog Productions oraz Nuclear Blast.
25 czerwca 2002 roku nakładem Moonfog Productions ukazała się pierwsza kompilacja nagrań zespołu pt. Ten Horns - Ten Diadems. 25 października tego samego roku ukazał się piąty album zespołu pt. Volcano wydany nakładem Capitol Records oraz Moonfog Productions. Wydawnictwo było promowane m.in. przez teledysk do utworu "Fuel For Hatred" w reżyserii Jonasa Akerlunda. 24 kwietnia 2006 roku ukazał się szósty album grupy zatytułowany Now, Diabolical wydany nakładem Roadrunner Records, a poprzedzony singlem do utworu pt. K.I.N.G. do którego został zrealizowany również teledysk.

Tego samego roku ukazał się również drugi singel promoujący album zatytułowany The Pentagram Burns wraz z teledyskiem w reżyserii Havarda Arnstada. 2 czerwca 2008 roku ukazał się trzeci minialbum Satyricon pt. My Skin Is Cold wydany nakładem Roadrunner Records i Indie Recordings. 3 listopada tego samego roku ukazał się siódmy album studyjny pt. The Age of Nero wydany ponownie nakładem wytwórni muzycznej Roadrunner Records.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Nor]	Komentarz
Now, Diabolical	Satyricon	04.2006	195[1]	-	Moonfog FOG 038	[produced by Sigurd "Satyr" Wongraven]
The Age of Nero	Satyricon	11.2008	156[1]	-	Indie Recordings INDIE 022	[produced by Sigurd "Satyr" Wongraven]

środa, 23 grudnia 2020

Kygo

Kygo, właśc. Kyrre Gørvell-Dahll, ur. 11 września 1991 w Singapurze) - norweski producent muzyczny, DJ i remikser. Popularność przyniosły mu remiks utworu „I See Fire” Eda Sheerana oraz single „Firestone” i „Stole the Show”.
Kygo rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku sześciu lat. W wieku 15 lat zdecydował remiksować i tworzyć utwory muzyki elektronicznej po odkryciu Aviciiego.

Kygo stał się znany na początku roku 2013 dzięki remiksowi utworu „I See Fire” Eda Sheerana. Utwór został otworzony ponad 36 milionów razy w serwisie SoundCloud i ponad 85 miliony razy w serwisie YouTube. W 2014r Chris Martin poprosił go o remiks do utworu „Midnight” zespołu Coldplay.

W 2014 supportował Aviciiego podczas Findings Festival w Oslo. Zastąpił on również Aviciiego podczas TomorrowWorld 2014, z powodu problemów zdrowotnych Szweda. W wywiadzie dla tygodnika Billboard Kygo mówił o swoich remiksach utworów Coldplaya i Diplo oraz o jego trasie koncertowej po Ameryce Północnej.

Pierwszym utworem Kygo wydanym jako singel był remiks utworu The Weeknd zatytułowany „Often”. W grudniu 2014 roku został wydany jego drugi singel zatytułowany „Firestone”, na którym gościnnie wystąpił australijski wokalista Conrad Sewell. Był on na szczytach list przebojów m.in. w Norwegii, Szwecji, Finlandii i Niemczech. Singel pięć razy uzyskał status platynowej płyty w Norwegii i Szwecji.

Pierwszym jego singlem wydanym w 2015 roku był „ID”, który został zaprezentowany po raz pierwszy na Ultra Music Festival. Był on notowany na listach przebojów m.in. w Norwegii, Holandii i Szwecji. We wrześniu 2015 roku utwór „ID” pojawił się na ścieżce dźwiękowej do gry komputerowej FIFA 16. Kolejnym singlem Kygo był „Stole the Show” nagrany z gościnnym udziałem Parsona Jamesa. Utwór miał swoją premierę 23 marca podczas YouTube Music Awards 2015. Utwór był notowany na pierwszych miejscach list przebojów m.in. w Norwegii, Szwecji. W obu tych krajach singel uzyskał status platynowej płyty pięciokrotnie. Trzecim singlem w 2015 r. był „Epsilon”, nie odniósł on większego sukcesu. „Nothing Left” z gościnnym udziałem Willa Hearda wydany w lipcu był odnotowany na pierwszym miejscu norweskiej listy przebojów, gdzie uzyskał również status złotej płyty.

