Sway

 

Derek Andrew „Sway” DaSafo to brytyjski artysta hip-hopowy pochodzenia z Ghany, który zwrócił na siebie uwagę serią niezależnie wydanych mixtape'ów, zanim w 2005 roku zdobył nagrodę MOBO (Music of Black Origin), dzięki której stał się jedną z największych nadziei dla Wielkiej Brytanii.
 

 Urodzony w Londynie - choć nieumyślnie, kiedy jego matka była na międzylądowaniu między Amsterdamem a jej rodzinną Ghaną - i głównie tam się wychował, DaSafo pochodzi z Hornsey, dzielnicy północnego Londynu, położonej pomiędzy eleganckim Murray Hill z klasy średniej a slumsach Wood Green. Jego starannie skonstruowana rapowa osobowość odzwierciedla tę polaryzację, łącząc piśmienne, refleksyjne podejście z bystrą, uliczną wrażliwością. Wraz z jego szerokim, dyskretnym poczuciem humoru i często nerwowo kinetyczną ekspresją, składa się to na fascynująco złożony i niezaprzeczalnie charyzmatyczny styl, porównywalny z intelektualnym Ludacrisem lub bardziej przemyślanym Twistem - nietrudno zrozumieć, dlaczego wywołał podziemny szum, który szybko przekształcił się w szerszą świadomość. 

  Pomimo jego wyjątkowego i zniewalającego talentu do mikrofonu, początkowo DaSafo skupiał się wyłącznie na produkcji. Zaczynał w londyńskim podziemnym hip-hopie w wieku 15 lat, tworząc bity dla innych raperów, zanim jego rówieśnicy zachęcili go, wykorzystując siłę swoich bitewnych freestyle'ów, do spróbowania swoich sił w pisaniu rymów. Dwa mixtape’y, które nagrał na swoim domowym komputerze i wydał za pośrednictwem swojej własnej wytwórni Dcypha Productions - This Is My Promo, Vol. 1 i Vol. 2, wydane odpowiednio w 2004 i 2005 roku -były emitowane w pirackich stacjach radiowych w Londynie i , ostatecznie zorientowana na miasto cyfrowa stacja BBC 1Xtra.  

Zwrócił na siebie uwagę opinii publicznej we wrześniu 2005 roku, kiedy został uznany za najlepszego wykonawcę hip-hopu podczas dziesiątej dorocznej ceremonii rozdania nagród MOBO- co było niespodzianką w stosunku do 50 Centa i Game - mimo że nie podpisał kontraktu i jeszcze zanim wydał album. Pomimo mnóstwa ofert wytwórni, które jak można było przewidzieć po tym triumfie, Sway zdecydował się pozostać niezależny, ale jego właściwy debiutancki album pojawił się w następnym roku, po zwiastunie singla „Up Your Speed” , wraz z wydaniem (przez DCypha we współpracy z niezależną wytwórnią All City Music) This Is My Demo. Jego tytuł jest kontynuacją nadrzędnej meta-zarozumiałej twórczości Swaya; jak to wyjaśnił: „cała moja kariera będzie oparta na mojej karierze”. Wszystko nie poszło zgodnie z planem (sprzedaż na tyle udana, by utorować drogę do wydania przez wytwórnię major hipotetycznego albumu This Is My Album) - Demo weszło na 78. miejsce listy przebojów, spadając na 152. w drugim tygodniu - chociaż zaowocowało to garstką podziemnych hitów, w tym „Flo' Fashion” i „Little Derek” (przebój z   listy przebojów 40), a także „Up Your Speed” (z zabarwieniem reggae „ Products” i humorystyczny, przeciwdziałający udostępnianiu plików „Download” również zostały wydane jako single).  

Jednak spotkał się z uznaniem krytyków, znalazł się na krótkiej liście (z 12) do nagrody Mercury Prize 2006 i doprowadził do kolejnej nominacji do MOBO i nagrody BET dla „Najlepszego brytyjskiego zespołu hip-hopowego”. Sway wspierał The Streets podczas ich koncertu w Wielkiej Brytanii w 2006 roku. trasę koncertową i pojawił się u boku Mike'a Skinnera na singlu Mitchell Brothers „Harvey Nicks”, ale był także aktywny w globalnej społeczności hip-hopowej poza Wielką Brytanią- współpracując z Lupe Fiasco, Chamillionaire i Small World (z ekipy DTP Ludacrisa) - oraz w muzyce wykraczającej poza hip-hop, pracując z weteranami ska Madness i elektronicznym duetem Stanton Warriors. 

