Jeanne Black

Piosenkarka country,ur.25.10.1937 w Pomona, California.Wykonawczyni jednego wielkiego przeboju "He'll Have to Stay" z 1960r,który był odpowiedzią na hit Jima Reevesa "He'll Have to Go".

Pochodząca z Kalifornii artystka zaczęła swoją karierę w 1956r występując jako wokalistka w telewizyjnym widowisku Cliffie Stone-Hometown Jamboree.W 1959r opuszcza show i występuje w Las Vegas i Lake Tahoe przed utworzeniem duetu z Billy'm Strange.

W następnym roku podpisuje kontrakt z wytwórnią Capitol,która wydaje jej najbardziej znany singiel.Niestety nie potrafiła powtórzyć tego sukcesu następnymi płytami.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
He'll have to stay/Under your spell again [Jeanne & Janie]	Jeanne Black	05.1960	41[4]	4[11]	Capitol 4368	[gold-US][written by Audrey Allison/Charles Randolph Grean][produced by Ken Nelson][6[12].Country Chart]
Lisa/Journey of love [Jeanne & Janie]	Jeanne Black	07.1960	-	43[9]	Capitol 4396	[written by Cindy Walker]
Oh,how I miss you tonight/A little bit lonely	Jeanne Black	12.1960	-	63[5]	Capitol 4492	[written by Benny Davis, Joe Burke, Mark Fisher]

Catatonia

Grupa walijska. Powstała latem 1992r w Cardiff. Założyli ją Cerys Matthews (ur. 11.04.1969r, Cardiff) -voc, g i Mark Roberts -g. W składzie znaleźli się też Clancy Pegg - k, Paul Jones - b i Def leuan (właśc. Dafydd leuan; ur. 1.03.1969r, Bangor) - dr. Później Pegg odszedł do Super Furry Animals, a leuan do Crac; wtedy dołączył Aled Richards - dr z It's A Go. Skład ustalił się, gdy zaangażowano Owena Powella -g z The Crumblowers.

Debiutowała w klubach Cardiff i Londynu. W 1993r związała się z małą  firmą Crai i dla niej nagrała dwie czwórki, „Hooked", wydaną w grudniu 1993r, i „For Tinkerbell", wydaną w czerwcu 1994r. Następna mała płytka, Whale/You Can, ukazała się w sierpniu 1994r w klubie firmy Rough Trade, a kolejna, Bleed/This Boy Can't Swim, w lutym 1995r nakładem Nursery.

Nagrania z wczesnych małych płyt złożyły się w listopadzie 1995 na repertuar albumu „The Sublime Magic Of Catatonia". Właściwa kariera formacji datuje się od podpisania w 1995r kontraktu z wytwórnią blanco y negro. Już pierwsze single, które dla niej zrealizowała, oprócz rozprowadzanego tylko w sprzedaży wysyłkowej Blow The Millenium Blow/Beautiful Sailor z grudnia 1995r, pojawiły się w dolnych partiach list przebojów; były to: Sweet Catatonia ze stycznia 1996, Lost Cat/To And Fro z kwietnia, You've Got A Lot To Answer For/Do You Believe In Me z września i Bleed/Way Beyond Blue (wersja koncertowa)/Bleed (wersja koncertowa) z listopada tego roku. Podobny sukces odniósł pierwszy album, wyprodukowany przez Stephena Streeta „Way Beyond Blue" z września 1996r.

Przedstawiła w tym czasie całkiem zgrabne piosenki z pogranicza popu i rocka, śpiewane przez Matthews głosem Melanie, ujawniające różne wpływy, od chwytliwych przebojów The Hollies i Abby po wyrafinowane ballady Scotta Walkera i Jacques'a Brela, np. You've Got A Lot To Answer For, Bleed, Dream On, Painful. Gorzkie teksty dotyczyły zazwyczaj niespełnionej miłości (Matthews i Roberts w początkach działalności Catatonii tworzyli parę, ale w tym okresie ich związek się rozpadł).

Podobnym, ale bogatszym i dojrzalszym dziełem był następny album formacji, wyprodukowany przez samych muzyków oraz Tommy'ego D „International Velvet" z lutego
1998r z takimi piosenkami, jak Mulder And Scully, Road Range, Goldfish And Paracetamol, Why I Can't Stand One Night Stands i International Velvet. Towarzyszyły mu single: I Am The Mob/Jump Or Be Sane z października 1997r oraz ogromnie popularny Mulder And Scully (piosenka przywołująca bohaterów serialu Z archiwum X)/No Stone Unturned ze stycznia 1998r, Road Range/I'm Cured z kwietnia, Strange Glue/That's All Folks z lipca i Game On/Strange Glue (akustyczna wersja koncertowa) z października tego roku.

 Latem 1998r formacja była gwiazdą wielu rockowych festiwali, m.in. w Glastonbury i Roskilde, a w październiku 1999r    wielkiej imprezy charytatywnej NetAid na stadionie Wembley w Londynie. Nieco rozczarowała płytą „Equally Cursed And Blessed" z marca 1999r, zawierającą dość nijaki repertuar poprockowy, jak wybrana na pierwszy singel piosenka Dead From The Waist Down czy utwory Londinium, Post Script, Karaoke Queen lub Valerian.
Matthews gościnnie uczestniczyła w nagraniu przeboju zespołu Space - The Ballad Of Tom Jones (1998).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bleed	Catatonia	03.1995	158[1]	-	Nursery NYS 12	[written by Cerys Matthews/Mark Roberts][produced by Paul Sampson]
Sweet Catatonia	Catatonia	02.1996	61[2]	-	Blanco Y Negro NEG 85CD	[written by Cerys Matthews/Mark Roberts][produced by Paul Sampson/Stephen Street]
Lost Cat	Catatonia	05.1996	41[2]	-	Blanco Y Negro NEG 88CD	[written by Cerys Matthews/Mark Roberts][produced by Stephen Street]
You've Got a Lot to Answer For	Catatonia	09.1996	35[2]	-	Blanco Y Negro NEG 93CD	[written by Cerys Matthews/Mark Roberts]
Bleed	Catatonia	11.1996	46[2]	-	Blanco Y Negro NEG 97CD	[written by Matthews, Roberts][produced by Paul Sampson]
I Am the Mob	Catatonia	10.1997	40[2]	-	Blanco Y Negro NEG 107CD	[written by Powell, Richards, Jones, Matthews, Roberts]
Mulder and Scully	Catatonia	01.1998	3[11]	-	Blanco Y Negro NEG 109CD	[written by Cerys Matthews/Mark Roberts][produced by TommyD, Catatonia]
Road Rage	Catatonia	08.1998	11[8]	-	Blanco Y Negro NEG 112CD	[written by Mark Roberts][produced by Catatonia, Tommy D.]
Strange Glue	Catatonia	05.1998	5[10]	-	Blanco Y Negro NEG 113CD	[written by Owen Powell][produced by Catatonia, Tommy D.]
Game On	Catatonia	11.1998	33[2]	-	Blanco Y Negro NEG 114CD	[written by Cerys Matthews/Mark Roberts][produced by TommyD/Catatonia]
Dead from the Waist Down	Catatonia	04.1999	7[11]	-	Blanco Y Negro NEG 115CD	[written by Paul Jones, Cerys Matthews, Owen Powell, Aled Richards and Mark Roberts][produced by TommyD/Catatonia]
Londinium	Catatonia	07.1999	20[4]	-	Blanco Y Negro NEG 117CD	[written by Paul Jones, Cerys Matthews, Owen Powell, Aled Richards and Mark Roberts][produced by TommyD/Catatonia]
Karaoke Queen	Catatonia	11.1999	36[2]	-	Blanco Y Negro NEG 119CD	[written by Cerys Matthews][produced by Catatonia, Tommy D.]
Stone by Stone	Catatonia	08.2001	19[6]	-	Blanco Y Negro NEG 134CD	[written by Mark Roberts/Catatonia][produced by TommyD/Catatonia]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Way Beyond Blue	Catatonia	10.1996	32[13]	-	Blanco Y Negro 0630163052	[produced by Stephen Street, Paul Sampson & Catatonia]
International Velvet	Catatonia	02.1998	1[1][107]	-	Blanco Y Negro 3984208342	[3x-platinum-UK][produced by TommyD, Catatonia]
Equally Cursed and Blessed	Catatonia	04.1999	1[1][25]	-	Blanco Y Negro 3984270942	[platinum-UK][produced by TommyD and Catatonia]
Paper Scissors Stone	Catatonia	08.2001	6[4]	-	Blanco Y Negro 8573888482	[silver-UK][produced by Clive Langer and Alan Winstanley]
Greatest Hits	Catatonia	09.2002	24[3]	-	Blanco Y Negro 0927491932	-

