Café Tacuba , stylizowane na Café Tacvba, to zespół z Naucalpan de Juárez w stanie Meksyk. Grupa zyskała popularność na początku lat 90-tych. Został założony w 1989 roku, zanim ich obecny skład stanowili Rubén Isaac Albarrán Ortega (wokal prowadzący, gitara rytmiczna), Emmanuel del Real Díaz (instrumenty klawiszowe, fortepian, programowanie, gitara rytmiczna, melodica, wokal), José Alfredo „Joselo” Rangel Arroyo (gitara prowadząca, wokal) i Enrique „Quique” Rangel Arroyo: (gitara basowa, bas elektryczny, wokal), ich przyjaciel Roberto Silva grał na klawiszach przez krótki czas. Od czasu światowej trasy Cuatro Caminos Luis „El Children” Ledezma grał na perkusji na każdym koncercie, ale nie jest uważany za oficjalnego członka zespołu, podobnie jak Ramiro Del Real Díaz, który dołączył do zespołu jako muzyk wspierający grający na gitarze od 2015 roku.
Zespół znany wcześniej jako „Alicia ya no vive aquí” (w hołdzie dla „Alice Doesn’t Live Here Anymore” Martina Scorsese) swoją ostateczną nazwę wziął od kawiarni (el Café de Tacuba) zlokalizowanej w centrum Meksyku. Kawiarnia, otwarta w 1912 roku, a swój szczyt przeżywała w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku, była reprezentatywna dla ówczesnej sceny Pachuco, co zespół później uznał za wpływ. Café de Tacuba nadal działa jako kawiarnia i restauracja przy Tacuba Street, w historycznym centrum Meksyku. Aby uniknąć problemów prawnych z kawiarnią, zespół zmienił nazwę na Café Tacvba (zmieniając u na v). Wokalista Rubén Albarran i gitarzysta José Alfredo Rangel poznali się podczas studiów projektowania graficznego na Metropolitan Autonomous University w Meksyku. Brat Rangela, Enrique, uzupełnił skład zespołu w 1989 roku. Grupa zaczęła grać muzykę w garażu domu w ich sąsiedztwie, Satélite, podmiejskiej dzielnicy zamieszkałej przez wyższą klasę średnią w gminie Naucalpan w stanie Meksyk.
Duży wpływ na Café Tacvba miały zespoły alternatywnego rocka z lat 80., takie jak The Cure, The Clash, The Smiths i Violent Femmes. Pomimo wpływów anglojęzycznych, członkowie zespołu chcieli reprezentować swoją rodzimą kulturę, więc włączyli do swojej muzyki wpływy meksykańskie. Grupa zaczęła śpiewać głównie w języku hiszpańskim i zmieniła nazwę na Café Tacvba.
Café Tacvba przeszła drogę od zespołu garażowego do zespołu koncertowego w 1989 roku, kiedy dołączyła do sceny otaczającej El Hijo del Cuervo, klub kulturalny w Coyoacán, w którym występują pisarze i muzycy. Gdy występowali w różnych miejscach w Meksyku, zostali odkryci przez argentyńskiego producenta muzycznego Gustavo Santaolalla, który w tamtym czasie produkował albumy dla czołowych zespołów rozwijającego się wówczas ruchu Rock en Español.
Santaolalla podpisał kontrakt dla zespołu z Warner Music Latina (WEA), z planami samodzielnego wyprodukowania debiutanckiego albumu. Z kolei Café Tacvba nagrała swoją pierwszą piosenkę do komercyjnego wydania, „Tamales de Iguanita”, którą WEA wydała jako część świątecznej kompilacji rock en español, Diciembre 25, w 1990 roku.
Debiutancki album grupy, Café Tacvba, ukazał się w 1992 roku i cieszył się ogromną popularnością w Meksyku. Grupa eksperymentowała z wieloma różnymi stylami muzycznymi, od punka i ska, przez elektronikę i hip hop, po regionalne meksykańskie odmiany, takie jak norteño, bolero i ranchera. Jednak zespół był zaskoczony wyraźną różnicą między brzmieniem albumu a „surowym” brzmieniem grupy na żywo, porównując nagranie do „pasteryzowanej wersji nas samych”. Café Tacvba wydała pięć singli z albumu - „Maria”, „Rarotonga”, „Las Persianas”, „La Chica Banda” i „Las Batallas” - do każdego z nich nakręcono teledysk, z wyjątkiem tego ostatniego. „María” w reżyserii Gustavo Garzóna była nominowana do nagrody Wideo Roku w konkursie Lo Nuestro Awards w 1993 roku.