 W 2007 roku Sway podpisał kontrakt z wytwórnią Akon's Konvicted; wydał One for the Journey EP, mocniejszą kolekcję niż jego debiut, która zawierała kilka wspomnianych wcześniej kolaboracji; omówił współpracę z Akonem, Dougiem E. Fresh, Markiem Ronsonem i Pharrellem; i ogłosił plany wydania The Signature w 2008 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Up Your Speed	Sway featuring Pyrelli	10.2005	141[3]	-	All City Music ACM 0007	[produced by Sway Dasafo]
Little Derek	Sway featuring Baby Blue	01.2006	38[4]	-	All City Music ACM 0017	[written by Sway DaSafo, Al Shux][produced by Al Shux]
Products	Sway featuring El-Rae	03.2006	93[1]	-	All City Music ACM 0020	[written by Sway DaSafo, A Shuckburgh][produced by Al Shux,Sway DaSafo]
Saturday Night Hustle	Sway featuring Lemar	09.2008	67[1]	-	Dcypha DCY 010CD	[written by Sway DaSafo][produced by Al Shux]
Silver & Gold	Sway featuring Akon	02.2009	61[4]	-	Dcyphe CATCO 147196489	-
Mercedes Benz	Sway	07.2009	53[2]	-	Dcypha MIUCT 8240	[produced by DJ Turkish]
Still Speedin'	Sway	12.2011	19[5]	-	3 Beat/AATW GBSXS 1100220	[written by Derek Safo, Dan Hartman, Lewis Fuller, Andrew Mutambira, Giorgio Tuinfort, David Wiggins]
Level Up	Sway	04.2012	8[8]	-	3 Beat/AATW GBSXS 1200035	[written by Derek Safo,Joshua Steele][produced by Flux Pavilion]
No Sleep	Sway featuring KSI and Tiggs Da Author	02.2013	44[2]	-	3 Beat/AATW GBSXS 1300214	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This Is My Demo	Sway	02.2006	45[2]	-	All City ACM 1005	[produced by Sway, Dcypha Productions, Al Shux, Terror Danjah, Turkish, Baby Blue]
The Signature LP	Sway	10.2008	51[1]	-	Dcypha DCY 011CD	[produced by Sway,Al Shux,Akon,Turkish,Emile,Terror Danjah & Scratcha DVA,Silverstone,CHOPS,Youngster,The Nextman,Guy Katsav]
The Deliverance	Sway	07.2015	151	-	Dcypha	-

Alexandra Stan

 Alexandra Ioana Stan (ur. 10 czerwca 1989r w Konstancy) to rumuńska piosenkarka, która zasłynęła latem 2011 roku tytułem Mr. Saxobeat, który w niektórych krajach dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów. 

  Alexandra Stan uczęszczała do Liceul Teoretic Traian w Konstancy. Studiuje na Wydziale Zarządzania Andrei Șaguna.Pod koniec 2009 roku wydała swój pierwszy singiel Lollipop, który osiągnął 18. miejsce na rumuńskich listach przebojów. Kolejny singiel Mr. Saxobeat został wydany po raz pierwszy pod koniec 2010 roku i stał się najczęściej odtwarzanym numerem w rumuńskich stacjach radiowych. Dzięki tej piosence znalazła się w pierwszej piątce list przebojów w 20 krajach, w tym w ponad dziesięciu krajach osiągnęła numer 1. Była także jedną z nielicznych piosenkarek, które dotarły na listy przebojów w USA. Debiutancki album Saxobeats, wydany późnym latem 2011 roku, znalazł się w pierwszej trzydziestce list przebojów w Niemczech, Finlandii, Austrii i Szwajcarii. Zawiera osiem utworów, w tym pre-single Lollipop i Mr. Saxobeat, pięć remiksów i trzeci singiel Get Back (A.S.A.P.).  

Get Back był w stanie osiągnąć numer jeden na Słowacji. Utwór awansował na czwarte miejsce w Rumunii i ósme w Finlandii i na Węgrzech. Ponieważ piosenka została wydana tylko jako podwójny singiel z Mr. Saxobeat w Niemczech, utwór nie mógł osiągnąć własnego miejsca na listach przebojów. Po remiksie Mr. Saxobeat Michael Mind Project, który zawiera nowy wokal śpiewany przez niemieckiego rapera Carlprita, Stan zdecydowała się nagrać własną piosenkę z Carlpritem. Doprowadziło to do powstania utworu One Million, który został wydany jako singiel w grudniu 2011 roku i stał się kolejnym hitem w kilku krajach. W 2012 roku otrzymała nagrodę European Border Breakers Award (EBBA).  

