środa, 6 lipca 2022

7th Wonder

 The 7th Wonder to amerykański zespół soulowo-funkowy z Tuskegee w stanie Alabama, który wydał dwa albumy w Parachute Records w latach 1978/79, a następnie trzeci w Chocolate City w 1980 roku. i wykorzystała połączenie Seven Wonders of the World  z niewielką subtelnością, zapożyczając obraz piramidy w Gizie jako ich markę, a nawet nosili tradycyjne egipskie stroje na scenie. 

Członkowie: Jerome „Thump” Thornton (bas), Johnnie Hammond (perkusja), Marvin Patton (gitara, wokal), Iulus Chislom (instrumenty klawiszowe), Allen Williams (perkusja, wokal), Wilbert Cox (wokal), Deborah Mathews ( wokal).

 Zespół pierwotnie nagrywał jako Seventh Wonder, wydając dwa single dla Abet w latach 1973/74: dwuczęściowy „For the Good Times” (kompozycja Krisa Kristoffersona) i „Ain't Nothing Gonna Break Us Up” (b/w „ Let’s Stop Kidding Ourselves”). Pierwszy z nich znalazł się na dwóch wieloartystycznych kompilacjach z połowy lat 70-tych wydanych przez Contempo. Trzeci singiel zespołu, „Captain of Your Ship” (nie piosenka Reparata and the Delrons), został wydany przez małą wytwórnię WG w 1976 roku z „Pharoah” na drugiej stronie.

Jako 7th Wonder zespół wydał Words Don't Say Enough w 1978 roku w Parachute Records. Został wyprodukowany przez Jerry'ego Weavera, który jest współautorem siedmiu z ośmiu piosenek. Wygenerował trzy single: „My Love Ain’t Never Been This Strong”, „Words Don’t Say Enough” i „People In Love Do The Strangest Things” (zatytułowany „People In Love” na albumie). W 1979 roku 7th Wonder wydał swój drugi album dla Parachute, Climbing Higher. Zawiera osiem utworów, w tym „Young Girl”, „Something Inside You Feel”, „Something Beautiful” oraz utwór tytułowy. Został wyprodukowany przez Weavera i byłego basistę Commodores, Ronalda LaPreada. Piosenki „Daisy Lady”, „Do It With Your Body” i „Living My Life Just For You” zostały wydane jako single.

Trzeci i ostatni album 7th Wonder, Thunder, ukazał się w 1980 roku w Casablance - spółce zależnej Chocolate City. Weaver wyprodukował sześć z ośmiu utworów, dwa przy bezpośrednim udziale zespołu. Pierwszy singiel z albumu, „The Tilt”, został wyprodukowany przez Leona Sylversa III. Pozostałe single to „I Enjoy Ya” (33. miejsce w R&B) i „Stop Before You Break My Heart” (wyprodukowany przez Lakeside). LA. Connection służył jako sekcja rogów w tym nagraniu.

  Weaver był później współproducentem debiutanckiego albumu Janet Jackson.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
For The Good Times7th Wonder12.1973--Abet 9454[written by K. Kristofferson][produced by Dan Brantley][51[12].R&B Chart]
Words Don't Say Enough/Love Makes You Act Like That7th Wonder06.1978--Parachute 510[written by Barbara Wyrick, Melissa Adamson][produced by Jerry Weaver][78[10].R&B Chart]
My Love Ain't Never Been This Strong/We Are So In Love7th Wonder11.1978--Parachute 519[written by Jerry Weaver][produced by Jerry Weaver][51[10].R&B Chart]
Do It With Your Body/All I Want7th Wonder08.1979--Parachute 527[written by Jerry Weaver, Keith Echol][produced by Jerry Weaver][49[11].R&B Chart]
I Enjoy Ya7th Wonder06.1980--Chocolate City 3207[written by W. Beck, C. Willis, J. Williams][produced by Jerry Weaver][33[13].R&B Chart]
The Tilt / Missin' Out7th Wonder09.1980--Chocolate City 3212[written by Nidra Beard, Otis Stokes][produced by Leon Sylvers III][39[9].R&B Chart]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Jackie Trent

 Właśc. Jacqueline Trent, ur. 6.09. 1940 r. w Newcastle, w hrabstwie Stafford, Anglia. Utalentowana wokalistka i autorka tekstów, największy sukces odniosła u boku męża, Tony'ego Hatcha.
Karierę piosenkarską rozpoczęła już we wczesnym dzieciństwie, występując w amatorskich przedstawieniach muzycznych, potem w wieku 13 lat śpiewała w lokalnych zespołach amatorskich, a profesjonalną wokalistką została w wieku lat 17. Koncertowała w Europie i na Bliskim Wschodzie, występowała również w klubach i kawiarniach Londynu oraz w nadmorskich kurortach. Na początku lat 60-tych Trent nagrywała w wytwórni Oriole, a w 1964 r. podpisała kontrakt z producentem Pye Records. Tonym Hatchem.

 

Hatch już w przeszłości napisał kilka udanych piosenek, m.in. temat przewodni brytyjskiej opery mydlanej "Crossroads". Razem z Jackie stworzyli utwór "Where Are You Now", który w jej wykonaniu dotarł w 1965 r. do 1. miejsca brytyjskiej listy bestsellerów. W drugiej połowie lat 60-tych skomponowali kilka dużych przebojów dla Petuli Clark, m.in. "Don't Sleep In The Subway", "The Other Man's Grass", "I Couldn't Live Without Your Love", "Colour My World", "My Love" i "Call Me".
 

W 1968 r. sukces odniosła ich piosenka "Joanna", wykonywana przez Scotta Walkera. W dniu ślubu Jackie i Tony'ego firma Pye wydała ich singel "The Two Of Us", nagrany kilka miesięcy wcześniej. Stał się on wielkim przebojem, głównie w Australii, gdzie potem duet często koncertował. W 1970 r. Jackie Trent wystąpiła w roli Nell Gwynne w musicalu "Nell!", którego producentem i szefem muzycznym był Hatch. Dwa lata później skomponowali wspólnie muzykę do "The Card", musicalu w reżyserii Camerona Mackintosha, będącego adaptacją powieści Arnolda Bennetta. W obsadzie znaleźli się: Jim Dale, Marti Webb, Eleanor Bron i Millicent Martin, którzy wykonywali m.in. piosenki: "I Could Be The One", "That's The Way The Money Goes" i "Opposite Your Smile".
 

