Paddingtons

 

Paddingtons to angielski zespół indie rockowy z Hull, założony w 2002 roku.
Między kwietniem 2005 a 9 listopada 2006 roku zagrali ponad 150 koncertów, między innymi w takich miejscach jak Trent Park Golf Club, The Square, Harlow; Jersey Live; Summercase; The Underground, Stoke-on-Trent; T in the Park oraz na festiwalach w Reading i Leeds.  Zespół Electronicore Enter Shikari z St. Albans, rodzinnego miasta Friendly Fires, nazwał piosenkę na ich cześć, „Paddington Frisk”. 

 W skład zespołu wchodzą Tom Atkin (wokalista), Stuee Bevan (gitarzysta) (pierwotnie Martin Hines), Josh Hubbard (gitarzysta) oraz bracia Lloyd (basista) i Grant Dobbs (perkusista). Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Poptones, założoną przez Alana McGee. Początkowo zdobyli sławę, koncertując w okolicach Hull, w takich miejscach jak Welly Club, The New Adelphi Club i pub Railway w Cottingham, stając się częścią ruchu nowojorskiego w połowie lat 2000. Ulubieni przez wokalistę Libertines, Pete'a Doherty'ego, w 2005 roku koncertowali z Babyshambles. Ich debiutancki album, „First Comes First”, został wyprodukowany przez Owena Morrisa, producenta albumu „Definition Maybe” zespołu Oasis.  

Choć ich debiutancki album odniósł jedynie umiarkowany sukces komercyjny, to jednak podniósł rangę zespołu na tyle, że wokalista Atkin znalazł się na liście „Cool List” magazynu NME w 2005 roku. W listopadzie 2006 roku wyruszyli w małą trasę koncertową po kraju, aby przetestować nowy materiał. Wystąpili u boku The Cribs w Birmingham Academy. The Paddingtons wystąpili również z Dirty Pretty Things w The Forum w maju, a także ponownie na festiwalu The Spice w Hackney Empire w lipcu 2007 roku. Podczas wakacji w Tajpej Carl Barat z Dirty Pretty Things złamał obojczyk, więc zwrócili się do Hubbarda o pomoc w grze na gitarze, podczas gdy Barat goił się z powodu kontuzji.W grudniu 2007 roku wystąpili u boku The Neat i The View w Hull City Hall w ramach kampanii Love Music Hate Racism. W tym samym miesiącu zagrali również darmowy koncert w Wigilię, zbierając pieniądze na remont toalet w The New Adelphi Club. Ich występy na żywo obejmowały covery utworu The Clash „Janie Jones” oraz „Molly's Lips” zespołu The Vaselines. 

Drugi album zespołu, „No Mundane Options”, ukazał się 3 listopada 2008 roku. Pierwszy singiel z albumu, „Stand Down”, został wydany przez wytwórnię Mama Bear Records 4 sierpnia 2008 roku. Zawierał on również singiel „What's The Point In Anything New”. W grudniu 2009 roku zespół ogłosił plany wydania nowej EP-ki „The Lady Boy Tapes”, która ukazała się w następnym roku. Zespół nawiązał współpracę z Adamem Greenem z The Moldy Peaches przy singlu „Lady Boy”, któremu towarzyszył niskobudżetowy teledysk przedstawiający różne atrakcje Hull, w tym Boothferry Park, Humber Bridge i The Deep, podczas gdy bracia Lloyd i Grant piją w ulubionym pubie The Paddington, Queens Hotel. 

Po pięcioletniej przerwie The Paddingtons spotkali się ponownie w 2014 r., aby zagrać na najważniejszym festiwalu w Hull, Humber Street Sesh Festival, a w 2018 r. powrócili, aby zagrać „cudownie chaotyczny” set, jak określił go Jimi Arundell w Gigwise.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
21/Some old girl	Paddingtons	10.2004	47[2]	-	Poptones MC 5093SCD	[written by The Paddingtons]
Panic Attack	Paddingtons	05.2005	25[3]	-	Poptones 9870603	[written by Atkin][produced by Owen Morris]
50 to a Pound	Paddingtons	07.2005	32[2]	-	Poptones 9872739	[written by The Paddingtons][produced by Owen Morris]
Sorry	Paddingtons	10.2005	41[2]	-	Poptones 9873961	[written by Tom Atkin, Josh Hubbard, Lloyd Dobbs, Grant Dobbs, Martin Hines][produced by Stephen Street]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
First Comes First	Paddingtons	11.2005	65[1]	-	Mercury 9873476	[produced by Owen Morris]

Simon F.

Brytyjski muzyk, piosenkarz i pisarz. Karierę rozpoczął jako dziennikarz w NME,
a następnie pracował jako muzyk w Wielkiej Brytanii i USA. Obecnie jest pisarzem; jego debiutancka powieść kryminalna w stylu pulp-noir, „Don't Breathe The Air”, rozgrywa się w latach 90-tych w Londynie i Hollywood i porusza tematy związane z mrocznymi zakamarkami rock'n'rollowego świata. 