Olympic Runners

Olympic Runners to brytyjski zespół funkowy z lat 70-tych, założony przez producenta płytowego Mike'a Vernona, który również grał na perkusji,   z wokalistą Georgem Chandlerem. Grał tam także multiinstrumentalista Pete Wingfield i mieli wiele hitów zarówno w USA, jak i Wielkiej Brytanii.

W 1973 r. Mike Vernon, brytyjski producent i założyciel Blue Horizon Records , zebrał grupę muzyków sesyjnych, aby zagrać na albumie z muzykiem bluesowym Jimmym Dawkinsem , który miał zostać nagrany w Olympic Studios w Londynie. Wśród muzyków byli klawiszowiec i wokalista Pete Wingfield, wokalista George Chandler, gitarzysta Joe Jammer , basista DeLisle Harper i perkusista Glen LeFleur , z których Chandler, Harper i LeFleur byli również członkami zespołu jazz-funkowego Gonzalez . Gdy przybycie Dawkinsa było opóźnione, muzycy nagrywali funkowy utwór w wolnym czasie w studio. Następnie Vernon sprzedał utwór „Put The Music Where Your Mouth Is”, przypisany The Olympic Runners, London Records w Nowym Jorku, a w 1974 roku stał się hitem na amerykańskiej liście R&B , osiągając # 72. 

Po sukcesie muzycy nagrali album, w tym utwór „Grab It”, który również wszedł na listy przebojów R&B. Nagrali drugi album, Out in Front , w 1975 roku, na krótko przed tym, jak Wingfield wydał swój własny singiel „Eighteen with a Bullet”. Wkrótce pojawił się trzeci album, Don't Let Up , wraz z kolejnymi singlami. Album Hot To Trot z 1976 roku został wymieniony jako ich najlepszy.

Ich komercyjny sukces zmalał w USA w tym samym czasie, gdy wzrósł w Wielkiej Brytanii, a ich największe sukcesy na brytyjskich listach przebojów miały miejsce w latach 1978–1979, wraz z przebojami „Get It While You Can” i „Sir Dancealot”. W 1979 r. wykonali także melodię do filmu The Bitch , z udziałem Joan Collins ,   który dał im trzeci przebój Top 40 w Wielkiej Brytanii.

Grupa rozpadła się w 1979 roku. Później Vernon i Wingfield dołączyli do Rocky Sharpe & the Replays , a pozostali członkowie zespołu nadal byli muzykami sesyjnymi.  Kilka utworów Olympic Runners zostało nagranych przez późniejszych artystów, w tym Everlast .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do It Over/Put The Music Where Your Mouth Is	Olympic Runners	07.1974	-	A:103[3];B:107[1]	London 202	[written by Bee Hammond][produced by Mike Vernon][A:72[7].R&B Chart][B:72[7].R&B Chart]
Grab It/Let Your Fingers Do The Talking	Olympic Runners	01.1975	-	103[6]	London 216	[written by Bee Hammond][produced by Mike Vernon][73[6].R&B Chart]
Drag It Over Here/Mac B. Coolie	Olympic Runners	08.1975	-	109[1]	London 219	[written by P. Wingfield, J. Jammer, D. Harper, G. LeFleur, M. Vernon][produced by Mike Vernon][92[3].R&B Chart]
Party Time Is Here To Stay/'Til The Sun Comes Up	Olympic Runners	06.1976	-	-	London 233	[written by J. Jammer, P. Wingfield, D. Harper, G. LeFleur, G. Chandler, M. Vernon][produced by Mike Vernon][97[2].R&B Chart]
Keep It Up	Olympic Runners	11.1977	-	-	-	[written by J. Jammer, P. Wingfield, D. Harper, G. LeFleur, M. Vernon][produced by Mike Vernon][27[8].Hot Disco/Dane;London 3008 12"]
Whatever It Takes/Solar Heat	Olympic Runners	05.1978	61[2]	-	RCA PC 5078 [UK]	[written by Wingfield, Chandler, Vernon, Jammer, Harper, LeFleur][produced by Mike Vernon]
Get It While You Can/On Ya	Olympic Runners	10.1978	35[6]	-	Polydor RUN 7	[written by Wingfield, Jammer, Harper, Vernon, Chandler][produced by Mike Vernon]
Sir Dancealot/Crossword	Olympic Runners	01.1979	35[6]	-	Polydor POSP 17	[written by Wingfield, Jammer, Harper, Vernon, Chandler][produced by Mike Vernon]
The Bitch/Energy Beam	Olympic Runners	07.1979	37[7]	-	Polydor POSP 63	[written by Biddu, Don Black][produced by Mike Vernon][85[8].Hot Disco/Dane;Polydor 102 12"]

Cilla Black

Właśc. Priscilla White, ur. 27.05.1943 r. w Liverpoolu, Anglia. Pracując w 1963 r. na pół etatu jako szatniarka w liverpoolskim klubie Cavern bywała zapraszana na występy z różnymi zespołami. Tam też zwróciła na siebie uwagę Briana Epsteina. Menedżer Beatlesów wymyślił jej pseudonim i przez kilka kolejnych lat umiejętnie nią kierował, tworząc image "dziewczyny z sąsiedztwa".

Swój pierwszy singel zarejestrowany pod patronatem producenta George'a Martina wprowadziła do brytyjskiej Top 30. pod koniec 1963 r. Była to głośna i kipiąca energią piosenka "Love Of The Loved" Beatlesów, której zespół nigdy nie nagrał.

W utworze "Anyone Who Had A Heart" Bacharacha zaznaczyła zmianę stylu prezentując się jako balladzistka o wielkiej ekspresji i wyrazistości. Swą klasę potwierdziła kompozycją "You Are My World", kolejną świetnie zaaranżowaną i namiętnie zaśpiewaną balladą. Obie piosenki długo gościły na l. miejscu brytyjskiej listy przebojów w 1964 roku.

W okresie uznanym przez wielu za czas najsilniejszej konkurencji w historii brytyjskiej muzyki pop, Black wyprzedzała w ilości sprzedanych płyt wszystkich liverpoolskich rywali, z wyjątkiem Beatlesów. Na czwarty singel Paul McCartney podarował jej czarującą balladę w rytmie jazzowego walca "It's For You". Nagranie to wydawało się pewniakiem na 1. miejsce, a jednak utknęło na pozycji 8.

Pod koniec 1964 r. Cilla była jedną z najpopularniejszych wykonawczyń młodego pokolenia, nagrywając kolejne znakomite przeróbki, w tym "You've Lost That Lovin' Feelin'" grupy The Righteous Brothers, czy świetną interpretację "I've Been Wrong Before" Randy Newmana.
Była wytrawną wykonawczynią rock and rolla i niezrównaną mistrzynią lirycznych piosenek, niezagrożoną na szczycie muzyki pop. Jej pragnieniem było jednak zostać wszechstronną gwiazdą. Przez większą część 1965 roku przerwała nagrania, pracując nad filmem "Work Is A Four Letter Word" (wcześniej wystąpiła już w obrazie "Ferry Cross The Mersey" z 1964 r.). Wróciła jednak z klasą w roku następnym piosenkami "Love's Just A Broken Heart" i "Alfie".


