Tony Rich Project

Antonio Jeffries ur. 19.11.1971r Detroit (Michigan, USA) , latach 90-tych jeden z najpopularniejszych producentów i muzyków sceny r&b. Tony Rich na tle tych artystów, którzy ograniczali się tylko do śpiewania lub grania na jednym instrumencie, wyróżniał się godną   Prince’a czy  Steviego Wondera wszechstronnością. Rich komponował, nagrywał, produkował i wykonywał własny materiał - robi to zresztą do dziś pod szyldem The Tony Rich Project. 

Jednocześnie pomimo swojego ogromnego talentu i ciągłej obecności na rynku muzycznym, jest jednym z „one-hit wonders”, które nie potrafiły długofalowo budować komercyjnego sukcesu. Jak sam podkreśla, nie o liczbę sprzedanych płyt mu chodzi, ale o sam proces twórczy - praca w studiu nagraniowym i na scenie zaspokaja jego ambicje. Muzyka, którą tworzy to zmysłowe, wyszukane brzmieniowo r&b o niebanalnej, bogatej instrumentacji.
 

Karierę muzyczną Tony Rich zaczynał w 1993 roku w Atlancie. Już jako 23-letni chłopak był wytrawnym muzykiem. Szansę rozwoju dał mu szef wytwórni laface Antonio L.A.” Reid. Rich stał się nadwornym kompozytorem i producentem w jego stajni, podobnie jak kiedyś   Isaac Hayes w stax records. Reed nie pożałował - w przeciągu dwóch lat spod pióra Richa wyszły doskonale radzące sobie na listach przebojów piosenki   Toni Braxton,  Boyz II Men i Eltona Johna. Dzięki temu artysta otrzymał kredyt zaufania i rozpoczął pracę pod własnym szyldem. 

Na sukces długo nie czekał - debiutancki krążek sygnowany jako The Tony Rich Project ukazał się w 1996 roku i sprzedał się znakomicie. W dużej mierze zadecydował o tym niezwykle popularny singiel „Nobody Knows”. Album osiągnął w Stanach Zjednoczonych multiplatynowy status i cztery nominacje do nagrody GRAMMY, zdobywając statuetkę w kategorii Najlepszy album r&b. W1998 roku, jeszcze nakładem laface, Rich wydał krążek Birdseye, który niestety nie powtórzył sukcesu debiutu.

 Po pięcioletniej przerwie światło dzienne ujrzał krążek The Resurrected, a w 2006 roku Pictures. Obie płyty wydały niezależne wytwórnie, podobnie jak miało to miejsce w przypadku Exist z 2008 r. Tony Rich zniknął z mainstreamu, ale pozostał doskonałym muzykiem, oferującym nieco staromodne, chociaż solidne r&b.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nobody Knows	Tony Rich Project	12.1995	4[18]	2[47]	LaFace 24 115	[platinum-US][silver-UK][written by Joe Rich, Don DuBose][produced by Tony Rich][11[33].R&B Chart]
Like a Woman	Tony Rich Project	07.1996	27[5]	41[15]	LaFace 24 175	[written by Tony Rich][produced by Antonio "L.A." Reid,Tony Rich][42[15].R&B Chart]
Leavin'	Tony Rich Project	12.1996	52[2]	88[8]	LaFace 24 204	[written by Tony Rich][produced by Antonio "L.A." Reid,Tony Rich][53[17].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Words	Tony Rich Project	02.1996	27[13]	31[47]	LaFace 26 022	[platinum-US][produced by Tony Rich]

Frank Musker

 Frank John Musker  (ur. 1951r)  to brytyjski autor tekstów i kompozytor. Najbardziej płodny w latach 80. i 90-tych pracował z takimi artystami jak Sheena Easton, The Babys, Robert Miles, Jennifer Rush, Bucks Fizz, Air Supply, Lucio Battisti, Zucchero, Lisa Stansfield i Brian May (przy piosence Queen „Too Much Love Will Kill You”). Jego współpraca z May'em została nagrodzona najlepszą piosenką   podczas rozdania nagród Ivor Novello w 1997 roku.

 Jednym z wcześniejszych sukcesów Muskera był północnoamerykański hit z 1977 roku „Heaven on the 7th Floor”, napisany ze współautorem Dominikiem Bugattim. Stał się hitem dla Paula Nicholasa i The Mighty Pope . Musker i Bugatti współpracowali następnie z Johnem Waite'em, ówczesnym frontmanem The Babys, aby skomponować „Back on My Feet Again”, który stał się ostatnim hitem Babys z listy Top 40, osiągając 33. miejsce w 1980 roku.

 Dwa lata później, Musker i Bugatti nagrali swój duet w Atlantic Records, pod szyldem The Dukes. Album został wyprodukowany przez Arifa Mardina, a nagrany i zmiksowany przez Gary'ego Skardinę w Music Grinder Studios (Hollywood, Kalifornia), Chelsea Sound and Atlantic Studios (Nowy Jork), Maison Rouge i Odyssey Studios (Londyn). 

 W 1984 roku Musker jako artysta solowy nagrał piosenkę „Steely Man”, która pojawiła się w komedii Grandview w USA, a także została wydana jako singiel. W 1998 roku Musker był dyrektorem Brytyjskiej Akademii Autorów Piosenek, Kompozytorów i Autorów.