Intaferon był krótkotrwałym angielskim duetem new wave, w którego skład wchodzili Simon Fellowes i Simon Gillham. Podpisali kontrakt z wytwórnią Chrysalis Records. Ich piosenka „Get Out of London” (wyprodukowana przez Martina Rushenta) została wykorzystana w filmie Mary-Kate i Ashley Olsen z 2001 roku „Winning London”. Single często były prezentowane w programie Channel 4 „The Max Headroom Show”.Simon Fellowes, po wydaniu dwóch kolejnych albumów pod pseudonimem Simon F i kolejnego pod pseudonimem F Machine, jest obecnie autorem. 

 

 Ma na koncie trzy opublikowane powieści - „Don't Breathe the Air”  oraz „My Name is Ferdinand”  i „10 Dead Mexicans”.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
American Dream/Love Bomb	Simon F.	10.1987	-	91[2]	Reprise 28237	[written by Simon F.][produced by Philip Thornalley]

Housemartins

Brytyjska grupa popowa założona w 1984. W jej skład weszli Paul Heaton (ur. 9.05.1962 w Hull, Anglia; śpiew, gitara), Stan Collimore (ur. 6.04.1962 w Hull, Anglia; gitara basowa), Ted Key (gitara) i Hugh Whitaker (perkusja). Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Go! Discs grupa reklamowała się dowcipnie, że jest "czwartą najlepszą grupą z Hull". Za tą skromnością i oszczędnym wizerunkiem krył się jednak wielki talent kompozytorski - który zresztą wkrótce wychynął na światło dzienne.

 

Pod koniec 1985 Key został zastąpiony przez Normana Cooka (ur. 31.07.1963 w Brighton, Anglia). W 1986 zespół wylansował swój pierwszy przebój na rynku brytyjskim - był to trzeci singel Housemartins, "Happy Hour", który wspiął się na 3. pozycję notowań. Debiutancki album London O Hull 4 wszedł do Top 10 listy płyt długogrających. Odznaczał się dowcipem, świeżością i "werwą", dzięki ktorym zespół został uznany za jedną z najbardziej obiecujących formacji brytyjskich.
 

W grudniu 1986 z doskonałą Wersją a capella utworu "Caravan Of Love" grupa zasłużenie wspięła się na szczyt brytyjskich list przebojów. Na początku 1981 zespół otrzymał prestiżową nagrodę BPI dla najlepszego nowego wykonawcy. Latem tego samego roku nastąpiła zmiana składu - miejsce perkusisty Hugha Whitakera zajął Dave Hemmingway. Wkrótce ukazał się następny chwalony singel, "Five Get Over Excited". Swoje lewicowe poglądy polityczne grupa manifestowała, występując na koncertach organizacji "Red Wedge". Chwytliwy "Me And The Farmer" wszedł potem do Top 20, a wkrótce potem zespół wydał swój ostatni album studyjny, opatrzony autoironicznym tytułem The People Who Grinned Themselves To Death ("Ludzie, którzy zaśmiali się na śmierć").
 

Choć grupa była wtedy u szczytu kariery, w czerwcu 1988 rozwiązała się - muzycy ogłosili, że planowali istnienie Housemartins tylko na trzy lata. Oznaką siły pierwotnego składu było to, że zespoły, w których grali potem muzycy Housemartins, m.in. The Beautiful South i Beats International, również odnosiły duże sukcesy. W 1993 Hugh Whitaker został skazany na sześć lat więzienia za umyślne spowodowanie obrażeń swojego partnera w interesach i trzy próby podpaleń.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Flag Day / Stand At Ease	Housemartins	10.1985	124	-	Go! Discs GOD 7	[written by Stan Cullimore, Paul Heaton, Ted Key][produced by Jeffrey Wood]
Sheep / Drop Down Dead	Housemartins	03.1986	54[3]	-	Go! Discs GOD 9	[written by Stan Cullimore, Paul Heaton][produced by John Williams ]
Happy Hour / The Mighty Ship	Housemartins	05.1986	3[13]	-	Go! Discs GOD 11	[gold-UK][written by Stan Cullimore, Paul Heaton][produced by John Williams ]
Think For A Minute / Who Needs The Limelight	Housemartins	09.1986	18[8]	-	Go! Discs GOD 13	[written by Stan Cullimore, Paul Heaton][produced by John Williams ]
Caravan Of Love / When I First Met Jesus	Housemartins	11.1986	1[1][11]	-	Go! Discs GOD 16	[gold-UK][written by Ernie Isley, Chris Jasper, Marvin Isley][produced by John Williams]
Five Get Over Excited / Rebel Without The Airplay	Housemartins	05.1987	11[6]	-	Go! Discs GOD 18	[written by Stan Cullimore, Paul Heaton][produced by John Williams, The Housemartins ]
Me And The Farmer / I Bit My Lip	Housemartins	08.1987	15[5]	-	Go! Discs GOD 19	[written by Stan Cullimore, Paul Heaton][produced by John Williams, The Housemartins ]
Build / Paris In Flares	Housemartins	11.1987	15[8]	-	Go! Discs GOD 21	[written by Stan Cullimore, Paul Heaton][produced by John Williams, The Housemartins ]
There Is Always Something There To Remind Me / Get Up Off Our Knees (live)	Housemartins	04.1988	35[4]	-	Go! Discs GOD 22	[written by Stan Cullimore, Paul Heaton][produced by Dale Griffin]
Change the world	Dino Lenny and Housemartins	05.2003	51[1]	-	Free2air 0146680F2A	[written by Anthony Matthew Key, Doria, Ian Peter Cullimore, Lanni, Paul Heaton][produced by Andrea Doria, Dino Lenny]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
London 0 Hull 4	Housemartins	07.1986	3[41]	124[14]	Go! Discs GOLP 7	[platinum-UK][produced by John Williams ]
The Housemartin's Christmas Singles Box	Housemartins	12.1986	84[1]	-	Go! Discs GODB 16	-
The People Who Grinned Themselves To Death	Housemartins	10.1987	9[18]	177[6]	Go! Discs GOLP 9	[gold-UK][produced by John Williams ]
Now That's What I Call Quite Good	Housemartins	05.1988	8[11]	-	Go! Discs GOLP 11	[gold-UK][produced by Various]
The Best of the Housemartins	Housemartins	04.2004	29[4]	-	Go! Discs 9818214	[silver-UK][produced by Dale Griffin, Jeffrey Wood , John Williams , The Housemartins]
Soup	Housemartins	11.2007	15[24]	-	Mercury 1747147	[2x-platinum-UK][produced by Various]

