Z archiwum...rocka

czwartek, 15 lutego 2024

Monifah

Monifa Carter (ur. 28 stycznia 1972r), znana również jako Monifah, to amerykańska wokalistka R&B. Najbardziej znana jest ze współpracy ze zmarłym raperem Heavy D i jej muzyki z połowy lat 90-tych, w tym „I Miss You (Come Back Home)”, „You” i „Touch It”, który ukazał się w 1998 roku. wystąpiła w reality show R&B Divas: Atlanta w TV One. Znana jest także z singla „You Don’t Have to Love Me”.

Monifah urodziła się i wychowała w Nowym Jorku. W 1996 roku ukazał się jej debiutancki album z certyfikatem złotej płyty, Moods...Moments. W 1997 roku dodała wyprodukowany przez Heavy D. utwór „I Still Love You” do ścieżki dźwiękowej filmu Sprung. Drugim albumem Monifah był Mo'hogany. Wydany w ostatnim kwartale 1998 roku, zawierał „Touch It”. Utwór zajął 29. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli. Trzeci album Monifah Home, wydany w 2000 roku, zawierał „I Can Tell”, „Brown Eyes” i „Fairytales”.

W 2003 roku zagrała drugoplanową rolę w sztuce teatralnej Michaela Baisdena Men Cry in the Dark. W sierpniu 2012 roku piosenkarki Monifah i R&B Syleena Johnson, Faith Evans, Keke Wyatt, LaTocha Scott, Angie Stone i Nicci Gilbert wystąpiły w reality show dla TV One zatytułowanym R&B Divas. Później zmieniono tytuł R&B Divas: Atlanta and Monifah pojawiła się w kolejnych drugim i trzecim sezonie, a LaTavia Roberson i Kameelah Williams dołączyły do obsady w sezonie 3 23 kwietnia 2014. W 2012 roku pojawiła się na składance Faith Evans R&B Divas na singlu „Lovin' Me” oraz w swoim solowym utworze „She's Me”. Album został później nominowany do nagrody Grammy.

Wydała nowy singiel „The Other Side”, którego premiera odbyła się w czerwcu 2014 roku. W 2015 roku Monifah podpisała kontrakt i wydała singiel „One Moment” z wytwórnią Famous Records / Famous Music Group z siedzibą w Sunrise na Florydzie, która dystrybuuje za pośrednictwem Universal.

W programie R&B Divas: Atlanta Monifah publicznie ujawniła, że jest w związku z osobami tej samej płci.W finale trzeciego sezonu R&B Divas: Atlanta poślubiła swojego długoletniego partnera Tereza 4 kwietnia 2014 roku. Monifah ma córkę urodzoną w 1991 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Miss You (Come Back Home)	Monifah	10.1995	-	56[20]	Uptown/MCA 55 107	[written by Terri Robinson, Heavy D][produced by Heavy D][16[31].R&B Chart]
You	Monifah	05.1996	-	32[19]	Uptown/Universal 56 001	[gold-US][written by Craig King, Rheji Burrell, Vincent "V.H." Herbert][produced by Heavy D][11[23].R&B Chart]
Nobody's Body	Monifah	10.1996	-	-	Uptown	[written by Heavy D][71[3].R&B Chart]
You Don't Have to Love Me	Monifah	01.1997	-	82[9]	Uptown/Universal 56 026	[written by Heavy D & Terri Robinson][36[17].R&B Chart]
I Still Love You	Monifah	07.1997	-	121[4]	Qwest 17 378	[written by Big Bub, Heavy D,, Tony Dofat][produced by Heavy D][55[9].R&B Chart]
Touch It	Monifah	08.1998	29[2]	9[26]	Uptown/Universal 56 207	[written by Screwface, Jack Knight, John Guldberg ,Tim Stahl][produced by Jack Knight][9[20].R&B Chart]
Suga Suga	Monifah	04.1999	-	-	Uptown/MCA 56 237	[written by Vincent Herbert,Mary Brown,Rob Fusari,Monifah Carter][produced by Vincent Herbert,Rob Fusari][71[5].R&B Chart]
I Can Tell	Monifah	12.2000	-	-	Universal 158 099	[written by Falonte Moore,Balewa Muhammad,Rob Fusari][produced by Falonte Moore,Rob Fusari][94[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Moods...Moments	Monifah	06.1996	-	42[15]	Uptown 53 004	[produced by Alfred Antoine, Kip Collins, Bill Esses, Andre Evans, Heavy D, Poke & Tone, Spaceman Patterson ,Red Hot Lover Tone]
Mo'hogany	Monifah	09.1998	-	96[32]	Uptown 53 155	[gold-US][produced by Heavy D ,Tony Dofat, Chad Elliott, Rob Fusari ,Vincent Herbert, N.O. Joe ,Jack Knight, Queen Latifah, Alvin West, Mario Winans]
Home	Monifah	11.2000	-	151[2]	Uptown 157 999	[produced by David Anthony, Full Force, Rob Fusari ,Ty Fyffe ,Tyrice Jones, Falonte Moore, Teddy Riley,Screwface]

Joe "Fingers" Carr

Joe "Fingers" Carr [właściwie Louis Ferdinand Busch]-ur. 18.07.1910r Louisville,Kentucky-zm. 19.09.1979r Camarillo, California-pianista,aranżer,szef orkiestry,kompozytor.

Najbardziej znany jako pianista honky-tonk nagrywający pod swoim pseudonimem Joe "Fingers" Carr.Zaczynał bardzo wcześnie prowadząc swój własny band mając 12 lat.Cztery lata póżniej opuszcza rodzinny dom pracując jako profesjonalny muzyk.Grał w big bandach proponujących tzw. "sweet music";min.Clyde McCoy'a, Henry'ego Busse, i George Olsona,z przerwą na studia w konserwatorium w Cincinnati .Największe sukcesy odnosi grając z orkiestrą Hala Kempa w latach 30-tych.W tym czasie poślubia Janet Blair,śpiewaczkę z tego samego bandu,pierwszą z kilku jego żon.Po tym jak główny aranżer big bandu John Scott Trotter w 1936r opuszcza zespół,Carr wraz z Halem Mooney'em zostają nadwornymi aranżerami.Gdy Kemp w 1940r ginie w katastrofie samochodowej,przenosi się do Los Angeles i zaczyna pracę jako muzyk sesyjny,ale wybuch II wojny światowej i służba wojskowa z nią związana wymusza trzyletnią przerwę w działalności muzycznej.

