środa, 9 grudnia 2020

Ronettes

Veronica "Ronnie" Bennett (ur. 10.08. 1943 r. w Nowym Jorku, USA), jej siostra Estelle (ur. 22. 07. 1944 r. w Nowym Jorku, USA) i kuzynka Nedra Talley (ur. 17. 01. 1946 r. w Nowym Jorku, USA) zaczęły karierę jako grupa taneczna Dolly Sisters. Od 1961 r. były na stałe zatrudnione w słynnym klubie Peppermint Lounge, gdzie królował wtedy twist. Później pobierały lekcje śpiewu i podpisały kontrakt nagraniowy.

 

Pierwszy singel tria "I Want A Boy" został wydany pod nazwą Ronnie And The Relatives, ale następny, "Silhouettes" z 1962 r., ukazał się jako dzieło The Ronettes. Grupa nagrała cztery single dla firmy Colpix/ May i pojawiła się na płycie disc jockeya Murraya The K. zatytułowanej Live From The Brooklyn Fox. Wkrótce Ronettes podpisały kontrakt z producentem Philem Spectorem. Pierwszym owocem ich współpracy był singel "Be My Baby", w którym Spector opracował akompaniament współbrzmiący doskonale z płaczliwym, nosowym głosem Ronnie. Dotarł on do amerykańskiej i brytyjskiej Top 5. Duży sukces odniosła także piosenka "Baby I Love You", goszcząc w pierwszej dwudziestce listy bestsellerów po obu stronach Atlantyku.
 

Romans producenta z Ronnie (zakończony później małżeństwem) spowodował, że Spector rezerwował swoje najlepsze kompozycje dla ukochanej, i chociaż single takie, jak: "The Best Part Of Breaking Up", "Walking In The Rain" (oba z 1964 r.) czy "Is This What I Get For Loving You"(z 1965 r.), nie dorównały wczesnym sukcesom The Ronettes, jednak znalazły się w grupie najlepszych singli pop wszechczasów. Aktywność zespołu zmniejszyła się po wycofaniu się Spectora z muzycznego show-biznesu w połowie lat 60-tych, ale trio powróciło w 1969 r. singlem "You Came, You Saw, You Conquered", opublikowanym pod nową nazwą The Ronettes Featuring The Voice Of Veronica. Niestety, okazał się on komercyjną porażką.
 

Ronnie postanowiła zerwać współpracę ze Spectorem i w 1973 r. związała się z Buddah Records. Wkrótce założyła nowy zespół razem z wokalistkami Denise Edwards i Chip Fields. Ronnie And The Ronettes zadebiutowały w tym samym roku singlem "Lover Lover", a po zmianie nazwy na Ronnie Spector And The Ronettes w 1974 r. nagrały drugi — "I Wish I Never Saw The Sunshine", nową wersję utworu zarejestrowanego wcześniej przez oryginalny skład zespołu, ale nie opublikowanego aż do tamtej chwili. Później Ronnie zdecydowała się na kontynuowanie kariery solowej.  


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Be My Baby / Tedesco and PitmanRonettes08.19634[13]2[13]Philles 116[written by Phil Spector,Jeff Barry,Ellie Greenwich][produced by Phil Spector][4[13].R&B Chart]
Baby, I Love You / Miss Joan and Mr. SamRonettes12.196311[14]24[9]Philles 118[written by Phil Spector,Jeff Barry,Ellie Greenwich][produced by Phil Spector][6[11].R&B Chart]
(The Best Part Of) Breakin' Up / Big RedRonettes04.196443[3]39[8]Philles 120[written by Phil Spector,Vini Poncia,Pete Andreoli][produced by Phil Spector]
Do I Love You? / Bebe and SusuRonettes06.196435[4]34[9]Philles 121[written by Phil Spector,Vini Poncia,Pete Andreoli][produced by Phil Spector][11[10].R&B Chart]
(Walking) In the Rain / How Does It Feel?Ronettes10.1964-23[11]Philles 123[written by Phil Spector,Barry Mann, Cynthia Weil][produced by Phil Spector][3[14].R&B Chart]
Born to Be Together / Blues for BabyRonettes featuring Veronica02.1965-52[6]Philles 126[written by Phil Spector,Barry Mann, Cynthia Weil][produced by Phil Spector]
Is This What I Get for Loving You? / Oh, I Love YouRonettes featuring Veronica05.1965-75[4]Philles 128[written by Phil Spector,Gerry Goffin,Carole King][produced by Phil Spector]
I Can Hear Music / When I Saw YouRonettes featuring Veronica10.1966-100[1]Philles 133[written by Phil Spector,Jeff Barry,Ellie Greenwich][produced by Phil Spector]
You Came, You Saw, You Conquered / Oh, I Love YouRonettes featuring The Voice Veronica04.1969-108[4]A&M; 1040[written by Phil Spector,Irwin Levine,Tony Wine][produced by Phil Spector]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Presenting The Fabulous Ronettes Featuring VeronicaRonettes 12.1964-96[8]Philles 4006[written by Phil Spector,Gerry Goffin,Carole King][produced by Phil Spector]

Don Rondo

 Don Rondo (ur. jako Donald T. Rondeau , 5 stycznia 1930r - zm. 27 stycznia 2011r) był amerykańskim wokalistą znany z popularnych muzycznych ballad w połowie lat 50-tych, znany ze swojego charakterystycznego baryton głosu .



Rondo, urodzony w Ware w stanie Massachusetts, po raz pierwszy stał się popularny po wydaniu w 1956 roku swojej wersji piosenki „ Two Different Worlds ”. Wydany przez Jubilee Records w październiku 1956 roku piosenka spędziła trzy miesiące na liście Billboard , osiągając 11 miejsce.W końcu sprzedał się w liczbie ponad miliona egzemplarzy   i zastał Rondo w czasie, gdy muzyka jego gatunku napotykała silną konkurencję ze strony rock and rolla . Wśród jego telewizyjnych występów było pojawienie się w 1957 telewizyjnym teleturnieju ,  To Tell the Truth .

Ze względu na sukces „Two Different Worlds”, Jubilee szybko wydało kolejne wydawnictwo, podwójną stronę A , „The Love I Never Had” oraz piosenkę „Don't”, która była zupełnie inną piosenką niż piosenka Elvisa Presleya o tym samym tytule. Jednak singiel wypadł  gorzej, a trzeci singiel , „On Forgotten Street”, również nie zdobył powodzenia.

Zmiana tempa w 1957 roku, jego kolejna wersja była   wesołym numerem, „ White Silver Sands ”, napisany przez Reda Matthewsa, i który dał mu numer 7 na liście bestsellerów ,  Piosenka rzeczywiście stał się największym hitem sprzedaży Jubilee, a kolejny o milionowej sprzedaży,  nagrodzony złotym krążkiem "White Silver Sands" miał być ostatnim wielkim hitem Rondo. Po stronie B tej płyty znalazł się klasyk jazzu Stars Fell on Alabama . Potem pojawiły się inne wydawnictwa, w tym „There's Only You” i „Forsaking All Others”, ale te ledwo trafiły na listy przebojów.
  

Po opuszczeniu Jubilee, Rondo podpisał kontrakt z Atlantic Records , gdzie wydał kolejną podwójną stronę A, „Malibu” / „So Did I”. Nagrał także piosenki dla Carlton Records, Roulette i Decca . Wśród jego nagrań w Carlton znalazły się „A Hoot 'n A Holler”, a jego nagrania w Roulette zawierały „The Golden Rule”. Wśród jego nagrań  w Decca znajdują się „Beyond The Mighty River” i „Evening Star”. Żaden z nich nie odniósł jednak sukcesu  , a gusta muzyczne uległy wówczas dramatycznej zmianie.

W połowie lat sześćdziesiątych Rondo przeniósł się do reklamy. Wykonał wiele podkładów głosowych do reklam radiowych i telewizyjnych, w tym do popularnych jingli „Where the Rubber Meets the Road” dla Firestone i „It's Us, Or Rust” dla Ziebarta i wielu innych.

