Z archiwum...rocka

środa, 30 marca 2016

Manic Street Preachers

Manic Street Preachers – walijski zespół rockowy założony w Blackwood w 1986 roku. Początkowo funkcjonował jako kwartet, lecz od 1995 roku po zaginięciu Richey Edwardsa występuje jako trio. Obecnie grupę tworzą James Dean Bradfield, Nicky Wire oraz Sean Moore. Z zespołem współpracuje także Wayne Murray.

Grupa znana jest ze swoich socjalistycznych poglądów. W 2001 roku Manic Street Preachers jako jeden z pierwszych zespołów rockowych koncertowała na Kubie. Muzycy dali koncert dla 5 tysięcy osób w Teatrze Karola Marksa w Hawanie oraz spotkali się z Fidelem Castro.

W 1986 roku James Dean Bradfield, Sean Moore, Miles Woodward oraz Nicky Wire założyli zespół pod nazwą Betty Blue. W dwa lata później grupę opuścił Woodward, a jego miejsce zajął Richey James Edwards. Już jako Manic Street Preachers grupa wydała w 1989 roku swój pierwszy singiel "Suicide Alley", dzięki któremu podpisali kontrakt z wytwórnią Damaged Goods Records oraz EP-kę "New Art Riot". W 1991 roku przeszli do Heavenly Records i nagrali singel "Motown Junk".
W styczniu 1992 roku muzycy nagrali piosenkę "You Love Us", która dotarła do 16 miejsca brytyjskiej listy przebojów. Krótko po tym związali się z wytwórnią Columbia Records i rozpoczęli pracę nad debiutancką płytą.

Płyta Generation Terrorists wydana w 1992 roku utrzymana była w stylistyce glam rocka. Zawierała 18 utworów i była promowana przez 6 singli. Album osiągnął sprzedaż 250 tysięcy kopii . Drugi album z 1993 roku Gold Against the Soul osiągnął 8 miejsce na brytyjskiej liście sprzedaży płyt. Recenzenci określili album jako "grunge'owy".

Następny album The Holy Bible z 1994 roku, stał się rozliczeniem ze zbrodniczą historią XX wieku w wymiarze cywilizacyjnym (piosenki "Archives of Pain", "The Intense Humming of Evil") zarówno jak i indywidualnym rozliczeniem z chorobami cywilizacyjnymi ("4st 7lb", traktująca o anoreksji jednego z członków grupy Richarda Edwardsa). Promując The Holy Bible zespół wystąpił w wojskowym rynsztunku w programie Top of the Pops, a Bradfield wystąpił w programie w kominiarce. Widzowie odebrali to jako symbol poparcia dla Irlandzkiej Armii Republikańskiej, a sama BBC otrzymała najwięcej skarg telewidzów w historii .

1 lutego 1995 roku zaginął Richey James Edwards. Wymeldował się z hotelu Embasy na Bayswater Road w Londynie i zniknął bez śladu. 17 lutego znaleziono jego porzucony samochód w pobliżu Severn Bridge . Zespół zawiesił działalność na pół roku, lecz po namowach rodziny Edwardsa wznowili działalność.

Pierwszy album bez Edwardsa wydany w 1996 roku Everything Must Go osiągnął w Wielkiej Brytanii status podwójnej platyny i został w 1998 roku uznany jedenastą najlepszą płytą wszech czasów przez czytelników magazynu Q. Singiel z tej płyty, "A Design For Life" dotarł do drugiego miejsca na brytyjskiej liście przebojów, a płyta przyniosła muzykom nagrodę Mercury Prize. Zespół został w 1997 roku nagrodzony dwoma nagrodami BRIT Awards za najlepszy album i najlepszego zespołu. Również kolejny album This Is My Truth Tell Me Yours okazał się sukcesem (nagroda BRIT Awards 1999), a singiel "If You Tolerate This Your Children Will Be Next" znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów .

W 2001 roku muzycy dali koncert na Kubie i spotkali się z Fidelem Castro. W tym samym roku wydali płytę Know Your Enemy. Nad kolejnym krążkiem muzycy pracowali przez 3 lata, Lifeblood został wydany w listopadzie 2004 roku i dotarł do 13 miejsca listy sprzedaży. Ósmy album Send Away the Tigers został wydany 7 maja 2007 roku i dotarł do 2 miejsca najlepszych albumów w Wielkiej Brytanii. Album promował singiel "Your Love Alone Is Not Enough", nagrane z wokalistką The Cardigans Niną Persson. Płyta w zestawieniu 50 najlepszych albumów roku 2007 według magazynu "Q", znalazła się na 16 pozycji.