Następne przedsięwzięcie musicalowe, "Rock Nativity" (z 1974 r.), zbytnio eksploatowało temat biblijny. W tym samym czasie ukazało się też ich kolejne dzieło "Two For The Show". Od 1982 r. Hatch i Trent mieszkali i pracowali przeważnie w Australii. W 1986 r. napisali temat przewodni do australijskiego serialu telewizyjnego "Neighbours", który cieszył się powodzeniem także w Wielkiej Brytanii i USA. Jackie i Tony skomponowali później kilka innych utworów dla potrzeb telewizji brytyjskiej, m.in. "Mr & Mrs", a ich najbardziej popularny projekt sceniczny "The Card" święcił swój triumf na brytyjskich scenach w 1992 r.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Where Are You Now / On the Other Side of the TracksJackie Trent03.19651[1][11]-Pye 7N 15776[written by Tony Hatch,Jackie Trent][produced by Tony Hatch]
When the Summertime Is Over / To Show I Love HimJackie Trent06.196539[2]-Pye 7N 15865[written by Tony Hatch]
I'll Be There / Close to YouJackie Trent02.196938[4]- Pye 7N 17693[written by Tony Hatch,Jackie Trent][produced by Tony Hatch]

Albumy
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

wtorek, 5 lipca 2022

Leon Switch & Kryptic Minds

Duet drum and bass z Wielkiej Brytanii. Założony w 1999 roku przez Simona Shreeve (Kryptic Minds) i Bretta Bigdena (Leon Switch). Obaj producenci połączyli siły w 1999 roku i założyli własną wytwórnię Defcom Records w 2001 roku. Wyprodukowali szeroką gamę muzyki, od drum & bass, orchestral, trip hop, down tempo, dubstep i minimal. Nagrali i zremiksowali dla niektórych scen, prawdziwych pionierów, takich jak Goldie, Andy C, Renegade Hardware, żeby wymienić tylko kilku.
 

Ich album „Lost All Faith”, który ukazał się w kwietniu 2007 roku, został okrzyknięty przez magazyn ATM jednym z najlepszych albumów drum & bass wszech czasów. I cytowany przez Adama F „Album, który trzeba mieć.” Cytowany również przez Mary Anne Hobbs (Radio 1) jako inteligentny, wymagający, wieloteksturowy. Są również właścicielami wytwórni Osiris Music uk. W 2009 roku zmienił styl na dubstep i skrócił nazwę do Kryptic Minds.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Hide The TearsLeon Switch & Kryptic Minds09.200490[2]-Metalheadz METH 056[written by Brett Bigden, Simon Shreeve][produced by Brett Bigden, Simon Shreeve]
Take The Pain Away / Lost WorldLeon Switch & Kryptic Minds10.2004172[1]-Defcom DCOM 011-
No Escape / Is This RealLeon Switch & Kryptic Minds10.2004164[1]-Defcom DCOM 012[written by Brett Bigden, Simon Shreeve][produced by Brett Bigden, Simon Shreeve]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Switches

 Switches był angielskim zespołem indie rockowym, w skład którego wchodzili Matt Bishop (wokal i gitara), Ollie Thomas (gitara i chórki), Maxwell Tite (gitara basowa) i James Gardiner (perkusja). Zespół poznał się na uniwersytecie w Guildford, Surrey. Kiedy Matt był młody, pisał piosenki i tworzył muzykę w swoim domu w Essex. Po spotkaniu i zaprzyjaźnieniu się z innymi członkami zespołu zagrali kilka koncertów i zainteresowali się wydawnictwami, zanim znaleźli menedżera. Tymczasem chłopcy eksperymentowali z różnymi nazwami zespołów, aby „wyczarować coś niebanalnego, coś prostego i odważnego”.

 Wydali swoją debiutancką EPkę w Degenerate Records, zatytułowaną Message from Yuz 10 lipca 2006 roku. Wyprodukował ją Paul Schroeder. Ich debiutancki singiel (ograniczony do 500 kopii), „Lay Down the Law” został wydany we wrześniu 2006 roku. Zespół rozpoczął nagrywanie swojego debiutanckiego albumu w sierpniu 2006 roku w Sunset Sound Studios w Los Angeles, gdzie Prince nagrał część swojego klasycznego materiału z lat 80-tych. Album został nagrany przez producenta płytowego Roba Schnapfa i inżyniera Douga Boehma. 

Switches koncertowało z The Rakes, The Automatic, Grahamem Coxonem i grało na festiwalach Reading i Leeds. Zespół wydał swój drugi singiel „Drama Queen”, swoje pierwsze oficjalne wydawnictwo w Atlantic Records, 29 stycznia 2007 roku. Debiutancki album zespołu, Heart Tuned To D.E.A.D., ukazał się 23 kwietnia 2007 roku, poprzedzony drugim oficjalnym singlem, re-nagraniem „Lay Down The Law”. 

Album osiągnął nr. 64 na brytyjskiej liście albumów. Zespół zadebiutował w Glastonbury latem 2007 roku, otwierając sobotnią scenę Other Stage. Na początku 2008 roku Thom Kirkpatrick (bas) i Steve Godfrey (perkusja) zastąpili pierwotnych członków Maxa Tite i Jamesa Gardinera. Switches wydali swój pierwszy amerykański album, Lay Down the Law, 18 marca 2008 roku, po zakończeniu trasy po Stanach Zjednoczonych z nowojorskim zespołem The Bravery.

 Oprócz otrzymania skromnego uznania krytyków w USA, grupa miała kilka piosenek z albumu, które pojawiły się w amerykańskiej telewizji i filmach, w tym utwór „Lay Down the Law”, który pojawił się w filmie Jumper, ale nie jest obecny na albumie ze ścieżką dźwiękową. Występy telewizyjne obejmują: The Album Chart Show (Wielka Brytania), Transmission (Wielka Brytania) i Jimmy Kimmel (USA). Grupa rozwiązała się pod koniec 2008 roku. Założyciele Matt Bishop i Ollie Thomas utworzyli zespół Flash Fiktion.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Drama QueenSwitches02.200761[1]-Atlantic CATCO 122020542[written by Matt Bishop,Switches][produced by Rob Schnapf]
Lay Down the LawSwitches04.200751[2]-Atlantic ATUK 059CD[written by Matt Bishop,Switches][produced by Rob Schnapf]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Heart Tuned to D.E.A.D.Switches05.2007-64[1]Atlantic 505144200782[produced by Rob Schnapf]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Switchfoot

Po zdobyciu przyczółka na współczesnej scenie muzyki chrześcijańskiej, alternatywni rockerzy Switchfoot weszli do głównego nurtu w 2003 r. z  The Beautiful Letdown, podwójnie platynowym albumem, który wytyczał granicę między sakralną i świecką muzyką rockową. Pojawiając się pod koniec lat 90-tych z parą niezależnych płyt winylowych sprzedawanych w radiu CCM, zespół zaczął dodawać elementy synth rocka, post-grunge i power popu do swojej twórczości w latach 2000  , co zaowocowało sukcesami na szczytach list przebojów, takimi jak Nothing Is Sound (2005) i Hello Hurricane (2009), z których ten ostatni przyniósł do domu nagrodę Grammy dla najlepszego albumu rockowego gospel. 

