Boz Scaggs

 Właśc. William Royce Scaggs, ur. 8.06.1944 r. w Ohio, USA. Wychowywał się w Dallas w Teksasie, gdzie dołączył do grupy The Marksmen innego młodego gitarzysty, Steve’a Millera. Podczas studiów na Uniwersytecie Wisconsin obaj muzycy grali wspólnie w zespole The Ardells, a ich współpraca dobiegła końca z chwilą powrotu Scaggsa do Teksasu. Wraz z założoną tam rhythm’n’ bluesową grupą The Wigs Scaggs przybył w 1964 r. do Londynu, licząc na szerszy publiczny rezonans. Rachuby zawiodły, formacja rozpadła się, a jej lider próbował szczęścia na kontynencie, jako wędrowny muzyk folkowy.

 Popularność zdobył w Szwecji, gdzie nagrał debiutancki album Boz. Włóczęgowski etap dobiegł końca w 1967 r., gdy Miller zaproponował szkolnemu koledze powrót do USA i występy z własną formacją The Steve Miller Band. Po nagraniu dwóch awangardowych jak na owe czasy albumów, Scaggs zdecydował się w 1968 r. na kontynuację kariery solowej. Longplay Boz Scaggs, nagrany w słynnym studio Fame w Muscle Shoals okazał się znakomitą płytą, w czym spory udział miały gitarowe partie Duane’a Allmana (m.in. improwizacja na motywach „Loan Me A Dime” Fentona Robinsona).

 Przez następne pięć lat Scaggsowi udało się wypracować specyficzny styl, oscylujący między soulem i rockiem, wyraźny szczególnie na albumach My Time i Slow Dancer. Muzyczne zalety podkreślała produkcja Glyna Johnsa i Johnny’ego Bristola. Jednak prawdziwym rynkowym sprawdzianem okazał się dla artysty nagrany w 1976 r. longplay Silk Degrees. Wraz z grupą muzyków sesyjnych, późniejszymi założycielami zespołu Toto, Boz zaprezentował na nim pełnię kompozytorskich umiejętności. Temat „Lowdown” trafił na 3. miejsce listy amerykańskiej, „What Can I Say?” i „Lido Shuffle” - do brytyjskiej Top 30, zaś „We’re All Alone” stał się niebawem standardem.