Śmierć Briana Epsteina w 1967 r. oraz względny zastój na listach przebojów mogłyby zburzyć karierę wykonawcy mniejszego formatu, jednak Black, korzystając z pomocy swojego menedżera i męża w jednej osobie - Bobby'ego Willisa, myślała już o pracy w telewizji. Prowadzony przez nią cykl programów (Jedyny brytyjski show telewizyjny prowadzony przez piosenkarkę) "Step Inside Love" miał świetne notowania, a jego dodatkową atrakcją była tytułowa piosenka, podarowana przez Paula McCartneya.

Pod koniec lat 60-tych Cilia ciągle notowała przeboje w Top 10, w tym stoicki "Surround Yourself With Sorrow", tęskny "Conversations" czy dynamiczny "Something Tells Me". Podobnie jak wielu innych wykonawców jej pokolenia w latach 70-tych. Black zakończyła karierę nagraniową, koncentrując się na występach i pracy w telewizji. Podczas gdy jej dawne rywalki Lulu, Sandie Shaw i Dusty Springfield flirtowały z nową elitą rocka, Black nie potrzebowała takich koneksji . Pod koniec lat 80-tych była jedną z najlepiej opłacanych postaci branży muzyczno-rozrywkowej w Wielkiej Brytanii, prowadząc dwa duże widowiska telewizyjne "Blind Date" i "Surprise, Surprise".

Jesienią 1993 r. powróciła na listy przebojów albumem Through The Years i singlami: tytułowym oraz "Heart And Soul".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love of the loved/Shy Of Love	Cilla Black	10.1963	35[3]	-	Parlophone R 5065	[written by Lennon-McCartney][produced by George Martin]
Anyone who had a heart/Just For You	Cilla Black	02.1964	1[3][13]	-	Parlophone R 5101	[platinum-UK][written by B.Bacharach-Hal David][[produced by George Martin][64 hit-Dionne Warwick]
You' re my world/Suffer Now I Must	Cilla Black	05.1964	1[4][14]	26[7]	Parlophone R 5133	[silver-UK][written by Umberto Bindi-Gino Paoli-Carl Sigman][produced by George Martin]
It' s for you/ He Won’t Ask Me	Cilla Black	08.1964	7[10]	79[3]	Parlophone R 5162	[written by P.McCartney][produced by George Martin]
You' ve lost that lovin' feelin/Is It Love	Cilla Black	01.1965	2[9]	-	Parlophone R 5225	[z repertuaru Righteous Brothers][written by Phil Spector-Barry Mann-Cynthia Weil][produced by George Martin]
Is it love?/One little voice	Cilla Black	03.1965	-	133[1]	Capitol 5373 [US]	[written by Willis][piosenka z filmu "Ferry cross the mersey"]
I' ve been wrong before/I Don’t Want To Know	Cilla Black	04.1965	17[6]	-	Parlophone R 5269	[written by Randy Newman][produced by George Martin]
Love' s just a broken heart/Yesterday	Cilla Black	01.1966	5[9]	-	Parlophone R 5395	[written by Mort Schuman-Kenny Lynch][produced by George Martin]
Alfie/Night Time Is Here	Cilla Black	04.1966	9[10]	95[3]	Parlophone R 5427	[written by B.Bacharach & H.David][produced by George Martin]
Don' t answer me/The Right One Is Left	Cilla Black	06.1966	6[10]	-	Capitol 5763 [US]	[written by Zambrini-Enriques-Callender][produced by George Martin]
A full am i/ For No One	Cilla Black	10.1966	13[9]	-	Parlophone R 5515	[written by F. Carravesi / Peter Callander ][[produced by George Martin]]
What good am i/Over My Head	Cilla Black	06.1967	24[5]	-	Parlophone R 5608	[written by Mort Shuman / Kenny Lynch ][produced by George Martin]
I only live to love you/ From Now On	Cilla Black	12.1967	26[7]	-	Parlophone R 5652	[written by Colonnello, Newell][produced by George Martin]
Step inside love/I Couldn’t Take My Eyes Off Of You	Cilla Black	03.1968	8[9]	-	Parlophone R 5674	[written by Lennon-McCartney][produced by George Martin][piosenka z serialu TV "Cillia"]
Where is tomorrow/Work Is A Four Letter Word	Cilla Black	06.1968	39[2]	-	Parlophone R 5706	[written by Bindi, Mason][produced by George Martin]
Surround yourself with sorrow/ London Bridge	Cilla Black	02.1969	3[9]	-	Parlophone R 5759	[written by Bill Martin / Phil Coulter][produced by George Martin]
If i thought you' d change your mind/ It Feels So Good	Cilla Black	02.1969	20[7]	-	Parlophone R 5820	[Writer : John Cameron][produced by George Martin]
Conversations/Liverpool Lullaby	Cilla Black	07.1969	7[12]	-	Parlophone R 5785	[written by Roger Cook-Roger Greenway-Jerry Lordan][produced by George Martin]
Something' s tells me/La La La Lu	Cilla Blackk	11.1971	3[12]	-	Parlophone R 5924	[written by Roger Cook-Roger Greenway][produced by George Martin]
Baby we can' t go wrong/Someone	Cilla Black	02.1974	36[4]	-	EMI EMI 2107	[written by Dunning][produced by David Mackay]
Through the years	Cilla Black	09.1993	54[1]	-	Columbia 6596982	[written by C. Skarbeck, R. Blaskey][produced by Charlie Skarbeck]
Heart and soul/A Dream Come True	Cilla Black with Dusty Springfield	10.1993	75[1]	-	Columbia 6598562	[written by C. Skarbeck, R. Blaskey][produced by Charlie Skarbek, Rick Blaskey]
Anyone who had a heart	Cilla Black	10.2014	41[3]	-	Parlophone GBAYE 6400236	[written by B.Bacharach-Hal David]
You' re my world	Cilla Black	08.2015	91[1]	-	Parlophone GBAYE 6400205	[written by Umberto Bindi-Gino Paoli-Carl Sigman]
EP.
Anyone who had a heart	Cilla Black	04.1964	5[17]	-	Parlophone GEP 8901	-
It' s for you	Cilla Black	10.1964	12[8]	-	Parlophone GEP 8916	-
Cilla' s hits	Cilla Black	09.1966	6[7]	-	Parlophone GEP 8954	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cilla	Cilla Black	02.1965	5[11]	-	Parlophone PCS 3063	[produced by George Martin]
Cilla sings a rainbow	Cilla Black	05.1966	4[15]	-	Parlophone PMC 7004	[produced by George Martin]
Sher-oo	Cilla Black	04.1968	7[11]	-	Parlophone PMC 7041	[produced by George Martin]
The best of Cillia Black	Cilla Black	11.1968	21[11]	-	Parlophone PCS 7065	[produced by George Martin]
Sweet inspiration	Cilla Black	07.1970	42[4]	-	Parlophone PCS 7103	[produced by George Martin]
The very best of Cilla Black	Cilla Black	01.1983	20[9]	-	Parlophone EMTV 38	[produced by George Martin, David Mackay]
Through the years	Cilla Black	.1993	41[2]	-	Columbia 4746502	[produced by Charlie Skarbek]
Beginnings: Greatest Hits & New Songs	Cilla Black	10.2003	68[1]	-	EMI 5931812	[produced by Ted Carfrae]
The Very Best of Cilla Black	Cilla Black	10.2013	1[1][36]	-	Rhino 0825646404445	[produced by George Martin, David Mackay, Ted Carfrae]
Cilla (with the Royal Philharmonic Orchestra)	Cilla Black	11.2018	26[7]	-	Rhino 0190295560928	-

Bill Black Combo

Właśc. William Patton Black, ur. 17.09.1926 r. w Memphis w stanie Tennessee, USA; zm. 21.10.1965 r. także w Memphis. Stanowił grającą na basie połowę duetu The Scotty And Bill towarzyszącego Elvisowi Presleyowi podczas jego pierwszych występów na żywo.

