Teddy Randazzo

 Alessandro Carmelo "Teddy" Randazzo (ur. 13 maja 1935r - zm. 21 listopada 2003r), amerykańskim  autorem tekstów , wokalistą, aranżerem i producentem , który skomponował takie utwory   jak " Goin' Out of My Head ", " It's Gonna Take a Miracle "," Pretty Blue Eyes " i " Hurt So Bad " w latach 60-tych.



Urodził się w Nowym Jorku . We wczesnych latach rock and rolla , Randazzo grał na akordeonie z grupą The Three Chuckles i wielokrotnie pojawiał się w The Ed Sullivan Show . Ich pierwszy przebój „Runaround” znalazł się w pierwszej dwudziestce w 1954 roku. W następnym roku został wokalistą grupy i zaśpiewał ich hity „Times Two, I Love You” i „And the Angels Sing”. Sukces płyt zwrócił na niego uwagę DJ-a Alana Freeda , który przedstawiłł go w filmie Rock, Rock, Rock . 

Jako artysta solowy miał trzy single, które znalazły się na liście Billboard Hot 100 : „Little Serenade” (nr 66) w 1958 r., „The Way of a Clown” (nr 44) w 1960 r. i „Big Wide World” (nr 51 ) w 1963 roku. Zagrał w rewiach rockowych Freeda, występując z takimi artystami jak Chuck Berry i LaVern Baker . Miał też role w takich filmach rockowych jak Hey, Let's Twist! , The Girl Can't Help It , Rock, Rock, Rock i Mister Rock and Roll w późnych latach pięćdziesiątych i wczesnych sześćdziesiątych.
 

Randazzo pisał ciąg wielkich hitów dla innych artystów z  partnerem, Bobby Weinsteinem ,  w tym „Pretty Blue Eyes”, w pierwszej dziesiątce trafienia dla Steve Lawrence w USA i Craiga Douglasa w Wielkiej Brytanii w 1959 roku. Napisał wiele piosenek dla Little Anthony and the Imperials , produkując i aranżując kilka albumów dla grupy w połowie lat 60-tych. Wśród przebojów znalazł się „ Goin 'Out of My Head ” [3] (1964, # 6 Pop, # 22 R&B), który został następnie nagrany przez wielu artystów, w tym Zombies ; „ Hurt So Bad ” (1965, # 10 Pop, # 3 R&B), który został nagrany cztery lata później przez Lettermen (nr 12 w 1969), a następnie Lindę Ronstadt, która zajęła 8 miejsce w 1980 roku; oraz 20 najpopularniejszych hitów Imperials, „ I'm On The Outside (Looking In) ” i „ Take Me Back ”. The Lettermen połączyli „Goin 'Out of My Head” z hitem Frankiego Valli „Can't Take My Eyes Off You” w składance, która osiągnęła 7 miejsce w 1968 roku. Randazzo napisał także „Yesterday Has Gone” Little Anthony and the Imperials nagrany przez brytyjski zespół Cupid's Inspiration w 1968 roku i wspiął się na 4. miejsce na brytyjskiej liście przebojów; piosenka została również nagrana w 1996 roku przez Marca Almonda i PJ Proby'ego .

Zaaranżował i wyprodukował dwa albumy dla MGM Records z dziewczęcym zespołem Royalettes z Baltimore , w tym przebój z Top 50 „It's Gonna Take A Miracle” z 1965 roku. Dał grupie potężne brzmienie produkcyjne z pełną orkiestrą (w porównaniu z rezerwowym instrumentarium Little Anthony), ale grupie nie udało się odnieść dużego sukcesu komercyjnego. Laura Nyro , współpracując z producentami soulowymi z Filadelfii, Kennym Gamble i Leonem Huffem , nagrała piosenkę na swój album Gonna Take a Miracle z 1971 roku , z wokalem w tle do albumu w wykonaniu Labelle .

Wiele melodii Randazzo stało się klasykami muzyki pop, nagranymi przez szereg gigantów branży, od Elli Fitzgerald po Franka Sinatrę. „Straciłem rachubę, ile jest wersji”, powiedział kiedyś Randazzo o „Goin 'Out Of My Head”. Obecnie znajduje się na liście 50 najczęściej nagrywanych piosenek ze sprzedażą ponad 100 milionów wykonawców, według danych Songwriters 'Hall Of Fame. Później dostarczył kilka piosenek na albumy nowojorskiej grupy soulowej The Manhattans , w okresie ich świetności w latach 70-tych, w tym hit z 1977 roku „It Feels So Good To Be Loved So Bad” (6. miejsce R&B, 66 pop) , „There's No Good In Goodbye” i „A Million to One”. Pisał również i produkował dla Stylistics .Albumy obejmują Fashionably Yours i Love Spell. W tym czasie Randazzo pisał piosenki ze swoją ówczesną dziewczyną Victorią Pike oraz autorami piosenek Rogerem Joyce'em i Sourenem Mozianem.

We wczesnych i połowie lat sześćdziesiątych Randazzo intensywnie koncertował ze swoim własnym zespołem, występując w Copacabana w Nowym Jorku, Hotelu Americana w San Juan i regularnie w Thunderbird Hotel w Las Vegas. W skład zespołu wchodzili znani muzycy Larry Taylor , Gerry McGee, Tommy Boyce , Bobby Hart , Vince Megna , Billy Lewis, Kenny Rankin , Bobby Vincent, Bobby Weinstein i Billy Barberis. Randazzo był szczególnie popularny na Hawajach, gdzie jego wczesne nagrania znajdowały się na szczycie lokalnych list przebojów.

Randazzo poślubił R. Shelly Kunewa z Hawajów i przez większość drugiej połowy swojego życia dzielił swój czas pomiędzy ich domem na wyspach i domem na Florydzie . Kontynuował pisanie i produkcję. Randazzo wyprodukował i zaaranżował album Keola & Kapono Beamer Honolulu City Lights dla wytwórni Paradise Records Toma Moffatta. Utwór tytułowy stał się hitem, a album stał się lokalnym klasykiem na Hawajach. W 2004 roku redaktorzy Honolulu Magazine poprosili panel weteranów lokalnego przemysłu nagraniowego o dokonanie oceny ich wyborów na najlepszy album hawajski wszechczasów. Honolulu City Lights zostało wybrane jako nr 1.

