Z archiwum...rocka

sobota, 9 grudnia 2023

Black Sabbath

Ten jeden z najważniejszych heavyrockowych zespołów wszechczasów powstał w 1967 r. w Birmingham w następującym składzie: Tony Iommi (właśc. Anthony Frank Iommi, ur. 19.02.1948 r. w Birmingham; gitara),"Ozzy" Osbourne (właśc. John Michael Osbourne, ur. 3.12.1948 r. w Birmingham; śpiew), Terry "Geezer" Butler (właśc. Terence Michael Butler, ur. 17,07.1949 r. w Birmingham; bas) i Bill Ward (właśc. William Thomas Ward, ur. 5.05.1948 r. w Birmingham; perkusja).

Rozpoczynał jako bluesowa formacja Polka Tulk, by zmienić póżniej nazwę na Earth i wreszcie - w 1969 r. - na Black Sabbath. Członkowie grupy wychowali się w muzycznie płodnej, środkowej Anglii. Przyjęta nazwa sugerowała ciężki, apokaliptyczny, choć jednocześnie oryginalny styl i stanowiła wyraz fascynacji muzyków - a szczególnie Butlera - magią, okultyzmem i związaną z nimi twórczością literacką Denisa Wheatleya. Wiele utworów z repertuaru zespołu mówiło o alternatywnych religiach i sposobach życia. Po nawiązaniu współpracy z menedżerem Jimem Simpsonem Black Sabbath podpisał kontrakt z firmą Fontana, oddziałem Philips Records.

Debiutancki singel "Evil Woman (Don't Play Your Games With Me)", nowa wersja przeboju grupy Crow, przeszedł zupełnie bez echa. Dużo lepiej poszło pierwszemu albumowi, Black Sabbath, który ukazał się 13 lutego (w piątek) 1970 r. pod szyldem Vertigo innego oddziału koncernu Philips. Dotarł do 9. miejsca na listach najlepiej sprzedawanych albumów w Wielkiej Brytanii i pozostał tam przez pięć miesięcy. Drugi album, Paranoid, wydany jesienią tego samego roku, został uznany póżniej za jedną z najważniejszych płyt w historii heavy metalu. Zawierał tak słynne kompozycje, jak "War Pigs", "Iron Man" czy przebojowy, tytułowy "Paranoid". Po nagraniu kolejnego udanego longplaya, Master Of Reality, zespół rozstał się ze swoim dotychczasowym menedżerem, którego zastąpił Patrick Meehan.

Jednak wytrwał on na stanowisku zaledwie 18 miesięcy, po czym zwolnił je dla Dona Ardena. Wydany w 1972 r. album Black Sabbath Vol 4 osiągnął 8. pozycję na listach brytyjskich i 13. na amerykańskich. Jego następca, Sabbath Bloody Sabbath, nagrany z udziałem Ricka Wakemana i przez wielu uważany za najdojrzalsze dzieło grupy, odniósł jeszcze większy sukces. Dobrą passę podtrzymał longplay Sabotage, wydany jesienią 1975 r. Jednak w zespole powoli zaczął narastać konflikt na linii Iommi - Osbourne. Gitarzysta skłaniał się ku dżwiękowym eksperymentom, bogatym aranżacjom, miał nawet zamiar wykorzystać w nagraniach Black Sabbath sekcję dętą. Osbourne był temu zdecydowanie przeciwny. Choć na albumie Technical Ecstasy styl grupy nie odbiegł drastycznie od prezentowanego wcześniej, niezadowolony wokalista postanowił opuścić kolegów. Podczas promocyjnego tournec pod koniec 1977 r. zastąpił go Dave Walker (eks-Savoy Brown).

W styczniu 1978 r. Osbourne powrócił do Black Sabbath, ale jak się wkrótce okazało nie na długo. Odszedł bowiem na stałe po zrealizowaniu longplaya Never Say Die, rozpoczynając pełną sukcesów karierę solową. W jego ślady poszedł początkowo "Geezer" Butler, zastąpiony przez Geoffa Nichollsa, ale powrócił jeszcze przed rozpoczęciem sesji nagraniowych kolejnego albumu. Na płycie Heaven And Hell zadebiutował w Black Sabbath Ronnie James Dio (ur. 10.07.1940 r. w Portsmouth w stanie New Hampshire, USA), były wokalista Elf i Rainbow. W nowym zespole nie zagrzał jednak długo miejsca, odchodząc w 1982 r. po zarejestrowaniu kolejnych dwóch albumów: Mob Rules i koncertowego Live Evil.

Przez krótki okres (1980-1982) przy perkusji zasiadał Vinnie Appice, brat Carmine'a Appice'a. W 1983 r. wokalistą Black Sabbath został Ian Gillan (z Deep Purple), a rolę perkusisty przejął (tylko na trasie koncertowej) Bev Bevan.
Album Born Again nie wskrzesił wcześniejszej dynamiki zespołu. W 1985 r. skład uległ kolejnej zmianie. Z członków-założycieli został tylko Tony Iommi, a prócz niego grali wówczas: Geoff Nichols (ur. w Birmingham; klawisze), Glenn Hughes (ur. 21.08.1952 r. w Cannock, w Anglii; śpiew), Gordon Copley (bas), zastąpiony wkrótce przez Dave'a Spitza (ur. w Nowym Jorku) i Eric Singer (ur. w Cleveland w stanie Ohio, USA; perkusja). Było to obiecujące zestawienie; Singer grał poprzednio w zespole Lity Ford, zaś Glen Hughes współpracował z legendarnymi grupami Misunderstood, Trapeze i Deep Purple.

W 1986 r. ten skład nagrał album Seventh Star, o zaskakująco bluesowym brzmieniu, z muzyką i tekstami Tony'ego Iommiego. Na początku kolejnej fali zmian składu Hughesa zastąpił Ray Gillen, amerykański wokalista, który nie nagrał jednak z Black Sabbath żadnego utworu.

Na albumach The Eternal Idol z 1987 r. oraz Headless Cross i Tyr, których producentem był znany perkusista Cozy Powell (nowy nabytek zespołu), wokalistą został Tony Martin. W tym okresie przez zespół przewinęło się wielu muzyków, m.in. basiści Bob Daisley, Joe Burt, Laurence Cottle i Neil Murray oraz grający na instrumentach klawiszowych Geoff Nicholls. Pod koniec 1991 r. sprzedaż płyt Black Sabbath spadła znacznie, a zespół coraz bardziej tracił wiarygodność. W związku z tym Iommi postanowił zatrudnić dawnego basistę grupy, Butlera. a także nakłonić do powrotu perkusistę Billa Warda. Ten jednak nie był zainteresowany ofertą. Ponieważ Cozy Powell odbywał rekonwalescencję po upadku z konia, kolejnym perkusistą grupy został... Vinnie Appice. Po wielu spekulacjach powrócił także do zespołu Ronnie Dio, co ostatecznie ustaliło skład. Już wkrótce okazało się jednak, że nic na długo.

