Sub Focus

Sub Focus naprawdę nazywa się Nick Douwma. Jest brytyjskim twórcą muzyki Drum and Bass. Na scenie pojawił się w 2003 roku.
Nick rozpoczął pierwsze zabawy z produkcją w wieku zaledwie 13 lat na starym komputerze Arcon. Na początku było to tylko zwykłe hobby, które z czasem przerodziło się w obsesję. Warto również wspomnieć, iż Nick jest samoukiem i poprzez ciężką pracę sam nauczył się obsługiwać oprogramowanie do tworzenia muzyki.

W producenckim świecie życie nie układało się świetnie dla Nicka, aż do roku kiedy to podjął poważną decyzję i ukończył szkolenie z zakresu obróbki dźwięku w londyńskim East Endzie. To pomogło mu udoskonalić jego talent i w pełni zrozumieć dźwięk.

W końcu udało się sklecić kilka kawałków, z których Nick był dumny. Wkrótce zaczął rozdawać swoje demo CD znajomym, aby przesłuchali jego kawałki i skomentowali je. Jednakże jeden ze znajomych postanowił wziąć płytę z napisem "Nie puszczać nikomu" i dać ją właścicielowi Ram Records - Andy’emu C. Po przesłuchaniu tej płyty Andy nie tylko ujrzał talent, ale również perspektywę szybkiego wydania tej płyty. W kilka godzin po przesłuchaniu tych kawałków Nick otrzymał telefon od Andiego, a kilka miesięcy później jego dwa kawałki "Down the Drain" oraz "Hotline" zostały wydane dla Ram Records (właściwie Frequency).

Pewny siebie Nick zamknął się w studio na pewien czas i dało to niesamowite rezultaty.
Jego kawałki "Acid Test" i "Get on Up" zostały ponownie wydane na Frequency, a jego niesamowity "Strobe" pojawił się na ‘Chapter Six of the Ram Raiders’.
Wszystkiego jego kawałki zostały bardzo dobrze ocenione przez najlepszych DJ-ów w branży, ale ku zdziwieniu Nicka radio również go poparło. Dało mu to szanse regularnego grania w programie GrooveRidera w BBC1 Drum&Bass Show, jak również w programie Zana Lowa.

Mając na koncie kilka kawałków wydanych pod swoim szyldem, Nick znany jako SUB FOCUS doznał wielkiej bezprecedensowej przemiany w technicznie zdumiewającym "Acid Test", zadziwiającym "Strobe", żywym i funkowym "Get on Up" i przeraźliwie dobrym "X-Ray".
W ciągu kilku miesięcy Sub Focus przerodził się ze zwykłego producenta, na gwiazdę gatunku rozpoznawaną na całym świecie, pochodzącą ze stajni RAM RECORDS.

Właśnie dla takich artystów jak Sub Focus nagrody "Best Breakthrough Producer" zostały stworzone.
Pomimo, że Nick od zawsze miał obsesję na punkcie muzyki dance, to jego pierwsze doświadczenia muzyczne to gra w szkolnym zespole rockowym. Jednak jego przygoda z zespołem nie trwała długo, spowodowane było to tym, iż muzyka dance miała o wiele więcej do zaoferowania. Nick czuł się muzycznie ograniczony przez rock. To co go najbardziej kręciło w tym okresie to General Levy "Incredible" oraz pierwsze produkcje The Prodigy.
Obecnie promuje swój debiutancki album.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ghost / Lost Highway	Sub Focus & Danny Wheeler	08.2004	89[1]	-	Infrared INFRA 031	[written by Nick Douwma and Daniel Moyo][produced by Nick Douwma and Daniel Moyo]
X-Ray / Scarecrow	Sub Focus	03.2005	60[4]	-	RAM RAMM 54	[written by Nick Douwma][produced by Nick Douwma]
Time Warp / Join the Dots	Sub Focus	07.2008	92[1]	-	RAM RAMM 71	[written by Nick Douwma][produced by Sub Focus]
Rock It / Follow the Light	Sub Focus	08.2009	38[5]	-	RAM RAMM 78	[written by Nick Douwma][produced by Sub Focus]
Could This Be Real/Triple X	Sub Focus	01.2010	41[3]	-	RAM RAMM 82	[written by Nick Douwma, Linden Reeves][produced by Sub Focus]
Splash	Sub Focus feat. Coco	05.2010	41[3]	-	RAM RAMM 83	[written by Nick Douwma, Eliot Sumner, David Etherington, Karen Poole][produced by Sub Focus]
Flashing Lights	Chase and Status & Sub Focus	12.2011	98[1]	-	Mercury GBUM 71030651	[written by Will Kennard ,Saul Milton, Nick Douwma ,Takura Tendayi][produced by Chase & Status, Sub Focus]
Out of the Blue	Sub Focus feat. Alice Gold	05.2012	23[3]	-	Mercury GBUM 71201897	[written by Nick Douwma, Alice McLaughlin, Bryn Christopher][produced by Sub Focus]
Tidal Wave	Sub Focus feat. Alpines	11.2012	12[16]	-	Mercury GBUM 71206049	[gold-UK][written by Nick Douwma, Amanda Ghost, Catherine Pockson, Robert Matthews][produced by Sub Focus]
Endorphins	Sub Focus	05.2013	10[7]	-	Mercury GBUM 71301808	[silver-UK][written by Nick Douwma, Amanda Ghost, Ian Dench, Takura Tendayi][produced by Sub Focus]
Turn It Around	Sub Focus featuring Kele	10.2013	14[4]	-	EMI GBUM 71305332	[written by Kele Okereke][produced by Sub Focus]
Turn Back Time	Sub Focus	12.2013	10[12]	-	EMI GBUM 71305651	[silver-UK][written by Nick Douwma, Yolanda Quartey, Todd Terry, Kim English, Frankie Feliciano][produced by Sub Focus]
Desire	Sub Focus with Dimension	01.2019	51[9]	-	EMI GBUM 71806016	[written by Nick Douwma and Robert Etheridge][produced by Nick Douwma and Robert Etheridge]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sub Focus	Sub Focus	10.2009	51[2]	-	RAM RAMMLPCD 13	[produced by Sub Focus ,Culture Shock]
Torus	Sub Focus	10.2013	11[9]	-	EMI 3750801	[produced by Sub Focus ,Culture Shock]