Randazzo zmarł w wieku 68 lat w swoim domu w Orlando na Florydzie. Przeżył 7 dzieci, w tym jego najstarszego syna Teddy Randazzo Jr. od matki Caroline Randazzo.
 

Randazzo i jego partner w pisaniu, Bobby Weinstein, zostali wprowadzeni do Songwriters Hall of Fame w 2007 roku, pięćdziesiąt lat po tym, jak po raz pierwszy zaczęli razem pisać piosenki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Little Serenade/Be My Kitten Little Chicken	Teddy Randazzo	07.1958	-	66[2]	Vik 0330	[written by Parsons, Turner, Ferrio, Amurri][produced by Herman Diaz, Jr.]
The Way Of A Clown/Cherie	Teddy Randazzo	04.1960	-	44[9]	ABC-Paramount 10088	[written by B. Mann, H. Greenfield][oparty na "Vesli La Giubba" z opery "I Pagliacci"]
Big Wide World/Be Sure My Love	Teddy Randazzo	01.1963	-	51[8]	Colpix 662	[written by Randazzo, Weinstein, Barberis][produced by Teddy Randazzo Productions]
Lost Without You/Less Than Tomorrow	Teddy Randazzo	09.1964	-	130[2]	DCP International DCP 1108	[written by Randazzo, Barberis][produced by Teddy Randazzo]

Kompozycje na listach przebojów

[with Cirino Colacrai,Clyde Otis & Brook Benton]
02/1959 Hurtin' Inside Brook Benton 78.US
10/1961 It's Just a House without You Brook Benton 45.US
 

[with Bob Weinstein]
11/1959 Pretty Blue Eyes Steve Lawrence 9.US
08/1964 I'm on the Outside (Looking In) Little Anthony & the Imperials 15.US
11/1964 Goin' Out of My Head Little Anthony & the Imperials 6.US
01/1965 Going Out of My Head Dodie West 39.UK
04/1965 Poor Boy The Royalettes 131.US
10/1965 Let Me Know When It's Over Esther Phillips 129.US
02/1966 You Bring Me Down The Royalettes 116.US
11/1969 Goin' Out of My Head Frank Sinatra 79.US
 

[with Billy Barberis]
11/1964 Lost without You Teddy Randazzo 130.US
01/1965 I'm Lost without You Billy Fury 16.UK
 

[with Billy Barberis & Bob Weinstein]
07/1962 A Miracle Frankie Avalon 75.US
01/1963 Big, Wide World Teddy Randazzo 51.US
12/1964 Have You Looked into Your Heart Jerry Vale 24.US
 

[with Bob Weinstein & Bobby Hart]
02/1965 Hurt So Bad Little Anthony & the Imperials 10.US
05/1969 Hurt So Bad The Lettermen 12.US
1978 First Impressions The Stylistics 22.R&B
04/1980 Hurt So Bad Linda Ronstadt 8.US

[solo]
06/1965 Take Me Back Little Anthony & the Imperials 16.US
02/1973 Salty Tears Mara Lynn Brown 118.US
1978 For Your Love, Love, Love Joe Simon 27.R&B

 

[with Bob Weinstein & Lou Stallman]
07/1965 It's Gonna Take a Miracle The Royalettes 41.US
07/1965 You Better Go Derek Martin 78.US
11/1965 I Want to Meet Him The Royalettes 72.US
02/1966 The Weekend Jack Jones 123.US
02/1966 The Week-End Steve Lawrence 131.US
03/1969 You'd Better Go Nancy Wilson 111.US
02/1972 It's Gonna Take a Miracle Laura Nyro 103.US
04/1982 It's Gonna Take a Miracle Deniece Williams 10.US

[with Bob Weinstein, Bobby Hart, Billy Meshell & Billy Barberi]
07/1965 Around the Corner The Duprees 91.US
 

[with Victoria Pike]
05/1966 Better Use Your Head Little Anthony & the Imperials 54.US
02/1968 I'm Hypnotized Little Anthony & the Imperials 98.US
06/1968 Yesterday Has Gone Cupid's Inspiration 4.UK
1969 Forget to Remember Frank Sinatra 79.US
01/1969 Rain in My Heart Frank Sinatra 62.US
06/1971 Love Song The Vogues 118.US
05/1972 A Million to One The Manhattans 114.US
12/1996 Yesterday Has Gone P.J. Proby and Marc Almond 58.UK
 

[with Larry Kusik, Ritchie Adams & Victoria Pike]
11/1966 It's Not the Same Little Anthony & the Imperials 92.US
 

[with Ritchie Adams, Victoria Pike]
03/1967 Don't Tie Me Down Little Anthony & the Imperials 123.US
 

 

[with Bob Weinstein , Bob Gaudio & Bob Crewe]
12/1967 Goin' Out of My Head / Can't Take My Eyes Off You The Lettermen 7.US
 

[with Roger Joyce, Victoria Pike]
03/1977 It Feels So Good to Be Loved So Bad The Manhattans 66.US

Ran-Dells

Niesamowity, histeryczny "Martian Hop" był jedynym wpisem Ran-Dells na listę Pop Top 40, który trafił na 16 miejsce, 28 września 1963 roku. Po dwóch kolejnych singlach które nie odniosły sukcesu,   opuścili muzyczny biznes.


Steven Rappaport, Robert Rappaport i John Spirt - trzej kuzyni to założycieleRan-Dells. Domem Stevena było Villas w stanie New Jersey, Robert i John mieszkali w Cape May w stanie New Jersey. Pomimo sześcioletniej różnicy wieku między Rappaportem a Spritem, wszyscy trzej uczęszczali na Brandeis University, gdzie dołączyli do Ran-Dells w 1962 roku. Zostali nazwani po pseudonimie disk jockey Stevena, Stevena Randle; Steven spędził kilka godzin jako DJ w college'u i postanowił wykorzystać tę nazwę.

