Trisha Covington

Trisha Covington (urodzona w Cleveland w stanie Ohio) to amerykańska piosenkarka R&B, która swoim debiutanckim singlem z 1994 roku zatytułowanym „Why You Wanna Play Me Out?” znalazła się na liście 30 najpopularniejszych amerykańskich hitów R&B. Covington podpisała kontrakt z Columbia Records w 1993 roku. 

Jej kolejny singiel „Slow Down”, wyprodukowany przez Marca Nelsona i Kyle'a Westa, osiągnął 79. miejsce na amerykańskiej liście przebojów R&B.W tym samym roku ukazała się także jej jedyna płyta Call Me. Jednak została usunięta z wytwórni przed wydaniem kolejnego materiału, częściowo ze względu na minimalny sukces jej debiutanckiego albumu. 

 Była również znana w branży rozrywkowej ze śpiewania w tle dla innych artystów, w tym Willa Smitha, Beyoncé i Toni Braxton. W 2008 roku pojawiła się na składance Randy'ego Jacksona Randy Jackson's Music Club, Volume 1, w której znalazła się piosenka „What Am I So Afraid Of?” obok Keke Wyatta i Kiley Dean.  

W 2011 roku podobno pracowała nad nowym albumem, wypuszczając kilka niedawno nagranych piosenek w Internecie za pośrednictwem mediów społecznościowych. Odbyła także trasę koncertową po Afryce z Jermaine'em Jacksonem, a następnie występowała w różnych programach. W 2022 roku zaczęła samodzielnie wydawać single.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Why You Wanna Play Me Out?	Trisha Covington	01.1995	-	103[11]	Columbia 77 269	[written by Alan "Byrd" Tatum, Larry Johnson][produced by Alan "Byrd" Tatum][26[18].R&B Chart]
Slow Down	Trisha Covington	05.1995	-	-	Columbia 77 853	[written by K. West, M. Nelson, S. Ford-Payne][produced by Kyle West, Marc Nelson, Randy D. Jackson][79[7].R&B Chart]

Beacon Records

Amerykańska wytwórnia należąca do producenta i wydawcy muzycznego Joe Davisa . Wytwórnia   była aktywna w latach 1942-1946 produkowana przez firmę Beacon Record Company (331 W. 51st Street, New York, NY). Davis podobno kupił prawa do wojennej racji żywnościowej szelaku Harry'ego Gennetta, aby uruchomić swoją nową wytwórnię w czasie, gdy brakowało materiałów i zniechęcano do zakładania nowych wytwórni płytowych. W zamian Gennett przeznaczył dochody na renowację swojej starzejącej się tłoczni Gennett Records w Richmond, Indiana.
 

W ramach umowy Davis na krótko wyprodukował także nową wersję wytwórni Gennett Records, około 1945 r. Te płyty Gennett różnią się od klasycznych płyt Gennett z lat dwudziestych XX wieku obecnością znaku towarowego z kluczem wiolinowym, który nie pojawił się na oryginałach. W 1946 roku Davis porzucił Beacon  i Gennett  i skupił swoją energię na produkcji własnej wytwórni Joe Davis Records (później przemianowanej na Davis Records). Niektóre materiały Beacon zostały ponownie wydane w tych wytwórniach.

 W Beacon Davis opublikował w 1943 i 1944 muzykę Billy'ego Murraya / Monroe Silvera (Casey and Cohen in the Army, 1943), Irvinga Kaufmana z Buddy Clark Orchestra i lokalnych zespołów wokalnych jako The Red Caps. W 1944 roku Davis kupił większość z setek krótkotrwałych płyt głównych wytwórni Varsity, która zbankrutowała na początku lat czterdziestych XX wieku, ale miał dla Varsity niewielką porcję szelaku, z której mógł tłoczyć płyty. Następnie Joe Davis wypuścił symboliczne ilości płyt State Street Ramblers (Jimmy Blythe), Thomasa A. Dorseya (jako Georgia Tom) i Bradleya Kincaida, używając matryc Gennett i Champion, a także wznowił je z wytwórni  Varsity autorstwa Harry'ego Jamesa, Franka Trumbauera, Vincenta Lopeza, Sammy Kaye lub Third Suns;.ale miał niewielką porcję szelaku, z której można było tłoczyć płyty.

 W 1945 roku założył Joe Davis Record Company z podwytwórniami Beacon, Celebrity i (Joe) Davis Records. Siedziba firmy mieściła się pod adresem 331 West 49th Street, a jej spółka zależna znajdowała się w Richmond w Wirginii. Davis redagował muzykę pop, jazz, rytm i blues, muzykę gospel i latynoską takich artystów jak Coleman Hawkins („On the Bean” 1945), zespół wokalny Five Red Caps („Just for You” ) i piosenkarka Una Mae Carlisle („I'm a Good, Good Woman” 1945). Joe Davis wykorzystywał jej talent jako płodnej autorki tekstów i ponownie otaczał ją muzykami, takimi jak Ray Nance, Budd Johnson i Shadow Wilson („Tain't Yours”).

Jump blues

 Jump blues to szybki styl bluesa, jazzu i boogie woogie, grany zwykle przez małe grupy z udziałem instrumentów dętych. Był popularny w latach czterdziestych XX wieku i był prekursorem rythm & bluesa oraz rock and rolla. Uznanie jump bluesa zostało odnowione w latach 90-tych w ramach odrodzenia swingu.  

Jump blues wyewoluował z muzyki wielkich zespołów, takich jak Lionela Hamptona i Lucky Millindera, na początku lat czterdziestych XX wieku, z których wywodzili się tacy muzycy jak Louis Jordan, Jack McVea, Earl Bostic i Arnett Cobb. Jordan był najpopularniejszą gwiazdą jump bluesa; inni artyści zajmujący się tym gatunkiem to Roy Brown, Amos Milburn i Joe Liggins, a także soliści saksofonowi Jack McVea, Big Jay McNeely i Bull Moose Jackson. Wśród hitów znalazły się takie single, jak „Saturday Night Fish Fry” Jordana, „Good Rockin' Tonight” Roya Browna i „Deacon's Hop” Big Jaya McNeely’ego.

 Jordan ze swoją Tympany Five Jednym z ważnych prototypów stylistycznych w rozwoju R&B był jump blues, którego pionierem był Louis Jordan, z… Jego Tympany Five… trzema rogami i sekcją rytmiczną, podczas gdy stylistycznie jego muzyka łączyła elementy swingu i bluesa, włączając rytm shuffle , boogie-woogie linie basu  lub riffy dęte. W piosenkach wykorzystano afroamerykański język narodowy, humor i wokalne sekcje wezwań i odpowiedzi pomiędzy Jordanem a zespołem. Muzyka Jordana podobała się zarówno afroamerykańskiej, jak i białej publiczności, a jego hity takie jak „Is You Is or Is You Ain’t My Baby” (1944) odniosły ogromny sukces.  

Blues i jazz były częścią tego samego muzycznego świata, a wielu muzyków łączyło oba gatunki. Zespoły jumpowe, takie jak Tympany Five, które powstały w tym samym czasie, co odrodzenie boogie-woogie, osiągnęły maksymalny efekt dzięki stylowi boogie-woogie . „Hałaśliwe nagrania” Jordana z Tympany Five, takie jak „Saturday Night Fish Fry”, jedno z pierwszych, w którym zastosowano przesterowaną gitarę elektryczną, „dosłownie sprawiały, że słuchacze skakali do pulsującego rytmu”. Co najmniej dwie inne płyty Jordana są postrzegane jako jump blues, Caldonia i Choo Choo Ch'Boogie. Jump blues Jordana łączył dobroduszne, nowatorskie teksty (niektóre z sugestywnymi podwójnymi znaczeniami); narzucanie tempa; wzmocnienie rytmu; nakładając na siebie brzmienie bluesowym saksofonem i zabawnymi melodiami.