Bobby Lewis

Robert Alan Lewis (ur. 9 lutego 1925 r.) to amerykański piosenkarz rock and rollowy, r&b , najlepiej znany ze swoich przebojów z 1961 roku „ Tossin 'and Turnin' ” oraz „One Track Mind”.

Lewis urodził się w Indianapolis w stanie Indiana i nauczył się grać na pianinie w wieku sześciu lat, pomimo bardzo słabego wzroku. Adoptowany w wieku dwunastu lat, przeprowadził się do domu w Detroit w stanie Michigan . Dorastając pod wpływem pionierskich muzyków bluesowych , aż do pojawienia się rock and rolla , Lewis zaczął budować karierę muzyczną w latach 50-tych XX wieku. Przeprowadził się do Nowego Jorku. W lipcu 1961 r. jego nagranie „ Tossin 'and Turnin' ” w wytwórni Beltone trafiło na pierwsze miejsce na siedem tygodni na liście Billboard . Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i został nagrodzony złotą płytą .

Oryginalna wersja piosenki, jak ją nagrał Lewis, zawierała powolne, 13-sekundowe preludium: „Kochanie ... bayyyy-beeee ... ty ... zrobiłeś ... coś dla mnie ...”, a potem nagle przyspieszony wokal „Nie mogłem spać ostatniej nocy”. Alternatywna wersja z odciętym preludium zaczyna się nagle od szybkiego wokalu; to drugie wydanie zostało wydane w 1961 roku i od tego czasu stało się standardową wersją piosenki. Później tego samego roku Lewis miał drugą piosenkę z pierwszej dziesiątki , „One Track Mind”, jego inny duży hit (ponownie w Beltone), która znalazła się na 9 miejscu.

„Tossin 'And Turnin'”, skomponowane przez Ritchie Adamsa i Malou Rene, pojawiło się na ścieżce dźwiękowej do filmu Animal House z 1978 roku . Piosenkę nagrali także Steve Goodman , The Replacements , Guess Who , Peter Criss i Jimmy Sturr . (Brytyjski utwór The Ivy League „Tossin 'And Turnin” to jednak zupełnie inna piosenka).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tossin' And Turnin'/Oh Yes, I Love You	Bobby Lewis	04.1961	-	1[7][23]	Beltone 1002	[written by R. Adams, M. Rene][1[10][19].R&B Chart]
One Track Mind/Are You Ready	Bobby Lewis	08.1961	-	9[10]	Beltone 1012	[written by M. Rene, B. Lewis][8[11].R&B Chart]
What A Walk/Cry No More	Bobby Lewis	11.1961	-	77[3]	Beltone 1015	[written by Malou Rene, R. Adams]
I'm Tossin' And Turnin' Again/Nothin' But The Blues	Bobby Lewis	07.1962	-	98[1]	Beltone 2023	[written by Feldman, Goldstein, Gottehrer]

Jive Five

Najbardziej znany z przeboju R&B „My True Story”, Jive Five, był jedną z niewielu grup wokalnych, które przetrwały przejście od lat 50-tych do lat 60-tych. W tym procesie pomogli przenieść samą muzykę w przyszłość, zapewniając kluczowy związek między doo wopem a soulem lat 60-tych.
Założona na Brooklynie w Nowym Jorku grupa pierwotnie składała się z Eugene'a Pitta (lider), Jerome Hanna (tenor), Richarda Harrisa (tenor), Billy'ego Propheta (baryton) i Normana Johnsona (bas). Pierwszy przebój Jive Five, „My True Story”, był ich największym osiągnięciem numerem jeden na listach przebojów R&B i numerem trzy na listach przebojów latem 1961 r. Żaden z kolejnych singli zespołu - w tym niewielki przebój R&B w 1962 r. „These Golden Rings” - nie były równie popularne, ale grupie udało się nadal występować i nagrywać. Pod kierunkiem Eugene'a Pitta i Normana Johnsona Jive Five przerobili się na zespół soulowy w 1964 roku, tworząc nowy skład z Casey'em Spencerem (tenor), Websterem Harrisem (tenor) i Beatrice Best (baryton). To nowe wcielenie zespołu podpisało kontrakt z United Artists Records. Grupa miała tylko jeden hit w UA, „I'm a Happy Man” w 1965 roku.