Ostatnie dwa albumy grupy Journal for Plague Lovers oraz Postcards from a Young Man zostały wydane w latach 2009 oraz 2010. Journal for Plague Lovers została uznana przez krytyków dziennika The Guardian za 11 najlepszą płytę 2009 roku . Postcards from a Young Man została bardzo pozytywnie przyjęta przez krytyków i osiągnęła 3 miejsce na liście sprzedaży płyt w Wielkiej Brytanii.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
New Art Riot	Manic Street Preachers	06.1990	-	-	Damaged Goods YUBB 4	[written by James Dean Bradfield, Nicky Wire, Sean Moore, Richey Edwards][produced by Mark Tempest]
Motown junk/Sorrow 16/We her majesty's prisoners	Manic Street Preachers	01.1991	94[2]	-	Heavenly HVN 8	[written by James Dean Bradfield, Nicky Wire, Sean Moore, Richey Edwards][produced by Robin Wynn Evans]
You love us/Spectators of suicide	Manic Street Preachers	05.1991	62[2]	-	Heavenly HVN 10	[written by James Dean Bradfield, Nicky Wire, Sean Moore, Richey Edwards][produced by Robin Wynn Evans]
Stay beautiful/R.P. McMurphy	Manic Street Preachers	08.1991	40[3] re-entry 49[1][09.97]	-	Columbia 6573377	[written by Nicky Wire, Richey Edwards, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Steve Brown]
Love' s sweet exile/Repeat	Manic Street Preachers	11.1991	26[3]	-	Columbia 6575827	[written by Nicky Wire, Richey Edwards, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Steve Brown]
You love us	Manic Street Preachers	01.1992	16[4] re-entry 49[1][09.97]	-	Columbia 657724 7	[written by James Dean Bradfield, Nicky Wire, Sean Moore, Richey Edwards][produced by Robin Wynn Evans]
Slash n' burn/Ain't going down	Manic Street Preachers	03.1992	20[6]	-	Columbia 6578737	[written by Nicky Wire, Richey Edwards, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Steve Brown]
Motorcycle emptiness/Bored out of my mind	Manic Street Preachers	06.1992	17[8] re-entry 41[2][09.97]	-	Epic MANIC 5CD	[gold-UK][written by Nicky Wire, Richey Edwards, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Steve Brown]
Theme from MASH	Manic Street Preachers /Fatima Mansions	09.1992	7[6]	-	Columbia 6583827	[written by Johnny Mandel/Mike Altman][produced by Manic Street Preachers]
Little baby nothing/Suicide alley	Manic Street Preachers	11.1992	29[6] re-entry 50[1][09.97]	-	Columbia 5687967	[written by Nicky Wire, Richey Edwards, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Steve Brown]
From despair to where/Hibernation	Manic Street Preachers	06.1993	25[4]	-	Columbia 6593372	[written by Nicky Wire, Richey Edwards, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Dave Eringa]
La Tristesse durera [Scream to a sight]/Patrick Bateman	Manic Street Preachers	07.1993	22[5]	-	Columbia 6594772	[written by Nicky Wire, Richey Edwards, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Dave Eringa]
Roses in the hospital/Us against you	Manic Street Preachers	09.1993	15[4]	-	Columbia 6597272	[written by Nicky Wire, Richey James, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Dave Eringa]
Life becoming a landslide/Comfort comes	Manic Street Preachers	02.1994	36[3]	-	Columbia 6600702	[written by Nicky Wire, Richey James, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Manic Street Preachers]
Faster/Pcp	Manic Street Preachers	06.1994	16[5]	-	Epic 6604472	[written by Nicky Wire, Richey James, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Steve Brown]
Revol/Too cold here	Manic Street Preachers	08.1994	22[4]	-	Epic 6606862	[written by Nicky Wire, Richey Edwards, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Steve Brown,Manic Street Preachers]
She is suffering/Love torn us under	Manic Street Preachers	10.1994	25[13]	-	Epic 6608952	[written by Nicky Wire, Richey Edwards, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Steve Brown]
A design for life/Bright eyes [live]	Manic Street Preachers	04.1996	2[19]	-	Epic 6630702	[platinum-UK][written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nicky Wire ][produced by Mike Hedges,Manic Street Preachers]
Everything must go/Raidrops keep falling on my head [live]	Manic Street Preachers	07.1996	5[17]	-	Epic 6634682	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nicky Wire ][produced by Mike Hedges,Manic Street Preachers,Dave Eringa]
Kevin Carter/Everything must go	Manic Street Preachers	10.1996	9[16]	-	Epic 6637752	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nicky Wire /Richey James][produced by Mike Hedges,Manic Street Preachers]
Australia/A design for life	Manic Street Preachers	12.1996	7[14]	-	Epic 6640442	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nicky Wire ][produced by Mike Hedges,Manic Street Preachers,Dave Eringa]
Love's Sweet Exile / Repeat	Manic Street Preachers	09.1997	55[3]	-	Epic MANIC2CD	[written by James Dean Bradfield,Sean Moore,Nick Jones,Richey Edwards][produced by Steve Brown]
If you tolerate this your children will next/Kevin Carter [live]	Manic Street Preachers	08.1998	1[1][31]	-	Epic 666345 2	[platinum-US][written by Nick Jones, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Dave Eringa]
The everlasting/Small black flowers that grow in the sun [live]	Manic Street Preachers	12.1998	11[19]	-	Epic 6666862	[written by Nicky Wire, James Dean Bradfield, Sean Moore][produced by Mike Hedges]
You stole the sun from my heart/If you tolerate this your children will next [live]	Manic Street Preachers	03.1999	5[14]	-	Epic 666953 2	[silver-US][written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nick Jones][produced by Mike Hedges]
Tsunami/Motown junk	Manic Street Preachers	07.1999	11[11]	-	Epic 6674112	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nick Jones][produced by Mike Hedges]
The masses against the classes/Close my eyes	Manic Street Preachers	01.2000	1[1][12]	-	Epic 6685306	[written by Nick Wire/James Dean Bradfield/Sean Moore][produced by Dave Eringa]
So why so sad/You stole the sun from my heart [live]	Manic Street Preachers	03.2001	8[34]	-	Epic 6708322	[written by Nick Wire/James Dean Bradfield/Sean Moore][produced by Dave Eringa]
Found that soul/The masses against the classes [live]	Manic Street Preachers	03.2001	9[28]	-	Epic 6708332	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nicky Wire ][produced by Dave Eringa]
Ocean spray	Manic Street Preachers	06.2001	15[9]	-	Epic 6712532	[written by James Dean Bradfield][produced by Dave Eringa]
Let Robeson sing	Manic Street Preachers	09.2001	19[5]	-	Epic 6717732	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nicky Wire ][produced by Dave Eringa,Mike Hedges]
There by the grace of god	Manic Street Preachers	10.2002	6[16]	-	Epic 6731662	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nick Jones][produced by Mike Hedges, Greg Haver]
The love of Richard Nixon	Manic Street Preachers	10.2004	2[5]	-	Sony Music 6753422	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nick Jones][produced by Greg Haver, Tom Elmhirst]
Empty souls	Manic Street Preachers	01.2005	2[7]	-	Columbia 6756102	[written by Nicky Wire, James Dean Bradfield and Sean Moore][produced by Greg Haver]
Your Love Alone Is Not Enough	Manic Street Preachers Featuring Nina Persson	05.2007	2[18]	-	Columbia 88697075612	[silver-US][written by Manic Street Preachers][produced by Dave Eringa]
Autumnsong	Manic Street Preachers	08.2007	10[5]	-	Columbia 88697118292	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nick Wire][produced by Dave Eringa]
Indian Summer	Manic Street Preachers	10.2007	22[2]	-	Columbia 88697159322	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nick Wire][produced by Dave Eringa, Greg Haver]
Umbrella	Manic Street Preachers	03.2008	47[6]	-	Columbia CATCO 135742392	-
(It's Not War) Just the End of Love	Manic Street Preachers	09.2010	28[6]	-	Columbia 88697769662	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nick Wire][produced by Dave Eringa]
Some Kind of Nothingness	Manic Street Preachers	12.2010	44[2]	-	Columbia 88697821162	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nick Wire][produced by Dave Eringa]
Postcards from a Young Man	Manic Street Preachers	03.2011	54[1]	-	Columbia GBARL 1000818	[written by James Dean Bradfield/Sean Moore/Nick Wire][produced by Dave Eringa]
This Is the Day	Manic Street Preachers	10.2011	144[1]	-	Columbia	[written by Matt Johnson][produced by Loz Williams, Manic Street Preachers]
Show Me the Wonder	Manic Street Preachers	09.2013	77[2]	-	Columbia GBARL 1300809	[written by James Dean Bradfield, Nick Jones, Sean Moore][produced by Manic Street Preachers, Loz Williams]
Anthem for a Lost Cause	Manic Street Preachers	12.2013	200[1]	-	Columbia 88697159322	[written by James Dean Bradfield, Nick Jones, Sean Moore][produced by Manic Street Preachers, Loz Williams]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Generation terrorist	Manic Street Preachers	02.1992	13[78]	-	Columbia 4710602	[gold-US][produced by Steve Brown]
Gold against the soul	Manic Street Preachers	07.1993	8[45]	-	Columbia 4740642	[gold-US][produced by Dave Eringa]
The holy bible	Manic Street Preachers	09.1994	6[38]	-	Epic 4774212	[gold-US][produced by Manic Street Preachers, Steve Brown]
Everything must go	Manic Street Preachers	06.1996	2[169]	-	Epic 4839302	[3x-platinum-US][produced by Mike Hedges]
This is my truth tell me yours	Manic Street Preachers	09.1998	1[3][94]	-	Epic 4917039	[3x-platinum-US][produced by Mike Hedges,Dave Eringa]
Know your enemy	Manic Street Preachers	03.2001	2[28]	-	Epic 5018802	[gold-US][produced by Dave Eringa, David Holmes, Greg Haver ,Mike Hedges]
Forever delayed-The Greatest Hits	Manic Street Preachers	11.2002	4[54]	-	Epic 5095512	[2x-platinum-US]
Lipstick traces-A secret history of	Manic Street Preachers	07.2003	11[5]	-	Sony Music 5123862
Lifeblood	Manic Street Preachers	11.2004	13[8]	-	Sony Music 5188852	[silver-US][produced by Tony Visconti, Tom Elmhirst, Greg Haver]
Everything Must Go (10th Ann. Ed.)	Manic Street Preachers	11.2006	93[1]	-	Epic 82876884862
Send Away The Tigers	Manic Street Preachers	04.2007	2[23]	-	Epic 88697075632	[gold-US][produced by Dave Eringa, Greg Haver, Loz Williams]
Journal for Plague Lovers	Manic Street Preachers	05.2009	3[6]	-	Columbia 88697520582	[silver-US][produced by Steve Albini, Dave Eringa]
Postcards from a Young Man	Manic Street Preachers	09.2010	3[15]	-	Columbia 88697741882	[gold-US][produced by Dave Eringa, Manic Street Preachers, Loz Williams]
National Treasures – The Complete Singles	Manic Street Preachers	10.2011	10[8]	-	Columbia 88697946162	[gold-US]
Rewind the Film	Manic Street Preachers	09.2013	4[14]	-	Columbia 88883745292	[silver-US][produced by Manic Street Preachers ,Alex Silva, Loz Williams]
Futurology	Manic Street Preachers	07.2014	2[18]	-	Columbia 88843049622	[produced by Manic Street Preachers ,Alex Silva, Loz Williams]
Resistance Is Futile	Manic Street Preachers	04.2018	2[8]	-	Columbia 19075809862	[produced by Dave Eringa, Gavin Fitzjohn, Guy Massey]
The Ultra Vivid Lament	Manic Street Preachers	09.2021	1[1][4]	-	Columbia 19439895432	[produced by Dave Eringa]
Critical Thinking	Manic Street Preachers	02.2025	2[1]	-	19802859322	[produced by Dave Eringa, Loz Williams]

czwartek, 24 marca 2016

Changing Faces

Bardzo popularny w drugiej połowie lat 90-tych w Stanach Zjednoczonych żeński duet, wykonujący muzykę z pogranicza r&b, soulu i new jack swingu. Wokalistki Cassandra Lucas i Charisse Rose poznały się podczas nauki w nowojorskim music and art high school. Przez kilka miesięcy panie nagrywały razem, po czym ich drogi rozeszły się w związku z przenosinami na studia.Zeszły się ponownie po kilkuletniej przerwie,gdy do śpiewania w chórkach zaprosił je wokalista rhythm'n'bluesowy Sybil.Wspólnie nagrywali i podróżowali przez dwa lata,po czym dziewczyny zdecydowały się rozpocząć samodzielną karierę pod szyldem Changing Faces. Z pomocą nowojorskiego producenta Dinkyego Binghama duet nagrał demo, ale to nie ono okazało się przepustką do podpisania zawodowego kontraktu. Na duet uwagę zwrócił bowiem wysoko postawiony członek labelu BIG BEAT - Kenny Smoove, który usłyszał dziewczyny, gdy śpiewały na nowojorskiej ulicy. Od tego momentu do zawarcia umowy upłynęło zaledwie siedem dni. Już w kilka tygodni po podpisaniu umowy Changing Faces nagrały swe pierwsze komercyjne single, których produkcji podjął się sam R. Kelly.
Nagrania "Stroke You Up" i "Foolin' Around" okazały się sporymi hitami, dochodząc do pierwszej dziesiątki listy hot r&b/hip-hop singles & tracks tygodnika BILLBOARD. Siłą rozpędu również debiutancki krążek formacji, wydany w 1995 r. Changing Faces, zaznaczył swą obecność w rankingu sprzedaży, okrywając się złotym nakładem. Płyta zyskała także nader pozytywne recenzje. Doceniano zarówno wokalny talent Lucas i Rose, świetną formę producentów (m.in. p+ R. Kelly, Heavy D, DeVante Swing), jak i doskonałe zbilansowanie materiału i znalezienie złotego środka pomiędzy balladami a kawałkami o klubowym zabarwieniu.
Z podobnie pozytywnym odbiorem spotkały się także dwa kolejne albumy Changing Faces, wydane w 1997 r. All Day, Alli Night (hitowe single "G.H.E.T.T.O.U.T." i "All of My Days" z R. Kellym i Jay-Z) oraz pochodzące z 2000 r. Visit Me (popularne "That Other Woman"). Niestety o ile pierwszy z tych krążków zdobył status złotej płyty, o tyle drugi nie znalazł już wielu odbiorców. Niepowodzenie tego materiału i brak wspólnej wizji na dalszą karierę, spowodowały ostateczne zawieszenie działalności duetu w połowie 2001 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stroke You Up	Changing Faces	07.1994	43[4]	3[21]	Big Beat 98 279	[platinum-US][written by R. Kelly][produced by R. Kelly][2[23].R&B Chart]
Foolin' Around/Feeling all this love	Changing Faces	11.1994	-	38[20]	Big Beat 98 207	[written by R. Kelly][produced by R. Kelly][9[20].R&B Chart]
Keep It Right There	Changing Faces	03.1995	-	-	Big Beat 98 187	[written by DeVante Swing][produced by DeVante Swing][49[11].R&B Chart]
We Got It Goin' On	Changing Faces	12.1995	-	-	Big Beat 98 132	[written by Barry White,Cassandra Lucas, Charisse Rose, Oji Pierce][produced by Oji Pierce][piosenka z filmu "White Man's Burden"][61[10].R&B Chart]
G.H.E.T.T.O.U.T./Goin' nowhere	Changing Faces	05.1997	10[13]	8[25]	Big Beat 98 026	[platinum-US][written by R. Kelly][produced by R. Kelly][1[4][32].R&B Chart]
All Of My Days	Changing Faces feat Jay-Z	11.1997	-	65[12]	Big Beat 98 000	[written by R. Kelly][produced by R. Kelly][piosenka z filmu "Space Jam"][38[20].R&B Chart]
I Got Somebody Else	Changing Faces	09.1996	42[4]	123[1]	Big Beat 98 046	[written by A. Gordon , A. Martin , I. Matias , J. Campbell ][produced by Allstar ][sample z "Person To Person"- Average White Band ][49[9].R&B Chart]
Can't go wrong	O.C. feat. Changing Faces	01.1998	-	-	Payday 570 069	[90[2].R&B Chart]
Time After Time	Changing Faces feat Jay-Z	04.1998	35[4]	-	Atlantic AT 0027T [UK]	[written by Cyndi Lauper, Rob Hyman][produced by Howard McCrary,Robert Palmer]
Same Tempo	Changing Faces feat Jay-Z	08.1998	53[3]	-	A&M 582 695-2 [UK]	[written by Changing Faces , Edmund "Butter" Clement][produced by Edmund "Butter" Clement][piosenka z filmu "The Players Club"][72[2].R&B Chart]
That Other Woman	Changing Faces feat Jay-Z	09.2000	90[2]	64[11]	Atlantic 84 439	[produced by Joe][16[20].R&B Chart][5[12].Hot Disco/Dance;Atlantic 84 939 12"]
Ladies Man	Changing Faces	12.2000	-	-	Atlantic	[written by Brycyn Evans, Troy Johnson][produced by Brycyn Evans, Troy Johnson][67[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Changing Faces	Changing Faces	09.1994	-	25[25]	Big Beat 92 369	[gold][produced by Charnise Carter (exec.), Craig Kallman (exec.), Kenny "K-Smoove" Kornegay (exec.), Dinky Bingham, Eric Codee, DeVante Swing, Dave Hall, Heavy D & the Boyz, Nevelle Hodge, R. Kelly, Peter Mokran, Martin Stebbing, Darin Whittington, Darryl Young]
All Day, All Night	Changing Faces	06.1997	128[5]	21[15]	Big Beat 92 720	[gold][produced by R. Kelly, Jamey Jaz, Bryce Wilson, Ron Kilgore, Ronald Pitts, Howard McCrary, Robert D. Palmer, Allen Gordon, Jr., Reese Johnson, Kiyamma Griffin, Darin Whittington]
Visit Me	Changing Faces	10.2000	-	46[6]	Atlantic 83 401	[produced by R. Kelly]