Piosenki na listach przebojów

[with Pasquale Losito, Toto Cutugno, Vito Pallavicini, Dominic Bugatti ] 11/1975 Indian Summer (Africa) Joe Dassin 54.UK [with Dominic Bugatti] 04/1976 Reggae Like It Used to Be Paul Nicholas 17.UK 10/1976 Dancing with the Captain Paul Nicholas 8.UK 12/1976 Grandma's Party Paul Nicholas 9.US 07/1977 Heaven on the 7th Floor Paul Nicholas 6.US/40.UK 09/1977 Heaven on the Seventh Floor The Mighty Pope 93.R&B Chart 07/1978 On the Strip Paul Nicholas 67.US 01/1979 Woman in Love The Three Degrees 3.UK 06/1979 Married Men Bette Midler 40.US 06/1979 Married Men Bonnie Tyler 35.UK 11/1979 My Simple Heart The Three Degrees 9.UK 04/1980 Modern Girl Sheena Easton 18.US/8.UK 10/1980 Every Woman in the World Air Supply 5.US 11/1981 Every Home Should Have One Patti Austin 62.US [with John Waite, Dominic Bugatti] 01/1980 Back on My Feet Again The Babys 33.US [with Trevor Lawrence] 01/1985 In the Evening Sheryl Lee Ralph 64.UK 04/2006 In the Evening Rob Boskamp 142.UK [with Elizabeth Lamers, Hamish Stuart] 07/1986 Soweto Jeffrey Osborne 44.UK [with Zucchero] 03/1991 Senza Una Donna (Without a Woman) Zucchero & Paul Young 4.UK [with Brian May,Elizabeth Lamers] 09/1992 Too Much Love Will Kill You Brian May 5.UK 01/1996 Too Much Love Will Kill You Queen 118.US/15.UK [with Richard Darbyshire & Mark King] 02/1994 Forever Now Level 42 19.UK [with Marie Claire d'Ubaldo & Richard Darbyshire] 10/1994 The Rhythm Is Magic Marie Claire d'Ubaldo 92.UK [with Bing Abrahams, Richard Darbyshire, Phil Manikiza & Simon Stirling] 03/1995 Man on a Mission / Touch Bing Abrahams 110.UK [with Richard Darbyshire] 10/1997 Carnival in Heaven Malandra Burrows 49.UK [with Robert Miles] 11/1997 Freedom Robert Miles 15.UK

Billy Livsey

Billy Livsey to amerykański autor tekstów, klawiszowiec i producent pochodzący z St. Louis w stanie Missouri, a obecnie mieszkający w Nashville w stanie Tennessee. Pracował z wieloma muzykami, takimi jak Tina Turner, Kevin Ayers, Phil Manzanera, 801, Gerry Rafferty, Five Star, Gallagher and Lyle, Ronnie Lane, Kenny Rogers i Rodney Crowell. 

Livsey grała solo na klawiszach w „What's Love Got to Do with It” Tiny Turner oraz na klawiszach w „Breakaway” i „Heart on My Sleeve” dla Gallaghera i Lyle'a oraz w „How Come” dla Ronnie Lane. Livsey założył  własne wydawnictwo o nazwie Quince Music Ltd., w latach 80-tych, a ostatnio Billy Livsey Music, z których oba są nadal aktywne.

 Obecnie Billy jest blisko związany ze studiem nagraniowym w Nashville Welcome to 1979, gdzie często pracuje jako klawiszowiec sesyjny. Livsey przechowuje również dużą część swojej kolekcji starych syntezatorów, instrumentów klawiszowych i pianin elektrycznych w studiu. W Welcome to 1979 Billy pracował nad sesjami z różnymi artystami, takimi jak Pete Townshend, Brendan Benson i The Outer Vibe. Billy napisał przebój numer 2 w Wielkiej Brytanii „ Rain Or Shine ” i hit numer 3 „ System Addict ”, oba autorstwa Five Star , oraz hit numer 11 w Wielkiej Brytanii „ Give Me Your Heart Tonight ” autorstwa Shakin 'Stevensa .

Piosenki na listach przebojów

[with Graham Lyle] 05/1982 Our Love Elkie Brooks 43.UK 09/1988 Button Off My Shirt Paul Carrack 91.US [solo] 08/1982 Give Me Your Heart Tonight Shakin' Stevens 11.UK 09/1993 Almost Goodbye Mark Chesnutt 1.Country Chart [with Frank Musker] .1983 Listen to Your Heart Diane Richards 44.R&B Chart [with Terry Britten] 10/1983 No One Can Love You More Than Me Melissa Manchester 78.US [with Sue Shifrin, Terry Britten] 12/1983 She's Trouble Musical Youth 87.UK/65.US [with Sue Shifrin] 06/1985 Take No Prisoners (In the Game of Love) Peabo Bryson 78.US [with Gary Bell] 01/1986 System Addict Five Star 3.UK [with Peter Sinfield] 09/1986 Rain or Shine Five Star 2.UK [with Don Schlitz] 03/2001 If You Can Do Anything Else George Strait 51.US

Diane Richards

 Urodzona w 1957 w Milwaukee U.S. Mieszka w Nowym Jorku, wydała jeden album disco - synth soul w 1983r wyprodukowany przez Butcha Barbellę i Nicka Monroe, w tym jej duet ze Stevem Jasonem „It's Over” i jej covery „You Got It (You Got It All)” (w wykonaniu Diany Ross w 1977) oraz „It’s Ecstasy When You Lay Down Next To Me” Barry’ego White’a (pierwotnie nagrany w 1977). Miała niewielki hit (nr 44 na listach przebojów R'nB) z „Listen To Your Heart”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Listen To Your Heart	Diane Richards	03.1983	-	-	Zoo York 03535	[written by Billy Livsey, Frank Musker][produced by Butch Barbella, Nick Monroe]

Nicki Richards

 Nicol Loren Richards ,wokalistka urodzona 24 marca w Honolulu na Hawajach w USA. Oprócz bycia główną wokalistką wielu hymnów house Frankie Knucklesa  , Richards jest bardzo poszukiwaną wokalistką wspierającym i sesyjnym. Przez ostatnie kilka lat nagrywała i występowała z Madonną, Mariah Carey, Whitney Houston, Mickiem Jaggerem, Tiną Turner, Michaelem Jacksonem, Glorią Estefan, Céline Dion, Stevie Wonderem, Lindą Ronstadt, Mary J. Blige, Missy Elliott, Lennym Kravitzem. , Ultra Naté, Anastacia, Bette Midler, Maxi Priestem i wielebnym Al Greenem, żeby wymienić tylko kilku.