 Jak na ironię, klasa albumu miała zaciążyć nad późniejszymi dokonaniami Scaggsa. Pomimo sporadycznych sukcesów rejestrowanych w latach 80-tych singli, muzyk pozostawał w cieniu, zaś na nagranie nowej długogrającej płyty Other Roads, zdobył się dopiero w 1988 r.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We Were Always Sweethearts/Painted Bells	Boz Scaggs	04.1971	-	61[6]	Columbia 45353	[written by B. Scaggs][produced by Glyn Johns]
Near You/Downright Women	Boz Scaggs	07.1971	-	96[2]	Columbia 45408	[written by B. Scaggs][produced by Glyn Johns]
Dinah Flo/He's A Fool For You	Boz Scaggs	09.1972	-	86[4]	Columbia 45670	[written by B. Scaggs][produced by Boz Scaggs]
You Make It So Hard (To Say No)/There Is Someone Else	Boz Scaggs	04.1975	-	107[9]	Columbia 10124	[written by B. Scaggs][produced by Johnny Bristol]
It's Over/Harbor Lights	Boz Scaggs	04.1976	-	38[10]	Columbia 10319	[written by B. Scaggs][produced by Joe Wissert]
Lowdown/Harbor Lights	Boz Scaggs	07.1976	-	3[22]	Columbia 10367	[gold-US][written by B. Scaggs, D. Paich][produced by Joe Wissert][5[19].R&B Chart]
What Can I Say/We're All Alone	Boz Scaggs	11.1976	-	42[14]	Columbia 10440	[written by B. Scaggs, D. Paich][produced by Joe Wissert][68[9].R&B Chart]
Lido Shuffle/We're All Alone	Boz Scaggs	03.1977	-	11[17]	Columbia 10491	[written by B. Scaggs, D. Paich][produced by Joe Wissert]
Hard Times/We're Waiting	Boz Scaggs	10.1977	-	58[6]	Columbia 10606	[written by B. Scaggs][produced by Joe Wissert]
Hollywood/A Clue	Boz Scaggs	02.1978	-	49[10]	Columbia 10679	[written by B. Scaggs, M. Omartian][produced by Joe Wissert]
Breakdown Dead Ahead/Isn't It Time	Boz Scaggs	03.1980	-	15[14]	Columbia 11241	[written by B. Scaggs, D. Foster][produced by Bill Schnee]
Jojo/Do Like You Do In New York	Boz Scaggs	06.1980	-	17[17]	Columbia 11281	[written by B. Scaggs, D. Foster, D. Lasley][produced by Bill Schnee][17[14].R&B Chart]
Look What You've Done To Me/Simone	Boz Scaggs	08.1980	-	14[17]	Columbia 11349	[written by B. Scaggs, D. Foster][produced by Bill Schnee, David Foster]
Miss Sun/Dinah Flo	Boz Scaggs	11.1980	-	14[17]	Columbia 11406	[written by D. Paich, B. Scaggs][produced by Bill Schnee]
Heart Of Mine/Soul To Soul	Boz Scaggs	04.1988	-	35[14]	Columbia 07780	[written by B. Caldwell, J. Scheff, D. Matkosky][produced by Stewart Levine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Moments	Boz Scaggs	04.1971	-	124[9]	Columbia 30 454	[produced by Glyn Johns]
Boz Scaggs & Band	Boz Scaggs	12.1971	-	198[2]	Columbia 30 796	[produced by Boz Scaggs, Glyn Johns]
My Time	Boz Scaggs	09.1972	-	138[9]	Columbia 31 384	[produced by Boz Scaggs, Roy Halee]
Slow Dancer	Boz Scaggs	03.1974	-	81[20]	Columbia 32 760	[gold-US][produced by Johnny Bristol]
Boz Scaggs	Boz Scaggs	07.1974	-	171[5]	Atlantic 8239	[produced by Jann Wenner]
Silk Degrees	Boz Scaggs	03.1976	-	2[115]	Columbia 33 920	[5x-platinum-US][produced by Joe Wissert]
Down Two Then Left	Boz Scaggs	12.1977	-	11[23]	Columbia 34 729	[platinum-US][produced by Joseph Wissert]
Middle Man	Boz Scaggs	04.1980	-	8[33]	Columbia 36 106	[platinum-US][produced by Bill Schnee]
Hits!	Boz Scaggs	11.1980	-	24[26]	Columbia 40 436	[platinum-US][produced by Johnny Bristol, Joe Wissert, Bill Schnee, Glyn Johns, David Foster]
Other Roads/td>	Boz Scaggs	06.1988	-	47[18]	Columbia 40 463	[produced by Bill Schnee, Stewart Levine, David Williams, Boz Scaggs]
Some Change	Boz Scaggs	04.1994	-	91[14]	Virgin 39 489	[produced by Boz Scaggs,Ricky Fataar]
Come On Home	Boz Scaggs	04.1997	-	94[10]	Virgin 42 984	[produced by Boz Scaggs]
Dig	Boz Scaggs	09.2001	-	146[2]	Virgin 10 635	[produced by Danny Kortchmar, David Paich]
But Beautiful	Boz Scaggs	05.2003	-	167[1]	Gray Cat 4000	[produced by Boz Scaggs]
Speak Low	Boz Scaggs	11.2008	-	128[1]	Decca 12025	[produced by Boz Scaggs, GIl Goldstein]
Memphis	Boz Scaggs	03.2013	-	17[8]	429 Records 17933	[produced by Steve Jordan]
A Fool to Care	Boz Scaggs	04.2015	-	52[2]	429 Records 16033	[produced by Steve Jordan]
Out of the Blues	Boz Scaggs	08.2018	-	82[1]	Concord 00698	[produced by Boz Scaggs]

Dramarama

Łącząc hard rocka  , alternatywnego rocka, mocne popowe piosenki i punk rocka , Dramarama był zespołem, który wydawał się być u progu wielkiego komercyjnego przełomu kilka razy w ciągu swojej 11-letniej kariery. Zaskakujące, że nigdy do tego nie doszło, chociaż zespół zyskał popularność zarówno w rodzinnym New Jersey, jak i na Zachodnim Wybrzeżu; ich prawie przebojowy „Anything Anything (I'll Give You)” został wymieniony przez LA KROQ-FM, prawdopodobnie   jako najbardziej poszukiwany utwór w historii stacji. 