Opisując siebie jako „chrześcijan z wiary, a nie gatunku”, Switchfoot kontynuował serię współczesnego rockowego grania w latach 2010 i później, wydając serię dobrze przyjętych utworów, takich jak Where the Light Shines Through, Native Tongue i Interrobang. Jednak wiele lat przed komercyjnym przełomem Switchfoot, grupa miała trudności z wybiciem się w okolicach San Diego, gdzie wokalista/gitarzysta Jonathan Foreman, basista Tim Foreman i perkusista Chad Butler zaczęli grać razem w 1996 roku. Jego oryginalna nazwa, Chin Up, przed przyjęciem pseudonimu Switchfoot i przyciągnięciem uwagi piosenkarza/autora piosenek Charliego Peacocka. Chociaż Peacock podpisał kontrakt z własną wytwórnią, Re:Think, Switchfoot przeniósł się do   Sparrow Records po przejęciu przez Sparrow mniejszej wytwórni.

Teraz mając podpisany kontrakt z jedną z największych chrześcijańskich wytwórni w kraju, Switchfoot tymczasowo przedstawił swoje plany dotarcia do szerszej publiczności. Ich pierwsze dwa albumy, The Legend of Chin i New Way to Be Human, były sprzedawane niemal wyłącznie słuchaczom chrześcijańskim, którzy byli zachwyceni muzyką zespołu. Klawiszowiec Jerome Fontamillas dołączył do zespołu w 2000 roku na Learning to Breathe. Breathe stał się przejściowym nagraniem grupy, zdobywając nominację do nagrody Grammy za Najlepszy Album Rocka Gospel i sprzedając ponad 500 000 egzemplarzy, osiągając tym samym złoty status. Jego sukces, w połączeniu z obecnością zespołu na przebojowej ścieżce dźwiękowej do filmu A Walk to Remember z 2002 roku, przygotował Switchfoot do zainteresowania przez duże wytwórnie. The Beautiful Letdown, debiutancki album Switchfoot dla Columbia Records, został wydany wiosną 2003 roku. Reprezentował pełną ewolucję kwartetu od chrześcijańskiej grupy do głównego nurtu rockowego, ostatecznie zdobywając podwójną platynową sprzedaż i produkując dwa hity z Top 20: „Dare You to Move” i „Meant to Live”. 

Switchfoot powrócił we wrześniu 2005 roku z piątym albumem Nothing Is Sound, który zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboard 200. Nothing Is Sound stał się złoty, wywołał kolejny przebój radiowy   „Stars” i był pierwszym nagraniem Switchfoot, które zawierało udział dodatkowego gitarzysty Andrew Shirley'a (wcześniej członek współczesnej chrześcijańskiej grupy All Together Separate), który od 2003 roku koncertował z Switchfoot. Nie marnując czasu, zespół wrócił do studia z weteranem z Wielkiej Brytanii. producentem Timem Palmerem rozpoczął pracę nad swoim szóstym albumem, który odkrył, że chłopaki poszerzyli swój muzyczny zakres. Powstały  Oh! Gravity  pojawił się pod koniec 2006 roku. Rok później Jon Foreman ogłosił decyzję zespołu o opuszczeniu Columbii i stworzeniu własnej wytwórni, smallcase people records. W tym samym czasie Foreman zaczął wydawać serię solowych EP-ek, każda z nich nazwana na cześć określonego sezonu. Wraz z gitarzystą Nickel Creekiem, Seanem Watkinsem, założył także Fiction Family, folk-popowy projekt poboczny. 

Debiutancki debiut Fiction Family ukazał się w styczniu 2009 roku. Również w 2009 roku Switchfoot wydało studyjny album Hello Hurricane. Wyprodukowany przez zespół wraz z Mikem Elizondo, zdobył nagrodę Grammy 2011 za najlepszy album gospel rocka. Kilka miesięcy po wygranej przez zespół Grammy, Switchfoot powrócił z Vice Verses, albumem, który podkreślał sekcję rytmiczną zespołu. Album spisał się dobrze, osiągając ósme miejsce na liście Billboard 200 i osiągając pierwsze miejsce na liście Billboard's Christian Albums. Dzięki temu zespół otrzymał nominację do nagrody GMA Dove Award 2013 w kategorii Rock/Contemporary Song of the Year. Podczas trasy koncertowej w 2013 roku Switchfoot nakręcił film zatytułowany Fading West, dokumentujący życiową miłość zespołu do surfingu. Ich kolejny album, również zatytułowany Fading West, wylądował w styczniu 2014 roku. Zespół uwolnił się od typowych ograniczeń trzyminutowej piosenki pop, eksperymentując z niezwykłymi instrumentami i teksturami muzycznymi. 

We wrześniu grupa wydała krótką EPkę z materiałem uzupełniającym projekt Fading West: The Edge of the Earth - Unreleased Songs. W 2016 roku Switchfoot wydało studyjny album Where the Light Shines Through, na którym znalazły się produkcje Johna Fieldsa (The Beautiful Letdown, Nothing Is Sound, Oh! Gravity.) oraz single „Live It Well” i „Float”. Album zadebiutował na trzecim miejscu e na liście Christian Albums i trafiły do ​​pierwszej dziesiątki listy Billboard 200. Rok później wydali ponowne nagranie utworu z albumu „I Won't Let You Go” z wokalem Lauren Daigle.  

W 2018 roku zespół wskoczył na ścieżkę dźwiękową Unbroken: Path to Redemption z utworem „You Found Me”. Jedenasty długogrający album zespołu, Native Tongue, pojawił się w styczniu 2019 roku i odebrał do domu nagrodę Dove w kategorii Rock/Contemporary Album of the Year. Trafnie nazwana EP-ka Covers z 2020 roku pokazała, że ​​zespół nadał swój własny styl utworom takich jak Frank Ocean, Vampire Weekend i Harry Styles, a w 2021 roku wydali singiel „I Need You (To Be Wrong)” i „If I Were You” przed nadejściem ich 12-tego pełnego albumu, Interrobang, który ukazał się później w sierpniu.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Meant to LiveSwitchfoot04.200429[2]18[28]Columbia 6750812 [UK][gold-US][written by Jon Foreman, Tim Foreman][produced by John Fields]
Dare You to MoveSwitchfoot10.2004117[1]17[20]Columbia 675974 2 [UK][gold-US][written by Jon Foreman][produced by Charlie Peacock, John Fields]
StarsSwitchfoot10.2005-68[15]Columbia [gold-US][written by Jon Foreman][produced by John Fields]
Dark HorsesSwitchfoot08.2011-113[1]lowercase people/Atlantic[written by Jon Foreman, Tim Foreman][produced by Switchfoot, Neal Avron]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The Beautiful LetdownSwitchfoot03.2003-16[118]Red Ink 71 083[2x-platinum-US][produced by John Fields, Charlie Peacock, Switchfoot]
Nothing Is SoundSwitchfoot10.2005-3[19]Columbia 94 581[gold-US][produced by John Fields, Switchfoot]
Oh! Gravity.Switchfoot01.2007-18[10]Columbia 88697[produced by Tim Palmer, Steve Lillywhite, Switchfoot, John Fields]
The Best YetSwitchfoot11.2008-123[1]Lowercase People-
Hello HurricaneSwitchfoot11.2009-13[13]Atlantic 522070[produced by Mike Elizondo, Switchfoot]
Vice VersesSwitchfoot10.20111278[10] Atlantic 528727[produced by Neal Avron ,Mike Elizondo]
Fading WestSwitchfoot02.2014-6[10] Atlantic 536462[produced by Neal Avron, Jon Foreman, Tim Foreman]
The Edge of the Earth: Unreleased Songs From the Film Fading WestSwitchfoot09.2014-39[1] Atlantic -
Where the Light Shines ThroughSwitchfoot07.2016-10[2] Vanguard 00017[produced by John Fields, Switchfoot]
Native TongueSwitchfoot02.2019-41[1]Fantasy 00360-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 4 lipca 2022