 Zagrała także w filmach takich jak Colorz of Rage, pojawiła się w reklamach telewizyjnych i kilku produkcjach teatralnych, w tym w Like Jazz in Los Angeles nieżyjącego już Cy Colemana, Over The Top on the East Coast Jima Steinmana, Spunk   Zory Neale Hurston i Beehive w Minneapolis/St. Paul area. Wydała swój własny album w Atlantic Records, Naked (To The World), który napisała i była współproducentem. Nicki zdobyła główną nagrodę w Star Search i występowała w programie telewizyjnym dla dzieci Between The Lions w PBS. Richards obecnie mieszka na Manhattanie, gdzie pracuje w studiu i nagrywa jingle, kiedy nie jest w trasie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Naked	Nicki Richards	03.1991	-	-	Atlantic 87 738	[written by Nicki Richards][produced by Lenny White][27[12].R&B Chart]
Summer Breeze	Nicki Richards	06.1991	-	-	Atlantic 87 644	[written by Seals, Crofts][produced by Ronin Inc.][24[12].R&B Chart]

Goo Goo Dolls

 Goo Goo Dolls – amerykański alternatywny zespół rockowy założony w 1986 w Buffalo w stanie Nowy Jork.


Założycielami zespołu (który pierwotnie nazywał się Sex Maggots) byli Johnny Rzeznik, Robby Takac oraz George Tutuska. Zmienili nazwę na Goo Goo Dolls przed jednym z koncertów, po tym, gdy menedżer klubu, w którym mieli grać, zabronił im występu pod nazwą Sex Maggots. Nazwa Goo Goo Dolls pochodziła z jednej z reklam zamieszczonych w czasopiśmie "True Detective". W 1987, dzięki wytwórni Mercenary Records, formacja pod nową nazwą wydała swoją pierwszą płytę pt. Goo Goo Dolls.

Początkowo zespół był popularny głównie w rozgłośniach studenckich w ich rodzinnym Buffalo, a dopiero po ukazaniu się w 1990r trzeciej płyty, Hold Me Up, wiedza o grupie przedostała się do rozgłośni studenckich w innych częściach Ameryki. Utwór "We Are The Normal" z następnego, wydanego w 1993r albumu Superstar Car Wash, stał się pierwszym hitem zespołu, jednak tylko regionalnym. Natomiast w 1995r singiel "Name" z płyty A Boy Named Goo odniósł ogólnokrajowy komercyjny sukces, dzięki czemu formacja zyskała status jednego z przedstawicieli sceny alternatywnej w rozgłośniach radiowych w całych Stanach Zjednoczonych.

W 1998r formacja nagrała piosenkę "Iris", która pojawiła się na soundtracku do filmu Miasto Aniołów. Utwór pozostawał na szczytach list przebojów przez kilkanaście tygodni, uzyskując tytuł Najczęściej Granego Utworu 1998 Roku oraz Najczęściej Wykonywanej Piosenki z Filmu. W 1999 został nominowany do trzech nagród Grammy za 1998 rok. Były to kategorie: Song Of The Year (Piosenka Roku), Record Of The Year (Nagranie Roku) oraz Best Pop Performance By A Duo Or Group (Najlepszy Popowy Występ Duetu lub Grupy). Również w 1999 kompozycja "Iris" otrzymała nominację do MTV Video Music Awards w kategorii Video From A Film (Klip Z Filmu).

Czwartą nominację do Nagrody Grammy zespół uzyskał w 2000r za utwór "Black Balloon", w kategorii Best Rock Performance By A Duo Or Group With Vocal (Najlepszy Rockowy Występ Duetu Lub Grupy z Wokalem). W tym samym roku formacja zdobyła nagrodę Radio Music Award w kategorii Artist Of The Year (Artysta Roku)].

W 2001r zespół wydał kompilację utworów (What I Learned About) Ego, Opinion, Art & Commerce, obejmującą okres 1987-1998.

W 2002r ukazał się kolejny album - Gutterflower, który zawierał m.in. single "Here Is Gone", "Big Machine" i "Sympathy".

W 2003r zespół zarejestrował nagranie DVD koncertu, który odbył się na Alasce-Music in High Places: Live in Alaska. Rok później został wydany zapis DVD koncertu, który miał miejsce w Dzień Niepodległości w rodzinnym mieście grupy, Buffalo. Nosi tytuł Live in Buffalo: July 4th 2004.

Ósmy krążek z nowymi utworami, Let Love In, ujrzał światło dzienne w 2006r. Promowały go piosenki "Give A Little Bit", "Better Days", "Stay With You" i "Let Love In".

W 2007r piosenka "Before It's Too Late" została wykorzystana w filmie Transformers. W tym samym roku formacja wydała pierwszą część drugiej (po (What I Learned About) Ego, Opinion, Art & Commerce) kompilacji podsumowującej karierę muzyczną, zatytułowaną Greatest Hits Volume One: The Singles. W 2008r ukazała się druga część tej kompilacji, pt. Greatest Hits Volume Two: B-sides & Rarities.

Dziewiąty w dorobku album studyjny z oryginalnymi kompozycjami, Something For The Rest Of Us, grupa wydała w 2010r. Jego promocję rozpoczął singiel "Home".

18 stycznia 2013 ukazał się singiel "Rebel Beat", zwiastujący kolejny album, Magnetic. Premiera tej, dziesiątej już, płyty miała miejsce 11 czerwca 2013.

27 grudnia 2013 Mike Malinin, drugi perkusista Goo Goo Dolls (od 1995), ogłosił na Twitterze i Facebooku swoje odejście z zespołu, informując też, że nie była to jego decyzja . 30 grudnia 2013 na oficjalnym profilu Goo Goo Dolls na Facebooku ukazała się informacja potwierdzająca wiadomość Malinina. Jako powód rozejścia się dróg perkusisty i reszty zespołu podano "sprawy osobiste i zawodowe" .

