poniedziałek, 15 maja 2023

Carson

Kariera Carson  była stosunkowo krótka -prawie dokładnie trzy lata - ale w tym czasie „Kings of Boogie” zbudowali reputację potężnego występu na żywo i byli jednym z najpopularniejszych australijskich zespołów bluesowych wczesnych lat 70-tych. Wraz z Bulldog, Chain, The Aztecs, Company Caine i Pirana, Carson był częścią stajni artystów obsługiwanych przez Consolidated Rock , agencję z Melbourne założoną przez młodego przedsiębiorcę Michaela Gudinskiego. Carson był również ważną odskocznią dla kilku jej członków, w tym wokalisty Brodericka Smitha i oryginalnego klawiszowca grupy, Johna Capeka.


Oryginalny czteroosobowy skład powstał w styczniu 1970 roku. Gitarzysta "Sleepy" Greg Lawrie (ex-The Creatures, Chocolate) był już uważany za jednego z najlepszych slide playerów w kraju; John Capek był byłym Leo De Castro and Friends; Kariera Iana „Fingersa” Fergusona rozpoczęła się dawno temu w 1961 roku z rockmanami z Shepparton Tony & The Shantels, a skład uzupełniał perkusista Tony Lunt.
Pierwotnie grupa nazywała się The Carson County Band, ale pod koniec 1970 roku porzucili część nazwy „…County Band”, ponieważ byli błędnie oznaczani jako grupa country rockowa i tylko ich pierwszy singiel ukazał się pod tym szyldem. Byli pod silnym wpływem chicagowskiego bluesa i powstającego „boogie”
(Według Who's Who of Australian Rock, Paul Lever i Tony Enery byli również członkami w tym roku, ale szczegóły ich roli w zespole nie są znane na tym etapie).


Ich pierwszym singlem był „On The Highway” / „Resting Place”, wydany przez wytwórnię Rebel około maja 1970 roku; Mniej więcej w tym samym czasie Lawrie i Capek spotkali się z Mattem Taylorem, Timem Piperem i Yukiem Harrisonem z Genesis oraz Trevorem Courtneyem (ex-Chants R&B, Cam-Pact) w jednorazowym projekcie nagraniowym o nazwie The Meating. Singiel, który razem nagrali, „Bad Luck Feeling” / „Back Home”, został wydany przez Rebel w sierpniu 1970 roku.

John Capek opuścił Carson pod koniec 1970 lub na początku 1971 roku, przenosząc się do King Harvest, Flite i Hannagan. Aby go zastąpić, Carson zwerbował wokalistę i harfistę Brodericka Smitha , dawniej Adderly Smith Blues Band i Sundown, oraz drugiego gitarzystę Iana „Willy'ego” Wintera (ex-Brothers Grimm, Five Just Men, Pigface).

Nowy skład nagrał singiel dla wytwórni Havoc, „Travelling South” / „Moonshine”, który ukazał się w sierpniu 1971 roku. W międzyczasie Ian Ferguson odszedł w lipcu, aby dołączyć do Island, i został zastąpiony przez byłego basistę Chain, Barry'ego „Big Goose” Sullivana. Sullivan odszedł po około trzech miesiącach, aby dołączyć do Flite, więc został zastąpiony przez Garry'ego Clarke'a (ex-King Harvest). W listopadzie dołączyli do nich nowy klawiszowiec, Mal Logan (ex-Healing Force), a także jeszcze bardziej powiększyli zespół na koncerty, dodając trzyosobową sekcję dętą. Ian Winter odszedł w marcu 1972 roku, kiedy został zaproszony do Daddy Cool jako drugi gitarzysta, ale po rozpadzie Daddy Cool w sierpniu wrócił do Carson. Brod Smith również rozwinął działalność w ciągu roku - menedżer Carsona, Rhett Walker (który był również kierownikiem programowym stacji radiowej 3AK w Melbourne) zdecydował, że Smith może być promowany jako artysta solowy (podobnie jak równoległa kariera solowa Roda Stewarta z jego pracą z The Faces). Broderick nagrał dwa single dla wytwórni Image, a wszystkie cztery strony zostały napisane i wyprodukowane przez Briana Cadda.

W tym okresie Broderick został również wezwany do zaśpiewania na ścieżce dźwiękowej do filmu o surfingu Morning Of The Earth Albiego Falzona . Co dziwne, utwór, w którym się pojawił, First Things First, był w rzeczywistości autorstwa Tamama Shuda. Piosenkarka Lindsay Bjerre miała problemy z głosem, kiedy wycięli piosenkę, więc oryginalny wokal wykonał gitarzysta prowadzący Tim Gaze. Jednak producent G. Wayne Thomas najwyraźniej nie był zadowolony z rezultatu, więc usunął wokal Tima i sprowadził Brodericka Smitha, aby nagrał nowy utwór. Chociaż wcześniej zgłaszano, że zrobiono to bez wiedzy lub pozwolenia Shudów, ostatnie informacje od samego Broda temu przeczą.
Jest to sprzeczne z twierdzeniem Lindsay Bjerre, że Tamam Shud dowiedział się o zamianie dopiero w noc premiery filmu, pod koniec roku, i co zrozumiałe, byli z tego powodu wściekli. (Bjerre przyznał jednak, że wokal Broda był sam w sobie dobrym wysiłkiem, pomimo okoliczności).
We wrześniu 1972 roku Carson podpisał kontrakt z wytwórnią EMI's Harvest. Ich pierwszy singiel dla wytwórni, Boogie, Parts I & II, dał im pierwszy smak sukcesu na listach przebojów we wrześniu, zajmując 30. miejsce w kraju, a obecnie jest powszechnie uważany za jeden z klasycznych australijskich singli rockowych tamtego okresu.

 
W listopadzie wydali bardzo udany debiutancki album Blown, wyprodukowany przez Roda Coe (byłego basistę Freshwater and Country Radio). Jego niezapomniana okładka była kolejnym świetnym projektem artysty z Melbourne, Iana McCauslanda. Blown wypadł nawet lepiej niż singiel, osiągając w grudniu 14. miejsce w kraju. W międzyczasie Havoc wykorzystał nową pozycję Carsona, ponownie wydając „Travelling South” w tym samym miesiącu. Pod koniec roku Carson ponownie się rozwinął, kiedy saksofonista Mal Capewell (ex-Dr Kandy's Third Eye, Company Caine, Dada, Graham Bond's Holy Magick) dołączył do koncertowego składu. W styczniu 1973 roku pojawili się na drugim Sunbury Festival podczas długiego weekendu Australia Day; ich set został nagrany, a piosenka „Friday Night Groove” znalazła się na inauguracyjnym wydawnictwie Mushroom, ambitny potrójny album The Great Australian Rock Festival: Sunbury 1973 (kwiecień 1973). Niestety, Sunbury miał być ostatnim ważnym występem Carsona: Winter i Logan wyszli zaraz potem, a w lutym ogłoszono, że Carson się rozstał. Ich ostatnią płytą było On The Air, pełne nagranie ich setu Sunbury, które ukazało się w kwietniu 1973 roku.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus US Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
Boogie (Part One)/Boogie (Part Two)Carson08.197229[16]-Harvest Australia HAR 9965[written by Carson][produced by Howard Gable]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus US Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
BlownCarson11.197219[14]-Harvest SHVL 608-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Apache Indian

Apache Indian (właśc. Steven Vijay Kapur; ur. 11.05.1967r, Birmingham, Wielka Brytania) -voc; kompozytor, autor tekstów. Pochodzi z rodziny imigrantów z Indii. Popularność zdobył jako prezenter radiowy, najpierw w Birmingham, póżniej w Londynie w Radio One.

Postanowił ją zdyskontować w roli piosenkarza - wzorem był dlań The Wild Apache Supercat. Zadebiutował w 1991 singlem Movie Over India. Niebawem na rynek trafiły następne, coraz bardziej popularne, jak Chock There, Arranged Marriage czy Boom Shack-A-Lack z repertuarem z pogranicza rapu, reggae i muzyki Wschodu. Jedna z jego piosenek, Movin' In Special, powstała w odpowiedzi na brutalne napaści młodych Anglików na imigrantów z Indii (dochód ze sprzedaży płyty z tym nagraniem przeznaczono na walkę z neonazizmem).
 