7 Mile

 7 Mile była współczesną amerykańską grupą R&B działającą pod koniec lat 90-tych  XX wieku. Grupa składała się z Luthera Jacksona, Glynisa Martina, Seantezza Robinsona i Deiona Lucasa.[ Grupa wydała swój debiutancki album w 1998 roku w wytwórni Mariah Carey Crave Records.  Jedyną piosenką z albumu, która znalazła się na liście Billboard Hot 100, był trzeci singiel „Do Your Thing”, który osiągnął 50. pozycję.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Just A Memory7 Mile01.1998--Crave 78 733[written by Kenny Greene, Stevie J.][produced by Stevie J][45[20].R&B Chart]
Do Your Thing7 Mile04.1998--Crave 78 886[written by M.C. Rooney, T. Oliver][produced by Troy Oliver][12[20].R&B Chart]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

7L & Esoteric

 

7L & Esoteric po raz pierwszy spotkali się w 1992 roku po tym, jak 7L usłyszał Esoteric DJing w lokalnej rozgłośni radiowej w Bostonie. Sety Esoterica były w większości oparte na hip-hopie, ale od czasu do czasu włączał własny materiał do swoich playlist. Po zapoznaniu się z materiałem Eso, 7L skontaktował  się z nim w nadziei na nawiązanie współpracy artystycznej. I współpracowali. Wracając do standardowej formuły sukcesu hip-hopu - jeden DJ, jeden MC - natychmiast zaczęli budować na wspólnej miłości do hip-hopu zrodzonej w latach 1986-1989. Para gościła na koncertach w mniejszych salach w Bostonie, Nowym Jorku i Filadelfii, a także otwierała występy dla niektórych hiphopowych gwiazd wagi ciężkiej, takich jak Bahamadia, Rakim, Redman i Company Flow.

 Duet wydał swój pierwszy singiel pod nazwą God Complex w 1996 roku. Singiel natychmiast został nazwany jednym z najlepszych rapowych singli roku, otrzymując ogromne recenzje z Los Angeles, Nowego Jorku, Kanady i rynków zagranicznych. Niedługo potem ukazał się album Rebel Alliance . Rebel Alliance, skupiający innych MC i DJ-ów z ich rodzinnego miasta (w tym Virtuoso, Mr. Lif, Tony Infamous i Force Five), był kompilacją prezentującą talent i umiejętności na scenie, która ich wychowała. Gdy tylko Rebel Alliance pojawił się w sklepach, 7L & Esoteric wypuściło 12" z utworami "Be Alert", "Protocol" i kolejną kolaborację z Virtuoso, "Touch the Mic". Podczas gdy "Be Alert" otrzymał uwagę dzięki samplom z serialu animowanego Transformers, „Protocol" zyskał ogromne uznanie dzięki nieustannemu liryzmowi Esoterica. Magazyn Source posunął się nawet tak daleko, że nazwał „Protocol" jednym z pięciu najlepszych hiphopowych utworów   lat 90-tych , wydany przez Direct Records, przyniósł grupie pochwały od wybrzeża do wybrzeża.

W oczekiwaniu na wydanie swojego debiutu duet wydał EP-kę Speaking Real Words, ale presja, jaką na nich wywierał Direct, aby ukończyć swój pierwszy pełny album, The Soul Purpose, pozostawiła 7L & Esoteric ze złymi uczuciami (plus album, który czuli). nie był całkowicie zmiksowany), więc przenieśli się do Brick Records na album Dangerous Connection z 2002 roku. Sukces, który nastąpił, skłonił grupę do przeniesienia się do Babygrande, które dzięki większym zasobom może zapewnić im marketing i wsparcie, którego szukali. 

W 2004r DC2: Bars of Death, kontynuacja Dangerous Connection, wyszedł i chociaż przyjaciele cieszyli się sporą uwagą i uznaniem, czuli się również zmęczeni i zniewoleni. 7L rozpoczął pracę nad materiałem solowym (wypuścił Flow Season z MC Main Flow we wrześniu 2006r), a Esoteric zaczął tworzyć beaty. W 2005 roku Babygrande wydał Moment of Rarities, album zawierający wcześniej niepublikowane utwory.  Chociaż wydawało się, że rozstanie, a przynajmniej „przerwa”, było na horyzoncie, w 2006 roku duet wrócił do studia, pracując nad nowymi utworami, a czerwiec przyniósł A New Dope, którego bity - pochodzące zarówno z 7L, jak i Esoterica - były bardziej podobne do Kraftwerk czy Fatboy Slim niż DJ Premier. Pochód solowych albumów Esoteric wypełnił resztę lat 2000, chociaż wiele z nich zawierało produkcje 7L, a większość z nich pojawiła się w wytwórni duetu Fly Casual Creative. Duet pojawił się także na kilku albumach hip-hopowej supergrupy Army of the Pharaohs (zorganizowanej przez Vinniego Paza). 

Rok 2010 przyniósł pełnowymiarową płytę 7L & Esoteric, 1212, z funkcjami dla Sadat X, Inspectah Deck, Paz i Celph Titled.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Call Me E.S. / The Soul Purpose7L & Esoteric06.2001--Direct 1224[produced by Vinyl Reanimators]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

7A3

 7A3 to amerykańska grupa hip-hopowa z Los Angeles w Kalifornii, która wydała jeden album w 1988 roku zatytułowany Coolin' in Cali. Pierwotnie skomponowali go bracia Brett i Sean Bouldin, a DJ Muggs, który później osiągnął większą sławę dzięki Cypress Hill, został zwerbowany przez Bretta i dołączył do grupy. Wszyscy pierwotnie pochodzili z Nowego Jorku - odpowiednio z Brooklynu i Queens. 