23 października 2015r na rynek trafiła winylowa edycja płyty Dizzy Up the Girl[ . Natomiast 27 listopada 2015r, z okazji 20. rocznicy ukazania się albumu A Boy Named Goo, światło dzienne ujrzały trzy reedycje tego wydawnictwa (na CD, winylu i w wersji cyfrowej) wzbogacone o siedem niepublikowanych dotąd nagrań zawierających wersje akustyczne oraz covery zarejestrowane w listopadzie 1995r. Jubileuszowa płyta nosi tytuł A Boy Named Goo 20th Anniversary Edition.

Wiosną 2016r rozpoczęła się promocja jedenastego albumu studyjnego zespołu - Boxes. Pierwszym singlem zwiastującym to wydawnictwo jest utwór "Over And Over" (premiera 25 marca 2016). Druga piosenka promująca płytę to "So Alive" (premiera 8 kwietnia 2016). Album Boxes ukazał się 6 maja 2016r.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Name /Burnin' up/Hit or miss	Goo Goo Dolls	10.1995	-	5[36]	Warner 17 758	[2x-platinum-US] [written by John Rzeznik][produced by Lou Giordano]
Naked	Goo Goo Dolls	01.1996	-	47[15].Hot 100 Airplay Chart	Album cut	[written by John Rzeznik, Robby Takac]
Iris /Lazy eye	Goo Goo Dolls	07.1998	3[101]	1[18][47]	Warner Bros USWB 10704707 [UK]	[7x-platinum-US][3x-platinum-UK][written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Slide /Acoustic #3	Goo Goo Dolls	12.1998	43[5][03.99]	8[35]	Hollywood 0102035HWR [UK]	[platinum-US][written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Dizzy	Goo Goo Dolls	04.1999	-	108[5]	album cut	[platinum-US][written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Black balloon/Slide [live]	Goo Goo Dolls	07.1999	76[2]	16[34]	Warner 16 946	[platinum-US][written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Broadway	Goo Goo Dolls	04.2000	-	24[20]	Warner	[written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Here is gone	Goo Goo Dolls	03.2002	100[2]	18[20]	Warner Bros W 583CD1 [UK]	[gold-US][written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Big machine	Goo Goo Dolls	09.2002	-	64[6]	Warner	[written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Sympathy	Goo Goo Dolls	04.2003	-	115[11]	Warner Bros. 16663	[gold-US][written by Johnny Rzeznik][produced by Rob Cavallo, Goo Goo Dolls]
Give a little bit	Goo Goo Dolls	11.2004	-	37[20]	Warner	[gold-US][written by Rick Davies, Roger Hodgson][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Better days	Goo Goo Dolls	10.2005	81[1]	36[16]	Warner Bros. W 720 [UK]	[platinum-US][written by Johnny Rzeznik][produced by Glen Ballard]
Stay with you/Iris	Goo Goo Dolls	04.2006	39[189]	51[20]	Warner	[gold-US][written by Johnny Rzeznik, Glen Ballard][produced by Glen Ballard]
Let Love In	Goo Goo Dolls	05.2006	-	101[19]	Warner Bros	[written by Rzeznik, Ballard, Gregg Wattenberg][produced by Glen Ballard]
Before It's Too Late (Sam and Mikaela's Theme)	Goo Goo Dolls	07.2007	176[3]	86[3]	Warner Bros. W 782 [UK]	[written by Johnny Rzeznik][produced by Richard and The Twins]
Real	Goo Goo Dolls	08.2008	-	92[1]	Warner Bros.	[written by John Rzeznik, Gregg Wattenberg][produced by Gregg Wattenberg]
Home	Goo Goo Dolls	06.2010	-	110[2]	Warner Bros. 5256452	[written by John Rzeznik and Andy Stochansky][produced by John Fields]
Notbroken	Goo Goo Dolls	09.2010	-	119[1]	Warner Bros.	[written by Johnny Rzeznik][produced by Tim Palmer, Goo Goo Dolls]
All That You Are	Goo Goo Dolls	06.2011	-	117	Reprise	[written by John Rzeznik, John Shanks][produced by John Shanks]
Come To Me	Goo Goo Dolls	12.2013	-	115[8]	Warner Bros.	[gold-US][written by John Rzeznik, Gregg Wattenberg][produced by Gregg Wattenberg]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A boy named Goo	Goo Goo Dolls	09.1995	-	27[54]	Warner 45 750	[2x-platinum-US][Producers: Goo Goo Dolls , Lou Giordano , Rob Caballo ]
Dizzy up the girl	Goo Goo Dolls	10.1998	47[5]	15[104]	Warner 47 058	[5x-platinum-US][gold-UK][Producers: Goo Goo Dolls , Rob Cavallo ]
What I learned about ego,opinion,art & commerce 1987-2000	Goo Goo Dolls	06.2001	-	164[1]	Warner 47 945	[Producers: Goo Goo Dolls]
Gutterflower	Goo Goo Dolls	05.2002	56[3]	4[25]	Warner Brothers 48206	[gold-US][Producers: Goo Goo Dolls , Rob Cavallo]
Live In Buffalo - July 4th 2004	Goo Goo Dolls	12.2004	-	161[1]	Warner	-
Let Love In	Goo Goo Dolls	05.2006	58[10]	9[10]	Warner Brothers 49748	[gold-US][silver-UK][Producers: Glen Ballard, Rob Cavallo]
Greatest Hits Volume One: The Singles	Goo Goo Dolls	12.2007	61[2][10.2011]	33[21]	Warner Bros 9362499747	[silver-UK]
Vol. 2	Goo Goo Dolls	09.2008	-	158[1]	Warner Bros 288252	[Producers: Glen Ballard]
Something for the Rest of Us	Goo Goo Dolls	09.2010	36[1]	7[6]	Warner Bros 9362496548 [UK]	[Producers: Tim Palmer,John Fields,Butch Vig,Rob Cavallo]
Magnetic	Goo Goo Dolls	06.2013	57[1]	8[5]	Warner Bros 9362494558 [UK]	[Producers: Rob Cavallo, John Shanks, Gregg Wattenberg, Greg Wells]
Boxes	Goo Goo Dolls	05.2016	72[1]	27[2]	Warner Bros 0093624921233 [UK]	-
Miracle Pill	Goo Goo Dolls	09.2019	-	92[1]	Warner	-

Malaco Records

 Wytwórnia płytowa powstała w 1962 w Jackson w stanie Missisipi (USA). Początkowo była to agencja organizująca występy wykonawców rock and rolla i pop w Missisipi. Założyli ją dwaj absolwenci Uniwersy­tetu Missisipi Tommy Couch pochodzący z Tucombia w Alabamie i Mitchella Maloufa , początkowo jako agencja rezerwacji.  