Po nagraniu i promocji albumu Dehumanizer, w listopadzie 1992 r. doszło w Costa Mesa w Stanach Zjednoczonych do jednorazowego występu najsłynniejszego składu Black Sabbath, z Ozzym Osbournem i Billem Wardem. Urażony Dio po raz kolejny opuścił zespół. Odszedł także Vinnie Appice. Kwartet Iommi-Osbourne-Butler-Ward miał -wedle szeroko rozpowszechnianych zapowiedzi - nagrać nową płytę i wyruszyć na trasę koncertową. Jednak po dziewięciu miesiącach przygotowań, Osbourne wycofał się z tego przedsięwzięcia, motywując to przeszkodami prawnymi. W tej sytuacji wokalistą zespołu znów został Tony Martin, a perkusistą Bobby Rondinelli.

Pierwszym owocem kolejnej edycji Black Sabbath był album Cross Purposes, wydany na początku 1994 r. W czasie trasy promującej to wydawnictwo zespół zahaczył m.in. o Polskę, gdzie zagrał jeden koncert w Zabrzu. Pod koniec 1994 r. firma EMI wypuściła na rynek zestaw: kaseta wideo + CD, na których znalazł się zapis (wizyjny i dżwiękowy) jednego z koncertów tournee "Cross Purposes". U progu lata 1995 r. zespół powrócił longplayem Forbidden.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Paranoid/The Wizard	Black Sabbath	07.1970	4[14]	61[8]	Vertigo 6059 010	[platinum-UK][written by Geezer Butler ,Tony Iommi, Ozzy Osbourne, Bill Ward][produced by Rodger Bain]
Iron man	Black Sabbath	01.1972	-	52[10]	Warner 7530 [US]	[silver-UK][written by Geezer Butler ,Tony Iommi, Ozzy Osbourne, Bill Ward][produced by Rodger Bain]
Never say die/ She's Gone	Black Sabbath	05.1978	21[6]	-	Vertigo SAB 001	[written by Black Sabbath][produced by Black Sabbath]
Hard road/Symptom Of The Universe	Black Sabbath	09.1978	33[4]	-	Vertigo SAB 002	[written by Black Sabbath][produced by Black Sabbath]
Neon knights/Children Of The Sea	Black Sabbath	06.1980	22[9]	-	Vertigo SAB 003	[written by Butler, Dio, Iommi, Ward][produced by Martin Birch]
Paranoid [reissue]/Snowblind	Black Sabbath	06.1980	14[12]	-	NEMS NESS 101	[written by Geezer Butler ,Tony Iommi, Ozzy Osbourne, Bill Ward][produced by Rodger Bain]
Die young/Heaven and hell	Black Sabbath	11.1980	41[7]	-	Vertigo SAB 004	[written by Butler, Dio, Iommi, Ward][produced by Martin Birch]
Mob rules/Die Young	Black Sabbath	10.1981	46[4]	-	Vertigo SAB 005	[written by Butler, Dio, Iommi][produced by Martin Birch]
Turn up the night/ Lonely Is The Word	Black Sabbath	01.1982	37[5]	-	Vertigo SAB 006	[written by Butler, Dio, Iommi][produced by Martin Birch]
Headless Cross/Cloak And Dagger	Black Sabbath	04.1989	62[2]	-	I.R.S. EIRS 107	[written by Black Sabbath][produced by Tony Iommi, Cozy Powell]
Devil And Daughter	Black Sabbath	07.1989	81[2]	-	I.R.S. EIRS 115	[written by Iommi, Powell, Martin][produced by Tony Iommi, Cozy Powell]
Feels Good To Me/Paranoid (Live)	Black Sabbath	09.1990	79[3]	-	I.R.S. EIRS 148	[written by Black Sabbath, Tony Martin][produced by Tony Iommi, Cozy Powell]
Turn up the night/ Lonely Is The Word	Black Sabbath	01.1982	37[5]	-	Vertigo SAB 006	[written by Butler, Dio, Iommi][produced by Martin Birch]
TV Crimes/Letters From Earth	Black Sabbath	06.1992	33[2]	-	I.R.S. EIRSP 178	[written by Butler, Dio, Iommi][produced by Mack]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Black Sabbath	Black Sabbath	03.1970	8[42]	23[65]	Vertigo VO 6	[platinum-US][gold-UK][produced by Rodger Bain]
Paranoid	Black Sabbath	09.1970	1[1][27]	12[70]	Verigo 6360 011	[4x-platinum-US][platinum-UK][produced by Rodger Bain]
Master of reality	Black Sabbath	08.1971	5[13]	8[43]	Verigo 6360 050	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Rodger Bain]
Black Sabbath Vol.4	Black Sabbath	09.1972	8[10]	13[31]	Verigo 6360 071	[platinum-US][gold-UK][produced by Black Sabbath ,Patrick Meehan]
Sabbath Bloody Sabbath	Black Sabbath	12.1973	4[11]	11[32]	WWA WWA 005	[platinum-US][gold-UK][produced by Black Sabbath ]
Sabotage	Black Sabbath	09.1975	7[7]	28[14]	Nems 9119 001	[gold-US][silver-UK][produced by Black Sabbath,Mike Butcher ]
We sold our sold for rock' n' roll	Black Sabbath	02.1976	35[5]	48[10]	Nems 6641 335	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Rodger Bain, Mike Butcher, Patrick Meehan, Black Sabbath]
Technical ecstazy	Black Sabbath	11.1976	13[6]	51[12]	Verigo 9102 750	[gold-US][produced by Black Sabbath]
Never say die	Black Sabbath	10.1978	12[6]	69[14]	Verigo 9102 751	[gold-US][produced by Black Sabbath]
Heaven and hell	Black Sabbath	04.1980	9[22]	28[24]	Verigo 9102 752	[platinum-US][gold-UK][produced by Martin Birch]
Black Sabbath Live at last	Black Sabbath	07.1980	5[15]	-	Nems BS 001	[produced by Patrick Meehan]
Mob rules	Black Sabbath	11.1981	12[14]	29[18]	Mercury 6V02119	[gold-US][gold-UK][produced by Martin Birch]
Live evil	Black Sabbath	01.1983	13[11]	37[12]	Verigo SAB 10	[produced by Tony Iommi and Geezer Butler]
Born again	Black Sabbath	09.1983	4[7]	39[16]	Verigo VERL 8	[produced by Black Sabbath, Robin Black ]
Seventh star	Black Sabbath	03.1986	27[5]	78[11]	Verigo VERH 29	[produced by Jeff Glixman]
The eternal idol	Black Sabbath	11.1987	66[1]	168[6]	Verigo VERH 51	[produced by Jeff Glixman, Vic Coppersmith-Heaven, Chris Tsangarides]
Headless cross	Black Sabbath	04.1989	31[2]	115[8]	IRS EIRSA 1002	[produced by Tony Iommi, Cozy Powell]
Tyr	Black Sabbath	09.1990	24[3]	-	IRS EIRSA 1038	[produced by Tony Iommi, Cozy Powell]
Dehumanizer	Black Sabbath	07.1992	28[2]	44[8]	IRS EIRSCD 1064	[produced by Reinhold Mack]
Cross purposes	Black Sabbath	02.1994	41[1]	122[2]	I.R.S. EIRSCD 1067	[produced by Leif Mases, Black Sabbath]
Forbidden	Black Sabbath	06.1995	71[1]	-	IRS EIRSCD 1072	[produced by Ernie C]
Reunion	Black Sabbath	10.1998	41[1]	11[18]	Epic 4919549	[platinum-US][silver-UK][produced by Thom Panunzio, Bob Marlette]
The best of	Black Sabbath	06.2000	24[9]	-	Metal Is RAWDD 145	[gold-UK]
Past Lives	Black Sabbath	09.2002	-	114[1]	Divine 84 561 [US]	[produced by Black Sabbath]
Greatest Hits 1970–1978	Black Sabbath	04.2006	-	96[10]	Rhino R2 73365	[produced by Black Sabbath, Rodger Bain, Patrick Meehan, Mike Butcher]
Black Sabbath: The Dio Years	Black Sabbath	04.2007	151[1]	54[9]	Rhino / Warner Bros. 8122-79992-4	[produced by Black Sabbath]
Greatest Hits	Black Sabbath	06.2009	19[5]	-	UMTV 2705880	[gold-UK][produced by Black Sabbath, Rodger Bain, Patrick Meehan, Mike Butcher]
Iron Man: The Best of Black Sabbath	Black Sabbath	06.2012	27[3]	-	UMC 3706150	[produced by Black Sabbath, Rodger Bain, Patrick Meehan, Mike Butcher]
13	Black Sabbath	06.2013	1[1][12]	1[1][15]	Vertigo 3735426	[gold-UK][produced by Rick Rubin]
The Ultimate Collection	Black Sabbath	11.2016	20[4]	-	Sanctuary BMGCAT2CD 83	[gold-UK]
The End: Live in Birmingham	Black Sabbath	11.2017	68[1]	-	Eagle EDGCD 678	[produced by Jeremy Azis]