Po powrocie do Los Angeles zahacza się dzięki Johnny'emu Mercerowi w raczkującej wytwórni Capitol,gdzie pracuje w kierownictwie A&R.Okazjonalnie; bierze udział jako pianista w sesjach nagraniowych towarzysząc Kay Starr, Tennessee Ernie Fordowi, Deanowi Martinowi.W 1950r przedstawia wytwórni projekt nagrania ragtimów,przybierając pseudonim Joe "Fingers" Carr podczas inauguracyjnej sesji.Jego drugi singiel-"Sam's Song" ląduje na 7 pozycji listy Billboard. Jego wersja instrumentalna piosenki Del Wooda "Down yonder" trafia na 14 miejsce listy bestsellerów w 1951r.Mimo,że Capitol nieco karykaturalnie przedstawia Carra,nawiązując w jego wizerunku do lat 20-tych,sam Carr traktuje sprawę poważnie pisząc wiele własnych ragtimów i inspirując młodych muzyków ,długo przed falą zainteresowania tym gatunkiem w latach 70-tych zeszłego stulecia.

Wydano też kilka singli pod szyldem Lou Busch and his Orchestra;jeden z nich "Zambesi",adaptacja płd afrykańskiej piosenki stał się hitem po obu stronach Atlantyku.Jego jedyny przebój w W.Brytanii jako Joe Carr-"Portuguese Washerwoman" trafił do Top20 brytyjskiej listy.W końcu lat 50-tych przenosi się do Warner Brothers,gdzie znowu pracuje jako wykonawca i członek szefostwa wytwórni.Odnosił wiele sukcesów jako promotor talentów,lansując min. Allana Shermana,popularnego komika,nagrywającego wiele udanych płyt.Busch ginie w wypadku samochodowym w 1979r.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sam's song/Ivory rag	Joe "Fingers" Carr and The Carr-Hops	06.1950	-	7[13]	Capitol F 962	[#94 hit for Dean Martin & Sammy Davis Jr in 1962][written by Jack Elliott/Lew Quadling]
Down yonder//Ivory rag	Joe "Fingers" Carr	10.1951	-	14[17]	Capitol F 1777	[#5 hit for Ernest Hare & Billy Jones in 1921;#48 hit for Johnny & The Hurricanes in 1960][written by L.Wolfe Gillbert]
Until sunrise/Humoresque	Joe "Fingers" Carr And His Ragtime Band	04.1954	-	24[3]	Capitol 2730	[written by Fine, Moss, Collins]
Zambezi/Rainbow's end	Lou Busch and His Orch	12.1955	-	75[6]	Capitol 3272	[written by Nico Carstens, Anton DeWaal ]
11th memory melody/The charming mademoiselle from Paris,France	Lou Busch and His Orch	02.1956	-	35[11]	Capitol 3349	[written by King, Palmer, Carl Sigman]
Portugese washerwomen/Lucky Pierre	Joe "Fingers" Carr	05.1956	20[5]	19[16]	Capitol 3418	[written by Popp, Lucchesi]

Monotones

The Monotones to sześcioosobowa amerykańska grupa wokalna doo-wop działająca w latach pięćdziesiątych XX wieku. Uważani są za cud jednego hitu, ponieważ ich jedynym hitem był „ The Book of Love ”, który w 1958 roku zajął 5. miejsce na liście 100 najlepszych przebojów magazynu Billboard.

Zespół Monotones powstał w 1955 roku, kiedy siedmiu oryginalnych wokalistów, mieszkańców osiedla Baxter Terrace w Newark w stanie New Jersey, zaczęło wykonywać covery popularnych piosenek. Byli to: główny wokalista Charles Howard Patrick (ur. 11 września 1938r - zm. 11 września 2020r) , pierwszy tenor Warren Davis (urodzony 1 marca 1939r -zm. 17 kwietnia 2016r) , drugi tenor George Malone (ur. 5 stycznia 1940r - zm. 5 października 2007r), wokalista basowy Frankie Smith (ur. 13 maja 1938r-zm. 26 listopada 2000r) , drugi wokalista basowy John Ryanes (ur. 16 listopada 1940r - zm. 30 maja 1972r) , baryton Warren Ryanes (ur. 14 grudnia 1937r-zm. 16 czerwca 1982r) , brat Charlesa Patricka, James, był pierwotnie członkiem, ale odszedł wkrótce po utworzeniu grupy. John Ryanes i Warren Ryanes również byli braćmi.

Wszyscy zaczęli śpiewać w chórze baptystów New Hope pod dyrekcją Cissy Houston, spokrewnionej z braćmi Patrickami. Grupa rozpoczęła karierę występem w 1956 roku w programie telewizyjnym Teda Macka Amateur Hour, zdobywając pierwszą nagrodę za wykonanie utworu „Zoom” zespołu Cadillacs. Niedługo potem Charles Patrick słuchając radia, usłyszał reklamę pasty do zębów Pepsodent zawierającą zdanie „Zastanawiam się, gdzie podział się żółty”. Stamtąd wpadł na pomysł wersu „Zastanawiam się, zastanawiam się, zastanawiam się kto!, który napisał księgę miłości”, później przekształcił go w piosenkę z Davisem i Malone. We wrześniu 1957 nagrali „The Book of Love”, który ukazał się nakładem wytwórni Mascot w grudniu tego samego roku. Mała wytwórnia płytowa nie mogła poradzić sobie z jej popularnością i w lutym 1958 roku została wznowiona w wytwórni Argo, zależnej Chess Records. Stało się hitem, ostatecznie osiągając 3. miejsce na liście Billboard R&B i 5. miejsce na liście przebojów pop. Płyta sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy. Osiągnął także 5. miejsce w Australii; w Wielkiej Brytanii hitem była wersja coverowa zespołu The Mudlarks.