Dwa lata później zespół wydał kolejny album, Re, w 1994 roku. Singiel „La Ingrata” (do którego teledysk wyreżyserował Fernando De Garay), „Las Flores” (do którego teledysk wyreżyserował Carlos Somonte ) i „El Ciclón” również odniosły sukces komercyjny. Przy tworzeniu albumu współpracownikami byli Luis Conte i Alejandra Flores, a wykorzystano niekonwencjonalne instrumentarium rockowe, takie jak jarana, Guitarrón, Melodeon i automaty perkusyjne. Mieszanka gatunków, takich jak rock alternatywny, punk i metal, zawarta na albumie, z tradycyjnymi stylami latynoamerykańskimi pomogła grupie zdobyć oddaną grupę fanów. Podczas promocji albumu obecność zespołu na New Music Seminar w Nowym Jorku w 1995 roku pomogła przyciągnąć uwagę mediów w Stanach Zjednoczonych.
W 1996 roku Café Tacvba wydała album z coverami Avalancha de Éxitos, czyli „Lawina przebojów”, na którym zespół wykonał utwory innych hiszpańskojęzycznych artystów. Utwory zostały nagrane, gdy zespół był w studiu pracując nad Re i zmęczył się nagrywaniem nowego materiału.Avalancha de Éxitos oznaczało pierwszy występ Café Tacvba na listach przebojów magazynu Billboard (12. miejsce na liście Latin Pop, 28. na liście Top Latin Albums), a zespół rozpoczął międzynarodową trasę koncertową promującą album. W 1996 roku zespół przyczynił się także do powstania albumu Silencio=Muerte: Red Hot + Latin na rzecz AIDS, wyprodukowanego przez Red Hot Organisation, występując wraz z Davidem Byrne'em. Teledysk do singla „Como Te Extraño” był nominowany do nagrody Lo Nuestro.
Po międzynarodowym tournée grupy Café Tacvba wycofała się na jakiś czas z muzyki. Kiedy wrócili do pracy, zebrali się we własnym studiu i spędzili mniej więcej pół roku pracując nad muzyką eksperymentalną obejmującą ambientową elektronikę i muzykę konkretną, a także współpracując z amerykańskim kwartetem smyczkowym Kronos Quartet. Santaolalla spodobała się powstała muzyka i uznał ją za gotową do wydania. WEA nie spodobał się jednak pomysł wydania całkowicie instrumentalnego albumu z muzyką eksperymentalną, po tym jak grupa odniosła sukces dzięki bardziej przystępnemu stylowi muzycznemu. Ostatecznie WEA i Café Tacvba osiągnęły kompromis: gdyby zespół nagrał drugi album z bardziej konwencjonalnym materiałem, wytwórnia wydałaby oba w dwupłytowym opakowaniu i sprzedała za cenę standardowego jednopłytowego albumu.
Zgodnie z obietnicą grupa wróciła do studia, aby nagrać album z wcześniej napisanym materiałem i wydała Revés/Yo Soy w 1999 roku. Album składał się z dwóch płyt i zawierał zarówno muzykę instrumentalną zespołu, jak i nowo nagrany album. Album wyróżnia się niekonwencjonalnym stylem opakowania, zaprojektowanym przez wokalistę Rubéna Isaaca Albarrána. Ponadto tytuły albumów Revés (co oznacza „odwrotność”) i Yo Soy (palindrom) ilustrują ekscentryczność zespołu. Album zawierał także dwa popularne single „La Locomotora” i „La Muerte Chiquita” oraz teledysk do „Revés” w reżyserii Adolfo Dávila. Album zdobył nagrodę Latin Grammy w kategorii Najlepszy Album Rockowy.
Po Revés/Yo Soy grupa nie wydawała kolejnego albumu przez cztery lata. W międzyczasie Café Tacvba wniosła wkład w nagrania do różnych projektów, takich jak ścieżki dźwiękowe do filmów Amores Perros (2000) i Y tu mamá también (2002), a także album w hołdzie El Mas Grande Homenaje a Los Tigres del Norte (2001), który zawierał cover „Futurismo y Tradición”. Ponadto gitarzyści Emmanuel del Real Díaz i Joselo Rangel wyprodukowali kilka piosenek dla Juliety Venegas: „Me Van a Matar” i „Disco Eterno”. Rangel rozpoczął także pracę nad solowym albumem Oso w 2003 roku, którego producentem był Albarrán.
Podczas gdy Café Tacvba realizowała te różne projekty, szukała nowego kontraktu nagraniowego; współpraca z WEA dobiegła końca po wydaniu trzech kompilacji w 2001 roku: Tiempo transcurrido: The Best of Café Tacvba; zbiór filmów o tej samej nazwie; oraz Lo Esencial de Café Tacvba, trzypłytowe opakowanie zawierające pierwsze trzy albumy zespołu.
Podobno Maverick Records, wytwórnia Madonny, próbowała w tym czasie podpisać kontrakt z Café Tacvba; jednakże zespół ostatecznie zdecydował się podpisać kontrakt z MCA Records w 2002 roku.