Po rozstaniu z Presleyem rozpoczął udaną, własną karierę na czele The Bill Black Combo. Grając początkowo na kontrabasie został wynajęty jako muzyk sesyjny przez wytwórnię Sun Records, gdzie w 1954 r. spotkał Presleya. Brał udział we wczesnych nagraniach Elvisa, w tym "That's All Right". W trasach koncertowych towarzyszył Presleyowi razem z gitarzystą Scotty Moorem; później doszedł do nich perkusista D.J. Fontana.

W 1957 r. Black i Moore zrezygnowali z pracy u Presleya z powodu zbyt niskiej, ich zdaniem, gaży. W 1959 r. powstało The Bill Black Combo, w którym znaleźli się: Black (gitara basowa), Reggie Young (gitara), Martin Wills (saksofon), Carl McAvoy (fortepian) i Jerry Arnold (perkusja). Zespół podpisał kontrakt z Hi Records z Memphis. Preferował instrumentalne nagrania oparte na rhythm'n' bluesie, ale tonowane jazzem.

Ich pierwszym przebojem na listach było "Smokie Part 2" pod koniec 1959 r., ale dopiero następne nagranie- "White Silver Sands" z wiosny 1960 r. przyniosło im największy sukces, dochodząc w USA do 9. miejsca.

W 1962 r. Black wycofał się z występów na żywo, ale zespół bez niego koncertował nadal pod tą samą nazwą, z Bobem Tuckerem grającym na basie. Zespół akompaniował także innym wykonawcom, w tym Gene Simmonsowi w jego notowanym na 11. miejscu nagraniu z 1964r. Przez pewien czas członkiem grupy był saksofonista Ace Cannon. W październiku 1965r Black zmarł na nowotwór mózgu.Zespół pracował jednak nadal pod przewodnictwem Tuckera,aż do końca lat 80., osiągając łączną liczbę 19 przebojów notowanych na listach.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Smokie-Part 2/Part 1	Bill Black Combo	11.1959	-	17[12]	Hi 2018	[gold-US][1[4][15].R&B; Chart][written by Bill Black][produced by Ray Harris]
White silver sands/The wheel	Bill Black Combo	03.1960	50[1]	9[14]	Hi 2021	[gold-US][1[4][17].R&B; Chart][written by Charles Matthews/Gladys Reinhardt][produced by Joe Cuoghi][oryginalnie nagrana przez Dave Gardnera]
Josephine/Dry bones	Bill Black Combo	06.1960	-	18[10]	Hi 2022	[gold-US][#3 hit for Wayne King Orchestra in 1937][written by Burke Bivens/Wayne King][produced by Bob Tucker/Larry Rogers]
Don't be cruel/Rollin'	Bill Black Combo	09.1960	32[7]	11[13]	Hi 2026	[written by Elvis Presley, Otis Blackwell][produced by Ray Harris][9[10].R&B Chart]
Blue tango/Willie	Bill Black Combo	11.1960	-	16[10]	Hi 2027	[#1 hit for Leroy Anderson in 1952][written by Leroy Anderson][produced by Ray Harris]
Hearts of stone/Royal blue	Bill Black Combo	02.1961	-	20[8]	Hi 2028	[written by R. Jackson, Eddy Ray][produced by Ray Harris]
Ole Buttermilk Sky/Yogi	Bill Black Combo	06.1961	-	25[8]	Hi 2036	[written by Hoagy Carmichael][produced by Ray Harris]
Movin'/Honky train	Bill Black Combo	09.1961	-	41[7] side B:92[2]	Hi 2038	[written by Bill Black][produced by Ray Harris]
Twist-Her/My girl Josephine	Bill Black Combo	12.1961	-	26[9]	Hi 2042	[written by Bill Black][produced by Ray Harris]
White silver sands/My babe	Bill Black Combo	05.1962	-	92[2]	Hi 2052	[written by Charles Matthews/Gladys Reinhardt][produced by Ray Harris]
So what/Blues for the Red Boy	Bill Black Combo	08.1962	-	78[7]	Hi 2055	[written by Bill Black][produced by Ray Harris]
Joey's song/Hot taco	Bill Black Combo	12.1962	-	114[2]	Hi 2059	[written by Joe Reisman][#46 hit for Bill Haley & His Comets in 1959]
Do it-Rat now/Little Jasper	Bill Black Combo	04.1963	-	51[8]	Hi 2064	[written by Carl McVoy][produced by Ray Harris]
Monkey-Shine/Long gone	Bill Black Combo	10.1963	-	47[6]	Hi 2069	[written by Carl McVoy][produced by Ray Harris]
Comin' on/Soft winds	Bill Black Combo	02.1964	-	67[5]	Hi 2072	[written by W. Mitchell][produced by Ray Harris]
Tequila/Raunchy	Bill Black Combo	05.1964	-	91[3] side B:118[1]	Hi 2077	[written by Chuck Rio][produced by Ray Harris][side B:#2 hit for Bill Justis in 1957]
Little Quennie/Boo-Ray	Bill Black Combo	10.1964	-	73[4]	Hi 2079	[written by Chuck Berry][produced by Larry Rogers]
Come on home/He'll have to go	Bill Black Combo	02.1965	-	124[4]	Hi 2085	[written by Trauth, Harris]
Spootin'/Crazy feel	Bill Black Combo	08.1965	-	135[1]	Hi 2094	[written by Jerry Arnold]
Hey good lookin'/Mountain of love	Bill Black Combo	06.1966	-	124[2]	Hi 2106	[written by Hank Williams ][#1 Country hit for Hank Williams in 1951]
Turn on your love light/Ribbon of darkness	Bill Black Combo	06.1968	-	82[6]	Hi 2145	[written by Deadric Malone/Joe Scott][produced by Joe Cuoghi]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Solid and raunchy	Bill Black Combo	11.1960	-	23[28]	Hi 12 003	[produced by Ray Harris]
Let's twist her	Bill Black Combo	01.1962	-	35[19]	Hi 12 006	[produced by Ray Harris]
Plays tunes by Chuck Berry	Bill Black Combo	07.1964	-	143[4]	Hi 32 017	-
Bill Black's Combo goes big band	Bill Black Combo	11.1964	-	139[4]	Hi 32 020	-
Bill Black's Greatest Hits	Bill Black Combo	08.1967	-	195[2]	Hi 32 012	-
Solid and raunchy the 3rd	Bill Black Combo	09.1969	-	168[4]	Hi 32 052	-

Patsy Biscoe

Patsy Biscoe   (ur. 21 marca 1946 r.) jest australijską osobowością telewizyjną dla dzieci, piosenkarką i gitarzystką. Regularnie występowała w krajowych programach telewizyjnych dla dzieci Here's Humphrey i Fat Cat and Friends . Wydała wiele albumów muzycznych dla dzieci zawierających rymowanki i podobne piosenki dla dzieci. W swojej muzycznej karierze sprzedała  ponad 500 000 egzemplarzy płyt.

Biscoe urodziła się w Shimla w Indiach, jako córka oficera armii brytyjskiej i urzędnika państwowego. Przyjechała do Australii i zamieszkała wraz z rodziną w Sydney , a kiedy miała dziewięć lat, przeprowadzili się do Sandy Bay w Hobart . Zdobyła stypendium śpiewu klasycznego po nieplanowanym występie na corocznym występieSt Mary's College . Podczas studiów medycznych na University of Tasmania śpiewała i grała na gitarze w niedzielnym klubie jazzowym. Jej studia i młodą karierę przerwał wypadek samochodowy, który uszkodził jej wzrok.   Zakryła bliznę po twarzy czymś, co stało się jej charakterystyczną fryzurą z długimi frędzlami.

