Z archiwum...rocka

czwartek, 16 marca 2017

Primal Scream

Grupa szkocka. Powstała w 1984 w Glasgow jako duet: Bobby Gillespie (22.06.1964) - voc, dr, Jim Beattie - voc, g. Wiosną 1985, w okresie pierwszych nagrań, tworzyli ją: Gillespie - voc, dr, Beattie - g, Robert Young - b, Tom McGurk - dr, Martin St. John (właśc. John Martin) - perc. W końcu 1985 dołączył Paul Harte, ale niebawem odszedł do The Electric Cowboys. Tymczasowo zastąpił go Stuart May - g, a na stałe Andrew Innes - g. W 1986 ze współpracy z Primal Scream zrezygnował McGurk, a w 1987 także St. John. Wtedy zaangażowano Gavina Skinnera - dr.
Na początku 1988 przeniosła się - w uszczuplonym składzie, bez Beattiego (później utworzył SPIREA X) i Skinnera - do Brighton. W 1989 dołączyli Henry Olsen - b (Young przejął obowiązki gitarzysty) i Philip Tomanov - dr, obaj z zespołu akompaniującego Nico, a w 1991 także Martin Duffy - k z Felt, Hugo Nicolson - komputery muzyczne i Denise Johnson - voc, współpracowniczka Pet Shop Boys, Eskimos And Egypt i The Joy. Bobby Gillespie w wieku szesnastu lat przerwał naukę i podjął pracę w drukarni. Zniechęcony punk rockiem - jego zdaniem muzyką o zbyt przygnębiającej wymowie - odkrył dla siebie przeboje lat sześćdziesiątych, np. Boba Dylana, The Byrds, Love, The Doors i Pink Floyd (w składzie z Sydem Barrettem). Gdy poznał Jima Beattiego, rówieśnika o podobnych upodobaniach muzycznych, postanowił utworzyć z nim grupę rockową.
Jako nazwy użył zasłyszanego gdzieś określenia Primal Scream (Pierwotny Krzyk), które - jak sądził - pochodziło z jakiegoś starego mitu. Dopiero później odkrył, że jest to tytuł książki Arthura Janova na temat neurozy i możliwości jej leczenia. Grupa debiutowała w klubach punkowych rodzinnego Glasgow. Ponieważ tworzyli ją muzyczni amatorzy, pierwsze występy miały cechy zbiorowej improwizacji, nieuchronnie prowadzącej do kakofonicznego zgiełku. Gillespie zaprzyjaźnił się w tym czasie z braćmi Jimem i Williamem Reidami z The Jesus And Mary Chain i nawiązał kilkuletnią współpracę z tym zespołem (zastępował wyrzuconego perkusistę - Murraya Dalglisha).
Na początku 1985 grupa Primal Scream podpisała kontrakt z firmą Creation i w następnym okresie nagrała dla niej pierwsze single z piosenkami w stylu The Byrds: All Fall Down (1985) i Cristal Crescent (1986; na drugiej stronie znalazł się utwór Velocity Girls, wydany też na słynnej kasecie "C86" tygodnika "New Musical Express", później niemalże skopiowany przez zespół The Stone Roses w kompozycji Made Of Stone). W 1987 związała się z pokrewną firmą Elevation i przygotowała dla niej kolejne single: Gentle Tuesday i Imperial (wersje maksisinglowe zawierały dodatkowo m.in. przeróbki utworów I'm Gonna Make You Mine i So Sad About Us zespołów Shadows Of Knight i The Who) oraz minialbum Sonic flower groove.
Płyty te przyjęto chłodno. Pisano, że grupa, niewolniczo przy wiązana do muzyki lat sześćdziesiątych zwłaszcza tej spod znaku The Beatles czy The Byrds (np. Gentle Tuesday, Imperial We Go Down Slowly Rising), nie potrafi stworzyć repertuaru, który zabrzmiałby świeżo i nowocześnie. Gillespie podzielał tę opinię. Uważał też, że z utworów przedstawionych na płycie Sonic flower groove - nagrywanej dwukrotnie, najpierw ze Stephenem Streetem jako producentem, a ostatecznie z Mayo Thompsonem w tej roli - wyparowała aura spontaniczności. Wtedy grupa przeniosła się z Glasgow do Brighton i w zmienionym składzie rozpoczęła pracę nad nowym stylem i repertuarem.
Przypomniała się publiczności latem 1989 singlem Ivy Ivy Ivy i albumem Primal Scream, przekonana, że jej sukces jest bliski. Ale zarówno publiczność, jak i recenzenci nie docenili jej przemiany stylistycznej. Pisano, że co prawda grupa uwolniła się od obsesji na punkcie The Byrds, ale nadal wydaje się zniewolona przez swoje fascynacje, np. amerykańskim punk rockiem lat sześćdziesiątych, twórczością The Rolling Stones w składzie z Mickiem Taylorem i przebojami T. Rex.
Zdesperowany Gillespie zaczął w tym czasie szukać natchnienia w klubach tańca, jak Zap w Brighton. Urzekła go nowa muzyka taneczna - hip hop, house, rave - emanująca pogodą i radością życia. Zafrapowały go nagrania zespołów 808 STATE i The KLF. Pierwszym owocem tych fascynacji był wydany w lutym 1990 singel Loaded (maksisingel zawierał też m.in. przeróbkę Ramblin' Rose zespołu MC5). Twórcą był właściwie zaproszony do współpracy mistrz konsolety Andy Weatherall, który jako podstawy użył kilku ścieżek nagrania I'm Losing More Than I'll Ever Have z płyty Primal Scream, dodał zupełnie nowe tło rytmiczne, uzyskane techniką samplingu z piosenki I Am What I Am Edie Brickell a zamiast partii wokalnej, niemal w całości wymiksowanej, wprowadził monolog Petera Fondy z filmu Wild Angels (1966, reż. Roger Corman; na wideokasetach pt. Dzikie anioły).
Płyta przyniosła grupie ogromną popularność i uznanie. Sukces umożliwił jej kupno komputerów muzycznych i wyposażenie własnego studia nagrań w Hackney. Następne single, Come Together (1990), Higher Than The Sun (1991) i Don't Fight It Feel It (1991), czwórka "Dixie-Narco" (1992) oraz dwupłytowy album Screamdelica zapewniły Primal Scream opinię jednego z najlepszych i najbardziej nowatorskich przedstawicieli kultury spod znaku house. Większość nagrań grupy tego okresu hipnotyzowała żywymi tanecznymi rytmami (np. Loaded, Don't Fight It Feet It, przeróbka Slip Inside This House Roky'ego Ericksona), ale w jej programie znalazły się też m.in. intrygujące obrazy dźwiękowe (np. Inner Flight, Higher Than The Sun - A Dub Symphony In Two Parts) oraz demoniczna samba wzorowana na Sympathy For The Devil The Rolling Stones ,(Movin' On Up).

Grupie pomogli ożywić repertuar liczni mistrzowie konsolety, jak Alex Paterson i Thrash, czyli duet The ORB, Hugo Nicolson, Jimmy Miller (były współpracownik The Rolling Stones), Terry Parley i Andy Ul Weatherall. Wiele utworów pojawiało się dzięki temu w kilku całkowicie odmiennych,ale zawsze równie atrakcyjnych wersjach, jak dwa popularne remiksy Come Together, przygotowane przez Farleya i Weatheralla - pierwszy z partią chóru murzyńskiego, drugi z fragmentem przemówienia polityka amerykańskiego Jessego Jacksona (z pełnym optymizmu zawołaniem: "Co za piękny dzień nam nastał, nowy dzień!"). Niektórzy zarzucali grupie co prawda zdradę rocka dla muzyki disco, ale Gillespie odpowiadał, że równie dobrze można by zarzucić zespołowi The Beatles ,iż wyparł się swoich mistrzów, np. Gene'a Vincenta, gdy zaczął stosować w nagraniach melotron.