Tanita Tikaram

Ur. 12.08.1969 r. koło Munster (Niemcy). Zaangażowane teksty piosenek przyniosły jej szybkie powodzenie, gdy miała 19 lat. Dzieciństwo spędziła w Niemczech, gdzie jej ojciec (pochodzący z Fidżi) stacjonował z wojskami armii brytyjskiej. W 1982 r. rodzina przeniosła się do Anglii i osiedliła się w Basingstoke w hrabstwie Hampshire.

Tikaram zaczęła pisać piosenki i w listopadzie 1987 r. dała swój pierwszy występ w Mean Fiddler w Londynie, dokąd wcześniej przesłała kasetę z własnymi nagraniami. Już podczas swojego czwartego koncertu wystąpiła przed Warrenem Zevonem w Hammersmith Odeon. Po udanym występie w regionalnej stacji telewizyjnej w Londynie podpisała kontrakt z wytwórnią Warner Brothers i w 1988 r. nagrała album Ancient Heart. Producentami płyty byli Rod Argent (wcześniej w Zombies; instrumenty klawiszowe) i doświadczony muzyk sesyjny Peter Van Hooke.

Utwory „Good Tradition" i „Twist In My Sobriety" bardzo szybko stały się przebojami w Wielkiej Brytanii i w Europie. Ogromny sukces płyty sprawił, że Tikaram stała się wzorem do naśladowania dla piszących i śpiewających dziewczyn w podobnym wieku. Większość 1989 r. artystka spędziła w trasie.

Rok później ukazał się jej drugi album, na którym znalazły się „We Almost Got It Together" i „Thursday's Child". Mimo iż płycie brakowało spójności debiutanckiego albumu, dotarła do 3. miejsca brytyjskiej listy przebojów. Trzeci duży krążek, Everybody's Angel, nagrany w Bearsville Studio w Woodstock, był wspólnym dziełem produkcyjnym Tikaram, Van Hooke'a i Argenta. Wśród muzyków wspomagających znalazła się była skrzypaczka zespołu Emerald Express, Helen O'Hara.

W 1991 r. ukazał się singel z nagraniem „Only The Ones We Love" z wokalnymi harmoniami Jennifer Warnes. W tym samym roku Tikaram ruszyła na swoje drugie światowe tournee. Wydany w 1992 r. album Eleven Kinds Of Loneliness spotkał się z dość chłodnym przyjęciem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Good Tradition/Valentine Heart	Tanita Tikaram	07.1988	10[12]	-	WEA YZ 196	[written by Tanita Tikaram][produced by Peter Van Hooke, Rod Argent]
Twist In My Sobriety/Friends	Tanita Tikaram	10.1988	22[9]	-	WEA YZ 321	[written by Tanita Tikaram][produced by Peter Van Hooke, Rod Argent]
Cathedral Song/Sighing Innocents	Tanita Tikaram	01.1989	48[4]	-	WEA YZ 331	[written by Tanita Tikaram][produced by Peter Van Hooke, Rod Argent]
World Outside Your Window/For All These Years	Tanita Tikaram	03.1989	58[3]	-	WEA YZ 363	[written by Tanita Tikaram][produced by Peter Van Hooke, Rod Argent]
We Almost Got It Together/Love Story	Tanita Tikaram	01.1990	52[3]	-	WEA YZ 443	[written by Tanita Tikaram][produced by Peter Van Hooke, Rod Argent]
Little Sister Leaving Town/I Love The Heaven's Solo	Tanita Tikaram	03.1990	83[2]	-	East West YZ 459	[written by Tanita Tikaram][produced by Peter Van Hooke, Rod Argent]
Only The Ones We Love/Me In Mind	Tanita Tikaram	02.1991	69[3]	-	East West YZ 558	[written by Tanita Tikaram][produced by Peter Van Hooke, Rod Argent, Tanita Tikaram]
I Might Be Crying	Tanita Tikaram	02.1995	64[2]	-	East West YZ 879	[written by Tanita Tikaram][produced by Tanita Tikaram]
Wonderful Shadow	Tanita Tikaram	04.1995	198[1]	-	East West YZ 922	[written by Tanita Tikaram][produced by Tanita Tikaram]
Twist in My Sobriety (The Remixes)	Tanita Tikaram	09.1996	81[1]	-	East West EW0 64	[written by Tanita Tikaram][produced by Peter Van Hooke, Rod Argent]
Stop Listening	Tanita Tikaram	06.1998	67[2]	-	Mother MUMCD 102	[written by Tanita Tikaram, Marco Sabiu][produced by Marco Sabiu]
I Don't Wanna Lose at Love	Tanita Tikaram	08.1998	73[1]	-	Mother MUMCD 105	[written by Tanita Tikaram, Marco Sabiu, Värttinä][produced by Marco Sabiu]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ancient Heart	Tanita Tikaram	09.1988	3[49]	59[23]	WEA WX 210	[2x-platinum-US][produced by Rod Argent,Peter Van Hooke]
The Sweet Keeper	Tanita Tikaram	02.1990	3[7]	124[7]	East West WX 330	[gold-US][produced by Rod Argent,Peter Van Hooke]
Everybody's Angel	Tanita Tikaram	02.1991	19[4]	142[5]	East West 4509988042	[produced by Tanita Tikaram, Peter van Hooke, Rod Argent]
Lovers in the City	Tanita Tikaram	02.1995	75[1]	-	East West 210	[produced by Thomas Newman, Tanita Tikaram]
The Cappuccino Songs	Tanita Tikaram	09.1998	69[1]	-	Mother MUMCD 9801	[produced by Marco Sabiu, Charlie Mallozzi]