Założony w Wayne w New Jersey przez wokalistę i autora tekstów Johna Easdale'a w 1983 roku, Dramarama samodzielnie wydał singiel i EP-kę składającą się z pięciu utworów, zanim francuska wytwórnia zamówiła od zespołu pełny album, który przetwarzał materiały z obu poprzednich wydawnictw. W rezultacie, Cinema Verite w 1985 roku, wydała „Anything Anything”, który zaczął być nadawany po tym, jak album został wydany przez Chameleon Records w Stanach Zjednoczonych. 

Grupa przeniosła się do Kalifornii na czas  swojego drugiego albumu, Box Office Bomb , który zebrał entuzjastyczne recenzje, ale nie odnotował znacząco większej sprzedaży. Gdy zespół kończył czwarty album studyjny, Vinyl , w 1991 roku, Chameleon Records zbankrutowało, a gdy zespół starał się zdobyć pieniądze na ukończenie projektu, nieuchwytna umowa z wytwórnią major w końcu się zmaterializowała, gdy Elektra podjęła projekt. . Jednak,podczas gdy sukces Nirvanyw 1991 roku pozornie złamał otwarte radio dla zespołów tak odważnych jak Dramarama , ich brzmienie było zbyt dalekie od grunge, aby wykorzystać nową otwartość, a album zespołu z 1993 roku, Hi-Fi Sci-Fi , nie wywarł wpływu poza fanami zespołu.

 Dramarama nazwał ten dzień po pożegnalnym występie w Stone Pony w Asbury Park w 1994 roku; cztery lata później John Easdale powrócił do branży muzycznej z solowym albumem. Grupa pojawiła się w popularnym reality show VH1 Bands Reunited w 2004 roku, co skłoniło kolektyw - bez basisty Chrisa Cartera - do zmiany materiału pierwotnie przeznaczonego na solową płytę Easdale. Dramarama wydał Everybody Dies w 2005 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Anything, Anything (I'll Give You) / I Wish I Was Your Mother	Dramarama	06.1991	59[7]	-	Chameleon K 10 364/-	-
What Are We Gonna Do?	Dramarama	06.1992	60[7]	-	Chameleon D 11 114/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Vinyl	Dramarama	06.1992	77[4]	-	Chameleon D 30 649/-

 

Geraldine Doyle

 Irlandzka piosenkarka i wykonawczyni piosenek komiksowych i komik. Dorastała w Dublinie ze swoim bratem, odnoszącym sukcesy piosenkarzem i performerem Dannym Doylem. Występował i nagrywał z nią w Australii, a także zdecydował się zamieszkać za granicą, choć w swoim przypadku wybrał USA.
 

Doyle zdobyła 7 nagród MO. Została wybrana „Najlepszym standuperem w Australii” w pierwszym roku, w którym zarówno komicy męscy, jak i żeńscy rywalizowały o tę prestiżową nagrodę. Wcześniej zdobyła MO dla „Najlepszego komika kobiecego” i dla „Najlepszej aktorki wszechstronnej”. Nagrywała dla wytwórni Larrikin.

 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The best of Irish	Geraldine Doyle with Brendon Locke	04.1980	71[4]	-	K-Tel NA 543/-

Carl Douglas

 Carl Douglas (ur. 1942r) - wokalista z Jamajki znany z piosenki "Kung Fu Fighting". Piosenka "Kung Fu Fighting" znajdowała się przez długi czas na pierwszych miejscach amerykańskich i brytyjskich list przebojów w roku 1974.

 Popularność i sława tego utworu, który składał hołd filmom poświęconym wschodnim sztukom walki zakryła resztę kariery muzycznej Carla Douglasa. Rezultatem tego było wypuszczenie dużej ilości coverów tej piosenki. W swojej karierze Carl Douglas wyprodukował również takie hity jak: Dance The Kung Fu i Blue Eyed Soul.
 