The Monotones nagrali serię nowatorskich kontynuacji, w tym „Zombi” i „The Legend of Sleepy Hollow”, ale nie odniosły one sukcesu. The Monotones rozwiązali się w 1962 roku. Po rozpadzie członkowie, którzy przeżyli, kilkakrotnie spotykali się, aby wznowić „Book of Love”. John Ryanes zmarł w 1972 roku w wieku 31 lat, a jego brat Warren zmarł w 1982 roku. W 1994 r. w skład Monotones wchodzili Frankie Smith, George Malone, Carl Foushee, Bernard Ransom, Bernard Brown (zm. w 2009 r. w wieku 62 lat) i Victor Hartsfield. Frankie Smith zmarł w 2000 r., a George Malone w 2007 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Book Of Love/You Never Loved Me	Monotones	05.1958	-	5[18]	Argo 5290	[written by Charles Patrick,George Malone,Warren Davis ][3[11].R&B Chart]

Rick Wright

Właśc. Richard Wright, ur. 28.07.1945 r. w Londynie, jeden z członków założycieli legendarnej formacji Pink Floyd. Swoją grą na instrumentach klawiszowych uzupełniał charakterystyczne brzmienie zespołu zaprezentowane na bestsellerowych albumach, m.in. Dark Side Of The Moon, Wish You Werę Here i Animals. W 1977 r. pojawiły się plotki o rozwiązaniu słynnej grupy, a już rok później Wright nagrał swój solowy album Wet Dream, w którego nagraniu wzięli udział m.in. Mel Collins i Snowy White. Przedstawił na nim kompozycje własnego autorstwa, którym coraz trudniej przychodziło się przebić na zdominowane przez twórczość Rogersa Watersa
albumy Pink Floyd.

We wrześniu 1980 r. na wniosek tego właśnie artysty Wright przestał być pełnoprawnym członkiem Floydów. a w koncertach brał udział już tylko jako wynajęty muzyk. Kariera solowa keyboardzisty przebiegała potem ze zmiennym szczęściem. Udało mu się co prawda we współpracy z Dave'em Harrisem pod szyldem Zee nagrać album Identity. ale płyta nie odniosła spodziewanego sukcesu. Tym chętniej nawiązał ponownie współpracę z dawnymi kolegami z Pink Floyd, której owocami były bestsellerowe albumy A Momentary Lapse Of Reason, Delicate Sound Of Thunder, The Division Bell i Pulse.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Broken China	Rick Wright	10.1996	61[1]	-	EMI CDEMD 1098	[produced by Richard Wright ,Anthony Moore ,Laurie Latham]

Benny Mardones

Ruben Armand „Benny” Mardones (ur. 9 listopada 1946r -zm. 29 czerwca 2020r) był amerykańskim piosenkarzem i autorem tekstów pop/rock, który był najbardziej znany ze swojego przeboju „Into the Night”, który znalazł się w Top 20 listy Billboard Hot 100, w 1980 i ponownie w 1989 (nr 20).

Benny Mardones urodził się 9 listopada 1946 roku w Cleveland w stanie Ohio. Jego ojciec, Ruben senior, pochodzący z Santiago w Chile, opuścił rodzinę, gdy Benny był niemowlęciem, i wrócił do Chile. Mardones miał siostrę, dwóch przyrodnich braci i dwie przyrodnie siostry, którzy mieszkają w Chile. Mardones dorastał w Savage w stanie Maryland i ukończył Howard High School w Ellicott City w stanie Maryland w 1964 roku. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych i służył podczas wojny w Wietnamie. Po zwolnieniu przeniósł się do Nowego Jorku, aby kontynuować karierę wokalną i autorską, a także skomponował kilka piosenek wraz ze swoim partnerem, Alanem Milesem.

Mardones rozpoczął karierę jako autor tekstów, pisząc piosenki dla takich ludzi jak Brenda Lee i Chubby Checker. Zaprezentował demo napisanych przez siebie piosenek, a Tommy Mottola zasugerował mu nagranie własnych piosenek; od tego momentu napisał i nagrał ponad 100 piosenek. Zespół Mardonesa nazywał się Hurricanes.

Mardones jest współautorem wraz z Robertem Tepperem przeboju soft rocka z 1980 roku „Into the Night”. Utwór znalazł się na jego drugim albumie Never Run, Never Hide i osiągnął 11. miejsce na liście Billboard Hot 100 i pokrył się platyną. Sukces sprawił, że Mardones znalazł się w centrum uwagi, ale ten popadł w uzależnienie, co spowodowało, że został porzucony przez swoją wytwórnię Polydor Records. Choć w końcu przezwyciężył nałóg, Mardones nie wyprodukował w swojej karierze żadnych innych hitów. W wywiadzie telewizyjnym dla KTLA Mardones wspomniał, że inspiracją do powstania piosenki była rozmowa między nim a współautorem Robertem Tepperem, po tym, jak zobaczył, jak 16-letni sąsiad wyprowadza psa Benny'ego na spacer. W prawdziwym życiu nie było żadnego romantycznego powiązania.

„Into the Night” pojawiło się na listach przebojów po raz drugi w 1989 r., kiedy stacja radiowa KZZP w Phoenix w Arizonie wyemitowała odcinek zatytułowany „Where Are They Now?”, a Scott Shannon, ówczesny dyrektor programowy Pirate Radio w Los Angeles, dodał „Into the Night " do swojej listy odtwarzania. Inne stacje w całym kraju poszły w ich ślady, a „Into the Night” ponownie stał się hitem, osiągając 20. miejsce na liście Billboard Hot 100. Curb Records podpisała kontrakt z Mardonesem, a on nagrał „Into the Night '89”.

W dniu 4 października 2011 r. Mardones poślubił swoją trzecią żonę, Jane Braemer, która pochodziła z Danii. Razem mieszkali w Menifee w Kalifornii. Mardones miał syna Michaela (ur. 1985) z poprzedniego małżeństwa. W 2000 roku u Mardonesa zdiagnozowano chorobę Parkinsona, ale koncertował i występował do połowy 2010 roku. W lipcu 2018 roku przeszedł głęboką stymulację mózgu, aby złagodzić objawy motoryczne, ale powikłania po wielu operacjach spowodowały problemy z koordynacją, co doprowadziło do powtarzających się upadków i urazów bioder. Zmarł w wieku 73 lat w wyniku powikłań choroby 29 czerwca 2020 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Into The Night/She's So French	Benny Mardones	06.1980	-	11[20]	Polydor 2091	[written by B. Mardones, R. Tepper][produced by Barry Mraz]
Into The Night/She's So French	Benny Mardones	05.1989	-	20[17]	Polydor 889 368	[written by B. Mardones, R. Tepper][produced by Barry Mraz]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never Run, Never Hide	Benny Mardones	06.1980	-	65[24]	Polydor 6263	[produced by Barry Mraz]

środa, 14 lutego 2024

Priscilla Bowman

Priscilla Bowman (ur. Priscilla I. Mills, 30 maja 1928r - zm. 24 lipca 1988r) była amerykańską piosenkarką jazzową i r&b, której piosenka „Hands Off” zajęła pierwsze miejsce na liście przebojów R&B magazynu Billboard w 1955 roku. . Była wokalistką zespołu Jaya McShanna.