 W czerwcu 2013 roku wystąpiła publicznie, aby zwrócić uwagę na nadużycia w rumuńskim show-biznesie. Wystąpiła także w lokalnej telewizji z opuchniętą twarzą. Mówi się, że obrażenia zostały spowodowane pobiciem przez jej menadżera, który, według jej słów, traktował ją „jak niewolnicę”. Od tego czasu Stan oddzieliła się od swojego menedżera i partnera i teraz pracuje z nowym zarządem. Nowy singiel, Baby, It's OK, został wydany w sierpniu 2013 roku. Tutaj pracowała z niemieckim trio rapowym Follow Your Instinct. Utwór, który w refrenie wykorzystuje próbkę utworu KC & Sunshine Band Give It Up, został wydany z kilkoma remiksami 16 sierpnia 2013 roku. 

 28 kwietnia 2014 roku wydała piosenkę Thanks for Leaving nagraną ze swoim nowym zespołem. Następnie ukazały się dwa kolejne single, w tym Dance, który ukazał się 18 lipca 2014 roku i posłużył do promocji trzeciego albumu. Latem 2014 roku podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Kontor Records. Już w lipcu 2014 roku zaprezentowała swoje pierwsze wydawnictwo w wytwórni. Nazywa się Dance i został wydany na całym świecie 18 lipca 2014 r. Później pojawiły się single Give Me Your Everything i Vanilla Chocolat. Album Unlocked został pierwotnie wydany tylko w Japonii 27 sierpnia 2014 roku, a na całym świecie 25 listopada 2014 roku. Unlocked zadebiutował na 21. miejscu w Japonii i utrzymywał się na listach przebojów przez 17 tygodni. 8 czerwca 2015 ukazał się singiel We Wanna wraz z Inną i Daddy Yankee. Singiel uplasował się na 53. miejscu w Japonii. 

  Singiel I Did It, Mama! został wydany 25 listopada 2015 roku i jest pierwszym singlem z ich albumu Alesta, który ukazał się w Japonii 9 marca 2016 roku. 2 marca ukazał się trzeci singiel z albumu, czyli Balans razem z Mohombi. Album zawiera również singiel We Wanna, który ukazał się w 2015 roku i znalazł się na reedycji ich drugiego albumu studyjnego, Unlocked. Została członkiem projektu G Girls, czyli zespołu utworzonego przez wokalistki Alexandrę Stan, Innę, Antonię i Lori. Ich debiutancki singiel Call The Police został udostępniony do pobrania 14 czerwca 2016 r., a wideo zostało opublikowane na YouTube 1 czerwca 2016 r. W 2017 roku została zastąpiona przez piosenkarkę Lariss z projektu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mr. Saxobeat	Alexandra Stan	05.2011	3[28]	21[20]	3 Beat/AATW GBSXS 1100081	[3x-platinum-UK][platinum-US][written by Andrei Nemirschi, Marcel Prodan ][produced by Marcel Prodan ]
Get Back (A.S.A.P.)	Alexandra Stan	12.2011	56[4]	-	3 Beat/AATW GBSXS 1100212	[written by Andrei Nemirschi, Marcel Prodan ][produced by Marcel Prodan,Andrei Nemirschi ]

Caprice Records

 Wytwórnia Caprice (były też inne) została założona w 1960 roku przez Neila Galligana, Hutch Davie i Gerry'ego Granahana w Nowym Jorku. Znajdowała się pod adresem 101 West 55th Street. Galligan był wcześniej dyrektorem generalnym Canadian-American Records i zorganizował fundusze na rozpoczęcie Caprice jako wytwórnia Gerry'ego Granahana, z Granahanem jedynym właścicielem na papierze. Congress była wytwórnią zależną, którą Galligan założył w 1962 roku. Hutch Davie była dyrektorem muzycznym Caprice i Congress. Gerry Granahan był także głównym producentem wytwórni Caprice. 

 Historia Caprice Records jest skomplikowana. W latach 1960-1963 Caprice wydała 21 singli i dwa LP. Oba LP zostały wydane w prawdziwym stereo, a nowojorskie studia użyte do nagrywania miały takie możliwości stereo, że wszystkie ich mastery powinny być nagrane w stereo. Jednak, z wyjątkiem utworów na dwóch albumach stereo, reszta materiału Caprice jeszcze nie pojawiła się w stereo, w tym wiele singli Janie Grant i singiel Five Satins nagrany jako Wildwoods. Umiejscowienie taśm-matek, a także niektóre wydarzenia, które doprowadziły do upadku wytwórni, dodają opowieści tajemniczości.  