Wiosną i jesienią 1993 formacja zorganizowała kolejne sesje nagraniowe - pracowaała przede wszystkim w Ardent Studios w Memphis z producentem Tomem Dowdem. Pomagało jej wielu wybitnych muzyków, jak mistrz funku, wokalista George Clinton, słynny perkusista Kenny Jones, znany z The Faces i The Who, oraz legendarna sekcja instrumentów dętych Memphis Horns. Powstały zarówno pełne dynamiki utwory zainspirowane funkiem, soulem i rhythm'n'bluesem, choćby Funky Jam i kompozycje bardziej nastrojowe, melancholijne, w rodzaju Cry Myself Blind, Big Jet Plane i Sad And Blue. Piosenka Rocks ewokowała atmosferę muzyki The Rolling S z przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Ona ukazała się pierwsza - na singlu wydanym w lutym 1994. Miesiąc póżniej trafił na rynek album Give out but don't give up. Jesienią podczas pobytu grupy w Nowym Jorku doszło do tragicznego incydentu - Duffy został zaatakowany przez napastnika nożem i ciężko zraniony.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gentle Tuesday/Black Star Carnival	Primal Scream	06.1987	86[3]	-	WEA ACID 3	[written by Primal Scream][produced by Clive Langer,Pat Collier,Colin Fairley,Mayo Thompson]
Imperial /Star fruit surf rider	Primal Scream	09.1987	86[3]	-	WEA ACID 5	[written by Primal Scream][produced by Clive Langer,Pat Collier,Colin Fairley,Mayo Thompson]
Ivy Ivy Ivy /You're just too dark to care	Primal Scream	08.1989	97[1]	-	Creation CRE 067	[written by Primal Scream][produced by Sister Anne]
Loaded/ I'm Losing More Than I'll Ever Have	Primal Scream	02.1990	16[12]	-	Creation CRE 070	[written by Andrew Innes,Robert Clearie Young,Bobby Gillespie][produced by Andrew Weatherall]
Come together	Primal Scream	08.1990	26[6]	-	Creation CRE 078	[written by Andrew Innes,Robert Clearie Young,Bobby Gillespie][produced by Andrew Weatherall,Hugo Nicolson]
Higher than the sun	Primal Scream	06.1991	40[2]	-	Creation CRE 096	[written by Andrew Innes,Robert Clearie Young,Bobby Gillespie][produced by The Orb]
Don' t fight it,feel it	Primal Scream feat Denise Johnson	08.1991	41[2]	-	Creation CRE 110	[written by Andrew Innes,Robert Clearie Young,Bobby Gillespie][produced by Andrew Wetherall]
Dixie -Narco EP. [Movin' on up/Stone my soul/Carry me home/Screamadelica]	Primal Scream	01.1992	11[6]	-	Creation CRE 117
Rocks /Funky jam	Primal Scream	02.1994	7[6]	107[7]	Creation CRE 129	[written by Bobby Gillespie, Andrew Innes, Robert Young][produced by Tom Dowd]
Jailbird	Primal Scream	05.1994	29[3]	-	Creation CRE 145	[written by Bobby Gillespie, Andrew Innes, Robert Young][produced by Tom Dowd]
[I' m gonna] Cry myself blind/Rocks [live]	Primal Scream	11.1994	49[7]	-	Creation CRE 183	[written by Bobby Gillespie, Andrew Innes, Robert Young][produced by Tom Dowd]
The big man and the Scream Team meet The Barmy Army uptown	Primal Scream,Irvine Welsch and On-U-Sound	06.1996	17[10]	-	Creation CRE 194
Kowalski/96 tears	Primal Scream	05.1997	8[11]	-	Creation CRE 245	[written by Primal Scream,Gary Mounfield][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Andrew Weatherall]
Star/Jesus	Primal Scream	06.1997	16[11]	-	Creation CRE 263	[written by Primal Scream][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Andrew Weatherall]
Burning wheel/Hammond connection	Primal Scream	10.1997	17[6]	-	Creation CRE 272	[written by Primal Scream][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Andrew Weatherall]
If They Move, Kill 'Em/Badlands	Primal Scream	02.1998	85[1]	-	Creation CRE 284	[written by Primal Scream][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Andrew Weatherall]
Swastika eyes	Primal Scream	11.1999	22[10]	-	Creation CRE 326	[written by Bobby Gillespie][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Andrew Weatherall]
Kill all hippies/Exterminator	Primal Scream	03.2000	24[7]	-	Creation CRE 332	[written by Primal Scream,M. Nelson][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Adrian Maxwell Sherwood]
Accelerator/I'm 5 years ahead of my time/When the kingdom comes	Primal Scream	09.2000	34[3]	-	Creation CRE 333	[written by Primal Scream][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Adrian Maxwell Sherwood]
Miss Lucifer	Primal Scream	07.2002	25[5]	-	Columbia 672825 2	[written by Primal Scream][produced by Andrew Weatherall,Kevin Shields, Jagz Kooner,Keith Tenniswood]
Autobahn 66	Primal Scream	11.2002	44[2]	-	Columbia 6733125	[written by Primal Scream][produced by Andrew Weatherall,Kevin Shields, Jagz Kooner,Keith Tenniswood]
Some velvet morning/Country Blues #1	Primal Scream	11.2003	44[2]	-	Columbia 6744022	[written by Lee Hazlewood][produced by Andrew Weatherall,Kevin Shields,Jagz Kooner,Keith Tenniswood]
Country girl/Gimme Some Truth	Primal Scream	05.2006	5[30]	-	Columbia 82876834282	[written by Primal Scream][produced by Martin "Youth" Glover]
Dolls/Zeppelin Blues While Thinking Of Robert Parker	Primal Scream	08.2006	40[5]	-	Columbia 82876 87162 2	[written by Primal Scream][produced by Martin "Youth" Glover]
Can't Go Back/Urban Guerilla	Primal Scream	07.2008	48[3]	-	B Unique BUN 140CD	[written by Primal Scream][produced by Paul Epworth]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sonic flower groove	Primal Scream	10.1987	62[1]	-	Elevation ELV 2	[produced by Mayo Thompson,Colin Fairley, Clive Langer]
Screamdelica	Primal Scream	10.1991	8[132]	-	Creation CRELP 076	[platinum-UK][produced by The Orb, Hypnotone, Andrew Weatherall, Hugo Nicolson, Jimmy Miller]
Give out but don' t give up	Primal Scream	03.1994	2[28]	-	Creation CRECD 146	[gold-UK][produced by David Bianco, George Clinton, Tom Dowd, George Drakoulias]
Vanishing point	Primal Scream	07.1997	2[28]	-	Creation CRECD 178	[gold-UK][produced by Primal Scream, Brendan Lynch, Andrew Weatherall]
Echo Dek	Primal Scream	10.1997	43[3]	-	Creation CRECD 224	[produced by Primal Scream, Brendan Lynch, Adrian Maxwell Sherwood][wersja dub poprzedniej płyty zremiksowanej przez Alana Sherwooda]
Exterminator	Primal Scream	01.2000	3[21]	-	Creation CRECD 239	[gold-UK][produced by Primal Scream, Brendan Lynch, Adrian Maxwell Sherwood, Jagz Kooner, David Holmes, Hugo Nicolson, The Chemical Brothers, Kevin Shields, Tim Holmes]
Evil heat	Primal Scream	08.2002	9[6]	-	Columbia 5089232	[produced by Two Lone Swordsmen (Andrew Weatherall and Keith Tenniswood), Kevin Shields, Jagz Kooner]
Dirty hits	Primal Scream	11.2003	25[26]	-	Columbia 5136032	[gold-UK][produced by Primal Scream]
Riot City Blues	Primal Scream	06.2006	5[15]	-	Columbia 82876831652	[gold-UK][produced by Youth]
Beautiful Future	Primal Scream	07.2008	9[5]	-	Columbia 82876 83165 1	[produced by Björn Yttling, Paul Epworth]
More Light	Primal Scream	05.2013	12[4]	-	First International SCRMCD 003	[produced by David Holmes]
Chaosmosis	Primal Scream	03.2016	12[2]	-	First International SCRMCD 008	[produced by Bobby Gillespie, Andrew Innes ,Björn Yttling]

Pretty Things

Jedna z prekursorskich angielskich grup rhythm' n'bluesowych, założona we wrześniu 1963 r. w Sidcup Art College w hrabstwie Kent. W pierwszym składzie oprócz współzałożycicla The Rolling Stones, Dicka Taylora (ur. 28.01.1943 r. w Dartford w hrabstwie Kent, Anglia; gitara) znaleźli się: Phil May (ur. 9.11.1944 r. w Dartford; śpiew), Brian Pendleton (ur. 13.04.1944 r. w Wolverhampton w hrabstwie West Midlands, Anglia; gitara rytmiczna), John Stax (właśc. John Fullegar), ur. 6.04.1944 r. w Crayford w hrabstwie Kent, Anglia; bas) oraz Peter Kitley (perkusja), zastąpiony wkrótce przez Viva Andrewsa.

Zespół podpisał kontrakt nagraniowy w kilka miesięcy po powstaniu, jednak wytwórnia zastrzegła sobie zastąpienie niefortunnego Andrewsa przez doświadczonego perkusistę Viva Prince'a (ur. 9.08.1944 r. w Loughborough w hrabstwie Leicestershire, Anglia), eks-członka grupy Carter-Lewis And The Southerners. Debiutancki singel "Rosalyn" przemknął jedynie przez brytyjską Top 50, jednak kontrowersyjna, wystudiowanie niechlujna aparycja Pretty Things zapewniła zespołowi spory rozgłos już na starcie. Wizerunkom muzyków odpowiadał w pełni wykonywany przez nich szorstki, często wręcz kakofoniczny rhythm'n'blues, dominujący na dwóch pierwszych przebojowych singlach z 1964 r.: "Don't Bring Me Down" i "Honey I Need". W podobnym nurcie utrzymany był też pierwszy album zespołu. W listopadzie 1965 r. chimerycznego Prince'a zastąpił Skip Alan (właśc. Alan Skipper, ur. 11.06.1948 r. w Londynie, Anglia). Kolejne single: "Midnight To Six Man" i "Come See Me" pomimo słabszego rynkowego rezonansu były muzycznie chyba najciekawszymi dokonaniami zespołu. Po odejściu Pendletona i Staxa do nagrania trzeciego albumu, Emotions, zaangażowano dwóch byłych członków grupy The Fenmen: Wally'ego Allena (bas, śpiew) i Johna Poveya (ur. 20.08. 1944 r. w Londynie, Anglia; instrumenty klawiszowe, śpiew). Obaj mieli odegrać ważną rolę w karierze zespołu. Z końcem 1967 r. kwintet pojawił się na brytyjskiej scenie undergroundowej.
Muzyka Pretty Things łączyła elementy harmoniczne z eksperymentatorskimi, a awangardowe single,"Defecting Grey" i "Talking About The Good Times" stały się manifestami angielskiego ruchu "flower-power". Nowe oblicze zespołu znalazło pełny wyraz na ambitnym, koncepcyjnym albumie S.F.Sorrow, zainspirowanym podobno rock operą "Tommy" grupy The Who. Płyta nie była jednak komercyjnym sukcesem, a zmiany personalne (przez pewien czas Skipa Alana zastępował John "Twink" Alder, perkusista zespołu Tomorrow) również nic wyszły Pretty Things na dobre.
Największym ciosem było jednak odejście Dicka Taylora w listopadzie 1969 r. Choć tygodnik "Rolling Stone" zrecenzował entuzjastycznie piąty album grupy, Parachute to brak charakterystycznej gitary lidera był ewidentny.
W 1971 r. zespół był bliski definitywnego rozpadnięcia się i tylko dzięki determinacji Maya, Poveya i Skipa Alana udało się dokończyć nagranie longplaya Freeway Madness. Trio uzupełniane coraz to innymi muzykami funkcjonowało do 1976 r. gdy May wybrał karierę solisty. Później działało jako Metropolis.
W dwa lata później May, Taylor. Povey, Alien i Alan powrócili na estradę, by nagrać album Emotions, a w 1980 r. (wzmocnieni gitarzystą Peterem Tolsonem (ur. 10.09.1951 r. w Bishops Stortford w hrabstwie Hertfordshire, Anglia) nagrali pod starą nazwą studyjny album Cross Talk. W latach osiemdziesiątych Pretty Things pod wodzą Maya i Taylora działali sporadycznie w kręgu filmu i estrady. W 1990 r. zespół przypomniał się ekscytującą wersją "Eve Of Destruction" - przebojem Barry'ego McGuire'a z 1965 r.