Wilson Pickett

Ur. 18.03.1941 r. w Prattville w stanie Alabama, USA. Wychowywał się w Detroit, gdzie zadebiutował jako wokalista w lokalnych grupach rhythm'n'bluesowych. Popularność zdobył w The Falcons, zespole znanym z singlowego bestselleru "You're So Fine". Był autorem i głównym wykonawcą ich przeboju "I Found A Love" z 1962 r., po którym podjął karierę solową. Pierwsze nagrania dla wytwórni Correctone były fiaskiem.
Los uśmiechnął się do Picketla po podpisaniu kontraktu z kierowaną przez Lloyda Price'a firmą Double L, dla której nagrał ciekawe single "If You Need Me" i "It's Too Late". Pierwszy z nich pozostał w cieniu mniej ambitnej wersji Solomona Burke'a, wydanej przez Atlantic Records, z którą - jak na ironię - Pickett sam podpisał kontrakt w 1964 r. Współpraca z gitarzystą Stevem Cropperem (patrz Booker T And The MGS, The Mar-Keys ) zaowocowała klasycznym dziś soulowym standardem "In The Midnight Hour" z 1965 r. oraz serią przebojów: "Don't Fight It" (z 1965 r.), "634-5789 (Souisville, USA)", "Land Of A 1000 Dances", "Mustang Sally" (oba z 1966 r.) oraz "Funky Broadway" z 1967 r.
Pickett współpracował też z piosenkarzami Eddiem Floydem (kolegą z Falcons) i Bobbym Womackiem (z zespołu Valentins), który wywarł znaczący wpływ na karierę Wilsona u schyłku lat sześćdziesiątych. Womack uczestniczył w nagraniach sześciu tematów z wydanego w 1968 r. albumu Picketta The Midnight Mover. Po wycofaniu się filii Stax, dostarczającej wokaliście sesyjnych instrumentalistów, z koncernu Atlantic, Pickett nagrywał w studiu Muscle Shoals.
Najciekawszym dokonaniem z tego okresu była wersja "Hey Jude" Beatlesów z Duanem Allmanem na gitarze prowadzącej. Późniejsze eksperymenty pod kierunkiem producenckiego tandemu Gamble i Huff zaowocowały przebojami "Engine Number 9" (z 1970 r.- oryginalnie temat country znany z wersji Rogera Millera) i "Don't Let The Green Grass Fool You" (z 1971 r.).
Wyprawa do Miami przyniosła " Don't Knock My Love", ostatni nagrany dla Atlantic przebój z pierwszej amerykańskiej dwudziestki. W 1972 r. Pickett podpisał kontrakt z RCA, lecz nie udało mu się powtórzyć dawnych sukcesów. Zaryzykował raz jeszcze współpracę z Muscle Shoals, nagrywając tam album Funky Situation wydany w 1978 r. przez jego własną wytwórnię Wicked.
W latach osiemdziesiątych występował wraz z Joe Texem, Donem Covayem, Benem E.Kingiem i Solomonem Burkiem w formacji Soul Clan, złożonej z dawnych gwiazd gatunku. W 1991 r. wystąpił w roli charakterystycznej w głośnym, poświęconym muzyce soulowej filmie "The Commitments".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If you need me/Baby call on me	Wilson Pickett	05.1963	-	64[6]	Double L 713	[written by Robert Bateman, Wilson Pickett, Sonny Sanders][produced by Bert Berns][30[1].R&B Chart]
It' s too late/I'm gonna love you	Wilson Pickett	07.1963	-	49[10]	Double L 717	[written by Wilson Pickett][7[12].R&B Chart]
I' m down to my last heart break/I can't stop	Wilson Pickett	11.1963	-	95[4]	Double L 724	[written by D. Irwin, J. Willingham][produced by Robert Bateman][27[4].R&B Chart]
I'm gonna cry/For better or worse	Wilson Pickett	07.1964	-	124[1]	Atlantic 2233	[written by Don Covay, Wilson Pickett]
In the midnight hour/I'm not tired	Wilson Pickett	07.1965	12[11]	21[12]	Atlantic 2289	[1[1].R&B Chart][written by Wilson Pickett,Steve Cropper][produced by Jim Stewart, Steve Cropper][1[1][23].R&B Chart]
Don' t fight it/It's all over	Wilson Pickett	11.1965	29[8]	53[10]	Atlantic 2306	[written by Cropper/Pickett][produced by Jim Stewart, Steve Cropper][4[13].R&B Chart]
My heart belongs to you/Let me be your boy	Wilson Pickett	12.1965	-	109[2]	Verve 10 378	[written by W. Pickett][produced by Correc-Tone Recording Co.]
634-195789 [Soulsville,U.S.A.]/That's a man's way	Wilson Pickett	02.1966	36[5]	13[11]	Atlantic 2320	[written by Eddie Floyd,Steve Cropper][produced by Jim Stewart, Steve Cropper][1[7][16].R&B Chart]
Ninety-nine and a half/Danger zone	Wilson Pickett	05.1966	-	53[8]	Atlantic 2334	[written by Eddie Floyd,Steve Cropper,Wilson Pickett][produced by Steve Cropper][13[8].R&B Chart]
Land of 1.000 dances/You're so fine	Wilson Pickett	07.1966	22[9]	6[11]	Atlantic 2348	[1[1].R&B Chart][written by Chris Kenner][produced by Jerry Wexler and Rick Hall][1[1][12].R&B Chart][original by Chris Kenner-63 US hit]
Mustang Sally/Three time loser	Wilson Pickett	11.1966	28[7]	23[9]	Atlantic 2365	[written by Mack Rice][produced by Jerry Wexler ][6[12].R&B Chart][#15 R&B Chart for Sir Mack Rice in 1965]
Everybody needs somebody to love/Nothing you can do	Wilson Pickett	02.1967	-	29[7]	Atlantic 2381	[written by Jerry Wexler, Bert Berns, Solomon Burke][19[7].R&B Chart]
I found a love Part.1/Part.2	Wilson Pickett	04.1967	-	32[6]	Atlantic 2394	[written by W. Pickett, W. Schofield, R. West][6[11].R&B Chart]
Soul dance number three/You can' t stand alone	Wilson Pickett	05.1967	-	55[5] side B:70[5]	Atlantic 2412	[written by Jerry Wexler,Wilson Pickett][A:10[8].R&B Chart][B:26[3].R&B Chart]
Funky Broadway/I'm sorry about that	Wilson Pickett	08.1967	43[3]	8[12]	Atlantic 2430	[original by Dyke & The Blazers US 67r hit][written by Arlester "Dyke" Christian][1[1][13].R&B Chart]
Stag-O-Lee/I' m in love	Wilson Pickett	11.1967	-	22[6]	Atlantic 2448	[A:written by Traditional][B:written by Bobby Womack][produced by Tom Dowd, Tommy Cogbill][A:13[7].R&B Chart][B:4[13].R&B Chart]
Jealous love/I've come a long way	Wilson Pickett	02.1968	-	50[5] side B:101[3]	Atlantic 2484	[A:written by King Curtis/Bobby Womack][B:written by Bobby Womack][produced by Tom Dowd, Tommy Cogbill][A:18[6].R&B Chart][B:46[3].R&B Chart]
She' s lookin' good/We've got to have love	Wilson Pickett	04.1968	-	15[10]	Atlantic 2504	[written by Roger Collins][produced by Tom Dowd, Tommy Cogbill][7[12].R&B Chart]
I' m a midnight mover/Deborah	Wilson Pickett	06.1968	38[6]	24[7]	Atlantic 2528	[written by Wilson Pickett, Bobby Womack][produced by Tom Dowd][6[10].R&B Chart]
I found a true love/For better or worse	Wilson Pickett	09.1968	-	42[7]	Atlantic 2558	[written by Reggie Young, Bobby Womack][produced by Tom Dowd][11[9].R&B Chart]
A man and a half/People make the world [What is it]	Wilson Pickett	11.1968	-	42[6]	Atlantic 2575	[written by Chambers/Jackson/Leakes/Moore][produced by Tom Dowd][20[7].R&B Chart]
Hey Jude/Search your heart	Wilson Pickett	12.1968	16[9]	23[9]	Atlantic 2591	[written by John Lennon, Paul McCartney][produced by Rick Hall][13[7].R&B Chart]
Mini skirt Minnie/Back in your arms	Wilson Pickett	03.1969	-	50[6]	Atlantic 2611	[written by Lindell Hill, George Jackson, Earl Cage][produced by Rick Hall][19[5].R&B Chart]
Born to be wild/Toe hold	Wilson Pickett	05.1969	-	64[4]	Atlantic 2631	[written by Mars Bonfire][produced by Rick Hall][41[4].R&B Chart]
Hey Joe/Night owl	Wilson Pickett	07.1969	-	59[6]	Atlantic 2648	[written by Billy Roberts][produced by Rick Hall][29[6].R&B Chart]
You keep me hanging on/Now you see me,now you don't	Wilson Pickett	11.1969	-	92[3]	Atlantic 2682	[written by Holland/Dozier/Holland][produced by W. Pickett, D. Crawford][16[5].R&B Chart]
Sugar sugar/Cole ,Cooke & Redding	Wilson Pickett	05.1970	-	25[12] side B:91[4]	Atlantic 2722	[written by Jeff Barry, Andy Kim][side B:written by Dick Holler][A:produced by Jerry Wexler, Tom Dowd][B:produced by Dave Crawford][A:4[13].R&B Chart][B:11[5].R&B Chart]
She said yeh/It's still good	Wilson Pickett	08.1970	-	68[5]	Atlantic 2753	[written by Wilson Pickett, William R. Stevenson, Don Covay, Johnny Nash][produced by Brad Shapiro, Dave Crawford][20[6].R&B Chart]
Engine number 9/International playboy	Wilson Pickett	09.1970	-	14[13]	Atlantic 2765	[written by K. Gamble, L. Huff][3[14].R&B Chart]
Don' t let the green grass fool you/Ain't no doubt about it	Wilson Pickett	01.1971	-	17[11]	Atlantic 2781	[gold-US][written by Akins/Bellman/Drayton/Turner][produced by Gamble-Huff Productions Staff][2[13].R&B Chart]
Don' t knock my love Part.1/Part.2	Wilson Pickett	04.1971	-	13[12]	Atlantic 2797	[gold-US][written by Wilson Pickett, Brad Shapiro][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][1[1][14].R&B Chart]
Call my name,i' ll be there/Woman let me be down home	Wilson Pickett	08.1971	-	52[7]	Atlantic 2824	[written by W. Martin, D. Crawford, B. Shapiro][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][10[9].R&B Chart]
Fire and water/Pledging my love	Wilson Pickett	12.1971	-	24[11]	Atlantic 2852	[written by Andy Fraser, Paul Rodgers][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][2[12].R&B Chart]
Funk factory/One step away	Wilson Pickett	05.1972	-	58[8]	Atlantic 2878	[written by W. Pickett, B. Shapiro, L. Dixon][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][11[9].R&B Chart]
Mama told me not to come/Covering the same old ground	Wilson Pickett	11.1972	-	99[2]	Atlantic 2909	[written by Randy Newman][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][16[7].R&B Chart]
Mr. Magic Man/I sho' love you	Wilson Pickett	04.1973	-	98[1]	RCA 0898	[written by Eli, Fisher][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][16[6].R&B Chart]
International playboy/Come right here	Wilson Pickett	05.1973	-	104[5]	Atlantic 2961	[written by Dozier, Sigler, Broomer, Phillips][produced by The Staff][30[6].R&B Chart]
Take a closer look at the woman you' re with/Two women and a wife	Wilson Pickett	09.1973	-	90[5]	RCA Victor 0049	[written by Brad Shapiro, Wilson Pickett][produced by Brad Shapiro, Wilson Pickett][17[12].R&B Chart]
Soft soul boogie woogie/Take that pollution out your throat	Wilson Pickett	12.1973	-	103[10]	RCA Victor 0174	[written by Seals, Goodman, Jennings][produced by Brad Shapiro, Wilson Pickett][20[13].R&B Chart]
Take Your Pleasure Where You Find It/What Good Is A Lie	Wilson Pickett	07.1974	-	-	RCA Victor 0309	[written by P. Butterfield, B. Charles][produced by Brad Shapiro][68[8].R&B Chart]
The Best Part Of A Man/How Will I Ever Know	Wilson Pickett	11.1975	-	-	Wicked 8101	[written by Reid, Clarke][produced by Brad Shapiro][26[12].R&B Chart]
Love Will Keep Us Together/It's Gonna Be Good	Wilson Pickett	03.1976	-	-	Wicked 8102	[written by N. Sedaka, H. Greenfield][produced by Brad Shapiro][69[7].R&B Chart]
Who Turned You On/Dance You Down	Wilson Pickett	06.1978	-	-	Big Tree 16 121	[written by Curtis Wilkins][produced by Rick Hall, Don Daily][59[7].R&B Chart]
Groovin'/Time To Let The Sun Shine On Me	Wilson Pickett	11.1978	-	-	Big Tree 16 129	[written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by Rick Hall, Don Daily][94[2].R&B Chart]
I Want You/Love Of My Life	Wilson Pickett	11.1979	-	-	EMI America 8027	[written by Roussel, Simon, Pickett][produced by Andre Perry][41[13].R&B Chart]
Live with Me/Granny	Wilson Pickett	03.1980	-	-	EMI America 8034	[95[2].R&B Chart]
Don't Turn Away/Can't Stop Now	Wilson Pickett	08.1987	-	-	Motown 1898	[written by D. Horne, R. Bowen, D. Bowen][produced by Robert Margouleff][74[6].R&B Chart]
In the midnight hour [midnight mix-1987]	Wilson Pickett	11.1987	62[3]	-	Motown ZB 41583	[written by Steve Cropper, Wilson Pickett][produced by Robert Margouleff]