piątek, 8 grudnia 2023

Womack & Womack

Secondary, 5 of 7 Jeden z najpopularniejszych współczesnych duetów soulowych. W jego skład wchodziło małżeństwo Cecil Womack (ur. w 1947r w Cleveland w stanie Ohio, USA) i Linda Cooke Womack (ur. 1953r). Cecil był najmłodszym z braci Womack, którzy później stworzyli grupę Valentinos .

Rodzeństwo podpisało kontrakt z wytwórnią Star Sama Cooke'a, ale nagła śmierć właściciela pokrzyżowała plany nagraniowe i po krótkich kontaktach z Chess wokalista wybrał działalność solową. Poślubił wokalistkę Mary Wells i był jej menedżerem aż do rozpadu małżeństwa. Linda, córka Sama Cooke'a, rozpoczęła działalność autorską w wieku 11 lat tematem „I Need A Woman" z 1964.

Popularność przyniosły jej kompozycje „I'm In Love" i „A Woman's Gotta Have" wykonywane przez Wilsona Picketta i Jamesa Taylora. Cecila poznała już w ósmym roku życia, a z pochlebnych relacji ojca znała go prawie od kołyski. Współpracę rozpoczęli kompozycjami dla firmy Philadelphia International, a wśród wykonawców znaleźli się m.in. O'Jays i Patti LaBelle.

Największy sukces odniosła piosenka „Love TKO" wylansowana w 1980r przez Teddy'ego Pendergrassa. Melodyjna ballada stała się też przebojem Blondie i samych .twórców. W USA i Wielkiej Brytanii na Top 3 dotarły też tematy „Love Wars" (1984) i „Teardrops" (1988), a uznaniem słuchaczy cieszyły się ponadto „Hurting Inside" i „Sexy". Z początkiem lat 90-tych tandem odwiedził Nigerię, gdzie odnalazł swoje dalekie korzenie w plemieniu Zekkaria. Pod wpływem odkrycia przybrali miejsco we imiona Zeriiya (Linda) i Zekkaaeiyas (Cecil).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
T.K.O./Express Myself	Womack & Womack	02.1984	-	-	Elektra 69733 [US]	[written by Cecil Womack, Linda Womack, Eddie Noble][produced by Stewart Levine][87[3].R&B Chart]
Love Wars/Good Times	Womack & Womack	04.1984	14[11]	-	Elektra E 9799	[written by Cecil Womack, Linda Womack][produced by Stewart Levine]
Baby I'm Scared Of You/ A. P. B.	Womack & Womack	06.1984	72[3]	-	Elektra E 9733	[written by Cecil Womack, Linda Womack][produced by Stewart Levine][25[15].R&B Chart]
Strange And Funny/Radio M.U.S.C. Man	Womack & Womack	06.1985	-	-	Elektra 69637 [US]	[written by Cecil Womack, Linda Womack, Bobby Womack][produced by Womack And Womack][44[10].R&B Chart]
Soul Love/Soul Man	Womack & Womack	11.1986	58[8]	-	Manhattan MT 16	[written by Cecil Womack, Linda Womack][produced by Womack, Womack]
Teardrops/Conscious Of My Conscience	Womack & Womack	08.1988	3[18]	-	4th + B'way BRW 101	[written by Dr. Rue, The Gypsy Wave Banner][produced by Chris Blackwell, The Gypsy Wave Power Co.]
Life's Just A Ballgame/Slave (Just For Love)	Womack & Womack	11.1988	32[6]	-	4th + B'way BRW 116	[written by Dr. Rue, The Gypsy Wave Banner][produced by Chris Blackwell, The Gypsy Wave Power Co.]
Celebrate The World/Friends (So Called)	Womack & Womack	02.1989	19[8]	-	4th + B'way BRW 125	[written by Dr. Rue, The Gypsy Wave Banner ][produced by Blackwell, The Gypsy Wave Power Co.]
MPB (Missin' Persons Bureau)	Womack & Womack	07.1989	92[2]	-	4th + B'way BRW 138	[written by Dr Rue, The Gypsy Wave Banner][produced by Chris Blackwell, The Gypsy Wave Power Co]
Uptown/Family Spirit	Womack & Womack	03.1991	79[2]	-	Arista 114 032	[written by Cecil Womack, Linda Womack][produced by Poetry In Motion (Womack And Womack)]
Secret Star	The House of Zekkariyas aka Womack and Womack	02.1994	46[3]	-	Warner Brothers W 0222CD

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Wars	Womack & Womack	04.1984	45[13]	-	Elektra 960293	[produced by Stewart Levine]
Radio M.U.S.C. Man	Womack & Womack	06.1985	56[2]	-	Elektra EKT 6	-
Conscience	Womack & Womack	08.1988	4[37]	-	Fourth & Broadway BRLP 519	[platinum-UK][produced by Chris Blackwell, Cecil Womack, Linda Womack]

Mary Travers

Secondary, 2 of 8 Mary Allin Travers (ur. 9 listopada 1936r-zm. 16 września 2009r) była amerykańską piosenkarką i autorką tekstów, znaną z członkostwa w słynnym folkowym trio z lat 60-tych Peter, Paul and Mary, wraz z Peterem Yarrowem i Paulem Stookeyem. Travers dorastała wśród rozwijającej się sceny folkowej w Greenwich Village w Nowym Jorku i wydała pięć solowych albumów. Śpiewała w zakresie kontraltowym.