Biscoe był finalistką konkursu talentów Starflight International australijskiego programu telewizyjnego Bandstand , rywalizując o zagraniczną podróż i kontrakt nagraniowy. Swój pierwszy LP nagrała w Sydney w 1965 roku w CBS .

Zyskała sławę w swoim adoptowanym domu  w Adelaide, gdy regularnie występowała w programie dla dzieci Nine Network , Here's Humphrey (1965–2008), który prowadziła od września 1970 r. Później była prezenterką w lokalnym telewizyjnym programie dla dzieci w Channel Niners . Wystąpiła także jako piosenkarka w innym programie telewizyjnym dla dzieci, Fat Cat and Friends (1972–91) w SAS-10 . W październiku 1980 r.promowała noszenie pasów bezpieczeństwa dla dzieci w telewizyjnej kampanii reklamowej Rady Bezpieczeństwa Drogowego w Australii Południowej. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I thought i heard somebody call my name/When i grow up	Patsy Biscoe	03.1966	99[2]	-	CBS BA 221254	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Patsy's Christmas Album	Patsy Biscoe	12.1980	62[6]	-	Omega OM 006/-	-
50 favourite nursery rhymes Vol.Two	Patsy Biscoe	06.1982	48[13]	-	J&B; JB 105/-	-
50 favourite nursery rhymes	Patsy Biscoe	08.1982	77[1]	21[3]	J&B; JB 109/Music W. TVNZ 22	-
Nursery rhymes Vol.3	Patsy Biscoe	12.1983	91[4]	-	J&B; JB 160/-	-

Billy Joe and The Checkmates

Lider grupy Louis Bideu (a.k.a. "Billy Joe Hunter");ur. 21.03.1919r w El Paso,pracował jako komik,mając swój show w lokalnej telewizji w Nowym Jorku-The Lew Bidell Show.

Jego największy przebój "Percolator" był jednym z pierwszych utworów,gdzie wiodącym instrumentem był ksylofon [grał na nim Ernie Freeman].Bazował na jinglu z reklamy telewizyjnej kawy Maxwell House,który przerobiono na modny wówczas twist.Był także współzałożycielem wytwórni Era i założyciel Dore Records w latach 50-tych.Zaczynał od występów w collegu Santa Barbara,póżniej jako komik w klubach nocnych.Jako kompozytorzy wymieniani są Lou Bideau i Ernie Freeman,ale ten pierwszy był raczej pomysłodawcą niż kompozytorem bądż wykonawcą,tak,że Freeman odegrał główną rolę w jego powstaniu i wykonaniu."Percolator" nagrali Ernie Freeman na ksylofonie, Rene Hall na gitarze, Red Callender na basie i Earl Palmer grający na perkusji,sam Bedell figuruje tylko na promocyjnej fotografii jako lider grupy.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Percolator [Twist]/Round & round & round & round	Billy Joe and The Checkmates	01.1962	-	10[13]	Dore 620	[written by Ernie Freeman ,Louis Bideu]

Anthony Hamilton

Bardzo lubiany i szanowany tak przez fanów, jak i innych artystów, wokalista r&b. Z racji częstych gościnnych udziałów w utworach zaprzyjaźnionych twórców, Hamilton zdobył sporą popularność. Udziela się także jako ghostwriter. Swoje pierwsze muzyczne kroki Hamilton stawiał
w wieku dziesięciu lat w chórze kościelnym w rodzimym Charlotte. Często startował też w różnych konkursach dla młodych wokalistów, które wielokrotnie kończył w roli triumfatora. Jego ciepły, bardzo przyjazny uszom słuchacza głos najlepiej sprawdzał się w pozytywnych, optymistycznych piosenkach i miłosnych balladach - takie też teksty najczęściej pisał.

W 1993 r. zdecydował się na przeprowadzkę do Nowego Jorku, wiedząc, iż z tego miasta zdecydowanie łatwiej będzie mu ruszyć w pogoń za karierą. Szybko udało mu się podpisać kontrakt z labelem uptown (nagrywali tam wówczas m.in.    Mary J. Blige i  Jodeci), jednak w pełni ukończony i dopracowany debiut artysty nigdy nie ujrzał światła dziennego, ze względu na problemy wytwórni i ostateczne zakończenie jej działalności.

Niezrażony tym niepowodzeniem Hamilton błyskawicznie znalazł nowego wydawcę (mca) i w 1996 r. wydał tam późnym latem premierowy krążek XTC. Fantastycznie ocenione, doskonałe wydawnictwo nagrane z producencką pomocą Raya Middletone’a, George'a Persona i Timothy ego „Tymę” Rileya, przeszło jednak bez echa pod względem komercyjnym. Osadzona w klimatach klasycznego soulu płyta z elementami świeżego r&b, okazała się nazbyt nowatorska i trudna w odbiorze dla przyzwyczajonych do łatwych, lekkich i przyjemnych przebojów fanów tego gatunku spod znaku  Diddyego (święcącego wówczas jeszcze jako Puff  Daddy wielkie triumfy na listach przebojów).

Przez kolejne lata Hamilton pozostawał w cieniu. Był związany luźną umową z labelem souli-fe, dla którego pracował też w roli ghostwritera, pomagając przy pracy nad płytami Sunshine Anderson i   Donella Jonesa. Pojawiał się też regularnie jako gość w nagraniach innych wykonawców (Busta Rhymes, Cru,  Conya Doss, Eve, Heltah Skeltah), a w 2000 r. przyjął zaproszenie   D’Angelo i występował jako wspomagający go wokalista podczas trasy promującej album Voodoo. W 2002 r. za sprawą gościnnego udziału w hitowym nagraniu „Po’ Folks” u boku sensacyjnych The Nappy Roots, o Hamiltonie zrobiło się bardzo głośno. Utwór został nominowany do Grammy, a wokaliście podpisanie kontraktu zaproponował rozchwytywany producent   Jermaine Dupri.

 Już w nowym labelu (so SO def) ukazał się w lipcu 2003 r., najbardziej ceniony i najczęściej kupowany spośród jego dyskografii (platyna), album Cornin’from  Where I’m From. Płyta ponownie była wypadkową neo-soulu (produkcje Soulquarians) i wysmakowanego r&b (Mark Batson, Jermaine Dupri). Singlowi „Charlene” udało się nawet dojść do 19. pozycji na liście billboardu, a udany 2003 r. artysta zamknął gościnnymi udziałami na płytach r+ The RH Factor Hard Groove oraz raperów Twista Kamikaze i Jadakissa Kiss of Death (dwie ostatnie ukazały się już wiosną 2004 r.).