W 1967 roku firma otworzyła studio nagrań w budynku, który pozostaje domem Malaco. Eksperymentując z lokalnymi kompozytorami i artystami, firma rozpoczęła produkcję nagrań wzorcowych. Malaco musiał licencjonować swoje wczesne nagrania z uznanymi wytwórniami do dystrybucji krajowej. W latach 1968-1970 Capitol Records wydało sześć singli i nominowany do nagrody Grammy album autorstwa Mississippi Freda McDowella. Przychody z wydawnictw płytowych były jednak minimalne, a Malaco przetrwał, robiąc jingle, rezerwując zespoły, promując koncerty i wynajmując studio do niestandardowych projektów. W maju 1970 roku producent-aranżer w okularach odmienił los borykającej się z problemami firmy. Wardell Quezergue wyrobił sobie markę między innymi z niezłomnymi postaciami z Nowego Orleanu, Fatsem Domino i Professorem Longhair. Quezergue zaoferował, że dostarczy Malaco artystów w zamian za czas w studiu i muzyków sesyjnych. Quezergue przywiózł do Jackson pożyczonym szkolnym autobusem pięciu artystów na maraton, który zaowocował dwoma hitami - „Groove Me” Kinga Floyda i „Mr. Big Stuff” Jeana Knighta. Ale utwory spotkały się z odrzuceniem, gdy zostały przesłane do Stax i Atlantic Records do dystrybucji. Sfrustrowany Malaco wydał utwory Kinga Floyda we własnej wytwórni Chimneyville. Kiedy „Groove Me” zaczęło grać w radiu i sprzedawać, mimo wszystko Atlantic wybrał płytę do dystrybucji, dając Malaco kontrakt z wytwórnią na przyszły produkt Chimneyville. „Groove Me” wszedł na krajowe listy przebojów w październiku, zajmując 1. miejsce na liście Billboard R&B w USA i 6. miejsce na liście Billboard Hot 100. W 1971 r. Chimneyville ponownie zdobyło punkty dzięki „Baby Let Me Kiss You” Kinga Floyda (nr 5 R&B i nr 29 Pop). W międzyczasie Stax postanowił zaryzykować przy „Mr. Big Stuff”, sprzedając się w ponad dwóch milionach egzemplarzy w drodze do pierwszego miejsca na liście R&B i drugiego miejsca w pop. Muzycy studyjni i sesyjni Malaco byli teraz poszukiwani. Perkusista James Stroud, basista Vernie Robbins i gitarzysta Jerry Puckett byli zalążkiem sekcji Malaco Rhythm, do której później dołączył klawiszowiec Carson Whitsett. Atlantic wysłał Pointer Sisters do Malaco; Stax wysłał Rufusa Thomasa i innych. W styczniu 1973 roku Paul Simon nagrał „Learn How to Fall” na swój album There Goes Rhymin 'Simon. W tym samym roku Malaco wydało swoją pierwszą płytę gospel, „Gospel Train” zespołu Golden Nuggets w wytwórni Atlantic Cotillion. Również w 1973 roku „Woman Don't Go Astray” Kinga Floyda zajął 5. miejsce w R&B. Kiedy Dorothy Moore nagrała „Misty Blue” w 1973 roku, Malaco dostał dowody odrzucenia, próbując sprzedać mistrza innym wytwórniom. Dwa lata później Malaco był prawie spłukany i zdesperowany, by coś sprzedać. Mając wystarczająco dużo gotówki, aby wytłoczyć i wysłać płytę, „Misty Blue” został wydany przez wytwórnię Malaco tuż przed Świętem Dziękczynienia.„Misty Blue”

Dorothy Moore zdobył złote płyty na całym świecie, osiągając 2. miejsce w R&B i 3. miejsce pop w Stanach Zjednoczonych oraz 5. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w 1976 r.  Następnie pojawiło się trzynaście singli na listach przebojów. Moore zdobyła cztery nominacje do nagrody Grammy w swojej karierze. Inne kontrakty z wytwórnią obejmowały zespoły funkowe, takie jak Freedom, Natural High, Power i Sho-Nuff. Innym hazardem Malaco pod koniec lat 70-tych było ponowne uderzenie w rynek gospel z Jackson Southernaires. Ryzyko się opłaciło, a inni znakomici artyści gospel podpisali kontrakt, w tym Soul Stirrers, The Sensational Nightingales, The Williams Brothers, The Truthettes, Willie Banks and the Messengers oraz Angelic Gospel Singers. Frank Williams z The Southernaires został dyrektorem ds. operacji ewangelicznych w Malaco, produkując praktycznie wszystkie wydawnictwa gospel w Malaco aż do swojej śmierci w 1993 roku. Do 1977 roku autorzy tekstów, artyści i producenci z nieistniejącej już wytwórni Stax Records pukali do drzwi Malaco, w tym Eddie Floyd, Frederick Knight, Fiesty i David Porter. W tym czasie Malaco przestało konkurować z mainstreamowymi wytwórniami. Jednak Malaco mógł zarobić na sprzedaży od 25 000 do 50 000 sztuk. Począwszy od ZZ Hill, Malaco stało się centrum dawnych artystów bluesowych i soulowych. Hill wydał singiel „Cheating in the Next Room”, który osiągnął 19 miejsce w R&B w 1982 roku. Album Hilla, Down Home Blues, sprzedał się w ponad 500 000 egzemplarzy, zanim nagle zmarł w 1984 roku. Słysząc, jak Johnnie Taylor śpiewa na pogrzebie, Tommy Couch zaprosił Taylora, by został nowym flagowym artystą Malaco. Denise LaSalle czternaście razy pojawiała się na listach przebojów w latach 70-tych. Po 29 wpisach na listach przebojów dla innych wytwórni, gitarzysta bluesowy Little Milton podpisał kontrakt z Malaco w 1984 roku. Pierwszy singiel   z Malaco „ The Blues is Alright ” przywrócił jego obecność jako głównego artysty bluesowego i ugruntował reputację Malaco jako współczesnej firmy z południowego bluesa. W 1985 roku Malaco podpisał kontrakt z Bobbym Blandem. W ciągu 25 lat wprowadził 62 single na listach przebojów Billboard R&B. W 1985 roku dyrektorzy Malaco, Tommy Couch, Wolf Stephenson i Stewart Madison, kupili Muscle Shoals Sound Studios, które w tym czasie znajdowało się przy 1000 Alabama Avenue w Sheffield w stanie Alabama.