Mary Travers urodziła się w 1936 r. w Louisville w stanie Kentucky jako córka Roberta Traversa i Virginii Coigney, dziennikarzy i aktywnych organizatorów związku zawodowego The Newspaper Guild. W 1938 roku rodzina przeniosła się do Greenwich Village w Nowym Jorku. Mary uczęszczała do postępowej szkoły Little Red School House, gdzie poznała ikony muzyki, takie jak Pete Seeger i Paul Robeson. Robeson śpiewał jej kołysanki. Travers opuściła szkołę w 11. klasie i została członkiem folkowej grupy Song Swappers.

The Song Swappers śpiewali w chórkach dla Pete'a Seegera na czterech wznowionych albumach w 1955 roku, kiedy Folkways Records ponownie wydało zbiór prozwiązkowych piosenek ludowych Seegera, Talking Union. Travers traktowała swój śpiew jako hobby (pracowała na pełny etat jako technik dentystyczny) i wstydziła się tego, ale inni muzycy go zachęcali. Była także w obsadzie przedstawienia na Broadwayu The Next President.

Grupa Peter, Paul and Mary powstała w 1961 roku i odniosła natychmiastowy sukces. Mieli wspólnego menadżera Alberta Grossmana z Bobem Dylanem. Ich sukces z „Don't Think Twice, It's All Right” Dylana pomógł w umieszczeniu albumu Dylana Freewheelin' w pierwszej trzydziestce w USA cztery miesiące po wydaniu. Peter, Paul i Mary zerwali w 1970 roku, wkrótce po wydaniu swojego największego brytyjskiego hitu, ballady piosenkarza i autora tekstów Johna Denvera „Leaving on a Jet Plane” (pierwotnie zatytułowanej „Babe I Hate To Go”) (nr 2 w Wielkiej Brytanii, luty 1970) ). Piosenka, która w grudniu 1969 roku znalazła się na szczytach list przebojów US Billboard i Cash Box, była jedynym hitem numer jeden grupy.

Następnie Travers kontynuowała karierę solową i nagrał pięć albumów: Mary (1971), Morning Glory (1972), All My Choices (1973), Circles (1974) i It's in Every of Us (1978). Grupa spotkała się ponownie na jedną noc w czerwcu 1972 roku, aby wziąć udział w specjalnym koncercie zbierającym fundusze w Madison Square Garden dla kandydata na prezydenta, senatora George'a McGoverna. Peter, Paul i Mary reaktywowali się w 1978 roku, intensywnie koncertowali i wydali wiele nowych albumów aż do śmierci Travers. W 1999 roku zespół został wprowadzony do Galerii Sław .

Travers była mężatką cztery razy. Jej pierwszy krótki związek z Johnem Fillerem zaowocował starszą córką Eriką w 1960 r. W 1963 r. wyszła za mąż za Barry'ego Feinsteina, wybitnego niezależnego fotografa muzyków i celebrytów. W 1966 roku urodziła się jej młodsza córka Alicia, a rok później para rozwiodła się. W latach 70-tych wyszła za mąż za Geralda Taylora, wydawcę National Lampoon. Po zakończeniu małżeństwa z Taylor Travers przez kilka lat była w związku z prawnikiem Richardem Ben-Veniste, wychowując swoje córki w Nowym Jorku. W 1991 roku wyszła za mąż za restauratora Ethana Robbinsa i do końca życia mieszkała z nim w małym miasteczku Redding w stanie Connecticut.

W 2004 roku u Traversa zdiagnozowano białaczkę. Przeszczep szpiku kostnego przeprowadzony w 2005 r. spowodował tymczasową remisję, ale zmarła 16 września 2009 r. w szpitalu Danbury w Connecticut z powodu powikłań związanych z przeszczepem szpiku i innymi metodami leczenia.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Follow Me/I Guess He'd Rather Be In Colorado	Mary Travers	05.1971	-	56[11]	Warner Bros. 7481	[written by John Denver][produced by Milton Okun ]
Too Many Mondays/That Year There Was No Winter	Mary Travers	03.1973	-	122[3]	Warner Bros. 7675	[written by Barry Mann, Cynthia Weil][produced by Milton Okun ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mary	Mary Travers	04.1971	-	71[29]	Warner 1907	[produced by Milton Okun]
Morning Glory	Mary Travers	04.1972	-	157[5]	Warner 2609	[produced by Milton Okun]
All My Choices	Mary Travers	02.1973	-	169[6]	Warner 2677	[produced by Milton Okun]
Circles	Mary Travers	07.1974	-	200[1]	Warner 2795	[produced by Terry Cashman, Tommy West]
It's In Everyone Of Us	Mary Travers	03.1978	-	186[5]	Chrysalis 1168	-

Traveling Wilburys

Primary Traveling Wilburys - zespół rockowy założony w Los Angeles w 1988 roku przez George’a Harrisona, będący jedną z najpopularniejszych supergrup.

W skład zespołu, oprócz Harrisona, wchodzili: Bob Dylan, Roy Orbison, Tom Petty oraz Jeff Lynne. Muzykami sesyjnymi byli: Dhani Harrison, Jim Keltner, Gary Moore, Jim Horn, Ray Cooper oraz Ian Wallace.

Początkowo Harrison zaprosił swoich przyjaciół, aby w domowym studiu nagraniowym Dylana spotkać się w celu nagrania strony B singla „This Is Love”, promującego album Cloud Nine. W ten sposób powstał utwór Handle with Care. Artyści zdecydowali się nagrać cały album, przenieśli się do domowego studia Dave’a Stewarta i postanowili komponować i nagrywać jedną piosenkę dziennie (ponieważ Dylan musiał niedługo wyruszyć w trasę koncertową). Ostateczny kształt piosenkom nadano w domowym studiu Harrisona w Anglii. W październiku 1988 roku ukazał się album Traveling Wilburys Vol. 1, wyróżniony następnie nagrodą Grammy. 6 grudnia 1988 roku, tuż przed wylotem na plan teledysku Traveling Wilburys, na zawał serca umarł Roy Orbison. Po jego śmierci, w 1990 roku, zespół nagrał drugi album, zatytułowany Traveling Wilburys Vol. 3.

Najbardziej znane utwory zespołu są dwie kompozycje Harrisona: „Handle With Care” oraz „End of the Line”. Członkowie grupy wielokrotnie współpracowali ze sobą wcześniej - Harrison na początku swojej kariery koncertował z Orbisonem; był też bliskim przyjacielem Dylana. Lynne jako wielki fan The Beatles uczestniczył w solowych projektach Harrisona jako producent. . Petty wiele koncertował z Dylanem, a Lynne współpracował przy wielu innych projektach członków zespołu, w owym czasie m.in. Cloud Nine Harrisona, Mystery Girl Orbisona, a przede wszystkim Full Moon Fever Petty’ego, często określanej mianem Traveling Wilburys Vol. 2, jako że grali tam gościnnie wszyscy członkowie zespołu, jedynie prócz Dylana.