Albumy *354*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In the midnight hour	Wilson Pickett	10.1965	-	107[6]	Atlantic 8114	-
The exciting Wilson Pickett	Wilson Pickett	08.1966	-	21[29]	Atlantic 8129	[produced by Jerry Wexler, Steve Cropper, Jim Stewart, Rick Hall, Tom Dowd]
The wicked Pickett	Wilson Pickett	01.1967	-	42[31]	Atlantic 8138
The sound of Wilson Pickett	Wilson Pickett	08.1967	-	54[11]	Atlantic 8145	[produced by Rick Hall, Tom Dowd, Jerry Wexler]
The best of Wilson Pickett	Wilson Pickett	11.1967	-	35[54]	Atlantic 8151
I' m in love	Wilson Pickett	02.1968	-	70[15]	Atlantic 8175
The midnight mover	Wilson Pickett	07.1968	-	91[13]	Atlantic 8183
Hey Jude	Wilson Pickett	03.1969	-	97[14]	Atlantic 8215
Right on	Wilson Pickett	04.1970	-	197[3]	Atlantic 8250	[produced by Dave Crawford, Jerry Wexler, Rick Hall, Tom Dowd]
Wilson Pickett in Philadelphia	Wilson Pickett	10.1970	-	64[19]	Atlantic 8270	[produced by Kenny Gamble and Leon Huff]
The best of Wilson Pickett,Vol.2	Wilson Pickett	05.1971	-	73[13]	Atlantic 8290
Don' t knock my love	Wilson Pickett	12.1971	-	132[14]	Atlantic 8300
Wilson Pickett' s Greatest Hits	Wilson Pickett	02.1973	-	178[8]	Atlantic 501
Mr. magic man	Wilson Pickett	04.1973	-	187[3]	RCA Victor 4858

wtorek, 22 marca 2016

Barry De Vorzon

Barry De Vorzon (urodzony 31 lipca 1934r, Nowy Jork ), amerykański piosenkarz, autor tekstów, producent i kompozytor. Jego najwcześniejsze kompozycje to "Just Married" (1958), napisana z Alem Allenem i nagrana przez Marty Robbinsa , która osiągnęła 26 pozycję na Billboard Hot 100 i numer jeden na liście country; "Dreamin " (1960), napisany z Tedem Ellisem, nagrany przez Johnny Burnette numer jedenaście na Hot 100.

Dorsey Burnette (której był menadżerem) i De Vorzon byli współautoami kilku hitów Dorsey ( "Hey, Little One"; "Big Rock Candy Mountain"; "Red Roses"; "Noah's Ark").
De Vorzon założył Valiant Records w 1960 roku .W latach 60-tych podpisał kontrakt z grupą Association dla Valiant i wyprodukował ich pierwszy singiel, cover utworu Boba Dylana "One Too Many Mornings".
De Vorzon napisał: "I Wonder What She's Doing Tonight" dla Cascades , ale grupa nie nagrała go. W 1963 roku De Vorzon nagrał tę piosenkę , ze swoją grupą Barry and The Tamerlanes. Również w 1963 roku był współautorem ballady "Shy Girl", która została nagrana przez Cascades .

Skomponował ścieżki dźwiękowe do wielu filmów w latach 70-tych i 80-tych, a jeden z utworów, "Cotton Dream" (z Bless the Beasts and Children) ,którego tytuł zmieniono na " Nadia's Theme" i ponownie wydano w A & M Records dla telewizyjnej telenoweli The Young and the Restless. "Nadia's Theme " był hitem # 8 na US Top 40 w 1976r ,a album, z którego pochodził zadebiutował jako # 42 na Billboard 200 ; w 1977 roku, wygrał nagrodę Grammy w kategorii Best Instrumental Arrangement.Utwór tytułowy, "Bless the Beasts and Children", został nagrany przez Carpenters i otrzymał nominację do Oscara .