Jeden z członków zespołu Granahana chodził do szkoły z młodą piosenkarką z Patterson, New Jersey, Rose Marie Castilli, której nadali imię Janie Grant. Pierwszy singiel Grant, „Triangle” [Caprice 104], który napisała, wszedł na listy przebojów w marcu 1961 roku, ostatecznie docierając do krajowego Top-30 na miejscu 29. Mógł sięgnąć znacznie wyżej, bo znalazł się w pierwszej dziesiątce w wielu miastach, ale nie jednocześnie.  Kolejny singiel „Romeo” [Caprice 109], wydany w lipcu, był pod każdym względem niewypałem, osiągając dopiero 75 miejsce w kraju i nie osiągając zbyt wysokich wyników w żadnym mieście, a nawet nie był zbyt często emitowany. Następny singiel „Unhappy (Birthday)” [Caprice 111] wypadł jeszcze gorzej, ponieważ w ogóle i nigdzie nie znalazł się na listach przebojów. „Oh Johnny” [Caprice 113] był następny, w lutym 1962 roku, i miał niewielką emisję na antenie i brak uznania na krajowych listach przebojów.   Latem 1962 roku Grant wydała „That Greasy Kid Stuff” [Caprice 115], nowatorski numer odtwarzający reklamy toniku do włosów Vitalis, w którym pytano: „Czy nadal używasz tego tłustego dzieciaka” do włosów (w niewypowiedziane odniesienie do najlepiej sprzedającego się Brylcreem)? Piosenka zawierała kilka winiet, w których bohater (w tym popularny ówczesny prezydent JFK) został zatrzymany przez kogoś, kto zapytał, czy nadal używa „tego obrzydliwego, lepkiego, oo-lepkiego, tłustego dzieciaka”. Piosenka znalazła się również w pierwszej dziesiątce w kilku mniejszych miastach, ale ogólny efekt nadal wynosił tylko 74 miejsce w kraju, pomimo niezapomnianej nowości. Jeszcze jeden nieudany singiel Caprice („Peggy Got Engaged”, Caprice 119) i wytwórnia została rozwiązana. 

 Janie Grant podpisała kontrakt z United Artists, miała jeszcze pięć singli, które nie znalazły się na listach przebojów, kolejny dla Parkway i to wszystko. Caprice miała swój pierwszy hit w pierwszej dwudziestce pod koniec 1961 roku, z „'Til” zespołu The Angels [Caprice 107], który osiągnął 14 miejsce w styczniu 1962 roku. The Angels to trio wokalne z Orange, New Jersey , w tym wokalistka Linda Jankowski (Jansen) wspierana przez siostry Phyllis „Jiggs” Allbut i Barbarę „Bibbs” Allbut. The Angels mieli kolejny hit w Caprice w lutym 1962 roku, z „Cry Baby Cry” [Caprice 112], który ostatecznie osiągnął 38. miejsce. Mniej więcej w tym czasie Linda Jansen opuściła grupę i została zastąpiona przez Peggy Santiglia. Ich kolejny singiel „Everybody Loves a Lover” [Caprice 116] osiągnął dopiero 103 miejsce. Dwa dodatkowe single („I'd Be Good For You” / „You Should Have Told Me”, Caprice 118 i „Cotton Fields” / „A Moment Ago”, Caprice 121) wypadły na flopie. 

 Caprice wydał album z wczesnymi nagraniami grupy zatytułowany And the Angels Sing. W 1963 roku The Angels spotkali się z producentami Feldmanem-Goldsteinem-Gottehrerem, który napisał nową piosenkę dla Shirelles i poprosili Angels o zrobienie demo płyty.  W wyniku tej umowy Angels podpisali kontrakt z Mercury Records i zostali przydzieleni do ich „nastoletniej” filii, Smash Records. Wydawca (w zasadzie FGG) tak bardzo polubił demo The Angels, że chciał, aby demo zostało wydane jako płyta komercyjna, a Smash chętnie się zgodził. To był ich hit nr 1 „My Boyfriend's Back” [Smash 1834] latem 1963 roku.  Jesienią 1961 roku Caprice nagrał Jamesa Raymonda w napisanym przez Rudy'ego Clarka „If You Gotta Make a Fool of Somebody” [Caprice 110]. Clark proponował piosenki Granahanowi, który powiedział Clarkowi, że nie potrafi śpiewać zbyt dobrze, i znaleźć kogoś, kto śpiewa jak Ray Charles, do wykonania jego demówek. Następnym razem, gdy Granahan zobaczył Clarka, ćwiczył Jamesa Raya, drobnego bezdomnego 20-latka. Granahan zauważył Raya: „Naprawdę wyglądał na wychudzonego  , ale kiedy otworzył usta, było po wszystkim. ”Granahan powiedział Clarkowi, żeby nigdzie nie puszczał Raya. 