Single
Data wydania	Tytuł	UK Top 40	Billboard	Wytwórnia /UK/	Komentarz
06.64	Rosalyn/Big Boss Man	41[5]	-	Fontana TF 469	[written by Jimmy Duncan, Bill Farley][produced by Reg Tilsley]
10.64	Don't Bring Me Down/We'll Be Together	10[11]	-	Fontana TF 503	[written by Johnny Dee][produced by Reg Tilsley]
02.65	Honey I Need/I Can Never Say	13[10]	-	Fontana TF 537	[written by Phil May,Dick Taylor,Button Smithling][produced by Reg Tilsley]
07.65	Cry To Me/Get A Buzz	28[7]	-	Fontana TF 585	[written by Phil May,Dick Taylor][produced by Reg Tilsley]
12.65	Midnight To Six Man/Can't Stand The Pain	46[1]	-	Fontana TF 647	[written by Dick Taylor, Bobby Graham]
05.66	Come See Me/L.S.D	43[5]	-	Fontana TF 688	[written by J.J. Jackson, Sidney Barnes, Pierre Tubbs][produced by Reg Tilsley]
07.66	A House In The Country/Me Needing You	50[2]	-	Fontana TF 722	[oryginalnie nagrany przez Kinks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pretty Things	Pretty Things	03.1965	6[10]	-	Fontana TL 5239 [UK]	[produced by Bobby Graham]
Parachute	Pretty Things	06.1970	43[3]	-	Rare Earth RS 515	[produced by Norman Smith]
Silk torpedo	Pretty Things	03.1975	-	104[9]	Swan Song 8411	[produced by Norman Smith]
Savage eye	Pretty Things	02.1976	-	163[6]	Swan Song 8414	[produced by Norman Smith]

Bombalurina

Timmy Mallett (ur.18.10.1955r, Marple, UK) telewizyjny prezenter utworzył zespół Bombalurina wraz z wokalistkami i tancerkami Dawn Andrews i Annie Dunkley i wydał singiel "Itsy Bitsy Teeny Weeny Yellow Polka Dot Bikini". Piosenka weszła na listy przebojów w Wielkiej Brytanii jako numer 23,by zostać numerem 1 w dniu 19 sierpnia 1990 r., na którym została przez trzy tygodnie.
Ponad 1.000.000 egzemplarzy singla sprzedano na całym świecie i były to pierwsze miejsca list przebojów w kilkunastu krajach. Następnymi nagraniami były single "7 Little Girls Sitting in the Back Seat", "The Bump", jak i album, Huggin' an' a Kissin.
Dla "Tommy's campaign" nagrał "The Laughing Policeman" z producentem Beatlesów George Martinem . Pod pseudonimem "Del Costa" wydał "Hot Hot Hot" w 1992 roku. Video zostało nakręcone na Ibizie . Teraz jest gratka dla kolekcjonerów.
W 1986 roku został również prezenterem paneuropejskiego kanału muzycznego Music Box , i dlatego brał udział w grupie muzycznej o nazwie Rap Pack składajacej się z niektórych prezenterów Music Box, która wydała singiel Back To The Rhythm wraz z dołączonym wideo.
Podczas I'm a Celebrity, Mallett i David Van Day napisali i wykonali piosenkę "Biff Baff Boff We're Celebrities". Utwór został następnie poddany obróbce przez producenta Steps , Barry'ego Uptona i został wydany przez Jungle Celebrity Records w grudniu 2008 r. do pobrania na iTunes .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Itsy Bitsy Teeny Weeny Yellow Polka Dot Bikini	Bombalurina featuring Timmy Mallett	07.1990	1[3][13]	-	Carpet CRPT 1	[written by Lee Pockriss,Paul Vance][produced by Nigel Wright]
Seven Little Girls Sitting On The Back Seat	Bombalurina featuring Timmy Mallett	11.1990	18[7]	-	Carpet CRPT 2	[written by Lee Pockriss,Bob Hilliard][produced by Nigel Wright]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Huggin' an' a Kissin'	Bombalurina featuring Timmy Mallett	12.1990	55[5]	-	Polydor 8476481	[produced by Nigel Wright]

Blue Diamonds

The Blue Diamonds był holenderskim duetem doo-wop , znany ze swojego przebojowego singla " Ramona ",ktory sprzedał się w ponad milionowym nakładzie. Indo (holendersko- indonezyjscy ) bracia Ruud de Wolff (ur.12 maja 1941 r. - zm.grudzień 2000 r.),i Riem de Wolff (ur. 15 kwietnia 1943r), założyli grupę tuż po emigracji do Holandii w 1949 roku. Oni urodzili się w Batawii (obecnie Dżakarta ), Indonezja.
Zwany "holenderskimi Everly Brothers ", The Blue Diamonds miał w repertuarze wiele piosenek Everly Brothers , ale stał się sławny w 1960 ze swoją wersją "Ramony", utworu napisanego w 1928r do filmu , Ramona . Piosenka została napisana do promocyjnych występów Dolores del Rio ( gwiazda filmowa), ale nie użyto jej w filmie . Wersja Blue Diamonds osiągnęła na amerykańskiej Billboard Hot 100 pozycję 72. Sprzedano ponad 250.000 egzemplarzy singla w Holandii i ponad milion egzemplarzy w Niemczech od 1961 roku.
Mimo, że ich ostatni hit pochodzi z 1971 roku, nadal występują razem aż do śmierci Ruuda de Wolffa koniec 2000r. Riem de Wolff nadal występuje i nagrywa płyty.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ramona / All of Me	Blue Diamonds	11.1960	-	72[5]	London 1954	[written by Mabel Wayne,L. Wolfe Gilbert]

Belle Epoque

Belle Epoque (również w niektórych źródłach jako La Belle Epoque) to nazwa żeńskiego trio wokalnego , z siedzibą w Paryżu . Grupa cieszyła się popularnością w drugiej połowie lat 70-tych z dyskotekowym remake piosenki " Black Is Black ", pierwotnie nagranej w 1966 roku przez hiszpańską grupę Los Bravos .
Belle Epoque składał się z liderki Evelyne Lenton, francuskiej piosenkarki, który rozpoczęła nagrywać i wystepować na początku lat 60-tych pod pseudonimem Evy, jak również dwóch towarzyszacych wokalistek. Pierwotnie,nimi były Jusy Fortes (znana również jako Judy Lisboa ), pochodząca z Wysp Zielonego Przylądka i Marcia Briscoe (znana również jako Marcia Briscue ), pochodząca z Atlanty , Georgia .Jednak ,z biegiem czasu , jak zauważa Lenton, "Dziewczyny zmieniały się wraz z okolicznościami".
Trio wylansowało wielki europejski hit w 1977 roku swoim remake utworu "Black Is Black", czasami znany również jako "Disco Sound/Black Is Black".Wersja Belle Epoque była w Top10 wielu krajów europejskich, w tym numerem 2 na UK Singles Chart (tej samej pozycji dotarł oryginał w wykonaniu Los Bravos jedenaście lat wcześniej). Piosenka stała się numerem 1 w Australii w 1978 roku.
W USA , Belle Epoque są lepiej znane dzieki innemu utworowi, "Miss Broadway", który na liście Billboardu trafił na 92 pozycję i 26-tą na R & B Chart w 1978 roku. Lenton zaczęł nagrywać solo ponownie w 1983 roku, wielokrotnie wystepując na remiksach "Black Is Black" i "Miss Broadway".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Miss Broadway/Black Is Black	Belle Epoque	06.1977	-	-	-	[21[8].Hot Disco/Dance;Shady Brook 009 LP.]
Black Is Black / Me and You	Belle Epoque	08.1977	2[14]	-	Big Tree BT 16 123	[written by Albert Weyman,Tony Hayes,Steve Wadey,Michelle Grainger][produced by Robert Conrado]
Miss Broadway / Losing You	Belle Epoque	03.1978	-	92[4]	Big Tree BT 16 109	[written by Albert Weyman,Evelyne Lenton][produced by Robert Conrado][26[12].R&B Chart]
Albumy

Shirley and Lee

Shirley Mae Goodman (ur. 19 czerwca 1936r - zm. 5 lipca 2005r) była amerykańską wokalistką r&b , najbardziej znaną jako połowa duetu Shirley & Lee,w latach 50-tych. Później w swojej karierze miała odrodzenie z hitem disco "Shame, Shame, Shame " w latach 70-tych.
Goodman urodziła się w Nowym Orleanie . Po tym jak śpiewała w kościelnych chórach ,nagrała swoje pierwsze demo z grupą przyjaciół w roku 1950. Kilka miesięcy później jej solowy głos przyciągnął uwagę właściciela Aladdin Records, Eddie Messnera, który obserwował ją i sparował ją w duecie z kolegą szkolnym Leonardem Lee (ur. 29 czerwca 1935r - zm. 23 października 1976r).