  Lionel Hampton nagrał w 1942 roku porywającą, big-bandową piosenkę bluesową „Flying Home”. Piosenka zawierająca zdławiony, wrzeszczący występ na saksofonie tenorowym Illinois Jacqueta stała się hitem w kategorii „race”. Billboard opisał „Flying Home” jako „niezwykle swingującą stronę… z jasnym odbiciem w średnim tempie i utrzymującym się stałym pędem, jest to skoczek, który nie stoi w miejscu”. Zarówno Hampton, jak i Jordan połączyli popularny rytm boogie-woogie, bardziej szorstką wersję stylów saksofonowych z epoki swingu, na przykład Colemana Hawkinsa i Bena Webstera, z zabawnymi, humorystycznymi tekstami lub werbalnymi dodatkami przeplatanymi jive talkiem.

 W miarę jak ta miejska muzyka oparta na jazzie stała się coraz bardziej popularna, muzycy chcący „grać dla ludzi” zaczęli preferować ciężki, natarczywy beat. który przemówił do czarnych słuchaczy, którzy nie chcieli już być utożsamiani z „życiem w domu”. Grupy jump, zatrudniane do tańca jitterbug po znacznie niższych kosztach niż duże zespoły, stały się popularne wśród agentów i właścicieli sal balowych. Saksofonista Art Chaney powiedział: „[czuliśmy] się urażeni, gdy publiczność nie chciała tańczyć”. Jump był szczególnie popularny w późnych latach czterdziestych i wczesnych pięćdziesiątych XX wieku za sprawą takich artystów jak Louis Jordan, Big Joe Turner, Roy Brown, Charles Brown, Helen Humes, T-Bone Walker, Roy Milton, Billy Wright, Wynonie Harris, Louis Prima i Sonny Terry i Brownie McGhee. Rzadziej wspominany Goree Carter również nagrał trochę jump bluesa; jego Rock Awhile został uznany przez Roberta Palmera za odpowiedniego kandydata do tytułu pierwszej płyty rock and rollowej.

 W połowie lat pięćdziesiątych jump blues został prawie zapomniany, z kilkoma wyjątkami, takimi jak „Five Guys Named Moe” i kilka piosenek z lat 80-tych autorstwa The Honeydrippers. 

Jump blues
Style żródłowe:	Blues,swing,boogie-woogie,Jazz
Żródła kulturowe:	Late 1930s, U.S.
Typowe instrumenty :
Okres popularno¶ci:	Głównie lata 40-te i 50-te
Pochodne formy:	Electric blues,rhythm and blues,rock and roll
Subgenres

Konduko Records

Wytwórnia Konduko została założona w 1974 roku i jest własnością Noela G. Williamsa, znanego również jako King Sporty. Williams był jamajskim ulicznym DJ-em, producentem i muzykiem reggae, pracującym kiedyś z Bobem Marleyem. Williamsowi przypisuje się pomoc w rozwoju brzmienia rapu / elektrobasu z Miami. Williams nagrywał w Konduko zarówno jako King Sporty, jak i jako Noel Williams.  

W latach 80-tych Williams poślubił Betty Wright, jedną z artystek nagrywających dla Henry'ego Stone'a i T.K. Produkcje. Etykieta była dystrybuowana przez T.K. Produkcje z lat 1974-1979, następnie dystrybuowane niezależnie lub po 1987 przez Vision Records. Wytwórnia wydawała płyty winylowe, głównie 12-calowe single disco, jeszcze pod koniec lat 80-tych i nadal działa jako Tashamba Records w Miami. Większość wydań Konduko jest dziś dość droga dla kolekcjonerów.  

Wśród artystów tworzących wytwórnię znaleźli się także Phillip & Lloyd (Phillip James i Lloyd Campbell, którzy wydali album zatytułowany The Blues Busters [Scepter 5121] w 1976 r.), Charles Rousseau, the Prolifics, Der Mer, the Extra Funk Factory, Harris Mazyck, Fashion Funktion, Ronnie Keaton (z Ocean Liners), Reanna Coleman, Classy III, Family Factor, Youth MC's, J. Griffin, Smoove Matty Matt, Robert Thompson, Connie Case, Extras i Chuck Armstrong, który miał hit dla wytwórni R&R w 1976 r. („Give Me All Your Sweet Lovin'” [R&R 15313, #75 R&B]).

 O ile albumy wydawane pod szyldem T.K. dystrybucja miała rozsądny (choć niewygodny) system numeracji, wydane później single i albumy nie miały spójnego systemu numeracji, co utrudniało kompletną dyskografię Konduko. Na przykład niektóre single  w ogóle nie były numerowane, podczas gdy inne, takie jak singiel King Sporty , miały numery takie jak „X00”.

Freshies

The Freshies to angielski zespół punkrockowy, założony w Manchesterze w 1978 roku. Zespół został założony przez wokalistę, autora tekstów i komika Chrisa Sieveya, którego najbardziej znane dzieło - postać komediowa Frank Sidebottom - powstało jako maskotka grupy. W ciągu czterech lat od powstania do rozpadu w 1982 roku Freshies wydali kilka singli, a także trzy albumy studyjne.

 Od śmierci Sieveya w 2010 roku Freshies zreformowali się, by sporadycznie pojawiać się na imprezach hołdujących swojemu założycielowi; czasami był to jego syn Harry Sievey na wokalu i gitarze, aż do jego śmierci w 2017 roku. Pierwotni członkowie Barry Spencer i Rick Sarko zreformowali zespół na stałe w 2019 roku po premierze filmu dokumentalnego Being Frank: The Chris Sievey Story. W skład Freshies wchodzą Paul Taylor (gitara) i Chris Connolly (perkusja).  

W 2020 roku zespół ogłosił plany wydania pierwszego od 1982 roku nowego materiału. 

  Chris Sievey nagrywał od początku lat 70-tych i wydał dwie kasety pod własnym nazwiskiem, zanim w 1972 r. założył Bees Knees z basistą Paulem Burke, którego nazwę zmienili na Freshies w 1974 r. Według Sieveya, kiedy zespół szukał gitarzysty, czternastoletni Johnny Marr pojawił się w jego domu, chcąc dołączyć do zespołu, ale powiedziano mu, że jest za młody. EP-ka Freshies została wydana w 1978 roku we własnej wytwórni Razz Sieveya, a pod koniec tego samego roku ukazała się EPka, miejmy nadzieję zatytułowana Straight In at No. 2. Inni, którzy grali z Sieveyem, to Martin Jackson (później z Magazine i Swing Out Sister) i Billy Duffy (później z The Cult).  

W 1978 roku w skład zespołu weszli Barry Spencer (gitara), Eddie Carter (gitara) i Bob Dixon (perkusja). W 1979 roku w skład zespołu wchodzili Sievey, Spencer, Rick Sarko (bas, ex-The Nosebleeds) i Mike Doherty (perkusja, ex-The Smirks). Inni, którzy grali w zespole to Lyn Oakey (gitara), Steve Hopkins (instrumenty klawiszowe), Paul Whittall (instrumenty klawiszowe), Paul Burgess (perkusja) i Rick Maunder (bas).

 Najlepiej sprzedającym się singlem i najbardziej znaną piosenką zespołu jest „I'm in Love with the Girl on the Manchester Virgin Megastore Check-out Desk” z lat 80-tych, przemianowany na „I'm in Love with the Girl on a Some Manchester Megastore Check-out Desk” „na prośbę Radia 1 (wypuszczono także wersję z napisem „Virgin”, aby można było ją odtwarzać w radiu bez uznania za reklamę), która osiągnęła 54. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w lutym 1981 r. po przejęciu przez MCA, ostatecznie sprzedając się w ponad 40 000 egzemplarzy. W tamtym czasie fani często prosili dziewczynę, która była bohaterką piosenki, o autograf na kopiach singla. 