W 2005 r. wyszły dwa albumy sygnowane przez Hamiltona. Pierwszym było wydane przez Atlantic wydawnictwo Soulife, zbierające kompozycje nagrane przez wokalistę w latach dzielących wydanie debiutanckiej i drugiej płyty (1997 - 2003), a drugim Ain’t Nobody Worry in’. Oba spotkały się z pozytywnymi recenzjami i sprzedały w złotym nakładzie, co tylko pomogło artyście w usadowieniu się na szczycie najbardziej popularnych i cenionych muzyków soulowych XXI w.
3 kwietnia 2007 r. do sklepów trafił piąty w karierze Hamiltona krążek Southern Comfort. Retrospektywne wydawnictwo zostało wyprodukowane przez trzech beatmakerów (Fanatic, Doug Coleman i Ced Solo), a wydała je mała oficyna Merovingian music.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nobody Else	Anthony Hamilton	10.1996	-	-	MCA 55 215	[written by Anthony Hamilton][produced by George R. "Golden Fingers" Pearson, Timothy "Tyme" Riley][63[16].R&B Chart][sample z "You Got Something"-B.T. Express]
Po' Folks	Nappy Roots featuring Anthony Hamilton	06.2002	-	21[23]	Atlantic 85 323	[written by Nappy Roots][produced by TrackBoyz][13[28].R&B Chart]
Comin' from Where I'm From	Anthony Hamilton	08.2003	-	-	So So Def 54 118	[written by Anthony Hamilton, Mark Batson][produced by Mark Batson][60[20].R&B Chart]
Why	Jadakiss featuring Anthony Hamilton	06.2004	-	11[20]	Ruff Ryders 003265	[produced by Havoc][4[25].R&B Chart]
Charlene	Anthony Hamilton	06.2004	-	19[22]	So So Def	[written by Anthony Hamilton, Mark Batson][produced by Mark Batson][3[46].R&B Chart]
Stay for a While	Angie Stone featuring Anthony Hamilton	12.2004	-	-	J Records	[70[15].R&B Chart]
Can I Live?	Nick Cannon featuring Anthony Hamilton	07.2005	-	-	Jive 71 422	[written by D. Sherrill, D. Lilly, J. Jones III, N. Cannon][produced by Nick Cannon][85[6].R&B Chart]
Can't Let Go	Anthony Hamilton	03.2006	-	71[19]	So So Def	[written by Anthony Hamilton, Mark Batson][produced by Mark Batson][13[68].R&B Chart]
Sista Big Bones	Anthony Hamilton	08.2006	-	-	So So Def	[written by Anthony Hamilton, Mark Batson][produced by Mark Batson][51[20].R&B Chart]
Struggle No More (The Main Event)	Anthony Hamilton featuring Jaheim and Musiq Soulchild	03.2007	-	-	Atlantic	[written by Herb Magwood, Wirlie Morris, Tamika Scott, Steve Sola, Christopher Terrell, Darnell Winston][32[20].R&B Chart]
Do You Feel Me	Anthony Hamilton	11.2007	-	-	Def Jam	[written by Diane Warren][produced by Hank Shocklee][59[20].R&B Chart]
Cool	Anthony Hamilton featuring David Banner	08.2008	-	114[5]	So So Def	[19[61].R&B Chart]
The Point of It All	Anthony Hamilton	04.2009	-	109[5]	Jive	[19[35].R&B Chart]
So In Love	Jill Scott featuring Anthony Hamilton	07.2011	-	97[1]	-	[10[44].R&B Chart]
Woo	Anthony Hamilton	02.2012	-	-	Def Jam	[24[26].R&B Chart]
I'll Wait (To Fall In Love)	Anthony Hamilton	02.2012	-	-	Def Jam	[75[7].R&B Chart]
Pray for Me	Anthony Hamilton	10.2012	-	122[2]	-	[21[30].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Comin' from Where I'm From	Anthony Hamilton	10.2003	-	33[76]	So So Def 52 107	[platinum-US][produced by Anthony Hamilton, Jermaine Dupri, Mark Batson, James Poyser, Cedric Solomon, Junius Bervine]
Soulife	Anthony Hamilton	07.2005	-	12[12]	Atlantic 74 695	[produced by Anthony Hamilton, Mark Sparks, Doug Mayhem, B.C. 3 Ent., Mike City]
Ain't Nobody Worryin'	Anthony Hamilton	12.2005	-	19[25]	So So Def 74 278	[gold-US][produced by Mark Batson, James Poyser, Raphael Saadiq, Kelvin Wooten, Jake and the Phatman, Dre & Vidal, Christopher "Wurldwyde" Pottinger]
Southern Comfort	Anthony Hamilton	04.2007	-	90[3]	Merovingian Music MRV002	[produced by Fanatic, Ced Solo, Doug Coleman]
The Point of It All	Anthony Hamilton	01.2009	-	12[42]	So So Def 88607	[gold-US][produced by Avila Brothers, Mark Batson, Dre & Vidal, Anthony Hamilton, Ramon Montgomery, Jack Splash, Kelvin Wooten, James "Big Jim" Wright]
Back to Love	Anthony Hamilton	12.2011	-	12[25]	RCA 88697	[produced by Anthony Hamilton , Kenneth "Babyface" Edmonds, Mike City, Bobby Ross & Issiah Avila, Kelvin Wooten, Dre & Vidal, Antonio Dixon, Salaam Remi, Jairus Mozee]
Home for the Holidays	Anthony Hamilton	11.2014	-	80[2]	RCA 88883	[produced by The Avila Brothers, Kenneth Leonard Jr., Mark Pelli ,Alex Tanas ,Corey Williams, Kelvin Wooten ]
What I'm Feelin'	Anthony Hamilton	04.2016	-	15[7]	RCA 88875	[produced by Anthony Hamilton, Mark Batson, Eli Davis ,James Poyser, Salaam Remi]

Lynden David Hall

Brytyjski piosenkarz, autor tekstów i producent urodzony w południowym Londynie. Zdobywca nagrody mobo (music of black origin) dla najlepszego debiutanta w roku 1998. Rok później Hall został pierwszym brytyjskim artystą, któremu czytelnicy popularnego magazynu BLUES & SOUL nadali tytuł Najlepszego wykonawcy.

Jego debiutancki album Medicine 4 My Pain (1998) wraz z dwoma promującymi go singlami „Do I Qualify” i „Sexy Cinderella” zauroczyły fanów soulu na Wyspach. Jednak dopiero zremiksowane wersje jego utworów pozwoliły Hallowi przebić się na rynku muzycznym. W 2003 r. Lynden pojawił się w filmowym hicie „To właśnie miłość” (oryg. „Love Actually”, reż. Richard Curtis, 2003, Wielka Brytania/ USA), w którym wykonał piosenkę „All You Need Is Love” na ślubie pary bohaterów granych przez Keirę Knightley i Chiwetela Ejiofora.

W tym samym roku u Halla wykryto chorobę Hodgkina, czyli nowotwór układu chłonnego. Artysta przez jakiś czas walczył ze schorzeniem. W 2005 r. wydał trzeci studyjny album zatytułowany In Between Jobs. Znajdował się wówczas u szczytu swojej kariery, a brytyjska prasa i krytycy okrzyknęli go najbardziej obiecującą postacią na angielskiej scenie soul. Artysta jednak coraz rzadziej występował, gdyż nie pozwalał mu na to jego stan zdrowotny. Lynden zmarł w lutym 2006 roku w wyniku powikłań po przeszczepie szpiku kostnego. Miał wówczas 31 lat.

 Krótko przed śmiercią podczas pobytu w szpitalu zaangażował się mocno w pomoc innym chorym. Wraz z żoną Nikki Hall zorganizował niezwykle udany koncert w londyńskiej JAZZ cafe, na którym wystąpili uznani brytyjscy czarni muzycy (m.in. Omar, Roachford, Shola Arna, Beverley Knight i Courtney Pine). Koncert charytatywny nazwany lynden’s wish (Życzenie Lyndena) zebrał znaczną sumę pieniędzy dla dwóch fundacji bliskich sercu piosenkarza: the African Caribbean LEUKAEMIA TRUST oraz dla RAYS OF SUNSHINE. lynden’s wish istnieje do dziś i zarejestrowane jest jako fundacja charytatywna.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sexy Cinderella	Lynden David Hall	10.1997	45[2]	-	Cooltempo CDCOOL 328	[written by Lynden David Hall][produced by Bob Power]
Do I Qualify?	Lynden David Hall	03.1998	26[2]	-	Cooltempo CDCOOL 331	[written by Lynden David Hall][produced by Lynden David Hall]
Crescent Moon	Lynden David Hall	07.1998	45[2]	-	Cooltempo CDCOOL 333	[produced by Bob Power]
Sexy Cinderella	Lynden David Hall	10.1998	17[3]	-	Cooltempo CDCOOL 340	[written by Lynden David Hall][produced by Bob Power]
Forgive Me	Lynden David Hall	03.1998	30[2]	-	Cooltempo CDCOOL 346	-
Sleeping with Victor	Lynden David Hall	05.2000	49[2]	-	Cooltempo CDCOOL 348	-
Let's Do It Again	Lynden David Hall	09.2000	69[1]	-	Cooltempo CDCOOL 351	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Medicine 4 My Pain	Lynden David Hall	11.1998	43[5]	-	Cooltempo 4959952	[produced by Lynden David Hall, Bob Power]
The Other Side	Lynden David Hall	06.2000	36[2]	-	Cooltempo 5261492	-

Aaron Hall

Aaron Hall należy do najbardziej uznanych reprezentantów stylu new jack swing - tanecznego, energicznego wydania r&b popularnego na przełomie lat 80. i 90-tych w USA.