W późniejszych latach stał się osobowością radiową w New Hampshire .

Rondo zmarł 27 stycznia 2011 roku po rocznej walce z rakiem płuc. 



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Two Different Worlds/He Made You MineDon Rondo10.1956-11[18]Jubilee 5256[written by Al Frisch,Sid Wayne]
White Silver Sands/Stars Fell On AlabamaDon Rondo07.1957-7[10]Jubilee 5288[written by C. Matthews]
There's Only You/Forsaking All OthersDon Rondo10.1957-77[2]Jubilee 5297[written by Billy Mure]

Rondels

W dzikich czasach rock and rolla sprzed Beatlesów, czterech nastolatków z przedmieść Bostonu - Lennie Petze, Jimmy Petze, Ray Pizzi i Lenny Collins - oddzieliły się od grupy Beantown we wczesnych latach sześćdziesiątych z garstką   w większości instrumentalnych rockmanów. którzy są ciepło wspominani do dziś i służą jako ekscytujący kontrapunkt dla stosunkowo statecznych dźwięków Freddy'ego Cannona i G-Clefs, które zdominowały Boston za czasów Kennedy'ego.

 Członkowie zespołu zjedli zęby, grając kawałki w różnych lokalnych zespołach (Rhythm Rockers, The Rainbows, The Reveleers, Three D's, the Hi-Fi's) - a nawet słuchali w radio takich kawałków jak Arnie „Woo Woo” Ginsberga z singlem Rhythm Rockers z 1960 r., „Madness” - zanim połączyli siły jako Rondels i zwrócili na siebie uwagę nowojorskiego producenta Bugsa Bowera swoją wersją standardowego „Greensleeves” (zatytułowanego „Shades of Green”) . 

Odwrotna strona tego singla, „Back Beat No. 1”, trafiła na listę Top 100, osiągając 66 miejsce w sierpniu 1961 roku. Zespół kontynuował występy i nagrywał single - „Meet Me At The Peppermint Lounge” z 1962 roku było próbą zarobku w szaleństwie twista - ale większy sukces wymknął się grupie, a fala przypływowa znana jako Beatlemania okazała się zbyt silna, by z nią konkurować, chociaż zespół (z kilkoma zmianami w składzie i nazwach) wytrwał do 1968 roku.

Lennie Petze pozostał w przemyśle muzycznym, w końcu staje   dyrektorem   A & R w Epic Records, dla której podpisali kontrakty m.in. Boston  i Cyndi Lauper.



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Back Beat No. 1/Shades Of GreenRondels08.1961-66[4]Amy 825[written by L. Petze, J. Petze, R. Pizzi, L. Collins][produced by "Bugs" Bower]

Rondells

The Rondells byli jednym z najbardziej znanych zespołów na australijskiej scenie muzycznej połowy lat sześćdziesiątych, choćby z uwagi na fakt, że trzech ich członków zrobiło poważne kariery muzyczne. 

Po raz pierwszy pojawili się w ważny sposób na nagraniach  Bobby & Laurie
 w "I Belong to You", zanim podpisali kontrakt z Go !! wytwórnią w 1965 roku, dla której wydali parę singli i EP-kę. Bernie O'Brien był liderem i pisał trochę piosenek, kiedy nie obejmował standardów rock & rolla, a stale zmieniający się skład w pewnym momencie obejmował Wayne Duncana (bas) i Gary Younga (perkusja), który na przełomie dekady , stał się sekcją rytmiczną Daddy Cool, a później jeszcze Jo Jo Zep & the Falcons

Członek Rondells, Gil Matthews, został między innymi członkiem Max Hamilton & the Impacts, Levi Smith's Clefs i the Aztecs . Jeden z wczesnych składów, oprócz O'Briena , obejmował Denisa Tuckera (bas), Johna Sullivana (gitara rytmiczna) i Dennisa Collinsa (perkusja). W każdym wcieleniu stanowili hard rockowy image, zaskakująco bliski duchowi Kinks .

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel]
Komentarz
Talkin' 'Bout You/Baby, Don't HideRondells06.196548[7]-Go!! G-5005/-[written by Chuck Berry]

 

wtorek, 8 grudnia 2020

Maxwell

 Gerald Maxwell Rivera, bardziej znany pod pseudonimem scenicznym Maxwell (ur. 23 maja 1973r w Nowym Jorku) - amerykański wokalista, autor tekstów i producent muzyczny, wykonawca muzyki z pogranicza stylów soul i R&B.


Maxwell stracił ojca w katastrofie lotniczej, kiedy miał trzy lata. To spowodowało jego dużą religijność, zaczął śpiewać w kościele. W wieku siedemnastu lat zaczął pisać swoje własne piosenki na zwykłym keyboardzie, którego dostał od swojego przyjaciela. Inspirował się muzyką R&B z wczesnych lat 80-tych, bardzo szybko się rozwijał i już w 1991 roku występował na klubowej scenie Nowego Jorku. W 1994 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records.
 

Na początku lat 90-tych Maxwell nawiązał współpracę z autorem piosenek Leonem Ware oraz gitarzystą Wah Wah Watsonem, wraz z którymi pracował nad debiutanckim albumem zatytułowanym Maxwell's Urban Hang Suite. Ze względu na wątpliwości wytwórni Columbia co do szans materiału na rynku album został wydany w marcu 1996 roku, w dwa lata po zakończeniu nagrań.

Mocno inspirowany klasycznym soulem Maxwell's Urban Hang Suite nie znalazł wielu zwolenników wśród słuchaczy do momentu wydania drugiego singla zatytułowanego „Ascension (Don't Ever Wonder)”, który spowodował wzrost sprzedaży albumu do blisko 2 milionów egzemplarzy. Za wyniki sprzedaży na rynku amerykańskim album uzyskał we wrześniu 1996 status złotej płyty, następnie w marcu 1997 platynowej płyty, a w 2002 przyznano status podwójnej platynowej płyty. Artysta uzyskał nominację do nagrody amerykańskiego przemysłu muzycznego Grammy w roku 1999 w kategorii „Najlepszy Album R&B” .

W październiku 1996 Maxwell nagrał piosenkę „Segurança (Security)” na charytatywny album Red Hot + Rio wyprodukowany przez Red Hot Organization). Dochód z albumu zostaje przeznaczony na pomoc osobom chorym na AIDS. 15 czerwca 1997 w Nowym Jorku Maxwell zarejestrował dla stacji MTV koncert z cyklu MTV Unplugged. Na płycie oprócz autorskich kompozycji znalazły się interpretacje utworów: „This Woman's Work” Kate Bush i „Closer” zespołu Nine Inch Nails. Konflikt pomiędzy artystą a wytwórnią płytową co do formy wydania zapisanego podczas koncertu materiału spowodował w rezultacie wydanie minialbumu.

Drugi album studyjny Maxwella zatytułowany Embrya, ukazał się w 1998 roku. Rok później ukazał się singiel napisany przez R. Kelly'ego zatytułowany „Fortunate”. Utwór zostaje także wydany na ścieżce dźwiękowej do filmu Życie. Singel uplasował się na 1. miejscu listy przebojów Hot R&B/Hip-Hop Singles and Tracks magazynu Billboard. Piosenka przysporzyła Maxwellowi największy sukces komercyjny zdobywając 1. miejsce w podsumowaniu rocznym listy przebojów R&B magazynu Billboard w 1999.

Trzeci studyjny album Maxwella zatytułowany Now został wydany w 2001 roku stając się numerem 1. na listach Billboard 200 oraz Billboard R&B Album Chart. Album promowały single "Lifetime" oraz studyjna wersja utworu Kate Bush „This Woman's Work” pierwotnie nagrana podczas koncertu Maxwella MTV Unplugged w 1997 roku i wydana na płycie pod tym samym tytułem.

W 2008 Maxwell wystąpił podczas ceremonii rozdania nagród BET Awards gdzie wykonał piosenkę w hołdzie Al Greenowi zatytułowaną „Simply Beautiful”.