Bobby Bland miał przebój Midnight Run na amerykańskiej liście albumów soulowych w 1989 roku. Johnnie Taylor miał swój ostatni hit na liście Billboard Hot Black Singles w 1990 roku. W 1996 roku wytwórnia podpisała kontrakt z piosenkarzem soulowym z Chicago, Tyrone Davisem, prawie 30 lat po swoim pierwszym dużym hicie „Can I Change My Mind”, R&B nr 1. 

 W 2005 roku właściciele postanowili sprzedać to studio, ponieważ mieli trudności z utrzymaniem rezerwacji. Budynek został kupiony przez firmę zajmującą się produkcją filmową i telewizyjną. Studio Malaco zniszczone 15 kwietnia 2011 r. Studio i biura firmy w Jackson nawiedziło tornado, które spowodowało poważne szkody i zniszczenia. Tysiące taśm-matek z sesji nagraniowych przetrwało w nienaruszonym stanie w oddzielnym betonowym skarbcu. Firma zdecydowała się odbudować zniszczone biura i studio nagraniowe w tym samym miejscu, a nowe budynki zostały otwarte jesienią 2012 roku. Ta burza nadeszła sześć lat po tym, jak huragan Katrina również uderzył w ten obszar, powodując pewne zniszczenia na terenie Malaco.

  W serii Malaco Jazz Records wydała zarejestrowane w Europie koncertowe nagrania jazzmanów: Duke'a Ellingtona, Counta Basiego, Louisa Armstronga, Dizzy'ego Gillespie, Lionela Hamptona, Cannonballa Adderly, Theloniousa Monka. Jej płyty adresowane są głównie do murzyńskich odbiorców w USA.

  
Single na liście przebojów "Billboard"
1042 Dorothy Moore I Believe You / Love Me 1977 27.US
M 1029 Dorothy Moore Misty Blue / Here It Is ? 1975 3.US
M-1033 Dorothy Moore Funny How Time Slips Away / Ain't That A Mother's Luck 1976 58.US
1058 Fern Kinney Groove Me / Let's Keep It Right There 1979 54.US

Albumy na liście przebojów Billboard
6353 Dorothy Moore Dorothy Moore 1977 120.US
M 6351 Dorothy Moore Misty Blue 1976 29.US

Freedom

 Był rok 1975 w Jackson, Mississippi, kiedy gitarzysta prowadzący, Caleb Tyrone Armstrong, uczeń liceum Wingfield, i Ray Smith (bas), student Jackson State College, utworzyli Freedom. Pozostali członkowie to Joe Leslie (wokalista i bongosy), David Thigpen (saksofon), Victor Mason (perkusja), Larry Addison (instrumenty klawiszowe i wokal), Adolph Adams (saksofon i wokal) i Robert Black (trąbka). 

 Armstrong zaczynał muzycznie w grupie gospel swojego ojca, Seven Star, ze swoim bratem Leroyem, który nie był częścią Freedom. Jako nastolatek przeszedł na muzykę świecką i zadebiutował utworem „Can't You See That I'm in Love” w Freedom Records; ograniczone zasoby utrzymywały go na poziomie lokalnym. Podpisali kontrakt z Malaco Records w 1979 roku. Ich pierwszym singlem był „Dance and Sing Along”/„Set You Free” z albumu Farther Than Imagination , który, podobnie jak kolejne albumy, składał się z materiału napisanego przez grupę. 

Ich drugi singiel dla Malaco stał się wirtualnym garnkiem złota, przynosząc pisarzom Armstrongowi i Smithowi tantiemy, które wciąż się meldują. „Get Up and Dance”/ „Summer Memory” był popularny na południu, w Nowym Jorku i New Jersey. Freedom koncertował na całym południu z najlepszymi zespołami funk: The Bar Kays, Con Funk Shun, Cameo, SOS Band, Graham Central Station i Lakeside. Malaco nie rozbił banku promując singiel ani album i oba nie zrobiły furory w kraju, ale melodia nie umknęła uszu Grandmaster Flash & the Furious Five.  „Get Up and Dance”, przemianowany na „Freedom”, zdobył 19. miejsce na listach R&B dla Grandmaster Flash & the Furious Five i Sugar Hill Records. Nowa wersja wymieniła siedem nazwisk jako autorów piosenek, ale nie nazwiska twórców - Armstronga i Smitha czy wydawnictwa. 