Kuzyni wyprodukowali "Martian Hop", piosenkę o tańczących kosmitach za mniej niż 400 dolarów. Autor tekstu, Gerry Goffin był w studiu, kiedy zmasterowali płytę, tak jak on ,  zwrócił  na to uwagę Don Kirschner, który podpisał im kontrakt z wytwórnią Chairman. Z drugiej strony „Forgive Me Darling” był prostym, niewinnym popowym kawałkiem. Piosenka wystartowała, WABC miała ją w ciągłej rotacji; wywarł jeszcze większy wpływ za granicą, wspierając się na listach przebojów we Francji, Izraelu, Grecji i Niemczech Zachodnich; sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy na całym świecie. Była to najlepiej sprzedająca się płyta w historii   Chairman Records. Dzięki uprzejmości Stevena, który studiował muzykę elektroniczną, „Martian Hop” zapoczątkował użycie syntezatora  w muzyce pop.

Ran-Dells mieli krótki okres jako gwiazdy, pojawiając się na American Bandstand i koncertując z innymi artystami tworzącymi przeboje. Drugi singiel „Sound Of The Sun”/ „Come On and Love Me Too” z 1964 roku nikogo nie ekscytował, a rola Ran-Dells w Chairman przeszła do historii. Trzecie i jedyne inne znane wydawnictwo Ran-Dells, „Beyond the Stars”/„Wintertime”, ukazało się ukradkiem w 1964 roku w RSVP Records. W obliczu zbliżających się zajęć w college'u i dwóch nie sprzedających się płyt, kuzyni skoncentrowali się na edukacji i zostawili za sobą muzykę.

Robert Rappaport , wokalista "Martian ..." jest właścicielem hotelu w Key West na Florydzie, John Spirt jest artystą i mieszka w Filadelfii, a Steven jest prawnikiem, który broni praw seniorów w Kalifornii.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Martian Hop/Forgive Me Darling (I Have Lied)	Ran-Dells	08.1963	-	16[13]	Chairman 4403	[written by Spirt, Lawrence, Rappaport][produced by Steve Rappaport ][27[2].R&B Chart]

Ramrods

The Ramrods to amerykańska instrumentalna grupa popowa późnych lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, która miała hit w 1961 roku swoją wersją piosenki „ (Ghost) Riders in the Sky ”.


Grupa została założona w Connecticut w 1956 roku przez Claire Lane (z domu Claire Litke) i jej brata Richa Litke. Claire grała na perkusji, śpiewała i aranżowała piosenki; Rich grał na saksofonie. Dodali Vinny Lee na gitarze prowadzącej i Gene Moore na drugiej gitarze. Pod koniec 1960 roku nagrali swoją instrumentalną aranżację „(Ghost) Riders in the Sky”, utworu napisanego przez Stana Jonesa, który był wielkim hitem w 1949 roku   Vaughna Monroe . Wersja Ramrods zawierała niesamowite i sugestywne dograne krzyki, gwizdy i wołania bydła i została nagrana w Amy Records , filii Bell Records w Nowym Jorku .Płyta została uznana przez magazyn Cash Box za „Pick of the Week” i osiągnęła 30 miejsce na liście przebojów Billboard na początku 1961 roku.  Wydana przez londyńską wytwórnię, osiągnęła również 8. miejsce na brytyjskiej liście przebojów . 

Kontynuacja, „Loch Lomond Rock”, rozbudzona wersja tradycyjnej szkockiej melodii, z solówką na dudach , nie odniosła sukcesu, podobnie jak dwa późniejsze single w wytwórni Amy.

Gene Moore opuścił grupę na początku lat 60-tych i został zastąpiony przez Russa Cooka (urodzonego jako Russ Mumma) na basie. Vinny Lee później zmarł i został zastąpiony przez Berniego Moore'a (nie spokrewnionego z Gene Moore), którego z kolei później zastąpił George Sheck, a Cook przejął gitarę prowadzącą. Claire Lane opuściła grupę pod koniec lat 60-tych, aby rozpocząć karierę solową, a pozostali Ramrods stali się Russ Cook Combo, zanim rozpadli się na początku lat 70-tych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Ghost) Riders In The Sky/Zig Zag	Ramrods	01.1961	8[12]	30[9]	Amy 813	[written by Stan Jones]

Ram Jam Big Band

Założona w Melbourne w 1966 roku przez Russella Smitha i Terry'ego Villisa jako wyrafinowany zespół jazzowo-popowy. . Zespół miał wielu fanów, którzy pojawili się w programach telewizyjnych, takich jak Uptight. Zespół wydał trzy single i EP-kę w wytwórni Spin, przy czym „Sunshine And I Feel Fine” okazał się największym sukcesem i znalazł się w Top 40. 

Wielu znanych muzyków przeszło przez jego szeregi, ponieważ zespół był nękany wieloma zmianami w składzie. . W 1969 roku stali się niesamowicie popularni na całej scenie muzyki rockowej w czasie, gdy większość grup składała się z małych combo z tradycyjnymi gitarami, basem, perkusją i być może klawiszowcem. Dodanie sekcji dętej w grupie nadało im zarówno wyjątkową tożsamość, jak i pełne brzmienie, które większość innych grup mogła uzyskać tylko na nagraniach studyjnych, gdy muzycy studyjni pojawili się, aby pomóc wypełnić brzmienie. 

Członkowie grupy:

Ian McPherson (keyboards), John Ellis (sax), Ray Evans (drums), Joe Gorski (bass),
Russell Smith (vocals/trumpet), Terry Villis (guitar), Peter Knapp (bass), Ian Clyne (keyboards),
Gary Young (drums), Mike Edwards (sax, flute), Stan Harris (drums), Don Wright (sax/flute),
Peter McCormack (drums), Chris McClure (trumpet/vocals/guitar), Laurie Byrne,
Lance Dixon (keyboards).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
My Girl/I Didn't Know	Ram Jam Big Band	09.1967	64[12]	-	Spin EK-1941/-	[written by Robinson, White]
Sunshine And I Feel Fine/Rainy Sunday	Ram Jam Big Band	02.1968	34[11]	-	Spin EK-2125/-	[written by Clyne]
I Can't Let Go Of This Feelin'/Funny How Time Slips Away	Ram Jam Big Band	05.1968	61[4]	-	Spin EK-2276/-	[written by Clyne, Aulton]

Marvin Rainwater

Marvin Karlton Rainwater (ur. 2 lipca 1925 w Wichita, zm. 17 września 2013 w Minneapolis)- amerykański piosenkarz country.  