Album "No reservations" i czwórkę "Nuff Vibes" (Island, 1993) nagrał w Kingston na Jamajce w studiu, w którym pracował Bob Marley, przy współudziale takich miejscowych muzyków, jak Sly Dunbar i Robert Livingstone. Wielkim sukcesem były zorganizowane w 1993 wspólne koncerty Stevena po krajach Azji z Michaelem Jacksonem.

Apache Indian sprzedał na całym świecie 11 milionów płyt oraz miał siedem hitów na brytyjskiej liście top forty. Miał cztery nominacje do Brit Award, nominację do nagrody Mercury, zdobył nagrodę Ivor Novello za najlepszą współczesną piosenkę, nagrodę International Dance Awards za najlepszego singla tanecznego, Black Music Awards za najlepsze video, Reggae Industry Awards dla najciekawszego nowego artysty oraz liczne nagrody przyznawane przez organizacje związane ze sceną azjatycką - w tym nagrodę za osiągnięcia życiowe w ramach The British Asian Music Award 2005. Lista ciągnie się dalej....
 

Apache Indian był pierwszym azjatyckim DJ’em w Wielkiej Brytanii nadającym na antenie Radio 1, zdobył nagrodę RTS za Karma Confusion w Radio 1 w Indiach, zapowiadał z Jamajki „MTV Reggae Sound System” oraz prowadził program "Apache Goes Indian" w Channel 4 oraz Soul Music dla Carlton TV. Bywał gościem w najlepszym czasie antenowym w ramach The BBC Radio Asian Network.
 

Największy hit Apache "Boomshackalak" pojawił się w ponad 70 reklamach telewizyjnych na całym świecie, w filmie "Głupi i Głupszy" z Jimem Carey’em, w filmie "Scooby Doo 2" oraz ostatnio w "Wallace & Gromit".
 

Mimo tego Apache przez kilka ostatnich lat pozostawał w undergroundzie grając na całym świecie ze swoim żywym zespołem oraz wydaj±c albumy dla określonej grupy fanów. Współpracował z tak znanymi artystami jak Desmond Dekker, Jazzy B, Maxi Priest, Luciano, Frankie Paul, Brian & Tony Gold, Yami Bolo, Sly & Robbie, Shaggy, TimDog, Pras, Black Street, Malkit Singh, Stereo Nation, Jazzy B, A. R Rahman, Asha Bhosley, Boy George i wielu innych.
W roku 2005 na albumie "Putumayo World Reggae", który znalazł się na listach Billboard, pojawił się jego łatwy do zapamiętania przebój "Om Numah Shivaya". Umieszczony został on również na specjalnej stronie www.downloadaid.com stworzonej przez Apache Indiana w celu pomocy ofiarom tsunami.
 

Kolejną wielką kolaboracją oraz hitem w 2005 roku była współpraca z hinduskim artystą JAZZY B, z którym zaśpiewał utwór "Dil Lut Iyah".
Zarejestrowano dwa filmy dokumentalne o historii kariery Apache Indian – "Pure Genius" oraz "Living Legends", wyemitowane następnie przez telewizję brytyjską. W książce zatytułowanej "Dancehall Reggae Clash" zostało mu poświęconych aż 75 stron.
 

Najnowszy album "Time For Change" został wydany przez jego własną wytwórnię płytową API oraz licencjonowany do wielu krajów świata. W Finlandii nagrano video do umieszczonej na płycie nowej wersji wielkiego hitu nieżyjącego już niestety Desmonda Dekkera – "Israelites". Na płycie jako goście pojawiają się również Pras z The Fugees oraz jamajska gwiazda reggae dancehall – Luciano. 

Płyta spotkała się z bardzo dobrym przyjęciem i została już nominowana do nagrody niemieckich krytyków muzycznych w kategorii Best World Music Album.
Trasa koncertowa "Time For Change 2005-2006" spotkała się również z bardzo dobrymi opiniami fanów i krytyki. Koncerty odbyły się m.in. na festiwalach Womad w Reading oraz Singapurze i w Hiszpanii, Niemczech, Austrii, Indiach, Emiratach Arabskich, USA, Norwegii, Czechach i na Ukrainie.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Fe RealMaxi Priest and Apache Indian11.199233[3]-Ten Records-
Arranged MarriageApache Indian01.199316[6]-Island CID 544[written by Apache Indian,Simon & Diamond][produced by Simon And Diamond]
Chok ThereApache Indian03.199330[4]-Island APACHE 1[written by Apache Indian , Simon Duggal & Diamond Duggal][produced by Simon J Duggal]
Nuff Vibes E.P.Apache Indian08.19935[10]-Island CID 560[silver-UK][written by Apache Indian][produced by Wooligan]
Movin' OnApache Indian10.199348[2]-Island CID 580[written by Apache Indian,Robert Livingston][produced by Wooligan]
Wreckx ShopWreckx-N-Effect feat. Apache Indian05.199426[2]-MCA MCSTD 1969[produced by Agil Davidson,Teddy Riley, Tyrone Fyffe]
Make Way For The Indian / Right Time / I Pray Apache Indian and Tim Dog02.199529[2]-Island 12 IS 586[written by Apache Indian, Tim Dog, Michael Endo & Leslie Ankrah][produced by Press]
Raggamuffin Girl/Jah Leads The WayApache Indian with Frankie Paul04.199531[2]-Island CID 606[written by Paul Blake, Dan Chand, Dave Heywood, Leroy Heywood & Apache Indian][produced by Apache Indian , Mafia & Fluxy , Press]
Lovin' [Let Me Love You] Apache Indian03.199753[1]-Coalition COLA 002 T[written by Boparai Singh, Apache Indian]
Real PeopleApache Indian10.199766[1]-Coalition COLA 019 T[written by Boparai Singh, Apache Indian][produced by Harjinder Boparai]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
No ReservationsApache Indian02.199336[2]-Island ILPS 8001 [produced by Simon and Diamond, Bobby Digital, Phil Chill ,Sly Dunbar]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Anti-Pasti

ANTI-PASTI, grupa brytyjska. Powstała w 1978 w Derby. Wyłoniła się z zespołu The Scrincers, który tworzyli: Dugi Tinka Bell - voc, g, Russell Maw i Eddie Barke. Motorem przemiany The Scrincers w Anti-Pasti był Martin Roper, który dołączył jako perkusista, ale niebawem został w formacji wokalistą. W okresie metamorfozy doszło do zmiany składu, ponieważ Maw przyjął propozycję współpracy z The Allies (później dał się poznać jako lider kolejno Aftermath LJK i The Egyptian Kings), a odszedł też Barkę, oburzony, że grupa włączyła do repertuaru obrazoburczy jego zdaniem utwór Nailed To The Cross. Zamiast nich pozyskano Stu Winfielda - b i Stana Smitha - dr.

 

Na przełomie 1980 i 1981 Winfielda i Smitha zastąpili Will Hoon - b i Kev Nixon - dr. Na początku 1982 dołączył Ollie Hoon - g, brat Willa. W październiku tego roku odszedł Roper. W 1984 przestała istnieć. W 1995 z inicjatywy Nixona wznowiła na krótko działalność koncertową.
Trasa po kraju u boku UK Subs zapewniła jej opinię jednej z najbardziej obiecujących formacji punkrockowych przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. W listopadzie 1980 wydała własnym kosztem (z nalepką Dose) czwórkę "Four Sore Points", zawierającą takie utwory, jak No Government, 1980 i Something New. 

Popularność płytki ułatwiła jej podpisanie kontraktu z małą firmą Rondolet z Mansfield. Dla niej nagrała niemal wszystkie następne płyty, jak single Let Them Free/Another Dead Soldier ze stycznia 1981 i Six Guns/Now's The Time/Call The Army z października tego roku oraz East To The West/Burn In Your Own Flames z maja 1982 i Caution To The Wind/Last Train z września tego roku, a także albumy "The Last Call" z lipca 1981 i "Caution To The Wind" z czerwca 1982. Wyjątkiem był maksisingel Don't Let 'Em Grind You Down z maja 1981, firmowany razem z Exploited i wydany przez Superville.
 