 Sukces singla skłonił Richarda Bransona do podjęcia w 2006 roku poszukiwań wspomnianej byłej kasjerki i zapragnięcia zaprosić ją na otwarcie nowego Virgin Megastore w Manchesterze w uznaniu roli, jaką odegrała w historii oryginalnego sklepu. Sievey wyprzedził samofinansującą się etykę punka, kiedy w 1974 roku założył własną wytwórnię płytową Razz. Razz wydał ponad sześćdziesiąt tytułów, w tym większość materiału Freshies. Wyprodukowali także pierwszy multimedialny singiel, umieszczając The Biz, grę ZX Spectrum, na taśmowej wersji jednego ze swoich singli, co Sievey zrobił później sam jako artysta solowy ze swoim singlem „Camouflage”  (w tym gra Spectrum Flying Train).  

The Freshies rozstali się w lutym 1982 roku. Sievey przez jakiś czas kontynuował działalność pod nazwą Freshies, pracując w duecie z Barbarą O'Donovan i wydał singiel „Fasten Your Seatbelts” (jako Freshies) we wrześniu 1982 r. Oraz „Camouflage” (pod własnym nazwiskiem) w 1983 r. Sievey później zyskał sławę jako Frank Sidebottom.  

 Sievey zmarł 21 czerwca 2010 r. w Hale w hrabstwie Greater Manchester w wieku 54 lat. Cierpiał na raka.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baiser EP.	Freshies	03.1978	-	-	Razz RAZZ EP 1	[written by C. Sievey][produced by C. Sievey]
Straight in at number 2 EP.	Freshies	05.1979	-	-	Razz RAZZ EP 2	[written by C. Sievey]
The men from Banana Island EP.	Freshies	10.1979	-	-	Razz RAZZ EP 3	[written by C. Sievey][produced by C. Sievey]
My tapes gone/Moonmid Summer	Freshies	.1980	-	-	Razz RAZZ 4	[written by C. Sievey][produced by C. Sievey]
Yellow Spot/If it's The News	Freshies	05.1980	-	-	Razz RAZZ 6	[written by C. Sievey][produced by Stuart James]
Oh Girl/No Money	Freshies	07.1980	-	-	Razz RAZZ 7	[written by C. Sievey]
I'm In Love With The Girl On The Manchester Virgin Megastore Checkout Desk	Freshies	02.1981	54[3]	-	MCA 670	[written by C. Sievey][produced by C. Sievey]
Wrap Up The Rockets/Gonna Get Better	Freshies	04.1981	-	-	MCA 693	[written by C. Sievey][produced by The Freshies]
I Can't Get Bouncing Babies By The Teardrop Explodes/Tell Her I'm Ill	Freshies	06.1981	-	-	MCA 725	[written by C. Sievey]
Fasten Your Seat Belts/Best We Can Do	Freshies	09.1982	-	-	Stiff BUY 158	[written by C. Sievey]
Dancing Doctors/One To One	Freshies	10.1981	-	-	Razz PIN 508	[written by C. Sievey][produced by Trevor Spencer]

French Kiss

 W 1979r Simon Soussan odniosła spektakularny sukces.Jako kompozytorka,producent,aranżer,dyrygent i muzyk wykreowała kilka klasyków disco i swoje unikalne brzmienie.Wcześniej nagrała kilka przebojów z Shalamar, Pattie Brooks i Arpeggio,zanim utworzyła French Kiss.W skład grupy wchodziły:Lamarr Stevens, Muffi Durham i Yvette Johnson.Yvette i Lamarr były sesyjnymi wokalistkami ściągniętymi specjalnie do tego projektu.Muffi była aktorką i śpiewaczką początkowo zaproszona przez Soussan na jedną sesję,ale dzieki swemu talentowi pozostała na dłużej w grupie.


 Ich jedynym albumem pod tym szyldem była płyta "Panic",a pochodzący z niej singiel "Panic/Save Me" wchodzi na listę Hot Dance/Disco na miejsce 23.Ich pierwszy singiel "We're The Right Combination" przepadł na listach przebojów.Ścieżki perkusyjne zostały nagrane w Hollywood i zmiksowane w Nowym Jorku przez Willa Crockera.
 

Stevens i Johnson po rozwiązaniu zespołu kontynuowały nagrania sesyjne.Durham,która miała epizody w "Fantasy Island" i "Starsky & Hutch" wróciła do aktorstwa występując w telewizyjnej komedii "Murder Can Hurt You".Simon Soussan w latach 80-tych wylansowała z Romantics hit "Tie Me Down" i zrealizowała dwypłytowy retrospekcyjny album "The Best Of Harem Records".

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Panic / Save Me (Suite)	French Kiss	04.1979	-	23[13].Hot Dance/Disco	Polydor 094	[produced Simon Soussan]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Panic	French Kiss	.1979	-	-	Polydor 2344 134	[produced by Simon Soussan]

Freemasons

Pod nazwą Freemasons kryje się dwóch Brytyjczyków: Russell Small oraz James Wiltshire. Ich pseudonim wiąże się z pubem w Brighton, gdzie muzycy często przesiadują. Duet znany jest z remiksów piosenek takich wykonawców jak Kylie Minogue, Tina Turner, Beyonce, Supafly, Fatboy Slim czy Kelly Rowland.

DJ-e i producenci współpracę zaczęli w 2005, miksując utwory "This Time Baby" oraz "When The Heartbreak Is Over", który stał się przebojem jako "Love On My Mind" oraz "Mesmerized".
 

Rok później ukazał się ich debiutancki singiel zatytułowany "Watchin'", gdzie wokalnie wspierała muzyków Amanda Wilson. Płyta wydana w USA szybko okazała się sukcesem. DJ-e chwaleni byli także za remiks piosenki Beyonce Knowles "Deja Vu" - między innymi nominacja do Grammy w kategorii najlepszy remiks. Wokalistka była tak zachwycona dokonaniami Brytyjczyków, że zleciła im wykonanie pozostałych remiksów piosenek z albumu "B'Day". Wkrótce też ukazały się: debiutancki album "Shakedown" zawierający 27 kompozycji oraz jego specjalna edycja zatytułowana "Un-Mixed".
Pod koniec czerwca wydali swój najnowszy longplay "Shakedown 2". 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love on My Mind	Freemasons featuring Amanda Wilson	09.2005	11[21]	-	Loaded LOAD 108	[written by Graham Stack,John Reid,Casey James,Russell Small,James Wiltshire,Leroy M. Bell][produced by Russell Small,James Wiltshire]
Watchin	Freemasons featuring Amanda Wilson	03.2006	19[12]	-	Loaded LOAD 111	[written by Keir Gist,Alonzo Jackson,Taura Stinson,Russell Small,James Wiltshire,Deandra Griffin][produced by Russell Small,James Wiltshire]
Rain Down Love	Freemasons featuring Siedah Garrett	01.2007	12[14]	-	Loaded LOAD 116	[written by Siedah Garrett,Russell Small,James Wiltshire,Neil Cowley][produced by Russell Small,James Wiltshire]
Uninvited	Freemasons featuring Bailey Tzuke	10.2007	8[36]	-	Loaded LOAD 118	[written by Alanis Morissette][produced by Russell Small,James Wiltshire]
When You Touch Me	Freemasons featuring Katherine Ellis	06.2008	23[11]	-	Loaded LOAD 130	[written by Siedah Garrett,Katherine Ellis,James Wiltshire,James Wiltshire][produced by Freemasons]
Heartbreak (Make Me a Dancer)	Freemasons featuring Sophie Ellis-Bextor	06.2009	13[10]	-	Loaded LOAD 132	[written by Sophie Ellis-Bextor,James Wiltshire,Russell Small][produced by Russell Small,James Wiltshire]
Believer (Summer of Pride Mix)	Freemasons featuring Wynter Gordon	.2010	157	-	Loaded LOAD 136	[written by Wayne Hector,Victoria Horn,Russell Small,James Wiltshire,Wynter Gordon][produced by Freemasons]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shakedown	Freemasons	01.2007	81[2]	-	Loaded LOADED 10	[produced by Russell Small, James Wiltshire]
Unmixed	Freemasons	10.2007	58[23]	-	Loaded LOADED 11	[produced by Russell Small, James Wiltshire]

Paul Vance

Joseph Paul Florio (ur. 4 listopada 1929r - zm. 30 maja 2022r), zawodowo znany jako Paul Vance , był amerykańskim autorem tekstów i producentem muzycznym, działającym głównie od lat pięćdziesiątych do siedemdziesiątych XX wieku. Do jego najbardziej udanych kompozycji piosenek, wszystkie napisane z Lee Pockrissem, należą „Catch a Falling Star”, „Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka dot Bikini” i „Tracy”.