Po wieloletniej przerwie Maxwell powrócił z wydanym 7 czerwca 2009 roku albumem BLACKsummers'night. Album zadebiutował na 1. miejscu listy Billboard 200 stając się jego drugim numerem jeden na tejże liście. W jednym z wywiadów Maxwell powiedział: „powodem mojej wieloletniej przerwy w karierze muzycznej był fakt że na ryku muzycznym dzieje się zbyt wiele, wielu artystów wydaje nowe albumy, a konkurencja jest zbyt wielka aby spieszyć się z wydaniem nowego materiału”. Pierwszy singel z płyty zatytułowany „Pretty Wings” został wykonany po raz pierwszy na żywo podczas gali rozdania nagród BET Awards, a następnie wiosną roku 2008 utwór ten został udostępniony do odsłuchu na oficjalnym profilu Maxwella Myspace. Oficjalna premiera utworu w Ameryce odbyła się 28 kwietnia 2009 roku podczas programu "Tom Joyner Morning Show". Oryginalnej wersji utworu towarzyszył „The New School/Old School Remix” wykonany przez Steve „Silk” Hurley'a.

Po wydaniu albumu została ogłoszona europejska trasa koncertowa Maxwella, która obejmowała takie miasta jak Amsterdam, Londyn, czy Manchester a pochodzący z płyty utwór „Bad Habits” został wydany jako pierwszy singel w krajach europejskich.

W roku 2010 Maxwell otrzymał sześć nominacji do nagrody Grammy wygrywając w kategoriach: „Najlepszy album R&B” („Best R&B Album) za album BLACKsummers'night i „Najlepszy męski głos/wykonanie R&B” („Best Male R&B Vocal Performance”) za utwór „Pretty Wings”




Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Til the Cops Come Knockin'Maxwell 05.199663[2]-Columbia 6631795[written by David,David,Musze][produced by Musze,Wah Wah Watson,Itaal, P.M.][79[12].R&B Chart]
Ascension (Don't Ever Wonder)Maxwell 08.199639[3]36[18]Columbia 6636265[gold-US][written by Maxwell, Itaal Shur][produced by Maxwell][8[29].R&B Chart]
Sumthin' Sumthin'Maxwell 03.199727[3]108[11]Columbia 6638642[written by Maxwell, Leon Ware][produced by Maxwell][23[20].R&B Chart]
Suitelady (The Proposal Jam)Maxwell 05.1997--Columbia [written by David,Musze][produced by Musze,Wah Wah Watson,Itaal, P.M.][64[5].R&B Chart]
Ascension (Don't Ever Wonder)Maxwell 05.199728[3]-Columbia 6645952[written by Maxwell, Itaal Shur][produced by Maxwell]
Whenever, Wherever, WhateverMaxwell 08.1997--Columbia [written by Stuart Matthewman,Musze][produced by Musze,Wah Wah Watson,Itaal, P.M.][54[10].R&B Chart]
Luxury: CococureMaxwell 06.1998--Columbia [written by Musze][produced by Musze,Stuart Matthewman][16[20].R&B Chart]
Matrimony: Maybe YouMaxwell 01.1999--Columbia [written by Musze][produced by Musze,Stuart Matthewman][79[4].R&B Chart]
FortunateMaxwell 04.1999-4[25]Rock Land 79 135 [US][gold-US][written by R. Kelly][produced by R. Kelly][1[8][42].R&B Chart][piosenka z filmu "Life"]
Let's Not Play the GameMaxwell 10.1999--Columbia [written by Hod David, Musze][produced by Hod David, Musze][55[17].R&B Chart]
This Woman's WorkMaxwell 06.2000--Columbia [written by Kate Bush][produced by Hod David, Musze][61[20].R&B Chart]
Get to Know YaMaxwell 02.2001-101[9]Columbia [written by Musze, Hod David,Stuart Matthewman][produced by Hod David, Musze][25[20].R&B Chart]
LifetimeMaxwell 09.2001-22[20]Columbia 79 640 [US][written by Musze, Hod David,S. Matthewman][produced by Hod David, Musze][5[39].R&B Chart]
This Woman's WorkMaxwell 03.2002-58[15]Columbia [written by Kate Bush][produced by Hod David, Musze][16[23].R&B Chart]
Pretty WingsMaxwell 09.2009-33[23]Columbia 54 194[gold-US][written by Maxwell, Hod David][produced by Maxwell, Hod David][1[14][59].R&B Chart]
ColdMaxwell 07.2009--Columbia 54 007 [US][written by Musze, Hod David][produced by Musze, Hod David][62[2].R&B Chart]
Bad HabitsMaxwell 12.2009-71[14]Columbia [written by Musze, Hod David][produced by Musze, Hod David][4[51].R&B Chart]
Fistful of TearsMaxwell 04.2010-94[4]Columbia [written by Maxwell, Hod David][produced by Musze, Hod David][11[46].R&B Chart]
Lake by the OceanMaxwell 04.2016--Columbia [written by Musze, Hod David][produced by Musze, Hod David][50[1].R&B Chart]
This Woman's WorkMaxwell 04.201241[2]-Sony Music USSM 10107705 [written by Kate Bush]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Maxwell's Urban Hang SuiteMaxwell 04.199639[20]37[78]Columbia 4836992[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Maxwell, Peter Mokran, Stuart Matthewman]
MTV UnpluggedMaxwell 08.199739[20]53[15]Columbia 4882922[gold-US][produced by Maxwell]
EmbryaMaxwell 07.199811[9]3[18]Columbia 4894202[platinum-US][produced by Maxwell, Stuart Matthewman]
NowMaxwell 09.200146[2]1[1][41]Columbia 4974542[platinum-US][produced by Maxwell]
BLACKsummers'nightMaxwell 07.200966[1]1[53]Columbia 69699891422[platinum-US][produced by Maxwell,Hod David]
blackSUMMERS'nightMaxwell 07.201672[1]3[10]Columbia 88697752682[produced by Musze, Hod David, Stuart Matthewman]

Mashonda

 Mashonda Tifrere (ur. 9 stycznia 1978r), amerykańska wokalistka pochodząca z Bostonu w stanie Massachusetts. Tifrere pojawiła się w kilku piosenkach artystów hip hopowych w 2000 roku. W 2004 roku wyszła za mąż za producenta muzycznego Swizz Beatz i podpisała kontrakt z jego wytwórnią Full Surface pod egidą J Records. Tifrere wydała swój debiutancki album studyjny January Joy w 2005 roku. W 2011 roku Tifrere była częścią pierwszego sezonu reality show VH1 Love & Hip Hop: New York.

 Niezwykle efektowna ze względu na urodę wokalistka r&b, którą do muzycznego biznesu wprowadził jej były mąż, rozchwytywany producent Swizz Beatz.
O Mashondzie pierwszy raz fani r&b usłyszeli pod koniec lat 90-tych. Artystka, która jako nastolatka przeprowadziła się do Nowego Jorku z zamysłem rozpoczęcia kariery w przemyśle muzycznym i modelingu, poznała wówczas Swizz Beatza, który umożliwił jej gościnne występy na albumach Jay-Z i Eve.
 

Seria udanych gościnnych występów i znajomości w przemyśle muzycznym pozwoliły Mashondzie podpisać umowę wydawniczą z j records. W 2005 r. artystka nagrała z udziałem Swizz Beatza, Ka-
nyego Westa,   Raphaela Saadiqa, Snoop Dogga i Jadakissa udaną płytę January Joy. Niestety porażka singlowych utworów „Blackout” oraz „Back of Da Club”, które nie zaistniały znacząco na listach przebojów, spowodowała, że album nigdy nie trafił do amerykańskiej dystrybucji, wychodząc jedynie w Japonii.
 

 

Niepowodzenia na scenie muzycznej szły w parze z kłopotami w życiu osobistym artystki. W 2008 r., zaledwie po czterech latach, rozpadło się małżeństwo Mashondy i Swizz Beatza. Stało się to w kilka miesięcy po tym, jak para doczekała się pierwszego dziecka - synka Kaseema Jr.
 