Urodzona jako córka pastora zielonoświątkowego Priscilla zadebiutowała jako piosenkarka w wieku siedmiu lat przed więźniami więzienia stanowego w Lansing w stanie Kansas. Jako nastolatka zachęciła ją lokalny pianista Roy Searcy, gdy zaczęła śpiewać w okolicznych klubach nocnych. Nazywano ją „oryginalną rock'n'rollową mamą miasta” i była pod wpływem piosenkarek Ruth Brown i Annie Laurie. Dołączyła do zespołu Jaya McShanna na początku lat pięćdziesiątych. W 1955 roku zespół podpisał kontrakt z Vee-Jay Records, a Bowman nagrała z nimi dwie sesje.

Priscilla brzmiała po prostu fantastycznie; jej talent dorównywał ówczesnym odnoszącym największe sukcesy wokalistom R&B, a jednak potrafiła zdobyć się tylko na jeden wielki hit. „Hands Off” stał się hitem, zajmując pierwsze miejsce na listach przebojów R&B przez trzy tygodnie w grudniu 1955 roku. Nagrała trzy sesje dla Vee-Jay i jej zależnej wytwórni Falcon jako wokalistka solowa w latach 1957–1959, ale nie mogła powtórzyć swojego sukcesu. Jednak w 1958 roku jako pierwsza nagrała piosenkę „A Rockin' Good Way” z niewymienionym podkładem wokalnym The Spaniels. Piosenka została napisana wspólnie z Brookiem Bentonem i stała się hitem, gdy Benton nagrał ją sam w duecie z Dinah Washington w 1960 roku.

Bowman kontynuowała nagrywanie do końca lat pięćdziesiątych, odnosząc artystyczne i krytyczne triumfy w obliczu słabnącego sukcesu komercyjnego. Do najważniejszych wydarzeń należą: „I've Got News For You” - kontynuacja jej hitu nr 1 (1956); „Everything's Alright”- wybór magazynu Billboard (1957) oraz współpraca z grupą doo-wop The Spaniels (1958–59). Jednak Bowman nie udało się przywrócić jej początkowego sukcesu ani wejść na wschodzący rynek rock and rolla, a styl ten, jak na ironię, w dużej mierze zawdzięczał dostarczanej przez nią muzyce rhythm and bluesowej.

Ostatnia sesja Priscilli Bowman dla Vee-Jay, która miała miejsce 30 lipca 1959 roku była prowadzona przez Riley Hampton, co zaowocowało jej ostatnim singlem. Ciągłe tournee zostało podkreślone występami w Mel's Hideaway w południowej części Chicago i Apollo Theatre w Harlemie w Nowym Jorku. Dzięki występom i promowaniu hitowych płyt nieustanna harówka w drodze odcisnęła piętno na Bowman. Za radą artystki Moms Mabley, która dzieliła ten sam rachunek za trasę koncertową, wyczerpana i chora Bowman wróciła do Kansas City na tak potrzebny odpoczynek. Jej kariera jako artystki zajmującej się nagraniami komercyjnymi trwała nieco ponad cztery lata.

Na początku lat sześćdziesiątych Bowman zawiesiła karierę, aby wyjść za mąż i założyć rodzinę. Bowman wznowiła karierę wokalną pod koniec lat 70-tych i wielokrotnie spotykała się z Jayem McShannem. Nadal występowała w okolicznych klubach nocnych i na festiwalach. Jedynym znanym jej nagraniem był limitowany album LP nagrany w Kansas City przez pianistę Roya Searcy’ego, Roy Searcy and Friends: Live Jam Session President Hotel w 1976 roku. Został wydany prawdopodobnie na początku 1977 roku w Stage Three Sound.

Pomimo operacji usunięcia nowotworu płuca w 1986 r. kontynuowała występy do 1987 r. Zmarła 24 lipca 1988 r. w wieku 60 lat i została pośmiertnie uhonorowana nagrodą Kansas City Jazz Heritage Award (1988) oraz tytułem Elder Statesmen of Kansas Miejski Jazz Awards (2003).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hands off	Jay McShann & Priscilla Bowman	11.1955	-	-	Vee-Jay 155	[written by Jay McShann][1[3][16].R&B Chart]

Swan Records

Wytwórnia płytowa założona w 1957r w Filadelfii przez Bernie Binnicka i Tony'ego Mamarellę.W niej ujawniły się talenty producenckie Franka Slay'a i Boba Crewe oraz towarzyszących im Waltera Gatesa i Richarda Barretta.Slay i Crewe wcześniej pracowali przy hicie "Silhouettes" grupy Rays i z innymi artystami z wytwórni Cameo-Parkway,którzy póżniej przeszli do Swan.

Obaj zajmowali się też komponowaniem piosenek;Slay pisał dla Freddy Cannona natomiast Crewe komponował przeboje dla Four Seasons.Firma edytorska Slay'a Claridge Music,została przekształcona w firmę płytową po jego odejściu z Swan i przeprowadzce do Los Angeles.Crewe po rozstaniu z Swan Records w 1962r zyskał sławę kompozytorską ,a także założył własny zespół Bob Crewe Generation.Wytwórnia działa aktywnie do 1967r,by w 1968r wydać kilka wznowień.
Pierwszymi artystami z którymi podpisano kontrakty byli Dicky Doo and the Don'ts i Billy and Lillie,którym udało się wylansować w 1958r własne hity "Click Clack","Nee Nee Na Na Na Nu Nu" czy "Flip Top Box".Największą gwiazdą wytwórni był Freddy Cannon,który podpisał kontrakt z Swan mając 19 lat.Do 1963r nagrał dla niej kilkanaście przebojowych singli w tym najbardziej znane-"Way Down Yonder in New Orleans" i "Tallahassee Lassie".Po kilku latach sukcesów na listach przebojów,rok 1963 okazał się pierwszym kryzysowym,w którym żaden singiel nie osiągnął znaczącego sukcesu.Wtedy też podpisano kontrakt z Link Wray'em sfrustrowanym brakiem sukcesów w poprzedniej wytwórni Cadence.
16 września 1963r Swan wydała jedno z pierwszych nagrań grupy Beatles na rynku amerykańskim "She Loves You" [Swan 4152],wcześnie zrobiła to wytwórnia Vee-Jay.Piosenka ta stała się największym sukcesem wytwórni osiągając szczyt listy przebojów.Do połowy 1967r wytwórni udało się wylansować tylko jeden hit-singiel "Shaggy Dog" nagrany przez Mickey Lee Lane'a w 1964r.Three Degrees, Jerry Jaye, i Strangeloves,wykonawcy ze stajni Swan swoje największe hity nagrali niestety dla innych wytwórni.
W 1967r większość małych wytwórni przeżywała problemy,stąd sprzedano jej materiał angielskiej Rollercoaster Records.