W listopadzie 2001 roku, z powodu nowotworu płuc, zmarł Harrison. Na koncercie poświęconym pamięci Harrisona, Concert for George, Tom Petty, Jeff Lynne oraz syn George’a, Dhani, zaśpiewali piosenkę zespołu Traveling Wilburys - „Handle with Care”, co było pierwszym publicznym wykonaniem tego utworu.

2 października 2017 roku z powodu rozległego zawału serca zmarł Tom Petty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Handle With Care/Margarita	Traveling Wilburys	10.1988	21[16]	45[14]	Wilbury W 7732	[written by Traveling Wilburys][produced by Otis Wilbury, Nelson Wilbury]
End Of The Line/Congratulations	Traveling Wilburys	03.1989	52[5]	63[9]	Wilbury W 7637	[silver-UK][written by Bob Dylan, George Harrison, Jeff Lynne, Roy Orbison, Tom Petty][produced by Otis Wilbury, Nelson Wilbury]
Nobody's Child/Lumiere [Dave Stewart And The Spiritual Cowboys]	Traveling Wilburys	06.1990	44[2]	-	Wilbury W 9773	[written by Cy Coben, Mel Foree][produced by Traveling Wilburys]
She's My Baby/New Blue Moon	Traveling Wilburys	11.1990	79[1]	-	Wilbury W 9523	[written by George Harrison,Jeff Lynne,Bob Dylan,Tom Petty][produced by Spike Wilbury, Clayton Wilbury]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Traveling Wilburys Vol. 1	Traveling Wilburys	11.1988	16[35]	3[53]	Wilbury WX 224	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by Nelson Wilbury, Otis Wilbury]
Traveling Wilburys Vol. 3	Traveling Wilburys	11.1990	14[9]	11[22]	Wilbury WX 384	[platinum-US][gold-UK][produced by Spike Wilbury, Clayton Wilbury]
The Traveling Wilburys Collection	Traveling Wilburys	06.2007	1[1][19]	9	Wilbury WX 224	[platinum-UK][gold-US][produced by Nelson Wilbury, Otis Wilbury, Spike Wilbury, Clayton Wilbury]

Humanoid

Brian Robert Dougans (ur. 1968r) to brytyjski muzyk i członek brytyjskiego duetu elektronicznego Future Sound of London (FSOL). Jest bardziej technicznym członkiem FSOL, zajmującym się głównie programowaniem, gięciem obwodów i tak dalej oraz tworzeniem instrumentów elektronicznych w swoim domowym studiu w Glastonbury w Somerset. Obecnie jest szefem FSOLdigital (wytwórni FSOL) i współprojektantem syntezatora FSOL:Digitana SX-1.

Pierwsze wydawnictwa Dougansa to „Humanoid”, wydając singiel acid house „Stakker Humanoid”, który osiągnął 17. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w 1988 r., a także pojawiał się na listach przebojów w 1992 i 2001 r. „Stakker Humanoid” był numerem 1 przez pięć tygodnie na brytyjskiej liście przebojów tanecznych (grudzień 1988) i był wymieniany jako główny wpływ na wczesne wydawnictwa Aphex Twin.

Muzyka Dougansa jako Humanoid jest również częścią kolekcji MOMA NY za pośrednictwem Stakker Eurotechno. Dougans zawsze był cichym, technicznym koniem pociągowym FSOL, podczas gdy Garry Cobain wnosi swoją melodię i miękkość, aby zrównoważyć techniczną magię Dougansa. Pierwsze wydawnictwa Briana Dougana to „Humanoid”, wydając singiel acid house „Stakker Humanoid”. Utwór stał się hitem nie tylko w wpływowych klubach, takich jak Shoom w Londynie, ale był wspierany przez niezłomnych fanów głównego nurtu, takich jak DJ radiowy Bruno Brookes oraz producent Kylie i Jason Pete Waterman. Po tym, jak singiel osiągnął 17. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w listopadzie 1988 r., co doprowadziło do pojawienia się Dougansa w programie Top of the Pops 1 grudnia 1988 r.

Kolejne reedycje również pojawiały się na listach przebojów w latach 1992 i 2001. Stakker Humanoid zajmował pierwsze miejsce przez pięć tygodni na brytyjskiej liście przebojów tanecznych (grudzień 1988) i był wymieniany jako osoba, która miała główny wpływ na wczesne wydania Aphex Twin. Muzyka Dougansa jako Humanoid jest również częścią kolekcji MOMA NY za pośrednictwem Stakker Eurotechno. Stakker był również używany jako nazwa współpracy Dougansa z artystami wideo Colinem Scottem i Markiem McLeanem. Eurotechno, ścieżka dźwiękowa do instalacji wizualnej grupy, została pierwotnie wydana w 1989 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stakker Humanoid	Humanoid	11.1988	17[8]	-	Westside WSR 12	[written by Brian Dougans][produced by Brian Dougans, John Laker]
Slam	Humanoid	04.1989	54[3]	-	Westside WSR 14	[written by Brian Dougans][produced by Brian Dougans, John Laker]
Stakker Humanoid	Humanoid	08.1992	40[3]	-	Jumpin' & Pumpin' TOT 27	[written by Brian Dougans][produced by Brian Dougans, John Laker]
Stakker Humanoid 2001	Humanoid	03.2001	65[2]	-	Jumpin' & Pumpin' TOT 43	[written by Brian Dougans][produced by Brian Dougans, John Laker]

Hithouse

Secondary, 2 of 3 Peter Slaghuis (urodzony 21 sierpnia 1961r w Rijswijk w Holandii; zm. 5 września 1991r) był holenderskim DJ-em i muzykiem. We wcześniejszych latach zasłynął jako remikser, a później dodał własne produkcje. Jego najbardziej znanym projektem był Hithouse. Zginął w wypadku samochodowym latem 1991 roku.

W 1984r wraz z Biancą Bonelli założył synth-popowy duet Video Kids. Debiutancki singiel „Woodpeckers from Space”, wydany pod koniec 1984 roku, w marcu 1985 roku od razu osiągnął 4. miejsce na niemieckich listach przebojów. Ostatnia publikacja „The Witch Doctor” ukazała się w 1988 roku. W 1986 roku pod pseudonimem The Wiseguys wydał swój jedyny maksisingiel Samplification. Były też dwa single wydane pod jego prawdziwym nazwiskiem, ale pozostały one stosunkowo nieznane.