Piosenkarka w połowie 2008 r. stanęła jednak na nogi, wygrzebując się z psychicznego dołka. Najpierw zaanonsowała wydanie pod koniec roku płyty The Renovation Series, później zaś skupiła się na promowaniu ekskluzywnej bielizny, którą zaprojektowała i nazwała JANUARY JOY intimates.

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Get No BetterCassidy featuring Mashonda05.2004-79[12]J Records 60 717[produced by Swizz Beatz][51[19].R&B Chart]
Back Of Da ClubMashonda03.2005--Full Surface 66 710[produced by Swizz Beatz][86[9].R&B Chart]
Black Out Mashonda feat. Snoop Dogg07.2005--Full Surface 69 250[produced by Swizz Beatz][96[3].R&B Chart]


Enya

 Enya- Urodziła się 17 maja 1961 roku w irlandzkiej wiosce Gweedore . Ma trzech braci i cztery siostry . Jej rodzice to : Leo i Baby Brennan . Jej prawdziwe nazwisko to Bhraonáin . Jej rodzina jest bardzo umuzykalniona i katolicka . Matka uczy muzyki w miejscowej szkole , a ojciec niegdyś był założycielem zespołu Slieve Foy Dance Band .

Jak już wcześniej wspomniałem, ma cztery siostry: Marie, Deidre, Olivie oraz Bridin . Marie wydała już kilka płyt . Eithne mając 11 lat została posłana do szkoły z internatem . Tam na poważnie zajęła się malowaniem (akwarelami) oraz poznała muzykę poważną . Po przyklasztornej szkole , przyszedł czas na szkołę średnią (college) . Edukację zakończyła w roku 1979 mając 18 lat .
 

Po szkole przyszedł czas na śpiewanie i karierę . Po swoim pierwszym występie w telewizji w 1980 roku , menadżer rodzinnego Clannadu zaproponował jej przyłączenie się do rodziny .Będąc w nim , wspomagała rodzinę grając na syntezatorach i podkładając wokal . Enyi nie układało się w zespole . Między jej nauką a wstąpieniem do niego , był bardzo długi okres wzajemnego nie widzenia się . Clannad jeździł po Europie a ona uczyła się . To sprawiło , że panna Brennan , postanowiła opuścić zespół , sprawiając tym samym wielką przykrość rodzicom .Tajemniczym , rodzinnym menadżerem zespołu okazał się Nicky Ryan . Opuścił Clannad i postanowił zająć się Enyą . Jego troska zaowocowała pierwszym albumem wydanym w 1987 roku , a zatytułowanym 'Enya' .Był on z resztą napisany na potrzeby serialu o Celtach nadawanego przez BBC. Nie odniósł on zbytniego sukcesu . Zostało to nadrobione w 1988 roku , po wydaniu 'Watermark'.
 

Odniósł on niebywały sukces, piosenką 'Orinoco Flow' . Stacje radiowe , nie wiedziały do jakiej kategorii mają zaliczać jej piosenki a krytycy mówili : " W końcu na rynku pojawia się nowy rodzaj muzyki , mający wielką szansę na sukces..." . I tak też się stało . W 1991 roku ukazuje się trzeci z kolei album zatytułowany 'Shepherd Moons' czyli Księżyce Pasterskie.
 

Z tego albumu , aż dwa utwory zostały ścieżkami dźwiękowymi. Następnie usłyszeliśmy wznowione wydanie albumu 'Enya' zatytułowane 'The Celts' . Następna płyta ukazała się dopiero(!) po czterech latach . 'The Memory of Trees' zachwyca nas swoim pięknem , oddanym w kilku językach . Tytuł tej płyty wymyśliła wcześniej nie wspomniana żona Nickiego - Roma , będąca autorką tekstów piosenek Eithne .
 

I tak w 1997 roku światło dzienne ujrzała płyta 'The Best of Enya - Paint the Sky with Stars' . Pojawiły się na niej dwa nowe utwory : tytułowy 'Paint the Sky with Stars ' oraz 'Only If' . Rok później , Enya chcąc podsumować dotychczasową karierę wydała box zatytułowany "A Box of Dreams" . Trzy płyty z najlepszymi przebojami . Tytuł godny zawartości . Można go jeszcze zdobyć , ale w niewielu miejscach .
 

W końcu , po pięciu latach , do sklepów trafia 'A day without rain' . Album rewelacyjny , nowatorski . W 2001 roku ,wszystkich ucieszyła wiadomość o tym ,że Enya stworzyła soundtrack do filmu 'The Lord of the Rings' . Utwór nosi nazwę 'May it Be' i ukazał się również jako singiel. Enya jest osobą wyjątkową . Mieszka w zamku w ogrodach Ayesha a do jej fanów zalicza się Jan Paweł II oraz Karol XVI. Mimo iż nie ma dzieci ani męża , według siostry Marie jest wspaniałą ciocią dla jej dzieci . 

Enya znana jest w świecie muzyki z pilnie strzeżonej prywatności, nigdy też nie odbyła solowej trasy koncertowej. Jest najlepiej sprzedającą się solową artystką Irlandii i najlepiej sprzedającą się irlandzką artystką, zaraz po U2. Sprzedała 26,5 miliona albumów w Stanach Zjednoczonych i ponad 80 milionów płyt na całym świecie, co czyni ją jednym z najlepiej sprzedających się i najbogatszych artystów na świecie. A Day Without Rain (2000) pozostaje najlepiej sprzedającym się albumem New Age, z szacowaną liczbą 16 milionów sprzedanych egzemplarzy na całym świecie. Enya zdobyła wiele nagród, w tym siedem World Music Awards oraz cztery nagrody amerykańskiego przemysłu fonograficznego Grammy za najlepszy album New Age. Była nominowana do Oscara i Złotego Globu za utwór May It Be, napisany do filmu Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia (2001). W 2017 roku dwa irlandzkie uniwersytety (National University of Ireland i University of Ulster), w uznaniu zasług i wkładu w rozwój przemysłu muzycznego, nadały jej tytuł doktor honoris causa.  