Promowała swoje płyty koncertując intensywnie na terenie całego kraju, np. w 1981 podczas wspólnej trasy Apocalypse Punk Tour z Discharge, Exploited, Chron Gen i The Anti-Nowhere League. 

Zyskała dużą popularność, wypowiadając się w swoich prostych, hałaśliwych i gniewnych utworach przeciwko politykom, armiom, eksperymentom z bronią nuklearną i wojnom (np. No Government, Let Them Free, Another Dead Soldier, Six Guns, Call The Army, Night Of The Warcry, St. George Gets His Gun, X Affair, Hate Circulation). Jej największym przebojem był utwór Six Gun w stylu The Clash, odnotowany na pierwszym miejscu niezależnych list przebojów.
 

Roper jako solista zadebiutował płytą "The Death Penalty EP" (Rondolet, 1983). Inni muzycy wywodzący się z Anti-Pasti utworzyli zespół The Linkmen, który zadebiutował czwórką "Every Inch A King" (Kitchenware, 1984).

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Don't Let 'Em Grind You Down [Extracts from "The Edinburgh Live Nite Club Sessions" 1981 ]Exploited/Anti-Pasti12.198170[1]-The Exploited Record Company Exp 1003-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The Last CallAnti-Pasti08.198131[7]-Rondelet ABOUT 5-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

niedziela, 14 maja 2023

Another Bad Creation

Another Bad Creation [albo A.B.C. w skrócie] była amerykańską grupą rhythm'n'bluesową i hip hopową z Atlanty. Tę grupę młodocianych raperów ,w wieku 9-12 lat odkrył Michael Bivins ,założyciel New Edition,a także członek Bell Biv DeVoe,który został menadżerem i producentem grupy.Stała się ona częścią krótko istniejącej East Coast Family obok B.B.D. i Boyz II Men.

 

Another Bad Creation składało się z Chrisa Sellersa, Dave'a Sheltona, Romella "RoRo" Chapmana, G.A. Austina , i braci Marlissa Pugha i Demetriusa Pugha.Byli związani kontraktem nagraniowym z Motown.Ich debiutancki album Coolin' At The Playground Ya Know, wydany w 1991r stał się bestsellerem na rynku zdobywając miano platynowej płyty.Single z wspomnianej płyty "Iesha" i "Playground" gościły często w MTV i BET,wchodząc na listę najlepiej sprzedawanych singli wg Billboard.W tym samym roku wystapili na video Boyz II Men w ich debiutanckim singlu "Motownphilly".
 

Ich drugi album It Ain't What You Wear, It's How You Play It został wydany w 1993r,a pochodzący z niego singiel "I Don't Wanna Be Grown Up",podobnie jak album, nie odniósł komercyjnego sukcesu.Po występie zespołu w komedii Roberta Townsenda The Meteor Man zrobiło się o nich cicho.Dwa lata póżniej wracają ze swoją własną wytwórnią płytową i kompanią producencką Another Bad Creation LLC. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
IeshaAnother Bad Creation01.1991-9[23]Motown 2070[gold-US][written by Dallas Austin ,Michael Bivins][produced by Dallas Austin] [6[25].R&B Chart]
PlaygroundAnother Bad Creation04.1991-10[17]Motown 2088[written by Dallas Austin, Michael Bivins, Kevin Wales][produced by Dallas Austin] [4[18].R&B Chart]
Jealous GirlAnother Bad Creation08.1991--Motown 2134[written by Maurice Starr, Michael Jonzun] [25[13].R&B Chart]
My WorldAnother Bad Creation02.1992--Motown 2116[written by D. Austin, K. Wales][produced by Dallas Austin] [77[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Coolin' At The Playground Ya KnowAnother Bad Creation03.1991-7[52]Motown 6318[platinium-US][produced by Rico Anderson, Dallas Austin, Dr. Freeze]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Stones Throw Records

 Stones Throw Records to amerykańska niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Los Angeles w Kalifornii. Pod kierownictwem założyciela Peanut Butter Wolf, Stones Throw wydawało muzykę od hip hopu po eksperymentalny psychodeliczny rock. LA Weekly uznał wytwórnię za „wiecznie ewoluujący eksperyment” z okazji 20. rocznicy powstania. 

 Chris Manak, znany zawodowo jako Peanut Butter Wolf, założył Stones Throw w 1996 roku jako sposób na wydawanie muzyki, którą nagrał wcześniej z później zmarłym raperem Charlesem Edwardem Hicksem Jr., znanym zawodowo jako Charizma. Hicks i Manak poznali się w 1989 roku w wieku odpowiednio 16 i 19 lat i rozpoczęli współpracę jako Charizma and Peanut Butter Wolf. 

Duet wydał jedną kasetę promocyjną „Red Light Green Light” za pośrednictwem Hollywood Basic - nieistniejącej już hip-hopowej filii Hollywood Records - przed opuszczeniem wytwórni. Ich współpraca została przerwana w 1993 roku, kiedy Hicks został śmiertelnie postrzelony podczas napadu na samochód w wieku 20 lat. Pierwsze wydawnictwo Stones Throw, „My World Premiere” Charizmy and Peanut Butter Wolf, ukazało się trzy lata później. Wytwórnia wydała płyty hip-hopowe, w tym Madvillainy, uznany  debiut Madvillain (współpraca między producentem Madlibem i MF Doomem) w 2004 r. oraz J Dilla's Donuts w 2006 r.

 W 2014 r. ukazał się film dokumentalny zatytułowany Our Vinyl Weighs a Ton: This is Stones Throw Records . Film wyreżyserowany przez Jeffa Broadwaya przedstawia historię ewolucji wytwórni, od początkowej współpracy Hicksa i Manaka po wpływ Stones Throw na mainstreamowy hip hop. Artyści tacy jak Kanye West i Questlove pojawiają się w dokumencie i składają referencje. W lutym 2018 roku ogłoszono, że Redeye Distribution z siedzibą w Karolinie Północnej zostanie dystrybutorem Stones Throw.

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Madvillain

 Madvillain był amerykańskim duetem hip-hopowym składającym się z dwóch MC i producentów, MF Doom i Madlib. Ich jedyny album, Madvillainy, zdobył uznanie krytyków i kultową popularność, powszechnie uważany za jeden z najlepszych albumów rapowych wszechczasów i punkt odniesienia dla alternatywnego hip hopu. Ich zawiłe rymowanki i teksty, krótkie struktury piosenek i użycie niejasnych, zróżnicowanych stylistycznie sampli stworzyły brzmienie, które było generalnie nieprzyjazne dla komercyjnego radia, ale było chwalone za wpływ na undergroundowy rap. 

Krążyły plotki, że kolejny album Madvillainy był produkowany w różnych okresach od późnych lat 2000.  W 2006 roku Madvillain pojawił się na DVD / CD Chrome Children Stones Throw Records i Adult Swim z nową piosenką i występem na żywo.  Wytwórnia Madvillain, Stones Throw, ogłosiła w 2009 roku, że MF Doom i Madlib pracują obecnie nad drugim albumem Madvillain. 

 26 maja 2010 Madvillain wydał piosenkę „Papermill” za pośrednictwem strony internetowej Adult Swim. 3 stycznia 2011 roku Madvillain wydał piosenki „Avalanche” i remiks piosenki Doomstarks „Victory Laps” za pośrednictwem składanki Stones Throw. Pod koniec 2011 roku, podczas wywiadu w Red Bull Music Academy w Madrycie, MF Doom przyznał, że drugi album Madvillain był prawie gotowy od około dwóch lat i że powinien ukazać się „wkrótce”, jakiś czas po tym, jak MF Doom skończy swoją rolę w to w „powiedzmy, styczniu” 2012. 