Jako "Shirley & Lee, nagrali debiutancki singiel "I’m Gone", wyprodukowany przez Cosimo Matassa , który osiągnął # 2 na liście Billboard R & B w 1952r. Nagranie skontrastowało sopran Goodman z barytonem Leonarda baryton , w ten sposób, w jaki kolejni kompozytorzy sugerowali wpływ na rozwój ska i reggae .

W swoich wczesnych piosenkach , udawali, jakby byli zakochani i byli znani jako "Ulubieńcy bluesa". Jednak zmienili styl w 1956 roku i nagrali " Let the Good Times Roll ", który stał się ich największym przebojem osiągając # 1 na liście R & B i # 20 na Billboard Hot 100 Chart. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i został nagrodzony złotą płytą . Chociaż Kolejny singiel, "I Feel Good" (nie mylić z ich singlem z 1955r "Feel So Good"), także trafił na listy bestsellerów,późniejsze nagrania były mniej udane, a para przeniosła się do wytwórni Warwick w 1959r. Goodman i Leonard rozdzielili się w 1963 roku .Leonard nagrał kilka kolejnych solowych płyt z niewielkim powodzeniem.

W połowie lat 60-tych, Goodman przeniosła się do Kalifornii , gdzie pracowała jako wokalistka sesyjna przy nagraniach Sonny'ego i Cher , Dr Johna i innych, a także tworząc duet przez jakiś czas z Jessie Hill . Śpiewała w chórkach na albumie " Exile On Main Street" The Rolling Stones , ale potem na krótko wycofała się z branży muzycznej .

W dniu 15 października 1971 roku, Shirley & Lee zostały połączyli się na jeden koncert w Madison Square Garden w Nowym Jorku .
Później, w 1974 roku, jako Shirley Goodman Pixley, skontaktowała się ze swoją przyjaciółką Sylvią Robinson , wcześniej duet Mickey i Sylvia , a obecnie współwłaścicielką wytwórni All Platinum i przekonywała ją, aby nagrać wokal na ścieżce tanecznej, " Shame, Shame, Shame ". Pod szyldem Shirley & Company , nagranie stało się międzynarodowym hitem pop, osiągając # 12 na liście przebojów Billboardu i zapowiadało rozkwit disco.
Po kilku kolejnych nagraniach i turnee, Goodman ostatecznie wycofała się z branży muzycznej po powrocie do Nowego Orleanu pod koniec lat 70-tych.

W 1976 roku Leonard Lee, który został pracownikiem socjalnym , zmarł na atak serca , w wieku 40 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Gone/Sweethearts	Shirley & Lee	12.1952	-	-	Aladdin 3153	[written by Bartholomew, Lee ][2[11].R&B Chart]
Feel So Good/You'd Be Thinking Of Me	Shirley & Lee	08.1955	-	-	Aladdin 3289	[written by Leonard Lee][2[25].R&B Chart]
Let The Good Times Roll/Do You Mean To Hurt Me So	Shirley & Lee	08.1956	-	20[19]	Aladdin 3325	[written by Shirley Goodman, Leonard Lee][1[3][19].R&B Chart]
I Feel Good/Now That It's Over	Shirley & Lee	12.1956	-	38[8]	Aladdin 3338	[written by Leonard Lee][3[10].R&B Chart]
When I Saw You/That's What I Wanna Do	Shirley & Lee	03.1957	-	-	Aladdin 3362	[written by Leonard Lee][14[1].R&B Chart]
I've Been Loved Before/Like You Used To Do	Shirley & Lee	06.1960	-	88[6]	Warwick 535	[written by Leonard Lee][produced by Morty Craft]
Let The Good Times Roll/Keep Loving Me	Shirley & Lee	09.1960	-	48[5]	Warwick 581	[written by Leonard Lee][produced by Jimmy Mundy]
Well-A, Well-A/Our Kids	Shirley & Lee	08.1961	-	77[6]	Warwick 664	[written by Crier]

Harold Arlen

Harold Arlen (ur. jako Hyman Arluck; 15 lutego 1905r - zm. 23 kwietnia 1986r), amerykański kompozytor muzyki popularnej, napisał ponad 500 piosenek, z których wiele stało się znanych na całym świecie.
Arlen urodził się w Buffalo w stanie Nowy Jork , Stany Zjednoczone,jako dziecko żydowskiego kantora . Jego brat bliźniak zmarł następnego dnia. Uczył się gry na fortepianie w młodości i utworzył jako młody człowiek zespół. Osiągnął miejscowy sukces jako pianista i piosenkarz i przeniósł się do Nowego Jorku w wczesnych latach 20-tych. Pracował jako akompaniator w wodewilu. W tym momencie, zmienił swoje nazwisko na Harold Arlen. W latach 1926-1934, Arlen pojawił się okazjonalnie jako wokalista zespołu na nagraniach The Buffalodians , Reda Nicholsa , Joe Venutiego , Leo Reismana i Eddie Duchina , zwykle śpiewajac własne kompozycje.

Działał początkowo jako pianista oraz śpiewak w nocnych lokalach, następnie jako aranżer; założył zespół jazzowy, z którym występował w Buffalo i w Nowym Jorku. Od 1930 roku odnosił sukcesy na Broadwayu jako autor piosenek kompozycji tanecznych oraz musicali. W latach 1930-1943 działał w Hollywood, jako, kompozytor muzyki filmowej. Wróciwszy w 1944 roku do Nowego Jorku, współpracował stale z teatrem na Broadwayu oraz sporadycznie z wytwórniami filmowymi w Hollywood. Jest twórcą takich musicali jak You Said It (1931), Life Begins at 8:40 (1934), Hoorey for What? (1937) i komedii muzycznych Bloomer Girl (1944), House of Flowers (1954), Jamaica (1957), oraz opery bluesowej Free and Easy (wystawionej w Paryżu w 1959, przeróbka utworu St. Louis Woman z 1946 roku).
Współpracował z najlepszymi autorami tego czasu jak Ted Koehler, Johnny Mercer, , E.Y. Harburg. Z jego największych przebojów warto przypomnieć "Beetwen the Devil and the Deep Blue Sea", "Stormy Weather" (słynne wykonanie Duke'a Ellingtona i jego zespołu), "Fall in Love", "Happiness Is Just a Thing Called Joe", "Over the Rainbow", "Blues in the Night", "That Old Black Magic". Filmografia: Kompozytor: 1931 Manhattan Parade (reż. Lloyd Bacon); 1932 The Big Broadcast (reż. Frank Tuttle); 1933 Take a Chance (reż. Monte Brice, Laurence Schwab), California Weather (reż. Alfred J. Goulding, piosenka); 1934 Let’s Fall in Love (reż. David Burton); 1936 Stage Struck (reż. Busby Berkeley), Sto pociech (Strike Me Pink, reż. Norman Taurog), Przerwana pieśń (The Singing Kid, reż. William Keighley, piosenki), Gold Diggers of 1937 (reż. Lloyd Bacon, Busby Berkeley), Daj mi twe serce (Give Me Your Heart, reż. Archie Mayo, piosenki); 1939 Czarodziej z Oz (The Wizard of Oz, reż. Victor Fleming), Ukochany (Love Affair, reż. Leo McCarey, piosenki), At the Circus (reż. Edward Buzzell); 1941 Blues in the Night (reż. Anatole Litvak); 1942 Captains of the Clouds (reż. Michael Curtiz, piosenka tytułowa), Cairo (reż. Woody S. Van Dyke, piosenki), Gwiazda wyznacza nam rytm (Star Spangled Rhythm, reż. George Marshall); 1943 The Sky’s the Limit (reż. Edward H. Griffith), Chata w niebie (Cabin in the Sky, reż. Vincente Minnelli), They Got Me Covered (reż. David Butler); 1944 Here Comes the Waves (reż. Mark Sandrich), Up in Arms (reż. Elliott Nugent), Żebrak z Bagdadu (Kismet, reż. William Dieterle, piosenki); 1945 Out of this World (reż. Hal Walker); 1946 Earl Carroll Sketchbook (reż. Albert S. Rogell); 1948 Casbah (reż. John Berry); 1950 Summer Stock (reż. Charles Walters, piosenki), My Blue Heaven (reż. Henry Koster), The Petty Girl (reż. Henry Levin); 1951 Mr. Imperium (reż. Don Hartman); 1952 Macao (reż. Josef von Sternberg, Nicholas Ray, piosenki); 1953 The Farmer Takes a Wife (reż. Henry Levin), Down Among the Sheltering Palms (reż. Edmund Goulding); 1954 Dziewczyna z prowincji (The Country Girl, reż. George Seaton, piosenki), Narodziny Gwiazdy (A Star Is Born, reż. George Cukor); 1962 Gay Purr-ee (reż. Abe Levitow). Poeta piosenki: 1943 They Got Me Covered (reż.).