Throbbing Gristle

W składzie tej założonej we wrześniu 1975 r. w Londynie grupy znaleźli się: Genesis P-Orridge (śpiew), Cosey Fanni Tutti (właśc. Christine Newby; gitara), Peter Christopherson (instr. elektroniczne) i Chris Carter (syntezatory). Początkowo działalność swą ograniczali do happeningów i wydarzeń artystycznych typu „performance”, prezentując dokonania balansujące na granicy przyzwoitości. Na zataczającej coraz szersze kręgi fali punka udało im się jednak zyskać status zespołu kultowego.

Mimo że szczycili się posiadaniem własnej wytwórni płytowej, pierwsze płyty ukazywały się w nakładzie tylko kilkuset egzemplarzy. Niektóre z najlepszych kompozycji członków Throbbing Gristle były celowo pozbawione smaku, a spośród nich wyróżniały się „Hamburger Lady” i „Five Knuckle Shuffle”. Swoje pozbawione jakichkolwiek zasad podejście do muzyki ubarwiali dowcipami i zabawnymi sztuczkami, takimi jak np. przyspieszenie czasu trwania singla do 16 sekund, by zmieścił się na drugim albumie grupy. Często zamieniali kolejność utworów na płytach i stosowali zupełnie nieodpowiednie do nastroju albumów tytuły.

Mimo że prasa muzyczna nie wyrażała się o zespole najlepiej lub w ogóle ignorowała jego dokonania, Throbbing Gristle wywarli wpływ na sporą liczbę postpunkowych formacji, m.in. Cabaret Voltaire. W maju 1981r muzycy rozstali się obwieszczając: „T.G. był tylko sposobem na życie, a nie jego istotą... wyczerpaliśmy ten projekt do cna - nie mamy już nic więcej do powiedzenia”. Coś jednak zostało: debiutancki album Second Annual Report został wydany z nagraniami granymi od tyłu. Orridge i Christopherson pojawili się niebawem w Psychic TV, a ich byli partnerzy kontynuowali działalność jako Chris And Cosey.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Zyklon B Zombie/United	Throbbing Gristle	05.1980	-	-	Industrial IR 0003	[written by Carter, Christopherson, P-Orridge, Tutti][39[5].Indie Chart]
Something Came Over Me/Subhuman	Throbbing Gristle	11.1980	-	-	Industrial IR 0013	[written by Carter, Christopherson, P-Orridge, Tutti][produced by A Brooks-Sinclair Production][23[4].Indie Chart]
Adrenalin/Distant Dreams (Part Two)	Throbbing Gristle	11.1980	-	-	Industrial IR 0015	[written by Carter, Christopherson, P-Orridge, Tutti][produced by A Brooks-Sinclair Production][26[5].Indie Chart]
Discipline	Throbbing Gristle	06.1981	-	-	Fetish FET 006	[written by Carter, Christopherson, P-Orridge, Tutti][43[2].Indie Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
20 Jazz Funk Greats	Throbbing Gristle	01.1980	-	-	Industrial IR 008	[produced by Sinclair/Brooks][6[7].Indie Chart]
Heathen Earth	Throbbing Gristle	06.1980	-	-	Industrial IR 009	[produced by Sinclair/Brooks][10[7].Indie Chart]
Box set	Throbbing Gristle	03.1982	-	-	Fetish FX 1	[23[2].Indie Chart]
The Psychic Sacrifice	Throbbing Gristle	11.1982	-	-	Karnage KILL 1	[26[1].Indie Chart]
In the Shadow of the Sun	Throbbing Gristle	03.1984	-	-	Illuminated JAMS 35	[23[1].Indie Chart]