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK/US]
Komentarz
Orinoco flow [Sail away]/Out of the blueEnya10.19881[3][13]24[17]WEA YZ 312/Geffen 27 633[silver-UK][written by Nicky Ryan/Roma Ryan/Enya][produced by Nicky Ryan/Enya]
Evening falls/Oiche ChiunEnya12.198820[4]-WEA YZ 356/-[written by Roma Ryan/Enya][produced by Nicky Ryan]
Storms in Africa [Part.II]/The CeltsEnya06.198941[4]-WEA YZ 368/-[written by Roma Ryan/Enya][produced by Nicky Ryan]
Caribbean blue/Orinoco flowEnya10.199113[7]79[8]WEA YZ 604/Reprise 19 089[written by Roma Ryan/Enya][produced by Nicky Ryan]
How can i keep from singing/Oiche chiunEnya12.199132[5]-WEA YZ 635/-[written by Robert Wadsworth Lowry][produced by Nicky Ryan]
Book of days/On your shoreEnya08.199210[6]-WEA YZ 640/Reprise 9 18 869-4[written by Enya][produced by Nicky Ryan][piosenka z filmu "Far and away"]
The CeltsEnya11.199229[4]-WEA YZ 705/-[written by Roma Ryan/Enya][produced by Nicky Ryan]
Oiche chiun [Silent night]/Oriel windowEnya01.12.1994-117[2]-/Reprise 40 660
Anywhere is/BoadiceaEnya11.19957[20]-WEA WEA 023/-[silver-UK][written by Enya/Roma Ryan][produced by Enya, Nicky Ryan]
On my way home/EclipseEnya12.199626[7]-WEA 0630-17060-2/-[written by Enya/Roma Ryan][produced by Enya, Nicky Ryan]
Only if/Willows on the water/Oiche chiun [Silent night]Enya12.199743[6]88[3]WEA WEA 143/Reprise 17 266[written by Enya/Roma Ryan][produced by Nicky Ryan]
Only time/The first of autumnEnya11.200032[6]10[31]WEA WEA 316/Reprise 42 420[written by Enya/Roma Ryan][produced by Nicky Ryan][1[6].Adult Contemporary Chart][piosenka z filmu "Sweet november"]
Wild child/IsobellaEnya03.200172[2]-WEA WEA 324/-[written by Enya/Roma Ryan][produced by Nicky Ryan]
May it beEnya02.200250[2]-WEA WEA 578/-[written by Enya/Roma Ryan][produced by Nicky Ryan]
I don' t wanna knowMario Winans Featuring Enya And P Diddy06.20041[2][14]-Bad Boy MCSTD 40 369/-[written by Mario Winans/Enya/Nicky Ryan/Roma Ryan/Lo Down/Hawkins][produced by Mario "Yellow Man" Winans]
You should really knowPirates Featuring Enya, Shola Ama, Naila Boss And Ishani09.20048[8]-Relentness RELCD 9[written by De Lev/Perera/Suddle/Shola Ama/Ishani/Naila Boss]
AmarantineEnya12.200553[6]-WEA WEA 397/Reprise 42 868[written by Roma Ryan][produced by Nicky Ryan]
It's In The Rain / Adeste FidelesEnya12.2006195[1]-WEA WEA 414/-[written by Enya/Roma Ryan][produced by Nicky Ryan]
Echoes in RainEnya10.2015-189[1]Warner Bros./-[written by Enya/Roma Ryan][produced by Nicky Ryan]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK/US]
Komentarz
Enya [OST-TV]Enya06.198769[4]-BBC REB 605/Atlantic 81 842-1[platinum-US][platinum-UK][produced by Nicky Ryan]
WatermarkEnya10.19885[92]25[39]WEA WX 199/Geffen 24 233[4x-platinum-US][4x-platinum-UK][produced by Nicky Ryan]
Sheperd moonsEnya11.19911[1][110]17[238]WEA 9031755722/Reprise 26 775[5x-platinum-US][4x-platinum-UK][produced by Nicky Ryan]
The CeltsEnya11.199210[19]6[148]WEA 4509911672/Atlantic 81 842[platinum-US][produced by Nicky Ryan][w USA jako Enya]
The memory of treesEnya12.19955[57]9[84]WEA 0630128792/Reprise 46 106[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Nicky Ryan]
Paint the sky with stars-The best of EnyaEnya11.19974[89]30[40]WEA 3984208952/Reprise 46 835[4x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Nicky Ryan]
A day without rainEnya12.20006[24]17[43]WEA 8573859862/Reprise 47 426[7x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Nicky Ryan]
AmarantineEnya11.20058[18]6[6]Warner Bros. 2564627972/Reprise 49 474[platinum-US][platinum-UK][produced by Nicky Ryan]
And Winter Came...Enya11.20086[17]8[13]Warner Bros. 2564693306/-[gold-US][gold-UK][produced by Nicky Ryan]
The Very Best of EnyaEnya11.200932[9]55[3]Warner Bros 2564685227/-[gold-UK][produced by Nicky Ryan]
Dark Sky IslandEnya12.20154[19]8[9]Warner Bros 0825646001859/-[gold-UK][produced by Nicky Ryan]

Joey B. Ellis

 Joey B. Ellis (Joseph Ellis, urodzony 22 kwietnia 1984r w Filadelfii , Pensylwania ) to amerykański raper , który na początku stał się znany pod nazwą MC Breeze . Śpiewa, rapuje, gra na gitarze i klawiszach, pisze i produkuje muzykę i ma wiele innych talentów, na przykład zna aplikacje graficzne i wideo na komputerze.



W 1985 roku Ellis założył swoją wytwórnię za pieniądze zarobione na pracy w firmie dostarczającej pizzę. Pierwszym wydawnictwem jako MC Breeze była EP-ka Discombobulatorbubalator . Była to pierwsza rapowa płyta bojkotowana przez stacje radiowe za rozmowę o tym, jak Chińczycy gotują psy i koty. Burmistrz Filadelfii widział, jak tekst upokorzył i wyśmiał Chińczyków. Przed wyrzuceniem z programu Philly's Power 99fm otrzymywało około 500 zapytań i próśb dziennie.

Breeze kontynuował swoją muzyczną karierę i zainspirował wielu innych artystów. Stworzył jąkający się styl i pokonał nowojorskiego rapera Just Ice'a na New Music Seminar w 1987 roku . Inni artyści naśladowali ten styl, w tym The Fresh Prince , który użył jąkania w dwóch swoich piosenkach.

W 1987 MC Breeze wydał Superbaad . Ten utwór został użyty przez MC Hammera do otwarcia jego koncertów, a także został użyty podczas jego pierwszego występu w programie Arsenio Hall . Następnie Breeze otrzymał w 1991 roku od Louisa Burrella, brata MC Hammersa, kontrakt jako raper i producent z Bust It Records.

Chociaż MC Breeze ugruntował  swoją pozycję pod tym pseudonimem, Atlantic Records wprowadził na rynek zespół o tej samej nazwie. Stało się to dokładnie w momencie, kiedy ścieżka dźwiękowa z  filmu Rocky V Sylvestra Stallone była nagrywana . Aby uniknąć sporów prawnych, należało użyć innego pseudonimu scenicznego, więc prawdziwe imię Joseph Ellis stało się pseudonimem scenicznym Joey B Ellis, a „B” oznacza „Breeze”.

Joey B Ellis pojawił się na ścieżce dźwiękowej do Rocky V z trzema własnoręcznie napisanymi piosenkami: Go for It , Thought U Were the One for Me i All U Gotta Do Is Sing . By Go for It sprzedano 800000 nagrań w samej Europie. Popyt był tak duży, że MTV Europe zorganizowało Dzień Joey'a B. Ellisa.

  Następnie odbyła się trasa koncertowa po 35 miastach w 13 krajach Europy i Japonii , a także występy na rozdaniu nagród Soul Train Music Awards w MTV , BET i innych programach telewizyjnych. W 1996 roku brat Joey'a, Kenny, zmarł na udar. Aby pogodzić się z tą stratą, nastąpił okres żałoby i pamięci.

W 2008 roku rozpoczęto prace nad nowym albumem, The Way I See It .

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Go for It! (Heart and Fire) Joey B. Ellis with Tynetta Hare12.199020[8]66[8]Capitol 44667[written by James Earley,Joey B. Ellis,Michael Kelly,Tynetta Hare][produced by James Earley, M.C. Hammer, Michael Kelly][34[13].R&B Chart]


Duke Ellington

 Jeden z najważniejszych kompozytorów w historii jazzu. Napisał około 2000 znanych utworów.
Edward Ellington (przydomek Duke) rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku 7 lat. Mając 15 lat napisał swą pierwszą kompozycję - "Soda Fountain Rag". W latach 1915 -1918 pobierał lekcje u Olivera Perry'ego i Henry'ego Granta. W 1922 r. grał w zespole Wilbura Sweatmana.
W następnym roku założył zespół "The Washingtonians" (m.in. Sonny Greer, Otton Hardwick, Arthur Whetsol, Elmer Snowden). W 1924 r. nagrał pierwsze płyty z kolejnym własnym zespołem zwanym "The Deacons".

 

Początkiem kariery bigbandu "Duke Ellington and His Orchestra" były występy w "Cotton Club" w Harlemie i nagrania dla wytwórni Victor w roku 1927. W 1930 r. zespół towarzyszył Maurice'owi Chevalierowi. Od 1931 r. dołączyła do orkiestry Elligtona wokalistka Ivie Anderson, która śpiewała z zespołem do 1942 r.
 

W 1944 r. Duke zajął pierwsze miejsce w ankiecie "Esquire" w kategoriach aranżer i lider bigbandu. Jego orkiestra liczyła wówczas 18 muzyków. W latach 50-tych u Ellingtona zaczynało lub rozwijało kariery wielu słynnych muzyków: m.in. Oscar Pettiford, Paul Gonsalves, Johny Hodges, Clark Terry, Ella Fitzgerald, Mahalia Jackson.
 