Single na listach przebojów

4001 DICKY DOO & THE DON'TS Click clack/Did you cry 1957 28[14]
DICKY DOO & THE DON'TS Nee nee na na na na nu nu/Flip top box 1958 40[8]
DICKY DOO & THE DON'TS Teardrops will fall/Come with us 1958 61[6]
BILLY & LILLIE/BILLY FORD & THE THUNDERBIRDS La dee dah/The monster 1957 9[13]
BILLY & LILLIE Creepin', crawlin', cryin'/Happiness 1958 56[4]
BILLY & LILLIE Lucky Ladybug/I promise you 1958 14[13]
THE UPBEATS Just like in the movies/My foolish heart 1958 75[3]
Freddy Cannon Buzz buzz a diddle it/ Opportunity 05.1961 51[8]
Freddy Cannon Chattanooga shoe shine boy/ Boston, My Home Town 02.1960 34[7]
Freddy Cannon Everybody monkey/ Oh Gloria 08.1963 52[7]
Freddy Cannon For me and my gal/Blue plate special 10.1961 71[6]
Freddy Cannon Four letter man/Come on and love me 02.1963 121[3]
Freddy Cannon Happy shades of blue / Cuernavaca Choo Choo 07.1960 83[5]
Freddy Cannon Humdinger/ My Blue Heaven 10.1960 59[4]
Freddy Cannon If you were a rock' n' roll record/ The Truth Ruth 11.1962 67[5]
Freddy Cannon Muskrat ramble/Two Thousand and Eight Eight 01.1961 54[6]
Freddy Cannon Okefenokee/ Kookie Hat 08.1959 43[9]
Freddy Cannon Palisades park/ June, July and August 05.1962 3[15]
Freddy Cannon Patty baby/ Betty Jean 05.1963 65[7]
Freddy Cannon Tallahassee Lassie/ You Know 05.1959 6[13]
Freddy Cannon Transistor sister/ Walk to the Moon 07.1961 35[8]
Freddy Cannon Way down yonder in New Orleans/ Fractured 11.1959 3[15]
Freddy Cannon What' s gonna happen when summer' s gone/ Broadway 09.1962 45[4]
Beatles She Loves You / I'll Get You 01.1964 1[2][15]
Mickey Lee Lane Shaggy Dog / Oo-Oo .10.1964 38[9] 

           Albumy na listach przebojów

LP 507 - Palisades Park - Freddy Cannon [1962] 101[5]
SLP-509 - Wild Weekend - Rockin' Rebels [1962] 53[19]

Marcy Joe

Marcy Rae Sockel-amerykańska piosenkarka popowa z lat 60-tych. Urodzona w 1944 roku w Pittsburghu w Pensylwanii. Odniosła regionalny hit pod pseudonimem Marcy Joe w 1961 roku w wytwórni Robbee z piosenką „Ronnie”, którą napisała w wieku 17 lat o swoim chłopaku. Został wydany w marcu 1961 roku i stał się hitem w Pittsburghu, osiągając 7. miejsce w rankingach sprzedaży National Record Mart.

Następnie Liberty Records nadało mu ogólnokrajową dystrybucję. Pod koniec maja 1961 roku „Ronnie” osiągnął 81. miejsce na liście przebojów magazynu Billboard Hot 100, 64. miejsce na liście przebojów Cash Box i 27. miejsce w rankingu Variety.Znalazła się także na listach przebojów w duecie z Eddiem Rambeau z utworem „Lover's Medley The More I See You/When I Fall in Love”, który w 1963 r. osiągnął 132. miejsce. Nagrywała krótko jako Marcy Jo dla SWAN po upadku wytwórni Robbee w 1962 r. poślubiła swojego ukochanego Howarda (aka Ronnie) i w 1963 roku wycofała się ze śpiewania.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ronnie/ My First Mistake	Marcy Joe	05.1961	-	81[3]	Robbee 110	[written by Marcy Sockel][produced by Snuff Garrett]
Lover's Medley (The More I See You And When I Fall In Love)/The Car Hop And The Hard Top	Marcy Jo And Eddie Rambeau	08.1963	-	132[1]	Swan 4145	[written byM. Gordon, H. Warren, V. Young, E. Hayman][#7 hit for The Letterman in 1962;#16 hit for Chris Montez in 1966]

So So Def Recordings

Założony w przez Jermaine'a Dupri label koncentrujący się na muzyce R&B; i hip-hop o mocno popowym zacięciu. Wytwórnia powstała w roku 1994 we współpracy dystrybucyjnej z Columbia Records. Wśród artystów, którzy w drugiej połowie lat 90. przyczynili się do zdobycia przez label ważnej pozycji na rynku czarnej muzyki, znajdują się m.in. Xscape, Da Brat, Jagged Edge oraz sam Jermaine Dupri, rozchwytywany producent, próbujący swoich sił także jako raper.

Oprócz płyt o tradycyjnym dla So So Def brzmieniu - czyli przystępnym dla komercyjnych stacji radiowych R&B; i hip hopie, w dyskografii wytwórni znajduje się także kilka części składanki "So So Def Bass Allstars", na których znalazły się energetyczne kawałki w klimacie Miami Bass.
W roku 2003 Dupri objął funkcję prezesa Arista Black Music, oddziału podległej BMG wytwórni, odpowiedzialnego za czarne brzmienia. Wkrótce po zdobyciu stanowiska przeniósł całe So So Def Recordings pod skrzydła Aristy.

Rok później przedsiębiorczy twórca został mianowany prezesem departamentu Urban Music w labelu Virgin Records, podległemu gigantowi EMI. Ponownie podpisał z nowym pracodawcą także umowę o dystrybucji katalogu So So Def. Znajdują się w nim obecnie wydawnictwa takich wykonawców, jak 3LW, Bone Crusher (Bone Thugs-N-Harmony), J-Kwon, Anthony Hamilton, Miss B i Jarvis.