De Vorzon skomponował również utwór "It's Christmas Once Again in Santa Barbara", który został ponownie nagrany z różnymi innymi nazwami miast, takich jak San Francisco i San Diego . Napisał także " Theme From SWAT " i jest współautorem przeboju Eagles "In the City " z Joe Walshem . W 1979 roku napisał muzykę do filmu The Warriors .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nadia's Theme (The Young And The Restless)/Down The Line	Barry De Vorzon And Perry Botkin, Jr.	08.1976	-	8[22]	A&M 1856	[gold-US][written by Barry De Vorzon, Perry Botkin, Jr.][produced by Barry De Vorzon, Perry Botkin, Jr.]
Bless The Beasts And Children/Down The Line	Barry De Vorzon And Perry Botkin, Jr.	01.1977	-	82[5]	A&M 1890	[written by Barry De Vorzon, Perry Botkin, Jr.][produced by Barry De Vorzon, Perry Botkin, Jr.]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nadia's Theme (The Young And The Restless)	Barry De Vorzon	11.1976	-	42[19]	A&M 3412	[produced by Barry De Vorzon]
Nadia's Theme (The Young And The Restless)	Barry De Vorzon	11.1976	-	133[12]	A&M 4104	[produced by Barry De Vorzon][tylko utwory DeVorzona]

Filmografia:
R. P. M. (1970) (with Perry Botkin, Jr.) Bless the Beasts and Children (1971) Dillinger (1973) Cooley High (1975) Hard Times (1975) S.W.A.T. (1975) Bobbie Jo and the Outlaw (1976) Rolling Thunder (1977) The Ninth Configuration (1978) The Warriors (1979) Private Benjamin (1980) The Comeback Kid (1980) Xanadu (1980) Simon & Simon (1981) Tattoo (1981) Looker (1981) Jekyll and Hyde... Together Again (1982) Mr. Mom (1983) V: The Final Battle (1984) Mischief (1985) Stick (1985) Night of the Creeps (1986) The Exorcist III (1990)

Piosenki na listach przebojów

Billboard Hot 100
Wichita Lineman Glen Campbell 3 1968
Galveston Glen Campbell 4 1969
Do What You Gotta Do Nina Simone 15 1968
Honey Come Back Glen Campbell 19 1970
UK Top 40
Honey Come Back Glen Campbell 09 May 1970 4
Macarthur Park Richard Harris 22 Jun 1968 4
Macarthur Park Donna Summer 14 Oct 1978 5
Up, Up And Away Johnny Mann Singers 15 Jul 1967 6
Wichita Linesman Glen Campbell 25 Jan 1969 7

Gloria DeHaven

Gloria Mildred DeHaven (urodzona 23 lipca 1925r), amerykańska aktorka, piosenkarka i gwiazda Metro-Goldwyn-Mayer . Jest jedną z ostatnich gwiazdek Złotej Ery Hollywood .

DeHaven urodziła się w Los Angeles, California ,jako córka aktora-reżysera Cartera DeHavena i aktorki, Flory Parker DeHaven , oboje to artyści dawnych wodewilów .W1983 r gazeta podała, "Panna DeHaven ... mówi, że jej prawdziwym nazwiskiem jest O'Callahan zanim jej ojciec legalnie zmienił nazwisko na DeHaven".

Zaczęła karierę jako aktor dziecięcy w Charlie Chaplin 's Modern Times (1936).Podpisała kontrakt z MGM . Dzięki rolom w takich filmach jak Best Foot Forward (1943), The Thin Man Goes Home (1944), Scene of the Crime (1949), Summer Stock (1950), została wybrana przez widzów, jako trzecia najbardziej prawdopodobna "gwiazda jutra '" w 1944 roku , lecz nie osiągnęła statusu filmowej gwiazdy. Zagrała z własną matką, Florą Parker DeHaven, w filmie Freda Astaire'a Three Little Words (1950).

Po długiej nieobecności na ekranie, DeHaven pojawiła się jako obiekt miłości Jacka Lemmona w komedii z 1997r Out to Sea, gdzie także wystąpił Walter Matthau .

Talentem muzycznym DeHaven uzupełniała swoje zdolności aktorskie. Poza tym była obsadzana w roli wokalistki w wielu swoich filmach, w tym I'll Get By, So This Is Paris i The Girl Rush ,wykonując piosenki w wielu swoich filmach, DeHaven śpiewała z orkiestrami Jana Savitta i Boba Crosby'ego i w swoim własnym klubie nocnym.

DeHaven pojawiała się regularnie w serialach telewizyjnym i telenowelach Ryan's Hope (jako Bess Kirby), As the World Turns (jako Sara Fuller), , i Mary Hartman, Mary Hartman . Była jedną z wielu gwiazd występującą w gwiazdorskiej obsadzie, Won Ton Ton, Dog Who Saved Hollywood (1976), a gościnnie wystąpiła w takich serialach telewizyjnych, jak Robert Montgomery Presents, Appointment with Adventure (epizod zatytułowany "The Snow People"), The Guy Mitchell Show, Johnny Ringo (jako Rosemary Blake w "Love Affair"), The Rifleman, Wagon Train, The Lloyd Bridges Show, Marcus Welby, M.D., Gunsmoke, Mannix, The Eddie Capra Mysteries, Fantasy Island, Hart to Hart, The Love Boat, Mama's Family, Highway to Heaven, Murder, She Wrote i Touched by an Angel . W 1974 roku była w stałej obsadzie policyjnego dramatu Nakia .

Od stycznia 1969 do lutego 1971 DeHaven była gospodarzem porannych rozmów w Prize Movie, WABC-TV w Nowym Jorku . Wystąpiła także na pięciu odcinkach Match Game 75 jako gość wraz z Patti Deutsch i Buckiem Owensem .
DeHaven zadebiutowała na Broadwayu w 1955 roku grając Diane w muzycznej wersji Seventh Heaven.

DeHaven była mężatką cztery razy z trzema różnymi mężczyznami. Jej pierwszym mężem był aktor John Payne , gwiazda serialu telewizyjnego The Restless Gun , którego poślubiła w dniu 28 grudnia 1944 roku, a rozwiedli się w 1950r. Jej drugim mężem był deweloper Martin Kimmel ; pobrali się 21 czerwca 1953, a rozwiedli się w roku następnym. Była żoną Richarda Finchera od 1957 do 1963 roku; poożenili się ponownie w 1965 roku i ponownie w 1969 roku rozwiedli.

Ma dwoje dzieci z Payne, córka, Kathleen Hope (ur 1945) i syna, Thomasa Johna Payne (ur 1947) i dwoje dzieci z Fincherem, syna, Harry'ego (ur.1958) i córkę Faith (ur 1962).

DeHaven ma gwiazdę na Hollywood Walk of Fame przy 6933 Hollywood Blvd.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Because Of You/Out O'Breath	Gloria DeHaven	09.1951	-	11[12]	Decca 9-27666	-

poniedziałek, 21 marca 2016

Alexandra Burke

Alexandra Imelda Cecilia Ewen Burke (ur. 25 sierpnia 1988 w Islington) – brytyjska piosenkarka soul i R&B. Zwyciężczyni piątej edycji brytyjskiego show The X Factor. Alexandra urodziła się w Islington w Wielkiej Brytanii. Drugie imię (Imelda) odziedziczyła po swojej babci, trzecie (Cecilia) – po dziadku (Cecil), natomiast czwarte imię (Ewen) to nazwisko panieńskie jej matki Melissy Bell, która była członkinią zespołu R&B Soul II Soul. Rodzice Alexandry rozwiedli się, kiedy ich córka miała sześć lat. Piosenkarka ma czterech braci oraz jedną siostrę. W wieku pięciu lat zaczęła uczyć się śpiewać. Jako dziewięciolatka wystąpiła na scenie w Bahrain wraz z mamą. W wieku lat dwunastu wystąpiła w Star for a Night, gdzie była najmłodszą uczestniczką.
W 2005 roku Burke wzięła udział w przesłuchaniach do drugiej edycji show, uznano jednak, że jest ona za młoda. Dopiero w 2008 roku udało dostać się jej do programu i wygrać go pokonując aż milionem głosów zespół JLS. Alexandra jest drugą (po Leonie Lewis) kobietą, która zwyciężyła brytyjską wersję programu.
Pierwszym single artystki został cover piosenki Leonarda Cohena "Hallelujah".
Nad pracą nad debiutanckim albumem Burke czuwali P. Diddy, Timbaland, Pharell Williams i Akon. 11 października 2009 roku Alexandra zaprezentowała w programie The X Factor swoją piosenkę "Bad Boys", którą nagrała z raperem Flo-Ridą. Jej debiutancki album Overcome wydany został 19 października 2009 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hallelujah	Alexandra Burke	12.2008	1[3][53]	-	Syco Music 88697446252	[3x-platinum-UK][written by Leonard Cohen][produced by Quiz & Larossi]
Bad Boys/Dangerous	Alexandra Burke feat. Flo Rida	10.2009	1[1][58]	-	Syco Music 88697590932	[platinum-UK][written by Melvin K Watson Jr, Larry Summerville Jr, Busbee, Lauren Evans, Alexander James][produced by The Phantom Boyz]
All Night Long	Alexandra Burke featuring Pitbull	10.2009	4[31]	-	Syco Music 88697632832	[silver-UK][written by Richard Butler, James Scheffer, Louis Biancaniello, Sam Watters][produced by Jim Jonsin, Louis Biancaniello, Sam Watters, Rico Love]
The Silence	Alexandra Burke	10.2009	16[11]	-	Syco Music GBHMU 0900054	[written by Nadir Khayat, Bilal Hajji, Savan Kotecha][produced by RedOne]
Good Night Good Morning	Alexandra Burke	10.2009	129[1]	-	Syco Music	-
Broken Heels	Alexandra Burke	12.2009	8[35]	-	Syco Music 88697632832	[gold-UK][written by RedOne, Bilal Hajji, Savan Kotecha][produced by RedOne]
Start Without You	Alexandra Burke featuring Laza Morgan	09.2010	1[1][17]	-	Syco Music 88697755712	[silver-UK][written by Nadir Khayat, Bilal Hajji, Savan Kotecha][produced by RedOne]
Elephant	Alexandra Burke feat. Erick Morillo	03.2012	3[9]	-	Syco Music GBHMU 1100371	[written by Alexandra Burke, Brittany Burton, Josh Wilkinson, Erick Morillo, Harry Romero, Jose Nuñez][produced by Erick Morillo, Mike Spencer, Sympho Nympho]
Let It Go	Alexandra Burke	06.2012	33[4]	-	RCA GBHMU 1200076	[written by Belle Humble ,Mich Hansen, Jason Gill][produced by Cutfather ,Jason Gill]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Overcome	Alexandra Burke	10.2009	1[1][61]	-	Syco Music 88697460232	[2x-platinum-UK][produced by The Phantom Boyz, Stargate, RedOne, Ne-Yo, Louis Biancaniello, Samuel Watters, Jim Jonsin, Rico Love, ELEMENT, Wayne Wilkins, Steve Booker, Brian Kennedy]
Heartbreak on Hold	Alexandra Burke	06.2012	18[4]	-	RCA 88691999012	[produced by Ben Adams, Cutfather ,David Gamson, Fred Falke, Ivar Lisinski ,Jason Gill ,Jush Wilkinson, Lucas Secon, Michael Woods ,Mike Spencer, Red Triangle, Sympho Nympho ,iSHi]
The Truth Is	Alexandra Burke	03.2018	16[1]	-	Decca 6736210	[produced by Gordon Mills, Jr. Paul Meehan Brian Rawling]

Pieces of a Dream

Pieces of a Dream ,to amerykańska grupa fusion,grakąca mieszankę jazzu i rhythm'n'bluesa.Została założona w 1976r w Filadelfii przez trójkę nastolatków:basistę Cedrica Napoleona, perkusistę Curtisa Harmona, oraz klawiszowca Jamesa Lloyda,którzy wcześniej występowali jako Classic Touch, A Touch of Class i Galaxy.Obok nich grupę tworzyli-Bob Baldwin,Ron Kerber,Eddie Baccus Jr.,Michael Antonio Thornton,i Norwood Young.