 Brett Bouldin założył grupę, a później napisał „Hand on the Pump” Cypress Hill. Uczył także B-Real, Son Doobie, Seana B, Malverde i innych, jak pisać piosenki. Pisał i występował z innymi, w tym Shanice Wilson, Portrait, Sugar Ray i Funkdoobiest. Sean Bouldin został dyrektorem muzycznym współpracującym z kilkoma wytwórniami, w tym Interscope, A&M, EMI, Immortal, DreamWorks, i konsultował się z kilkoma innymi. 

 Jedyny album grupy i dwa z jej singli wypadły umiarkowanie dobrze na amerykańskich listach przebojów. Piosenka grupy „Mad, Mad World” została wydana na ścieżce dźwiękowej Colors. Ponadto wersja grupy „Take You Back” znalazła się na albumie ze ścieżką dźwiękową Rocky V.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Coolin' In Cali/Groovin7A311.1988--Geffen 27695[written by B. Bouldin, S. Bouldin, H. Shocklee, K. Shocklee, E. Sadler ][produced by Hank Shocklee, Keith Shocklee, Eric "Vietnam" Sadler][64[10].R&B Chart]
Drums Of Steel/A Man's Gotta Do What A Man's Gotta Do7A304.1989--Geffen 27571[written by B. Bouldin, J. Nicolo][produced by Joe "The Butcher" Nicolo][87[4].R&B Chart]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Dean Pitchford

Dean Pitchford (ur. 29 lipca 1951r w Honolulu na Hawajach), amerykański aktor teatralny, autor tekstów i scenarzysta. Pitchford studiował po ukończeniu Yale University i występował w tym czasie w studenckich produkcjach teatralnych. W 1971 zadebiutował na Off-Broadwayu. Na Broadwayu, początkowo jako dubler, wystąpił w tytułowej roli w musicalu Pippin z 1975 roku. W 1979 roku współtworzył z Peterem Allenem tytuły do ​​swojego jednoosobowego show Up In One. Do muzyki Michaela Gore'a napisał teksty do trzech utworów do musicalu Alana Parkera Fame - The Road to Fame. Tytułowa piosenka o tym samym tytule stała się międzynarodowym hitem Irene Cary. Pitchford otrzymał za utwór Oscara, Złoty Glob i nominację do nagrody Grammy, a album ze ścieżką dźwiękową otrzymał kolejną nominację do nagrody Grammy.

 Po tym sukcesie podpisał kontrakt z Warner Brothers i napisał tytuły m.in. dla Kim Carnes i Merle Haggarda. Miał kolejny hit na listach przebojów Billboard z You Should Hear How She Talks About You dla Melissy Manchester. W 1982 roku został nominowany do nagrody Negative Golden Raspberry Award za współpracę z Johnem Barrym przy filmie The Legend of the Lonely Ranger. Po wielkim sukcesie jako autor tekstów Pitchford zwrócił się do nowej dziedziny działalności. Napisał scenariusz do filmu tanecznego Footloose, do którego przyczynił się również do ścieżki dźwiękowej. Zarówno film, jak i towarzyszący mu album odniosły ogromny sukces; utwór tytułowy, śpiewany przez Kenny'ego Logginsa i skomponowany przez Pitchforda i Toma Snowa, osiągnął 1 miejsce na liście Billboard. Pitchford otrzymał jeszcze dwie nominacje do Grammy i Oscara. 

 Był współautorem scenariusza z Tomem Snowem do filmu fabularnego A Lover From Heaven z 1989 roku, zatytułowanego After All, przeboju z Cher i Peterem Ceterą. Po raz czwarty był nominowany do Oscara. Współpraca z Martinem Gore zaowocowała All the Man That I Need Whitney Houston , kolejnym numerem 1 na liście Billboardu.

Kompozycje Deana Pitchforda na listach przebojów


[with Michael Gore]
06/1980 Fame Irene Cara 4.US/1.UK
08/1980 Red Light Linda Clifford 41.US
12/1990 All the Man That I Need Whitney Houston 1.US/13.UK
08/1995 Fame Loraine Vélez 85.UK
09/2009 Fame Naturi Naughton 33.UK

[with Michael Gore & Jesse Boyce]
04/1982 Don't Come Crying to Me / Let It Ride Linda Clifford 1.Dance Chart

[with Tom Snow]
05/1982 You Should Hear How She Talks About You Melissa Manchester 5.US
04/1984 Let's Hear It for the Boy Deniece Williams 1.US/2.UK
07/1984 Somebody's Eyes Karla Bonoff 109.US
03/1989 After All Cher & Peter Cetera 6.US/84.UK
01/1992 (Love Moves in) Mysterious Ways Julia Fordham 19.UK

[with Kenny Loggins, Steve Perry]
08/1982 Don't Fight It Kenny Loggins 17.US

[with Kenny Loggins]
01/1984 Footloose Kenny Loggins 6.UK/1.US
05/1984 I'm Free (Heaven Helps the Man) Kenny Loggins 22.US
09/2011 Footloose Blake Shelton 63.US

[with Bill Wolfer]
02/1984 Dancing in the Sheets Shalamar 17.US/41.UK
02/1986 One Sunny Day Ray Parker Jr & Helen Terry 96.US

[with Jim Steinman]
02/1984 Holding Out for a Hero Bonnie Tyler 34.US/2.UK

[with Eric Carmen]
05/1984 Almost Paradise Mike Reno & Ann Wilson 7.US
01/1985 I Wanna Hear It from Your Lips Eric Carmen 35.US
05/1988 Make Me Lose Control Eric Carmen 3.US/93.UK

[with Rhett Lawrence]
02/1989 Birthday Suit Johnny Kemp 36.US

[with David Pomeranz]
12/1992 I Still Believe in You Cliff Richard 7.UK


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 3 lipca 2022

Irma Thomas

 Właśc. Irma Lee, ur. 18. 02. 1941 r. w Ponchatoula w stanie Luizjana, USA. "Królowa soul z Nowego Orleanu" odkryta w 1958 r. przez Tommy'ego Ridgleya. Jej wczesne nagrania zdobyły tylko lokalną popularność i dopiero rhythm'n'bluesowy singel "(You Can Have My Husband But Please) Don't Mess With My Man" był dużym przebojem w 1960 r.

 

Rok później Thomas odnowiła współpracę z producentem i kompozytorem Allenem Toussaintem, z którym pracowała nad swoimi pierwszymi nagraniami. Jej rezultatem były dwa najlepsze single Irmy, "It's Raining" i "Ruler Of My Heart" (z 1962 r.). Drugi z nich stanowił inspirację dla Otisa Reddinga i jego piosenki "Pain In My Heart". Po podpisaniu kontraktu nagraniowego z wytwórnią Imperial w 1963 r. wokalistka nagrała singel "Wish Someone Would Care" (z 1964 r.), który wszedł do amerykańskiej Top 20. Jego następca, "Anyone Who Knows What Love Is (Will Understand)", także znalazł się na liście najlepiej sprzedających się singli w USA. Zasłynął on jednak bardziej dzięki utworowi umieszczonemu na stronie B. "Time Is On My Side", wykonywanemu później przez The Rolling Stones.
 