  6 września 2012 r. MF Doom był współgospodarzem nocnego programu Benji B w BBC Radio 1. Poza mówieniem o początkach Madvillain i o tym, jak to jest pracować z Madlibem, ogłosił podczas koncertu, że musi tylko „dopracować kilka utworów” na nowym albumie Madvillain i powiedział, że powinien on ukazać się przed godz. koniec 2012 roku, w zależności od tego, kiedy Stones Throw zdecyduje się go wydać. 9 stycznia 2014 roku Madlib stwierdził w wywiadzie Dazed & Confused, że to MF Doom decyduje, czy chce dokończyć drugi album Madvillain, i że nie musi. „Nie jest bliski ukończenia, ponieważ musi być kontynuacją poprzedniego. Nie musi być lepszy ani gorszy, ale musi być kontynuacją”.  

MF Doom zmarł 31 października 2020 r., pozostawiając niepewną przyszłość projektu. Jego śmierć została ogłoszona publicznie dopiero dwa miesiące później, 31 grudnia.

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
MadvillainyMadvillain04.200458[1]154[1]Stones Throw 2065[produced by MF Doom, Madlib]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

sobota, 13 maja 2023

Annette

Annette Funicello, ur. 22.10.1942 r. w Utica w stanie Nowy York, USA. Piosenkarka i aktorka znana jako "Annette". Doszła do sławy pod egidą Walta Disneya. Rozpoczynała od występów z myszką Miki, by następnie nagrać kilka przebojów między 1959 a 1961 rokiem. Spośród nich dwa znalazły się na liście 10 największych hitów w USA: "Tall Paul" i "O Dio Mio", a "Pineapple Princess" na trwałe zapisał się w pamięci słuchaczy.

 

Szybko stało się oczywiste, że Funicello musi nagrywać płyty, aby wykorzystać swój potencjał jako nastoletniej gwiazdy,  chociaż Annette nie była zbyt entuzjastycznie nastawiona do swoich umiejętności śpiewania, Disney zaangażował uznaną aranżerkę Tutti Camerata, aby poprowadziła jej karierę jako artystka nagrywająca. Pierwsza płyta Funicello, „Tall Paul”, osiągnęła siódme miejsce na liście przebojów Billboardu i spędziła tam dziewięć tygodni; udowodniłoby to najwyższą pozycję na listach przebojów, z której by się cieszyła. Niemniej jednak ogromna baza publiczności Funicello -głównie nastoletnich dziewcząt - wystarczyła, by wesprzeć ją przez 12 albumów wydanych do 1965 roku, z których wszystkie oprócz pierwszego ukazały się w wytwórni Buena Vista, wytwórni płytowej założonej przez Walta Disneya, więc płyty Funicello nie muszą się ukazywać na nadruku Disneylandu.

 Funicello ostatecznie przyzwyczaiła się do nagrywania płyt i naprawdę lubiła pracować z Cameratą, jednym z niewielu czterdziestokilkuletnich aranżerów tamtych czasów, którzy „zdobyli” podstawowe elementy wczesnej muzyki rockowej. Jej albumy stopniowo się poprawiały, począwszy od trzeciego, Annette Sings Anka, prawdopodobnie pierwszego LP, który traktował twórczość rockowego tekściarza jako repertuar. W 1963 roku Funicello zagrała w Beach Party , pierwszym z pięciu niezwykle popularnych filmów o imprezach na plaży, zwykle z udziałem Frankiego Avalona; chociaż wyprodukowany przez AIP, scenariusze każdego z tych filmów zostały osobiście przeczytane i zatwierdzone przez Walta Disneya w celu ochrony nieskazitelnie czystego wizerunku Annette. Filmy z  Funicello okazały się ważną podstawą do złamania innych artystów; Stevie Wonder pojawił się w Muscle Beach Party (1964), James Brown w Ski Party (1965), a Beach Boys poparli ją w jej ostatnim filmie dla Disneya, The Monkey's Uncle (1965). Własny rekord życiowy Funicello pod względem płyt   przyszedł wraz z albumem ze ścieżką dźwiękową do Muscle Beach Party.

 W 1965 roku Funicello poinformowała Disneya o swoim zamiarze zawarcia małżeństwa i wycofania się z aktorstwa, a Disney udzielił jej błogosławieństwa. Chociaż pojawiła się później w kilku filmach, w tym w Monkees 'Head (1968), zrobiła reklamy telewizyjne i pojawiła się w programach specjalnych Dicka Clarka w latach 70-tych, Funicello zasadniczo pozostała emerytowaną, pełnoetatową mamą od 1965 roku.  

W latach 70-tych nagrała jeszcze jeden album, The Annette Funicello Country Album, i okazał się to jedyny album, jaki nagrała, który odzwierciedla jej osobiste zainteresowania muzyczne. W 1993 roku Funicello ujawniła, że cierpi na stwardnienie rozsiane i w następnych latach nie pojawiała się publicznie. Jej praca dla Buena Vista pozostaje   zbyt cukierkową dla niektórych słuchaczy. Jednak niektóre aranżacje Cameraty naprawdę były „rockowe”, a jasny, prosty i zawsze entuzjastyczny śpiew Funicello był oczekiwany przez wokalistki popowe znacznie późniejszej epoki, wokalistki nowej fali lat 80-tych. W kwietniu 2013 roku Annette Funicello zmarła z powodu powikłań stwardnienia rozsianego, które ujawniła wiele lat wcześniej; miała 70 lat.

 


Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Tall Paul/Ma-He's making eyes at meAnnette01.1959-7[15]Disneyland 118[written by Bob Roberts, Bob Sherman, Dick Sherman]
Jo Jo the dog faced boy/Love me foreverAnnette04.1959-73[4]Buena Vista 336[written by Bob Roberts, Sherman]
Lonely guitar/Wild WillieAnnette07.1959-50[11]Buena Vista 339[written by C.Dodd]
First name initial/My heart became of ageAnnette10.1959-20[18] side B:74[3]Buena Vista 349[written by Kalmanoff/Schroeder]
O Dio Mio/It took dreamsAnnette02.1960-10[12]Buena Vista 354[written by Hoffman/Manning]
Train of love/Tell me who's the girlAnnette06.1960-36[8]Buena Vista 359[written by Paul Anka]
Pineapple princess/Luau cha cha chaAnnette08.1960-11[14]Buena Vista 362[written by Sherman]
Talk to me baby/I love you babyAnnette12.1960-92[2]Buena Vista 369[written by Paul Anka]
Dream boy/Please,please signoreAnnette with The Afterbeats02.1961-87[2]Buena Vista 374[written by Sherman][piosenka oparta na w³oskim utworze "Funiculi-funicola"]
Blue muu muu/Hawaiian love-talk [Ah-awah-eeay]Annette with The Afterbeats plus Four08.1961-107[2]Buena Vista 384-
Dreamin' about you/Strummin' songAnnette and Vonnair Sisters11.1961-106[2]Buena Vista 388-
Promise me anything/Treat him nicelyAnnette10.1963-123[1]Buena Vista 427-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Annette sings AnkaAnnette03.1960-21[21]Buena Vista 3302-
HawaiiannetteAnnette09.1960-38[3]Buena Vista 3303-
Annette's beach partyAnnette10.1963-39[13]Buena Vista 3316-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Ann-Margret

Szwedzka aktorka i piosenkarka. Kiedy miała kilka lat jej rodzina wyprowadziła się do USA. Tam Ann uczęszczała na Uniwerstytet Northwestern i... śpiewała w nocnych klubach. W jednym z takich klubów została zauważona przez znanego producenta muzycznego i rozpoczęła karierę piosenkarki.

 

W 1961 roku zaczęła nagrywać swą pierwszą płytę. Miała wspaniały głos i odniosła duży sukces, jednak większe sukcesy zaczęła odnosić jako aktorka. Nagrała kilka piosenek w klimacie, jaki prezentował Elvis Presley i wówczas zaczęto ją nazywać "Female Elvis". Największy sukces odniosła nagraniem "I Just Don't Understand". Utwór ten znajdował się przez kilka tygodni w pierwszej 20-tce na liście Billboard. W czasie gdy występowała jako piosenkarka pojawiła się też w filmach. Rola w obrazie "Bye Bye Birdie" przyniosła jej ogromną sławę. Pojawiła się też w filmie "Viva Las Vegas" obok Elvisa Presleya. Film ten zapoczątkował romans pary, który nie trwał jednak długo. Na temat tego romansu aktorka napisała książkę "Elvis i Ja".
 