W 1966 roku Jive Five opuścił United Artists i podpisał kontrakt z Musicor, gdzie mieli hit   R&B w 1968 roku „Sugar (Don't Take Away My Candy)”. Ponownie zmienili wytwórnię w 1970 roku, podpisując kontrakt z Decca. W tym samym roku zmienili nazwę na Jyve Fyve , aby wyglądać bardziej współczesnie. Jyve Fyve miał tylko jeden niewielki hit R&B, „I Want You Be Be Baby Baby” z 1970 roku.

Grupa nadal występowała i nagrywała dla różnych małych wytwórni w latach 70-tych, ale nigdy nie miała kolejnego hitu. W latach 70. i 80-tych jedynym stałym członkiem był Eugene Pitt . W 1975 roku Pitt zmienił nazwę grupy na Ebony, Ivory & Jade , ale ta nowa inkarnacja nie zyskała wiele uwagi. W 1982 roku Pitt zmienił nazwę grupy z powrotem na Jive Five, a zespół nagrał dwa albumy dla niezależnej wytwórni Ambient Sound. W kolejnych dziesięcioleciach Jive Five regularnie występowało w obiegu oldies, a w 2003 roku wydali singiel CD (pod pseudonimem Eugene Pitt & Jive Five ) zatytułowany „It's Christmas” w  Don't Mattter Music . Eugene Pitt zmarł w czerwcu 2018 roku w wieku 80 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My True Story / When I Was Single	Jive Five	07.1961	-	3[19]	Beltone 1006	[written by Phil Belmonte, Eugene Pitt and Oscar Waltzer][produced by Joe Rene][3[20].R&B Chart]
Never, Never/People From Another World	Jive Five	11.1961	-	74[6]	Beltone 1014	[written by Eugene Pitt & Malou Rene]
Hully Gully Callin' Time / No Not Again	Jive Five	03.1962	-	105[5]	Beltone 2019	[written by Culver, Catarelli & Malou Rene]
What Time Is It? / Beggin' You Please	Jive Five	09.1962	-	67[5]	Beltone 2024	[written by Bob Feldman, Richard Gottehrer & Jerry Goldstein]
These Golden Rings / Do You Hear Wedding Bells	Jive Five	12.1962	-	-	Beltone 2029	[written by Eugene Pitt, Malou Rene][27[1].R&B Chart]
Rain/She's My Girl	Jive Five	04.1963	-	125[1]	Beltone 2034	[written by Bob Feldman, Richard Gottehrer & Jerry Goldstein][produced by F.G.G. Productions]
I'm A Happy Man/Kiss, Kiss, Kiss	Jive Five	08.1965	-	36[8]	United Artists 853	[written by Casey Spencer][produced by Otis Pollard][26[6].R&B Chart]
A Bench In The Park/Please Baby Please (Come On Back To Me)	Jive Five	10.1965	-	106[4]	United Artists 936	[written by Ritchie Adams, Larry Kusik, Margie Rainwater][produced by Otis Pollard]
Crying Like A Baby/You'll Fall In Love	The Jive Five featuring Eugene Pitt	07.1967	-	127[1]	Musicor 1250	[written by N. Johnson][produced by Otis Pollard]
Sugar (Don't Take Away My Candy)/Blues In The Ghetto	The Jive Five featuring Eugene Pitt	06.1968	-	119[3]	Musicor 1305	[written by R. Adams][produced by Otis Pollard][34[4].R&B Chart]
I Want You To Be My Baby/If I Had A Chance To Love You	Jive (Five) Fyve Featuring Eugene Pitt	12.1970	-	-	Decca 32736	[written by Eugene Pitt, Leroy Glover][produced by Otis Pollard, Leroy Glover][50[2].R&B Chart]
Samson/Sad Faces	Ebony, Ivory And Jade	09.1955	-	-	Columbia 10196	[written by L. Hodelin, C. Spencer][produced by Tony Bongiovi, Meco Monardo, Jay Ellis][92[4].R&B Chart]

Tiffany

Właśc. Tiffany Darwisch, ur. 2.10.1971r w stanie Oklahoma (USA). Córka sekretarki i pilota. Dorastała w Norwalk w Kalifornii. Od dziewiątego roku życia występowała z miejscowymi zespołami country. Jako czternastolatka powierzyła swoja karierę George'owi Tobinow menażerowi i producentowi nagrań (współpracownikowi Smokeya Robinsona).Szybką popularność przyniosły jej popowe single „I Think We’re Alone Now” i „Could’ve Been". Oba znalazły się na pierwszym albumie nagranym dwa lata wcześniej, gdy wokalistka miała 15 lat.

Popową wersję „I Saw Her Standing There” Beatlesów wypromowano w supermarketach skuteczniej niż lansowaną przez kolorowe magazyny rywalkę Tiffany, Debbie Gibson. Longplay Hold On An Old Friend’s i piosenka „All This Time" zapowiadały zmierzch kariery wśród nastolatków,a New Island pomimo usiłowań wokalistki potwierdziło złe rokowania.
karier)