 

 Urodził się jako Joseph Paul Florio 4 listopada 1929 roku na Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Zaczął pisać teksty piosenek jako nastolatek, zanim służył w armii amerykańskiej w Fort Leavenworth w Kansas. Po otwarciu firmy zajmującej się złomowaniem samochodów w wieku dwudziestu kilku lat poznał kompozytora Lee Pockrissa i zaczęli razem pisać. Pockriss określił ich stosunki robocze jako idealne - „On [Vance] rozumie opinię publiczną, ja rozumiem zawód”. Byli współautorami hitu „Catch a Falling Star” nagranego w 1957 roku przez Perry’ego Como, który znalazł się na szczycie listy najczęściej odtwarzanych przez dżokejów magazynu Billboard. Stała się jedną z charakterystycznych piosenek Como i była pierwszą złotą płytą certyfikowaną przez Recording Industry Association of America.  

 

Sukces piosenki umożliwił Vance'owi zostanie pełnoetatowym autorem tekstów. Kolejnym sukcesem, napisanym z Pockrissem, był „Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot bikini”, nagrany w 1960 roku przez Briana Hylanda, który osiągnął pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100. Vance wpadł na pomysł tekstu „Itsy Bitsy Bikini”, ponieważ jego córka była zbyt nieśmiała, by nosić bikini w miejscach publicznych. Piosenka znalazła się w pierwszej dziesiątce przebojów w innych krajach na całym świecie. W sumie Vance napisał ponad 300 piosenek, w tym nagrania Johnny'ego Mathisa, Paula Anki i Tommy'ego Jamesa and the Shondells. 

 

Pockriss i Vance wydali w 1959 roku singiel dla Columbia Records pod tytułem „Lee and Paul”, z nowatorskim utworem zatytułowanym „The Chick”. Dostarczyli także angielski tekst do piosenki „Calcutta”. „What Will Mary Say”, hit z 10 największych przebojów piosenkarza Johnny'ego Mathisa w 1963 roku, został napisany przez Vance'a i Eddiego Snydera. Vance i Pockriss napisali piosenkę zatytułowaną „Leader Of The Laundromat” w 1964 roku. Piosenka była parodią popularnego wówczas utworu „Leader of the Pack” zespołu Shangri-Las, a Vance wyprodukował nagranie utworu przez trio składający się z Rona Dante, Tommy'ego Wynna i siostrzeńca Vance'a, Danny'ego Jordana. Płyta została wydana pod nazwą The Detergents, a jej sukces zaowocował albumem The Many Faces Of The Detergents, który Vance wyprodukował i do którego wraz z Pockrissem napisał wszystkie piosenki. Wydanie „Leader of the Laundromat” spowodowało pozew przeciwko grupie złożony przez kompozytorów „Leader Of The Pack”, Jeffa Barry'ego, Ellie Greenwich i George'a „Shadow” Mortona. 

 

Dante później współpracował z Barrym jako główny wokalista The Archies. Vance i Pockriss napisali „What's Going On in the Barn” w 1965 roku, który Billy Thornhill nagrał dla Wand Records jako stronę B swojego nagrania „The Key” napisanego przez Pockrissa i Hala Hackady'ego. W następnym roku Vance odniósł niewielki sukces jako piosenkarz, kiedy jego nagranie „Dommage, Dommage (Too Bad, Too Bad)”, przeznaczone jako demo, zostało wydane przez Scepter Records. Vance ponownie nawiązał współpracę z Dantem w 1969 roku, po tym jak ten ostatni zgodził się nagrać demo nowej kompozycji Vance/Pockriss „Tracy”. Dante zapewnił wszystkie głosy na nagraniu, zarówno główne, jak i tła, a singiel został wydany pod nazwą The Cuff Links. Sukces tego albumu skłonił Vance'a do ponownego sprowadzenia Dantego do studia nagraniowego w celu nagrania piosenek na cały album, a powstały w ten sposób album LP, również zatytułowany Tracy, został wydany w pośpiechu, aby wykorzystać popularność singla. Podobnie jak w przypadku albumu The Detergents, Vance był producentem sesji nagraniowych i współautorem wszystkich piosenek z Pockrissem. 

 

 W 1972 r. Vance i Pockriss napisali „Playground in My Mind”, który został nagrany przez Clinta Holmesa i w 1973 r. stał się hitem nr 2 na liście Billboard Hot 100, gdzie utrzymywał się przez 23 tygodnie. Singiel otrzymał status złotej płyty 3 lipca 1973 roku. Syn Vance'a, Philip, zaśpiewał w refrenie na nagraniu wraz z Holmesem. W 1974 roku Vance odkrył piosenkarza i autora tekstów Josepha Nicolettiego, późniejszego odnoszącego sukcesy wokalistę komercyjnych jingli, i nagrał z Nicolettim „Changing Colors” w wytwórni RCA Records. Vance jest współautorem i producentem piosenki „Run Joey Run” dla Davida Geddesa w 1975 roku; piosenka znalazła się w pierwszej piątce list przebojów Billboardu w tym roku. Żeński wokal w piosence zapewniła córka Vance'a, Paula, która wcześniej zainspirowała utwór „Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot bikini”. 

 

Duet autorów piosenek napisał także balladę „I Haven't Got Nothing Better To Do, ” po raz pierwszy nagrany przez Astrud Gilberto i nagrany przez Natalie Cole, Esther Phillips i Dee Dee Warwick. 14 kwietnia 1980 roku Vance wyprodukował nagranie Andy'ego Williamsa do utworu „Christine, She's a Woman Now” napisanego przez Vance'a i Tinę Kaplan. dla Columbia Records. Utwór znajdował się w skarbcach do lutego 2024 roku. Przez lata Vance kontynuował produkcję różnych artystów, w tym Kathy Keates, która nagrywała między innymi piosenki dla RCA Records.