Grupa zmieniła swoją nazwę na Pieces of a Dream w 1979r.Zespół wziął swoją nazwę od jednego z utworów Michela Legranda.Po przesłuchaniu u Grovera Washingtona, Jr.,zaangażował ich do telewizyjnego widowiska "City Lights".Grover Washington, Jr. wyprodukował ich trzy pierwsze albumy.Po opuszczeniu Elektry,przenieśli się do EMI/Blue Note,gdzie nagrali kolejne siedem albumów,ale już bez wcześniejszego powodzenia na listach bestsellerów.W 2001r nagrali dla Heads Up International cztery następne albumy,Acquainted with the Night, Love's Silhouette, No Assembly Required i Pillow Talk.Obecnie występują w składzie:Lloyd, Harmon, Eddie Baccus Jr.(saksofon), Todd Parsnow (gitara) i Tracy Hamlin (vocal).
Wokalista grupy ,Norwood Young ,wystąpił w telewizyjnym show -High Maintenance 90210.Ich dwa utwory z płyty Goodbye Manhattan wykonywała Eva Cassidy [Have a Little Faith i utwór tytułowy].

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pieces of a Dream	Pieces of a Dream	10.1981	-	170[6]	Elektra 350	[produced by Grover Washington, Jr.]
We Are One	Pieces of a Dream	08.1982	-	114[15]	Elektra 60 142	[produced by Grover Washington, Jr.]
Imagine This	Pieces of a Dream	02.1984	-	90[15]	Elektra 60 270	[produced by Grover Washington, Jr.]
Joyride	Pieces of a Dream	08.1986	-	102[12]	Manhattan 53 023	[produced by Lenny White, Maurice White]

Blanche

Blanche jest amerykańskim zespołem alternatywnego country z Detroit, Michigan . Ich muzyka jest oparta na nurcie americana , wczesnego country i folk bluesa, z odrobiną wpływu Southern Gothic stylizacje i mentalności garażowego rocka. Blanche znana jest ze strojów z początku do połowy 20 wieku.
Początki Blanche biorą się z wczesnych lat 90-tych i zespołu Goober & the Peas . Prowadzeni przez Dana "Goober" Millera, zespół reprezentował cowpunk ,i ubrany był w stroje honky- tonk. Po rozpadzie Goober & The Peas, trzech członków zespołu Miller, Jack White i Damian Lang sformowali grupę garażowego rocka,Two-Star Tabernacle z żoną Millera Tracee Mae Miller.
Zespół rozwiązał się w 1999 roku, po wydaniu jednego singla z Andre Williamsem . White utworzył The White Stripes , Lang dołączył do Detroit Cobras,a Dan i Tracee Mae utworzyli Blanche.

Od 2003r Blanche występował na wielu międzynarodowych festiwalach muzycznych, w tym Lowlands , Pukkelpop i CMJ Music Marathon . Zespół otwierał koncerty i koncertował z The White Stripes , Lorettą Lynn , Ditty Bops, The Flaming Lips , Wilco , Calexico , The Kills i Brendan Benson , między innymi. Blanche pojawił się także live w kilku stacjach radiowych i wywiadach w Stanach Zjednoczonych i Europie, w tym WFUV w Nowym Jorku i XFM w Londynie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Who's To Say.../Superstition	Blanche	.2003	55[2]	-	Cass MAMA 003	[written by Miller][produced by Brendan Benson, David Feeny]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If We Can't Trust The Doctors...	Blanche	03.2004	-	-	Cass MAMA 010	-
Little Amber Bottles	Blanche	06.2007	-	-	Original Signal OS-002	-

Fabrizio De André

Fabrizio De André (ur. 18 lutego 1940r w Genui, zm. 11 stycznia 1999r w Mediolanie) – włoski poeta piosenkarz, kompozytor i autor tekstów piosenek.
Razem z takimi piosenkarzami jak Gino Paoli, Umberto Bindi, Luigi Tenco i Bruno Lauzi był reprezentantem tzw. genueńskiej szkoły śpiewających autorów, ugrupowania artystów, którzy postawili sobie za cel gruntowne odnowienie włoskiej muzyki popularnej na przełomie lat 50. i 60-tych.

W swoich piosenkach śpiewał przeważnie o ludziach z marginesu, buntownikach, wykolejeńcach. Wiele jego tekstów nosi znamiona wybitnej poezji i jako takie zostały włączone do zestawu lektur szkolnych. W kręgach przyjaciół i admiratorów znany był jako Faber.

Fabrizio De André opublikował w ciągu 35 lat swej kariery artystycznej (1961-1996) 20 albumów (13 studyjnych i 7 kompilacji) co jest liczbą stosunkowo niewielką jeśli chodzi o ilość, ale nader istotną jeśli chodzi o jakość, zważywszy głębokie korzenie kulturowe artysty.

Fabrizio De André przyszedł na świat w genueńskiej dzielnicy Pegli, przy ulicy De Nicolay 12. Aby ulżyć bólom porodowym swej żony, profesor i adwokat Giuseppe De André podobno umieścił na gramofonie płytę z walcem „Valzer campestre” Gino Marinuzziego, którego motyw później, po latach, wykorzystał Fabrizio De André w jednym ze swych pierwszych utworów, „Valzer per un amore”.

Lata wojny Fabrizio De André spędził razem z bratem Mauro w Revignano d'Asti, rodzinnej wiosce jego matki Luisy Amerio, podczas gdy ojciec był zmuszony ukrywać się przed faszystami. Był to jeden z najważniejszych i twórczych okresów w jego życiu, cechujący się wolnością i lekkomyślnością ale także, za sprawą rządcy Emilio Fassio, miłością do zwierząt oraz do otoczenia, co będzie go później absorbować przez całe życie. Dzieciństwo na wsi to także mała towarzyszka zabaw, Nina Manfieri, której poświęcił jedną ze swych ostatnich piosenek, „Ho visto Nina volare”, czy chłopscy sąsiedzi, Emilio i Felicina Fassio, którzy również stali sie inspiracją dla jego ostatnich utworów.

W październiku 1946 Fabrizio De André poszedł do szkoły podstawowej prowadzonej przez siostry zakonne, Istituto delle suore Marcelline. Surowa dyscyplina szkoły niezbyt mu odpowiadała, więc już po roku kontynuował naukę w szkole państwowej. W sierpniu 1948 roku spotkał po raz pierwszy szesnastoletniego Paolo Villaggio. Obaj szybko się polubili ale ich wzajemna sympatia zaowocowała dopiero po latach bliższą znajomością i bliską współpracą artystyczną. Wakacje 1950 roku spędził Fabrizio De André po raz ostatni w Revignano. Bardzo przeżył decyzję ojca o sprzedaży gospodarstwa, ponieważ z tym miejscem związane były najlepsze wspomnienia z jego dzieciństwa. Sam, po latach, nawiązał do tych wspomnień, do idei życia na wsi, gdy kupił posiadłość nad morzem, na Sardynii.

W październiku 1951 roku rozpoczął naukę w gimnazjum Giovanni Pascoli. Ale, pochłonięty już wtedy życiem ulicy, nie przejawiał szczególnego zainteresowania sprawami nauki. Nie zdał do następnej klasy, więc rozgniewany ojciec zapisał go do szkoły prowadzonej przez jezuitów. Ale syn i tu nie odniósł sukcesów; przeciwnie, rygor szkoły sprawił, iż zaczął nabierać niechęci do religii jako instytucji. Dopiero liceum klasyczne było szkołą, którą udało mu się skończyć i gdzie zarazem osiągnął dobre oceny z literatury, nieco gorsze z nauk ścisłych. Jednocześnie matka wcześnie odkryła, że chłopiec ma zamiłowania muzyczne, bo już w wieku 8 lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach a w wieku 14 – na podarowanej gitarze, z którą już miał się nigdy nie rozstawać. Zaczął pisać i nucić swoje pierwsze, młodzieńcze piosenki.

Wiosną 1956 roku miało miejsce ważne wydarzenie – ojciec przywiózł mu z Francji 2 single Georges'a Brassensa, francuskiego śpiewającego poety. Równocześnie Fabrizio zaczął zgłębiać dzieła znanych anarchistów, Bakunina, Malatesty, Kropotkina i Stirnera. W świecie piosenek Brassensa Fabrizio De André odnajdywał znajome postaci z własnego otoczenia. Miały to być najważniejsze źródła jego inspiracji artystycznej i ideowej, gdy za parę lat zaczął działalność piosenkarską.

Tymczasem Fabrizio De André zapisał się na uniwersytet ale szybko utwierdził się w przekonaniu, że nauka nie jest jego życiowym powołaniem. Miotał się tymczasem pomiędzy medycyną, literaturą a prawem, nie kończąc ostatecznie żadnego z tych kierunków, ku niezadowoleniu ojca i brata, którzy obaj byli prawnikami z zawodu. Jego upływały na zgłębianiu muzyki i literatury (Villon, Dostojewski czy wspomniani wcześniej Bakunin i Stirner. Wieczory natomiast spędzał w towarzystwie przyjaciół: Luigiego Tenco, Umberto Bindiego, Gino Paolego, Paolo Villaggio (z którym za parę lat miał napisać wspólnie „Carlo Martello ritorna dalla battaglia di Poitiers” i „Il fannullone”) i innych. Po latach stwierdził, że wtedy miotały nim dwa uczucia: gorące pragnienie sprawiedliwości społecznej, której jego zdaniem jeszcze nie było i złudzenie naprawiania świata, cokolwiek by to miało znaczyć. Ta druga pasja szybko się w nim wypaliła; tej pierwszej pozostał wierny.