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I think we' re alone now/No rules	Tiffany	01.1988	1[3][13]	1[2][24]	MCA 53 167	[gold-UK][written by Ritchie Cordell][produced by George Tobin][#4 hit Tommy James & The Sondells-1967r][26[7].Hot Disco/Dance;MCA 23 793 12"]
Could' ve been/The heart of love	Tiffany	03.1988	4[9]	1[2][20]	MCA 53231	[written by Lois Blaisch][produced by George Tobin][1[1].Adult Contemporary Chart]
I saw him standing there /Mr. Mambo	Tiffany	05.1988	8[8]	7[14]	MCA 53285	[written by Lennon-McCartney-Beatles 64 hit][produced by George Tobin]
Feelings of forever/Out of my heart	Tiffany	06.1988	52[2]	50[9]	MCA 53325	[Written by: John Duarte/Mark Paul][produced by George Tobin]
Radio romance/I'll be the girl	Tiffany	11.1988	13[11]	35[9]	MCA 53623	[written by John Duarte/Mark Paul][produced by George Tobin]
All this time/Can't stop a heartbeat	Tiffany	11.1988	47[3]	6[21]	MCA 53371	[written by Tim James/Steve McClintock][produced by George Tobin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tiffany	Tiffany	09.1987	5[21]	1[2][69]	MCA 5793	[gold-UK][4x-platinium-US][produced by George Tobin]
Hold an old friend' s hand	Tiffany	12.1988	56[6]	17[29]	MCA 6267	[platinium-US][silver-UK][produced by George Tobin]

Johnny Thunders

Właśc. John Anthony Genzale, ur. 15.07.1952r w Nowym Jorku (USA), zm. 23.04.1991r w Nowym Orleanie w stanie Luizjana (USA). Popularność zdobył w grupie New York Dolls łączącej ostry rhythm'n’blues z glamem i punkiem lat 70-tych. Debiutował jako gitarzysta (pseudonim Johnny Volume) w szkolnym zespole Johhny And The Jaywalkers, a potem w grupie Actresss, w której skład wchodzili też późniejsi członkowie Dolls, Arthur Kane i Billy Murcia. Jako New York Dolls wystartowali z końcem 1971r.

 Genzale nagrał z nimi dwa longplaye dla wytwórni Mercury, a po odejściu z zespołu w 1975r założył wraz Jerrym Nolanem (perkusja) i Richardem Hellem z Television (gitara) zespół Heartbreakers. Skład uzupełnił wkrótce kolejny gitarzysta Walter Lure, ale Hell postanowił założyć Voivods, a w jego miejsce wszedł Billy Rath. Thunders i Heartbreakers dzięki licznym nagraniom dla Track i Jungle Records zdobyli sporą popularność w kręgach brytyjskich punkowców uwielbiających Dolls. Sławie towarzyszyły spowodowane nadużywaniem alkoholu i narkotyków estradowe „występy" Thundersa wpadającego na scenę podczas koncertów innych zespołów.

Na pierwszym longplayu, So Alone, towarzyszyło Thundersowi grono znanych muzyków: Phil Lynot (Thin Lizzy), i Peter Perret (Only Ones), Steve Jones i Paul Cook (Sex Pistols), Steve Marriott (Small Faces i Humble Pie), Paul Gray (Eddie And The Hot Rods, Damned). Thunders podjął wkrótce współpracę z równie uzależnionym od narkotyków Sidem Viciousem w grupie Living Dead.

Heartbreakers rozpadali się i reaktywowali kilkakrotnie, a ostatni album nagrali w 1984r. Zrealizował wraz z Patti Paladin i byłym gitarzystą MC5 Wayne’em Kramerem album zawierający wersje rhythm’n’bluesowych przebojów z przełomu lat 50. i 60-tych. Z Kramerem założył grupę Thunders And Kramer, ale był to łabędzi śpiew. W kwietniu 1991 znaleziono go martwego w pokoju hotelowym w Nowym Orleanie. Przyczyna śmierci nie była jasna, choć ostateczna ekspertyza przypisała ją nadużyciu heroiny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crawfish/Tie Me Up	Johnny Thunders And Patti Palladin	11.1985	-	-	Jungle JUNG 23	[written by Wise, Wise][7[12].Indie Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
L.A.M.F.	Heartbreakers	11.1977	55[1]	-	Track 2409218	[produced by Speedy Keen, Daniel Segunda, Mike Thorne]

3 Mustaphas 3

Pseudobałkańska grupa często uważana za autentycznych muzyków ludowych. Każdy z jej członków przyjął dla wygody identyczny dzień i miesiąc urodzin (6.08). W skład wchodzili: Niaveti Mustapha III (flet, dudy niemieckie), Hijaz Mustapha (skrzypce, bouzuki), Houzam Mustapha (perkusja), Sabah Habas Mustapha (bas, instrumenty perkusyjne), Kemo „Kem Kem” Mustapha (akordeon, fortepian) i Daoudi Mustapha (klarnet). Do składu dołączał też dodatkowy, grający na trąbce Expensive Mustapha.

Wylansowany przez Johna Peela zespół był w zamierzeniu zabawą, na co nabrali się liczni recenzenci zarzucający formacji odejście od korzeni etnicznej muzyki. Publiczność wolała bawić się przy muzyce Mustaphów, których album Soup Of The Century zdobył w 1990r w USA nagrody „Billboardu” i NAIRD (stowarzyszenie niezależnych dystrybutorów) w kategoriach „world music”.

