Wilson Pickett

Ur. 18.03.1941 r. w Prattville w stanie Alabama, USA. Wychowywał się w Detroit, gdzie zadebiutował jako wokalista w lokalnych grupach rhythm'n'bluesowych. Popularność zdobył w The Falcons, zespole znanym z singlowego bestselleru "You're So Fine". Był autorem i głównym wykonawcą ich przeboju "I Found A Love" z 1962 r., po którym podjął karierę solową. Pierwsze nagrania dla wytwórni Correctone były fiaskiem.
Los uśmiechnął się do Picketla po podpisaniu kontraktu z kierowaną przez Lloyda Price'a firmą Double L, dla której nagrał ciekawe single "If You Need Me" i "It's Too Late". Pierwszy z nich pozostał w cieniu mniej ambitnej wersji Solomona Burke'a, wydanej przez Atlantic Records, z którą - jak na ironię - Pickett sam podpisał kontrakt w 1964 r. Współpraca z gitarzystą Stevem Cropperem (patrz Booker T And The MGS, The Mar-Keys ) zaowocowała klasycznym dziś soulowym standardem "In The Midnight Hour" z 1965 r. oraz serią przebojów: "Don't Fight It" (z 1965 r.), "634-5789 (Souisville, USA)", "Land Of A 1000 Dances", "Mustang Sally" (oba z 1966 r.) oraz "Funky Broadway" z 1967 r.
Pickett współpracował też z piosenkarzami Eddiem Floydem (kolegą z Falcons) i Bobbym Womackiem (z zespołu Valentins), który wywarł znaczący wpływ na karierę Wilsona u schyłku lat sześćdziesiątych. Womack uczestniczył w nagraniach sześciu tematów z wydanego w 1968 r. albumu Picketta The Midnight Mover. Po wycofaniu się filii Stax, dostarczającej wokaliście sesyjnych instrumentalistów, z koncernu Atlantic, Pickett nagrywał w studiu Muscle Shoals.
Najciekawszym dokonaniem z tego okresu była wersja "Hey Jude" Beatlesów z Duanem Allmanem na gitarze prowadzącej. Późniejsze eksperymenty pod kierunkiem producenckiego tandemu Gamble i Huff zaowocowały przebojami "Engine Number 9" (z 1970 r.- oryginalnie temat country znany z wersji Rogera Millera) i "Don't Let The Green Grass Fool You" (z 1971 r.).
Wyprawa do Miami przyniosła " Don't Knock My Love", ostatni nagrany dla Atlantic przebój z pierwszej amerykańskiej dwudziestki. W 1972 r. Pickett podpisał kontrakt z RCA, lecz nie udało mu się powtórzyć dawnych sukcesów. Zaryzykował raz jeszcze współpracę z Muscle Shoals, nagrywając tam album Funky Situation wydany w 1978 r. przez jego własną wytwórnię Wicked.
W latach osiemdziesiątych występował wraz z Joe Texem, Donem Covayem, Benem E.Kingiem i Solomonem Burkiem w formacji Soul Clan, złożonej z dawnych gwiazd gatunku. W 1991 r. wystąpił w roli charakterystycznej w głośnym, poświęconym muzyce soulowej filmie "The Commitments".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If you need me/Baby call on me	Wilson Pickett	05.1963	-	64[6]	Double L 713	[written by Robert Bateman, Wilson Pickett, Sonny Sanders][produced by Bert Berns][30[1].R&B Chart]
It' s too late/I'm gonna love you	Wilson Pickett	07.1963	-	49[10]	Double L 717	[written by Wilson Pickett][7[12].R&B Chart]
I' m down to my last heart break/I can't stop	Wilson Pickett	11.1963	-	95[4]	Double L 724	[written by D. Irwin, J. Willingham][produced by Robert Bateman][27[4].R&B Chart]
I'm gonna cry/For better or worse	Wilson Pickett	07.1964	-	124[1]	Atlantic 2233	[written by Don Covay, Wilson Pickett]
In the midnight hour/I'm not tired	Wilson Pickett	07.1965	12[11]	21[12]	Atlantic 2289	[1[1].R&B Chart][written by Wilson Pickett,Steve Cropper][produced by Jim Stewart, Steve Cropper][1[1][23].R&B Chart]
Don' t fight it/It's all over	Wilson Pickett	11.1965	29[8]	53[10]	Atlantic 2306	[written by Cropper/Pickett][produced by Jim Stewart, Steve Cropper][4[13].R&B Chart]
My heart belongs to you/Let me be your boy	Wilson Pickett	12.1965	-	109[2]	Verve 10 378	[written by W. Pickett][produced by Correc-Tone Recording Co.]
634-195789 [Soulsville,U.S.A.]/That's a man's way	Wilson Pickett	02.1966	36[5]	13[11]	Atlantic 2320	[written by Eddie Floyd,Steve Cropper][produced by Jim Stewart, Steve Cropper][1[7][16].R&B Chart]
Ninety-nine and a half/Danger zone	Wilson Pickett	05.1966	-	53[8]	Atlantic 2334	[written by Eddie Floyd,Steve Cropper,Wilson Pickett][produced by Steve Cropper][13[8].R&B Chart]
Land of 1.000 dances/You're so fine	Wilson Pickett	07.1966	22[9]	6[11]	Atlantic 2348	[1[1].R&B Chart][written by Chris Kenner][produced by Jerry Wexler and Rick Hall][1[1][12].R&B Chart][original by Chris Kenner-63 US hit]
Mustang Sally/Three time loser	Wilson Pickett	11.1966	28[7]	23[9]	Atlantic 2365	[written by Mack Rice][produced by Jerry Wexler ][6[12].R&B Chart][#15 R&B Chart for Sir Mack Rice in 1965]
Everybody needs somebody to love/Nothing you can do	Wilson Pickett	02.1967	-	29[7]	Atlantic 2381	[written by Jerry Wexler, Bert Berns, Solomon Burke][19[7].R&B Chart]
I found a love Part.1/Part.2	Wilson Pickett	04.1967	-	32[6]	Atlantic 2394	[written by W. Pickett, W. Schofield, R. West][6[11].R&B Chart]
Soul dance number three/You can' t stand alone	Wilson Pickett	05.1967	-	55[5] side B:70[5]	Atlantic 2412	[written by Jerry Wexler,Wilson Pickett][A:10[8].R&B Chart][B:26[3].R&B Chart]
Funky Broadway/I'm sorry about that	Wilson Pickett	08.1967	43[3]	8[12]	Atlantic 2430	[original by Dyke & The Blazers US 67r hit][written by Arlester "Dyke" Christian][1[1][13].R&B Chart]
Stag-O-Lee/I' m in love	Wilson Pickett	11.1967	-	22[6]	Atlantic 2448	[A:written by Traditional][B:written by Bobby Womack][produced by Tom Dowd, Tommy Cogbill][A:13[7].R&B Chart][B:4[13].R&B Chart]
Jealous love/I've come a long way	Wilson Pickett	02.1968	-	50[5] side B:101[3]	Atlantic 2484	[A:written by King Curtis/Bobby Womack][B:written by Bobby Womack][produced by Tom Dowd, Tommy Cogbill][A:18[6].R&B Chart][B:46[3].R&B Chart]