Albumy na listach przebojów

Beware of Dog Bow Wow 09.2000 8.Bl 2x platinum
Doggy Bag Bow Wow 12.2001 6.Bl platinum
Funkdafied Da Brat 06.1994 11.Bl platinum
Anuthatantrum Da Brat 10.1996 20.Bl gold
Unrestricted Da Brat 04.2000 5.Bl platinum
Comin' from Where I'm From Anthony Hamilton 07.2003 33.Bl platinum
Ain't Nobody Worryin' Anthony Hamilton 12.2005 19.Bl gold
Life in 1472 Jermaine Dupri 07.1998 3.Bl platinum
Instructions Jermaine Dupri 10.2001 15.Bl platinum
A Jagged Era Jagged Edge 03.1998 104.Bl gold
J.E. Heartbreak Jagged Edge 02.2000 8.Bl 2x platinum
Jagged Little Thrill Jagged Edge 06.2001 3.Bl gold
Hard Jagged Edge 10.2003 3.Bl platinum
Hummin' Comin' At Cha Xscape 10.1993 17.Bl platinum
Off the Hook Xscape 08.1995 23.Bl platinum
Traces of My Lipstick Xscape 05.1998 28.Bl platinum
Jagged Little Thrill Jagged Edge 06.2001 3.Bl platinum

Single na listach przebojów

Bow Wow (That's My Name) Bow Wow featuring Snoop Dogg 11.2000 21.Bl
Bounce With Me Bow Wow featuring Xscape 08.2000 20.Bl
Ghetto Girls Bow Wow featuring Snoop Dogg 11.2000 21.Bl
Take Ya Home Bow Wow 04.2002 72.Bl
Funkdafied Da Brat 06.1994 6.Bl platinum
Fa All Y'all Da Brat 10.1994 37.Bl
Give It To Ya Da Brat 04.1995 26.Bl gold
Sittin' On Top of the World Da Brat 10.1996 54.Bl gold
Ghetto Love Da Brat with T-Boz 03.1997 18.Bl gold
The Party Continues Jermaine Dupri & Da Brat 03.1998 29.Bl
Charlene Anthony Hamilton 05.2004 19.Bl
Can't Let Go Anthony Hamilton 10.2005 71.Bl
Money Ain't a Thang Jermaine Dupri featuring Jay-Z 07.1998 52.Bl
Gotta Be Jagged Edge 08.1998 23.Bl
He Can't Love You Jagged Edge 12.1999 15.Bl gold
Let's Get Married Jagged Edge 05.2000 11.Bl
Promise Jagged Edge 12.2000 9.Bl
Where the Party at Jagged Edge 06.2001 3.Bl
Just Kickin' It Xscape 09.1993 2.Bl platinum
Understanding Xscape 12.1993 8.Bl gold
Feels So Good Xscape 06.1995 32.Bl gold
Who Can I Run To Xscape 10.1995 8.Bl gold
Arms Of The One Who Loves You Xscape 05.1998 7.Bl gold
My Little Secret Xscape 10.1998 9.Bl
Just Kickin' It Xscape 09.1993 2.Bl platinum

Xscape

Xscape to amerykański kwartet wokalny R&B z Atlanty w stanie Georgia. Dziewczęca grupa powstała w College Park w 1990 roku i w latach 1993-1998 wydała trzy albumy studyjne, z których każdy uzyskał w USA platynę. Najbardziej udany singiel Just Kickin' It z 1993 roku również pokrył się platyną.

Siostry LaTocha i Tamika Scott dorastały w kościele swojego ojca, wielebnego Randolfa Scotta. Scott, który w latach 70-tych był członkiem zespołu R&B The Scott Three, od najmłodszych lat tworzył muzykę ze swoimi córkami, które oprócz występów w kościele brały udział w lokalnych konkursach talentów. Podczas nauki w Tri-City High School w College Park siostry poznały Kandi Burruss i Tamekę Cottle, z którymi w 1990 roku założyły grupę Xscape.

Kwartet po raz pierwszy pojawił się razem w 1991 roku na przyjęciu urodzinowym producenta Jermaine'a Dupriego. Następnie otrzymali kontrakt z So So Def Records i jesienią 1993 roku wydali swój debiutancki album Hummin 'Comin' w wytwórni 'Cha, który osiągnął 17 miejsce na liście Billboard 200 i 3 miejsce na listach przebojów R&B oraz otrzymał platynową płytę. Singiel „Just Kickin' It” również pokrył się platyną, a jego następca „Understanding” pokrył się złotem.

W 1995 roku ukazał się album Off the Hook, który osiągnął 23. miejsce na liście Billboard 200 i 3. miejsce na listach przebojów R&B, dzięki czemu podobnie jak jego poprzednik pokrył się platyną. Dwa najbardziej udane wydawnictwa, Feels so Good i Who Can I Run To, osiągnęły status złotej płyty. Trzeci i ostatni album studyjny Xscapes, Traces of My Lipstick, również pokrył się platyną. Płyta osiągnęła 28 miejsce na liście Billboard 200 i 6 miejsce na listach przebojów R&B w 1998 roku. Zawiera także nagrodzony złotem singiel The Arms of the One Who Loves You.