Na nagranym dla Globestyle albumie Heart Of Uncle do zespołu dołączyła Laura Tima Daviz Mustapha (śpiew). Na singlu „Linda Linda" wystąpiła Ofra Haza, a temat śpiewany częściowo po hebrajsku, a częściowo po arabsku wywołał mały skandal.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bam!	3 Mustaphas 3	05.1985	-	-	Globestyle	[28[3].Indie Chart]
Si Vous Pasez Par La/Starehe Mustapha I !!	3 Mustaphas 3	03.1986	-	-	Beauty & Beat NS 111	[25[6].Indie Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bam! Mustaphas Play Stereo	3 Mustaphas 3	04.1985	-	-	Globestyle FEZ 001	-
Shopping	3 Mustaphas 3	09.1987	-	-	Orbitone ORB 022	-

Throbbing Gristle

W składzie tej założonej we wrześniu 1975 r. w Londynie grupy znaleźli się: Genesis P-Orridge (śpiew), Cosey Fanni Tutti (właśc. Christine Newby; gitara), Peter Christopherson (instr. elektroniczne) i Chris Carter (syntezatory). Początkowo działalność swą ograniczali do happeningów i wydarzeń artystycznych typu „performance”, prezentując dokonania balansujące na granicy przyzwoitości. Na zataczającej coraz szersze kręgi fali punka udało im się jednak zyskać status zespołu kultowego.

Mimo że szczycili się posiadaniem własnej wytwórni płytowej, pierwsze płyty ukazywały się w nakładzie tylko kilkuset egzemplarzy. Niektóre z najlepszych kompozycji członków Throbbing Gristle były celowo pozbawione smaku, a spośród nich wyróżniały się „Hamburger Lady” i „Five Knuckle Shuffle”. Swoje pozbawione jakichkolwiek zasad podejście do muzyki ubarwiali dowcipami i zabawnymi sztuczkami, takimi jak np. przyspieszenie czasu trwania singla do 16 sekund, by zmieścił się na drugim albumie grupy. Często zamieniali kolejność utworów na płytach i stosowali zupełnie nieodpowiednie do nastroju albumów tytuły.

Mimo że prasa muzyczna nie wyrażała się o zespole najlepiej lub w ogóle ignorowała jego dokonania, Throbbing Gristle wywarli wpływ na sporą liczbę postpunkowych formacji, m.in. Cabaret Voltaire. W maju 1981r muzycy rozstali się obwieszczając: „T.G. był tylko sposobem na życie, a nie jego istotą... wyczerpaliśmy ten projekt do cna - nie mamy już nic więcej do powiedzenia”. Coś jednak zostało: debiutancki album Second Annual Report został wydany z nagraniami granymi od tyłu. Orridge i Christopherson pojawili się niebawem w Psychic TV, a ich byli partnerzy kontynuowali działalność jako Chris And Cosey.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Zyklon B Zombie/United	Throbbing Gristle	05.1980	-	-	Industrial IR 0003	[written by Carter, Christopherson, P-Orridge, Tutti][39[5].Indie Chart]
Something Came Over Me/Subhuman	Throbbing Gristle	11.1980	-	-	Industrial IR 0013	[written by Carter, Christopherson, P-Orridge, Tutti][produced by A Brooks-Sinclair Production][23[4].Indie Chart]
Adrenalin/Distant Dreams (Part Two)	Throbbing Gristle	11.1980	-	-	Industrial IR 0015	[written by Carter, Christopherson, P-Orridge, Tutti][produced by A Brooks-Sinclair Production][26[5].Indie Chart]
Discipline	Throbbing Gristle	06.1981	-	-	Fetish FET 006	[written by Carter, Christopherson, P-Orridge, Tutti][43[2].Indie Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
20 Jazz Funk Greats	Throbbing Gristle	01.1980	-	-	Industrial IR 008	[produced by Sinclair/Brooks][6[7].Indie Chart]
Heathen Earth	Throbbing Gristle	06.1980	-	-	Industrial IR 009	[produced by Sinclair/Brooks][10[7].Indie Chart]
Box set	Throbbing Gristle	03.1982	-	-	Fetish FX 1	[23[2].Indie Chart]
The Psychic Sacrifice	Throbbing Gristle	11.1982	-	-	Karnage KILL 1	[26[1].Indie Chart]
In the Shadow of the Sun	Throbbing Gristle	03.1984	-	-	Illuminated JAMS 35	[23[1].Indie Chart]

Tommy Bolin

Tommy Bolin urodził się 1.08.1951 r. w Sioux City w stanie Iowa, USA, a zmarł 4.12.1976 r. w Miami na Florydzie. Był niezwykle wszechstronnym gitarzystą i wokalistą rockowym, któremu udało się nie tylko osiągnąć sukces, ale i zdobyć szacunek krytyków, słuchaczy i kolegów z branży.

Bolin zainteresował się muzyką po obejrzeniu koncertu Elvisa Presleya w 1956 r. Szybko nauczył się grać piosenki Elvisa na gitarze i wygrywał lokalne konkursy dla wykonawców-amatorów. Jego pierwsze zespoły - Benny And The Triumphs i American Standard - nie osiągnęły znaczących sukcesów, w wyniku czego Bolin zatrudnił się jako muzyk towarzyszący bluesowemu gitarzyście Lonniemu Mackowi. W 1968 r. założył Ethereal Zephyr, przemianowany później na Zephyr. Zespół ten - podpisawszy kontrakt z Probe Records - nagrał w 1969 r. swój debiutancki album, który dostał się na listę Top 50 w USA.