She' s lookin' good/We've got to have love	Wilson Pickett	04.1968	-	15[10]	Atlantic 2504	[written by Roger Collins][produced by Tom Dowd, Tommy Cogbill][7[12].R&B Chart]
I' m a midnight mover/Deborah	Wilson Pickett	06.1968	38[6]	24[7]	Atlantic 2528	[written by Wilson Pickett, Bobby Womack][produced by Tom Dowd][6[10].R&B Chart]
I found a true love/For better or worse	Wilson Pickett	09.1968	-	42[7]	Atlantic 2558	[written by Reggie Young, Bobby Womack][produced by Tom Dowd][11[9].R&B Chart]
A man and a half/People make the world [What is it]	Wilson Pickett	11.1968	-	42[6]	Atlantic 2575	[written by Chambers/Jackson/Leakes/Moore][produced by Tom Dowd][20[7].R&B Chart]
Hey Jude/Search your heart	Wilson Pickett	12.1968	16[9]	23[9]	Atlantic 2591	[written by John Lennon, Paul McCartney][produced by Rick Hall][13[7].R&B Chart]
Mini skirt Minnie/Back in your arms	Wilson Pickett	03.1969	-	50[6]	Atlantic 2611	[written by Lindell Hill, George Jackson, Earl Cage][produced by Rick Hall][19[5].R&B Chart]
Born to be wild/Toe hold	Wilson Pickett	05.1969	-	64[4]	Atlantic 2631	[written by Mars Bonfire][produced by Rick Hall][41[4].R&B Chart]
Hey Joe/Night owl	Wilson Pickett	07.1969	-	59[6]	Atlantic 2648	[written by Billy Roberts][produced by Rick Hall][29[6].R&B Chart]
You keep me hanging on/Now you see me,now you don't	Wilson Pickett	11.1969	-	92[3]	Atlantic 2682	[written by Holland/Dozier/Holland][produced by W. Pickett, D. Crawford][16[5].R&B Chart]
Sugar sugar/Cole ,Cooke & Redding	Wilson Pickett	05.1970	-	25[12] side B:91[4]	Atlantic 2722	[written by Jeff Barry, Andy Kim][side B:written by Dick Holler][A:produced by Jerry Wexler, Tom Dowd][B:produced by Dave Crawford][A:4[13].R&B Chart][B:11[5].R&B Chart]
She said yeh/It's still good	Wilson Pickett	08.1970	-	68[5]	Atlantic 2753	[written by Wilson Pickett, William R. Stevenson, Don Covay, Johnny Nash][produced by Brad Shapiro, Dave Crawford][20[6].R&B Chart]
Engine number 9/International playboy	Wilson Pickett	09.1970	-	14[13]	Atlantic 2765	[written by K. Gamble, L. Huff][3[14].R&B Chart]
Don' t let the green grass fool you/Ain't no doubt about it	Wilson Pickett	01.1971	-	17[11]	Atlantic 2781	[gold-US][written by Akins/Bellman/Drayton/Turner][produced by Gamble-Huff Productions Staff][2[13].R&B Chart]
Don' t knock my love Part.1/Part.2	Wilson Pickett	04.1971	-	13[12]	Atlantic 2797	[gold-US][written by Wilson Pickett, Brad Shapiro][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][1[1][14].R&B Chart]
Call my name,i' ll be there/Woman let me be down home	Wilson Pickett	08.1971	-	52[7]	Atlantic 2824	[written by W. Martin, D. Crawford, B. Shapiro][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][10[9].R&B Chart]
Fire and water/Pledging my love	Wilson Pickett	12.1971	-	24[11]	Atlantic 2852	[written by Andy Fraser, Paul Rodgers][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][2[12].R&B Chart]
Funk factory/One step away	Wilson Pickett	05.1972	-	58[8]	Atlantic 2878	[written by W. Pickett, B. Shapiro, L. Dixon][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][11[9].R&B Chart]
Mama told me not to come/Covering the same old ground	Wilson Pickett	11.1972	-	99[2]	Atlantic 2909	[written by Randy Newman][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][16[7].R&B Chart]
Mr. Magic Man/I sho' love you	Wilson Pickett	04.1973	-	98[1]	RCA 0898	[written by Eli, Fisher][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][16[6].R&B Chart]
International playboy/Come right here	Wilson Pickett	05.1973	-	104[5]	Atlantic 2961	[written by Dozier, Sigler, Broomer, Phillips][produced by The Staff][30[6].R&B Chart]
Take a closer look at the woman you' re with/Two women and a wife	Wilson Pickett	09.1973	-	90[5]	RCA Victor 0049	[written by Brad Shapiro, Wilson Pickett][produced by Brad Shapiro, Wilson Pickett][17[12].R&B Chart]
Soft soul boogie woogie/Take that pollution out your throat	Wilson Pickett	12.1973	-	103[10]	RCA Victor 0174	[written by Seals, Goodman, Jennings][produced by Brad Shapiro, Wilson Pickett][20[13].R&B Chart]
Take Your Pleasure Where You Find It/What Good Is A Lie	Wilson Pickett	07.1974	-	-	RCA Victor 0309	[written by P. Butterfield, B. Charles][produced by Brad Shapiro][68[8].R&B Chart]
The Best Part Of A Man/How Will I Ever Know	Wilson Pickett	11.1975	-	-	Wicked 8101	[written by Reid, Clarke][produced by Brad Shapiro][26[12].R&B Chart]
Love Will Keep Us Together/It's Gonna Be Good	Wilson Pickett	03.1976	-	-	Wicked 8102	[written by N. Sedaka, H. Greenfield][produced by Brad Shapiro][69[7].R&B Chart]
Who Turned You On/Dance You Down	Wilson Pickett	06.1978	-	-	Big Tree 16 121	[written by Curtis Wilkins][produced by Rick Hall, Don Daily][59[7].R&B Chart]
Groovin'/Time To Let The Sun Shine On Me	Wilson Pickett	11.1978	-	-	Big Tree 16 129	[written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by Rick Hall, Don Daily][94[2].R&B Chart]
I Want You/Love Of My Life	Wilson Pickett	11.1979	-	-	EMI America 8027	[written by Roussel, Simon, Pickett][produced by Andre Perry][41[13].R&B Chart]
Live with Me/Granny	Wilson Pickett	03.1980	-	-	EMI America 8034	[95[2].R&B Chart]
Don't Turn Away/Can't Stop Now	Wilson Pickett	08.1987	-	-	Motown 1898	[written by D. Horne, R. Bowen, D. Bowen][produced by Robert Margouleff][74[6].R&B Chart]
In the midnight hour [midnight mix-1987]	Wilson Pickett	11.1987	62[3]	-	Motown ZB 41583	[written by Steve Cropper, Wilson Pickett][produced by Robert Margouleff]