Oprócz kariery muzycznej Tamika Scott jest także wyświęconym pastorem i nagrała solowy album gospel. LaTocha Scott działała także solowo i wydała album Solo Flight 404. Tameka Cottle poślubiła rapera T.I. w lipcu 2010 roku. Kandi Burruss odniosła sukces w Niemczech, Wielkiej Brytanii i USA w 2000 roku jako Kandi z piosenką Don't Think I'm Not. W 2007 roku na krótko założyła duet Peach Candy z raperką Rasheedą Buckner, ale to się nie powiodło.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Just Kickin' It/W.S.S. Deez Nuts	Xscape	09.1993	49[2]	2[21]	So So Def 77 119	[2x-platinum-US][written by Jermaine Dupri, Manuel Seal][produced by Jermaine Dupri][1[4][25].R&B Chart]
Understanding	Xscape	12.1993	-	8[20]	So So Def 77 335	[platinum-US][written by Manuel Seal][produced by Jermaine Dupri, Manuel Seal][1[2][20].R&B Chart]
Is My Living in Vain	Xscape	01.1994	-	-	So So Def	[47[17].R&B Chart]
Love on My Mind	Xscape	04.1994	-	46[15]	So So Def 77 438	[written by Jermaine Dupri, Manuel Seal][produced by Jermaine Dupri][16[20].R&B Chart]
Tonight	Xscape	07.1994	-	-	So So Def 77 612	[written by B. Bennett, M. Etheridge][59[11].R&B Chart]
Just Kickin' It/W.S.S. Deez Nuts	Xscape	11.1994	54[2]	-	Columbia 6608642 [UK]	[written by Jermaine Dupri, Manuel Seal][produced by Jermaine Dupri]
Feels So Good	Xscape	06.1995	34[2]	32[18]	So So Def 77 921	[gold-US][written by Jermaine Dupri, Kandi Burruss, Lowe][produced by Jermaine Dupri][8[20].R&B Chart]
Who Can I Run To	Xscape	10.1995	31[3]	8[20]	So So Def 78 056	[platinum-US][written by Alstin, Roebuck, Simmons][produced by Jermaine Dupri][1[1][26].R&B Chart]
Do You Want To/Can't Hang [featuring MC Lyte]	Xscape	03.1996	-	A:50[16];B:56[11]	So So Def 78 263	[gold-US][written by Jermaine Dupri, Carl-So-Lowe ,Lana Moorer ,Kandi Burruss, Tameka Cottle, LaTocha Scott, Tamika Scott][produced by Jermaine Dupri][A:9[20].R&B Chart][B:16[6].R&B Chart]
Keep on, Keepin' On	MC Lyte featuring Xscape	03.1996	39[2]	10[20]	Flavor Unit 64 302	[gold-US][written by Lana Moorer, Jermaine Dupri, Michael Jackson][produced by Jermaine Dupri][3[24].R&B Chart]
Am I Dreamin'	Ol' Skool with Keith Sweat,Xscape	02.1998	-	31[13]	Universal 56 163	[written by Sam Dees][produced by Keith Sweat][5[21].R&B Chart]
The Arms of the One Who Loves You	Xscape	05.1998	46[2]	7[20]	So So Def 78 788	[gold-US][written by Diane Warren][produced by Guy Roche][4[22].R&B Chart]
My Little Secret	Xscape	10.1998	-	9[14]	So So Def 79 036	[gold-US][written by Jermaine Dupri, LaTocha Scott, Manuel Seal, Jr.][produced by Jermaine Dupri][2[20].R&B Chart]
Softest Place on Earth	Xscape	01.1999	-	111[8]	So So Def	[written by Joe & Joshua Thompson][28[18].R&B Chart]
Bounce with Me	Lil' Bow Wow featuring Xscape	08.2000	-	20[20]	So So Def 79 476	[written by Bryan-Michael Cox, Da Brat, Jermaine Dupri][produced by Jermaine Dupri][1[1][22].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hummin' Comin' at 'Cha	Xscape	10.1993	-	17[36]	So So Def 57 107	[platinum-US][produced by Jermaine Dupri, Manuel Seal, Jr.]
Off the Hook	Xscape	08.1995	127	23[42]	So So Def 67 022	[platinum-US][produced by Jermaine Dupri, Organized Noize, Daryl Simmons]
Traces of My Lipstick	Xscape	05.1998	181	28[33]	So So Def 68 042	[platinum-US][produced by Jermaine Dupri,Joe Thomas,Manuel Seal, Jr.Daryl Simmons,Keith Sweat,Warryn Campbell,Guy Roche]

wtorek, 13 lutego 2024

BNA Records

BNA Records, wcześniej znana jako BNA Entertainment, była grupą wytwórni powiązaną z Aristą Nashville i RCA Nashville z firmy-matki Sony Music Nashville, która sama jest spółką zależną Sony Music Entertainment. BNA z siedzibą w Nashville w stanie Tennessee zawierało w swoim składzie zespoły wykonujące muzykę country. Firma wywodzi swoją nazwę od kodów lotnisk IATA i ICAO dla międzynarodowego lotniska w Nashville. Wytwórnię założył Boomer Castleman, który sprzedał ją BMG Music w 1993 roku. Pierwszym artystą, z którym podpisał kontrakt, był B. B. Watson.

W sierpniu 2011 r. firma Sony Nashville ogłosiła poważną restrukturyzację przedsiębiorstwa, która obejmowała połączenie Columbia Nashville z BNA. Nazwa BNA została wycofana w czerwcu 2012 r., a ostatni pozostali artyści przenieśli się do nowo odrodzonego Columbia Nashville.

Single na listach przebojów

How Do You Get That Lonely	Blaine Larsen	11.2004	 	91.US
You Walked In	Lonestar	09.1997	-	93.US
Everything's Changed	Lonestar	08.1998	 	95.US
Amazed	Lonestar	05.1999	21.UK/1.US
Smile	Lonestar	11.1999	55.UK/39.US
What About Now	Lonestar	04.2000 30.US
Tell Her	Lonestar	10.2000	 39.US
I'm Already There	Lonestar	04.2001	 24.US
With Me	Lonestar	09.2001 63.US
Not a Day Goes By	Lonestar	02.2002	36.US
Unusually Unusual	Lonestar	09.2002	66.US
My Front Porch Looking In	Lonestar	03.2003	 23.US
Walking in Memphis	Lonestar	08.2003	 61.US
Let's Be Us Again	Lonestar	03.2004	 	38.US
Mr. Mom	Lonestar	08.2004 	33.US
Class Reunion (That Used to Be Us)	Lonestar	01.2005	 	97.US
You're Like Comin' Home	Lonestar	06.2005 	63.US
Mountains	Lonestar	09.2006	 	77.US
Love Remembers	Craig Morgan	11.2008	 	73.US
Bonfire	Craig Morgan	12.2009	 	57.US
This Ain't Nothin'	Craig Morgan	09.2010 	83.US
Red High Heels	Kellie Pickler	02.2007	 64.US
I Wonder	Kellie Pickler	08.2007	 	75.US
Things That Never Cross a Man's Mind	Kellie Pickler	04.2008	 	96.US

Blaine Larsen

Blaine Larsen (urodzony 2 lutego 1986r) to amerykański artysta muzyki country. Wychowywał się w Buckley w stanie Waszyngton. W wieku piętnastu lat nagrał swój debiutancki album In My High School w niezależnej wytwórni Giantslayer Records. Album został ponownie wydany w 2005 roku jako Off to Join the World nakładem BNA Records. Drugi album Blaine'a, Rockin' You Tonight, został wydany w czerwcu 2006 roku, również przez BNA. Dwa albumy Larsena wydane dla tej wytwórni zaowocowały pięcioma singlami z list przebojów Hot Country Songs, z których najwyższy „How Do You Get That Lonely” na 18. miejscu. Larsen opuścił BNA w 2009 r. na rzecz Treehouse Records, a w konsekwencji Stroudavarious Records, ale obecnie nie ma kontraktu.