Po niepowodzeniu drugiego longplaya Bolin odszedł, zakładając wespół z flecistą Jeremym Steigiem z Kolorado jazzową grupę Energy. Ze Steigiem współpracował także przy nagrywaniu albumu tego ostatniego, na którym zagrali również Jan Hammer i Billy Cobham. Cobham zaprosił w 1973 r. Bolina do nagrania płyty Spectrum. Zdobywszy miano niezwykle uzdolnionego gitarzysty, Bolin otrzymał propozycję zastąpienia Dominica Troiano w zespole The James Gang. Przyjął ją i wystąpił na ich albumie Bang wydanym w 1973 r. oraz na nagranym rok później Miami.

Brał także udział w sesjach nagraniowych do płyty Alphonse'a Mouzona Mind Transplant. W 1975 r. został zatrudniony przez Deep Purple, zastępując tam samego Ritchiego Blackmore'a. Bolin napisał lub był współautorem wielu utworów na płycie Come Taste The Band. Tuż przed dołączeniem do Deep Purple nagrał swój pierwszy solowy album, Teaser, a po rozpadzie zespołu drugi - Private Eyes. Albumy te promował koncertując z The Tommy Bolin Band. W grudniu 1976 r. Bolina znaleziono martwego w jego pokoju hotelowym w Miami. Śmierć nastąpiła w wyniku przedawkowania narkotyków.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teaser	Tommy Bolin	12.1975	-	96[14]	Nemperor NE 436	[produced by Lee Kiefer , Tommy Bolin ]
Private Eyes	Tommy Bolin	10.1976	-	98[8]	Columbia 34 329	[gold-US][produced by Dennis Mackay, Tommy Bolin ]

Bernard Bolan

Od czasów, gdy był pierwszym wykonawcą folk w Sydney Opera House, poprzez wszystkie główne festiwale folklorystyczne w Australii i Nowej Zelandii oraz niezliczone koncerty i pokazy klubowe, Bernard Bolan stał się narodowym skarbem dzięki swojej niepowtarzalnej mieszance słów, dowcipu i doskonałego wykonania .

Piosenki miłosne Bernarda są namiętne, podczas gdy jego komediowy materiał dosłownie powoduje ból brzucha ze śmiechu. Słowa jego piosenek ujawniają się jako klejnoty poezji, a jego całkowicie oryginalna muzyka stworzyła wiele „klasyków naszych czasów”. Lekki nastrój większości jego prac może być zwodniczy; ma w sobie poetycką i muzyczną subtelność i bogactwo, które często zaskakują dobrze wyszkolonych naśladowców.

Bernard jest Anglikiem z urodzenia, 30 lat Australijczykiem; prawnik, ogrodnik, podróżnik, kowboj naprawdę skomplikowane indywidum! Jego teksty odzwierciedlają jego nastroje, a jego kompozycje pokazują jego nieodłączny talent muzyczny. Jego zdolność do odbierania życia takim, jakie odkrywa, pozwala mu łączyć poważną stronę wydarzeń ze zmysłowymi. Nigdy nie żałował przeprowadzki do Australii 30 lat temu; „W Wielkiej Brytanii nie byłoby możliwe połączenie dwóch karier w takim samym stopniu, jak w Australii” - powiedział Bernard.

Bernard zasłynął w 1970 roku, kiedy pojawił się jego singiel „The Rose Bay Ferry”. Wyprodukował wiele najlepiej sprzedających się albumów. Najnowszy jest album wielu jego ulubionych piosenek wydanych przez ABC Records:The Quirky Works of Bernard Bolan. Jego kompozycje zostały nagrane przez wielu australijskich artystów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Rose bay ferry/Toorak tram	Bernard Bolan	08.1974	85[9]	-	Copperfield CS 50004	[written by Bernard Bolan]

Eric Bogle

Artysta ten urodził się w 1944 roku w szkockim miasteczku Peebles. Przez wiele lat imał się różnych zawodów, aż w 1969 roku wyemigrował do Australii. Osiadł początkowo w stolicy tego kraju - w Canberra. Obecnie mieszka niedaleko Adelaide w Australii Południowej. Od 1980 roku utrzymuje się jedynie z wykonywania piosenek folkowych.
 
Największym przebojem autorstwa Erica jest niewątpliwie "The Band Played Waltzing Matilda", nagrany po raz pierwszy przez June Tabor. Później wielu artystów sięgało po ten utwór, że wspomnę tylko The Pogues. Niemal równie często wykonywaną piosenką jest "Greenfields of France" (w oryginale zatytułowana "No Man's Land"), popularnością cieszy się też "Leaving Nancy".
 

Mocną stroną piosenek Erica jest niewątpliwie to, że w jego utworach pobrzmiewają echa charakterystyczne dla tradycyjnych folkowych piosenek. Mimo iż wiele jego piosenek żyje dziś własnym życiem i pojawia się w coraz to nowych wykonaniach, Eric Bogle nie zasypuje gruszek w popiele, wciąż pisze nowe, nagrywa też płyty ze swoimi utworami, a także z interpretacjami piosenek tradycyjnych, sporo też koncertuje.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Scraps of Paper	Eric Bogle	09.1982	84[4]	-	Larrikin LRF 104	-
When the Wind Blows	Eric Bogle	08.1984	78[2]	-	Larrikin LRF 144	-
Singing in the Spirit Home	Eric Bogle	12.1986	96[2]	-	Larrikin LRF 186	-

Body Count

BODY COUNT, grupa amerykańska. Powstała w 1990 w Los Angeles w Kalifornii. Założył ją Ice-T (właśc. Tracy Marrow; 16.02.1958, Newark, New Jersey). Osierocony przez rodziców (zginęli w wypadku samochodowym), dorastał w domu ciotki w South Central, dzielnicy biedoty murzyńskiej w Los Angeles. Jako nastolatek udzielał się w gangu ulicznym Crips. Po odbyciu służby wojskowej zerwał jednak z przestępczą przeszłością i został rapperem i aktorem. Przyjął pseudonim Ice-T, pragnąc oddać w ten sposób hołd ulubionej postaci literackiej - Icebergowi Slimowi, bohaterowi powieści The Naked Soul Of Iceberg Slim Roberta Becka.
 