Kiedy Café Tacvba rozpoczął pracę nad Cuatro Caminos, zespół przyjął inne podejście niż w przeszłości. Zdecydowali się na współpracę z perkusistą grającym na żywo i zwerbowali Victora Indrizzo i Joeya Waronkera. Po drugie, poza Santaolallą i Kerpelem chcieli współpracować z kilkoma wybranymi producentami; zwerbowali Dave'a Fridmanna i Andrew Weissa. Wydany w czerwcu 2003 roku Cuatro Caminos odniósł komercyjny i krytyczny sukces. Album zdobył nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Album Latin Rock/Alternative, a także dwie nagrody Latin Grammy w kategorii Najlepszy Album Alternatywny i Najlepsza Piosenka Rockowa („Eres”).
Grupa intensywnie koncertowała po wydaniu Cuatro Caminos i wydała album na żywo z występu przed 20 000 ludźmi w Meksyku w El Palacio de los Deportes w październiku 2004 roku. Album nosił tytuł Un Viaje i był dwupłytowy ustawić. Po wydaniu albumu grupa zrobiła trzyletnią przerwę w wydawaniu muzyki.
W 2007 Café Tacvba powróciła z nowym albumem studyjnym, Sino. Album porównywany jest do klasycznych grup rockowych, takich jak The Who i Beach Boys, co stanowi odejście od ich poprzedniego brzmienia inspirowanego techno i funkiem. Tego lata zespół wystąpił także na głównej scenie Lollapalooza. 10 września 2008 r. Café Tacvba została głównym nominowanym do nagrody Latin Grammy Awards 2008, zdobywając łącznie sześć nominacji. Główny singiel „Volver a Comenzar” znalazł się na krótkiej liście w kategorii Płyta Roku i Najlepsza Piosenka Alternatywna, drugi singiel „Esta Vez” otrzymał nominacje w kategorii Najlepsza Piosenka Rockowa i Piosenka Roku. Zespół pobił rekord największej liczby nagród Latin Grammy zdobytych w ciągu jednego wieczoru. Umieszczenie piosenki „Volver a Comenzar” w LittleBigPlanet zapewniło zespołowi międzynarodową promocję.
W 2008 roku zespół współpracował z portorykańskim duetem Calle 13 przy utworze „No Hay Nadie Como Tú”. Piosenka zadebiutowała na 23. miejscu listy Billboard Hot Latin Songs i 15. na liście Billboard Latin Rhythm Airplay.
Rubén, Joselo i Quique, byli studenci projektowania graficznego, projektują własne okładki albumów.
Emmanuel oświadczył w marcu 2012 r., że premiera nowego albumu planowana jest przed końcem 2012 r. El Objeto Antes Llamado Disco ukazało się 22 października 2012 roku. Album został nagrany na żywo przed publicznością w Meksyku, Argentynie, Chile i Stanach Zjednoczonych. Pierwszym singlem był „De Este Lado del Camino”.
Café Tacvba wydała singiel „Un Par de Lugares” w październiku 2016 r. 1 stycznia 2017 r. wydali singiel „Futuro”, a 10 marca kolejny singiel zatytułowany „Disolviéndonos”, a w następnym tygodniu singiel „Que No ” 24 marca. Wraz z wydaniem przyszła zapowiedź nowego albumu, zatytułowanego „Jei Beibi”, którego premiera zapowiadana była na 5 maja. Został wydany przez firmę ONErpm.
|
Albumy
|
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
Mex |
US |
Wytwórnia
[US] |
Komentarz |
| Avalancha De Éxitos | Café Tacuba | 11.1996 | - | 28[9].Top Latin Albums | WEA 16718-2 | [produced by Anibal Kerpel, Gustavo Santaolalla] |
| Reves / Yosoy | Café Tacuba | .1999 | - | 48[1].Top Latin Albums | Warner Bros. 9 47374-2 | [produced by Cafe Tacuba, Gustavo Santaolalla] |
| Cuatro Caminos | Café Tacuba | 07.2003 | - | 11[12].Top Latin Albums | MCA 0000446 | [produced by Andrew Weiss, Dave Fridmann, Gustavo Santaolalla] |
| Un Viaje | Café Tacuba | .2005 | - | 11[16].Top Latin Albums [platinum] | Universal Music Latino 0004463 | - |
| Sino | Café Tacuba | 10.2007 | 1[39] | 20[4].Top Latin Albums | Universal Music Latino 0009986 | [produced by Cafe Tacuba, Gustavo Santaolalla, Tony Peluso] |
| El Objeto Antes Llamado Disco | Café Tacuba | 10.2012 | - | 7[8].Top Latin Albums | Universal Music Latino 0017658 | [produced by Gustavo Santaolalla] |
| Jei Beibi | Café Tacuba | 05.2017 | - | 48[1].Top Latin Albums | Cafe Tacuba Self-released) | [produced by Cafe Tacuba, Gustavo Sataolalla] |