We wrześniu tego roku został opublikowany singel „Here for You” z wokalem Elli Henderson znanej przede wszystkim z utworu „Ghost”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Firestone	Kygo featuring Conrad Sewell	01.2015	8[55]	92[1]	Epic SEBGA 1400887	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Kyrre Gørvell-Dahll,Conrad Sewell,Arjen Lubach,Martijn Konijnenburg][produced by Kygo]
Stole the Show	Kygo featuring Parson James	04.2015	24[35]	105[18]	Epic SEBGA 1500071	[gold-UK][platinum-UK][written by Kyle Kelso,Michael Harwood,Marli Harwood,Ashton Parson,Kyrre Gørvell-Dahll][produced by Kygo]
Nothing Left	Kygo featuring Will Heard	08.2015	-	92[1]	Epic SEBGA 1500185	[written by Kyrre Gørvell-Dahll,Will Heard][produced by Kygo]
Here for You	Kygo featuring Ella Henderson	09.2015	18[10]	-	Epic SEBGA 1500224	[silver-UK][written by Kyrre Gørvell-Dahll,Ella Henderson][produced by Kygo]
Stay	Kygo featuring Maty Noyes	12.2015	20[31]	106[14]	Epic SEBGA 1500364	[gold-UK][gold-US][written by Kygo,Maty Noyes,William Wiik Larsen][produced by Kygo,William Wiik Larsen]
Raging	Kygo featuring Kodaline	04.2016	42[10]	92[1]	Epic SEBGA 1600314	[silver-UK][written by Mark Williams,Derek Fuhrmann,James Bay,Kyrre Gørvell-Dahll][produced by Kygo]
Carry Me	Kygo featuring Julia Michaels	01.2015	133	-	Sony	[written by Kyrre Gørvell-Dahll,Julia Michaels,Justin Tranter][produced by Kygo]
I'm in Love	Kygo featuring James Vincent McMorrow	05.2016	99[1]	-	Kygo SEBGA 1600316	[written by James Vincent McMorrow,Kygo][produced by Kygo]
It Ain't Me	Kygo featuring Selena Gomez	03.2017	7[24]	10[29]	Columbia SEBGA 1700015	[platinum-UK][3x-platinum-US][written by Kyrre Gørvell-Dahll,Brian Lee,Ali Tamposi,Selena Gomez,Andrew Watt][produced by Kygo,Watt,Louis Bell]
First Time	Kygo featuring Ellie Goulding	05.2017	34[11]	-	Columbia/Polydor SEBGV 1700029	[silver-UK][gold-UK][written by Jeremy Chacon,Jonas Kalisch,Alexsej Vlasenko,Henrik Meinke,Julian Perretta][produced by Kygo,Hitimpulse]
Stargazing	Kygo featuring Justin Jesso	10.2017	44[10]	92[1]	Columbia SEBGA 1700242	[silver-UK][written by Jamie Hartman,Stuart Crichton,Kygo,Justin Jesso][produced by Kygo,Jamie Hartman,Stuart Crichton]
Kids in Love	Kygo featuring The Night Game	11.2017	99[1]	122[1]	Columbia SEBGA 1700442	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Martin Johnson, Linda Karlsson ,Pete Townshend, Sonny Gustafsson][produced by Kygo]
Remind Me to Forget	Kygo featuring Miguel	03.2018	69[8]	92[1]	Columbia SEBGA 1800417	[silver-UK][written by David Phelan,Alex Oriet,Phil Plested][produced by Kygo]
Born to Be Yours	Kygo featuring Imagine Dragons	06.2018	54[10]	74[2]	Columbia/Interscope SEBGA 1802355	[silver-UK][written by Kyrre Gørvell-Dahll, Dan Reynolds, Wayne Sermon ,Ben McKee, Daniel Platzman][produced by Kygo]
Think About You	Kygo featuring Valerie Broussard	02.2019	82[3]	119[1]	Columbia SEBGA 1900651	[written by Kyrre Gørvell-Dahll,Valerie Broussard,Petey Martin,Aaron Espe][produced by Kyrre Gørvell-Dahll,Petey Martin]
Carry On	Kygo featuring Rita Ora	05.2019	26[10]	-	Columbia USRC 11900838	[silver-UK][written by Josh Cumbee, Natalie Dunn, Kyrre Gørvell-Dahll, Rita Sahatçiu Ora, Ilan Kidron ,Afshin Salmani][produced by Kygo,Josh Cumbee, AFSHEEN]
Higher Love	Kygo featuring Whitney Houston	07.2019	2[49]	92[1]	Columbia/Kygo USRC 11901901	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Kygo,Narada Michael Walden]
Like It Is	Kygo with Zara Larsson and Tyga	04.2020	49[14]	113[1]	Kygo SEBGA 2000135	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Zara Larsson, Micheal Stevenson, Dua Lipa, Gerard O'Connell, Nick Hodgson ,Patrick Martin][produced by Kygo,Petey Martin]
I'll Wait	Kygo with Sasha Sloan	04.2020	-	117[1]	Sony Music	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Sasha Sloan, Scott Harris][produced by Kygo,Scott Harris]
Lose Somebody	Kygo with OneRepublic	05.2020	46[13]	92[1]	Interscope/Kygo SEBGA 2000398	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Philip Plested, Ryan Tedder, Jacob Torrey, Morten Ristorp, Alexander Delicata, Alysa Vanderheym][produced by Kygo]
Freedom	Kygo featuring Zak Abel	06.2020	77[1]	-	Kygo SEBGA 2000285	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Lawrie Martin, Sandro Cavazza, Zak Abel][produced by Kygo,Lawrie Martin]
What's Love Got to Do with It	Kygo with Tina Turner	07.2020	31[12]	101[1]	Kygo SEBGA 2000676	[2x-platinum-UK][platinum-UK][written by Kyrre Gørvell-Dahll,Conrad Sewell,Arjen Lubach,Martijn Konijnenburg][produced by Kygo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cloud Nine	Kygo	05.2016	3[20]	11[16]	Epic 88985331972	[gold-US][gold-UK][produced by Kygo,Mark Ralph,William Wiik Larsen,Labrinth]
Stargazing	Kygo	10.2017	-	137[7]	Sony	[produced by Kygo,Mark Ralph,William Wiik Larsen,Labrinth]
Kids in Love	Kygo	11.2017	35[4]	73[2]	Columbia 19075802502	[silver-UK][produced by Kygo,Oliver Nelson]
Golden Hour	Kygo	06.2020	6[11]	18[17]	Kygo 0886448458449	[produced by Kygo ,Scott Harris ,Lawrie Martin, Petey Martin ,Narada Michael Walden, The Gifted, Nicholas Furlong]