Irma Thomas nadal nagrywała znakomite single, nie odnosząc jednak zdecydowanie zasłużonego sukcesu komercyjnego. Jej ostatnim hitem była doskonała interpretacja kompozycji "Good To Me" (z 1968 r.), nagrana w studiach Muscle Shoals, a wydana pod egidą wytwórni Chess. Artystka związała się potem kolejno z wytwórniami Canyon, Roker, Cotillion i Fungus. Ostatnia z nich opublikowała w 1973 r. jej album Between Tears. Irma pozostaje do dziś cenioną i popularną wokalistką.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Don't Mess With My Man/Set Me FreeIrma Thomas05.1960--Ron 328[written by D. Labostrie][produced by Joe Ruffino][22[3].R&B Chart]
Wish someone would care/Break-a-wayIrma Thomas03.1964-17[12]Imperial 66013[written by Irma Thomas][produced by Eddie Ray][2[14].R&B Chart]
Anyone who knows what love is/Time is on my sideIrma Thomas07.1964-52[6]Imperial 66041[written by Seely, Arbuckle, Sheeran, Newman][produced by Eddie Ray][29[3].R&B Chart]
Times have changed/Moments to rememberIrma Thomas11.1964-98[2]Imperial 66 069[written by Van McCoy][produced by Nick De Caro][30[4].R&B Chart]
He' s my guy/[I want a]True,true loveIrma Thomas12.1964-63[8]Imperial 66080[written by Van McCoy][produced by Nick De Caro][24[4].R&B Chart]
You don't miss a good thing [Until it's gone]/Some things you never get used toIrma Thomas03.1965-109[4]Imperial 66095[written by Thomas, Ragovoy][produced by Jerry Ragovoy]
I'm gonna cry till my tears run dry/Nobody wants to hear nobody's troublesIrma Thomas05.1965-130[1]Imperial 66106[written by Pomus, Shuman, Fagin][produced by Jerry Ragovoy]
Take a look/What are you trying to doIrma Thomas11.1965-118[3]Imperial 66137[written by Allen Toussaint][produced by Allen Toussaint]
It's a man's-Woman's world Part.1Irma Thomas06.1966-119[3]Imperial 66178[written by Burke Jones, Nat Jones][produced by James Brown Priductions]
Good to me/We Got Something GoodIrma Thomas02.1968--Chess 2036[written by Otis Redding][produced by Rick Hall And Staff][42[2].R&B Chart]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Wish someone would careIrma Thomas06.1964-104[8]Imperial 12 266[produced by Eddie Ray]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Dear Jayne

 Dear Jayne była żeńską żeńską grupą R&B od połowy do późnych lat 2000., założoną przez menedżera / producenta wykonawczego Anthony'ego „T.A.” Tate (który współpracował z takimi artystami jak J. Holiday, Teairra Mari i Ciara). Oryginalny skład składał się z Ashley (z Los Angeles w Kalifornii), Jasmine (z Cocoa Beach na Florydzie) i Lindsey (z Atlanty). 

Latem 2007 roku Dear Jayne wydał swój debiutancki singiel „Talkin’ Bout Himself”, który zdołał wywołać trochę szumu, ale nie wiadomo, jak i czy w ogóle ten singiel w ogóle trafił na listy przebojów.  Kolejny singiel „Rain” osiągnął szczyt na 99 miejscu na liście Billboard's Hot R&B \ Hip-Hop Songs, pozostając na liście tylko przez tydzień w 2008 roku. W tym samym roku grupa wydała kolejny singiel „Fall Back” (z udziałem The Dream), ale w ogóle nie pojawił się na listach przebojów. 

Debiutancki album grupy „Voice Message” miał ukazać się w marcu 2008 roku nakładem Capitol Records, ale został odłożony na półkę. Lindsey opuściła później grupę i została zastąpiona przez wokalistkę Emori Campbell. Po tym, jak ich album został odłożony na półkę, nic nie słyszano od Dear Jayne aż do około 2011 roku, kiedy ogłosiły na swoim koncie na Twitterze, że pracują nad nową muzyką, ale od tego czasu niewiele o niej słyszano i wygląda na to, że Dear Jayne popadły w zapomnienie.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Rain / Talkin' Bout Himself Dear Jayne02.2008--Music Line[99[1].R&B Chart]
Autor: o Brak komentarzy:

Anita Traversi

 Anita Traversi (ur. 25 lipca 1937r Giubiasco, - zm. 25 września 1991r Bellinzona) była szwajcarską piosenkarką. Została nazwana "Miną włoskiej Szwajcarii" . Naukę śpiewu i gry na fortepianie rozpoczęła w wieku ośmiu lat. Po pracy w drukarni w Bellinzonie, w 1955 roku została wybrana jako śpiewaczka do obsady Orkiestry Radiowej Radia Monteceneri, rozgłośni radiowej we włoskojęzycznej Szwajcarii . Dzięki maestro Mario Robbiani, w następnym roku dostała kontrakt nagraniowy we Włoszech z Jolly. 

 Jako reprezentantka Szwajcarii brała udział w Konkursie Piosenki Eurowizji 1960 z piosenką Cielo e terra (8 miejsce na trzynastu uczestników) oraz w Konkursie Piosenki Eurowizji 1964 z piosenką I miei pensieri (razem z trzema innymi krajami przy 0 głosów). Traversi często brała udział w szwajcarskich selekcjach na Eurofestival w latach 1956, 1961, 1963, 1967 i 1976.

 We Włoszech słynie z tego, że zaśpiewała wraz z Quartetto Radar w reklamach znanej karuzeli oraz z duetu z Adriano Celentano na jego albumie Adriano Celentano z Giulio Libano i jego orkiestrą w piosenkach Piccola i Ritorna lo shimmy   oraz na płycie A New Orleans w piosenkach Gilly i Coccolona. W 1970 roku nagrała swój pierwszy album dla PDU, wytwórni Miny  , a drugi, dla tej samej wytwórni, w 1973.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Piccola/Ritorna lo shimmy Anita Traversi and Adriano Celentano.1960-------7Jolly J 20092[written by Gian Carlo Testoni,Pietro Pizzigoni]
Gilly/Coccolona Anita Traversi and Adriano Celentano.1961-------32Jolly J 20144-

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Jolly

Jolly to włoska wytwórnia płytowa SAAR Records, założona w 1958 roku przez Waltera Guertlera; jest to obecnie nieużywany znak towarowy. Walter Guertler wszedł do świata muzyki w 1948 roku, zakładając Celson (razem ze swoim bratem Ernestem), a w 1951r kupił inną wytwórnię, Music, ale utrzymywał je przy życiu osobno. Na początku 1958 zdecydował się jednak połączyć obie firmy pod nazwą SAAR Records (Society of Reproduced Acoustics Articles), z siedzibą w Mediolanie przy viale di Porta Vercellina 14; z tej okazji stworzył nową wytwórnię, Jolly, używaną przede wszystkim do wprowadzania nowych talentów. Kilka lat później pojawił się Joker; ten ostatni wydałby ponownie płyty Jolly w miękkiej oprawie, a także wydania   płyt zagranicznych takich artystów jak Tito Puente, a później płyty artystów zarejestrowanych niezależnie (przypomnijmy sobie Bruno Venturiniego). 