Po podpisaniu kontraktu z Rayem, Granahan nagrał go w utworze Clarka „If You Gotta Make a Fool of Somebody”, który zajął 22. na listach przebojów pop i nr 10 na liście R&B. Buddy Lucas grał w piosence na harmonijce ustnej, w której zamiast basu użyto tuby i wykorzystano nieprawdopodobny czas 3/4 walca na płycie R&B. W kwietniu 1962 roku Ray miał mniejszy hit z inną piosenką Rudy'ego Clarka, „Itty Bitty Pieces” [Caprice 114], przebój popowy nr 41, który brzmiał bardzo podobnie do Lloyda Price'a. Jego trzeci i ostatni singiel dla Caprice, „A Miracle” [Caprice 117], nie znalazł się na listach przebojów. Niestety, Ray zmarł w wyniku przedawkowania narkotyków w 1964 roku w wieku zaledwie 23 lat. Później, w 1987 roku, George Harrison umieścił swój utwór „I Got My Mind Set on You” na pierwszym miejscu. Caprice wydała album z nagraniami Ray'a w 1962 roku, wraz ze zdjęciem na okładce Raya 5'1 "w garniturze i krawacie Granahana 5'5". 

 Oprócz Janie Grant, The Angels i Jamesa Raya, Caprice miał kilku innych artystów i żaden z nich nie znalazł się na listach przebojów. Należeli do nich Wildwoods (właściwie The Five Satins), Allie-Oops Group, Marty Hill, Jesse Dean, Gerry Granahan i Buddy Lucas, z których każdy miał tylko jeden singiel, z wyjątkiem Granahana z dwoma. Gdzie są dziś taśmy, nie jest jasne. Granahan powiedział ankieterom, że nadal posiada prawa do wszystkich masterów, ale posiadanie praw i posiadanie taśm to dwie różne rzeczy. Granahan powiedział również, że w 1963 roku rzeczywiste taśmy-matki zostały przejęte przez artystę, który powiedział mu, że są w jego piwnicy i szydził: „Mam dla ciebie złe wieści. Miałem powódź i wszystko zostało zniszczone”. Mniej więcej w tym czasie jego prawnik zawarł umowę, by wyciąć go z wszelkich przyszłych płyt Angels, tak jak mieli mieć swój hit nr 1, „My Boyfriend's Back”, który zaczął się jako demo, gdy dziewczyny były jeszcze podpisane z Caprice. Wydaje się, że biznes płytowy był wtedy jak zawsze brudnym biznesem. Granahan powiedział, że ostatecznie rozwiązał wytwórnię w 1963 roku, kiedy odkrył, że cichy partner Neil Galligan sprzedawał płyty poza książkami. To wystarczyło dla spółki i wytwórni, a Galligan i Granahan rozstali się, przy czym Granahan przejął kontrolę nad (skradzionymi?) taśmami-matkami, a Galligan dostał część publikacji.  

Granahan zauważył również, że Galligan przekazał taśmy dla Kanadyjczyków „inwestorom z Północnej Dakoty”, którzy sprzedawali mistrzów niektórych hitów po 500 dolarów za sztukę. Joey Welz, który ostatecznie został właścicielem Canadian-American Records, założył w latach 90-tych wytwórnię o nazwie Caprice International, używając porzuconej nazwy i logo Caprice oraz reaktywowanej Canadian American. W tamtym czasie Welz nie miał pojęcia, gdzie dotarły wszystkie taśmy. Po wycofaniu się wytwórni Caprice w 1963 roku pojawiło się kilka innych („nie mylić z”) wytwórni z nazwą Caprice. Od połowy do późnych lat 60-tych wytwórnia Caprice działała w Nashville w stanie Tennessee, produkując płyty country i western. Istniała również kanadyjska wytwórnia o tej nazwie działająca w Montrealu, wydająca francuskojęzyczne płyty popowe i country. Wreszcie, później jest szwedzka wytwórnia ze Sztokholmu używająca dzisiaj nazwy Caprice. Żadna z tych innych wytwórni Caprice nie miała nic wspólnego z wytwórnią Caprice/Congress, z możliwym wyjątkiem wytwórni Welz, która miała powiązania poprzez kanadyjsko-amerykańskie.

 

                                Single na listach przebojów

 

If You Gotta Make A Fool Of Somebody/It's Been A Drag	James Ray	11.1961 32.US
Itty Bitty Pieces/You Remember The Face	James Ray	04.1962	 41.US
Triangle/She's Going Steady With You	Janie Grant	03.1961	 29.US
Romeo/Roller Coaster	Janie Grant	08.1961	 	75.US
That Greasy Kid Stuff/Trying To Forget You	Janie Grant	06.1962	 	74.US
Til/A moment ago	Angels	10.1961	  	14.US
Cry baby cry/That's all i as of you	Angels	02.1962 38.US
Everybody loves a lover/Blow Joe	Angels	05.1962	 	103.US

Janie Grant

Janie Grant była nastolatką, kiedy jej pierwsze trzy single trafiły na listy przebojów. Piosenka „That Greasy Kid Stuff” została skomponowana przez Seymoura „Cy” Cobena i została oparta na reklamie kremu do włosów Vitalis, która kontrastowała z różnymi celebrytami w serii reklam. Magazyn Billboard publikował minibiografie od 1959 do wczesnych lat 60., czasami dostarczając nam ciekawych ciekawostek – każda biografia była na ogół powiązana z aktualnym wydawnictwem w imieniu artysty Janie Grant („Tłuste dzieciaki”).