Zwrócił na siebie uwagę utworem Reckless, napisanym do filmu Breakin' (1984, reż. Joel Silberg), w którym zagrał też małą rolę. Ugruntował swoją pozycję takimi nagraniami, jak Colors do filmu Colors (Barwy; 1988, reż. Dennis Hopper), I'm Your Pusher, High Rollers, You Played Yourself, New Jack Hustler (Nino's Theme), I Ain't New Ja This, That's How I'm Livin', Gotta Lotta Love, I Must Stand czy The Lane, oraz kolejnymi albumami, zwłaszcza "O.G. - Original Gangster" (Sire, 1991).
 
Był jednym z twórców nowej odmiany rapu, nazwanej rapem gangsterskim (gangsta rap). W tekstach, opisujących życie środowisk przestępczych Los Angeles, posłużył się językiem ulicy - dosadnym, wulgarnym, pełnym slangowych określeń. Również tło muzyczne nasycił agresywnymi efektami dźwiękowymi. Utworzył Body Count -pierwotnie do nagrania jednego utworu, Body Count, na wspomniany album - aby zrobić krok dalej i połączyć rap z hardcore'em i przede wszystkim metalem. W składzie oprócz niego znaleźli się Ernie C - g, syntezator gitarowy, D-Roc - g, Mooseman - b i Beatmaster "V" - dr. W 1996 Moosemana zastąpił Griz - b. W 1997 miejsce Beatmastera "V", który zmarł na białaczkę, zajął OJ. - dr.
 
Grupa zaprezentowała się publiczności latem 1991 podczas objazdowego festiwalu Lollapalooza, w którym brała udział wraz z takimi zespołami, jak Living Colour i The Rollins Band. Jej pierwszą płytę, "Body Count" z marca 1992, wypełniła piekielna mieszanina rapu z thrashem (Body Count's In The House, Bowels Of The Devil, Hoodoo, There Goes The Neighborhood), a czasem i hard-core'em (nowa wersja Body Count, Cop Killer). A muzyce tej towarzyszyły nie do końca poważne, przesycone czarnym humorem teksty na różne, zazwyczaj poważne tematy, np. rasizmu (KKK Bitch, Mama's Gotta Die Tonight) czy narkomanii (The Winner Loses). Ukazaniu się albumu towarzyszyła atmosfera skandalu. 

Utwór Cop Killer, zdaniem Ice-T będący wypowiedzią przeciwko brutalności i bezwzględności policji, odczytano bowiem jako pochwałę przemocy wobec stróżów prawa. Wśród protestujących przeciwko rozpowszechnianiu go byli prezydent Bush, wiceprezydent Quayle oraz sześćdziesięciu kongresmenów. Ice-T uległ naciskom szefów Time Warner i zgodził się na usunięcie Cop Killer z późniejszych tłoczeń płyty oraz wycofanie z rynku singla z tym nagraniem (w czerwcu 1992 wydano inną płytkę - There Goes The Neighborhood/KKK Bitch), ale zniechęcony zerwał umowę z firmą. W grudniu 1993 grupa po raz pierwszy dotarła z koncertami do Europy. W programie wszystkich występów znalazł się utwór Cop Killer - mimo ostrzeżeń ze strony władz (np. w Irlandii grożono Ice-T karą sześciu miesięcy więzienia i dziesięciu tysięcy funtów grzywny).
 
We wrześniu 1994 trafił na rynek następny album Body Count, "Born Dead", promowany dwoma singlami, Born Dead/Body Count's In The House (wersja koncertowa) z września i Necessary Evil/Necessary Evil (wersja koncertowa)/Bowels Of The Devil (wersja koncertowa) z grudnia. Był nie do końca przekonującą, dość wymęczoną, zrobioną bez poczucia humoru repliką "Body Count" (np. Killin' Floor, Born Dead, Necessary Evil, Drive By). Jego repertuar uzupełniała przeróbka Hey Joe, przeboju Jimiego Hendrixa, znana już ze składanki "Stone Free - A Tribute To Jimi Hendrix" (Reprise, 1993).
 