Dzisiaj, Carl mieszka w Niemczech, gdzie otworzył wydawnictwo, które wspomaga powstawanie filmów fabularnych, dokumentalnych oraz reklam. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kung Fu Fighting / Gamblin' Man	Carl Douglas	08.1974	1[3][13]	1[2][18]	Pye 7N 45377	[gold][written by Carl Douglas][produced by Biddu][1[1].R&B; Chart]
Dance the Kung Fu / Changing Times	Carl Douglas	11.1974	35[5]	48[7]	Pye 7N 45418	[written by Carl Douglas,Biddu][produced by Biddu]
Run Back / Runaway Bus	Carl Douglas	12.1977	25[10]	-	Pye 7N 46018	[written by Steve Elson,Geoff Stephenson][produced by Keith Rossiter,Steve Elson]
Kung Fu Fighting / Throw Those Hands Up	Bus Stop featuring Carl Douglas	05.1998	8[11]	-	All Around The World CD GLOBE 173	[written by Carl Douglas][produced by Turner, Hall]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kung Fu Fighting and Other Great Love Songs	Carl Douglas	12.1974	-	37[17]	20th Century 464	[produced by Biddu]

Jesse Saunders

 Chociaż inni zrobili więcej w pionierskim chicagowskim house we wczesnych latach 80-tych, Jesse Saunders zasługuje na wzmiankę za bycie częścią dwóch płyt, którym house zadebiutował . Po pierwsze, jako dodatek do zespołu Z Factor , Saunders napisał i nagrał singiel „Fantasy” w 1983 roku dla Mitchbal Records. Później tego samego roku założył własną wytwórnię Jes-Say Records i wydał „On and On”, utwór zwykle wskazywany jako początek muzyki house. (Właściwie DJ-e i producenci nagrywali wcześniej, ale większość utworów była odtwarzana tylko w klubach na magnetofonach szpulowych). Utrzymał swój status legendy w Chicago, mimo wyjazdu na Zachodnie Wybrzeże i podpisania kontraktu z wytwórnią w 1986 roku (na długo przed tym, jak scena eksplodowała na całym świecie).Tam,Saunders zaczął nagrywać więcej projektów zorientowanych na R&B (jak Jesse's Gang ), w międzyczasie remiksując i pracując przy produkcji dla różnych popowych artystów.


Urodzony w południowej części Chicago, Saunders zbierał płyty od najmłodszych lat i jako DJ zaczął grać w liceum za pośrednictwem swojego brata. Duet grał w liceach w całym regionie, a Saunders nagrywał megamixy z przyciskami pauzy, używając płyt funkowych i disco. Po tym, jak zapoznał się z DJingiem Frankiego Knucklesa w Warehouse, Saunders zaczął grać bardziej dyskotekową muzykę i chociaż spędził rok na Uniwersytecie Południowej Kalifornii, wrócił latem 1981 roku. Przyciągając coraz większe tłumy. na swoich imprezach zaczął w końcu grać w dużym miejscu zwanym Playground. Kiedy jeden z jego bootlegowych megamixów został skradziony  , Saunders postanowił odtworzyć płytę za pomocą posiadanego automatu perkusyjnego i syntezatorów. Rezultatem był utwór zatytułowany „Fantasy”, a gdy członkowie lokalnej grupy electro o nazwie Z Factor usłyszeli piosenkę, przekonali Saundersa, by dołączył do ich grupy. Singiel został wydany w 1983 roku nakładem Mitchbal Records, którego właścicielem jest ojciec jednego z członków zespołu.

Pierwsze nagranie na winylu, przybliżające techniki produkcji stosowane w klubie przez didżejów, takich jak Frankie Knuckles i Ron Hardy , „Fantasy” zostało nazwane pierwszą płytą house. Korzystając z powodzenia „Fantasy”, Saunders nagrał „On and On” pod koniec tego samego roku i wydał singiel w nowo powstałej wytwórni Jes-Say Records. To także stał się klubowym hitem i wpłynął na dziesiątki producentów, którzy spróbowali również zdobyć wydawnictwa wytwórni. Po produkcji w stylu piwnicznym „On and On” Saunders zaczął szlifować swój styl singlami takimi jak „Funk You Up” i „I Am the DJ” Z Factor

 
Chociaż brał udział w nagrywaniu pierwszego wielkiego hitu house, „Love Can't Turn Around” Farley Jackmaster Funk z 1986 roku , Saundersa nie było w pobliżu, gdy na scenie Chicago spadła kolejna fala płyt house. Mając w ręku kontrakt z DGC Records, wyjechał jeszcze tego samego roku na Zachodnie Wybrzeże i nagrał album Center of Attraction pod szyldem Jesse's Gang . Album nie zyskał popularności, ale Saunders stał się godnym uwagi remikserem, pracując między innymi z Paulą Abdul , Smokey Robinson , George'em Clintonem i Mavis Staples . W 1997 roku nagrał album o nazwie Chicago Reunionz występami klasycznych rodaków z Chicago, Marshalla Jeffersona , Adonisa , Armando , DJ Pierre'a i Tyree Coopera .