  Co dziwne, dwaj młodzi mężczyźni, Larry Frohman i William Cole, poszli o krok dalej i wymyślili własny produkt pod nazwą „Greasy Kid Stuff” i sprzedali ponad 150 000 butelek – żądając ogromnych 50 dolarów za butelkę! Cy Coben miał interesującą karierę pisząc dla różnych muzyków. Dwie z jego kompozycji zajęły pierwsze miejsca przez piosenkarza country Eddy’ego Arnolda - „There’s Been a Change In Me” i „I Wanna Play House With You” w 1951 roku. Jest współautorem „Sweet Violets” nagranego przez Dinah Shore i napisał piosenkę, która pojawiła się jako strona „B” Beatlesów w 1964 „Nobody's Child”, flip „Ain't She Sweet”.  

Janie Grant urodziła się jako Rose Marie Casilli w 1945 roku w New Jersey. Jako uczennica liceum brała udział w imprezie, na której usłyszał ją producent muzyczny Gerry Granahan (z Dickey Doo and the Don'ts) i zabrał ją do Caprice Records na przesłuchanie. Jej debiutanckie nagranie „Triangle” osiągnęło 29. miejsce na listach przebojów.  

Przed wydaniem płyty Rose Marie zmieniła nazwisko na Janie Grant. W latach 1961-1966 Janie wypuściła prawie tuzin 45-tek, po czym zdecydowała się wyjść z centrum uwagi i założyć rodzinę. Po raz ostatni dołączyła do Gerry'ego Granahama w 2001 roku, aby wziąć udział w programie radiowym przez telefon - ale bez koncertów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Triangle/She's Going Steady With You	Janie Grant	03.1961	-	29[13]	Caprice 104	[written by J. Grant]
Romeo/Roller Coaster	Janie Grant	08.1961	-	75[ 3]	Caprice 109	[written by J. Grant][produced by Hutch Davie]
That Greasy Kid Stuff/Trying To Forget You	Janie Grant	06.1962	-	74[4]	Caprice 115	[written by Cy Coben][produced by Hutch Davie]

Earl Grant

Earl Grant (ur. 20 stycznia 1931r - zm. 10 czerwca 1970r) był amerykańskim pianistą, organistą i wokalistą popularnym w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku. 

 

  Grant urodził się w Idabel w stanie Oklahoma. Choć później był  znany ze swoich klawiszy i wokali, Grant grał także na trąbce i perkusji. Grant uczęszczał do czterech szkół muzycznych, ostatecznie zostając nauczycielem muzyki. Zwiększał swoje dochody, występując w klubach podczas służby wojskowej, podczas której stacjonował w Fort Bliss w Teksasie. 

 

 Podpisał kontrakt z Decca Records w 1957 roku, a jego pierwszy singiel „The End” osiągnął 7. miejsce na liście Billboard Hot 100. Album Ebb Tide (And Other Instrumental Favourites) sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy, zyskując status złotej płyty. Nagrał jeszcze sześć singli, które trafiły na listy przebojów, w tym „Swingin 'Gently” (z Beyond the Reef) i sześć dodatkowych albumów (w wytwórni Decca) do 1968 roku. Nagrał także album Yes Sirree! oraz instrumentalny album Trade Winds , zawierający pojedynczy utwór na organach Hammonda i fortepianie, zawierający motyw miłosny z filmu El Cid i „Eternally” Chaplina. Ten album zawierał kilka realistycznie brzmiących „tropikalnych śpiewów ptaków” wyprodukowanych przez jego organy elektryczne.

 

  „House of Bamboo” był kolejnym dobrze sprzedającym się singlem. Grant nagrał 30 albumów dla Decca, głównie dla wytwórni Brunswick, spółki zależnej Decca. Na kilku jego albumach występował saksofonista tenorowy Plas Johnson. Grant wystąpił także w kilku filmach i telewizji, w tym Tender Is the Night (1962), Juke Box Rhythm (1959), It Takes a Thief (1969)   i The Ed Sullivan Show ( 1960).  Grant zaśpiewał tytułowy temat do filmu Imitacja życia z 1959 roku . 