W ciągu kolejnych lat aktorka odnosiła duże sukcesy w filmach. W 1971 roku został nominowana do Oscara dla Najlepszej Aktorki Drugoplanowej za rolę w produkcji "Carnal Knowledge". Nagrody jednak nie dostała. Rok później podczas występu w teatrze spadła ze sceny i doznała dość poważnych obrażeń. Jej rekonwalescencja trwała kilka miesięcy. W połowie lat 70-tych aktorka występowała zarówno w teatrze jak i w filmach. W 1975 roku dostała kolejną nominację do Oscara, tym razem dla Najlepszej Aktorki za rolę w filmie "Tommy". Za te rolę nominowano ją również do Złotego Globu. Aktorka miała również własne show w telewizji zatytułowane po prostu "The Ann-Margret Show".
 

W 1994 roku opublikowała swą autobiografię zatytułowaną "Ann Margret: My Story". Ann wyszła za mąż tylko raz w 1967 roku za aktora Rogera Smitha. Ma swoją gwiazdę na Hollywood Walk of Fame przy 6501 Hollywood Blvd. Ma 165 cm wzrostu. 19 sierpnia 2000 roku miała wypadek w Minnesocie. Spadła z motocykla, złamała ramię i trzy żebra. 

W 2005 roku magazyn "People" umieścił ją na liście 50 najpiękniejszych ludzi świata. Rose McGowan zagrała ją w mini serialu Elvis (2005). W 1995 zajęła 10 miejsce w rankingu najseksowniejszych gwiazd w historii kina według magazynu "Empire". Obecnie Ann pojawia się na ekranie w rolach epizodycznych. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
I just don't understand/I don't hurt anymoreAnn-Margret07.1961-17[12]RCA Victor 7894[written by Marijohn Wilkin][produced by Chet Atkins, Dick Peirce]
It do me so good/Gimme loveAnn-Margret11.1961-97[3]RCA Victor 7952[written by Willie Dixon, Billy "The Kid" Emerson][produced by Chet Atkins, Dick Peirce]
What am i supposed to do/Let's stop kidding each otherAnn-Margret03.1962-82[5]RCA Victor 7986[written by Helen Carter][produced by Chet Atkins, Dick Peirce]
Sleep in the grass/ChicoAnn-Margret and Lee Hazlewood01.1969-113[3]LHI LHI 2[written by Lee Hazlewood][produced by Lee Hazlewood]
Love Rush/For You C-MajorAnn-Margret10.1979--Ocean 7511[written by Paul Sabu][produced by Paul Sabu][8[16].Hot Disco/Dance;Ocean 8911 12"]
Midnight MessageAnn-Margret03.1980---[written by Paul Sabu][produced by Paul Sabu][12[17].Hot Disco/Dance;MCA 3226 LP.]
Everybody Needs Somebody SometimesAnn-Margret10.1981---[written by Paul Sabu][produced by Paul Sabu][22[17].Hot Disco/Dance; First American 1207 12"]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
David Merrick presents Hits from His Broadway HitsJohn Gary/Ann-Margret11.1964-141[4]RCA Victor 2947-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Annie

Annie, właśc. Anne Lilia Berge Strand (ur. 21 listopada 1977r w Trondheim) - norweska piosenkarka pop i didżejka z Bergen.



Od 1993 członkini dziewczęcej grupy indierockowej Suitcase. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczęła działalność jako DJ, zapoznając się z lokalną sceną muzyki tanecznej. W tym okresie poznała Tore Andreasa Kroknesa, przyszłego chłopaka i zarazem współtwórcę wczesnych singli Annie. Pierwszy singel Greatest Hit, wykorzystujący fragment przeboju Madonny Everybody wydała w 1999r. Kolejny - I Will Get On - dwa lata później w 2001. W tym samym roku zmarł Tore Kroknes (w wieku 23 lat) na skutek problemów z układem krążenia.

Po okresie depresji powróciła do działalności muzycznej. W marcu 2003 roku podpisała kontrakt z brytyjską wytwórnią 679 Recordings, następnie nawiązała współpracę z producentem Richardem X (udzielając się wokalnie na Just Friends z płyty X-Factor Volume 1). Dalsza współpraca zaowocowała wydaniem we wrześniu 2004 roku singla Chewing Gum (m.in. 25 miejsce na brytyjskiej liście przebojów) oraz debiutanckiego albumu Anniemal. Została nagrodzona kilkoma nagrodami norweskiego przemysłu muzycznego. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Greatest HitAnnie12.2000142[1]-Loaded LOAD 069[written by Annie, Tore Kroknes][produced by Annie, Erot]
Greatest HitAnnie03.2002100[2]-Loaded LOAD 070[written by Annie, Tore Kroknes][produced by Annie, Erot]
I Will Get OnAnnie08.2003196[1]-Loaded LOAD 095[written by Richard X, Hannah Robinson][produced by Richard X]
Chewing GumAnnie09.200425[3]-679 Records L075[written by Annie, Tore Kroknes][produced by Annie, Erot]
Heartbeat/Kiss MeAnnie03.200550[2]11.Hot Dance/Disco679/Locked On L091[written by Annie, Svein Berge, Torbj?rn Brundtland][produced by Berge, Brundtland]
I Know UR Girlfriend Hates MeAnnie07.200854[2]-Island 1779586[written byAnnie, Richard X, Hannah Robinson][produced by Richard X]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
AnniemalAnnie03.2005101[2]-679 Recordings 50467-4723-1[produced by Annie, Veikka Ercola, Timo Kaukolampi, Richard X, Röyksopp, Yngve Saetre]
Don't StopAnnie10.2009126[1]- Smalltown Supersound STS178CD[produced by Annie, Richard X, Timo Kaukolampi, Xenomania, Paul Epworth]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

piątek, 12 maja 2023

Cream

Rozmiar: 17122 bajtówDla wielu, najsławniejsze trio w historii muzyki rockowej. Powstało w lipcu 1966 r. w składzie Jack Bruce (właśc. John Symon Asher Bruce, ur. 14.05.1943 r. w Bishopsbriggs koło Glasgow Szkocja; bas, śpiew), Eric Clapton (właśc. Eric Patrick Clapp. ur. 30.03.1945 r. w Ripley w hrabstwie Surrey, Anglia, gitara) oraz Ginger Baker (właśc. Peter Edward Baker, ur. 19.08.1939 r. w Lewisham, dzielnicy Londynu, Anglia; perkusja).
 

W ciągu dwóch i pół roku wspólnego grania Cream zrobili na fanach, krytykach i muzykach tak wielkie wrażenie, że uznawano ich za największą grupę od czasu Beatlesów. Trio powstało w momencie, gdy publiczność po zmierzchu liverpoolskiego beatu łaknęła nowej, ciekawej muzyki. Clapton opuścił formację Bluesbreakers Johna Mayalla, Bruce grupę Manfreda Manna, a Baker - The Graham Bond Organization.
Zadebiutowali, jeszcze pod swoimi nazwiskami, 31.07.1967 r. na Jazz & Blues Festival w Windsorze. Po podpisaniu kontraktu z firmą Roberta Stigwooda - Reaction, nagrali dla niej singla "Wrapping Paper" - dość osobliwą piosenkę pop, która dotarła na 34. miejsce listy przebojów. Następny krążek - "I Feel Free" - wyzwolił energię, jakiej sprostać mógłby chyba tylko Jimi Hendrix. Pierwszy album tria, Fresh Cream, potwierdził złożoną obietnicę: zespół miał znacznie więcej do zaoferowania, niż mogłoby się wydawać. Longplay ten - mieszanka bluesowych standardów i ekscytujących kompozycji członków grupy - musiał znaleźć się w kolekcji każdego szanującego się fana. Na liście brytyjskiej doszedł do miejsca 6.
 