Duża rolę w propagowaniu jazzu w świecie odegrały kilkakrotne tournées jego bigbandu po Europie (w 1971 r. po koncertach w ówczesnym ZSRR wystąpił na Jazz Jamboree), Azji i Ameryce Południowej.
Był laureatem licznych nagród i honorowych doktoratów. W 1971 roku został pierwszym muzykiem jazzowym przyjętym w poczet Królewskiej Akademii Muzyki w Sztokholmie. Podczas koncertu w styczniu 1974 r. zasłabł. W szpitalu pracował nad swoimi ostatnimi kompozycjami.
 

Skomponował wiele utworów, które stały się standardami: m.in. "Black and Tan Fantasy"; "Mood Indigo"; "It Don't Mean a Thing"; "Sophisticated Lady"; "Solitude"; "Satin Doll"; "In a Sentimental Mood"; "Concerto for Cootie"; "Ko-Ko". Najsłynniejsza jest jednak aranżacja Ellingtona kompozycji Juana Tizola "Caravan".

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
East St. Louis Toodle-Oo / Birmingham BreakdownDuke Ellington & His Washingtonians07.1927-10[4]Columbia 953[written by Duke Ellington / Bubber Miley]
Black and Tan Fantasy / Creole Love CallDuke Ellington & His Famous Orchestra05.1928-15[3];B:19[1]Victor 21 137[written by Duke Ellington / Bubber Miley][B:written by Duke Ellington / Bubber Miley / Rudy Jackson][B:vocal:Adelaide Hall]
Doing The New Low-Down/ Diga Diga DooDuke Ellington & His Famous Orchestra11.1928-20[1];B:17[1]Okeh 8602[written by Dorothy Fields / Jimmy McHugh][B:written by Dorothy Fields / Jimmy McHugh][vocal:Irving Mills][utwór z musicalu na Broadway'u "Blackbirds of 1928"]
The Mooche / Hot and BotheredDuke Ellington & His Famous Orchestra12.1928-16[2]Okeh 8623[written by Duke Ellington / Irving Mills]
Three Little Words / Ring Dem BellsDuke Ellington & His Famous Orchestra10.1930-1[3][13];B:17[1]Victor 22 528[written by Ruby / Kalmar][B:written by Duke Ellington][vocals:Bing Crosby,Al Rinker & Harry Barris][B:vocals-Cootie Williams,Johnny Hodges][utwór z filmu "Check and Double Check"]
Blue Again / To Whom It May Concern [by Bert Lown Orchestra]Duke Ellington and his Cotton Club Orchestra02.1931-12[2]Victor 22 603[written by Dorothy Fields / Jimmy McHugh][vocal:Sid Garry]
Mood Indigo / When a Black Man's BlueDuke Ellington and his Cotton Club Orchestra02.1931-3[10]Victor 22 587[written by Barney Bigard / Duke Ellington / Irving Mills]
Rockin' in Rhythm / Twelfth Street RagDuke Ellington and his Cotton Club Orchestra03.1931-19[1]Brunswick 6038[written by Duke Ellington / Irving Mills / Harry Carney]
Creole Rhapsody (Parts 1 & 2)Duke Ellington & His Orchestra07.1931-18[2]Brunswick 6093[written by Duke Ellington]
Limehouse Blues / Echoes of the JungleDuke Ellington and his Cotton Club Orchestra08.1931-13[3]Victor 22 743[written by Douglas Furber / Philip Braham][utwór z musicalu "A to Z"]
It Don't Mean a Thing (If It Ain't Got That Swing) / Rose RoomDuke Ellington & His Orchestra02.1932-6[6];B:15[3]Brunswick 6265[written by Duke Ellington / Irving Mills][vocal:Ivie Anderson]
Creole RhapsodyDuke Ellington & His Orchestra03.1932-19[1]Victor 36 049[written by Duke Ellington]
Moon Over Dixie / Baby When You Ain't ThereDuke Ellington & His Orchestra06.1932-14[3]Brunswick 6317[written by Duke Ellington-Ted Koehler][vocal:Sonny Greer]
Blue Ramble / The Sheik (Of Araby)Duke Ellington & His Orchestra07.1932-16[3]Brunswick 6336[written by Duke Ellington]
Drop Me Off at Harlem / Slippery HornDuke Ellington & His Orchestra05.1933-17[3]Brunswick 6527[written by Duke Ellington/Nick Kenny]
Sophisticated Lady / Stormy Weather Duke Ellington & His Orchestra05.1933-3[16];B:4[16]Brunswick 6600[written by Duke Ellington/Mitchell Parish-Irving Mills][B:written by Harold Arlen-Ted Koehler][utwór z filmu "World At Large"]
I'm Satisfied / Jive StompDuke Ellington & His Orchestra09.1933-11[3]Brunswick 6638[written by Duke Ellington/Mitchell Parish][vocal:Ivie Anderson]
In the Shade of the Old Apple Tree / Harlem SpeaksDuke Ellington & His Orchestra09.1933-13[2]Brunswick 6646[written by Egbert Van Alstyne/Harry Williams]
Daybreak Express / Dear Old SouthlandDuke Ellington & His Orchestra02.1934-20[1]Victor 24 501[written by Duke Ellington]
Cocktails for Two / Live and Love TonightDuke Ellington & His Orchestra05.1934-1[5][15]Victor 24 617[written by Arthur Johnson/Sam Coslow][utwór z filmu "Murder at The Vanites"]
Moonglow / SolitudeDuke Ellington & His Orchestra10.1934-2[7];B:2[16]Brunswick 6987[written by Will Hudson/Eddie DeLange][B:written by Duke Ellington/Eddie De Lange-Irving Mills]
Saddest Tale / Sump'n 'Bout RhythmDuke Ellington & His Orchestra11.1934-9[3]Brunswick 7310[written by Duke Ellington-Irving Mills][vocal:Duke Ellington]
Merry-Go-Round / Admiration StompDuke Ellington & His Orchestra06.1935-6[5]Brunswick 7440[written by Duke Ellington]
In a Sentimental Mood / Showboat ShuffleDuke Ellington & His Orchestra07.1935-14[3]Brunswick 7461[written by Duke Ellington/Manny Kurtz-Irving Mills]
Accent on Youth / Truckin'Duke Ellington & His Orchestra09.1935-6[7]Brunswick 7514[written by Vee Lawnhurst/Tot Seymour]
Cotton / MargieDuke Ellington & His Orchestra10.1935-4[6]Brunswick 7526[written by Rube Bloom/Ted Koehler][vocal:Ivie Anderson]
Isn't Love the Strangest Thing / (There Is) No Greater LoveDuke Ellington & His Orchestra03.1936-12[3]Brunswick 7625[written by J. Fred Coots/Benny Davis][vocal:Ivie Anderson]
Love Is Like a Cigarette / Kissin' My Baby GoodnightDuke Ellington & His Orchestra04.1936-8[10]Brunswick 7627[written by Walter Kent/Richard Jerome][vocal:Ivie Anderson]
Clarinet Lament (Barney's Concerto) / Echoes of Harlem (Cootie's Concerto)Duke Ellington & His Orchestra05.1936-12[3];B:19[1]Brunswick 7650[written by Duke Ellington-Barney Bigard][B:written by Duke Ellington]
Oh, Babe! Maybe Someday / Monopoly Swing [by Will Hudson Orchestra]Duke Ellington & His Orchestra06.1936-8[5]Brunswick 7667[written by Duke Ellington][vocal:Ivie Anderson]
Jazz Lips / Sloppy JoeDuke Ellington & His Orchestra06.1936-20[1]Bluebird 6396[written by Duke Ellington]
Yearning for Love / Trumpets in SpadesDuke Ellington & His Orchestra10.1936-16[1]Brunswick 7752[written by Duke Ellington/Mitchell Parish-Irving Mills]