 

 Zginął natychmiast w wypadku samochodowym w Lordsburgu w Nowym Meksyku w wieku 39 lat , kiedy samochód, którym jechał, zjechał z autostrady międzystanowej nr 10.  Jechał z Los Angeles do miejsca docelowego w Juarez w Meksyku, aby wystąpić w nocnym klubie La Fiesta. W wypadku zginął również 17-letni syn jego kuzyna, Roosevelt Woods III.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The End/Hunky Dunky Doo	Earl Grant	09.1958	-	7[19]	Decca 30719	[written by Jimmy Krondes, Sid Jacobson][16[9].R&B Chart]
Evening Rain	Earl Grant	01.1959	-	63[7]	Decca 30819	[written by Leon Pober]
House Of Bamboo/Two Loves Have I	Earl Grant	03.1960	-	88[3]	Decca 31044	[written by Bill Crompton, Norman Murrells]
Swingin' Gently/Beyond The Reef	Earl Grant	05.1962	-	44[11]	Decca 25560	[written by E. Grant]
Sweet Sixteen Bars/Learnin' The Blues	Earl Grant	09.1962	-	55[8]	Decca 25574	[written by Ray Charles][9[7].R&B Chart]
Stand By Me/After Hours	Earl Grant	10.1965	-	75[7]	Decca 25674	[written by Ben E. King, Elmo Glick ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ebb Tide (And Other Instrumental Favorites)	Earl Grant	08.1961	-	7[45]	Decca 74 165	[gold-US]
Beyond The Reef (And Other Instrumental Favorites)	Earl Grant	04.1962	-	17[32]	Decca 74 231	-
At Basin Street East	Earl Grant	12.1962	-	92[10]	Decca 74 299	-
Fly Me to the Moon	Earl Grant	01.1964	-	139[5]	Decca 74 454	-
Just for a Thrill	Earl Grant	07.1964	-	149[2]	Decca 74 506	-
Trade Winds	Earl Grant	05.1965	-	143[4]	Decca 74 623	-
Winter Wonderland	Earl Grant	12.1966	-	14[11].Christmas Chart	Decca 74 677	-
Gently Swingin'	Earl Grant	03.1968	-	192[2]	Decca 74 937	-

Angel Grant

Angel Grant (ur. 24 listopada 1973r) to wokalistka neo soul / alternative, uważana przez niektórych za piosenkarkę R&B w Stanach Zjednoczonych. Odniosła sukces na listach przebojów pod koniec lat 90-tych singlem „Lil Red Boat” wyprodukowanym przez Jimmy'ego Jam & Terry Lewisa i Jamesa „Big Jima” Wrighta. Pani Grant Co napisała cały swój album zatytułowany „Album” z twórcami i producentami mega hitów, Jimmym Jamem i Terrym Lewisem oraz Jamesem „Big Jimem” Wrightem.  

Grant była pierwszą artystką, która podpisała kontrakt z nowo utworzoną wytwórnią Flyte Tyme Records. Flyte Tyme Productions słynie ze współpracy z Janet Jackson, Chanté Moore Johnny Gil SOS Band i Mariah Carey. Jej debiutancki album zatytułowany Album pojawił się, a debiutancki singiel znalazł się w pierwszej dwudziestce hitów w sieci BET.W 2010r Grant wydał drugi album zatytułowany „My Journey Back” ,którywyprodukowała .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lil Red Boat	Angel Grant	05.1998	-	104[7]	Flyte Tyme 56 176	[written by James "Big Jim" Wright, Jimmy Jam & Terry Lewis,Angela Grant ][produced by James "Big Jim" Wright, Jimmy Jam & Terry Lewis][48[11].R&B Chart]

Danity Kane

Mainstreamowy girls band r&b; Danity Kane powstał z inicjatywy Diddyego, pragnącego utworzyć współczesne wydanie Destinys Child, TLC czy En Vogue.

Grupa powstała pod koniec 2005 r. po kilkumiesięcznym castingu, odbywającym się w ramach trzeciej edycji emitowanego na antenie mtv programu "Making the Band". W ostateczny skład formacji weszło pięć śpiewających tancerek: Aubrey Morgan O'Day, Wanita "D. Woods" Woodgette, Shannon Rae Bex, Dawn Angelique Richard i Aundrea Aurora Fimbres. Wsparcie wydawnicze i medialne ze strony mogoła czarnych brzmień w postaci Diddyego umożliwiło zebranie na debiutanckiej płycie prawdziwej śmietanki producenckiej. Dokładnie dopracowane pod ucho masowego słuchacza klubowe i radiowe r&b; wyszło spod rąk takich gigantów, jak Scott Storch, Bryan-Michael Cox, Timbaland, Rodney Jerkins, Mario Winans czy Ryan Leslie.
 