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Can't Turn Around	Farley 'Jackmaster' Funk & Jessie Saunders	07.1986	-	-	House 10	[written by J.M. Funk, V. Lawrence][produced by J.M. Funk, Jessie Saunders][15[10].Hot Disco/Dance;House 10 12"]
Don't U Care / I'm Back Again	Jesse's Gang	02.1988	-	-	Geffen 20811	[written by Jesse Saunders][produced by Jesse Saunders][45[2].Hot Disco/Dance;Geffen 20811 12"]
Yeah	Jessie Saunders	09.1997	-	-	Thug 7008	[written by Jesse Saunders][produced by Jessie Saunders][41[6].Hot Disco/Dance;Raging Bull 7008 12"]

Sassy

Każdy, kto kręcił się na parkiecie dyskotekowym, najprawdopodobniej był pod wpływem Raya Martineza , przynajmniej przez chwilę. Jest jednym z najbardziej triumfujących producentów muzyki disco, którzy wyszli z Miami, gdzie długie, gorące noce dają tancerzom mnóstwo okazji do samplowania   najnowszymi dźwiękami. To nie ten sam Ray Martinez, który gra na basie na płytach fusion i Latin, ani brytyjski gitarzysta sesyjny o tym samym nazwisku, ale Martinez z Miami  . Podczas gdy w późniejszych latach jego status wiceprezesa i kierownika wytwórni w Sony Discos oddziału Sony Discos z siedzibą w Miami oznaczał uznanie za często bezobsługowego producenta wykonawczego, reputacja Martineza zbudowana w latach 70-tych był oparty zarówno na jego zdolnościach jako multiinstrumentalisty, jak i na unikalnych miksach, które tworzy.


Jeśli istnieje szybki sposób na opisanie tego stylu Martineza , rozłożonego na dziesiątki wydawnictw, które wywoływałyby koszmary dla hejterów disco, byłaby to   kombinacja latynoskich instrumentów perkusyjnych i aranżacji smyczkowych, ta ostatnia czasami przypominająca wir, a ta pierwsza prawie zawsze w tym ktoś uderzający w bęben conga. Przez wiele lat był związany z wytwórnią TK, czasem współpracując z innym producentem Ishem Ledesmą . 

Martinez lubi takie nazwy zespołów, jak Sassy i Foxy, aby wskazać jeden z kierunków, w którym lubi podążać. Sassy był zespołem stojącym za „Theme from Disco 77”, jednym z największych produkcji Martineza z 1977 roku. Amant jest dobrym przykładem jednej z grup, w której Martinez jako instrumentalista rywalizuje z wszechstronnością Steviego Wondera . Wszystko rozwinęło się z dość typowego kubańskiego stylu fortepianowego, łączącego wpływy jazzu i muzyki latynoskiej, który był już pokazywany w 1974 roku w hicie „Rock Your Baby” George'a McRae'a . Inne hity Martineza to „Lady of the Night” i „Hot Posse”. Ten producent również wymyka się założeniu, że takie hity są dziś, jutro już ich nie ma. Zainteresowanie pracami Martineza z lat 70-tych było na tyle duże, że kilkadziesiąt lat później można było je wznowić. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Theme From Disco 77	Sassy	07.1977	-	-	T.K. Disco 46	[written by Ray Martinez][produced by Ray Martinez][36[4].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 46 12"]

Deborah Sasson

 Deborah Sasson prawdziwe nazwisko Deborah Ann O'Brien , to amerykańska sopranistka operowa i aktorka teatru muzycznego działająca głównie w Niemczech.



Sasson urodził się w Bostonie. Jako nastolatka śpiewała w szkolnym zespole. Po szkole średniej uczyła się śpiewu klasycznego w Oberlin College w Oberlin w stanie Ohio i uzyskała tytuł „Master of Music”. Miała swój  pierwszy angaż w Metropolitan Opera w Nowym Jorku . Zadebiutowała na Broadwayu w Show Boat , po czym w 1982 roku Leonard Bernstein obsadził ją w roli Marii w hamburskiej produkcji West Side Story .