 

W październiku 2009 roku Vance został nominowany do wprowadzenia do Songwriters Hall of Fame. Vance był także odnoszącym sukcesy właścicielem koni wyścigowych zaprzęgowych. Według United States Trotting Association w swojej karierze posiadał lub dzierżawił 167 koni, w tym rekordzistę Secret Service, trenowanego przez jego syna Josepha Vance'a. Przedwczesny nekrolog 6 września 2006 roku z powodu powikłań związanych z rakiem płuc zmarł niejaki Paul van Valkenburgh z Ormond Beach na Florydzie. W nekrologu opublikowanym w The News-Times of Danbury w stanie Connecticut powtórzono twierdzenie Van Valkenburgha, że ​​napisał piosenkę „Itsy Bitsy Teeny Weeny Yellow Polka-Dot Bikini” pod pseudonimem Paul Vance, ale sprzedał swoje prawa firmie piosenka kilkadziesiąt lat wcześniej. Doniesieniem zajęła się Associated Press, która zamieściła krótki nekrolog Vance'a w oparciu zarówno o nekrolog z News-Times, jak i informacje otrzymane od wdowy po Van Valkenburghu. Nekrolog AP został podchwycony przez gazety i inne media na całym świecie. Vance skontaktował się z lokalnymi mediami po obejrzeniu raportu o jego śmierci w wiadomościach lokalnej telewizji. Ogłosił, że wciąż żyje i był w stanie udowodnić reporterom swoją tożsamość za pomocą stosu czeków z tytułu tantiem od ASCAP za pisanie piosenek. Powiedział reporterowi „The New York Times”, że jego krewni i przyjaciele, zszokowani raportem Associated Press, zadzwonili, aby sprawdzić, co się z nim dzieje po doniesieniach mediów oraz że na podstawie raportów dwa jego konie wyścigowe zostały wyeliminowane z wyścigów. Vance powiedział także „Los Angeles Times”, że rozważa podjęcie kroków prawnych, ponieważ licencjobiorcy spoza Stanów Zjednoczonych mogą zostać zdezorientowani fałszywym raportem o jego śmierci i zaprzestać uiszczania opłat licencyjnych.  

 

 We wrześniu 2014 roku, po ośmiu latach tworzenia, Vance opublikował swoje wspomnienia zatytułowane Catch a Falling Star.  Vance mieszkał w Boca Raton na Florydzie. Jego syn Philip, który śpiewał refren w „Playground in my Mind” z Clintem Holmesem, zmarł 11 grudnia 2009 roku w wieku 44 lat. Vance zmarł w West Palm Beach na Florydzie 30 maja 2022 roku w wieku 92 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dommage, Dommage (Too Bad, Too Bad)/Sexy	Paul Vance	10.1966	-	97[2]	Scepter 12164	[written by Paul Vance, Lee Pockriss][produced by Vance, Pockriss Productions]

                                         Kompozycje Paula Vance na listach przebojów

[with Johnny Gomez] 03/1948 King Size Papa Julia Lee and Her Boy Friends 15.US 07/1943 It Can't Be Wrong Dick Haymes 2.US [with Lee Pockriss] 01/1958 Catch a Falling Star by Perry Como 1.US/9.UK 10/1958 Go Chase a Moonbeam Jerry Vale 60.US 03/1959 The Chick Lee & Paul 100.US 07/1959 What Is Love The Playmates 15.US 02/1960 Starbright Johnny Mathis 25.US/47.UK 07/1960 Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka-Dot Bikini Brian Hyland 1.US/8.UK 08/1960 No Dodie Stevens 73.US 10/1960 Four Little Heels (The Clickety Clack Song) Brian Hyland 73.US/29.UK 10/1960 Wait for Me The Playmates 37.US 10/1960 Four Little Heels The Avons 45.UK 03/1961 Little Miss Stuck-Up The Playmates 70.US 05/1961 Charlie Wasn't Here Barbara Evans 109.US 12/1964 Leader of the Laundromat The Detergents 19.US 03/1965 Double-O-Seven The Detergents 89.US 01/1966 There Won't Be Any Snow (Christmas in the Jungle) Derrik Roberts 105.US 05/1966 Stagecoach to Cheyenne Wayne Newton 113.US 09/1966 Dommage, Dommage (Too Bad, Too Bad) Jerry Vale 93.US 10/1966 Dommage, Dommage Paul Vance 97.US 12/1966 I Don't Need Anything Maxine Brown 129.US 01/1967 I Don't Need Anything Sandie Shaw 50.UK 03/1967 Walk Tall 2 of Clubs 92.US 09/1969 Tracy The Cuff Links 9.US/4.UK 03/1970 Run Sally Run The Cuff Links 76.US 03/1971 Hot Pants Salvage 54.US 03/1973 Playground in My Mind Clint Holmes 2.US 09/1973 Shiddle-ee-dee Clint Holmes 106.US 07/1990 Itsy Bitsy Teeny Weeny Yellow Polka Dot Bikini Bombalurina 1.UK [with Jack Segal] 06/1959 I'm Gonna Change Him Cathy Carr 63.US 04/1961 Jenny Johnny Mathis 118.US 07/1962 Keep Your Hands in Your Pockets The Playmates 88.US 02/1964 Bye Bye Barbara Johnny Mathis 88.US [with Leon Carr] 04/1960 Two Thousand, Two Hundred and Twenty-Three Miles Patti Page 67.US 09/1962 Gina Johnny Mathis 53.US 12/1964 Julie Knows Randy Sparks 126.US 12/1969 She Lets Her Hair Down (Early in the Morning) The Tokens 61.US 12/1969 When Julie Comes Around The Cuff Links 41.US/10.UK 12/1969 She Let Her Hair Down (Early in the Morning) Don Young 104.US 01/1970 She Lets Her Hair Down (Early in the Morning) Gene Pitney 89.US 04/1973 Early in the Morning Bobby Sherman 113.US [with Heino Gaze, Hans Bradtke, Lee Pockriss] 12/1960 Calcutta Lawrence Welk and His Orchestra 1.US 02/1961 Calcutta The Four Preps 96.US [with Eddie Snyder] 01/1963 What Will Mary Say Johnny Mathis 9.US/49.UK 10/1963 Come Back Johnny Mathis 61.US [with Joaquin Prieto,Lee Pockriss] 02/1966 In My Room Verdelle Smith 62.US [with Emidio Remigi, Eddie Snyder, Alberto Testa] 07/1966 Can I Trust You? The Bachelors 49.US/26.UK [with Adriano Celentano, Lee Pockriss] 07/1966 Tar and Cement Verdelle Smith 38.US [with Rupert Holmes & Jerry Florio] 01/1970 Jennifer Tomkins The Street People [1°] 36.US 04/1970 Thank You Girl The Street People [1°] 96.US [with Gary Illingworth] 05/1971 There's So Much Love All Around Me The Three Degrees 98.US [solo] 08/1975 Run, Joey, Run David Geddes 4.US [with Perry Cone] 02/1976 Without Your Love (Mr. Jordan) Charlie Ross 42.US

Roulette Records

Wytwórnia Roulette została założona pod koniec 1956r przez producenta płyt George Goldnera i Joe Kolsky'ego w Nowym Jorku.Kolsky był także udziałowcem innych wytwórni Goldnera-Gee , Rama i Tico,a także nocnego klubu ,którego właścicielem był Morris Levy.Ten ostatni został też prezydentem Roulette.Ta spółka istniała bardzo krótko,gdyż Goldner sprzedał swe udziały w swoich wytwórniach Levy'emu,formując jednocześnie nowe End i Gone,które na początku lat 60-tych sprzedał Roulette.
Roulette edytowała płyty głównie jazzowe,rhythm'n' bluesowe,country i czasami z muzyką klasyczną.Szefami od spraw artystycznych w wytwórni byli Hugo Peretti i Luigi Creatore.Produkcją płyt w tym czasie zajmowali się Richard Barrett, Sammy Lowe, Joe Reisman, Henry Glover, Teddy Reig, i Nat Tarnopo.

 

W początkowym okresie istnienia wytwórni prym wiodła teksańska grupa Blue Orchid ze swym liderem Buddy Knoxem wydając dwa single "Party Doll" i "I'm Sticking With You".Pierwotnie te nagrania wydała wytwórnia Triple-D,a prawa do nich wykupiła Roulette.Oba okazały się hitami,co zapewniło wytwórni dobry start.Członek Blue Orchids-Buddy Knox nagrał póżniej samodzielnie kilka przebojów dla Roulette,a inny członek tej grupy-Jimmy Bowen po wydaniu kilku mniejszych przebojów został cenionym producentem,specjalizującym się w muzyce country.
Istotny wkład w sukcesy Roulette wniósł Jimmy Rodgers,folkowy pieśniarz z Seattle.Wylansował "Honeycomb",no.1 na liście przebojów w lipcu 1957r,wyprodukowany przez Perettiego i Creatore.Poza tym sześć jego utworów trafiło do Top 20 Billboard minn. "Kisses Sweeter Than Wine," "Secretly," , "Oh-Oh, I'm Fallin'" i "In Love Again.".W 1962 r przenosi się do Dot Records.
 