W obecnym klimacie poprawności politycznej zdumiewające jest, że zaledwie kilka dekad temu piosenkarz country z korzeniami ćwierćczerokezkimi, Marvin Rainwater , bezwstydnie wymieniłby swój indiański rodowód, by zyskać sławę w obiegu muzyki country. Ale wsparcie tej śmiesznej farsy było bardzo solidną muzyką artysty, który potrafił pracować i tworzyć w wielu stylach. Niewielu artystów zajmujących się muzyką country kiedykolwiek tworzyło muzykę tak dziwaczną i po prostu dziwną, jak Marvin Rainwater . Jego nagrana kanonada - z jego mocnym, dudniącym barytonem - pokazała, że ​​jest równie biegły w zachodnich balladach, jak i popowych uyworach z zapierającymi dech w piersiach wyprawami do rockabilly.

Urodził się jako Marvin Percy Rainwater w 1925 roku. Po pobycie w marynarce wojennej podczas II wojny światowej, służąc jako pomocnik farmaceuty, w pełnym wymiarze godzin zajął się muzyką. Początkowo był klasycznie wyszkolonym pianistą, ale po wypadku, w którym usunięto mu część prawego kciuka, zwrócił się ku muzyce country i wkrótce nauczył się grać na gitarze na tyle sprawnie, aby akompaniować swojemu śpiewowi i komponować na niej piosenki. Po zapuszczeniu korzeni w pobliskiej Wirginii, Rainwater szybko stał się stałym elementem sceny muzycznej w Waszyngtonie, DC, area honky tonk, tworząc swój pierwszy zespół z młodym Royem Clarkiem na gitarze prowadzącej, a on sam ubrany w kurtkę z kożucha i indiańską opaskę na głowę. Jego pierwsze nagrania były objęte patronatem Billa McCalla z 4-Star Records. Wyobrażając sobie siebie jako najpierw autora piosenek, a następnie wykonawcę, Rainwater został połączony przez McCalla z Benem Adlemanem, autorem tekstów z małym studiem. Rainwater nagrał kilka  piosenek, które miały zostać przekazane innym artystom w związku z obawami wydawniczymi Adlemana i McCalla, tylko po to, by zobaczyć dema słabo dograne i wydane u szczytu jego późniejszej sławy na niezliczonych wydawnictwach budżetowych, takich jak Crown i inne.

Ale McCall wziął również trzy utwory z innych sesji („I Gotta Go Get My Baby”, „Hearts 'Hall of Fame” i „Albino Stallion”) i kazał wytłoczyć niestandardowy promocyjny singiel, a następnie natychmiast sprzedał go Coral Records. Nagranie „I Gotta Go Get My Baby” Rainwater zostało szybko przekazane Teresie Brewer , która nagrała i odniosła z nim sukces na rynku pop. Ale tym, co pchnęło Rainwatear po drabinie show-biznesu, był udany występ telewizyjny w programie Arthur Godfrey's Talent Scouts, odpowiedniku Star Search z początku lat pięćdziesiątych. Godfrey miał również najwyżej oceniany poranny program, a po jego zwycięstwie Rainwater pojawiał się w nim często, docierając po raz pierwszy do ogólnopolskiej publiczności.  Pod koniec 1955 roku był członkiem pełnoetatowym Red Foley'a  Ozark Jubilee telewizyjnego i koncertowego show, będą przeniesionego do Springfield, MO. 

Wkrótce po podpisaniu kontraktu z Foley'em , Rainwater zaczął nagrywać dla MGM Records, jego najdłużej działającej wytwórni. Nagrania są tak różnorodnym podejściem do nagrywania komercyjnego, jak możesz sobie wyobrazić. Uroczyste recytacje Americana („Pink Eyed Stallion”) towarzyszyły nowatorskiej   „Tennessee Hound Dog Yodel”, która była po stronie B . Nagle na swojej następnej sesji nagraniowej w marcu 1956, Rainwater ponownie wrzucił bieg, decydując się rzucić swój los wraz z pojawiającym się rockabilly. Rezultatem był dwustronny podmuch tonalnego chaosu, łączący wymykające się spod kontroli „Hot and Cold” z nieco mniej szalonym „Mr. Blues”. Chociaż obie strony podniosły wystarczający hałas, kosztowało go to dużo czasu wśród fanów country, członkowie jego fanklubu byli zdezorientowani, że ten były folkowy ballader nagle stał się apostołem big beatu.

Ale rockabilly był sposobem dla artystów country na osiągnięcie sławy pop, a dzięki pierwszym udanym próbom odwołania się do crossovera, Rainwater nie musiał długo czekać, aby znaleźć swoją piosenkę. Ten utwór to „Gonna Find Me a Bluebird”, który zajął trzecie miejsce na listach przebojów country, jednocześnie wspinając się na 18 miejsce na listach przebojów muzyki pop. Nagle zarażony sukcesem Rainwater opuścił Ozark Jubilee i przeniósł swoją bazę operacyjną do Nowego Jorku, gotowy na podbój świata. Ale kontynuacje „Gonna Find Me a Bluebird” były tak różnorodne i dziwaczne, jak jego wcześniejsze przeboje (jeden zawierał duet z Connie Francis).  W 1961 roku, kiedy   dni na listach przebojów miał już za sobą, Rainwater pojawił się na kilku sesjach nagraniowych z głosem tak wypalonym po koncertach, że był nie do zarejestrowania. Jego ostatnie sesje w MGM nie tylko pozostały niewydane, ale większość z nich wydaje się być zagubiona lub zniszczona. 