Sasson była żoną  śpiewaka operowego Petera Hofmanna w latach 1983-1990; jej pierwszym mężem był dyrygent Michel Sasson. Duet Scarborough Fair z Hofmannem można znaleźć na jej podwójnym platynowym albumie Rock Classics (1982).

W 1988 Sasson wraz z producentami Achimem Völkerem i Horstem Vayem opracował koncepcję muzyki pop . Od tego czasu wydała wiele popowych płyt CD. Z (Carmen) Danger in Her Eyes oraz Passion and Pain , Sasson zdobyła dwa pierwsze hity z Top40    w Niemczech w 1989 roku.

Sasson koncertuje solo z własnym zespołem i występuje w duecie z śpiewakiem operowym Guntherem Emmerlichem .

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Carmen) Danger In Her Eyes	Deborah Sasson & MCL	07.1989	-	-	Capitol 15474	[written by Alexander Henninger,Deborah Sasson,Stephan Lupp][27[6].Hot Disco/Dance;Capitol 15474 12"]

Whitfield Records

 Whitfield Records została powołana do wydawania produkcji   Normana Whitfielda, który był odnoszącym sukcesy producentem w Motown. Trwała od 1976 do 1981 roku i miała wiele przebojów, w tym kilka autorstwa Rose Royce; najczęściej spotykanym w sklepach  jest utwór „Love Don't Live Here Anymore” (K-17236), który w 1978 roku znalazł się na drugim miejscu listy przebojów. 

Płyty Whitfielda były produkowane i dystrybuowane przez WEA w Wielkiej Brytanii. Normą były etykiety papierowe  , ale sporadycznie pojawiały się etykiety formowane wtryskowo w wyniku wytłaczania  w okresach dużego zapotrzebowania. Numery katalogowe jej singli współdzielą główną serię Warner Brothers K-17000.  

                                   Single na listach przebojów

All American Funkathon/And All Hell Broke Loose	Willie Hutch	08.1978 62.R&B Chart
Paradise/Hip Shakin' Sexy Lady	Willie Hutch	11.1978 74.R&B Chart
Do Your Dance Part.1/Part. 2	Rose Royce	09.1977	30.UK/39.US
Ooh boy/You can' t please everybody	Rose Royce	11.1977	 	72.US/46.UK
Wishing On A Star/Love ,more love	Rose Royce	01.1978	3.UK/10.US
Love Don't Live Here Anymore/That' s what' s wrong with me	Rose Royce	09.1978	2.UK/32.US
I' m in love [And i love the feeling]/Get up off your fat	Rose Royce	02.1979	51.UK
Is it love you' re after/You can' t run from yourself	Rose Royce	11.1979	13.UK/105.US
You + Me = Love   	Undisputed Truth 02.1977 48.US 
Let's Go Down To The Disco Undisputed Truth 02.1977 


              Albumy na listach przebojów

Method to the Madness - Undisputed Truth [1976]  66.US
In Full Bloom - Rose Royce [1977]  9.US
Rose Royce Strikes Again! - Rose Royce [1978]  28.US
Rainbow Connection IV - Rose Royce [1979]  74.US
Golden Touch - Rose Royce [1981]  160.US

Willie Hutch

 William McKinley Hutchison (ur. 6 grudnia 1944r - zm. 19 września 2005r), lepiej znany jako Willie Hutch , był amerykańskim wokalistą, autorem tekstów, a także producentem i artystą nagrywającym dla wytwórni Motown w latach 70. i 80-tych XX wieku.

Urodzony w 1944 roku w Los Angeles, Hutch wychował się w Dallas w Teksasie. Jako nastolatek dołączył do licealnej grupy chóralnej The Ambassadors. Po ukończeniu [Booker T. Washington High School, 1962], skrócił swoje nazwisko, kiedy w 1964 roku rozpoczął karierę muzyczną w wytwórni Soul City   piosenką „Love Has Put Me Down”.