Na początku lat 60-tych większość artystów nagrywających dla Roulette ,co jest zdumiewające,przenosi się ,podobnie jak Rodgers do Dot,wietrząc zyski.Większość z nich miała ustabilizowaną pozycję w poprzedniej firmie,ale w odróżnieniu od Rodgersa nie zrobili w nowej wytwórni kariery.Rodgers był wyjątkiem.Roulette nagrywała też jednego z ostatnich pionierów rock'n'rolla-Ronnie Hawkinsa.W 1959r nagrał niewielki przebój "Forty days" wzorowany na "Thirty days"-Chucka Berry'ego.Miał kilka innych sukcesów na listach przebojów za sprawą "Mary Lou" [remake'a Younga Jesse] i standardu bluesowego "Who Do You Love?".Pochodził z Arkansas ;po wyjeżdzie do Kanady zakłada swój zespół towarzyszący The Hawks,który w 1965r zdobywa sławę już jako The Band,towarzysząc Bobowi Dylanowi.Założyciel Roulette-Morris Levy urodził się w ubogiej rodzinie we wschodnim Bronxie.Stał się właścicielem kilku nocnych klubów na środkowym Manhattanie.Razem z Alanem Freedem,pionierem rock'n'rolla organizował z dużym sukcesem show w Brooklyn Paramount Theatre promujące tę muzykę.Większość zysków czerpał z praw autorskich.Tajemnicą poliszynela były natomiast jego związki z mafią.
 

Roulette dysponowała też cennym katalogiem nagrań jazzowych muzyków występujących w klubie Levy'ego,jak:Stan Getz, Johnny Smith, i Sonny Stitt,przejęty w 1958r z wytwórnią Roost.Roulette w okresie 1957-1961 wydała ponad 200 albumów.Mimo,że większość z nich była firmowana nazwami popularnych wykonawców jak-Jimmie Rodgers, the Playmates, czy Ronnie Hawkins ,została w krótkim czasie zapomniana.Paradoksalnie, sukces na liście bestsellerów odniosła kompilacja Murray The K,a na początku lat 60-tych duży sukces odnosła seria składanek "Golden goodies".Wraz z szaleństwem twista w końcu 1961r na 2 miejsce Billboard Chart trafia album Joey Dee and the Starlighters' "Peppermint Twist" .
 

W połowie lat 60-tych sukcesy wytwórni przynosi Tommy James and the Shondells ,umieszczając wiele swoich nagrań w Top20 Billboard Charts.Lata 70-te to spadek popularności nagrań spod znaku Roulette,którą Levy chciał podtrzymać próbą telewizyjnego marketingu.Stąd start jego nowej wytwórni Adam VII.W latach 80-tych Roulette wydała tylko kilka rock'n'rollowych kompilacji starych nagrań.W końcu w 1989r Levy sprzedaje swoja wytwórnię Rhino-EMI,a serię wznowień już na kompaktach wydaje Rhino Records.

 

      Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

     Honeycomb   Jimmie Rodgers 1 1957 
     Hanky Panky   Tommy James and The Shondells 1 1966 
     Easier Said Than Done   Essex Featuring Anita Humes 1 1963 
     Crimson And Clover   Tommy James and The Shondells 1 1968 
     Crystal Blue Persuasion   Tommy James and The Shondells 2 1968 
     Mony Mony   Tommy James and The Shondells 3 1968 
     Draggin` The Line   Tommy James 4 1971 
     I Think We`re Alone Now   Tommy James and The Shondells 4 1967 
     Two Faces Have I   Lou Christie 6 1963 
     Tighter, Tighter   Alive and Kicking 7 1970 
     Sweet Cherry Wine   Tommy James and The Shondells 7 1969 
     Mirage   Tommy James and The Shondells 10 1967 
     Woo-Hoo   Rock-A-Teens 16 1959 
     Ball Of Fire   Tommy James and The Shondells 19 1969 
     Jo-Ann   Playmates 19 1958 
     Leader Of The Laundromat   Detergents 19 1964 
     Say I Am (What I Am)   Tommy James and The Shondells 21 1966 
     Somebody Touched Me   Buddy Knox 22 1958 
     She   Tommy James and The Shondells 23 1969 
     The Gypsy Cried   Lou Christie 24 1963 
     I Like The Way   Tommy James and The Shondells 25 1967 
     Mary Lou   Ronnie Hawkins and The Hawks 26 1959 
     Maybe   Three Degrees 29 1970 
     Rip Van Winkle   Devotions 36 1964 
     Do Something To Me   Tommy James and The Shondells 38 1968 


Albumy na liście przebojów "Billboard"

R-25159 - Murray the "K's" Sing Along with the Original Golden Gassers! - Various Artists [1961] (10-61, #63)
SR-25166 - Doin' the Twist at the Peppermint Lounge - Joey Dee & Starliters [1961] (12-61, #2)
SR-25168 - Hey, Let's Twist (Soundtrack) - Joey Dee & Starliters and Other Artists [1962] (2-62, #18)
SR-25170 - Dinah '62 - Dinah Washington [1962] (6-62, #33)
SR-25173 - Back at the Peppermint Lounge - Joey Dee & Starliters [1962] (6-62, #97)
SR-25183 - Drinking Again - Dinah Washington [1962] (10-62, #78)
SR-25189 - Back to the Blues - Dinah Washington [1963] (2-63, #61)
R-25203 - At Home with That Other Family - Joan Rivers, George Segal, & Buck Henry [1962] (12-62, #47)
R-25207 - Golden Goodies, Volume 1 - Various Artists [1963] (7-63, #97)
SR-25208 - Lou Christie - Lou Christie [1963] (8-63, #124)
R-25210 - Golden Goodies, Volume 2 - Various Artists [1963] (7-63, #89)
R-25211 - Golden Goodies, Volume 3 - Various Artists [1963] (8-63, #112)
R-25215 - Golden Goodies, Volume 5 - Various Artists [1963] (7-63, #124)
R-25216 - Golden Goodies, Volume 6 - Various Artists [1963] (8-63, #86)
SR-25234 - Easier Said Than Done - Essex [1963] (8-63, #119)
SR-25253 - A Stranger on Earth - Dinah Washington [1964] (4-64, #130)
SR-25293 - 20 Original Winners of 1964 - Various Artists [1965] (3-65, #44)
SR-25336 - Hanky Panky - Tommy James & Shondells [1966] (7-66, #46)
SR-25343 - What's New? - Sonny Stitt [1966] (4-67, #172)
SR-25353 - I Think We're Alone Now - Tommy James & Shondells [1967] (4-67, #74)
SR-25355 - Something Special! The Best of Tommy James and the Shondells - Tommy James & Shondells [1968] (2-68, #174)
SR-42012 - Mony, Mony - Tommy James & Shondells [1968] (7-68, #193)
SR-42023 - Crimson and Clover - Tommy James & Shondells [1968] (2-69, #8)
SR-42030 - Cellophane Symphony - Tommy James & Shondells [1969] (10-69, #141)
SR-42040 - Best of Tommy James and the Shondells - Tommy James & Shondells [1969] (12-69, #21)
SR-42044 - Travelin' - Tommy James & Shondells [1970] (4-70, #91)
SR-42050 - Maybe - Three Degrees [1970] (8-70, #139)
SR-42052 - Alive 'N Kickin' - Alive 'N Kickin' [1970] (10-70, #129)
SR-3001 - Christian of the World - Tommy James & Shondells [1971] (9-71, #131)
SR-3016 - Out Among Em' - Love Child's Afro Cuban Blues Band [1975] (7-75, #168)

Three Degrees

Amerykańskie żeńskie trio wokalne wylansowane przez producenta i kompozytora Richarda Barretta. Zadebiutowało w 1965 r. przebojowym singlem "Gee Baby (Fm Sorry)" nagranym w składzie Fayette Pickney, Linda Turner i Shirley Porter (wszystkie z Filadelfii w stanie Pensylwania). Przebojem stał się też temat "Look In My Eyes". jednak na następny ("Maybe" z repertuaru The Chantels) trzeba było czekać aż do 1970 r.