Albumy *354*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In the midnight hour	Wilson Pickett	10.1965	-	107[6]	Atlantic 8114	-
The exciting Wilson Pickett	Wilson Pickett	08.1966	-	21[29]	Atlantic 8129	[produced by Jerry Wexler, Steve Cropper, Jim Stewart, Rick Hall, Tom Dowd]
The wicked Pickett	Wilson Pickett	01.1967	-	42[31]	Atlantic 8138
The sound of Wilson Pickett	Wilson Pickett	08.1967	-	54[11]	Atlantic 8145	[produced by Rick Hall, Tom Dowd, Jerry Wexler]
The best of Wilson Pickett	Wilson Pickett	11.1967	-	35[54]	Atlantic 8151
I' m in love	Wilson Pickett	02.1968	-	70[15]	Atlantic 8175
The midnight mover	Wilson Pickett	07.1968	-	91[13]	Atlantic 8183
Hey Jude	Wilson Pickett	03.1969	-	97[14]	Atlantic 8215
Right on	Wilson Pickett	04.1970	-	197[3]	Atlantic 8250	[produced by Dave Crawford, Jerry Wexler, Rick Hall, Tom Dowd]
Wilson Pickett in Philadelphia	Wilson Pickett	10.1970	-	64[19]	Atlantic 8270	[produced by Kenny Gamble and Leon Huff]
The best of Wilson Pickett,Vol.2	Wilson Pickett	05.1971	-	73[13]	Atlantic 8290
Don' t knock my love	Wilson Pickett	12.1971	-	132[14]	Atlantic 8300
Wilson Pickett' s Greatest Hits	Wilson Pickett	02.1973	-	178[8]	Atlantic 501
Mr. magic man	Wilson Pickett	04.1973	-	187[3]	RCA Victor 4858

Barry De Vorzon

Barry De Vorzon (urodzony 31 lipca 1934r, Nowy Jork ), amerykański piosenkarz, autor tekstów, producent i kompozytor. Jego najwcześniejsze kompozycje to "Just Married" (1958), napisana z Alem Allenem  i nagrana przez Marty Robbinsa , która osiągnęła 26 pozycję na Billboard Hot 100   i numer jeden na liście country;  "Dreamin " (1960), napisany z Tedem Ellisem, nagrany przez Johnny Burnette numer jedenaście na Hot 100.

Dorsey Burnette (której był menadżerem) i De Vorzon byli współautoami kilku hitów Dorsey  ( "Hey, Little One"; "Big Rock Candy Mountain"; "Red Roses"; "Noah's Ark").
De Vorzon założył Valiant Records w 1960 roku .W latach 60-tych podpisał kontrakt z grupą Association dla Valiant i wyprodukował ich pierwszy singiel, cover utworu Boba Dylana  "One Too Many Mornings".
De Vorzon napisał: "I Wonder What She's Doing Tonight" dla Cascades , ale grupa nie nagrała go. W 1963 roku De Vorzon nagrał  tę piosenkę , ze swoją grupą Barry and The Tamerlanes. Również w 1963 roku był współautorem ballady "Shy Girl", która została nagrana przez Cascades .

Skomponował ścieżki dźwiękowe do wielu filmów w latach  70-tych i  80-tych, a jeden z utworów, "Cotton Dream" (z  Bless the Beasts and Children) ,którego tytuł zmieniono na " Nadia's Theme" i ponownie wydano w A & M Records dla telewizyjnej telenoweli The Young and the Restless. "Nadia's Theme " był hitem  # 8 na US Top 40 w 1976r ,a album, z którego pochodził zadebiutował jako # 42 na Billboard 200 ; w 1977 roku, wygrał nagrodę Grammy w kategorii Best Instrumental Arrangement.Utwór tytułowy, "Bless the Beasts and Children", został nagrany przez  Carpenters i otrzymał nominację do Oscara .