Wydana w tym samym roku kolejna płyta Disraeli Gears- ze swoją charakterystyczną okładką, zaszła jeszcze wyżej i utrwaliła pozycję Cream w USA, gdzie muzycy odbywali większość swych tras koncertowych. Ten wyśmienity album ukazał niesamowity postęp szczególnie w zakresie jakości kompozycji Jacka Bruce'a i tekstów piszącego dla nich poety Pete'a Browna, należącego kiedyś do grupy beatników. Utwory takie jak "Sunshine Of Your Love", "Strange Brew" i "SWLABR" (She Was Like A Bearded Rainbow) wykonane były z największą precyzją.
 

Wśród wieści z Ameryki zaczęły jednak dominować wiadomości o kłótniach i walkach między Bakerem i Brucem. Wywołało to plotki o rozpadzie grupy. To, co zespół przekazywał poprzez winylowe medium, było niczym w porównaniu z ich występami na żywo. Długie improwizacje oparte o proste, bluesowe struktury, wywoływały dreszcze. Każdy z członków miał w czasie koncertu przynajmniej jedną swoją partię , Bruce swe frenetyczne solo na harmonijce w utworze "Traintime", Baker przednie popisy na perkusji w "Toad", a Clapton przeszywający wokal i bajeczną solówkę w "Cross-roads".
 

Jeden z krążków wyśmienitego, dwupłytowcgo albumu Wheels Of Fire prezentował zespół u szczytu formy twórczej, na koncercie w Fillmore West w San Francisco. Zaledwie miesiąc po ukazaniu się tego wydawnictwa i po wejściu do czołówki notowań w USA członkowie Cream zapowiedzieli, że pod koniec roku rozwiążą grupę. Słynne pożegnalne koncerty w Royal Albert Hali 25 i 26 listopada 1968 r. zostały na szczęście uwiecznione na filmie, a "pośmiertny" longplay Goodbye powtórzył sukces swych poprzedników. Sukces, choć w mniejszym stopniu, przyniosły również pozostałe resztki koncertowej śmietany (ang. cream) zeskrobane z dna maselnicy i wydane na dwóch albumach. Cream przemknęli w jednym, przedłużonym mgnieniu oka, wyciskając na muzyce rockowej trwały ślad.
 

Clapton i Baker założyli kwartet Blind Faith, a Bruce rozpoczął karierę solową. 12 stycznia 1993 roku trio Cream rektywowało się na jeden koncert w Century Plaza Hotel w Los Angeles z okazji ósmej już imprezy z cyklu "Rock And Roll Hall Of Fame". Wykonało wtedy trzy kompozycje: "Sunshine Of Your Love", "Born Under A Bad Sign" i "Crossroads" Pod koniec 1993 r. Baker i Bruce postanowili wskrzesić ducha dawnych czasów, zakładając wraz z Gary Moorem trio BBM, które zadebiutowało pół roku później płytą Around The Next Dream. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Wrapping paper/Cat's squirrelCream10.196634[6]-Reaction 591 007[written by Jack Bruce, Pete Brown][produced by Robert Stigwood]
I feel free/N.S.U.Cream12.196611[12]116[1]Reaction 591 011[written by Jack Bruce, Pete Brown][produced by Robert Stigwood][#88 hit for Belinda Carlisle in 1988r]
Strange brew/Tales of brave UlyssesCream06.196717[9]-Reaction 591 015[written by Eric Clapton, Felix Pappalardi, Gail Collins][produced by Felix Pappalardi]
Spoonful/Spoonful [Part.2]Cream11.1967--Atco 6522 [US][written by Willie Dixon][produced by Leonard Chess, Phil Chess, Willie Dixon]
Sunshine of your love/S.W.L.A.B.R.Cream01.196825[7][09.68r]36[14]Polydor 56 286[gold-UK][gold-US][Written by: J. Bruce,P. Brown,E. Clapton][Produced by: Felix Pappalardi]
Anyone for tennis/Pressed rat and warthogCream05.196840[3]64[5]Polydor 56 258[temat z filmu "The savage seven"][Written by: E. Clapton,M. Sharp][Produced by: Felix Pappalardi]
White room/Those were the daysCream10.196828[8][01.69r]6[11]Polydor 56 300[silver-UK][Written by: J. Bruce,P. Brown][Produced by: Felix Pappalardi]
Crossroads/Passing the timeCream01.1969-28[8]Atco 6646 [US][Written by: R. Johnson][Produced by: Don Law]
Badge/What a bringdownCream04.196918[10]60[5]Polydor 56 315[Written by: E. Clapton,G. Harrison][Produced by: Felix Pappalardi]

Albumy
[UK] all time *96*-albums 9/#1 [1]/Top10 [8]/284 weeks
[US] all time *192*-albums 9/#1 [1]/Top10 [4]/371 weeks
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US/UK] 		Komentarz
Fresh CreamCream05.19676[19]39[92]Atco 206/Reaction 593 001[gold-UK][gold-US][produced by Robert Stigwood]
Disraeli gearsCream12.19675[42]4[77]Atco 232/Reaction 594 003[platinium-US][gold-UK][produced by Felix Pappalardi]
Wheels of fire[2LP]Cream07.19683[26]1[4][46]Atco 700/Polydor 583 031/2[platinum-US][silver-UK]][produced by Felix Pappalardi]
Wheels of fire [1LP]Cream08.19687[13]--/Polydor 583 033
Fresh Cream [reissue]Cream02.19697[2]--/-
GoodbyeCream02.19691[4][28]2[26]Atco 7001/Polydor 583 053[platinum-UK][gold-US][produced by Felix Pappalardi]
Best of CreamCream07.19696[34]3[44]Atco 291/Polydor 583 060[gold-US][gold-UK][produced by Felix Pappalardi,Robert Stigwood]
Live CreamCream05.19704[15]15[21]Atco 328/Polydor 2383 016[platinum-UK][produced by Felix Pappalardi, Ahmet Ertegun, Robert Stigwood]
Live Cream-Volume IICream04.197215[5]27[16]Atco 7005/Polydor 2383 119[produced by Felix Pappalardi]
Heavy CreamCream10.1972-135[10]Polydor 2659 022/Polydor PD-3502[produced by Felix Pappalardi,Robert Stigwood]
Disraeli gearsCream02.1977-165[6]RSO 3010/-
Wheels of fireCream02.1977-197[4]RSO 3802/-
Strange brew-The Very best of CreamCream11.1987-20[45]RSO Deluxe RSO 5021/RSO 8116392[platinium-US]
The Cream of Eric Clapton/The best of Eric ClaptonCream09.19873[109]-Polydor ECTV1/-
The Very Best of CreamCream05.1995149[5]-Polydor/Chronicles 523752-2[gold-US][gold-UK][produced by Chris Griffin, Bill Levenson,George McManus]
BBC SessionsCream04.2003100[2]-Polydor 0760482/-[produced by Bill Bebb,Bernie Andrews,Jeff Griffin,Bev Phillips]
I Feel Free - Ultimate CreamCream05.20056[11]-Polydor 9871362/-[gold-UK]
Royal Albert Hall, London May 2-3-5-6 2005Cream10.200561[1]59[4]Reprise 9362494162/-
GoldCream06.2007186[1]-Polydor 4193/--
Classic Album SelectionCream05.201680[1]-Polydor/UMC 4734561/--
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

XTC

Zespół założony w 1977 r. w okresie boomu punkowego. Znany początkowo pod nazwą The Helium Kidz, przed podpisaniem kontraktu z Virgin Records zmienił ją na XTC (ecstasy).
Tworzący, go muzycy pochodzili- z wyjątkiem Andrewsa z niewielkiego miasta Swindon w hrabstwie Wiltshire, gdzie działali wcześniej w punkowej formacji Star Park. Pierwszy skład XTC przedstawiał się następująco: Andy Partridge (ur. 11.12.1953 r.; gitara, śpiew), Barry Andrews (ur. 12.09.1954 r. w West Norwood w Londynie), Colin Moulding (ur. 17.08.1955 r.) i Terry Chambers (ur. 18.07.1955 r.). Debiutancki album zespołu White Music przywoływał bardziej echa muzyki pop niż dynamicznego brzmienia nowej fali, ale mimo to odniósł spory sukces komercyjny, zapisując się również wraz z nazwą grupy w pamięci krytyków.