 

Tymczasem Turner i Porter zastąpiły Sheila Ferguson i Valerie Holiday. Złoty okres Three Degrees łączył się z nagraniami dla wytwórni Philadelphia International. Wraz z grupą MFSB wprowadziły na szczyt list amerykańskich temat "TSOP" z popularnego telewizyjnego programu "Soul Train". Międzynarodową popularność przyniosły też tercetowi single "Year Of Decision" i "When Will I See You Again?" (oba z 1974 r.).
 

Spektakularne estradowe popisy Three Degrees podbiły publiczność brytyjską, czego efektem były wysokie pozycje singli "Take Good Care Of Yourself (1975 r.) oraz "Woman In Love" i "My Simple Heart" (oba z 1979 r.). Na nagranym w 1976 r. albumie Standing Up For Love pojawiła się Helen Scott. Kontrakt z wytwórnią Ariola zaowocował zwrotem w kierunku mało ambitnych estradowych popisów urodziwych piosenkarek. Do ich fanów należał brytyjski następca tronu książę Karol, nic więc dziwnego, że Three Degrees w latach 80. osiadły na stałe w Wielkiej Brytanii, prezentując swoje wdzięki w rewiach i nocnych klubach. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gee baby [I' m sorry]/ Do What You're Supposed to Do	Three Degrees	03.1965	-	80[5]	Swan 4197	[written by Richard Barrett][produced by Richard Barrett,Richard Rome]
Close Your Eyes/Gotta Draw the Line	Three Degrees	10.1965	-	126[2]	Swan 4224	[written by Chuck Willis][produced by Richard Barrett]
Look in my eyes/ Drivin' Me Mad	Three Degrees	01.1966	-	97[1]	Swan 4235	[Written by: Richard Barrett][produced by Richard Barrett]
Maybe/Collage	Three Degrees	06.1970	-	29[12]	Roulette R-7079	[Written by: Richard Barrett][produced by Richard Barrett][4[13].R&B Chart]
I do take you/ You're the Fool	Three Degrees	09.1970	-	48[9]	Roulette 7088	[written by Myrna March][produced by Richard Barrett][7[11].R&B Chart]
You' re the one/ Stardust	Three Degrees	01.1971	-	77[6]	Roulette 7097	[written by S. Stewart][19[7].R&B Chart]
There' s so much love all around me/Yours	Three Degrees	05.1971	-	98[2]	Roulette 7102	[written by Gary Illingworth/Paul Vance][produced by Richard Barrett][33[11].R&B Chart]
Trade Winds/I Turn To You	Three Degrees	02.1972	-	-	Roulette 7117	[written by Ralph MacDonald, William Salter ][produced by Tony Camillo ][46[2].R&B Chart]
Dirty Ol Man/Can't You See What You're Doing To Me	Three Degrees	10.1973	-	-	Philadelphia International 3534	[written by K. Gamble, L. Huff][produced by K. Gamble, L. Huff][58[9].R&B Chart]
Year of decision/ A Woman Needs a Good Man	Three Degrees	04.1974	13[10]	-	Philadelphia International PIR 3539	[written by K. Gamble, L. Huff][produced by K. Gamble, L. Huff][74[6].R&B Chart]
T.S.O.P. [The Sound Of Philadelphia]/Something for nothing	M.F.S.B.feat Three Degrees	03.1974	22[9]	1[2][18]	Philadelphia Int. 3540	[gold-US][1[1][17].R&B; Chart][written by K. Gamble, L. Huff][produced by K. Gamble, L. Huff][temat z telewizyjnego show "Soul train"]
Love Is The Message/My one and only love	M.F.S.B.feat Three Degrees	07.1974	-	85[4]	Philadelphia International 3547	[written by K. Gamble, L. Huff][Producer -K. Gamble, L. Huff][42[7].R&B Chart]
When will i see you again/ Year of Decision	Three Degrees	09.1974	1[2][16]	2[18]	Philadelphia International 3550	[platinum-US][gold-UK][written by Kenny Gamble/Leon Huff][Producer - Gamble & Huff][4[20].R&B Chart]
Get your love back/ I Like Being a Woman	Three Degrees	11.1974	34[4]	-	Philadelphia International PIR 2737 [UK]	[written by Gamble/Huff][Producer - Kenneth Gamble & Leon Huff]
I Didn't Know/Dirty Ol' Man	Three Degrees	03.1975	-	-	Philadelphia International 3561	[written by B. Sigler, R. Simpkin][Producer - Kenneth Gamble & Leon Huff][18[12].R&B Chart]
Take good care of yourself	Three Degrees	04.1975	9[9]	-	Philadelphia International 3568	[written by Kenny Gamble/Leon Huff][Producer - Gamble & Huff][64[7].R&B Chart]
Long lost lover/Lonelier Are Fools	Three Degrees	07.1975	40[4]	-	Philadelphia International PIR 3352 [UK]	[written by K. Gamble, L. Huff, C. Gilbert]
Toast of love/ Do It (With Your Mind)	Three Degrees	05.1976	36[4]	-	Epic EPC 4215 [UK]	[written by Sheila Ferguson, T. Umegaki ][Producer - Richard Barret]
Givin' up givin' in/Falling In Love Again	Three Degrees	10.1978	12[10]	-	Ariola 7721	[written by G. Moroder, P. Bellotte][Producer - Giorgio Moroder][39[12].R&B Chart]
Woman in love/Out of Love Again	Three Degrees	01.1979	3[11]	-	Ariola ARO 141 [UK]	[gold-UK][written by D. Bugatti, F. Musker ][Producer - Giorgio Moroder][27[10].R&B Chart]
The runner/Out of Love Again	Three Degrees	03.1979	10[10]	-	Ariola ARO 154 [UK]	[silver-UK][written by G. Moroder, S. Ferguson][Producer - Giorgio Moroder]
The Golden Lady/Sophisticated Like You	Three Degrees	06.1979	56[3]	-	Ariola ARO 170 [UK]	[written by G. Garvarentz, S. Ferguson][Producer -Robin Blanchflower, Del Newman, George Garvarentz]
Jump the Gun/Looking for Love	Three Degrees	09.1979	48[5]	-	Ariola ARO 183	[written by Faltermeier, Forsey][Producer - Giorgio Moroder, Harold Faltermeier]
My simple heart/ Hot Summer Night	Three Degrees	12.1979	9[11]	-	Ariola ARO 202 [UK]	[written by Bugatti/Musker][Producer - Giorgio Moroder , Harold Faltermeier][oryginalnie nagrana przez Dukes]
Liar (You've Been Cheating On Me)/Hamba Gashlé	Three Degrees	01.1984	97[1]	-	3D Records 3D 1	[written by P. Lane, S. Idemark, S. D. Ferguson][Producer -E. Keiles, S. D. Ferguson]
The Heaven I Need / Gimme, Gimme, Gimme	Three Degrees	10.1985	42[5]	-	Supreme SUPETX 102	[Producer - Stock, Aitken and Waterman][Written - Stock, Aitken and Waterman]
Last Christmas	Alien Voices Feat. The Three Degrees	12.1998	54[3]	-	Wildstar CDWILD 15	[written by George Michael]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Maybe	Three Degrees	08.1970	-	139[7]	Roulette 42 050	[produced by Richard Barrett]
The Three Degrees	Three Degrees	12.1974	12[22]	28[15]	Philadelphia Int 32 406	[gold-UK][produced by Kenneth Gamble & Leon Huff]
Take good care of yourself	Three Degrees	05.1975	6[16]	-	Philadelphia Int PIR 69 137 [UK]	[gold-UK][produced by Kenneth Gamble & Leon Huff,Richard Barrett]
International	Three Degrees	06.1975	-	99[8]	Philadelphia Int 33 162	[produced by Kenneth Gamble & Leon Huff,Richard Barrett]
The Three Degrees Live	Three Degrees	01.1976	-	199[1]	Philadelphia Int 33 840	[produced by Bobby Martin]
New Dimensions	Three Degrees	12.1978	34[13]	169[8]	Ariola 50 044	[silver-UK][produced by Giorgio Moroder]
A collection of their greatest hits	Three Degrees	03.1979	8[18]	-	Epic EPC 10 013 [UK]	[gold-UK]
3D	Three Degrees	12.1979	61[7]	-	Ariola 3D 1	[produced by Giorgio Moroder, Harold Faltermeyer]
Gold	Three Degrees	09.1980	9[16]	-	Ariola 3D 2	[gold-UK]