 Na dyrektora artystycznego Guertler wybrał muzyka jazzowego Ezio Leoniego, który miał już doświadczenie jako aranżer i dyrygent. Jolly odniósł natychmiastowy sukces; w 1959r Il tuo bacio è come un rock, bardzo młodego Adriano Celentano, zdominował listy przebojów. 

 W ciągu kilku lat Jolly zakontraktował wielu młodych artystów, często skazanych na konsekwentny sukces w kolejnych latach, takich jak Enzo Jannacci, Luigi Tenco, Nancy Cuomo, Remo Germani, Nicola Di Bari, Peppino Gagliardi, Cochi i Renato, Gabriella Ferri, Fausto Leali, Franco Battiato i grupa I Campioni. Jolly była pierwszą włoską wytwórnią płytową, która stworzyła linię ekonomiczną (wspomniany wcześniej Joker) i jedną z pierwszych, która nabyła dystrybucję zagranicznych wytwórni we Włoszech:   Vogue, Mercury (zanim przeszła na Phonogram) i   w ten sposób wypuścił francuskich artystów na zlecenie Barcklay we Włoszech: Dalidę, Henry'ego Salvadora, Charlesa Aznavoura i Jacquesa Brela. Równolegle ze wzmocnieniem całej firmy SAAR, co nastąpiło poprzez inwestycje w kadry, sale nagraniowe, produkcję i dystrybucję, w tej dekadzie wytwórnia Jolly będzie nagrywać wykonawców, którzy wezmą udział w Festiwalu w Sanremo ( od 1961 do 1969) oraz inne imprezy takie jak: Canzonissima, Cantagiro, Disco na lato, Gondola d'ora di Venezia. 

 Wśród producentów, którzy pracowali dla wytwórni w drugiej połowie lat 60-tych i na początku następnej dekady był neapolitański Carlo Casale . W 1971 roku, na podstawie decyzji firmy, marka Jolly przestała być regularnie wykorzystywana w nowych produkcjach, z wyjątkiem sporadycznych powtórnych zastosowań, zwłaszcza w odniesieniu do przedruków i kolekcji przebojów . 

                       Single na listach przebojów 

  
J 20063 	1959 	Adriano Celentano 	Il ribelle/Nessuno ci crederà  10.Ita
J 20068 	1959 	Adriano Celentano 	Teddy girl/Desidero te  12.Ita
J 20069 	1959 	Adriano Celentano 	Pronto pronto/Idaho  20.Ita
J 20079 	1960 	Adriano Celentano 	Nikita rock/Blue jeans rock  18.Ita
J 20080 	1960 	Adriano Celentano 	Rock matto/Impazzivo per te  33.Ita
J 20080 	1960 	Adriano Celentano 	Impazzivo per te / Crazy rock  3.Ita
J 20089 	1960 	Adriano Celentano 	Personality/Il mondo gira  18.Ita
J 20090 	1960 	Adriano Celentano 	Così no/La gatta che scotta  33.Ita
J 20092 	1960 	Adriano Celentano e Anita Traversi 	Piccola/Ritorna lo shimmy  7.Ita
J 20106 	1960 	Adriano Celentano 	Pitagora/A cosa serve soffrire  8.Ita
J 20107 	1960 	Adriano Celentano 	Giarrettiera rosa/Che dritta!  34.Ita
J 20124 	1960 	Adriano Celentano 	Furore/Movimento di rock  31.Ita
J 20127 	1961 	Adriano Celentano 	24 mila baci/Aulì-ulè  1.Ita
J 20137 	1961 	Adriano Celentano 	Non esiste l'amor/Basta 2.Ita 
J 20153 	1962 	Adriano Celentano 	Forse forse/Peppermint twist  16.Ita
J 20197 	1963 	Adriano Celentano 	A New Orleans/Un sole caldo caldo caldo   5.Ita
J 20228 	1964 	Adriano Celentano 	Una notte vicino al mare/Hello Mary Lou  36.Ita
J 20144 	1961 	Adriano Celentano e Anita Traversi 	Gilly/Coccolona  32.Ita
J 20081 	1960 	I Campioni 	Oh Wendy Wendy/Ciao baby ciao  34.Ita
J 20066 	1959 	I Campioni 	Tintarella di luna / Buon dì  15.Ita
J 20118 	1960 	Cesare Marchini 	Luna mare cha cha cha/Chico Chico cha cha cha  59.Ita
J 20184 	1962 	Remo Germani 	Baci/Nossignora  2.Ita
J 20195 	1963 	Remo Germani 	Torna al mittente/Mai prima d'ora  44.Ita
J 20204 	1963 	Remo Germani 	Non andare col tamburo/È tornata l'estate A:7.Ita/B: 20.Ita
J 20234 	1964 	Remo Germani 	Stasera no, no, no/Vattene  5.Ita
J 20284 	1965 	Remo Germani e Le Amiche 	Prima o poi/Diventerò come vorrai  8.Ita
J 20354 	1966 	Remo Germani 	Così come viene/Partivo  15.Ita
J 20203 	1963 	Toto Savio 	Amico mio/Ti piace il madison  33.Ita
J 20209 	07-1963 	Fausto Leali & I Novelty 	Please please me/5 giorni  30.Ita
J 20232 	1964 	Fausto Leali & I Novelty 	La campagna in città/Ho perduto  44.Ita
J 20237 	1964 	Fausto Leali & I Novelty 	Lei ti ama/Danza senza nome  32.Ita
J 20229 	1964 	Nicola Di Bari 	Amore ritorna a casa/Senza motivo  14.Ita
J 20255 	1964 	Nicola Di Bari 	Non farmi piangere più/Ti prendo le braccia   39.Ita
J 20280 	1965 	Nicola Di Bari 	Tu non potrai capire/Una cosa di nessuna importanza  56.Ita
J 20282 	1965 	Nicola Di Bari 	Amici miei/Amo te, solo te   8.Ita
J 20294 	1965 	Nicola Di Bari 	Piangerò/Il rimpianto   39.Ita
J 20346 	1966 	Nicola Di Bari 	Lei mi aspetta/Ridi con me   32.Ita
J 20218 	1963 	Peppino Gagliardi 	Ascolta mio Dio/Dimmi amor/Piango   15.Ita
J 20230 	1964 	Peppino Gagliardi 	Frutto di mare/Verrò a chiederti perdono  27.Ita
J 20259 	1964 	Peppino Gagliardi 	Questa sera non ho pianto/Dovevo parlarti   14.Ita
J 20269 	1964 	Peppino Gagliardi 	Nisciuno 'o ppo' capì/'mparame a vulé bene   32.Ita
J 20283 	1965 	Peppino Gagliardi 	Ti credo/Parlami  28.Ita
J 20302 	1965 	Peppino Gagliardi 	Innamorarmi di te/Grazie caldo sole  24.Ita
J 20332 	1965 	Peppino Gagliardi 	Un atto di dolore/Ho il coraggio di amarti   33.Ita
J 20348 	1966 	Peppino Gagliardi 	Se tu non fossi qui/Devi sorridermi   48.Ita
J 20356 	1966 	Peppino Gagliardi 	Voglio sapere/Finalmente   48.Ita
J 20307 	05-1965 	Roberta Mazzoni 	Ho sofferto per te/Non sai la strada   22.Ita
J 20222 	1963 	Tony Dallara 	Come potrei dimenticarti/Cosa vuoi   18.Ita
J 20231 	1964 	Tony Dallara 	Ti devo dire no/Quando siamo in compagnia  22.Ita
J 20247 	05-1964 	Enzo Jannacci 	L'Armando/La forza dell'amore  31.Ita
J 20284 	1965 	Remo Germani e Le Amiche 	Prima o poi/Diventerò come vorrai   8.Ita
J 20354 	1966 	Remo Germani 	Così come viene/Partivo   15.Ita