The New East St. Louis Toodle-Oo / I've Got to Be a Rug CutterDuke Ellington & His Orchestra05.1937-16[2]Master 101[written by Duke Ellington-Bubber Miley]
There's a Lull in My Life / It's Swell of YouDuke Ellington & His Orchestra05.1937-12[2]Master 117[written by Harry Revel/Mack Gordon][vocal:Ivie Anderson][utwór z filmu "Wake up and live"]
Scattin' at the Kit Kat / The New Birmingham BreakdownDuke Ellington & His Orchestra06.1937-9[5]Master 123[written by Duke Ellington-Irving Mills]
Caravan / AzureDuke Ellington & His Orchestra07.1937-4[18];B:13[4]Master 131[written by Duke Ellington-Juan Tizol-Irving Mills][B:written by Duke Ellington/Irving Mills]
All God's Chillun Got Rhythm / Alabamy HomeDuke Ellington & His Orchestra07.1937-14[2]Master 137[written by Walter Jurmann-Bronislau Kaper/Gus Kahn][vocal:Ivie Anderson with Benny & The Chrinoline Choir][utwór z filmu "A day at the races"]
Harmony in Harlem / Black ButterflyDuke Ellington & His Orchestra02.1938-15[2]Brunswick 8044[written by Duke Ellington-Johnny Hodges-Irving Mills]
If You Were in My Place (What Would You Do?) / ScrounchDuke Ellington & His Orchestra03.1938-10[3]Brunswick 8093[written by Duke Ellington/Henry Nemo-Irving Mills][vocal:Ivie Anderson]
I Let a Song Go Out of My Heart / The Gal From Joe'sDuke Ellington & His Orchestra03.1938-1[3][19];B:20[1]Brunswick 8108[written by Duke Ellington/Henry Nemo-Irving Mills][B:written by Duke Ellington-Irving Mills]
Lambeth Walk / Prelude to a KissDuke Ellington & His Orchestra09.1938-7[7];B:18[2]Brunswick 8204[written by Noel Gay/Douglas Furber][B:written by Duke Ellington/Irving Gordon-Irving Mills]
You, You Darlin'Duke Ellington & His Orchestra05.1940-28[1]Victor 26537[written by M.K. Jerome-Jack Scholl][vocal:Herb Jeffries]
Ko-Ko / Conga BravaDuke Ellington & His Orchestra06.1940-25[1]Victor 26577[written by Duke Ellington]
At a Dixie Roadside Diner / My Greatest MistakeDuke Ellington & His Orchestra09.1940-27[1]Victor 26719[written by Edgar Leslie/Johnny Burke][vocal:Ivie Anderson]
Sepia Panorama (Night House) / Harlem Air ShaftDuke Ellington & His Orchestra11.1940-24[1]Victor 26731[written by Duke Ellington]
Flamingo / The Girl in My Dreams Tries to Look Like YouDuke Ellington & His Orchestra06.1941-11[4]Victor 27326[written by Theodor Grouya/Edmund Anderson][vocal:Herb Jeffries][#28 hit for Herb Alpert & Tijuana Brass in 1966]
Take the "A" Train / The Sidewalks of New YorkDuke Ellington & His Orchestra07.1941-11[7]Victor 27380[written by Billy Strayhorn]
I Got It Bad and That Ain't Good / Chocolate ShakeDuke Ellington & His Orchestra10.1941-13[3]Victor 27531[written by Duke Ellington/Paul Francis Webster][vocal:Ivie Anderson]
Hayfoot, Strawfoot/Sherman ShuffleDuke Ellington & His Orchestra11.1942--Victor 20-1505[written by Lenk, Drake, McGrane][10[1].R&B Chart]
Don't Get Around Much Anymore Duke Ellington & His Orchestra05.1943-8[14]Victor 26 610[written by Duke Ellington/Bob Russell][nagrany też w 1940r pod tytułem "Never no lament"][#57 hit for The Belmonts in 1961][1[3][25].R&B Chart]
Perdido / RaincheckDuke Ellington & His Orchestra05.1943-21[1]Victor 27880[written by Juan Tizol/Hans Jan Lengsfelder aka Harry Lenk-Ervin Drake]
Take the "A" Train Duke Ellington & His Orchestra07.1943-19[1]Victor 27380[utwór z filmu "Reveille with Beverly"]
Bojangles (A Portrait Of Bill Robinson) Duke Ellington & His Orchestra08.1943-19[1]Victor 26 644[written by Duke Ellington]
A Slip of the Lip (Can Sink a Ship) / Sentimental Lady (I Didn't Know About You)Duke Ellington & His Orchestra11.1943-19[1];B:19[1]Victor 1528[written by Mercer Ellington-Luther Henderson][vocal:Ray Nance][A:1[1][16].R&B Chart][B:1[1][18].R&B Chart]
Do Nothin' Till You Hear From MeDuke Ellington & His Orchestra01.1944-10[6]Victor 1547[written by Duke Ellington/Bob Russell][vocal:Al Hibbler][1[8][18].R&B Chart]
Main Stem / Johnny Come LatelyDuke Ellington & His Orchestra03.1944-23[1]Victor 1556[written by Duke Ellington][1[4][14].R&B Chart]
My Little Brown Book/SomeoneDuke Ellington & His Orchestra06.1944--Victor 20-1584[written by Duke Ellington][A:4[18].R&B Chart][B:7[7].R&B Chart]
I Don't Mind/What Am I Here For?Duke Ellington & His Orchestra12.1944--Victor 20-1598[written by Duke Ellington][9[3].R&B Chart]
I'm Beginning to See the Light / Don't You Know I Care (Or Don't You Care to Know)Duke Ellington & His Orchestra02.1945-6[12]Victor 1618[written by Duke Ellington-Johnny Hodges-Harry James/Don George][vocal:Joya Sherrill][A:4[8].R&B Chart][B:10[1].R&B Chart]
I Ain't Got Nothin' But The Blues / I Didn't Know About YouDuke Ellington And His Famous Orchestra03.1945--20-1623[written by Don George, Duke Ellington][vocal:Al Hibbler with Kay Davis][4[3].R&B Chart]
Come to Baby, Do! / Tell Ya What I'm Gonna DoDuke Ellington & His Orchestra02.1946-13[1]Victor 1748[written by Sidney Miller/Inez James][vocal:Joya Sherrill]
Don't Be So Mean To Baby ('Cause Baby's So Good To You)/It's Mad, Mad, Mad!Duke Ellington 11.1948--Columbia 38295[written by Lee, Barbour][vocal:Al Hibbler][15[1].R&B Chart]
Satin Doll / Without a SongDuke Ellington & His Orchestra06.1953-27[3]Capitol 2458[written by Duke Ellington-Billy Strayhorn/Johnny Mercer]
Boo-Dah / Give Me the RightDuke Ellington & His Orchestra11.1953-30[1]Capitol 2598[written by Billy Strayhorn]
Skin deepDuke Ellington & His Orchestra03.19547[4]-Columbia CL-933[written by Louis Bellson]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Ellington at NewportDuke Ellington & His Orchestra06.1957-14[1]Columbia 934-
The Nutcracker SuiteDuke Ellington & His Orchestra04.196111[2]-Columbia CL 1541-
Ellington '65Duke Ellington & His Orchestra10.1964-133[7]Reprise 6122-
The Duke at TanglewoodDuke Ellington/Boston Pops/Arthur Fiedler05.1966-145[3]RCA Victor 2857-
Francis A. & Edward K.Frank Sinatra & Duke Ellingtona02.1968-78[13]Reprise 1024-

Emilia

 Emilia Rydberg (ur. 5 stycznia 1978 w Sztokholmie, Szwecja) - szwedzka piosenkarka pochodzenia etiopskiego.
W wieku 18 lat podpisała swój pierwszy kontrakt muzyczny jako piosenkarka.
W 1998 zyskała rozgłos wydaniem singla "Big Big World", który stał się światowym hitem, granym w wielu rozgłośniach radiowych. Krążek rozszedł się w 4 milionach egzemplarzy.