Po przeprowadzce do Los Angeles jego muzyka zwróciła uwagę mentora kwintetu pop / soul The 5th Dimension , a Hutch wkrótce zaczął  pisać, produkować i aranżować piosenki dla grupy. W 1969 roku podpisał kontrakt z RCA Records i wydał dwa albumy, zanim został zauważony przez producenta Motown Hala Davisa , który chciał napisać tekst do swojej kompozycji muzycznej „ I'll Be There ”, utworu, który napisał dla The Jackson 5 . Piosenka została nagrana przez grupę następnego ranka po tym, jak Hutch odebrał  telefon.   Dyrektor generalny Motown, Berry Gordy, zatrudnił Hutcha wkrótce potem jako autora, aranżera, producenta i muzyka.

Później Hutch jest współautorem piosenek, które zostały nagrane przez The Jackson 5 i ich frontmana Michaela Jacksona , Smokey Robinson , the Miracles i Marvin Gaye . W 1973 roku Hutch zaczął nagrywać albumy dla Motown, wydając w tym samym roku album Fully Exposed . W tym samym roku Hutch nagrał  i wyprodukował  ścieżkę dźwiękową do filmu Blaxploitation , The Mack . Hutch miał  w tym okresie kilka hitów R&B, w tym „Brother's Gonna Work It Out” i „Slick”. Nagrał również ścieżkę dźwiękową do filmu Foxy Brown z 1974 roku . Nagrał co najmniej sześć albumów dla Motown, osiągając szczyt dzięki singlowi „Love Power” z 1975 roku, który osiągnął 41 miejsce na liście Billboard Hot 100 . Opuścił Motown w 1977 dla Normana Whitfielda z Whitfield Records.

Hutch wrócił do Motown w 1982 roku, gdzie napisał muzykę do przeboju disco „ In and Out ” w tym samym roku, a także nagrał kilka piosenek - „The Glow” i „Inside You” - do filmu z 1985 roku The Last Dragon . Miał również klubowy hit z piosenką „Keep on Jammin '”. Hutch ponownie opuścił  Motown pod koniec dekady i w 1994 roku wrócił  do Dallas.

Zmarł w 2005 roku w wieku 60 lat.   Pozostawił sześcioro dzieci i był wujem Cold 187um z grupy raperskiej Above the Law .   Jego menedżer, Anthony Voyce, powiedział o Hutchu: „Nigdy nie spotkałem bardziej hojnej i opiekuńczej osoby”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brother's Gonna Work It Out/I Choose You	Willie Hutch	05.1973	-	67[10]	Motown 1222	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][18[11].R&B Chart]
Slick/Mother's Theme (Mama)	Willie Hutch	08.1973	-	65[6]	Motown 1252	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][18[10].R&B Chart]
Sunshine Lady/I Just Wanted To Make Her Happy	Willie Hutch	11.1973	-	-	Motown 1282	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][72[6].R&B Chart]
If You Ain't Got No Money You Can't Get No Honey (Part 1)/If You Ain't Got No Money You Can't Get No Honey (Part 2)	Willie Hutch	03.1974	-	-	Motown 1287	[written by W. Hutch, R. Hutch][produced by Willie Hutch][70[6].R&B Chart]
Theme Of Foxy Brown/Give Me Some Of That Good Old Love	Willie Hutch	06.1974	-	-	Motown 1292	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][64[6].R&B Chart][tytułowa piosenka z filmu]
Get Ready For The Get Down/Don't You Let Nobody Tell You How To Do Your Thing	Willie Hutch	03.1975	-	-	Motown 1339	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][24[11].R&B Chart]
Love Power/Talk To Me	Willie Hutch	08.1975	-	41[6]	Motown 1360	[written by F. Hutch][produced by Willie Hutch][8[20].R&B Chart]
Let Me Be The One, Baby/She's Just Doing Her Thing	Willie Hutch	11.1976	-	-	Motown 1406	[written by F. Hutch][produced by Willie Hutch][95[2].R&B Chart]
Shake It, Shake It/I Feel Like We Can Make It	Willie Hutch	12.1976	-	-	Motown 1411	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][60[9].R&B Chart]
We Gonna Have A House Party/I Never Had It So Good	Willie Hutch	08.1977	-	-	Motown 1416	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][49[12].R&B Chart]
What You Gonna Do After The Party/I Feel Like We Can Make It	Willie Hutch	01.1978	-	-	Motown 1433	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][40[9].R&B Chart]
All American Funkathon/And All Hell Broke Loose	Willie Hutch	08.1978	-	-	Whitfield 8615	[written by Norman Whitfield, Willie Hutch][produced by Willie Hutch][62[8].R&B Chart]
Paradise/Hip Shakin' Sexy Lady	Willie Hutch	11.1978	-	-	Whitfield 8689	[written by R. Daniels][produced by Norman Whitfield][74[4].R&B Chart]
In And Out/The Girl (Can't Help It)	Willie Hutch	10.1982	-	-	Motown 1637	[written by Willie Hutch][produced by Willie Hutch][55[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Mack	Willie Hutch	06.1973	-	114[16]	Motown 766	[produced by Willie Hutch]
Fully Exposed	Willie Hutch	10.1973	-	183[6]	Motown 784	[produced by Willie Hutch]
Foxy Brown	Willie Hutch	05.1974	-	179[4]	Motown 811	[produced by Willie Hutch]
Ode to My Lady	Willie Hutch	11.1975	-	150[6]	Motown 838	[produced by Willie Hutch]
Concert In Blues	Willie Hutch	04.1976	-	163[6]	Motown 854	[produced by Willie Hutch]