Piosenki na listach przebojów

 [with   Ted Koehler] 
06/1951 The Strange Little Girl   Eddy Howard 28.US
.1930 Get Happy   Nat Shilkret & the Victor Orchestra 6.US
.1930 Get Happy  Frankie Trumbauer & His Orchestra 15.US
.1931 Between the Devil and the Deep Blue Sea   Cab Calloway 15.US
.1931 Kickin' the Gong Around   Cab Calloway 4.US 	 
.1932 Between the Devil and the Deep Blue Sea   Louis Armstrong 12.US
.1932 Between the Devil and the Deep Blue Sea  Boswell Sisters 13.US
.1932 I've Got the World on a String   Cab Calloway   18.US
.1932 Kickin' the Gong Around   Louis Armstrong 11.US
.1933 I Gotta Right to Sing the Blues   Louis Armstrong 18.US
.1933 I Gotta Right to Sing the Blues   Cab Calloway 17.US
.1933 I've Got the World on a String   Bing Crosby 19.US
.1933 Stormy Weather  Ethel Waters 1.US
.1933 Stormy Weather    Ted Lewis & His Band 6.US
.1933 Stormy Weather (Keeps Rainin' All the Time)   Guy Lombardo and His Royal Canadians 2.US
.1934 Let's Fall in Love   Harold Arlen  19.US
.1934 Let's Fall in Love   Fred Rich & His Orchestra  8.US
.1934 Let's Fall in Love   Eddy Duchin and His Orchestra 1.US
.1937 Public Melody Number One   Louis Armstrong  7.US
.1943 Stormy Weather   Lena Horne 21.US
05/1944 Tess's Torch Song (I Had a Man)   Ella Mae Morse 13.US
05/1944 Tess's Torch Song (I Had a Man)   Cootie Williams 19.US
11/1944 The Moment I Laid My Eyes on You   Cab Calloway 24.US
07/1953 I've Got the World on a String   Frank Sinatra 14.US
12/1966 Let's Fall in Love   Peaches & Herb  21.US
02/1967 Stormy Weather   The Magnificent Men 133.US


[with   E. Y. Harburg & Billy Rose] 
.1933 It's Only a Paper Moon  Cliff Edwards 13.US
.1933 It's Only a Paper Moon  Paul Whiteman & His Orchestra 9.US
12/1944 It's Only a Paper Moon   The King Cole Trio 5.R&B Chart
08/1945 It's Only a Paper Moon   Ella Fitzgerald and The Delta Rhythm Boys 9.US
08/1945 It's Only a Paper Moon   Delta Rhythm Boys 9.US
09/1945 It's Only a Paper Moon  Benny Goodman and His Orchestra 10.US


[with   E.Y. "Yip" Harburg] 
.1936 You're the Cure for What Ails Me  Cab Calloway 20.US
.1939 Ding-Dong! The Witch Is Dead   The Glenn Miller Orchestra 17.US
.1939 Lydia, the Tattooed Lady   Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 15.US
.1939 Over the Rainbow   Bob Crosby and His Orchestra 2.US
.1939 Over the Rainbow   The Glenn Miller Orchestra 1.US
.1939 Over the Rainbow   Larry Clinton and His Orchestra 10.US
.1939 Over the Rainbow   Judy Garland 5.US
01/1945 Evelina   Bing Crosby 9.US
02/1945 Evelina   Frankie Carle and His Orchestra 19.US
08/1956 Happiness Street   Georgia Gibbs 20.US
07/1960 Over the Rainbow  The Demensions 16.US
11/1960 Come Rain or Come Shine   Ray Charles 83.US
05/1961 That Old Black Magic   Bobby Rydell 21.US
05/1965 Over the Rainbow   Billy Thorpe 130.US
05/1967 Ding, Dong! the Witch Is Dead   The Fifth Estate 11.US
05/1978 Somewhere Over the Rainbow   Gary Tanner 69.US
09/1978 Themes from the Wizard of Oz   Meco 35.US
11/1980 Over the Rainbow / You Belong to Me   Matchbox 15.UK
08/1983 If I Only Had a Brain    The Coconuts 108.US
02/2001 Over the Rainbow   Eva Cassidy 42.UK
07/2006 Somewhere Over the Rainbow   Katharine McPhee 12.US
03/2007 Somewhere Over the Rainbow  Israel 68.UK 

[with   Johnny Mercer] 
.1941 This Time the Dream's on Me   The Glenn Miller Orchestra 11.US
11/1941	 Blues in the Night   Artie Shaw and His Orchestra 10.US
01/1942 Blues in the Night (My Mama Done Tol' Me)   Woody Herman and His Orchestra 1.US
02/1942	Blues in the Night (My Mama Done Tol' Me)  Jimmie Lunceford and His Orchestra 4.US
02/1942  Blues in the Night   Benny Goodman and His Orchestra 18.US
02/1942 Blues in the Night   Dinah Shore 4.US
03/1942 Blues in the Night (My Mama Done Tol' Me)   Cab Calloway 8.US
02/1943 That Old Black Magic   Charlie Barnet and His Orchestra 15.US
03/1943 That Old Black Magic   Freddie Slack and His Orchestra 10.US
04/1943 That Old Black Magic   Horace Heidt and His Musical Knights 14.US
01/1944 My Shining Hour  Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 4.US
01/1945 Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive Johnny Mercer 1.US 	
01/1945 Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive   Artie Shaw and His Orchestra  5.US
02/1945 Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive   Bing Crosby and the Andrews Sisters 2.US
02/1945 Let's Take the Long Way Home   Jo Stafford 14.US
02/1945 Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive   Kay Kyser and His Orchestra 12.US
03/1945 One for My Baby (And One More for the Road)   Lena Horne 21.US
07/1945 Out of This World   Tommy Dorsey and His Orchestra 12.US
07/1945 Out of This World  Jo Stafford 9.US
06/1946 Come Rain or Come Shine  Margaret Whiting 17.US
09/1952 Blues in the Night  Rosemary Clooney 17.US
07/1955 That Old Black Magic   Sammy Davis, Jr. 13.US/16.UK
05/1957 One for My Baby   Tony Bennett 49.US
11/1958 That Old Black Magic   Louis Prima & Keely Smith 18.US
01/1968 Come Rain or Come Shine   Ray Charles 98.US


[with  Leo Robin] 
06/1948 For Every Man There's a Woman   Tony Martin 30.US

[with   Ira Gershwin] 
08/1954 The Man That Got Away   Judy Garland 22.US/18.UK

środa, 15 marca 2017

Pretty Reckless

The Pretty Reckless jest post-grunge rockowym zespołem pochodzącym z Nowego Yorku. Zespół założyła Taylor Momsen w 2009 roku. W skład zespołu wchodzą Ben Phillips (gitara), Mark Damon (gitara basowa) i Jamie Perkins (perkusja). Wszyscy muzycy pochodzą z zespołu "Famous". Pierwsza nazwa zespołu brzmiała "The Reckless" jednak została zmieniona na "The Pretty Reckless" z powodów marketingowych. Pierwszymi muzykami w zespole byli John Secolo, Matt Chiarell and Nick Carbone i to w tym składzie został podpisany kontrakt z wytwórnią Interscope Records. Na początku 2009 roku zespół odbył tournee razem z australijskim duetem The Veronicas. Zaraz po zakończeniu serii koncertów, 4 lipca 2009 Taylor zrezygnowała ze współpracy ze wszystkimi trzema panami i dobrała nowy, obecny skład, z którym przerobiła istniejące już piosenki "Blender" i "He Loves You" oraz nagrała nowe.
Premiera pierwszego singla zespołu, "Make Me Wanna Die", odbyła się 13 maja (tylko w Anglii). Utwór promował film Kick-Ass; teledysk do niego jednak nie powstał z niewiadomych przyczyn. Kawałek zajmował pierwsze miejsce na liście UK Rock Chart przez sześć tygodni. Dzień przed premierą ukazało się pseudo-video do MMWD, zapowiadano ukazanie się nowego i zupełnie oficjalnego oraz ostatecznego – to jednak nigdy nie nastąpiło.
22 czerwca ukazało się EP zespołu nazwane po prostu "The Pretty Reckless", za którym umieszczono cztery dobrze znane z koncertów grupy utwory: "Make Me Wanna Die", "Zombie", "My Medicine", i "Goin’ Down".
Drugim singlem z albumu "Light Me Up", bo tak postanowiono nazwać pierwszy krążek zespołu, został utwór "Miss Nothing". Premiera videoklipu do niego odbyła się (tym razem bez wpadek) 20 lipca 2010. Debiut całej płyty planowany jest na 31 sierpnia 2010.
Wszystkie piosenki są napisane przez Taylor oraz Bena Phillipsa. W wywiadzie dla MTV wokalistka mówi, że do grania i pisania inspirują ją takie zespoły i wokalistów jak Joan Jett, Debbie Harry, The Beatles, Oasis, Soundgarden, Audioslave, Hole czy Nirvana.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Make Me Wanna Die/Zombie	Pretty Reckless	05.2010	16[12]	104	Interscope CATCO 161779462	[written by Taylor Momsen, Kato Khandwala & Ben Phillips][produced by Kato Khandwala]
Miss Nothing/Make Me Wanna Die (Acoustic)	Pretty Reckless	09.2010	39[3]	-	Interscope CATCO 167363042	[written by Taylor Momsen, Kato Khandwala & Ben Phillips][produced by Kato Khandwala]
Just Tonight	Pretty Reckless	01.2011	163[1]	-	Interscope	[written by Taylor Momsen, Kato Khandwala & Ben Phillips][produced by Kato Khandwala]
Heaven Knows	Pretty Reckless	03.2014	61[3]	114	Cooking Vinyl USRZR 1353301	[written by Taylor Momsen, Ben Phillips][produced by Kato Khandwala]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Light Me Up	Pretty Reckless	08.2010	6[11]	65[1]	Interscope 2746572	[silver-UK][produced by Kato Khandwala]
Going to Hell	Pretty Reckless	03.2014	8[6]	5[29]	Cooking Vinyl COOKCD 599	[produced by Kato Khandwala]
Who You Selling For	Pretty Reckless	11.2016	23[1]	13[2]	Concord /EMI 7200359	[produced by Kato Khandwala]