De Vorzon skomponował również utwór "It's Christmas Once Again in Santa Barbara", który został ponownie nagrany z różnymi innymi nazwami miast, takich jak San Francisco i San Diego . Napisał także " Theme From SWAT " i jest współautorem przeboju Eagles "In the City " z Joe Walshem . W 1979 roku napisał muzykę do filmu The Warriors .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nadia's Theme (The Young And The Restless)/Down The Line	Barry De Vorzon And Perry Botkin, Jr.	08.1976	-	8[22]	A&M 1856	[gold-US][written by Barry De Vorzon, Perry Botkin, Jr.][produced by Barry De Vorzon, Perry Botkin, Jr.]
Bless The Beasts And Children/Down The Line	Barry De Vorzon And Perry Botkin, Jr.	01.1977	-	82[5]	A&M 1890	[written by Barry De Vorzon, Perry Botkin, Jr.][produced by Barry De Vorzon, Perry Botkin, Jr.]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nadia's Theme (The Young And The Restless)	Barry De Vorzon	11.1976	-	42[19]	A&M 3412	[produced by Barry De Vorzon]
Nadia's Theme (The Young And The Restless)	Barry De Vorzon	11.1976	-	133[12]	A&M 4104	[produced by Barry De Vorzon][tylko utwory DeVorzona]

Filmografia: 
 R. P. M. (1970) (with Perry Botkin, Jr.) Bless the Beasts and Children (1971) Dillinger (1973) Cooley High (1975) Hard Times (1975) S.W.A.T. (1975) Bobbie Jo and the Outlaw (1976) Rolling Thunder (1977) The Ninth Configuration (1978) The Warriors (1979) Private Benjamin (1980) The Comeback Kid (1980) Xanadu (1980) Simon & Simon (1981) Tattoo (1981) Looker (1981) Jekyll and Hyde... Together Again (1982) Mr. Mom (1983) V: The Final Battle (1984) Mischief (1985) Stick (1985) Night of the Creeps (1986) The Exorcist III (1990)

 Piosenki na listach przebojów 

 Billboard Hot 100
 Wichita Lineman Glen Campbell 3 1968
 Galveston Glen Campbell 4 1969
 Do What You Gotta Do Nina Simone 15 1968
 Honey Come Back Glen Campbell 19 1970
UK Top 40 
 Honey Come Back Glen Campbell 09 May 1970 4
 Macarthur Park Richard Harris 22 Jun 1968 4
Macarthur Park Donna Summer 14 Oct 1978 5
Up, Up And Away Johnny Mann Singers 15 Jul 1967 6
 Wichita Linesman Glen Campbell 25 Jan 1969 7

Gloria DeHaven

Gloria Mildred DeHaven (urodzona 23 lipca 1925r), amerykańska aktorka, piosenkarka i gwiazda  Metro-Goldwyn-Mayer . Jest jedną z ostatnich   gwiazdek   Złotej Ery Hollywood .

DeHaven urodziła się w Los Angeles, California ,jako córka aktora-reżysera Cartera DeHavena i aktorki, Flory Parker DeHaven , oboje to artyści dawnych wodewilów .W1983 r gazeta  podała, "Panna DeHaven ... mówi, że jej prawdziwym nazwiskiem jest O'Callahan zanim jej ojciec legalnie zmienił nazwisko na DeHaven".

Zaczęła karierę jako aktor dziecięcy w Charlie Chaplin 's Modern Times (1936).Podpisała kontrakt z MGM . Dzięki  rolom w takich filmach jak Best Foot Forward (1943),  The Thin Man Goes Home (1944),  Scene of the Crime (1949), Summer Stock (1950), została wybrana przez widzów, jako trzecia najbardziej prawdopodobna "gwiazda jutra '" w 1944 roku , lecz nie osiągnęła statusu filmowej gwiazdy. Zagrała z własną matką, Florą Parker DeHaven, w filmie Freda Astaire'a   Three Little Words (1950).

Po długiej nieobecności na ekranie, DeHaven pojawiła się jako obiekt miłości Jacka Lemmona w komedii z 1997r Out to Sea, gdzie także wystąpił Walter Matthau .

Talentem muzycznym DeHaven uzupełniała swoje zdolności aktorskie. Poza tym była obsadzana w roli wokalistki w wielu swoich filmach, w tym  I'll Get By, So This Is Paris i  The Girl Rush ,wykonując  piosenki w wielu swoich filmach, DeHaven śpiewała z orkiestrami Jana Savitta i Boba Crosby'ego i w swoim własnym klubie nocnym.

DeHaven pojawiała się regularnie w serialach telewizyjnym i telenowelach  Ryan's Hope (jako Bess Kirby), As the World Turns (jako Sara Fuller), , i Mary Hartman, Mary  Hartman . Była jedną z wielu gwiazd występującą  w gwiazdorskiej obsadzie, Won Ton Ton,  Dog Who Saved Hollywood (1976), a gościnnie wystąpiła w takich serialach telewizyjnych, jak Robert Montgomery Presents,  Appointment with Adventure (epizod zatytułowany "The Snow People"), The Guy Mitchell Show, Johnny Ringo  (jako Rosemary Blake w "Love Affair"), The Rifleman, Wagon Train, The Lloyd Bridges Show, Marcus Welby, M.D., Gunsmoke, Mannix, The Eddie Capra Mysteries, Fantasy Island, Hart to Hart, The Love Boat, Mama's Family, Highway to Heaven, Murder, She Wrote i Touched by an Angel . W 1974 roku była w stałej  obsadzie policyjnego dramatu Nakia .

Od stycznia 1969 do lutego 1971 DeHaven była gospodarzem porannych rozmów  w Prize Movie,  WABC-TV w Nowym Jorku .  Wystąpiła także na pięciu odcinkach Match Game 75 jako gość wraz z Patti Deutsch i Buckiem Owensem .
DeHaven zadebiutowała na Broadwayu  w 1955 roku  grając Diane w muzycznej wersji Seventh Heaven. 

DeHaven była mężatką cztery razy z trzema różnymi mężczyznami. Jej pierwszym mężem był aktor John Payne , gwiazda serialu telewizyjnego The Restless Gun , którego poślubiła w dniu 28 grudnia 1944 roku, a rozwiedli się w 1950r. Jej drugim mężem był deweloper Martin Kimmel ; pobrali się 21 czerwca 1953, a rozwiedli się w roku następnym. Była żoną Richarda Finchera od 1957 do 1963 roku;   poożenili się ponownie w 1965 roku i ponownie w 1969 roku rozwiedli.

Ma dwoje dzieci z Payne, córka, Kathleen Hope (ur 1945) i syna, Thomasa Johna Payne (ur 1947) i dwoje dzieci z Fincherem, syna, Harry'ego (ur.1958) i córkę Faith (ur 1962).