Wokalista i autor piosenek zdobył poważanie jako główny głos grupy Guy, z którą nagrał dwa albumy: Guy (1988) i The Future (1990). Gdy w 1991 r. macierzysta formacja zawiesiła działalność, Hall rozpoczął solową karierę. Debiutancki materiał The Truth (1993) stanowił kontynuację poczynań znanych z Guy.

Aaron po raz kolejny w zdecydowany, sugestywny sposób operował melodyjnym, miękkim głosem, płynnie wpasowując się w brzmienie podkładów o przyśpieszonym tempie. Reprezentatywny singiel „Don’t Be Afraid” podbił w 1992 r. listę hot r&b/ hip-hop singles & tracks tygodnika billboard, podobnie jak kolejne nagranie - bardziej stonowane „I Miss You”.

Przed wydaniem kolejnego długogrającego wydawnictwa minęło aż 5 lat, w trakcie których Aaron przede wszystkim pojawiał się jako gość w utworach zaprzyjaźnionych wykonawców lub też kontynuował tradycję nagrywania kawałków na potrzeby ścieżek dźwiękowych. Jego głos można było słyszeć m.in. na soundtrackach do obrazów „Młodzi gniewni" z Michelle Pfeiffer (oryg. „Dangerous Minds”, reż. John N. Smith, 1995, USA), „Miasto Aniołów 2” z 2Pakiem („Juice”, reż. Ernest R. Dickerson, 1992, USA), „Nad obręczą” („Above the Rim”, reż. Jeff Pollack, 1994, USA), „Czarne Pantery” („Panther”, reż. Mario Van Peebles, 1995, USA) czy „Huragan” z Denzelem Washingtonem („The Hurricane”, reż. Norman Jewison, 1999, USA). Wiele z tych filmów jest istotnych dla tzw. „czarnego kina”.

W 1998 r. artysta wydał drugie solo Inside of You, a rok później połączył siły z dawnymi członkami Guy, by wydać trzeci album tria - Guy III. Obie płyty cieszyły się zaledwie umiarkowanym zainteresowaniem w zestawieniu z furorą, jakie brzmienie autorstwa  Teddy’ego Rileya wywoływało na początku lat 90-tych.

W 2005 r. świat ujrzało trzecie solowe wydawnictwo piosenkarza - Adults Only: The Final Album. Niskonakładowy materiał dotarł przede wszystkim do dawnych fanów Halla.
Aaron Hall z racji barwy głosu i stylu śpiewania często jest porównywany z liderem formacji The Gap Band - Charliem Wilsonem. Artysta doznał w 1992 r. zaszczytu podjęcia współpracy ze swoim idolem. Dwójka nagrała wspólnie utwór „Everything’s Gonna Be Alright”, który trafił na soundtrack filmu „Bumerang” z Eddiem Murphym („Boomerang”, reż. Reginald Hudlin, 1992, USA).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Be Afraid	Aaron Hall	03.1992	-	44[16]	Soul 54 330	[written by Aaron Hall, Floyd F. Fisher][produced by Gary G-Wiz, Hank Shocklee, The Bomb Squad][1[2][19].R&B Chart][piosenka z filmu "Juice"]
Get a Little Freaky with Me	Aaron Hall	09.1993	-	-	Silas/MCA 54 229	[written by Aaron Hall, Sean Hall][produced by Aaron Hall, Laney Stewart][48[13].R&B Chart][sample z "Four Play"-George Clinton]
Let's Make Love	Aaron Hall	12.1993	-	113[6]	Silas/MCA 54 783	[written by Aaron Hall III, Phillip L. Stewart II][produced by Aaron Hall III, Laney Stewart][36[19].R&B Chart]
I Miss You	Aaron Hall	05.1994	-	14[23]	Silas/MCA 54 847	[gold-US][written by Aaron Hall, Gregory Cauthen][produced by Gregory Cauthen][2[24].R&B Chart]
When You Need Me	Aaron Hall	09.1994	-	104[4]	Silas/MCA 54 902	[written by Aaron Hall 111, Ronald Spearman][produced by Vassal Benford][30[20].R&B Chart]
Curiosity	Aaron Hall	08.1995	-	114[4]	MCA 55 105	[written by Missy Elliott, Mr. Dalvin][produced by Mr. Dalvin][36[20].R&B Chart][piosenka z filmu "Dangerous Minds"]
Scent of Attraction	Aaron Hall with Patra	03.1996	-	82[7]	550 Music/Epic 78 257	[produced by Charles Farrar, Troy Taylor][31[14].R&B Chart]
All The Places (I Will Kiss You)	Aaron Hall	10.1998	-	26[16]	MCA 55 473	[written by Aaron Hall, Manuel Seal,Nathan Clemons][produced by Manuel Seal][8[20].R&B Chart]
Why You Tryin' to Play Me	Aaron Hall with The Notorious B.I.G	12.2000	-	-	Xtra Large	[produced by X-tra Large][96[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Truth	Aaron Hall	10.1993	-	47[55]	Silas 10 810	[platinum-US][produced by Aaron Hall,Gregory Cauthen,Hank Shocklee,Gary G-Wiz]
Inside of You	Aaron Hall	11.1998	-	55[5]	Silas 11 778	[produced by Joe "Flip" Wilson, Faith Evans,Malik Pendleton, Manuel Seal,Reese Johnson]

H-Town

Pierwotny sktad nazwanej na cześć miasta Houston formacji H-Town tworzyli bliźniacy Keven „Dino” Conner i Solomon „Shazam” Conner oraz ich przyjaciel Darryl „G.I.” Jackson. Odkrywcą tria był Luke Campbell, czołowy raper formacji 2 Live Crew, która wywołała wiele skandali na przełomie lat 80. i 90-tych wyjątkowo sprośnymi, wręcz pornograficznych tekstami oraz równie pikantnymi teledyskami, okładkami płyt i oprawą koncertów.

Do pracy nad debiutanckim materiałem śpiewającego romantyczne nagrania tria, Campbell zatrudnił zaprzyjaźnionego producenta Bishopa „Sticka” Burrella. Pierwszy owoc prac grupy w postaci albumu Fever for Da Flavor (1993) odniósł niespodziewany sukces, dochodząc do szczytu listy albumów z płytami r&b i hip-hop w USA. Była to w największej mierze zasługa platynowego hitu „Knockin’ Da Boots” (#1 listy r&b) - pościelowej ballady śpiewanej przez Dino oraz towarzyszących mu Shazama i G.I., z wielkim uczuciem i zaangażowaniem. Nagranie stanowiło zapowiedź odchodzenia przez męskie formacje r&b od dyskotekowego stylu new jack swing na rzecz inspirowania się romantycznym dziedzictwem klasycznego soulu lat 70-tych i uczyniło z H-Town jednych z pionierów tej tendencji. Potwierdzeniem obranej drogi był inny singiel z albumu: „Lick U Up”.