Prelude

Trio z Gateshead w Anglii,grające lekką muzykę folkową,przeważnie w postaci wersji znanych przebojów współczesnych.Odnieśli zaskakujący sukces,nagrywając harmonijną wersję utworu Neila Younga "After the goldrush".W jego skład wchodzą Brian Hume -wokal,gitara,jego żona Irene-wokal i Ian Vardy-gitara,wokal. Zaczęli pisać własny materiał i budować folkowy image,by w 1973r nagrać debiutancki album How Long Is Forever? dla wytwórni Dawn w Rockfield Studios w Walii.Z niego pochodzi ich największy,wykonany a capella przebój,wspomniany wcześniej utwór Neila Younga,który wszedł na listy przebojów po obu stronach Atlantyku.
Grupa odbywa turnee po Stanach Zjednoczonych,następnie W.Brytanii wspomagając koncerty Ralpha McTella i Joan Armatrading.W 1981r koncertują na wyspach z Donem McLeanem.W 1980r podpisuje kontrakt płytowy z EMI i lansuje swój drugi przebój "Platinum blonde" pojawiając się w popularnym programie telewizyjnym Top Of The Pops.
Kolejnym sukcesem było ponowne wydanie "After the goldrush" w 1982r. Grupa wydała trzy kolejne single tego samego roku, a mianowicie "The Only Lonely" (cover piosenki Roy'a Orbisona), "City Nights" i "Silent night".Wszystkie trafiły na listy przebojów,ale nie pojawił się w tym czasie ich album.
Vardy opuścił ansambl w 1985,Irene i Brian pracowali jako duet do 1987r kiedy dołączył do nich Jim Hornsby-gitara,dobro,grając z nimi do 1993r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
After The Goldrush / Johnson Bay	Prelude	01.1974	21[9]	22[13]	Dawn DNS 1052	[written by Neil Young][produced by Fritz Fryer][oryginalnie nagrana przez Neila Younga]
For a dancer/Best of a bad time	Prelude	11.1975	-	63[8]	Pye 71 045 [US]	[written by Jackson Browne][produced by Micky Sweeney, Prelude]
Platinum Blonde / What A Wonderful Life	Prelude	04.1980	45[7]	-	EMI EMI 5046	[written by Brian Hume][produced by Ian Green, Dave Winter]
After The Gold Rush / I Have No Answers	Prelude	05.1982	28[7]	-	After Hours AFT 02	[written by Neil Young]
Only the lonely [Know the way i feel]	Prelude	07.1982	55[3]	-	After Hours AFT 06	[written by Roy Orbison, Joe Melson][produced by Prelude][oryginalnie nagrana przez Roy'a Orbisona]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
After The Goldrush	Prelude	12.1974	-	94[7]	Island 9282	-
Owlcreek incident	Prelude	11.1975	-	111[14]	Pye 12 120	[produced by Prelude,Mick Sweeney]

Birdwatchers

Birdwatchers był zespołem grającym rocka garażowego w latach 60-tych w Miami. Zespół naśladował brzmienie Everly Brothers z początku ich kariery (1964), nawet wydając swoją wersję "Wake Up Little Susie" dla Tara, lokalnej wytwórni na Florydzie.
Zespół zaistniał na rynku w 1966 roku nagrywając garażowy pop na singlach wydanych dla wytwórni Mala (niektóre były także lokalnie wydane w labelu Scott). Uwagę zwracał charyzmatyczny wokalista Sammy Hall, lepszy niż ówczesna średnia produkcji i wysokiej jakości rzemiosło kompozytorskie.
Choć udało im się osiągnąć pewną regionalną popularność i wydać prawie 20 singli dla kilku różnych wytwórni w latach 60-tych, grupa z Florydy nigdy nie osiągnęła popularności ogólnokrajowej.
Ta długowieczna grupa z Tampa,na Florydzie nagrywała także pod kilkoma innymi nazwami, w tym dwa single z Duane Allmanem jako New Rock Band.Retrospektywny album z 1980r zawiera większość ich singli z okresu 1965/67.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Don't Care/What Is This Thing Called Love, Emotion, Desire	Birdwatchers	08.1964	-	-	Tara 100	[written by E. Martinez]
Blue Suede Shoes/She Tears Me Up	Birdwatchers	10.1964	-	-	Tara 1001	[written by Carl Perkins][produced by Gary Stites ]
Wake Up Little Susie/She Tears Me Up	Birdwatchers	.1965	-	-	Tara 1002	[written by F. Bryant, B. Bryant][produced by Gary Stites ]
Its A Long Way Home/It Doesn't Matter	Birdwatchers	.1965	-	-	Marlin 1902	[written by R. Puccetti, D. Chiodo][produced by Bradley, Alaimo]
Girl I Got News For You/Eddies Tune	Birdwatchers	04.1966	-	-	Scott 27	[written by Shapiro, Puccitti][produced by Bradley, Alaimo Production]
I'm Gonna Love You Anyway/ A Little Bit Of Lovin'	Birdwatchers	08.1966	-	-	Mala 536	[written by Joey Murcia][produced by Bradley Shapiro, Steve Alaimo]
Mary, Mary (It's To You That I Belong)/ Cry A Little Bit	Birdwatchers	02.1967	-	-	Mala 555	[written by Shapiro, Puccetti][produced by Bradley Shapiro, Steve Alaimo]
You Got It/Turn Around Girl	Birdwatchers	07.1967	-	-	Scott 29	[written by Pucetti, Shapiro]
Put A Little Sunshine In My Day/ Than You Say Boh Bah	Birdwatchers	11.1967	-	-	Scott 30	[written by Joey Murcia]

wtorek, 14 marca 2017

Al Caiola

Al Caiola (właściwie Alexander Emil Caiola, ur. 7.09.1920r w Jersey City, New Jersey) jest gitarzystą grającym jazz,country,rock i muzykę pop.Głownie pracował jako muzyk sesyjny i towarzyszący muzykom podczas koncertów.Pojawiał się na przeszło 50-ciu albumach i pracował z najwybitniejszymi artystami XX wieku jak:Frank Sinatra, Percy Faith, Buddy Holly, Mitch Miller, i Tony Bennett.Podczas II wojny światowej występuje z orkiestrą marynarki wojennej,z którą śpiewał także Bob Crosby.
Caiola był aktywnym muzykiem sesyjnym w latach 50-tych koncentrując się na studiach Nowego Jorku.Wydawał także płyty pod swoim nazwiskiem dla małych niezależnych wytwórni.Pod muzycznym kierownictwem Johna Serry nagrał album dla Dot Records w 1956r zatytułowany Squeeze Play.W latach 60-tych został gwiazdą wytwórni United Artists na co najmniej dziesięciolecie.W 1961r wylansował dwa prominentne hity "The Magnificent Seven" i "Bonanza".
Jego styl gry na gitarze inspirowany był brzmieniem twangy wylansowanym przez Duane Eddy'ego.Aranżacje jego utworów były typowe dla Dona Costy z rozległym brzmieniem orkiestry w tle.Mimo kontynuowania nagrań w latach 60-tych zdołał wylansować jeszcze tylko jeden hit w 1964r-"From Russia With Love",często wykorzystywany temat na ścieżkach dżwiekowych filmów i czołówkach telewizyjnych programów.Solid Gold Guitar to prawdopodobnie jego robiący największe wrażenie album zawierający świetne wersje "Jezebel", "Two Guitars", "Big Guitar", "I Walk the Line" i "Guitar Boogie".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Magnificent Seven / The Lonely Rebel	Al Caiola	12.1960	34[6][06.61]	35[12]	United Artists 261	[tytułowa piosenka z filmu]][written by Elmer Bernstein][produced by Don Costa][24[3].R&B Chart]
Bonanza / Bounty Hunter	Al Caiola	04.1961	-	19[10]	United Artists 302	[tytułowa piosenka z serialu telewizyjnego][written by Ray Evans, Jay Livingston][produced by Don Costa]
From Russia with love/Mexican summer	Al Caiola	04.1964	-	120[3]	United Artists 711	[written by Lionel Bart][temat z filmu z Jamesem Bondem]

will.i.am

William James Adam Jr. (znany światu jako will.i.am - wcześniej: Will 1X) urodził się 15 marca 1975 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia. Kiedy will.i.am miał czternaście lat poznał początkującego rapera Allana P. Lindo, funkcjonującego pod pseudonimem apl.de.ap. Natychmiast stali się przyjaciółmi.

Słuchali podobnej muzyki i mieli zbliżone zainteresowania - przede wszystkim kochali tańczyć i śpiewać. Wkrótce dołączyli do zespołu breakdance'owego Tribal Nation. Po ukończeniu liceum postanowili utworzyć własną grupę, którą nazwali Atban Klann. Początki nie były łatwe. Wielu młodych artystów hiphopowych nie osiągało sukcesów i zamiast uparcie dążyć do określonego przez siebie wcześniej celu zaczynało zajmować się handlem narkotykami i pracą dla gangów. Duet Will 1X/apl.de.ap nie zamierzał się poddawać i uparcie próbował się rozwijać, grając w wielu miejscach w Los Angeles a także licząc po cichu na to, że kiedyś zgłosi się do nich ktoś z wytwórni i zaproponuje kontrakt.

W 1992 roku zainteresowała się nimi zajmująca się głównie gangsta rapem wytwórnia Ruthless Records. Ich głównym promotorem był raper i producent Eazy-E. Pomógł młodemu zespołowi nagrać całą płytę, którą nazwano "Grass Roots" i gdy już wszystko było zapięte na ostatni guzik Eazy-E nieoczekiwanie zmarł na początku 1995 roku na AIDS. Pozostałym ludziom kierującym Ruthless Records grupa Atban Klann nigdy podobała się ze względu na ich pokojowe teksty, które nie pasowały do gangsta rapu. Ostatecznie więc nie wyrażono zgody na wydanie albumu.