Po dziewięciomiesięcznej przerwie podpisał kontrakt z Warwick Records oraz z Link Wrayem & Raymen , którzy go wspierali , i wydał parę singli, które były tak dobre, jak wszystko, co nagrał w czasach swojej świetności. Ale rynek zarówno popu, jak i kraju bardzo się zmienił od 1957 roku. Idąc za tym jeszcze raz, Rainwater i nowy partner Bill Guess zbudowali studio w Chicago i założyli Brave Records, poświęcając wyłącznie swój katalog nowym piosenkom piosenkarza. Oprócz krótkiego pobytu u United Artists w 1964 roku i jednorazowej sesji dla Warner Brothers w 1969 roku, single Brave dokumentują Rainwatera ostatnie komercyjne nagrania. 

Od lat 70-tych - poza okazjonalnym pojawieniem się na europejskim revivalu rockabilly - Rainwater mieszka w przyczepie mieszkalnej w północnej Minnesocie na niezagospodarowanym obszarze lądu, spędzając większość czasu na rozmyślaniach nad tym, co mogło być. Może nie stał się wielkim nazwiskiem, ale pozostawił po sobie wiele numerów, które pokazały prawdziwą muzyczną głębię i oryginalność. I to się musi liczyć.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gonna Find Me A Bluebird/So You Think You've Got Troubles	Marvin Rainwater	03.1957	-	18[22]	MGM 12412	[written by Marvin Rainwater][3[28].Country Chart]
The Majesty Of Love/You, My Darlin' You	Marvin Rainwater And Connie Francis	10.1957	-	93[1]	MGM 12555	[written by Ben Raleigh, Wolf][produced by H. Meyerson]
Whole Lotta Woman/Baby, Don't Go	Marvin Rainwater	03.1958	1[3][15]	60[2]	MGM 12609	[written by Marvin Rainwater][produced by Jim Vienneau][15[3].Country Chart]
I Dig You Baby/Moanin' The Blues	Marvin Rainwater	06.1958	-	19[7]	MGM 980 [UK]	[written by Stevenson,Marvin Rainwater]
Nothin' Needs Nothin' (Like I Need You)/(There's Always) A Need For Love	Marvin Rainwater	09.1958	-	-	MGM 12701	[written by Schroeder, DeMetruis][11[1].Country Chart]
Half-Breed/A Song Of New Love	Marvin Rainwater	07.1959	-	66[7]	MGM 12803	[written by Loudermilk][16[6].Country Chart]
I Can't Forget/Boo Hoo	Marvin Rainwater	09.1961	-	119[1]	Warwick 666	[written by Marvin Rainwater]

Raindrops

The Raindrops to amerykański duet muzyki pop . Został założony przez autorów piosenek Ellie Greenwich i Jeffa Barry'ego i istniał od 1963 do 1965 roku. Duet odniósł kilka sukcesów na amerykańskich listach przebojów.



Ellie Greenwich i Jeff Barry poznali się w przedszkolu poprzez swoich krewnych rodziców. Oboje odkryli swoje zainteresowanie muzyką w młodym wieku, Barry napisał swoją pierwszą piosenkę w wieku ośmiu lat, podczas gdy Greenwich zaczęła pisać w gimnazjum . W 1959 roku Barry został zawodowym autorem tekstów w nowojorskim wydawnictwie EB Marks Publishers. Tam napisał swój pierwszy udany tytuł Tell Laura I Love Her . On i Greenwich spotkali się w Święto Dziękczynienia w 1959 roku, po tym jak wcześniej rozeszli się.Znowu imprezują i chociaż Barry był żonaty, oboje zaczęli się spotykać. Po tym, jak małżeństwo Barry'ego zakończyło się rozwodem pod koniec 1960 roku, upublicznili swój związek i zaczęli współpracować zawodowo. W końcu pobrali się 28 października 1963 roku.

Jeszcze przed ślubem wydali swój pierwszy wspólny album „The Raindrops”, który został wydany w marcu 1963 roku przez nowojorską wytwórnię Jubilee Records . Na stronie A singla pojawił się tytuł What a Guy został napisany przez obojga . Ten miesiąc później dotarł do Hot 100 magazynu muzycznego Billbord , gdzie ostatecznie doszedł do 41 miejsca. Ponadto na listach przebojów r&b znalazł się na 25. miejscu. The Raindrops otrzymali najlepszą ocenę Hot 100 dzięki tytułowi ich drugiego singla The Kind of Boy You Can't Forget który awansował na 17 miejsce. Ta piosenka, podobnie jak następne nagrania, została ponownie napisana wspólnie przez Greenwich i Barry'ego.

 Do 1965 roku Raindrops zdołali w sumie umieścić   w Hot 100 pięć hitów, ich największym sukcesem R&B, jaki odnieśli z piosenką Book of Love , która zajęła 13. miejsce w tej kategorii. W listopadzie 1963 roku Jubilee wydał album muzyczny z Raindrops, na którym zaśpiewali napisany przez siebie tytuł Da Doo Ron Ron , który kilka miesięcy wcześniej sprzedał się w milionowym nakładzie w wykonaniu Crystals .

Oprócz produkcji płytowych, Greenwich i Barry nadal odnosili sukcesy jako kompozytorzy. W 1963 roku napisali tytuł Do Wah Diddy Diddy , który stał się światowym hitem w wersji brytyjskiej grupy Manfred Mann . Piosenka Leader of the Pack , którą napisali dla Shangri-Las , również stała się hitem numer jeden w USA w 1964 roku.