Jednak jego najbardziej znanym projektem był Hithouse, dosłowne tłumaczenie jego holenderskiego nazwiska. Do największych klubowych hitów projektu należą Jack to the Sound of the Underground i Move Your Feet to The Rhythm of the Beat. Dzięki sukcesowi z Hithouse w 1990 roku założył własną wytwórnię płytową Hithouse Records, której styl, w przeciwieństwie do jego euro-houseowego brzmienia, skłaniał się bardziej w stronę techno i tech-house.

Jedną z najbardziej znanych formacji, która ukazała się pod szyldem Hithouse Records, jest założony przez niego i Paula Elstaka kwartet techno Holy Noise. Ich pierwsze 12-calowe wydawnictwo „Father Forgive Them”, wydane prawdopodobnie jesienią 1990 roku, jest ostatnim nagranym z Peterem Slaghuisem. Wszystkie kolejne wydawnictwa tej formacji z lat 1991-1993 ukazały się już po śmierci Petera Slaghuisa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jack To The Sound Of The Underground	Hithouse	11.1988	14[12]	-	Supreme SUPE 137	[written by Peter Slaghuis][produced by Peter Slaghuis]
Move Your Feet To The Rhythm Of The Beat	Hithouse	08.1989	69[2]	-	Supreme SUPE 149	[written by Peter Slaghuis][produced by Peter Slaghuis]
I've Been Waiting For Your Love	Hithouse	05.1990	91[1]	-	The Brothers Organisation BORG 5	[written by Peter Slaghuis, Regana Magloire][produced by Peter Slaghuis]

czwartek, 7 grudnia 2023

Blackalicious

Blackalicious, założony w 1992 w Davis (Kalifornia, USA) w składzie: Chief Xcel, Gift Of Gab. Uznawany jednogłośnie za jeden z najważniejszych na podziemnej scenie Zachodniego Wybrzeża duet, uformowany według klasycznego rapowego schematu - producent i didżej w jednym oraz raper. Pierwszą funkcję pełni pochodzący z Bay Area w San Francisco Chief Xcel (właśc. Xavier Mosley), rolę emce odgrywa zaś Gift Of Gab (T. J. Parker), który dorastał na obrzeżach Los Angeles, w dolinie San Fernando.

Członkowie grupy poznali się jeszcze pod koniec lat 80-tych w Sacramento, gdzie obaj uczęszczali do liceum im. Johna F. Kennedy'ego. Stawiali wówczas pierwsze kroki na rapowej scenie jeszcze jako DJ Ice Ski i Gabby T. Początkowo członkowie duetu nie mieli możliwości częstych spotkań i materiały nagrywali na odległość pod szyldami GTI, The Elements Of Sound i Atomic Legion.

Dopiero w 1992 roku, gdy Gift Of Gab przeniósł się do mieszkającego w Davis (Kalifornia) Chief Xcela, powstała nazwa Blackalicious i studio nagrań nazwane "The Hut". Wraz z takimi artystami jak DJ Shadow, Lateef The Truthspeaker ( Latyrx) i Lyrics Bom, których Xcel poznał studiując na Uniwersytecie Kalifornijskim, utworzyli Sole Sides Crew i, mający w założeniu wydawać płyty artystów z tego kolektywu, label SoleSides Records.

Pierwszy oficjalny singiel Blackalicious ukazał się w 1994 roku. Kawałek "Swan Lake" okazał się hitem lokalnych rozgłośni uniwersyteckich, ale też za sprawą europejskiego dystrybutora nagrań z SoleSides - firmy Mo'Wax, zaistniał po drugiej stronie Atlantyku. Jeszcze przychylniejsze recenzje zebrała EP-ka "Melodica" (1995) promowana na 27 koncertach w Europie, gdzie duet przyjęto z ogromnym entuzjazmem. Pracę nad pierwszym pełnym albumem przerwała choroba Gift Of Gaba, który popadł w alkoholizm. Gdy wspaniałe chwile przeżywali inni artyści z SoleSides, m.in. DJ Shadow, duet zastanawiał się nad sensem dalszej pracy.

Dopiero w 1999 roku Blackalicious powróciło ze zwiastującą petnowymiarowy album EP-ką "A2G". Od momentu jej wydania wszystko potoczyło się błyskawicznie - debiutancki krążek "NIA" uzyskał doskonałe jak na podziemie wyniki sprzedaży (ponad 100 tysięcy eg/emplarzy).

Rok później grupa podpisała umowę z wielką wytwórnią MCA. Większe fundusze pozwoliły zaprosić na drugi pełny krążek m.in. Hi-Teka, Questlove'a z The Roots, Gila Scott-Herona czy Zacka De La Roche z Rage Againts The Machine. Efektem współpracy byt jeden z najlepszych hiphopowych krążków roku -"Blazing Arrow" (2002). Na całym świecie sprzedał się on w niemal milionowym nakładzie, choć promował go zaledwie jeden klip. W lipcu 2004 roku nakładem Quannum Records (SoleSides na przełomie wieków przekształciło się w Quannum) ukazał się solowy krążek Gift Of Gaba "4th Dimensional Rocketships Going Up".

Trzeci album grupy - wspaniały "The Craft" - miał premierę we wrześniu 2005 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A2G EP	Blackalicious	05.1999	132[1]	-	Quannum QP 016-1	[written by T. Parker, X. Mosley][produced by Chief Xcel ]
Deception (EP) / Don't Yet Money Change Ya / Turmoil / Redemption	Blackalicious	11.1999	99[2]	-	Mo' Wax MWR 113 DB [UK]	-
If I May / Reanimation	Blackalicious	04.2000	128[2]	-	Mo Wax MWR 126 [UK]	[produced by Chief Xcel ]
Make You Feel That Way	Blackalicious	10.2002	119[2]	69[1].Hot 100 Singles Sales	MCA 155 934	[written by Chief Xcel,Gift Of Gab ][produced by Chief Xcel,Gift Of Gab ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blazing Arrow	Blackalicious	05.2002	193[1]	49[9]	MCA 112806	[produced by Chief Xcel,Questlove,DJ Shadow,Hi-Tek,Ben Harper,Cut Chemist]
The Craft	Blackalicious	10.2005	-	102[1]	Quannum Projects 88 745	[produced by Chief Xcel]

Black Flag

Black Flag-grupa amerykańska.Powstała w końcu 1976r w Hermosa Beach niedaleko Los Angeles w Kalifornii.Z początku przyjęła nazwę Panic,ale gdy po roku okazało się,że istnieje już taki zespół,zmienła ją na Black Flag.