Malaco pozwała Sugar Hill za naruszenie praw autorskich i otrzymał dużą ugodę dla wszystkich zainteresowanych stron. Malaco i Thompson & Weakley Publishing podzieliły się dochodami z publikacji, a Armstrong i Smith otrzymali kredyty i tantiemy za pisanie piosenek. KRS-One przeredagował tę samą piosenkę, co „You Must Learn”. Wersja KRS-One przypisuje Armstrongowi i Smithowi wraz z Lawrence'em Parkerem, alias KRS-One (Knowledge Reigns Supreme Over Nearly Every). 

 Drugi album, Free, ukazał się w 1980 roku i zawierał utwory „Funny Way”, „Freedom Funk It Up”, „Time to Get It On” i „Come on and Dance”. Nic nie zdobyli aż do 1981 roku, kiedy to „At the Party”/ „I Give You Love” spotkało się z odrobiną miłości. W tym roku ukazał się album numer trzy - Changes of Time, na którym znalazł się singiel oraz „Stacked Back”, „School Teacher” i „I Give You Love”. Później, w 1981 roku, doszło do tragedii, gdy zginął główny wokalista Joe Leslie; grupa powoli się rozpadła. 

 Jesse Thompson zwerbował nowy Freedom, ale publiczność, która znała oryginały, nie dała się nabrać ani nie doceniła podstępu. Zjawisko to dezorientuje dyskografów, którzy zawsze łączą nową grupę ze starą. To było łatwe do zrobienia; obaj nagrywali dla Malaco. Tyrone Armstrong został inżynierem w Chryslerze i wraz ze swoim bratem Leroyem zaangażował się w prowadzenie studiów nagraniowych MTL (Music Technology Lab). Napisał także wiele pieśni dla swojego kościoła Chrystusa Króla. Nadal grał koncerty na Delta Blues Festival, McCoomb Blues Festival i innych imprezach. Ray Smith pracował z Armstrongiem w studiu i pozostał aktywny w muzyce. David Thigpen grał na saksofonie w kościele, od czasu do czasu spędzając czas w MTL. Larry Addison pozostał w muzyce i był autorem tekstów dla personelu Malaco, a także asystował w MTL.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dance Sing Along / Set You Free	Freedom	06.1979	-	-	Malaco 1057	[written by Armstrong, Smith, Thigpen][produced by Jesse Thompson, Vernon Weakley, Mike Daniel, Freedom][62[8].R&B Chart]
Get Up And Dance/Summer Memory	Freedom	11.1979	-	-	Malaco 1060	[written by T. Armstrong, R. Smith][produced by Jesse Thompson, Vernon Weakley, Mike Daniel, Freedom][82[4].R&B Chart]

Free Life

Philip Bailey z supergrupy Earth, Wind & Fire z lat 70-tych wyprodukował śpiewającą grupę Free Life, która znalazła się na listach przebojów z singlem Epic „Wish You Were Here”. Ballada napisana przez Baileya osiągnęła 91 miejsce na listach przebojów R&B na początku 1979 roku. Singiel i album Free Life miały wpływy EWF.  

Chociaż był jeszcze jeden singiel   Free Life, „Stomp and Shout” i singiel inny niż LP, „Dance Fantasy”, żaden nie znalazł się na listach przebojów. Członek grupy Carl Carlwell został później członkiem grupy 101 North z lat 90-tych („So Easy”), która nagrała kilka albumów z producentem George'em Duke'em: 101 North (1987) i Forever Yours (1991) dla Capitol. Był także bratem piosenkarki z Minneapolis, Sue Ann Carwell („Let Me Let You Rock Me”).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wish You Were Here / Cornerstone	Free Life	02.1979	-	-	Epic 50 642	[written by E. Straughter, J. Carey, L. Russell, P. Walker, P. Bailey][produced by Philip Bailey, Tom Vicari]

John Gray

Producent R&B z Los Angeles, John Dolphin, był jednym z pierwszych i najbardziej znanych czarnych niezależnych właścicieli wytwórni płytowych, chociaż jego wkład w lata kształtowania się rock & rolla jest często przyćmiony przez brutalne praktyki biznesowe, które ostatecznie doprowadziły do ​​jego śmierci. Dolphin, były sprzedawca samochodów, po raz pierwszy wszedł do branży muzycznej jako sprzedawca detaliczny - gdzieś podczas wojny koreańskiej otworzył Dolphin's on Hollywood, sklep z płytami na Vernon Avenue, który był otwarty 24 godziny na dobę, aby zaspokoić potrzeby pracowników nocnych zmian przez konflikt za granicą.

 Z czasem w Dolphin’s pojawił się nawet jako DJ, który nadawał przez lokalną stację KRKD ze ścian sklepu, zaczynając od Raya Robinsona, a najsłynniejsi, w tym Hunter  Hancock  i Dick  „Huggy Boy” Hugg  - ta przedsiębiorcza wersja payoli przydałaby się firmie Dolphin przez lata do naśladowania, ponieważ mógł poinstruować DJ-ów na swojej liście płac, aby odtwarzali płyty wyprodukowane przez jego wytwórnie. (Jego motto: „Dzisiaj cię nagramy, a wieczorem damy ci hit”). 

W końcu w 1950 roku założył własną wytwórnię Recorded in Hollywood. wielkim przebojem z drugim wydawnictwem, utworem „Two Years of Torture” piosenkarza r&b Percy'ego Mayfielda. W nadchodzących miesiącach pojawiły się nagrania piosenkarza Jessego Belvina („Dream Girl”) i saksofonisty tenorowego Illinois Jacqueta („Jacquet Blows the Blues”), a w połowie 1951 roku Dolphin podpisał umowę licencyjną z King Records, która zaowocowała prawie dwoma tuzinami nagranych w Hollywood mistrzów zdobywających krajowe wydawnictwo King's Federal. Ale komercyjny wpływ większości płyt wydanych pod okiem Dolphina jest niemożliwy do zmierzenia - kwintesencja żucia cygar, omijał dystrybutorów, kiedy tylko było to możliwe, dostarczając pudełka z płytami bezpośrednio do drzwi konkurencyjnych sprzedawców detalicznych. W rezultacie niewiele płyt Recorded in Hollywood trafiło na listy przebojów branży, ale mimo to imperium Dolphin rozkwitło, aw 1953 roku ponownie zdobył punkty dzięki „The River” Little Caesara, płycie, która została później zakazana przez wpływowy nowojorski WINS z obawy, że jej emocjonalna intensywność może doprowadzić słuchaczy do myśli samobójczych. 