 

Wkrótce po ukazaniu się na rynku longplaya Go2, kolegów opuścił Barry Andrews, by pojawić się potem w formacji Shriekback. Zastąpił go Dave Gregory, a zarówno Go2, jak i następne wydawnictwo zespołu Drums And Wires, sprzedawały się bardzo dobrze. Dynamiczny przebojowy singel "Making Plans For Nigel" przedstawił formację tak chętnie chłonącej wszelkie nowinki szerokiej publiczności.
 

Później z wszystkich kolejnych albumów grupy wybierano starannie utwory mające się ukazać na singlach; trafiały one regularnie na listy przebojów, a dwie bardzo udane kompozycje: "Sgt Rock (Is Going To Help Me" i doskonale skonstruowana "Senses Working Overtime" trafiły do Top 10 brytyjskich zestawień.
 

Partridge, główny twórca utworów zespołu, potrafił przelać swoje obserwacje na papier z humorem i naiwnością dziecka, co znacznie ułatwiało im dotarcie do szerokich kręgów słuchaczy. Podwójny album English Settlement przyniósł jednak muzykom spore rozczarowanie, gdyż to wychwalane przez krytyków wydawnictwo z trudem utorowało sobie drogę w dolne rejony listy bestsellerów. Tymczasem stan zdrowia Partridge'a uległ znacznemu pogorszeniu z powodu ogólnego wyczerpania organizmu i wrzodu żołądka. Skłoniło go to do oświadczenia, że od tej pory XTC będą wyłącznie nagrywać, rezygnując z występów na żywo. Ich nowym kompozycjom miały jednak towarzyszyć promocyjne wideoklipy.
 

Następne płyty zespołu odniosły jedynie umiarkowany sukces, mimo że albumy ich alter ego, The Dukes Of Stratosphear, sprzedawały się w o wiele większych nakładach. Najlepszy album w karierze XTC, Oranges And Lemons, doskonale odzwierciedlał atmosferę i nastroje panujące pod koniec lat 60. Tym większą zagadką pozostaje jego komercyjna porażka. Podczas gdy w Stanach Zjednoczonych sprzedawał się nawet dość przyzwoicie, w Wielkiej Brytanii z trudem trafił do Top 30 zestawień. Podobny los spotkał bardzo udany skądinąd singel "Mayor Of Simpleton", który uplasował się dopiero na 46. miejscu listy przebojów.
 

W 1992 r. album Nonsuch utrzymywał się w brytyjskich zestawieniach jedynie przez dwa tygodnie. Pod koniec tego samego roku Partridge podjął się roli producenta, nawiązując współpracę z zespołem Blur. Nie wiadomo do końca, co Andy Partridge, jego koledzy i wytwórnia Virgin, zamierzają dalej począć z XTC. Sam Partridge zażartował kiedyś, że Virgin trzymają ich na liście, swoich podopiecznych tylko dlatego, by móc sobie odpisywać straty od podatku. Mimo wszystko XTC pozostają jednym z najbardziej oryginalnych brytyjskich zespołów popowych, a teksty Partridge'a stawiają go obok Raya Daviesa w rzędzie najinteligentniejszych i cudownie ekscentrycznych brytyjskich twórców.  



Single
[UK] all time *882*/12 hits/1 Top10/#1 [0]/70 weeks
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Life begins at the hop/Homo Safari XTC04.197954[4]-Virgin VS 259[written by Colin Moulding][Produced by Steve Lillywhite]
Making plans for Nigel/Bushman President/Pulsing Pulsing XTC09.197917[11]-Virgin VS 282[written by Colin Moulding][Produced by Steve Lillywhite]
Generals and majors/Don' t lose your temperXTC09.198032[8]104[3]Virgin VS 365[written by Colin Moulding][Produced by Steve Lillywhite]
Towers of London/Set Myself on Fire [live]XTC10.198031[5]-Virgin VS 372[written by Andy Partridge][Produced by Steve Lillywhite]
Sgt Rock [Is going to help me]/Living Through Another Cuba [live]/Generals and Majors [live]XTC01.198116[9]-Virgin VS 384[written by Andy Partridge][Produced by Steve Lillywhite]
Senses working over time/Blame the Weather/Tissue Tigers (The Arguers) XTC01.198210[9]-Virgin VS 462[written by Andy Partridge][Produced by Hugh Padgham, XTC]
Ball and chain/Punch and Judy; Heaven is Paved With Broken GlassXTC02.198258[4]-Virgin VS 482[written by Colin Moulding][Produced by Hugh Padgham]
Great FireXTC03.1983101-Virgin VS 553[written by Andy Partridge][Produced by Bob Sargeant,Steve Nye,XTC]
WonderlandXTC02.1982101-Virgin VS 553[written by Andy Partridge][Produced by Bob Sargeant,Steve Nye,XTC]
Love on a farmboy' s wage/In Loving Memory of a NameXTC09.198350[4]-Virgin VS 613[written by Andy Partridge][Produced by Steve Nye,XTC]
Thanks For Christmas/Countdown To Christmas PartytimeXTC11.1983126-Virgin VS 642[written by Andy Partridge][Produced by The Three Wise Men, The Good Lord]
All you pretty girl/WashawayXTC09.198455[5]-Virgin VS 709[written by Andy Partridge][Produced by David Lord,XTC]
This World Over /Blue OverallXTC10.198499[1]-Virgin VS 721[written by Andy Partridge][Produced by David Lord and XTC]
Wake Up /Take This Town; Mantis on Parole XTC01.198594[2]-Virgin VS 746[written by Andy Partridge][Produced by David Lord and XTC]
Grass /Extrovert; Dear God XTC08.1986100[2]-Virgin VS 882[written by Colin Moulding][Produced by Todd Rundgren]
The Meeting Place/The Man Who Sailed Around His SoulXTC02.1987100[1]-Virgin VS 912[written by Colin Moulding][Produced by Todd Rundgren]
Dear God/Big DayXTC06.198799[1]-Virgin VS 960[written by Andy Partridge][Produced by Todd Rundgren]
The mayor of simpleton/One of the millionsXTC01.198946[5]72[6]Virgin VS 1158[written by Andy Partridge][Produced by Paul Fox]
King for a Day/Happy FamiliesXTC04.198982[3]-Virgin VS 1177[written by Colin Moulding][Produced by Paul Fox]
The disappointed/The Smartest MonkeysXTC03.199233[5]-Virgin VS 1404[written by Andy Partridge][Produced by Gus Dudgeon]
The ballad of Peter Pumpkinhead/The Smartest MonkeysXTC06.199271[1]-Virgin VS 1415[written by Andy Partridge][Produced by Gus Dudgeon]
I'd Like ThatXTC02.1999121- Cooking Vinyl[written by Andy Partridge][Produced by Nick Davis,Haydn Bendall]
I'm the Man Who Murdered LoveXTC05.2000144- Cooking Vinyl[written by Andy Partridge][Produced by Nick Davis]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
White musicXTC02.197838[4]-Virgin V 2095[produced by John Leckie]
GO 2XTC10.197821[3]-Virgin V 2108[produced by John Leckie]
Drums and wiresXTC09.197934[7]176[8]Virgin V 2129[produced by Steve Lillywhite]
Black seaXTC09.198016[7]41[24]Virgin V 2173[silver-UK][produced by Steve Lillywhite]
English settlementXTC02.19825[11]48[20]Virgin V 2223[silver-UK][produced by Hugh Padgham, XTC]
Waxworks-Some singles [1977-1982]XTC11.198254[3]-Virgin V 2251[produced by John Leckie, Robert John "Mutt" Lange, Martin Rushent, Steve Lillywhite, Phil Wainman ,Hugh Padgham XTC]
MummerXTC09.198351[4]145[5]Virgin V 2264[produced by Steve Nye, XTC, Bob Sargeant]
The big expressXTC10.198438[2]178[5]Virgin V 2325[produced by David Lord, XTC]
SkylarkingXTC11.198690[1]70[29]Virgin V 2399[produced by Todd Rundgren]
Oranges and lemonsXTC03.198928[3]44[21]Virgin V 2581[produced by Paul Fox]
NonesuchXTC05.199228[2]97[11]Virgin V 2699[produced by Gus Dudgeon]
Fossil fuel-The XTC Singles 1977-92XTC09.199633[2]-Virgin VD 2811[silver-UK]
Apple Venus Volume 1XTC02.199942[1]106[3]Cooking Vinyl COOK 172[produced by Haydn Bendall,Nick Davis]
Wasp star-Apple Venus Volume 2XTC05.200040[1]108[2]Cooking Vinyl COOK 194[produced by Nick Davis]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

McDonald and Giles

 McDonald and Giles to angielski duet symfoniczno-rockowy, który wydał album zatytułowany McDonald and Giles w Island w styczniu 1971 roku. Duet składał się z multiinstrumentalisty Iana McDonalda i perkusisty-perkusisty Michaela Gilesa, którzy rozpoczęli projekt świeżo po jednym albumie w King Crimson .