DeHaven ma gwiazdę na Hollywood Walk of Fame przy 6933 Hollywood Blvd.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Because Of You/Out O'Breath	Gloria DeHaven	09.1951	-	11[12]	Decca 9-27666	-

Alexandra Burke

Alexandra Imelda Cecilia Ewen Burke (ur. 25 sierpnia 1988 w Islington) – brytyjska piosenkarka soul i R&B. Zwyciężczyni piątej edycji brytyjskiego show The X Factor. Alexandra urodziła się w Islington w Wielkiej Brytanii. Drugie imię (Imelda) odziedziczyła po swojej babci, trzecie (Cecilia) – po dziadku (Cecil), natomiast czwarte imię (Ewen) to nazwisko panieńskie jej matki Melissy Bell, która była członkinią zespołu R&B Soul II Soul. Rodzice Alexandry rozwiedli się, kiedy ich córka miała sześć lat. Piosenkarka ma czterech braci oraz jedną siostrę. W wieku pięciu lat zaczęła uczyć się śpiewać. Jako dziewięciolatka wystąpiła na scenie w Bahrain wraz z mamą. W wieku lat dwunastu wystąpiła w Star for a Night, gdzie była najmłodszą uczestniczką.
W 2005 roku Burke wzięła udział w przesłuchaniach do drugiej edycji show, uznano jednak, że jest ona za młoda. Dopiero w 2008 roku udało dostać się jej do programu i wygrać go pokonując aż milionem głosów zespół JLS. Alexandra jest drugą (po Leonie Lewis) kobietą, która zwyciężyła brytyjską wersję programu.
Pierwszym single artystki został cover piosenki Leonarda Cohena "Hallelujah".
Nad pracą nad debiutanckim albumem Burke czuwali P. Diddy, Timbaland, Pharell Williams i Akon. 11 października 2009 roku Alexandra zaprezentowała w programie The X Factor swoją piosenkę "Bad Boys", którą nagrała z raperem Flo-Ridą. Jej debiutancki album Overcome wydany został 19 października 2009 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hallelujah	Alexandra Burke	12.2008	1[3][53]	-	Syco Music 88697446252	[3x-platinum-UK][written by Leonard Cohen][produced by Quiz & Larossi]
Bad Boys/Dangerous	Alexandra Burke feat. Flo Rida	10.2009	1[1][58]	-	Syco Music 88697590932	[platinum-UK][written by Melvin K Watson Jr, Larry Summerville Jr, Busbee, Lauren Evans, Alexander James][produced by The Phantom Boyz]
All Night Long	Alexandra Burke featuring Pitbull	10.2009	4[31]	-	Syco Music 88697632832	[silver-UK][written by Richard Butler, James Scheffer, Louis Biancaniello, Sam Watters][produced by Jim Jonsin, Louis Biancaniello, Sam Watters, Rico Love]
The Silence	Alexandra Burke	10.2009	16[11]	-	Syco Music GBHMU 0900054	[written by Nadir Khayat, Bilal Hajji, Savan Kotecha][produced by RedOne]
Good Night Good Morning	Alexandra Burke	10.2009	129[1]	-	Syco Music	-
Broken Heels	Alexandra Burke	12.2009	8[35]	-	Syco Music 88697632832	[gold-UK][written by RedOne, Bilal Hajji, Savan Kotecha][produced by RedOne]
Start Without You	Alexandra Burke featuring Laza Morgan	09.2010	1[1][17]	-	Syco Music 88697755712	[silver-UK][written by Nadir Khayat, Bilal Hajji, Savan Kotecha][produced by RedOne]
Elephant	Alexandra Burke feat. Erick Morillo	03.2012	3[9]	-	Syco Music GBHMU 1100371	[written by Alexandra Burke, Brittany Burton, Josh Wilkinson, Erick Morillo, Harry Romero, Jose Nuñez][produced by Erick Morillo, Mike Spencer, Sympho Nympho]
Let It Go	Alexandra Burke	06.2012	33[4]	-	RCA GBHMU 1200076	[written by Belle Humble ,Mich Hansen, Jason Gill][produced by Cutfather ,Jason Gill]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Overcome	Alexandra Burke	10.2009	1[1][61]	-	Syco Music 88697460232	[2x-platinum-UK][produced by The Phantom Boyz, Stargate, RedOne, Ne-Yo, Louis Biancaniello, Samuel Watters, Jim Jonsin, Rico Love, ELEMENT, Wayne Wilkins, Steve Booker, Brian Kennedy]
Heartbreak on Hold	Alexandra Burke	06.2012	18[4]	-	RCA 88691999012	[produced by Ben Adams, Cutfather ,David Gamson, Fred Falke, Ivar Lisinski ,Jason Gill ,Jush Wilkinson, Lucas Secon, Michael Woods ,Mike Spencer, Red Triangle, Sympho Nympho ,iSHi]
The Truth Is	Alexandra Burke	03.2018	16[1]	-	Decca 6736210	[produced by Gordon Mills, Jr. Paul Meehan Brian Rawling]

Pieces of a Dream

Pieces of a Dream ,to amerykańska grupa fusion,grakąca mieszankę jazzu i rhythm'n'bluesa.Została założona w 1976r w Filadelfii przez trójkę nastolatków:basistę Cedrica Napoleona, perkusistę Curtisa Harmona, oraz klawiszowca Jamesa Lloyda,którzy wcześniej występowali jako Classic Touch, A Touch of Class i Galaxy.Obok nich grupę tworzyli-Bob Baldwin,Ron Kerber,Eddie Baccus Jr.,Michael Antonio Thornton,i Norwood Young.

Grupa zmieniła swoją nazwę na Pieces of a Dream w 1979r.Zespół wziął swoją nazwę od jednego z utworów Michela Legranda.Po przesłuchaniu u Grovera Washingtona, Jr.,zaangażował ich do telewizyjnego widowiska "City Lights".Grover Washington, Jr. wyprodukował ich trzy pierwsze albumy.Po opuszczeniu Elektry,przenieśli się do EMI/Blue Note,gdzie nagrali kolejne siedem albumów,ale już bez wcześniejszego powodzenia na listach bestsellerów.W 2001r nagrali dla Heads Up International cztery następne albumy,Acquainted with the Night, Love's Silhouette, No Assembly Required i Pillow Talk.Obecnie występują w składzie:Lloyd, Harmon, Eddie Baccus Jr.(saksofon), Todd Parsnow (gitara) i Tracy Hamlin (vocal).
Wokalista grupy ,Norwood Young ,wystąpił w telewizyjnym show -High Maintenance 90210.Ich dwa utwory z płyty Goodbye Manhattan wykonywała Eva Cassidy [Have a Little Faith i utwór tytułowy]. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pieces of a Dream	Pieces of a Dream	10.1981	-	170[6]	Elektra 350	[produced by Grover Washington, Jr.]
We Are One	Pieces of a Dream	08.1982	-	114[15]	Elektra 60 142	[produced by Grover Washington, Jr.]
Imagine This	Pieces of a Dream	02.1984	-	90[15]	Elektra 60 270	[produced by Grover Washington, Jr.]
Joyride	Pieces of a Dream	08.1986	-	102[12]	Manhattan 53 023	[produced by Lenny White, Maurice White]