Danity Kane zadebiutowało 22 sierpnia 2006 r. na szczycie listy przebojów Billboard Top 200, pokonując przy tym odbywające się w tym samym tygodniu premiery nowych płyt weteranów zestawienia, jak Christina Aguilera czy hiphopowy duet OutKast. Dwie białe, dwie czarne i latynoska piękność oczarowały Amerykę kreacjami w klipie do klubowego singla o minimalistycznym hiphopowym zacięciu "Showstopper" (#8 w USA). Decyzją fanów, wyrażoną na stronie internetowej grupy, drugim utworem promującym debiut była ballada "Ride for You", zaaranżowana w charakterystycznym dla Bryana-Michaela Coxa chwytliwym, melodyjnym stylu.
 

Po premierze debiutu piątka dziewczyn, śladem podobnego bandu Pussycat Dolls, zaangażowała się przede wszystkim w działalność koncertową oraz solowe, gościnne występy poszczególnych dziewczyn u zaprzyjaźnionych wykonawców. Premiera drugiego wspólnego materiału Danity Kane - Welcome to the Dollhouse - odbyła się w marcu 2008 r. Podobnie jak w przypadku platynowego debiutu i tym razem wybór singla pozostawiono fanom. Sympatycy twórczości kwintetu zdecydowali, że z zadania najlepszej promocji nowej plyty perfekcyjnie wywiąże się dynamiczna, wybuchowa kompozycja o przeznaczeniu stricte tanecznym: "Damaged".
 

Wybór okazał się trafny, nagranie kupiło w internecie ponad 1,5 mln fanów, a promowany przez nie krążek zadebiutował na szczycie billboardu i szybko okrył się złotem. Podobnie jak w przypadku debiutu po materiał sięgnęły przede wszystkim amerykańskie nastolatki, znające dziewczyny z anteny mtv, gdyż wartość muzyczna i tekstowa Welcome to the Dollhouse była zdaniem krytyków daleka od jakkolwiek ambitnej.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Show Stopper	Danity Kane feat. Yung Joc	09.2006	-	8[20]	Bad Boy Entertainment PR 302310	[gold-US][written by Angela Hunte , Calvin Puckett , Frank Romano , James Scheffer , Krystal Oliver][produced by Jim Jonsin ][33[19].R&B; Chart]
Ride for You	Danity Kane	09.2006	-	78[1]	Bad Boy Entertainment PR 302434	[written by Adonis Shropshire , Bryan-Michael Cox , Kendrick Dean , Troy Clark][produced by Bryan-Michael Cox ][122.R&B; Chart]
Sleep On It	Danity Kane	09.2006	-	64[2]	Bad Boy Entertainment	[written by Scott Storch,Jason Boyd][produced by Scott Storch]
One Shot	Danity Kane	09.2006	-	111[1]	Bad Boy Entertainment	[written by Bryan Michael Cox,Adonis Shropshire,Kendrich A.J. Dean][produced by Bryan Michael Cox]
Touching My Body	Danity Kane	09.2006	-	109[2]	Bad Boy Entertainment	[written by Adonis Shropshire,Ryan Leslie,Makeba Riddick][produced by Ryan Leslie]
Damaged	Danity Kane	03.2008	-	10[22]	Bad Boy Entertainment PR 449660	[platinum][written by Justin Walker, Sean Combs, Mario Winans, Jonathan Yip, Jeremy Reeves, Micayle McKinney, Ray Romulos, Shannon "Slam" Lawrence, Rose Marie Tan, James Smith][produced by Stereotypes, Combs, Winans][110.R&B; Chart]
Bad Girl	Danity Kane feat. Missy Elliott	09.2006	-	110[1]	Bad Boy Entertainment PR 512325	[written by Mary Brown, James Washington, Devin "DLP" Parker, Nathanial Hill, Missy Elliott ][produced by Danja]
Lights Out	Danity Kane	04.2008	-	101[1]	Bad Boy Entertainment	-

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Danity Kane	Danity Kane	08.2006	-	1[1][23]	Bad Boy Entertainment 83989-2	[platinum-US][produced by Bryan Michael Cox, Danja, D-Dot, Rodney Jerkins, Jim Jonsin, Ryan Leslie, Rami, Scott Storch, Timbaland, Mario Winans, Wyldcard][2.R&B; Chart]
Welcome to the Dollhouse	Danity Kane	03.2008	-	1[1][21]	Bad Boy Entertainment 444604-2	[gold-US][produced by The Clutch, Bryan-Michael Cox, Fridolin Nordsoe, Danja, Donnie Scantz, Diddy, Drop Zone, Bernard Malik, Rockwilder, Romeo XI, Flex&Hated;, The Runners, Scyience, Stereotypes, Mario Winans, WyldCard][1.R&B; Chart]
DK3	Danity Kane	11.2014	-	44[1]	Stereotypes Music 81012252	[produced by The Stereotypes, Dem Jointz]