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

I Campanino

Campanino to rock and rollowa i beatowa grupa muzyczna działająca od 1957 do 1968 roku; w końcowej fazie kariery zmienili na chwilę nazwę na Big Ben's. Wzięli w nim udział także przyszły gitarzysta Formula 3 Alberto Radius oraz pianista i kompozytor Claudio Mattone. 

 Campanino powstał w Neapolu z inicjatywy dwóch braci Campanino: Franco i Luigiego są synami sztuki, w rzeczywistości ojcem jest Girolamo Campanino, znany jako Mino Campanino, słynny nauczyciel muzyki Sergio Bruni i Aurelio Fierro. Po ukończeniu Konserwatorium San Pietro a Majella w Neapolu postanawiają założyć grupę rock and rollową: w tym okresie Franco, kontrabasista, gra jako jazzman w Southern Jazz Combo, jednej z pierwszych neapolitańskich grup jazzowych , wraz z saksofonistą Mario Schiano i gitarzystą Aldo Sassone, który jest zaangażowany w tworzenie zespołu, który swoją nazwę wziął od nazwiska dwóch braci, Campanino. 

Początkowo ich repertuar opiera się na coverach amerykańskich piosenek, ale wkrótce Franco zaczyna komponować własny materiał; po udziale w programie telewizyjnym Primo applauso prowadzonym przez Enzo Tortorę, zostają zauważeni przez Renato Carosone, który podpisuje z nimi kontrakt dla swojej wytwórni płytowej. Następnie przechodzą do Jolly, a latem 1958 odnoszą spory sukces w Bussola w Viareggio, a rok później grają przez długi czas w Rupe Tarpea w Rzymie, gdzie zauważają ich Federico Fellini, który zatrudnia biorą udział wraz z Adriano Celentano (partnerem z wytwórni) w filmie La dolce vita, w którym grupa towarzyszy mediolańskiemu śpiewakowi podczas wykonania Ready Steady. 

W międzyczasie ich gatunek ewoluuje i przechodzi od rock'n'rolla do beatu w stylu angielskim; wśród nagrań z tego okresu instrumentalne Tellstar, Solo per una estate i Forza papa (cover Muskrat Ramble). W 1965r Luigi opuścił grupę z powodu służby wojskowej i został zastąpiony przez Claudio Mattone, wywodzącego się z zespołu Totò Savio: krótko wcześniej do Campanino dołączył młody rzymski gitarzysta Alberto Radius i w tej formacji grupa gra wiele wieczorów wraz z Equipe 84. Właśnie z tej okazji Franco gra jedną ze swoich piosenek, Un giorno tu mi cercherai, grupie Vandelli, która postanawia ją zaprezentować na Festiwalu w Sanremo 1966. W międzyczasie Luigi odniósł pewien sukces jako autor   Notte d'estate, która brała udział w Festiwalu Neapolitańskim 1965 w interpretacji Lucii Valeri i Carlo Missaglia. 

Campanino w 1965 roku zmienia wytwórnię płytową, przechodząc do Ariston Records i decyduje się na zmianę nazwy na Big's Ben (również z powodu wymuszonej nieobecności jednego z dwóch Campanino, Luigiego, który wyjechał do wojska). Z tym szyldem nagrywają w stylu merseybeats single i występują w melonikach, również zwracając uwagę na wygląd, ale bez większych komercyjnych komentarzy. Muzycznie natomiast utwory Pensare a te (charakteryzujące się obecnością kwartetu smyczkowego towarzyszącego piosence w stylu As tears go by Rolling Stones) oraz Una ragazza facile (z tekstem napisanym przez Mogola), w których szczególnie widoczna jest gitara Radiusa; na odwrocie „Tu non sai niente dell'amore” z tekstem Franco Califano (muzyka jest autorstwa Franco Campanino), a w chórkach śpiewa Radius. 

Wraz z powrotem Luigiego grupa odzyskuje swoją starą nazwę, powracając do nagrywania dla wytwórni La Mela, podczas gdy Radius opuszcza grupę, aby zostać gitarzystą Simon & Penny; wchodzi również nowy, młody perkusista, Gianni Averardi (późniejszy założyciel i członek Il Giardino dei Semplici). Uczestniczą w Festiwalu Neapolitańskim 1967 z Carulina nun parte cchiù (w połączeniu z Teo Teocoli). W tym samym czasie Franco i Luigi wraz ze swoją siostrą Glorią otworzyli lokalną La Mela wytwórnię płytową o tej samej nazwie, która poświęcona jest odkrywaniu młodych talentów neapolitańskich. Nagrywają słynną piosenkę Cannot read in the heart, napisaną przez Franco Califano i Totò Savio, później podjętą przez Showmen  i Il Giardino dei Semplici.

 W 1968 roku wzięli udział w  Un disco per l'estate z Ore senza te, która jednak nie dotarła do finału; Franco nadal pisze piosenki dla innych artystów, takich jak Pilar dla Roby and the Hippies. W kolejnej dekadzie Franco Campanino poświęci się komponowaniu ścieżek dźwiękowych, a Luigi zostanie znakomitym dyrygentem muzyki operowej. Luigi Campanino  zmarł 1 października 2016 r.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Luna Lunera / Munastero 'E Santa ChiaraI Campanino.1961-------A:22;B:29Sahara SAH 9001[A:written by Tony Fergo \ Giancarlo Testoni - Larici [Giacomo Mario Gili]][B:written by Alberto Barberis \ Michele Galdieri]

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)