W 1958 roku Fabrizio De André napisał swoje pierwsze piosenki: „Nuvole barocche” i „E fu la notte”, określone po latach jako grzechy młodości. Swoją pierwszą dojrzałą piosenkę „La ballata del Miche” napisał latem 1960 roku we współpracy z poetką Clelią Petracchi. Utwór ten zawsze uważał za jeden z najważniejszych w swej karierze.

Fabrizio De André nadal przejawiał zainteresowanie działalnością francuskich chansonniers, zwłaszcza Brassensem. Chociaż świadomie inspirował się jego twórczością, to jednak nigdy nie chciał go osobiście spotkać, nie chciał się bowiem rozczarować jego trudnym charakterem.

Stałym tematem piosenek Fabrizia De André miał być świat prostytutek, oszustów i samobójców, nie zaś świat uporządkowanych mieszczan. Jego droga życiowa i artystyczna zaczęła się bowiem już wcześniej w zaułkach Via del Campo (ulicy, przy której mieszkał) i osławionej Via Pré, ulicy „zakazanej” za dnia, za to uczęszczanej w nocy. To tym swoistym getcie istot odrzuconych, prostytutek, wydziedziczonych ludzi z marginesu, zamachowców, mniejszości etnicznych, wzbudzających jednak skrywaną fascynację zrodziły się jego inspiracje. W opiewaniu ludzi przegranych wzniósł się Fabrizio de André na szczyty poezji lirycznej.

Jego teksty miały też często dotykać argumentów religijnych, jakkolwiek z punktu widzenia sceptyka i laika: „Si chiamava Gesù”, „Preghiera in gennaio” z albumu La buona novella. O ile jednak postacie religijne traktował raczej przychylnie, to jego postawa wobec hierarchii kościelnej była bezkompromisowo krytyczna („Un blasfemo”, „Il testamento di Tito”, „La ballata del Michè”). To przewrażliwienie miało najprawdopodobniej swe źródło w traumie z dzieciństwa, kiedy będąc uczniem szkoły jezuickiej doświadczył próby molestowania seksualnego przez jednego z księży. I jakkolwiek sprawca skandalu został później usunięty ze szkoły (na skutek interwencji ojca Fabrizia De André u dyrektora szkoły), to jednak przeżycie to pozostawiło niezatarte ślady w psychice chłopca.

W październiku 1961 roku wytwórnia płytowa Karim wydała pierwszy singiel Fabrizia De André, zawierający 2 piosenki: „Nuvole barocche” i „E fu la notte”. Po nim ukazały się kolejne. W nadchodzących latach Fabrizio De André dał się poznać jako muzyk powściągliwy i wykształcony, zdolny umiejętnie łączyć w swych utworach różne tendencje i inspiracje: atmosferę francuskich śpiewających poetów z tematyką społeczną i tradycją muzyczną różnych regionów Włoch (w późniejszym okresie twórczości), brzmienie światowe z własnym językiem muzycznym, specyficznym ale zrozumiałym przez wszystkich.

W lipcu 1962 roku Fabrizio De André ożenił się z Enricą Rignon (przezwisko Puny) a 29 grudnia tego samego roku urodził się im syn, Christiano. Tak więc artysta miał już własną rodzinę, ale zawód jaki wykonywał nie był jeszcze zbyt dochodowy. Przełom nastąpił w 1965 roku, gdy Mina zaśpiewała jego piosenkę „La canzone di Marinella”, która nieoczekiwanie stała się przebojem. Dzięki zarobionym pieniądzom Fabrizio De André mógł kupić eleganckie mieszkanie w dobrej dzielnicy Genui; po raz pierwszy też pojawiła się myśl, że jego piosenki mogą być nie tylko rozrywką, ale i źródłem dochodu.

W ślad za „La canzone di Marinella” w latach 1965–1966 ukazały się jego kolejne single: „Fila di lana” (cover piosenki francuskiej), „La città vecchia”, „La canzone dell'amore perduto” (z melodią zaczerpniętą z adagia Georga Philippa Telemanna) i „Geordie” (tradycyjna piosenka angielska). Ponieważ sprzedaż singli wykazywała tendencję rosnącą, Fabrizio De André, zachęcony dobrymi wynikami, wydał w 1966 roku swój debiutancki LP, zatytułowany Tutto Fabrizio De André, będący zbiorem singli, wydanych wcześniej przez wytwórnię Karim (m.in. „La canzone di Marinella”, „La guerra di Piero”, „Il testamento”, „La ballata del Miché”, „La canzone dell'amore perduto”, „La città vecchia”, „Carlo Martello”). Było to pierwsze wydawnictwo sygnowane jego imieniem i nazwiskiem. Okładka płyty była rozkładana, a wkładka złożona i przyklejona do jej grzbietu. Wydawnictwo zostało wznowione w 1968 roku przez wytwórnię Roman Record Company pod tytułem La Canzone di Marinella.

W 1967 roku nagrał singiel „Preghiera in gennaio”, poświęcony, choć nie dosłownie, śmierci przyjaciela, Luigiego Tenco (który popełnił samobójstwo 27 stycznia podczas Festiwalu w San Remo), bazujący na poezji Francisa Jammes'a ; na stronie B singla znalazł się utwór „Si chiamava Gesù”.

Oba nagrania znalazły się na wydanym w tym samym roku pierwszym studyjnym albumie artysty, zatytułowanym Volume I, zawierającym obok 8 własnych utworów także 2 piosenki jego ulubionego Brassensa. Wyróżniały się piosenki: „Via del Campo” (której muzyka po latach zostanie przypisana Enzo Jannacciemu) oraz „Bocca di rosa”; obie stały się najbardziej znaczącymi piosenkami artysty. W 1968 roku album zajął czołowe lokaty na włoskich listach płyt długogrających, a Fabrizio De André zaczął myśleć o nagraniu kolejnego albumu.

Wraz z wydaniem debiutanckiego albumu rozpoczął się najbardziej płodny okres w jego życiu. W krótkim czasie wydane zostały jego kolejne płyty: Tutti morimmo a stento (1968), Volume III (1968), Nuvole barocche (1969, zbiór singli nagranych dla wytwórni Karim, które nie znalazły się na Tutto Fabrizio De André), La buona novella (1970), Non al denaro non all'amore né al cielo (1971), Storia di un impiegato (1973), Canzoni (1974) i Volume VIII (1975).

Lata 1968–1973 okazały się dla Fabrizia De André pomyślne od strony finansowej i zarazem udane z muzycznego punktu widzenia. Album Tutti morimmo a stento (1968) to pierwszy album koncepcyjny w muzyce włoskiej, doceniony także przez krytykę. Ojciec artysty nie omieszkał zauważyć przy tym, że o ile dotąd w młodym człowieku widziano tylko syna szacownego pana De André, to teraz o nim samym mówią, że jest ojcem piosenkarza Fabrizia De André. To zarazem świadczy o zmianie postaw wewnątrzrodzinnych, bowiem to właśnie ojciec był na początku zagorzałym przeciwnikiem drogi życiowej, jaką obrał syn. Tematy literackie wspomnianego albumu są stałe; to panorama różnych subkultur, samobójcy, zboczeńcy, narkomani („Cantico dei drogati”), pedofile, szalone dzieci, nieszczęśliwi królowie; od strony muzycznej natomiast album stanowił pewien krok naprzód – po raz pierwszy bowiem artysta wprowadził orkiestrę symfoniczną (Filharmonii Rzymskiej) pod kierownictwem nieocenionego Gian Piero Reverberi.

Kolejnym ważnym albumem w dorobku artysty stała się La buona novella (1970)[7], album również koncepcyjny, w którym artysta odniósł idee chrześcijańskie do prostego, ludzkim wymiaru braterstwa a uczynił to w ostrej opozycji do oficjalnej doktryny o prawdzie absolutnej, która jego zdaniem była wykorzystywana przez Kościół jedynie dla utwierdzenia własnej władzy. Może właśnie dlatego w pracy nad tym albumem sięgnął Fabrizio przekornie po teksty ewangelii apokryficznych. Od strony muzycznej wykorzystał zespół I Quelli (przekształcony później w Premiata Forneria Marconi); aranżacją albumu zajął się raz jeszcze Reverberi.

Wzrastająca kreatywność Fabrizia De André znalazła swą kulminację na następnym albumie Non al denaro, non all'amore né al cielo (1971), swobodnej adaptacji niektórych wierszy ze Spoon River Antology, dzieła amerykańskiego poety Edgara Lee Mastersa, opublikowanego w 1915, przełożonego na włoski w 1943 przez Fernandę Pivano, urodzoną w Genui dziennikarkę, pisarkę, tłumaczkę i krytyka muzycznego w jednej osobie. Chcąc uczynić swój przekaz możliwie najbardziej wartościowym dla odbiorcy Fabrizio De André zaprosił do współpracy nad albumem profesjonalistów: autora tekstów Giuseppe Bentivoglio i Nicolę Piovaniego znanego później jako kompozytor muzyki filmowej.

Kolejnym krokiem na drodze sukcesów artysty okazał się singel z 2 utworami Leonarda Cohena, „Suzanne” i „Giovanna d'Arco”, a tuż po nim kolejny album koncepcyjny Storia di un impiegato (1973), gorzka, włoska interpretacja wydarzeń francuskiego maja 1968 i konfliktów ideowych, które legły u jego podłoża, połączona z młodzieńczą kontestacją Sessantotto (włoskiego odpowiednika francuskiego maja 1968). To jeden z najbardziej kontrowersyjnych albumów artysty. I tu raz jeszcze owocna okazała się współpraca z Giuseppe Bentivoglio (teksty) i Nicolą Piovanim (współkompozytor utworów i aranżer)

W marcu 1974 roku za pośrednictwem Cristiana Malgioglia Fabrizio De André poznał piosenkarkę Dori Ghezzi, która wkrótce została towarzyszką jego życia. Oboje przenieśli się na Sardynię, gdzie zamieszkali w gospodarstwie Tempio Pausania, zakupionym w 1975 roku. W 1977 roku urodziła im się córka, Luisa Vittoria De André (Luvi). W oczekiwaniu na jej narodziny zamieszkali w posiadłości dell'Agnata, gdzie 27 sierpnia 1979 roku zostali porwani przez miejscowych bandytów. Po 117 dniach niewoli zostali uwolnieni (Dori Ghezzi 21 grudnia, Fabrizio 22), w zamian okup, wynoszący około 550 milionów lirów, wypłacony głównie przez ojca Fabrizia De André, Giuseppe.