Nie miała mocy debiutu również trzecia płyta - "Violent Demise - The Last Days" z marca 1997. Utrzymana w tej samej co zawsze metalowo-rapowej konwencji, ożywiona niekiedy elementem funku muzyka zupełnie straciła dawne ostrze (np. Root Of All Evil, Dead Man Walking, You're Fuckin' With BC), a teksty raziły komunałami (np. Truth Or Death, wyrzekający na nasz zakłamany świat, czy Root Of All Evil, wskazujący pieniądz jako źródło wszelkiego zła). Broniło się jedynie kilka utworów, jak pełen furii My Way czy rzeczywiście dowcipny Strippers (opisujący katusze, jakie można przeżyć, oglądając ponętną striptizerkę w akcji). W lipcu 1995 grupa była jedną z gwiazd Sopot Rock Festival (obok m.in. zespołów Paradise Lost, Dżem i Gdzie Cikwiaty), a 17 maja 1997 wystąpiła w namiocie Colosseum w Warszawie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Born Dead	Body Count	10.1994	28[3]	-	Virgin SYNDG 4	[written by D-Roc, Ernie-C, Ice-T, Mooseman][produced by Ernie-C, Ice-T]
Necessary Evil	Body Count	12.1994	45[5]	-	Virgin VSCDX 1529	[written by Mooseman][produced by Ernie-C, Ice-T]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Body Count	Body Count	04.1992	-	26[20]	Sire 26 878	[gold-US][produced by Ice-T,Ernie C ]
Born Dead	Body Count	09.1994	15[2]	74[3]	Virgin 39 802	[produced by Ice-T,Ernie C ]
Manslaughter	Body Count	06.2014	-	102[1]	Sumerian 492	[produced by Will Putney]
Bloodlust	Body Count	04.2017	-	157[1]	Century Media 88985416452	[produced by Will Putney]

BoDeans

BoDEANS, grupa amerykańska. Powstała w 1984 w miejscowości Waukesha w stanie Wisconsin. Pierwszy skład: Sammy Bo Dean (właśc. Sam Llanas; 8.02.1961, Waukesha, Wisconsin) - voc, g, Beau BoDean (właśc. Kurt Neumann; 9.10.1961, Waukesha, Wisconsin) - voc, g, Guy BoDean (właśc. Guy Hoffman; 20.05.1954) - dr. W 1986 dołączył Bob BoDean (właśc. Robert Griffin; 4.12.1959, Waukesha,Wisconsin) - b. W 1987 Cuy odszedł.

W późniejszym okresie formację wspomagali tacy perkusiści, jak Bob Conlon, Danny Gayol i przede wszystkim Kenny Aronoff, współpracownik Johna Mellencampa. W 1989 dołączył Michael Ramos (18.11.1958, Houston, Teksas) - k. Dopiero w 1991 zatrudniła perkusistę na stałe; był to Rafael "Danny" Gayol - dr, który jednak w 1993 odszedł. W 1995 z BoDeans rozstał się też Ramos.

Grupa sięgnęła głęboko do tradycji rocka, np. do twórczości Buddy Holly'ego, The Everly Brothers, The Rolling Stones, The Byrds, The Band i Buffalo Springfield, ale zrobiła to tak umiejętnie, że wynikiem była muzyka niezwykle świeża, porywająca, atrakcyjna dla publiczności lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Największe wrażenie zrobiły pierwsze dwie płyty, "Love & Hope & Sex & Dreams" z lipca 1986, wyprodukowana przez T-Bone'a Burnette'a i zawierająca m.in. Still The Night, She's Runaway, Misery, Angels i Fadeaway, oraz "Outside Looking In" z września 1987, wyprodukowana przez Jerry'ego Harrisona z The Talking Heads i zawierająca m.in. Say About Love, What It Feels Like i Dreams.

Na obu bezpretensjonalnym kompozycjom towarzyszyły interesujące teksty na temat życiowych nadziei, zaprzepaszczonych szans młodości, nieszczęśliwej miłości. Nieco mniej podobały się następne albumy, ale potwierdzał klasę BoDeans koncertowy "Joe Dirt Car" z 1995. Formacja promowała swoje płyty m.in. na wspólnych koncertach z U2. Nie zdobyła nigdy wielkiej popularności, ale wywarła duży wpływ na liczne młodsze zespoły sięgające do źródeł rocka, np. The Jayhawks, Wilco, Uncle Tupelo, Son Volt i The Bottle Rockets.

Muzycy BoDeans gościnnie uczestniczyli w nagraniach m.in. Robbiego Robertsona. Dyskografię uzupełnia m.in. niskonakładowy koncertowy album "Live A Tower 10/11/93" (Slash - Reprise, 1994), wydany wyłącznie w celach promocyjnych i rozesłany prezenterom radiowym.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Closer To Free	BoDeans	03.1996	-	16[20]	Slash 16 674	[written by Kurt Neumann, Sam Llanas][produced by T-Bone Burnett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love & Hope & Sex & Dreams	BoDeans	06.1986	-	115[19]	Slash 25 403	[produced by T-Bone Burnett]
Outside Looking In	BoDeans	10.1987	-	86[20]	Slash 25 629	[produced by Jerry Harrison]
Home	BoDeans	07.1989	-	94[13]	Slash 25 876	[produced by Jim Scott]
Black and White	BoDeans	04.1991	-	105[5]	Slash 26 487	[produced by David Z]
Go Slow Down	BoDeans	10.1993	-	127[3]	Slash 45 455	[produced by T-Bone Burnett, BoDeans]
Joe Dirt Car	BoDeans	08.1995	-	161[1]	Slash 45 945	[produced by BoDeans]
Blend	BoDeans	11.1996	-	132[2]	Slash 46 216	[produced by BoDeans, Greg Goldman]
Resolution	BoDeans	06.2004	-	194	Zoë 01143 1046	[produced by Kurt Neumann]
Still	BoDeans	03.2008	-	194	He and He Records	[produced by T-Bone Burnett]
Mr. Sad Clown	BoDeans	04.2010	-	172	429 Records 17782	[produced by Kurt Neumann]