W 1965 roku Greenwich i Barry rozwiedli się i zakończyli karierę nagraniową piątym singlem. Niemniej jednak, nadal wspólnie pisali piosenki, nawet jeśli nie tak intensywnie jak wcześniej. Napisali więcej hitów w Hot 100 dla Shangri-Las, a także dla Drifters . Później utworzyli zespół autorów z Philem Spectorem, który stworzył 10 najpopularniejszych hitów Baby I Love You   Andy  Kima i Take Me Home Tonight   Eddie Money'a . W 1991 roku zostali wprowadzeni  do Songwriters Hall of Fame . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What A Guy/It's So Wonderful	Raindrops	04.1963	-	41[8]	Jubilee 5444	[written by Ellie Greenwich, Jeff Barry][produced by Ellie Greenwich, Jeff Barry][25[2].R&B Chart]
The Kind Of Boy You Can't Forget/Even Though You Can't Dance	Raindrops	08.1963	-	17[11]	Jubilee 5455	[written by Ellie Greenwich, Jeff Barry][produced by Ellie Greenwich, Jeff Barry][27[3].R&B Chart]
That Boy John/Hanky Panky	Raindrops	11.1963	-	64[8]	Jubilee 5466	[written by Ellie Greenwich, Jeff Barry][produced by Jeff Barry]
Book Of Love/I Won't Cry	Raindrops	03.1964	-	62[7]	Jubilee 5469	[written by Davis, Malone, Patrick][produced by Ellie Barry, Jeff Barry][13[8].R&B Chart]
Let's Go Together/You Got What I Like	Raindrops	05.1964	-	109[5]	Jubilee 5475	[written by Ellie Greenwich, Jeff Barry][produced by Ellie Greenwich, Jeff Barry]
One More Tear/Another Boy Like Mine	Raindrops	09.1964	-	97[1]	Jubilee 5487	[written by Ellie Greenwich, Jeff Barry][produced by Ellie Greenwich, Jeff Barry]

Oscar Rabin

 Oscar Rabin (ur. 26 kwietnia 1899r - zm. 20 czerwca 1958r) był urodzonym na Lotwie -angielskim liderem bigbandu i muzykiem . Był dyrektorem muzycznym  własnego big bandu .
Rabin urodził się w Rydze w rodzinie pochodzenia żydowskiego i jako dziecko przybył do Londynu w Anglii. Niewidomy nauczyciel muzyki i skrzypek uczył Rabina muzyki w zamian za opiekę jako przewodnika. W wieku 15 lat został zawodowym muzykiem, następnie pracował w orkiestrach teatralnych i uczęszczał do Guildhall School of Music .


Jego karierę przerwała służba podczas I wojny światowej , po czym w 1922 roku założył zespół z Harrym Davisem . Założył zespół Oscar Rabin Band  , ale nie był liderem na scenie, ponieważ wolał grać na saksofonie basowym .

Zmarł w Londynie w wieku 59 lat. Jego wnuczka Rachel Rabin również jest muzykiem.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
You Can't Be True Dear/ When You're In Love	Oscar Rabin	11.1948	2[21]	-	Parlophone A 7712/-	[written by Cotton, Griffin]

Hondells

 Efemeryczna grupa, której w 1964 r. udało się wejść do pierwszej dziesiątki amerykańskich przebojów piosenką „Little Honda”. Rzeczywistym twórcą płyty był Gary Usher, producent i przyjaciel Briana Wilsona, lidera zespołu The Beach Boys. Wyspecjalizował się on w utrzymanych w modnym brzmieniu surfa tematach, które nagrywał na płyty wraz ze stałym składem instrumentalistów i piosenkarzy. Tak powstałe single firmowały różne grupy, o wymyślonych na poczekaniu nazwach. The Hondells byli jedną z takich kreacji. Podczas jednodniowej sesji Usher i spółka nagrali kompozycję Briana Wilsona sławiącą zalety motocykli Honda. 

Singel wydany przez Mercury Records trafił na dziewiąte miejsce amerykańskiej listy bestsellerów. Wytwórnia poprosiła Ushera o zaprezentowanie prawdziwych Hondells, którzy mogliby występować w trasach. Jako lidera producent zatrudnił Ritchiego Burnsa, uczestniczącego w nagraniu wokalistę, który pracował wówczas na całym etacie w bankowości. Na okładce płyty są umieszczeni w rolach pozostałych członków grupy jego prywatni znajomi nie mający nic wspólnego z nagraniem. Pomimo to „grupa” The Hondells kontynuowała nagrania, pojawiała się w telewizyjnych programach, a nawet wystąpiła w kilku filmach typu „prywatka na plaży”, z których największym wzięciem nastolatków cieszył się „Beach Blanket Bingo”. 

Z późniejszych singli na listy przebojów trafiły tylko dwa: „My Buddy Seat” na przełomie 1964 i 1965 r. i kompozycja The Lovin’ Spoonful „Younger Girl” w 1966 r. Po tym drugim - dotychczasowi figuranci zaczęli grać i śpiewać naprawdę, czego owocem był temat Boba Linda „Cheryl’s Going Home” (w Anglii lansowany bez powodzenia przez Adama Faitha ). Kolejne, nagrywane dla wytwórni Columbia i Amos single przechodziły bez echa, z dwóch albumów zespołu tylko pierwszy znalazł się na bestsellerowych listach.. Grupa, a wraz z nią jej nazwa, przetrwały do 1970 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Little Honda/Hot Rod High	Hondells	09.1964	-	9[12]	Mercury 72324	[written by Brian Wilson,Mike Love][produced by Gary Usher,Nick Venet]
My Buddy Seat/You're Gonna' Ride With Me	Hondells	12.1964	-	87[4]	Mercury 72366	[written by Brian Wilson,Mike Love][produced by Gary Usher]
Younger Girl/All American Girl	Hondells	05.1966	-	52[9]	Mercury 72563	[written by J. Sebastian][produced by Gary Usher,Nick Venet]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Go Little Honda	Hondells	11.1964	-	119[4]	Mercury 60 940	-

Bob Hope

 Bob Hope urodził się w Londynie (Anglia, Wielka Brytania) jako Leslie Townes. W 1907 roku wraz z rodzicami przeprowadził się do USA. Karierę rozpoczął jako komediant i tancerz wodewilowy. Przez wiele lat Hope współpracował z Bingiem Crosby i Dorothy Lamour, co zaowocowało wieloma chwytliwymi komediami. Hope przez wiele lat pracował również jako radiowiec, a od 1950 roku regularnie pojawiał się w telewizji zarówno jako gość, jak i gospodarz prowadzący programy rozrywkowe.