Formację założył Greg Ginn [8.06.1954r Phoenix,Arizona]-g,b,zafascynowany koncertem Ramones w miejscowym klubie Roxy. W pierwszym składzie znaleźli się też Keith Morris - voc i Brian Migdol - dr. Niebawem dołączył niejaki Spot - b, ale po kilku tygodniach zastąpił go Chuck Dukowski (właśc. Charles Dukowski; 1.02.1954, Los Angeles, Kalifornia) - b. W 1979 miejsca Morrisa i Migdola zajęli Johnny "Bob" Goldstein - voc oraz Kolumbijczyk Robo - dr.

W 1980 Goldsteina najpierw zmienił Portorykańczyk Chavo Pederast (właśc. Ron Reyes) -voc, a później jego z kolei Dez Cadena - voc, g. Ponieważ Cadena nie bardzo sprawdził się w roli wokalisty, został tylko gitarzystą, a w lipcu 1981 zaangażowano dodatkowo Henry'ego Rollinsa (właśc. Henry Garfield; 13^02.1961, Waszyngton) - voc z S.O.A. Gdy w 1983 zrezygnował Robo, na jego miejsce pojawiali się kolejno: niejaki Emil - dr, Chuck Biscuits (właśc. Chuck Montgomery) -dr z Circle Jerks, a w końcu Bill Stevenson (10.09.1963, Torrance, Kalifornia) - dr.

W tym czasie odszedł też Dukowski; z początku funkcję basisty pełnił Ginn (jako Dale Nixon), ale już w 1984 zaangażowano Kirę Roessler (13.08.1962, New Haven, Connecticut) - b. W 1985 Stevensona zastąpił Anthony Martinez - dr. A na początku 1986 miejsce Roessler zajął niejaki C'el - b. Formacja działała do sierpnia 1986.

Zaczęła od prób, organizowanych w Hermosa Bath House w Hermosa Beach, oraz występów w takich klubach, jak Bla Bla Cafe w Los Angeles. Na początku 1978 nagrała w Media Art Studios w Los Angeles pierwszą czwórkę -"Nervous Breakdown". Mała wytwórnia Bomp, specjalizująca się w muzyce wzorowanej na garażowym rocku z lat sześćdziesiątych, była zainteresowana publikacją płytki, ale po kilku miesiącach wahań zrezygnowała z realizacji tego pomysłu. Ginn zdecydował więc, że utworzy w ramach własnej firmy elektronicznej SST wydawnictwo fonograficzne i sam będzie publikował dokonania Black Flag.

W październiku 1978 płytka trafiła wreszcie na rynek. Była dziełem grupy punkrockowej, wzorującej się na zespołach The Ramones czy The Sex Pistols (Nervous Breakdown, Wasted). Bardziej oryginalny repertuar zawierały następne czwórki i single: "Jealous Again" z czerwca 1980, Louie Louie/Damaged 1 z czerwca 1981 (tę płytkę wyjątkowo wypuściła na rynek firma Posh), Six Pack/I've Heard It Before/American Waste z listopada tego roku i TV Party/I've Got To Run/My Rules z 1982, przede wszystkim zaś porażający niesamowitym ładunkiem emocji album "Damaged" z listopada 1981.
W Black Flag widziano już wtedy pierwszą rzeczywiście wybitną grupę punkrockową w Stanach, kładącą podwaliny pod nową odmianę stylu - hard-core (utwór Rise Above z "Damaged" stał się dla wielu młodych Amerykanów w tym czasie rodzajem pokoleniowego hymnu).

W następnym okresie formacja niemal zupełnie zrezygnowała z wydawania małych płyt; do nielicznych wyjątków należały: Family Man/I Won't Stick Any Of You Unless And Until I Can Stick All Of You z października 1984, "Annihilate This Week" z 1986 i opublikowana już po rozwiązaniu Black Flag "I Can See You" z 1989. Grupa skoncentrowała się natomiast na albumach; do najważniejszych należały: "My War" z marca 1984,"Slip it in" z września tego roku,przede wszystkim zaś "In my head" z listopada 1985 oraz "Who's Got The 10 1/2?" z maja 1986, dokumentujący występ w Portland w stanie Oregon w sierpniu 1985.

W dojrzałym okresie twórczości formacja często wychodziła poza ramy jednego stylu i umiejętnie wzbogacała swoje utwory elementami np. metalu spod znaku Black Sabbath, blues rocka a la Canned Heat czy Ten Years After, a nawet jazzu z kręgów Jamesa Blooda Ulmera.
Wywarła ogromny wpływ na cały niezależny rock amerykański lat osiemdziesiątych, a utworzona przez Ginna firma SST odegrała decydującą rolę w popularyzacji tej muzyki, np. dokonań Husker Du, Minutemen, Meat Puppets, Sonic Youth i Dinosaur Jr.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nervous Breakdown / Fix Me / I've Had it / Wasted	Black Flag	10.1978	-	-	SST 001	[written by G. Ginn]
Six Pack / I've Heard It Before / American Waste	Black Flag	01.1981	-	-	SST 005	[written by G. Ginn][produced by Geza X, Spot]
Louie Louie / Damaged I /	Black Flag	.1981	-	-	Posh Boy 13	[written by Berry, Cadena][produced by Spot, Black Flag]
T.V. Party / I've Got To Run / My Rules	Black Flag	.1982	-	-	SST 012	[written by G. Ginn][produced by Ed Barton]

Albumy *215*
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Damaged	Black Flag	11.1981	-	-	SST SST 007	[produced by Spot, Black Flag]
Everything Went Black	Black Flag	03.1983	-	-	SST SST 015	[produced by Black Flag]
The First Four Years	Black Flag	.1984	-	-	SST SST 021	[produced by Spot, Geza X, Black Flag]
My War	Black Flag	03.1984	-	-	SST SST 023	[produced by Greg Ginn,Spot,Bill Stevenson]
Family Man	Black Flag	09.1984	-	-	SST SST 026	[produced by Harvey Robert Kubernik,Henry Rollins,Spot]
Slip It In	Black Flag	12.1984	-	-	SST SST 029	[produced by Greg Ginn,Spot,Bill Stevenson]
Live '84	Black Flag	01.1985	-	-	SST SST 030	[produced by Greg Ginn]
Loose Nut	Black Flag	06.1985	-	-	SST SST 035	[produced by Bill Stevenson,Greg Ginn,David Tarling]
Process of Weeding Out	Black Flag	09.1985	-	-	SST SST 037	[produced by Bill Stevenson,Greg Ginn,David Tarling]
In My Head	Black Flag	11.1985	-	-	SST SST 045	[produced by Bill Stevenson,Greg Ginn,David Tarling]
Who's Got the 10 1/2?	Black Flag	05.1986	-	-	SST SST 060	[produced by Greg Ginn]
Wasted Again	Black Flag	12.1987	-	-	SST SST 166