Michael nagrał wcześniejszy album w Giles Giles and Fripp , pop-psychodelicznym trio ze swoim młodszym bratem Peterem Gilesem i mózgiem Crimson Robertem Frippem . Peter, który na krótko dołączył do Crimson po tym, jak Michael opuścił zespół, gra na basie na albumie McDonald and Giles .
 

Ian McDonald (ur. 1946) po raz pierwszy grał z Michaelem Gilesem (ur. 1942) pod koniec 1968 roku, kiedy McDonald dołączył do Giles, Giles i Fripp, psychodelicznego zespołu stojącego za albumem Deram The Cheerful Insanity of Giles, Giles and Fripp . McDonald przyszedł do zespołu z doświadczeniem w muzyce jazzowej, klasycznej i marszowej. Peter Giles zrezygnował z basisty i wokalisty Grega Lake'a , a zespół przyjął nazwę King Crimson, którą zaproponował przyjaciel McDonald's, nie występujący autor tekstów, Peter Sinfield .

W 1969 roku King Crimson podpisał kontrakt z Atlantic i wydał album In the Court of the Crimson King , składający się z pięciu długich piosenek, w tym kompozycji McDonalda „I Talk to the Wind” (łagodny numer pełen fletu) i „The Court of the Crimson King” (epos Mellotron z dwoma podsekcjami). Quasi-symfoniczne brzmienie klawiatury McDonald's było katalizatorem maksymalistycznego rocka lat 70.

King Crimson promował album podczas trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych pod koniec 1969 roku, podczas której McDonald i Giles - zarówno tęskniący za domem, jak i zmęczeni dominującym uściskiem Frippa nad zespołem - postanowili nagrywać jako duet. Kiedy Fripp i Sinfield pracowali nad drugim albumem King Crimson, zatrzymali Gilesa i Lake'a (który odszedł, by założyć Emerson Lake & Palmer ) jako sesjonistów. Powstały album, In the Wake of Poseidon , ukazał się w maju 1970 roku. W tym samym miesiącu McDonald i Giles rozpoczęli pracę nad swoim albumem w Island Studios.
McDonalda i Gilesa

McDonald i Giles pojawili się 3 stycznia 1971 roku w Island Records. Strona pierwsza zawiera dwie krótkie piosenki („Flight of the Ibis”, „Is She Waiting?”) otoczone eposami „ Suite In C ” i „ Tomorrow's People - The Children of Today”. Strona druga składa się z sześcioczęściowej suity „Birdman” z tekstami autorstwa Sinfielda i aranżacjami smyczkowymi autorstwa Mike'a Graya. McDonald skomponował całą muzykę oprócz „ Tomorrow's People ” Gilesa.

McDonald i Giles samodzielnie wyprodukowali album i zaaranżowali materiał. Inżynier, Brian Humphries, miał już na swoim koncie albumy Mana ( 2 Ozs of Plastic With a Hole in the Middle ), Nirvany ( The Story of Simon Simopath , All of Us ), Pink Floyd i Traffic. Pracował kolejno nad McDonaldem i Gilesem przy albumach Black Sabbath , Bronco , Patto i Spooky Tooth .
Na McDonald and Giles McDonald gra na gitarze, pianinie, organach, saksofonie, flecie, klarnecie, cytrze i „rozmaitościach”. Perkusyjny arsenał Gilesa obejmuje butelkę mleka, piłę ręczną, gwizdek i pudełko na orzechy. Dzielą się obowiązkami wokalnymi. Partie basowe są grane przez Petera Gilesa, który jak na ironię był zastępcą basisty King Crimson podczas sesji Poseidon (pomimo obecności byłego basisty Lake'a i przyszłego basisty Gordona Haskella , obaj jako wokaliści).

McDonald and Giles zawiera także gościnne występy Steve'a Winwooda i puzonisty Michaela Blakesleya. Winwood - którego zespół Traffic nagrał swój album John Barleycorn Must Die z 1970 roku w Island Studios - gra na organach w wybranych partiach i gra solo na pianinie w „ Turnham Green ”. Blakesley, który gra w „Tomorrow's People”, znał Gilesa z czasów, gdy grali w  Trendsetters Limited, który przekształcił się w The Trend, a następnie w The Brain, psychodeliczny, jednorazowy zespół, który bezpośrednio poprzedzał Gilesa, Gilesa i Frippa.

McDonald and Giles mieści się w składanej okładce, która przedstawia nasycone ujęcie krajobrazowe Gilesa i jego żony Mary Land (zagięcie z przodu) oraz McDonalda i jego ówczesnej dziewczyny Charlotte Bates (zagięcie z tyłu). Charlotte namalowała krajobraz wewnętrznej bramy: przedstawienie pomarańczowych wzgórz doliny na tle różowego nieba. Fotograf okładki, Richard DiLello, zdobył później uznanie wizualne na albumach Badfinger  , Barbary Acklin , Charlie ( No Second Chance ), Flight , The Raspberries i The Reflections .

Ian McDonald odgrywa rolę pomocniczą na albumie King Crimson Red z 1974 roku , na którym znajduje się jego praca na saksofonie altowym w utworach „One More Red Nightmare” i „Starless”. Prawie wrócił do zespołu, ale Fripp rozwiązał Crimson wkrótce po wydaniu tego albumu.

W 1976 roku McDonald był współzałożycielem Foreigner , transatlantyckim zespołem hardrockowym, który osiągnął status platynowej płyty dzięki debiutanckiemu albumowi z 1977 roku, na którym znajdują się współautorstwa McDonalda  „Long, Long Way from Home” oraz hity „Cold As Ice” i „ Feels Like the First Time”. McDonald jest współautorem dwóch piosenek („Love Has Taken Its Toll” i instrumentalnego „Tramontane”) na ich drugim albumie Double Vision , który zdobył kolejne hity dzięki „Hot Blooded” i utworowi tytułowemu. Opuścił Foreigner po ich trzecim albumie Head Games z 1979 roku , który zawiera współautorstwo McDonalda „Do What You Like” oraz radiowy hit „Dirty White Boy”.

Michael Giles pozostał aktywnym muzykiem studyjnym w latach, które nastąpiły po McDonald i Giles . Jego dorobek z lat 1971-73 obejmuje albumy aktora i piosenkarza Murraya Heada , byłego gitarzysty Spooky Tooth Luthera Grosvenora , byłego  , przyszłego mistrza Foxa Kenny'ego Younga oraz wschodzącego  Ruperta Hine'a . Grał także na albumach Chapmana-Whitneya ( Streetwalkers ), Huntera Musketta , Jackson Heights ( Ragamuffins Fool , Bump 'n' Grind ) oraz na trzech pierwszych albumach Leo Sayera ( Silverbird, Just a Boy, Another Year).

 W latach 1978–79 Giles grał na dwóch albumach oryginalnego gitarzysty Genesis , Anthony'ego Phillipsa ( Wise After the Event , Sides ) i nagrał solowy album Progress (wydany w 2002 r.).


Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
McDonald and GilesMcDonald and Giles11.1970-- Island ILPS 9126[produced by Ian McDonald, Michael Giles]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Posty (Atom)