Larsen zetknął się z muzyką bardzo wcześnie. W wieku 10 lat Larsen zaczął śpiewać do nagrań country karaoke, a w wieku 13 lat nauczył się także grać na gitarze. Kiedy Larsen był uczniem szkoły średniej, wraz z rodziną wybrał się na wycieczkę do Nashville w stanie Tennessee, gdzie Larsen nagrał płytę demonstracyjną składającą się głównie z coverów piosenek. Na tej płycie CD znalazła się także piosenka, którą napisał wspólnie ze swoim nauczycielem. Autorzy piosenek z Nashville, Rory Lee Feek i Tim Johnson, odkryli płytę demonstracyjną Larsena. Następnie przewieźli go ponownie do Nashville, aby odbyć z nim sesję nagraniową, a w 2004 roku jego debiutancki album In My High School został wydany przez wytwórnię Feeka i Johnsona, Giantslayer Records.

Pierwszy singiel z albumu, będący utworem tytułowym, był emitowany szczególnie w Seattle, osiągając w tym roku 60. miejsce na listach przebojów krajów. Gdy „In My High School” zaczęło być nadawane na antenie, Sandy Conklin, pracownica BMG w Seattle, wysłała notatkę do Joe Galante, szefa wytwórni BMG w Nashville, polecając Larsena. Galante przeprowadził z nim przesłuchanie i zgodził się podpisać z nim kontrakt pod koniec 2004 roku. Larsen podpisał kontrakt z wytwórnią BNA Records stowarzyszoną z BMG. Następnie BNA dodało dodatkowy utwór do In My High School, ponownie wydając album na początku 2005 roku pod tytułem Off to Join the World. Larsen był współautorem sześciu z dziesięciu piosenek na albumie. BNA wydało także dwa kolejne single z albumu: „How Do You Get That Lonely”, który zajął 18. miejsce. Po nim uplasował się „The Best Man” na 36. miejscu. W 2006 roku Larsen wydał swój drugi album studyjny, również będący wspólnym dziełem BNA i Giantslayer.

Album zatytułowany Rockin' You Tonight przyniósł Larsenowi dwa kolejne single z list przebojów: „I Don't Know What She Said” i „Spoken Like a Man”. Współautorem scenariusza do pierwszego z nich jest Lane Turner, artysta z Warner Bros. Records. Rockin' You Tonight zawierał także covery Maca Davisa „Baby, Don't Get Hooked on Me” i „I'm in Love with a Married Woman” Marka Chesnutta, a także duet z Gretchen Wilson zatytułowany „Lips of a Bottle „. Nagrał także osobno cover „I Wish That I Could Fall in Love Today” na albumie będącym hołdem dla Barbary Mandrell. Odbył także trasy koncertowe ze znanymi artystami otwierającymi swoje występy, w tym z Bradem Paisleyem, Rascalem Flattsem i Kennym Chesneyem. Znalazł się na listach przebojów z coverem „Away in a Manger”, a także współautorem utworu „I Gotta Get to You” z albumu George’a Straita „Twang”.

Larsen opuścił BNA w 2008 roku i podpisał kontrakt z Treehouse Records, wytwórnią założoną przez jego firmę zarządzającą, w czerwcu 2009 roku. Był pierwszym artystą, który podpisał kontrakt z wytwórnią. Po roku działalności Treehouse Records połączyło się w Stroudavarious Records. Typowano, że następny album Larsena, Not Too Bad, ukaże się pod nową wytwórnią. Pierwszy singiel z przyszłego albumu, zatytułowany „It Did”, zadebiutował na listach przebojów w sierpniu 2009 roku. Po nim ukazały się „Chillin'” (niewielki hit na liście Top 40) i „Leavin'”, ale ostatecznie album został odłożony na półkę po tym, jak Stroudavarious zamknął się w J&R Records bez podpisania kontraktu z Larsenem.

Larsen urodził się w Tacoma w stanie Waszyngton. Kiedy miał pięć lat, jego rodzice rozwiedli się; on, jego matka Jenny i jego siostra Lindsey przeprowadzili się następnie do Buckley w stanie Waszyngton. Ojciec często obiecywał, że odwiedzi go lub zadzwoni, ale nigdy tego nie zrobił. Przyjaciel rodziny o imieniu Woody, który pracował dorywczo jako wykonawca, zabierał ze sobą Blaine'a Larsena na weekendowe prace. Jedna z tych prac, przekształcenie garażu babci Larsena w przestrzeń mieszkalną, doprowadziła do romansu między Woodym i matką Blaine'a, Jenny. Później pobrali się, a Woody legalnie adoptował Larsena tuż przed ukończeniem 18 lat. Larsen napisał autobiograficzną piosenkę „The Best Man” o swojej własnej rodzinie. Latanie jest jedną z największych pasji Larsena, a on jest pilotem. Nigdy nie brał lekcji śpiewu, ale ojczym zachęcał go do śpiewania i nauki gry na gitarze. Larsen poślubił Sammi w grudniu 2005 r. W kwietniu 2008 r. urodziła im się pierwsza córka Zoe. Mieli drugie dziecko, syna, którego nazwali Noble w kwietniu 2011 r Larsen został ambasadorem Compassion International i w 2010 roku udał się z organizacją na tygodniową wycieczkę do Kolumbii, sponsorując także jedno z kolumbijskich dzieci, które poznał podczas swojej misji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
How Do You Get That Lonely	Blaine Larsen	11.2004	-	91[7]	BNA 65625	[written by Rory Feek, Jamie Teachenor][produced by Rory Feek, Tim Johnson][18[22].Country Chart]
The Best Man	Blaine Larsen	07.2005	-	-	BNA	[written by Tim Johnson,Rory Lee Feek,Blaine Larsen][produced by Rory Feek, Tim Johnson][36[9].Country Chart]
I Don't Know What She Said	Blaine Larsen	.2006	-	-	BNA 78714	[written by Cory Batten, Kent Blazy, Lane Turner][produced by Rory Feek, Tim Johnson][24.Country Chart]
Spoken Like a Man	Blaine Larsen	.2006	-	-	BNA 04720	[written by David Frasier, Ed Hill, Josh Kear][produced by Rory Feek, Tim Johnson][42.Country Chart]
It Did	Blaine Larsen	.2009	-	-	BNA	[50.Country Chart]
Chillin'	Blaine Larsen	.2010	-	-	Treehouse 20286	[written by Blaine Larsen, Ed Hill, Phil O'Donnell][produced by Jimmy Ritchey][38.Country Chart]
Leavin'	Blaine Larsen	.2010	-	-	Treehouse 02001	[written by Paul Brandt][produced by Jimmy Ritchey][47.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Off to Join the World	Blaine Larsen	02.2002	-	79[16]	Giantslayer 66 012	[produced by Rory Lee Feek and Tim Johnson]
Rockin' You Tonight	Blaine Larsen	06.2006	-	93	Giantslayer 78715	[produced by Rory Lee Feek and Tim Johnson]