Blanche

Blanche jest amerykańskim zespołem alternatywnego country z Detroit, Michigan . Ich muzyka jest oparta na nurcie americana , wczesnego country i folk bluesa, z odrobiną wpływu Southern Gothic stylizacje i mentalności garażowego rocka. Blanche znana jest ze strojów z początku do połowy 20 wieku.
Początki Blanche biorą się z wczesnych lat 90-tych i zespołu Goober & the Peas . Prowadzeni przez Dana "Goober" Millera, zespół reprezentował cowpunk ,i ubrany był  w stroje honky- tonk. Po rozpadzie Goober & The Peas, trzech członków zespołu Miller, Jack White i Damian Lang sformowali grupę  garażowego rocka,Two-Star Tabernacle z żoną Millera Tracee Mae Miller.
 Zespół rozwiązał się w 1999 roku, po wydaniu jednego singla z Andre Williamsem . White utworzył The White Stripes , Lang dołączył do Detroit Cobras,a Dan i Tracee Mae utworzyli Blanche.

Od 2003r Blanche występował na wielu międzynarodowych festiwalach muzycznych, w tym  Lowlands , Pukkelpop i CMJ Music Marathon . Zespół otwierał koncerty i koncertował z The White Stripes , Lorettą Lynn , Ditty Bops, The Flaming Lips , Wilco , Calexico , The Kills i Brendan Benson , między innymi. Blanche pojawił się także live w kilku stacjach radiowych i wywiadach w Stanach Zjednoczonych i Europie, w tym WFUV w Nowym Jorku i XFM w Londynie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Who's To Say.../Superstition	Blanche	.2003	55[2]	-	Cass MAMA 003	[written by Miller][produced by Brendan Benson, David Feeny]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If We Can't Trust The Doctors...	Blanche	03.2004	-	-	Cass MAMA 010	-
Little Amber Bottles	Blanche	06.2007	-	-	Original Signal OS-002	-

Fabrizio De André

Fabrizio De André (ur. 18 lutego 1940r w Genui, zm. 11 stycznia 1999r w Mediolanie) – włoski poeta piosenkarz, kompozytor i autor tekstów piosenek.
Razem z takimi piosenkarzami jak Gino Paoli, Umberto Bindi, Luigi Tenco i Bruno Lauzi był reprezentantem tzw. genueńskiej szkoły śpiewających autorów, ugrupowania artystów, którzy postawili sobie za cel gruntowne odnowienie włoskiej muzyki popularnej na przełomie lat 50. i 60-tych.

W swoich piosenkach śpiewał przeważnie o ludziach z marginesu, buntownikach, wykolejeńcach. Wiele jego tekstów nosi znamiona wybitnej poezji i jako takie zostały włączone do zestawu lektur szkolnych. W kręgach przyjaciół i admiratorów znany był jako Faber.

Fabrizio De André opublikował w ciągu 35 lat swej kariery artystycznej (1961-1996) 20 albumów (13 studyjnych i 7 kompilacji) co jest liczbą stosunkowo niewielką jeśli chodzi o ilość, ale nader istotną jeśli chodzi o jakość, zważywszy głębokie korzenie kulturowe artysty.

Fabrizio De André przyszedł na świat w genueńskiej dzielnicy Pegli, przy ulicy De Nicolay 12. Aby ulżyć bólom porodowym swej żony, profesor i adwokat Giuseppe De André podobno umieścił na gramofonie płytę z walcem „Valzer campestre” Gino Marinuzziego, którego motyw później, po latach, wykorzystał Fabrizio De André w jednym ze swych pierwszych utworów, „Valzer per un amore”.

Lata wojny Fabrizio De André spędził razem z bratem Mauro w Revignano d'Asti, rodzinnej wiosce jego matki Luisy Amerio, podczas gdy ojciec był zmuszony ukrywać się przed faszystami. Był to jeden z najważniejszych i twórczych okresów w jego życiu, cechujący się wolnością i lekkomyślnością ale także, za sprawą rządcy Emilio Fassio, miłością do zwierząt oraz do otoczenia, co będzie go później absorbować przez całe życie. Dzieciństwo na wsi to także mała towarzyszka zabaw, Nina Manfieri, której poświęcił jedną ze swych ostatnich piosenek, „Ho visto Nina volare”, czy chłopscy sąsiedzi, Emilio i Felicina Fassio, którzy również stali sie inspiracją dla jego ostatnich utworów.

W październiku 1946 Fabrizio De André poszedł do szkoły podstawowej prowadzonej przez siostry zakonne, Istituto delle suore Marcelline. Surowa dyscyplina szkoły niezbyt mu odpowiadała, więc już po roku kontynuował naukę w szkole państwowej. W sierpniu 1948 roku spotkał po raz pierwszy szesnastoletniego Paolo Villaggio. Obaj szybko się polubili ale ich wzajemna sympatia zaowocowała dopiero po latach bliższą znajomością i bliską współpracą artystyczną. Wakacje 1950 roku spędził Fabrizio De André po raz ostatni w Revignano. Bardzo przeżył decyzję ojca o sprzedaży gospodarstwa, ponieważ z tym miejscem związane były najlepsze wspomnienia z jego dzieciństwa. Sam, po latach, nawiązał do tych wspomnień, do idei życia na wsi, gdy kupił posiadłość nad morzem, na Sardynii.