Panowie postanowili próbować dalej. Razem z poznanym wcześniej Taboo - czyli Jaime Luisem Gómezem - założyli nowy zespół, który nazwali The Black Eyed Peas. Podobnie jak Atban Klann skupili się przede wszystkim na koncertowaniu. Bardzo szybko zaowocowało to zainteresowaniem ze strony przedstawicieli należącej do Universal Music Group wytwórni Interscope. Dzięki temu poznali również Kim Hill, która dołączyła do zespołu i wspomogła go swoimi wokalami przy nagrywaniu pierwszej płyty "Behind the Front". Will.i.am przyznaje dzisiaj, że to właśnie ten krążek jest dla niego najważniejszy, ponieważ zawsze marzył o wydaniu płyty.
Debiut The Black Eyed Peas ukazał się 30 czerwca 1998 roku - will.i.am miał wtedy dwadzieścia trzy lata. Muzykom formacji bardzo zależało na stworzeniu muzyki z pozytywnym przesłaniem, ale bez niepotrzebnego moralizatorstwa. Krytycy muzyczni dosyć pozytywnie wypowiadali się o "Behind the Front" porównując materiał do dokonań takich artystów, jak The Roots czy A Tribe Called Quest. Singel "Joints & Jams" wykorzystany został na ścieżce muzycznej do filmu Warrena Beatty "Senator Bulworth".

W 2000 roku zespół wydał kolejny album "Bridging the Gap", na którym obok will.i.ama i spółki znalazły się gościnnie takie gwiazdy, jak De La Soul, Mos Def, Wyclef Jean i Macy Gray.

Prawdziwy przełom nastąpił jednak w 2003 roku wraz z trzecią płytą "Elephunk". W studiu znalazła się wówczas nowa wokalistka - Fergie. The Black Eyed Peas rozpoczęli od singla "Where Is the Love?", który stał się wielkim przebojem. Na liście Hot 100 Billboardu dotarł do 8. miejsca, zdobywając równocześnie szczyty notowań na całym świecie - m.in. w Niemczech, Australii, Szwecji i Wielkiej Brytanii. Zespół wyruszył w trasę koncertową z Christiną Aguilerą i Justinem Timberlakiem, co dodatkowo pomogło w wypromowaniu "Elephunk".

Czwarta płyta formacji ujrzała światło dzienne 27 maja 2005 roku. Pochodzący z "Monkey Business" singel "Don't Phunk with My Heart" okazał się być pierwszym hitem The Black Eyed Peas, któremu udało się dotrzeć do pierwszej piątki na liście Billboardu (zajął trzecie miejsce). Utwór uhonorowano także nagrodą Grammy - jedną z trzech w dorobku grupy (pozostałe wręczono za "Let's Get It Started" i "My Humps"). Ostatecznie płyta "Monkey Business" powtórzyła sukces poprzedniczki. W samych Stanach Zjednoczonych sprzedała się w liczbie ponad 4 milionów egzemplarzy i tym samym uzyskała status potrójnej platyny.

Poza przewodzeniem The Black Eyed Peas will.i.am próbował sił także jako artysta solowy. W 2001 roku zdecydował się wydać pierwszy album "Lost Change", będący zgrabnym połączeniem hip-hopu, jazzu, muzyki elektronicznej i funku. Mimo odważnego eksperymentowania z wieloma stylami udało się mu zachować spójność, która charakteryzuje większość wybitnych dzieł.

Dwa lata później ukazała się kolejna płyta will.i.ama. Już otwierający "Must B 21" kawałek "Take It" zawiera rymy legendarnego KRS-One'a. Oprócz niego można na niej usłyszeć takich artystów jak Phife Dawg, Supernatural czy John Legend. Również w tym przypadku mieliśmy do czynienia z mieszaniem gatunków muzycznych i opieraniem ich na solidnym hiphopowym bicie. Z całą pewnością solowa twórczość will.i.ama różni się od dokonań The Black Eyed Peas - częściowo ze względu na dużo bardziej wyraźne inspiracje breakdance'owymi korzeniami artysty.

25 września 2007 raper wydał kolejny longplay. Przyznał potem, że główną inspiracją dla "Songs About Girls" była jego własna dziewczyna. Zdecydował się bowiem opisać w tekstach piosenek ich zerwanie i uczucia, z którymi wcześniej nie miał bezpośredniej styczności. Will.i.am uważa "Songs About Girls" za swój pierwszy w 100 procentach własny album ze względu na to, że na pierwszych dwóch, skupiał się raczej na produkcji. Zestaw odniósł umiarkowany sukces komercyjny - m.in. w Polsce, gdzie niemal natychmiast pokrył się złotem. W nagrywaniu płyty wziął udział Snoop Dogg, jednak o wiele bardziej wyraźna okazała się współpraca z wokalistką Cheryl Cole. Nagrany wspólnie z nią kawałek "Heartbreaker" stał się hitem w Wielkiej Brytanii, gdzie doszedł do czwartego miejsca na liście przebojów. Spowodowało to również to, że "Songs About Girls" uważa się za płytę bardziej popową niż hiphopową. Innym znanym przebojem z tego wydawnictwa jest "I Got It From My Mama", w którego nagraniu wzięła udział amerykańska aktorka Katerina Graham.

Will.i.am znany jest z zamiłowania do produkcji muzycznej. W trakcie bogatej kariery zdążył wspomóc wielu popularnych artystów. Czuwał nad brzmieniem takich piosenek, jak "All That I Am" Carlosa Santany, "PCD" Pussycat Dolls czy "Life" Ricky'ego Martina. Nie odmówił także współpracy Justinowi Timberlake'owi, Mary J. Blige czy Usherowi

Artysta zajmuje się nie tylko muzyką - inną pasją will.i.ama jest moda, którą studiował w college'u w Los Angeles. Zaczął nawet projektować własne ubrania, które po raz pierwszy oficjalnie można było podziwiać w trakcie pokazu w 2005 roku w Las Vegas. Jest również głównym projektantem strojów The Black Eyed Peas.

Jest bardzo zaangażowany społecznie. Zorganizował m.in. imprezę charytatywną, z której zyski przeznaczone były na pomoc ofiarom tsunami, jakie w 2004 nawiedziło Azję. W 2008 roku, w trakcie kampanii prezydenckiej w Stanach Zjednoczonych poparł Baracka Obamę. Nagrał wówczas piosenkę "Yes We Can", której teledysk na portalu YouTube został wyświetlony kilkanaście milionów razy. Do tego projektu will.i.am zaprosił takich ludzi, jak Scarlett Johansson, Kareem Abdul-Jabbar czy Nicole Scherzinger.

Na 2009 rok zaplanowano kolejne międzynarodowe tournée The Black Eyed Peas, tym razem promujące piąty album formacji "The E.N.D".