W ciągu trwającej ponad siedem dekad karierze występował w pięciu mediach: wodewilu, radiu, na scenie, w kinie i telewizji. Był jedną z największych gwiazd w historii Hollywood, a na pewno znajduje się w gronie kilku najwybitniejszych komików. Zagrał w prawie siedemdziesięciu filmach, po raz ostatni w 1986 roku w telewizyjnym "Morderstwie doskonałym". Jest laureatem pięciu honorowych Oscarów. Ceremonię Amerykańskiej Akademii Filmowej prowadził aż siedemnaście razy, dzięki czemu aktor jest rekordzistą jeśli chodzi o pełnienie funkcji "prowadzącego". Legendarny artysta, Bob Hop zmarł w 2003 roku na zapalenie płuc. Miał 100 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Two Sleepy People/Thanks For The Memory	Bob Hope And Shirley Ross	01.1939	-	15[2]	Decca 2219	[written by Hoagy Carmichael, Frank Loesser][piosenka z filmu "Thanks For The Memory"]
Road To Morocco/Put It There, Pal	Bing Crosby And Bob Hope	11.1945	-	21[1]	Decca 40 000	[written by Jimmy Van Heusen, Johnny Burke]
Blind Date/Home Cookin'	Margaret Whiting And Bob Hope	06.1950	-	16[4]	Capitol 1042	[written by Sid Robin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
America is 200 Years Old...and There's Still Hope!	Bob Hope	07.1976	-	175[4]	Capitol 11538	-

Mary Hopkin

 Ur. 3.05.1950 r. w Pontardawe w hrabstwie Glamorgan, Walia. Pierwsze sukcesy odniosła jeszcze w szkole. Z miejscowym folkrockowym zespołem dokonała kilku nagrań w języku walijskim, dzięki którym wystąpiła w telewizyjnym, lansującym młode talenty programie "Opportunity Knocks".
Zafascynowana jej występem popularna modelka Twiggy, zarekomendowała Hopkin Paulowi Mc Cartneyowi poszukującemu nowych głosów dla założonej wówczas wytwórni Apple. 

Na singlowy debiut wybrano tradycyjny temat "Those Were The Days" spopularyzowany w Anglii przez Gene'a Raskina z grupy The Limelighters (była to adaptacja rosyjskiego romansu Aleksandra Wertyńskiego, którego autorstwo przypisał sobie... Gene Raskin ). Nastrojowa, melancholijna interpretacja i zręczna aranżacja McCartneya sprawiły, że nagranie weszło zasłużenie na czoło brytyjskich i amerykańskich list przebojów w 1968 r.
 

Kolejny singel, "Goodbye", znalazł się w 1969 r. na drugim miejscu brytyjskiej Top 20, jednak nagrany równocześnie pierwszy album, Post Card, nie zaprezentował w pełni wokalnych możliwości piosenkarki.
Udanym wersjom kompozycji Donovana: "Happiness Runs" i "Lord Of The Reedy River", towarzyszył materiał dość przypadkowy. Rok 1970 byłjednak pomyślny dla Mary Hopkin. Nagrana pod kierownictwem Mickiego Mosta piosenka "Temma Harbour" znalazła się w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii, a "Knock, Knock, Who's There?" przyniosła wykonawczyni drugie miejsce na festiwalu Eurowizji (tuż za "All Kinds Of Everything" reprezentującej Irlandię piosenkarki Dany ).
 

Utwór "Think About Your Children", autorstwa podopiecznych Mosta z grupy The Hot Chocolate, miał być ostatnim bestsellerowym nagraniem Mary. Własne nagrania traktowała coraz bardziej sceptycznie, mimo że drugi album, Earth Song/Ocean Song, zaprezentował jej talent o wiele lepiej niż pierwszy, w czym niemały udział mieli wspomagający piosenkarkę Ralph Me Tell i Danny Thompson. Płyta ukazała się już po wygaśnięciu kontraktu Hopkin z firmą Apple.
 

Poślubiwszy producenta Tony'ego Viscontiego, artystka zaprzestała na pewien czas działalności muzycznej. Powróciła w 1972 r. piosenką "Mary Had A Baby", a w 1976 r. jej singel "If You Love Me" zyskał umiarkowaną popularność. Po występach w roli wokalistki studyjnej (m.in. w "Sound And Vision" Davida Bowiego) założyła wraz z Mike'm Hurstem (poprzednio The Springfields) i Mike'm D'Albuquerque (eks-Electric Light Orchestra) efemeryczną grupę Sundance.
 

W 1983 r. Hopkin pojawiła się w zespole Oasis, w skład którego wchodzili też Peter Skellern i Julian Lloyd Webber. Zdrowotne problemy piosenkarki przyczyniły się do przedwczesnego rozwiązania formacji, której album zdołał wcześniej wejść do brytyjskiej Top 30. W 1988 r. wystąpiła na płycie nagranej z inicjatywy i pod pieczą George'a Martina "Under The Milkwood", (z adaptacją sztuki radiowej z 1953 r. wybitnego walijskiego poety, Dylana Thomasa, znanej pod polskim tytułem "Pod mlecznym lasem" ). W połowie 1991 r. powróciła do muzycznego biznesu albumem Spirit, jednak do dziś kojarzy się głównie ze swym bestsellerowym płytowym debiutem. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Those were the days/Turn,turn,turn	Mary Hopkin	09.1968	1[6][21]	2[14]	Apple APPLE 2/Apple 1801	[gold][silver-UK][written by Gene Raskin][produced by Paul McCartney][original by Alexander Wertyński 1920r][platinium-UK][1[6].Adult Contemporary Chart]
Goodbye/Sparrow	Mary Hopkin	04.1969	2[14]	13[9]	Apple APPLE 10/Apple 1806	[written by Lennon-McCartney][produced by Paul McCartney]
Temma harbour/Lontano dagli occhi	Mary Hopkin	01.1970	6[11]	39[8]	Apple APPLE 22/Apple 1816	[written by Philamore Lincoln][produced by Mickie Most]
Knock ,knock who' s there/ I'm Going To Fall In Love Again US side B:International	Mary Hopkin	03.1970	2[14]	92[4][12.72]	Apple APPLE 26/Apple 1855	[written by John Carter/Geoff Stevens][produced by Mickie Most][2 miejsce Festiwal Eurowizji 1970r]
Que sera sera [Whatever will be will be]/The Fields Of St. Etienne	Mary Hopkin	07.1970	-	77[5]	-/Apple 1823	[written by Jay Livingston, Ray Evans][produced by Mickie Most][piosenka z filmu "The man who knew too much" z 1956r]
Think about your children/Heritage	Mary Hopkin	10.1970	19[7]	87[4]	Apple APPLE 30/Apple 1825	[written by Errol Brown,Tony Wilson,Margaret Wilson][produced by Mickie Most]
Think about your children [reissue]	Mary Hopkin	01.1971	46[2]	-	-	[written by Errol Brown,Tony Wilson,Margaret Wilson][produced by Mickie Most]
Let my name be sorrow/Kew gardens	Mary Hopkin	07.1971	46[1]	-	Apple APPLE 34/-	[written by Bernard Estardy,Martine Habib][produced by Tony Visconti]
Water,paper & clay/Streets of London	Mary Hopkin	01.1972	-	113[1]	Apple APPLE 39/Apple 1843	[written by Reina Sutcliffe, Mike Sutcliffe][produced by Tony Visconti]
If you love me [I won't care]/Tell me now	Mary Hopkin	03.1976	32[4]	-	Good Earth GD 2	[oryginalnie nagrana przez Edith Piaf]