W październiku 1951 roku rozpoczął naukę w gimnazjum Giovanni Pascoli. Ale, pochłonięty już wtedy życiem ulicy, nie przejawiał szczególnego zainteresowania sprawami nauki. Nie zdał do następnej klasy, więc rozgniewany ojciec zapisał go do szkoły prowadzonej przez jezuitów. Ale syn i tu nie odniósł sukcesów; przeciwnie, rygor szkoły sprawił, iż zaczął nabierać niechęci do religii jako instytucji. Dopiero liceum klasyczne było szkołą, którą udało mu się skończyć i gdzie zarazem osiągnął dobre oceny z literatury, nieco gorsze z nauk ścisłych. Jednocześnie matka wcześnie odkryła, że chłopiec ma zamiłowania muzyczne, bo już w wieku 8 lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach a w wieku 14 – na podarowanej gitarze, z którą już miał się nigdy nie rozstawać. Zaczął pisać i nucić swoje pierwsze, młodzieńcze piosenki.

Wiosną 1956 roku miało miejsce ważne wydarzenie – ojciec przywiózł mu z Francji 2 single Georges'a Brassensa, francuskiego śpiewającego poety. Równocześnie Fabrizio zaczął zgłębiać dzieła znanych anarchistów, Bakunina, Malatesty, Kropotkina i Stirnera. W świecie piosenek Brassensa Fabrizio De André odnajdywał znajome postaci z własnego otoczenia. Miały to być najważniejsze źródła jego inspiracji artystycznej i ideowej, gdy za parę lat zaczął działalność piosenkarską.

Tymczasem Fabrizio De André zapisał się na uniwersytet ale szybko utwierdził się w przekonaniu, że nauka nie jest jego życiowym powołaniem. Miotał się tymczasem pomiędzy medycyną, literaturą a prawem, nie kończąc ostatecznie żadnego z tych kierunków, ku niezadowoleniu ojca i brata, którzy obaj byli prawnikami z zawodu. Jego upływały na zgłębianiu muzyki i literatury (Villon, Dostojewski czy wspomniani wcześniej Bakunin i Stirner. Wieczory natomiast spędzał w towarzystwie przyjaciół: Luigiego Tenco, Umberto Bindiego, Gino Paolego, Paolo Villaggio (z którym za parę lat miał napisać wspólnie „Carlo Martello ritorna dalla battaglia di Poitiers” i „Il fannullone”) i innych. Po latach stwierdził, że wtedy miotały nim dwa uczucia: gorące pragnienie sprawiedliwości społecznej, której jego zdaniem jeszcze nie było i złudzenie naprawiania świata, cokolwiek by to miało znaczyć. Ta druga pasja szybko się w nim wypaliła; tej pierwszej pozostał wierny.

W 1958 roku Fabrizio De André napisał swoje pierwsze piosenki: „Nuvole barocche” i „E fu la notte”, określone po latach jako grzechy młodości. Swoją pierwszą dojrzałą piosenkę „La ballata del Miche” napisał latem 1960 roku we współpracy z poetką Clelią Petracchi. Utwór ten zawsze uważał za jeden z najważniejszych w swej karierze.

Fabrizio De André nadal przejawiał zainteresowanie działalnością francuskich chansonniers, zwłaszcza Brassensem. Chociaż świadomie inspirował się jego twórczością, to jednak nigdy nie chciał go osobiście spotkać, nie chciał się bowiem rozczarować jego trudnym charakterem.


Stałym tematem piosenek Fabrizia De André miał być świat prostytutek, oszustów i samobójców, nie zaś świat uporządkowanych mieszczan. Jego droga życiowa i artystyczna zaczęła się bowiem już wcześniej w zaułkach Via del Campo (ulicy, przy której mieszkał) i osławionej Via Pré, ulicy „zakazanej” za dnia, za to uczęszczanej w nocy. To tym swoistym getcie istot odrzuconych, prostytutek, wydziedziczonych ludzi z marginesu, zamachowców, mniejszości etnicznych, wzbudzających jednak skrywaną fascynację zrodziły się jego inspiracje. W opiewaniu ludzi przegranych wzniósł się Fabrizio de André na szczyty poezji lirycznej.

Jego teksty miały też często dotykać argumentów religijnych, jakkolwiek z punktu widzenia sceptyka i laika: „Si chiamava Gesù”, „Preghiera in gennaio” z albumu La buona novella. O ile jednak postacie religijne traktował raczej przychylnie, to jego postawa wobec hierarchii kościelnej była bezkompromisowo krytyczna („Un blasfemo”, „Il testamento di Tito”, „La ballata del Michè”). To przewrażliwienie miało najprawdopodobniej swe źródło w traumie z dzieciństwa, kiedy będąc uczniem szkoły jezuickiej doświadczył próby molestowania seksualnego przez jednego z księży. I jakkolwiek sprawca skandalu został później usunięty ze szkoły (na skutek interwencji ojca Fabrizia De André u dyrektora szkoły), to jednak przeżycie to pozostawiło niezatarte ślady w psychice chłopca.


W październiku 1961 roku wytwórnia płytowa Karim wydała pierwszy singiel Fabrizia De André, zawierający 2 piosenki: „Nuvole barocche” i „E fu la notte”. Po nim ukazały się kolejne. W nadchodzących latach Fabrizio De André dał się poznać jako muzyk powściągliwy i wykształcony, zdolny umiejętnie łączyć w swych utworach różne tendencje i inspiracje: atmosferę francuskich śpiewających poetów z tematyką społeczną i tradycją muzyczną różnych regionów Włoch (w późniejszym okresie twórczości), brzmienie światowe z własnym językiem muzycznym, specyficznym ale zrozumiałym przez wszystkich.

W lipcu 1962 roku Fabrizio De André ożenił się z Enricą Rignon (przezwisko Puny) a 29 grudnia tego samego roku urodził się im syn, Christiano. Tak więc artysta miał już własną rodzinę, ale zawód jaki wykonywał nie był jeszcze zbyt dochodowy. Przełom nastąpił w 1965 roku, gdy Mina zaśpiewała jego piosenkę „La canzone di Marinella”, która nieoczekiwanie stała się przebojem. Dzięki zarobionym pieniądzom Fabrizio De André mógł kupić eleganckie mieszkanie w dobrej dzielnicy Genui; po raz pierwszy też pojawiła się myśl, że jego piosenki mogą być nie tylko rozrywką, ale i źródłem dochodu.