W dalszych etapach kariery grupa wyróżniała się przede wszystkim efektownymi występami na ścieżkach dźwiękowych do różnych „czarnych filmów”. Ich nagrania pojawiły się na soundtrackach do obrazów „Nad obręczą” (oryg. „Above the Rim”, reż. Jeff Polack, 1994, USA - numer „Part Time Lover”), „Magia miłości” („Jason’s Lyric”, reż. Doug McHenry, 1994, USA - „U Will Know” z udziałem Dino w ramach projektu Black Men United) oraz „Nigdy nie mów kocham” („A Thin Line Between Love and Hate”, reż. Martin Lawrence, 1996, USA - złote tytułowe nagranie).

Tragicznym wydarzeniem w historii zespołu była śmierć Dino w 2003 r. w wypadku samochodowym, którego sprawca uciekł i nie został zatrzymany. Pozostali dwaj członkowie zdecydowali się kontynuować twórczość pod szyldem H-Town, wydając w 2004 r. album Imitations of Life (jeszcze z nagraniami z udziałem Dino) i zapowiadając dalsze pełne krążki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You and Me	Luke featuring Angee Griffin and H-Town	01.1993	-	-	Luke 458	[94[4].R&B Chart]
Knockin' Da Boots	H-Town	04.1993	-	3[25]	Luke 161	[platinum-US][written by Keven Conner, Solomon Conner, Darryl Jackson][produced by Keven Conner, Solomon Conner, Darryl Jackson, Stick][1[4][27].R&B Chart]
Lick U Up	H-Town	07.1993	-	67[11]	Luke 163	[written by Keven Conner, Solomon Conner, Darryl Jackson][produced by Keven Conner, Solomon Conner, Darryl Jackson, Stick][21[18].R&B Chart]
Keepin' My Composure	H-Town	10.1993	-	-	Luke 167	[produced by John "Swift" Catalon][46[16].R&B Chart]
Baby I Wanna	H-Town	02.1994	-	-	Luke 173	[written by Stick, G.I., Dino, Shazam][produced by Bishop "Stick" Burrell, Sr.][87[4].R&B Chart]
Part Time Lover	H-Town	04.1994	-	57[16]	Death Row 98 283	[produced by Devante Swing][9[20].R&B Chart][piosenka z filmu "Above The Rim"]
Back Seat (Wit No Sheets)	H-Town	11.1994	-	-	Luke 181	[written by Stick, Dino, Shazam & G.I.][produced by Bishop "Stick" Burrell][58[16].R&B Chart]
Emotions	H-Town	04.1995	-	51[15]	Luke 185	[written by Dino, Gi, Shazam][produced by Bishop "Stick" Burrell, Dino][11[23].R&B Chart]
A Thin Line Between Love & Hate	H-Town featuring Shirley Murdock	02.1996	-	37[20]	Jac-Mac 17 699	[gold-US][written by Richard Poindexter,Robert Poindexter,Jackie Members][produced by Richard Poindexter,Robert Poindexter][6[22].R&B Chart][piosenka tytułowa z filmu]
They Like It Slow	H-Town	10.1997	-	35[20]	Relativity 1642	[written by Dino Conner, Shazam Conner][produced by Dino Conner][12[21].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fever for da Flavor	H-Town	04.1993	-	16[27]	Luke 126	[platinum-US][produced by Bishop Burrell, Sr., Jon Catalon, Luther Campbell]
Beggin' After Dark	H-Town	11.1994	-	98[23]	Luke 212	[gold-US][produced by Bishop Burrell, Sr., Keven "Dino" Conner, Luther Campbell]
Ladies Edition, Woman's World	H-Town	11.1997	-	53[11]	Relativity 1596	[gold-US][produced by Keven "Dino" Conner]

Groove Theory

Mający na koncie zaledwie jeden album, ale darzony dużym szacunkiem wśród fanów r&b, nowojorski duet popularny w połowie lat 90-tych.
Początek Groove Theory datuje się na 1991 r., gdy w Nowym Jorku poznali się wokalistka   Amel Larrieux i producent oraz raper, były członek formacji Mantronix, Bryce Wilson. Oboje nie byli do końca zadowoleni z przebiegu swoich dotychczasowych karier i muzycznej drogi, jaka była ich udziałem.

Wspólny pomysł na projekt łączący stylistykę hiphopową, r&b z domieszką soulu i delikatnie klubowych klimatów, zaowocował wydaną w 1995 r. płytą Groove Theory.
Debiutancki, i jak się później okazało jedyny, krążek w dorobku duetu przyniósł hitowy singiel „Tell Me”, który dotarł do 5. miejsca na liście billboardu i okrył się złotym nakładem. Pomimo tego cały album, oceniony wysoko przez media, nie przebił się na rynku, dochodząc do zaledwie 69. lokaty na liście sprzedaży. Nie pomogły nawet kolejne single z pierwszej setki billboardu - „Keep Tryin’” i „Baby Luv”.

W1999 r. Larrieux opuściła szeregi Groove Theory, rozpoczynając solową karierę, a w jej miejsce dokooptowano Makede Davis. Grupa na 2001 r. planowała wydanie drugiego albumu The Answer,który poprzedził singiel "4Shure",jednak Columbia w związku z problemami finansowymi,pod koniec 2000r,podjęła decyzję o wycofaniu duetu ze swojego katalogu wydawniczego.W wyniku tego Wilson i Davis podjęli decyzję o zawieszeniu  działalności Groove Theory.
debiut. Przebojami stały się utwory „Gotta Go Gotta działalności
doszły do 1. miejsca na Billboardowej liście nagrań

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell Me	Groove Theory	08.1995	31[3]	5[33]	Epic 77 961	[written by Bryce Wilson, Amel Larrieux, Darryl Brown, Rick James][produced by Bryce Wilson][3[38].R&B Chart]
Keep Tryin'	Groove Theory	02.1996	-	64[12]	Epic 78 197	[produced by Bryce Wilson][24[18].R&B Chart]
Baby Luv	Groove Theory	08.1996	-	65[11]	Epic 78 359	[written by Bryce Wilson, Amel Larrieux, Darryl Brown][produced by Bryce P. Wilson][23[17].R&B Chart]
4 Shure	Groove Theory	11.2000	-	-	Columbia 79 410	[written by Bryce Wilson, Makeda Davis][97[1].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Groove Theory	Groove Theory	11.1995	-	69[20]	Epic 57 421	[gold-US][produced by Jimmy Henchman, Amel Larrieux, Lamont Boles, Bryce Wilson]

DHT

DHT - belgijski duet grający elektroniczną muzykę taneczną. W jego skład wchodzi producent Flor Theeuwes (ur. 28 sierpnia 1976r w Turnhout) i wokalistka Edmée Daenen (ur. 25 marca 1985r w Kortrijk).
Nazwa początkowo była skrótem od Danger Hardcore Team  (ang.) (Niebezpieczna Hardcore'owa Drużyna), ale że zespół nigdy nie stworzył żadnego utworu w gatunku hardcore zdecydowano się zmienić rozszerzenie skrótu na Dance House Trance . Ten nadal nie był do końca adekwatny do stylu tworzonej przez duet muzyki, dlatego skrót zmieniono ponownie na Don't Hate This ((ang.) Nie nienawidźcie tego) i taki pozostaje do dziś. W 2005 duet zmienił nazwę na DHT featuring Edmée .

W 2003 grupa stworzyła cover utworu Listen to Your Heart autorstwa zespołu Roxette. Utwór ten stał się hitem w USA i Australii, a w grudniu 2005 uplasował się na 7. pozycji listy UK Singles Chart. W celach marketingowych związanych z tym coverem skrót DHT często rozwijany był także jako Definite Hit Track ((ang.) Zdecydowany Hit).

DHT feat. Edmée byli jednymi z nielicznych, którzy uplasowali się w pierwszej dziesiątce listy US Billboard Hot 100 z utworem w gatunku trance.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Listen to Your Heart	DHT featuring Edmée	12.2005	7[16]	8[27]	Data DATA 109CDS	[gold-US][written by Per Gessle, Mats Persson][produced by Flor Theeuwes ,Jeffrey Vissers, Thunder Deejay]