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [UK]

Komentarz

Postcard

Mary Hopkin

03.1969

3[9]

28[20]

Apple SAPCOR 5

Inne LP.

Earth song ocean song

Mary Hopkin

.1970

-

-

Apple SAPCOR 21

Those were the days

Mary Hopkin

.1970

-

-

Apple SAPCOR 23

Lena Horne

 Lena Calhoun Horne (ur. 30 czerwca 1917r w na Brooklynie, zm. 9 maja 2010r na Manhattanie - amerykańska śpiewaczka, aktorka filmowa.


Występowała głównie z muzykami jazzowymi (m.in. Duke Ellingtonem), jednak mimo poruszania się w repertuarze jazzowym nie improwizowała. Była pierwszą Afroamerykanką, która podpisała w Hollywood długoletni kontrakt filmowy (debiutowała w 1943 rolą w Stormy Weather). Zmarła po ciężkiej chorobie 9 maja 2010 w wieku 92 lat.

Kiedy była małym dzieckiem jej rodzice rozwiedli się. Matka postanowiła zająć się aktorstwem i zostawiła córkę na wychowanie dziadkom. Kiedy Lena miała 14 lat rzuciła szkołę i zaczęła pracować. Na początku w teatrze, a potem jako tancerka i piosenkarka w słynnym Cotton Club w Harlemie. Pewnego dnia została zauważona przez odpowiednie osoby z branży filmowej i zaproponowano jej pracę aktorki. Wcześniej pojawiła się w kilku sztukach na Broadway'u. 

Zadebiutowała w wieku 21 lat w obrazie "The Duke Is Tops". Jednak przez kolejne 4 lata nie zaproponowano jej żadnej roli w filmie. W 1942 roku zagrała piosenkarkę w nocnym klubie w filmie "Panama Hattie". Podpisała wówczas swój pierwszy kontrakt z wytwórnią MGM i dostawała kolejne propozycje filmowe. W 1943 roku wytwórnia Fox "wypożyczyła" ją do roli w musicalu "Stormy Weather", który otrzymał doskonałe recenzje i był hitem kinowym. Piosenka, którą Lena w nim wykonywała również stała się wielkim przebojem. W tym samym roku zagrała jeszcze w produkcji "Chata w niebie" i była to jej ulubiona rola. 

Przez kolejne lata nadal grała, ale bez większego powodzenia. Po roli w obrazie "Spotkajmy się w Las Vegas" z 1956 roku porzuciła filmowy ekran na rzecz teatru. Powróciła tylko na moment do roli w "Śmierci rewolwerowca" z 1969 roku. Po raz ostatni pojawiła się na ekranie w 1978 roku w produkcji "Czarnoksiężnik z krainy Oz". W 1994 roku wystąpiła w dwóch filmach dokumentalnych "A Century of Women" i "That's Entertainment! III", w których grała samą siebie. Lena Horne zmarła 9 maja 2010 roku w wieku 92 lat. Była zamężna dwukrotnie.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Me Or Leave Me/I Love To Love	Lena Horne	07.1955	-	19[1]	RCA Victor 6073	[written by Gus Kahn, Walter Donaldson ]
Now!/Silent Spring	Lena Horne	11.1963	-	92[2]	20th Century-Fox 449	[written by B. Comden, A. Green, J. Styne][produced by Budd Granoff]
Watch What Happens/Rocky Raccoon	Lena Horne	05.1970	-	119[2]	Skye 4523	[written by Legrand, Gimbel]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lena Horne At the Waldorf Astoria	Lena Horne	09.1957	-	24[2]	RCA Victor 1028	-
Give the Lady What She Wants	Lena Horne	11.1958	-	20[1]	RCA Victor 1879	[produced by Fred Reynolds]
Porgy and Bess	Lena Horne / Harry Belafonte	06.1959	-	13[22]	RCA Victor 1507	[produced by Bob Bollard, Fred Reynolds]
Lena On The Blue Side	Lena Horne	04.1962	-	102[8]	RCA Victor 2465	[produced by Dick Peirce]
Lena... Lovely And Alive	Lena Horne	02.1963	-	102[5]	RCA Victor 2587	[produced by Dick Peirce]
Merry From Lena	Lena Horne	12.1966	-	74[1].Christmas Chart	United Artists 6546	[produced by Ray Ellis]
Lena & Gabor	Lena Horne & Gabor Szabo	05.1970	-	162[10]	Skye 15	[produced by Gabor Szabo, Gary McFarland]
Lena Horne: The Lady And Her Music (Live On Broadway)	Lena Horne	09.1981	-	112[9]	Qwest 3597	[produced by Quincy Jones]