Diplomats Records

 Diplomat Records („Dipset”) to amerykańska wytwórnia hip-hopowa założona przez rapera Cam'rona z Harlemu . Obecnie Dipset wydaje muzykę pod niezależną wytwórnią E1  . Na początku XXI wieku Dipset był bardzo popularny ze względu na występowanie gwiazd raperów z hitami radiowymi, takimi jak Juelz Santana i Cam'ron, oraz za ich współpracę z nagraniami Jay-Z z Roc-A-Fella. 

W 2005 roku Dipset wyprowadził się z Roc-A-Fella i Cam'ron sprzedał kontrakt Juelza Santany z powrotem Def Jam. W latach 2006-2009 Dipset był stosunkowo cichy, nie licząc Cam'rona i Jima Jonesa. Jednak w 2010 roku reaktywował się i zaczął kojarzyć się z raperem Vado .
 

Diplomat Records nie prowadzi tradycyjnej dystrybucji w tym sensie, że każdy z jej artystów ma do czynienia z indywidualnymi wytwórniami. W 2005 roku Koch, a następnie wiceprezes Diplomat Records w A&R Duke Da God, podpisali umowę na wydanie Dipset: More Than Music .Również w 2005 roku, kiedy założyciel Cam'ron rozstał się z Roc-A-Fella / The Island Def Jam i podpisaniu z Asylum ,   zabezpieczył się, że jego albumy mają zostać wydane pod szyldem Diplomat, a także zabezpieczanie na przyszłe albumy grupy Diplomat pod szyldem Koch.   Prezes wytwórni Freekey Zekey wydał także swój debiutancki album w Diplomat w dystrybucji pochodzącej od Kocha. Oprócz umowy z Kochem dotyczącej wydania albumu „Moret Than Music”, współzałożyciel Jim Jones wydał swoje pierwsze trzy albumy pod szyldem Koch  we współpracy z Diplomat.

Juelz Santana wydał również swoje pierwsze dwa albumy w ramach Diplomat z dystrybucją przez Def Jam ,  aż jego kontrakt jako solowego artysty z Diplomat został sprzedany Def Jam przez Cam'Rona. 

                             

                     Single na listach przebojów

 We Fly High Jim Jones 10.2006 5.US 

There It Go (The Whistle Song) Juelz Santana 10.2005 6.US

Oh Yes	Juelz Santana	03.2006	 	56.US



           Albumy na listach przebojów

On My Way to Church	Jim Jones	09.2004	 	18.US
Harlem: Diary of a Summer	Jim Jones	09.2005	 	5.US
What the Game's Been Missing!	Juelz Santana	12.2005	 	9.US
Come Home with Me Cam'ron 05.2002 2.US [platinum]
Diplomatic Immunity The Diplomats 03.2003 8.US [gold]
From Me to U Juelz Santana 08.2003 8.US [gold]
Purple Haze Cam'ron 12.2004 20.US  [gold]	
Killa Season  Cam'ron 05.2006 2.US
History in the Making J.R. Writer 07.2006 
Hustler's P.O.M.E. (Product of My Environment) Jim Jones 11.2006 6.US
For the Hell of It  Hell Rell 09.2007 55.US