Po okresie wypoczynku Fabrizio De André razem z Massimo Bubolą nagrali wspólny singel „Una storia sbagliata”/„Titti” (1980; który na płycie CD został opublikowany dopiero w 2005 roku), po czym przystąpili do pracy nad kolejnym albumem, który ukazał się w lipcu 1981 roku. Album tym razem nie miał tytułu, więc szybko został nazwany po prostu L’indiano, od rysunku Indianina na okładce (reprodukcja obrazu The Outlier amerykańskiego malarza Frederica Sackridera Remingtona). Współautorem albumu był po raz kolejny Massimo Bubola, a główny wątek literacki stanowiły paralele między podobieństwem losów Indian a Sardyńczyków, obydwu nacji poddanych niegdyś kolonizacji i cierpiących ucisk ze strony obcych. Artysta nawiązał też do własnego niedawnego porwania w piosence „Hotel Supramonte”, mówiąc z nutką romantyzmu o całym zajściu i o miejscowej, proletariackiej społeczności, spośród której wywodzili się porywacze. (Na rozprawie potwierdził, że przebacza wykonawcom porwania, ale nie mocodawcom, którzy ich nasłali, będących, według doniesień, przedstawicielami lokalnej PCI.

29 października 1981 roku, zmarł na raka, przeżywszy 60 lat, Georges Brassens, który dla Fabrizia De André był (według jego słów) „mitem, przewodnikiem i przykładem”.

Rok 1984 stanowił kolejny, ważny przełom w życiu twórczym artysty – wspólnie z Mauro Paganim, znanym kompozytorem, ex-członkiem Premiata Forneria Marconi zrealizował album Crêuza de mä, projekt Paganiego, który Fabrizio wzbogacił własnymi tekstami. Wydawało się na początku, że album poniesie fiasko. Później jednak, dzięki jego prezentacji podczas pamiętnego, wspólnego tournée z synem Christiano i z Mauro Paganim udało się osiągnąć sukces. Piosenki z tego albumu były traktowane przez słuchaczy jako apoteoza smaku, kolorytu i zapachu Morza Śródziemnego a nawet jako swoista pieśń pochwalna na cześć Genui. Nic więc dziwnego, że i sam album został później okrzyknięty przez krytykę „albumem dekady”. Wielu uważało go nawet za najważniejsze dzieło artysty. Chociaż z literacko-poetyckiego punktu widzenia wydawało się to trochę na wyrost, to z muzycznego było prawdopodobnie uzasadnione. Aby uwiarygodnić przekaz artysta zaśpiewał tu, po raz pierwszy w swojej karierze, wyłącznie w dialekcie, w swym ojczystym języku genueńskim, również tym z dawnych epok. Temat przewodni płyty to swoista podróż po magicznych miejscach nad Morzem Śródziemnym pod mistrzowskim przewodnictwem Mauro Paganiego, któremu udało się przywołać w muzyce lokalne tradycje genueńskie i połączyć je z elementami berberyjskmi, greckimi czy tureckimi. To swoiste poszukiwanie źródeł „śródziemnomorskości” w opozycji do coraz bardziej dominujących wpływów pop-kultury zza oceanu. Zdaniem części krytyków płyta antycypowała i definiowała coś, co później miało być nazwane muzyką etniczną, stanowiąc zarazem istotny wkład do niej. Płyta była więc także niewątpliwym sukcesem Mauro Paganiego i pod tym względem.

W 1985 roku w wieku 72 lat zmarł ojciec artysty, Giuseppe, szanowany i wpływowy obywatel Genui. Kilka lat później w 1989 roku odszedł również jego brat, Mauro. Zmarł na tętniaka, w wieku zaledwie 54 lat. Dla Fabrizia De André był to prawdziwy cios – z rodziny została mu już tylko matka. Ale były też i wydarzenia przyjemne: w tym samym roku, po 15 latach pożycia Fabrizio i Dori Ghezzi zdecydowali się wziąć ślub. W ich ślady poszedł też syn artysty, Christiano.

W 1990 roku, po długiej przerwie, wyszedł kolejny album Fabrizia De André, Le nuvole, znowu skomponowany razem z przyjacielem Mauro Paganim i we współpracy z młodym genueńskim piosenkarzem i kompozytorem Ivano Fossatim, który pomagał także w realizacji następnej płyty artysty, Anime salve. Stylistycznie nawiązał on tu do poprzedniego albumu – pojawiły się znowu inspiracje etniczne, artysta śpiewał w różnych dialektach kierując ostrze krytyki wobec rozmaitych problemów współczesności („La Domenica delle Salme” czy „Don Raffaè”). Był to z pewnością najbardziej polityczny album w jego dorobku.

W 1991 roku Fabrizio wznowił działalność koncertową, raz jeszcze odnosząc sukces; dokumentacją tego stał się LP Fabrizio De André 1991 – Concerti.

W 1992 roku Genua serią imprez, uroczystości i wystaw uczciła 500-lecie odkrycia Ameryki. Na okolicznościowy koncert został zaproszony Fabrizio De André oraz Bob Dylan; Fabrizio De André jednak odmówił, chcąc w ten sposób dać wyraz swojej dezaprobacie wobec eksterminacji Indian amerykańskich.

3 stycznia 1995 roku w wieku 83 lat, zmarła matka artysty, Luisa.

Cały okres 1990–1996 był dla Fabrizia De André wypełniony współpracą z różnymi autorami, bądź to w charakterze autora bądź współwykonawcy na ich albumach. Wspomnieć tu należy obok znanych już postaci jak Mauro Pagani czy Massimo Bubola także Francesco Bacciniego, Tazenda, Maxa Manfredi, Teresę De Sio, Ricky Gianco, zespół New Trolls i syna Cristiano. Artysta uczestniczył też, wraz z Dori Ghezzi i Franco Mussidą, w nagraniu antycznej pieśni prowansalskiej „Mis amour”, która znalazła się na albumie A toun souléi zespołu Li Troubaires de Coumboscuro.

W 1996 roku wyszedł kolejny album artysty (jak się niebawem miało okazać, ostatni) zatytułowany Anime salve, zrealizowany w udanej współpracy z Ivano Fossatim, czego najlepszym przykładem był ostatni utwór albumu „Smisurata preghiera”. Stylistycznie był to kolejny album koncepcyjny. Jego tematyka krążyła wokół dwóch spraw: żyjących w izolacji mniejszości oraz samotności. Muzycznie album wykorzystał ten sam substrat etniczny co na pamiętnym Crêuza de mä, poszerzony o wpływy południowoamerykańskie i bałkańskie. W odróżnieniu od dwóch poprzednich albumów tu Fabrizio De André zaśpiewał większość piosenek po włosku.

W tym samym roku ukazała się też nakładem wydawnictwa Einaudi powieść Un destino ridicolo, napisana wspólnie przez Fabrizio De André i Alessandra Gennari.

W 1997 ujrzała natomiast światło dzienne kompilacja Mi innamoravo di tutto, zbiór starych nagrań wybranych przez samego Fabrizia De André. Wśród nich na uwagę zasługiwały: oryginalna wersja „Bocca di rosa” oraz „La canzone di Marinella” zaśpiewana przez artystę w duecie z Miną.

Latem 1998 podczas tournée promującego ostatni album okazało się, że Fabrizio De André jest chory. Tomografia komputerowa wykonana 25 sierpnia nie pozostawiała złudzeń – rak płuca. Po kilku miesiącach Fabrizio De André, otoczony najbliższymi, zmarł w w nocy 11 stycznia 1999 roku o godz. 2:15 w mediolańskim Istituto Tumori (Instytucie Chorób Nowotworowych).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Il pescatore/Marcia nuziale	Fabrizio De André	.1970	18	-	Produttori Associati PA/NP 3211	[written by De Andrè,F - Zauli][produced by Roberto Dané]
Suzanne/Giovanna d'Arco	Fabrizio De André	.1973	14	-	Produttori Associati PA/NP 3216	[written by Cohen,L - De Andrè,F][produced by Roberto Dané]
La cattiva strada/Amico fragile	Fabrizio De André	.1975	A:49;B:2	-	Produttori Associati PA/NP 3236	[written by De Andrè,F - De Gregori,F]
Canzone per l'estate	Fabrizio De André	.1975	2	-	-	[written by De Andrè,F - De Gregori,F]
Dolce luna	Fabrizio De André	.1975	10	-	-	[written by De Andrè,F - De Gregori,F]
Giugno '73	Fabrizio De André	.1975	17	-	-	[written by De Andrè,F ]
Le Storie di ieri	Fabrizio De André	.1975	18	-	-	[written by De Gregori,F]
Nancy	Fabrizio De André	.1975	36	-	-	[written by Cohen - De Andrè,F]
Oceano	Fabrizio De André	.1975	31	-	-	[written by De Andrè,F - De Gregori,F]
Una Storia sbagliata	Fabrizio De André	.1981	43	-	-	[written by Bubola,M - De Andrè,F]

Joe Damiano

Joe Damiano (prawdziwe nazwisko Giuseppe De Angelis , ur.29 lipca 1934r,Philadelphia ) jest piosenkarzem amerykańskim aktywnym na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych .

Syn emigrantów z Apulii , stąd jego styl śpiewu z podwójnej przynależności włosko-amerykańskiej. Osiągnął wielki sukces we Włoszech w 1959 rokuz piosenką "Forever",która była na pierwszym miejscu listy przebojów przez osiem tygodni i stała się jedną z najczęściej odtwarzaną piosenek i ballad tego roku. Brał udział w Festiwalu w Sanremo w 1965 roku z piosenką Cominciamo ad amarci, nie kwalifikując się niestety do finału.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
I Cried/Sittin' On A Shelf	Joe Damiano	08.1959	13	91[3]	Chancellor 1039 [US]	[written by Elias, Duke ]
Forever/Pretty Little Girl	Joe Damiano	.1959	1	-	Chancellor CH 02004	[written by De Angelis, Marcucci]
Bolero/Vivere Insieme	Joe Damiano	.1960	A:22;B:32	-	Chancellor CH 02004	[written by Contet - Durand]
Il Tango Delle Rose (You Are My Rose)/Hello My Love	Joe Damiano	.1961	5	-	Chancellor CH 02035	[written by Boitero, Schreier]
Creola/Rondine Al Nido	Joe Damiano	.1962	12	-	Bluebell BB 03083	[written by Ripp]
Sei fuggita da una favola	Joe Damiano	.1963	13	-	Bluebell	[written by Arduini - De Angelis]