 

Potem wydała jeszcze kilka singli. 6 grudnia 2006 ukazała się jej szwedzkojęzyczny singel "Var Minut", natomiast 11 kwietnia 2007 singel "En Sa*ng Om Kärleken" z jej wydanego 18 kwietnia trzeciego albumu "Sma* Ord Av Kärlek".
Największym autorytetem muzycznym Emilii Rydberg jest Tracy Chapman.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Big Big WorldEmilia11.19985[21]92[2]Universal 56 228[silver-UK][written by Emilia Rydberg,Günter "Yogi" Lauke][produced by Hurb,TNT,Günter "Yogi" Lauke]
Good SignEmilia05.199954[3]-Universal UMD 87206 [UK][written by Emilia Rydberg,Günter "Yogi" Lauke][produced by Hurb,Günter "Yogi" Lauke]

 

Jimmy Elledge

 Jimmy Elledge (ur. 8 stycznia 1943r, Nashville, Tennessee ) jest amerykańskim muzykiem country.
Elledge wysłał demo do Cheta Atkinsa, gdy miał 18 lat, w wyniku czego uzyskał kontrakt z RCA Victor. Jego pierwszym nagraniem dla wytwórni był utwór "Funny How Time Slips Away", który został napisany przez Willie Nelsona i wyprodukowany przez Atkinsa. Piosenka stała się hitem, osiągając # 22 na Billboard Hot 100 w 1961 roku, i sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy.

Nagrania Elledge rejestrowane póżniej dla Hickory Records w latach 60-tych, nie osiągnęły sukcesu pierwszego singla.

 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Funny How Time Slips Away / Hey Jimmy Joe John Jim JackJimmy Elledge11.1961-22[14]RCA Victor 7946[written by Willie Nelson][produced by Chet Atkins]

poniedziałek, 7 grudnia 2020

Electronica's

Electronica’s , w Holandii, De Electronica’s , to holenderski zespół instrumentalny składający się z dwóch muzyków Berta van Gageldonka i Marinusa Heerena.






W 1981 roku Electronica's wywołała sensację w Niemczech i niektórych częściach Europy tańcem Little Bird , lepiej znanym jako Ententanz .  Piosenka (w oryginalnej wersji De Vogeltjesdans ) została umieszczona w marcu 1981 roku od 51 tygodni na niemieckich listach przebojów, w tym 21 tygodni w pierwszej dziesiątce . Piosenkę skomponował Szwajcar Werner Thomas .


The Electronica's nagrali oryginalny utwór Harmonikas Tchip-Tchip , wydaną w 1973 roku, dzięki czemu stała się letnim hitem . Niedługo później duet odniósł mały hit w Niemczech z Dance Little Cat . Żadnych dalszych sukcesów na listach przebojów nie odniósł.

 

Single

Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel]
Komentarz
Dance birdie danceElectronica's06.198269[20]-Interfusion K 8254/--

801

801 był angielskim eksperymentalnym zespołem rockowym założonym w Londynie w 1976 roku na trzy koncerty na żywo przez Phila Manzanera (gitary, ex- Roxy Music , Quiet Sun ), Briana Eno (instrumenty klawiszowe, syntezatory, gitara, wokale i taśmy, ex-Roxy Music) , Billa MacCormicka (bas i wokal, ex Quiet Sun, Matching Mole ), Francisa Monkmana ( Fender Rhodes piano and clavinet, ex- Curved Air ), Simona Phillipsa (perkusja i generator rytmów) i Lloyda Watsona (gitara slide i wokal) .



W 1976 roku, kiedy Roxy Music tymczasowo się rozpadło, 801 (nazywany również The 801) zebrał się jako tymczasowy projekt i rozpoczął próby w Island Studios, Hammersmith, około trzy tygodnie przed ich pierwszym koncertem . Nazwa zespołu została zaczerpnięta z utworu Eno „The True Wheel”, który pojawił się na jego solowym albumie „ Taking Tiger Mountain ” z 1974 roku (według strategii) . Refren piosenki - „Jesteśmy 801, jesteśmy centralnym szybem” - podobno przyszedł do niego we śnie (chociaż zauważono również, że „Eight Naught One” akrostycznie przeliteruje jego imię).

801 wykonało trzy   wysoko cenione przez krytykę koncerty: w Norfolk, na Reading Festival i koncert finałowy w dniu 3 września w Londynie w Queen Elizabeth Hall . Ten ostatni koncert został zarejestrowany na żywo i wydany jako album 801 Live . Muzyka składała się z mniej lub bardziej zmutowanych fragmentów albumów Manzanery, Eno i Quiet Sun , a także pełnowymiarowej rearanżacji Lennona - „ Tomorrow Never Knows ” McCartneya i wyprawy   do hitu The Kinks z 1964r   „ You Really Got Me ”.

Wydana u szczytu punkrockowej rewolucji w Wielkiej Brytanii, płyta LP nie odniosła dużego sukcesu komercyjnego, ale dobrze się sprzedawała na całym świecie, szczególnie dlatego, że zyskała entuzjastyczne recenzje krytyków zarówno za doskonałe występy muzyków, jak i za przełomową jakość dźwięku.

Chociaż albumy na żywo były w tym czasie coraz bardziej wyrafinowane w swojej produkcji, dzięki pojawieniu się przenośnych wielościeżkowych rejestratorów i mobilnych studiów, większość z nich była utrudniona przez stosunkowo słabą jakość dźwięku. Aż do tego czasu standardową procedurą zarówno w przypadku miksowania  , jak i nagrywania na żywo było uchwycenie dźwięku wzmacnianych instrumentów, takich jak gitary, poprzez umieszczenie mikrofonów przed wzmacniaczami. Chociaż udało się uchwycić wiele znakomitych występów, wyniki były nadal znacznie gorsze od nagrań studyjnych, a nagrania na żywo często cierpiały z powodu szeregu problemów, takich jak zniekształcenia, szum, „przeciek” dźwięku między instrumentami, słaba separacja i uciążliwe dźwięki publiczności.

801 Live wyznaczył nowe standardy dla nagrań na żywo, ponieważ był to jeden z pierwszych albumów LP na żywo, w którym wszystkie wyjścia z mikrofonów wokalnych, wzmacniaczy gitarowych i innych instrumentów (z wyjątkiem perkusji) były podawane bezpośrednio na mobilne biurko mikserskie, a nie były nagrywane. przez mikrofony i / lub sygnały wyprowadzane z frontowego miksera PA. Ta tak zwana metoda „ Direct Injection ” (DI) była używana przez lata w studiu, ale był to jeden z pierwszych przypadków pomyślnego zastosowania tej metody do nagrywania albumu na żywo.

801 Live stał się znaczącym sukcesem kultowym w wielu krajach, zwłaszcza w Australii, gdzie był mocno promowany przez nową 24-godzinną stację rockową ABC Double Jay (2JJ), która została otwarta w styczniu 1975 roku. Chociaż stacja miała siedzibę w Sydney, mogła był szeroko słyszana w całej Nowej Południowej Walii i był przekazywany w całym kraju po północy za pośrednictwem krajowej sieci AM w ABC. Warto zauważyć, że 801 Live praktycznie nie było nadawane przez radio komercyjne, nie miało promującego go teledysku, a początkowo nie było nawet lokalnie wydane w Australii. Mimo to album stał się najlepiej sprzedającym się importowanym albumem roku w Australii w 1976 roku, a popyt na niego jako pozycji importowanej ostatecznie zmusił australijskich dystrybutorów do wydania go lokalnie.

W 1977 roku, mając nadzieję na wykorzystanie sukcesu 801 Live , zmieniony skład zespołu (obecnie oficjalnie nazywany „Phil Manzanera / 801”) nagrał i wydał Listen Now . To był album studyjny z dodatkowymi współpracującymi muzykami, w tym Timem Finnem z Split Enz , ale bez Lloyda Watsona.

Pod koniec 1977 roku 801 przekształciło się w kolejną grupę grającą na żywo wokół Manzanery i MacCormicka w celu promowania albumu Listen Now . Ich koncert na Uniwersytecie w Manchesterze został ostatecznie wydany jako album 801 Manchester w 1997 roku. 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus UK Wytwórnia
[Aus/N.Zel]
Komentarz
801 Live80112.197628[26]52[2]Island L 36 061/-[produced by 801]
Listen now80103.197891[4]-Polydor 2310 571/-[produced by Phil Manzanera]