Dolphin sprzedał Recorded in Hollywood i jego katalog w 1954 roku firmie Decca, wkrótce po założeniu nowej wytwórni Lucky. To nowe przedsięwzięcie okazało się krótkotrwałe, wydając tylko dziewięć singli, w tym wysiłki Hollywood Flames, Joe Houstona i Jimmy'ego Wrighta. Dwie dodatkowe wytwórnie, Money i Cash, wkrótce zajęły miejsce Lucky  - Money odniósł większy sukces z tych dwóch, zdobywając lokalne hity, w tym „Jivin' Around” Erniego Freemana, „Mean Old World” Johnny’ego Fullera oraz Don Julian & the Meadowlarks „The Jerk” . Dolphin sprzedał Money i swoje udziały w 1956 roku firmie Dona Pierce  Hollywood Records. Oczywiście żaden z jego artystów nie widział ani grosza z umowy, a 2 lutego 1958 roku stało się nieuniknione: Percy Ivy, niezadowolony autor piosenek poszukujący tantiem, zastrzelił Dolphina przed jego biurem Dolphin's of Hollywood. (Świadkami strzelaniny była para białych dzieciaków - przyszły perkusista sesyjny Sandy Nelson i współczesny Beach Boy Bruce Johnston - którzy pojechali do South Central w nadziei, że Dolphin zainteresuje się  ich piosenkami). Wdowa po nim, Ruth , później reaktywowała Money Records, która posłużyła jako trampolina dla wielkiej piosenkarki soulowej Bettye Swann i jej przeboju z 1967 roku „Make Me Yours”.

Kompozycje Johna Gray'a na listach przebojów

[with Mike Akapoff & Ernie Freeman] .1956 Jivin' Around (Pts. 1 & 2) Ernie Freeman 5.R&B Chart 07/1962 Jivin' Around Al Casey 71.US [with Robert Byrd] 11/1957 Buzz, Buzz, Buzz The Hollywood Flames 11.US [solo] 07/1962 All Night Long Sandy Nelson 75.US

Russ Freeman

 

Russ Freeman (ur. 11 lutego 1960r) to gitarzysta smooth jazzowy, założyciel i lider zespołu The Rippingtons.  Urodzony w Nashville, Tennessee, Freeman zaczął grać na gitarze, gdy miał dziesięć lat. Jego pierwszym nauczycielem był muzyk sesyjny w Nashville, który znał jego ojca. Podążał za swoim nauczycielem po studiach w Nashville i po sześciu latach pracował w różnych sesjach jako zawodowy gitarzysta. Dwa lata później przeniósł się do Los Angeles, gdzie znalazł pracę grając w reklamach oraz z wokalistami Englebertem Humperdinckiem i Anne Murray. Cytuje George'a Bensona i Larry'ego Carltona jako wpływy. Przez rok uczęszczał do California Institute of the Arts. 

Nagrał swój pierwszy solowy album, Nocturnal Playground. W 1985 roku założył zespół The Rippingtons, aby nagrywać z różnymi muzykami. W skład pierwszej wersji zespołu wchodzili David Benoit, Brandon Fields, Kenny G i Dave Koz. W 1993 roku The Rippingtons zestalili się w sekstet składający się z Freemana, Jeffa Kashiwy na saksofonie, Dave'a Kochanskiego na klawiszach, Kim Stone'a na gitarze basowej, Tony'ego Moralesa na perkusji i Steve'a Reida na perkusji. 

W 1994 roku Freeman ponownie połączył siły z Benoitem w ramach The Benoit/Freeman Project. Freeman i jego menadżer Andi Howard założyli Peak Records w 1994 roku. W 1998 roku współpracował z gitarzystą Craigiem Chaquico z Starship przy albumie From the Redwoods to the Rockies . Freeman, producent muzyczny i aranżer, gra również na gitarze basowej, klawiszach i perkusji. Jego muzykę można usłyszeć podczas lokalnego programu The Weather Channel w segmentach 8s, a jego piosenka „Brave New World” znalazła się na składance z 2008 roku, The Weather Channel Presents: Smooth Jazz II. Jego żona, Yaredt Leon, skomponowała muzykę do albumów The Rippingtons.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'll Be Around	Russ Freeman & The Rippingtons Featuring Jeffrey Osborne	09.1994	-	-	GRP 3052	[76[6].R&B Chart]
Caravan of love	Russ Freeman & The Rippingtons Featuring The Whispers & Phil Perry	05.1996	-	-	GRP 3073	[89[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kilimanjaro	Russ Freeman & The Rippingtons	05.1988	-	110[15]	Passport Jazz 88 042	[produced by Russ Freeman]
Tourist in Paradise	Russ Freeman & The Rippingtons	06.1989	-	85[12]	GRP 9588	[produced by Russ Freeman]
Curves Ahead	Russ Freeman & The Rippingtons	08.1991	-	148[7]	GRP 9651	[produced by Russ Freeman]
Weekend in Monaco	Russ Freeman & The Rippingtons	09.1992	-	147[3]	GRP 9681	[produced by Russ Freeman]
The Benoit/Freeman Project	The Benoit/Freeman Project	03.1994	-	118[7]	GRP 9739	[produced by Russ Freeman, David Benoit]
Sahara	Russ Freeman & The Rippingtons	09.1994	-	192[2]	GRP 9781	[produced by Russ Freeman]
Black Diamond	Russ Freeman & The Rippingtons	10.1997	-	147[5]	Windham Hill 11 271	[produced by Russ Freeman, Carl Griffin]