Richard Thompson

Folkrockowy małżeński duet brytyjski założony oficjalnie w 1972 r., choć występujący wspólnie już wcześniej. Po odejściu z Fairport Convention, Richard Thompson (ur. 3.04.1949 r. w londyńskiej dzielnicy Tottering & Whetsone; gitara, śpiew) występował przez pewien czas w klubach folkowych. Wziął też udział w nagraniu kompilacyjnego albumu Rock On prezentującego
ulubieńców brytyjskich fanów rocka. Temat „When Will I Be Loved?" wykonywały na tej płycie w duecie wokalistka Fairport Convention Sandy Denny i Linda Peters. 

Linda towarzyszyła też Thompsonowi na nagranym w 1972 r. longplayu Henry The Human Fly, a efektem współpracy był wspólny album I Want To See The Bright Lights Tonight z 1974 r. Płyta zawierała bodaj najpopularniejsze kompozycje Richarda; tytułową, ,,Cavalry Cross" i pesymistyczny utwór „End Of The Rainbow" z tekstem: „Life seems so rosy in the cradle, but i'll be a friend, I'll tell you what's in store/There's nothing at the end of a rainbow There's nothing to grow up for anymore" („Nic nie czeka po drugiej stronie tęczy, życie nie jest dziecinnym obrazkiem, uwierz, że tak naprawdę nid ma po co dorastać" ). Richard i Linda występowali wraz z gitarzystą Fairport Convention Simonem Nicolem początkowo jako trio Hokey Pokey (album o tym samym tytule), przemianowanym z czasem na Sour Grapes. 

Początkowo ich teksty łączyły humor z socjologicznymi obserwacjami. Longplay Pour Down Like Silver, wydany podobnie jak Hokey Pokey w 1975 r., odzwierciedlał fascynacje Thompsonów perskim mitycznym sufizmem, tonowanym z rzadka błyskotliwymi kompozycjami. Kolejne trzy lata były okresem błogiej kontemplacji, z przerwą na występy w 1977 r. z udziałem „nawróconych na prawdziwą wiarę" muzyków z grupy Mighty Baby: Iana Whitemana, Rogera Powella i Micka Evansa. Przełomem był album First Light, nagrany w 1978 r. dla wytwórni Chrysalis, uznany przez część krytyki za najciekawsze dokonanie małżeńskiego duetu. 

Kolejny longplay Sunnyvista, rozczarował pomimo satyrycznego tematu tytułowego i gniewnego motywu „You're Going To Need Somebody". Po odejściu z Chrysalis Thompsonowie nagrali dla wytwórni Hannibal longplay Shoot Out The Lights - według tygodnika „Rolling Stone" najciekawszą płytę długogrającą 1982 r. Amerykańskie trasy koncertowe zapowiadały nowy etap w karierze duetu, jednak w czerwcu 1982 r. Thompsonowie rozstali się, wystąpiwszy po raz ostatni na Sheffields South Yorkshire Festival. Richard podjął z powodzeniem działalność solową, zaś Linda ograniczyła się do nagranego w 1985 r. albumu One Clear Moment.
 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hand of Kindness	Richard Thompson	07.1983	-	186[5]	Hannibal 1313 [US]	[produced by Joe Boyd]
Across a Crowded Room	Richard Thompson	04.1985	80[2]	102[13]	Polydor POLD 5175	[produced by Joe Boyd]
Daring Adventures	Richard Thompson	10.1986	92[1]	142[6]	Polydor POLD 5202	[produced by Mitchell Froom]
Amnesia	Richard Thompson	10.1988	89[1]	182[5]	Capitol EST 2075	[produced by Mitchell Froom]
Rumor and Sigh	Richard Thompson	05.1991	32[3]	-	Capitol EST 2142	[produced by Mitchell Froom]
Mirror Blue	Richard Thompson	01.1994	23[3]	109[3]	Capitol CDEST 2207	[produced by Mitchell Froom]
You? Me? Us?	Richard Thompson	04.1996	32[2]	97[1]	Capitol CDEST 2282	[produced by Mitchell Froom, Tchad Blake]
Industry	Richard & Danny Thompson	05.1997	69[1]	-	Parlophone CDPCS 7383	[produced by Danny Thompson, Richard Thompson]
Mock Tudor	Richard Thompson	09.1999	28[2]	-	Capitol 4988602	[produced by Tom Rothrock and Rob Schnapf]
The Old Kit Bag	Richard & Danny Thompson	02.2003	52[1]	121[2]	Cooking Vinyl COOKCD 251	[produced by John Chelew]
Front Parlour Ballads	Richard & Linda Thompson	08.2005	54[3]	197[1]	Cooking Vinyl COOKCD 325	[produced by Richard Thompson, Simon Tassano]
Sweet Warrior	Richard Thompson	06.2007	39[2]	111	Proper PRPCD 032	[produced by Richard Thompson, Simon Tassano]
In Concert, November 1975	Richard Thompson	08.2007	186[1]	-	Island	-
Dream Attic	Richard Thompson	09.2010	20[2]	83	Proper PRPCD 064	[produced by Richard Thompson, Simon Tassano]
Electric	Richard Thompson	02.2013	16[3]	75	Proper PRPCD 108	[produced by Buddy Miller]
Live at the BBC	Richard Thompson	07.2011	137[1]	-	Universal UMC	-
Electric	Richard Thompson	02.2013	16[3]	75	Proper PRPCD 108	[produced by Buddy Miller]
Acoustic Classics	Richard Thompson	08.2014	16[3]	103	Beeswing BSW 14	[produced by Richard Thompson]
Still	Richard Thompson	07.2015	10[3]	82	Proper PRPCD 131	[produced by Jeff Tweedy]
Acoustic Classics II	Richard Thompson	08.2017	24[1]	-	Beeswing BSW 015	[produced by Richard Thompson and Simon Tassano]
Acoustic Rarities	Richard Thompson	10.2017	84[1]	-	Beeswing BSW 016	[produced by Richard Thompson, Simon Tassano]
13 Rivers	Richard Thompson	09.2018	18[1]	-	Proper PRPCD 150	[produced by Richard Thompson]
			Linda Thompson
Fashionably Late	Linda Thompson	08.2002	189[1]	-	Topic TSCD 821	[produced by Edward Haber, Linda Thompson, Teddy Thompson]
Versatile Heart	Linda Thompson	09.2007	188[1]	-	Decca 475 9365	[produced by Edward Haber,Teddy Thompson]
Won't Be Long Now	Linda Thompson	10.2013	76[1]	-	Topic TSCD 822	[produced by Edward Haber]