23 kwietnia 2013 roku wydał 4. album studyjny #willpower po dwóch latach od ukazania się pierwszego singla T.H.E. Piosenka ostatecznie nie znalazła się na albumie. Wydano jeszcze 4 single- This Is Love, Scream & Shout, #thatPower i Fall Down. Album uzyskał status platynowego we Francji i Wielkiej Brytanii Krótko po wydaniu pojawiło się wiele kontrowersji dotyczących piosenek "Let's Go" i "Bang Bang" jakoby zawierały sample piosenek "Rebound" Arty oraz "Epic" w wykonaniu Sandro Silva & Quintino bez udzielenia zgody ich twórców. Album został odebrany dość chłodno przez krytyków i zebrał słabe recenzje, głównie za nadużycie efektu auto-tune. Magazyn Rolling Stone ocenił album na 3/5 gwiazdek, Stephen Unwin z Daily Express powiedział: "Nie masz nic ciekawego do zaprezentowania? Zaproś inne gwiazdki pop'u do kolaboracji". Do lipca 2013 album sprzedał się na całym świecie w nakładzie 230.000 kopii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beep/Hot Stuff (I Want You Back)	Pussycat Dolls featuring will.i.am	02.2006	2[11]	13[20]	A&M 985 2860	[silver-UK][written by William Adams, Kara DioGuardi, Jeff Lynne][produced by Will I Am ][13[20].R&B Chart]
I Love My Chick	Busta Rhymes feat. Will.I.Am And Kelis	07.2006	8[10]	41[12]	Aftermath 007081 [US]	[written by Trevor Smith/Will Adams/Keith Harris][produced by Will I Am ][41[12].R&B Chart]
Fergalicious/Paradise	Fergie Feat. will.i.am	10.2006	105[8]	2[27]	A&M	[2x-platinum-US][produced by Will I Am ][Written by Will Adams/Stacy Ferguson/Dania Birks/J.M.Burns/Juanita Lee/Kim Nazel/Fatima Shahled/Derek Rahming/Juana Michelle Burn][2[27].R&B Chart]
Hip Hop Is Dead	Nas Feat. will.i.am	12.2006	35[10]	41[5]	Def Jam CATCO 934280	[written by Nasir Jones, William Adams, Jr., Jerry Lordan, Doug Ingle][produced by Will I Am ][41[5].R&B Chart]
A Dream	Common feat. Will.i.am	03.2007	108[2]	-	Hollywood	[written by Lonnie Lynn,William Adams,Martin Luther King, Jr.][produced by Will I Am ][116.R&B Chart]
I Got It From My Mama	will.i.am	08.2007	38[8]	31[9]	Interscope MIUCT 8786	[produced by Will I Am ][Written-By - Dominique Régiacorte , Jean-Luc Drion , William Adams]
Baby Love/Whatever U Like	Nicole Scherzinger feat. will.i.am	11.2007	14[14]	108	Interscope 1753014	[written by Nicole Scherzinger, Kara DioGuardi, Keith Harris, William Adams][produced by Will I Am ]
I Want You	Common featuring will.i.am	12.2007	-	112	GOOD Music	[produced by Will I Am ][Written-By - Common]
The Girl Is Mine 2008	Michael Jackson feat. Will.i.am	01.2008	32[7]	-	Epic 88697226202	[produced by Quincy Jones ][Written-By - Michael Jackson]
Heartbreaker	Will.I.Am Feat. Cheryl Cole	03.2008	4[43]	-	Interscope 1771789	[silver-UK][written by Will Adams][produced by Will I Am ]
In the Ayer	Flo Rida Feat. Will.I.Am	07.2008	29[17]	9[21]	Atlantic AT0 322CD2	[2x-platinum-US][written by Tramar Dillard/Will Adams/Tony Butler][produced by Will I Am ]
One More Chance	Will.I.Am	09.2008	97[3]	-	Interscope 1778450	[written by will.i.am,Fernando Garibay][produced by Fernando Garibay]
It's a New Day	Will.i.am	11.2008	-	78[2]	Interscope	[produced by will.i.am][Written-By -Will Adams]
I Wanna Go Crazy	David Guetta featuring will.i.am	08.2009	92[1]	-	Interscope	[produced by David Guetta, Jean-Claude Sindres, Sandy Vee][Written-By David Guetta, Jean-Claude Sindres, Sandy Vee, William Adams]
3 Words/Boys	Cheryl Cole feat. Will.I.Am	11.2009	4[32]	-	Fascination 2729724	silver-UK][written by William Adams, George Pajon, Cheryl Cole][produced by will.i.am]
Boy Like You	Cheryl Cole feat. Will.I.Am	11.2009	105[1]	-	-	-
Heaven	Cheryl Cole feat. Will.I.Am	11.2009	122[1]	-	-	-
OMG	Usher featuring will.i.am	03.2010	1[1][64]	1[4][30]	LaFace CATCO 159525250	[platinum-UK][written by Will Adams][produced by will.i.am][3.R&B Chart]
Check It Out	will.i.am with Nicki Minaj	11.2010	11[20]	24 [15]	Interscope 2754634	[silver-UK][produced by will.i.am][Written-By Onika Maraj/Will Adams/Geoff Downes/Trevor Horn/Bruce Woolley]
Free	Natalia Kills featuring will.i.am	09.2011	118[1]	-	Interscope	[produced by Jeff Bhasker][Written-By Natalia Kills, Jeff Bhasker, Kid Cudi, No I.D.]
Forever	Wolfgang Gartner featuring will.i.am	10.2011	43[3]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1101656	[produced by Wolfgang Gartner][Written-By Joey Youngman/Will Adams]
T.H.E. (The Hardest Ever)	will.i.am featuring Jennifer Lopez and Mick Jagger	02.2012	3[17]	36[8]	Interscope USUM 71116912	[silver-UK][produced by Will Adams/Jennifer Lopez/Mick Jagger/Dallas Austin/Jimmy Iovine/Tanya Lacey][Written-By will.i.am/Audiobot/Dallas Austin]
This Is Love	will.i.am featuring Eva Simons	07.2012	1[1][24]	-	Interscope USUV 71200789	[gold-UK][produced by will.i.am/Steve Angello/Sebastian Ingrosso][Written-By Eva Simons/Will Adams/Steve Angello/Sebastian Ingrosso/Max Martin/Mike Hamilton]
Hall of Fame	The Script featuring will.i.am	09.2012	1[2][60]	25[25]	Epic/Phonogenic GB 1101200733	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Danny O'Donoghue/Mark Sheehan/James Barry][Written-By Danny O'Donoghue/Mark Sheehan/James Barry]
Scream & Shout	will.i.am featuring Britney Spears	12.2012	1[2][43]	3[24]	Interscope USUM 71215597	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by Lazy Jay][Written-By Will Adams/Jef Martens/Jean Baptiste]
#thatPOWER	will.i.am featuring Justin Bieber	04.2013	2[19]	17[16]	Interscope USUM 71302526	[platinum-US][silver-UK][produced by Damien LeRoy/will.i.am][Written-By Will Adams/Lukasz Gottwald/Benjamin Levin/Henry Walter]
Fall Down	will.i.am featuring Miley Cyrus	04.2013	34[3]	58[1]	Interscope USUM 71302529	[produced by Dr Luke/Benny Blanco/Cirkut][Written-By David Guetta, Jean-Claude Sindres, Sandy Vee, William Adams]
Bang Bang	will.i.am	06.2013	3[26]	-	Interscope USUM 71302533	[gold-UK][produced by Will.I.Am][Written-By Will Adams/James Johnson/Cecil Mack/Sonny Bono]
Crazy Kids	Kesha featuring will.i.am	06.2013	27[14]	40[13]	Kemosabe/RCA USRC 11201137	[produced by Dr Luke/Cirkut/Benny Blanco][Written-By Kesha Sebert/Will Adams/Lukasz Gottwald/BenjaminLevin/Henry Walter]
Something Really Bad	Dizzee Rascal featuring will.i.am	10.2013	10[5]	-	Dirtee Stank GBUM 71303415	[produced by Jonas Jeberg][Written-By Dylan Mills/Jean Baptiste/William Adams/Jonas Jeberg]
Feelin' Myself	will.i.am featuring Miley Cyrus, French Montana and Wiz Khalifa	02.2014	2[17]	96[2]	Interscope USUM 71318557	[gold-UK][produced by DJ Mustard][Written-By William Adams, Jean-Baptiste ,Dijon McFarlane, Karim Kharbouch, Mike Free, Cameron Jibril Thomaz ]
It's My Birthday	will.i.am featuring Cody Wise	07.2014	1[1][17]	-	Interscope USUM 71406587	[gold-UK][produced by will.i.am, DJ Ammo][Written-By William Adams, A. R. Rahman, Keith Harris, Cody Wise]
Home	Leah McFall featuring will.i.am	08.2014	56[1]	-	Capitol GBUM 71403176	[produced by will.i.am ,Free School ][Written-By Alex Ebert, Jade Castrinos, Jean-Baptiste ,Ryan Buendia, Michael McHenry ,William Adams]
Boys & Girls	will.i.am featuring Pia Mia	04.2016	21[12]	-	Interscope USUM71602635	[silver-UK][produced by Essa rasool, will.i.am ,Lazy J, Dustin Highbridge, Wojtek Stypko][Written-By Essa, William Adams, Charlotte Aitchison, Jef Martens, Kylie Minogue,Fernando Garibay]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Songs About Girls	will.i.am	09.2007	68[10]	38[3]	Interscope 1747675	[produced by will.i.am/Polow Da Don/Garibay/Paper-boy]
#willpower	will.i.am	04.2013	3[21]	9[7]	Interscope 2793522	[produced by Afrojack/Maejor Ali/Steve Angello/Audibot/Benny Blanco/Cirkut/Free School/Freshmen III/Hit-Boy/Sebastian Ingrosso/Lazy Jay/Zach Jones/Damien Leroy/Dr Luke/Poet/will.i.am]

poniedziałek, 13 marca 2017

Amon Tobin

Amon Tobin, właśc. Amon Adonai Santos de Araujo Tobin, znany również jako Cujo (ur. 7 lutego 1972 w Rio de Janeiro) – brazylijski muzyk i DJ.
Jego muzyka opierająca się na samplingu to jazz na zasadach broken beats określany też przez krytyków mianem cut'n'paste jazzu, tak bardzo eksplorowany przez twórców z jego macierzystej wytwórni, Ninja Tune. Amon Tobin i jego płyty są traktowane jako wizytówka i jednocześnie wyznacznik jakości prezentowanej przez label NT.
Amon Adonai Santos de Araujo Tobin urodził się w Rio de Janeiro w Brazylii. Wcześnie przeprowadził się do Anglii, gdzie zainteresował się hip-hopem, bluesem i jazzem. Wydał cztery EPki i jeden longplay pod pseudonimem Cujo (zaczerpniętym z noweli pod tym samym tytułem autorstwa Stephena Kinga). Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Ninja Tune, tworzył pod własnym nazwiskiem. W swojej dyskografii ma m.in. ścieżkę dźwiękową do gry Splinter Cell 3: Chaos Theory, wydany w 2005 roku czy ścieżkę dźwiękową do filmu Taxidermia.
Tobin znany jest z twórczego użycia sampli. Ich zakres jest bardzo szeroki – od starych nagrań do dźwięków motocykli (Supermodified) a nawet akustyki budynków (Out From Out Where). Sample są często przez niego modyfikowane tak, że ciężko rozpoznać ich źródło.
Ostatnio Amon został zaproszony do współpracy przez Mike'a Pattona. Nagrali oni razem utwór pod tytułem Don't Even Trip, który znalazł się na płycie Peeping Tom.
Nowy album zatytułowany The Foley Room miał swoją premierę 5 marca 2007 roku, poprzedził go wydany w styczniu singel Bloodstone, przy którym z artystą współpracowali muzycy z formacji Kronos Quartet.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Out From Out Where	Amon Tobin	10.2002	57[5]	-	Ninja Tune	-
Solid Steel	Amon Tobin	07.2004	125[5]	-	Ninja Tune	-
Chaos Theory	Amon Tobin	02.2005	91[4]	-	Ninja Tune	-
Foley Room	Amon Tobin	03.2007	91[3]	-	Ninja Tune ZEN121	-