W ślad za „La canzone di Marinella” w latach 1965–1966 ukazały się jego kolejne single: „Fila di lana” (cover piosenki francuskiej), „La città vecchia”, „La canzone dell'amore perduto” (z melodią zaczerpniętą z adagia Georga Philippa Telemanna) i „Geordie” (tradycyjna piosenka angielska). Ponieważ sprzedaż singli wykazywała tendencję rosnącą, Fabrizio De André, zachęcony dobrymi wynikami, wydał w 1966 roku swój debiutancki LP, zatytułowany Tutto Fabrizio De André, będący zbiorem singli, wydanych wcześniej przez wytwórnię Karim (m.in. „La canzone di Marinella”, „La guerra di Piero”, „Il testamento”, „La ballata del Miché”, „La canzone dell'amore perduto”, „La città vecchia”, „Carlo Martello”). Było to pierwsze wydawnictwo sygnowane jego imieniem i nazwiskiem. Okładka płyty była rozkładana, a wkładka złożona i przyklejona do jej grzbietu. Wydawnictwo zostało wznowione w 1968 roku przez wytwórnię Roman Record Company pod tytułem La Canzone di Marinella.

W 1967 roku nagrał singiel „Preghiera in gennaio”, poświęcony, choć nie dosłownie, śmierci przyjaciela, Luigiego Tenco (który popełnił samobójstwo 27 stycznia podczas Festiwalu w San Remo), bazujący na poezji Francisa Jammes'a ; na stronie B singla znalazł się utwór „Si chiamava Gesù”.

Oba nagrania znalazły się na wydanym w tym samym roku pierwszym studyjnym albumie artysty, zatytułowanym Volume I, zawierającym obok 8 własnych utworów także 2 piosenki jego ulubionego Brassensa. Wyróżniały się piosenki: „Via del Campo” (której muzyka po latach zostanie przypisana Enzo Jannacciemu) oraz „Bocca di rosa”; obie stały się najbardziej znaczącymi piosenkami artysty. W 1968 roku album zajął czołowe lokaty na włoskich listach płyt długogrających, a Fabrizio De André zaczął myśleć o nagraniu kolejnego albumu.

Wraz z wydaniem debiutanckiego albumu rozpoczął się najbardziej płodny okres w jego życiu. W krótkim czasie wydane zostały jego kolejne płyty: Tutti morimmo a stento (1968), Volume III (1968), Nuvole barocche (1969, zbiór singli nagranych dla wytwórni Karim, które nie znalazły się na Tutto Fabrizio De André), La buona novella (1970), Non al denaro non all'amore né al cielo (1971), Storia di un impiegato (1973), Canzoni (1974) i Volume VIII (1975).

Lata 1968–1973 okazały się dla Fabrizia De André pomyślne od strony finansowej i zarazem udane z muzycznego punktu widzenia. Album Tutti morimmo a stento (1968) to pierwszy album koncepcyjny w muzyce włoskiej, doceniony także przez krytykę. Ojciec artysty nie omieszkał zauważyć przy tym, że o ile dotąd w młodym człowieku widziano tylko syna szacownego pana De André, to teraz o nim samym mówią, że jest ojcem piosenkarza Fabrizia De André. To zarazem świadczy o zmianie postaw wewnątrzrodzinnych, bowiem to właśnie ojciec był na początku zagorzałym przeciwnikiem drogi życiowej, jaką obrał syn. Tematy literackie wspomnianego albumu są stałe; to panorama różnych subkultur, samobójcy, zboczeńcy, narkomani („Cantico dei drogati”), pedofile, szalone dzieci, nieszczęśliwi królowie; od strony muzycznej natomiast album stanowił pewien krok naprzód – po raz pierwszy bowiem artysta wprowadził orkiestrę symfoniczną (Filharmonii Rzymskiej) pod kierownictwem nieocenionego Gian Piero Reverberi.

Kolejnym ważnym albumem w dorobku artysty stała się La buona novella (1970)[7], album również koncepcyjny, w którym artysta odniósł idee chrześcijańskie do prostego, ludzkim wymiaru braterstwa a uczynił to w ostrej opozycji do oficjalnej doktryny o prawdzie absolutnej, która jego zdaniem była wykorzystywana przez Kościół jedynie dla utwierdzenia własnej władzy. Może właśnie dlatego w pracy nad tym albumem sięgnął Fabrizio przekornie po teksty ewangelii apokryficznych. Od strony muzycznej wykorzystał zespół I Quelli (przekształcony później w Premiata Forneria Marconi); aranżacją albumu zajął się raz jeszcze Reverberi.

Wzrastająca kreatywność Fabrizia De André znalazła swą kulminację na następnym albumie Non al denaro, non all'amore né al cielo (1971), swobodnej adaptacji niektórych wierszy ze Spoon River Antology, dzieła amerykańskiego poety Edgara Lee Mastersa, opublikowanego w 1915, przełożonego na włoski w 1943 przez Fernandę Pivano, urodzoną w Genui dziennikarkę, pisarkę, tłumaczkę i krytyka muzycznego w jednej osobie. Chcąc uczynić swój przekaz możliwie najbardziej wartościowym dla odbiorcy Fabrizio De André zaprosił do współpracy nad albumem profesjonalistów: autora tekstów Giuseppe Bentivoglio i Nicolę Piovaniego znanego później jako kompozytor muzyki filmowej.

Kolejnym krokiem na drodze sukcesów artysty okazał się singel z 2 utworami Leonarda Cohena, „Suzanne” i „Giovanna d'Arco”, a tuż po nim kolejny album koncepcyjny Storia di un impiegato (1973), gorzka, włoska interpretacja wydarzeń francuskiego maja 1968 i konfliktów ideowych, które legły u jego podłoża, połączona z młodzieńczą kontestacją Sessantotto (włoskiego odpowiednika francuskiego maja 1968). To jeden z najbardziej kontrowersyjnych albumów artysty. I tu raz jeszcze owocna okazała się współpraca z Giuseppe Bentivoglio (teksty) i Nicolą Piovanim (współkompozytor utworów i aranżer)

W marcu 1974 roku za pośrednictwem Cristiana Malgioglia Fabrizio De André poznał piosenkarkę Dori Ghezzi, która wkrótce została towarzyszką jego życia. Oboje przenieśli się na Sardynię, gdzie zamieszkali w gospodarstwie Tempio Pausania, zakupionym w 1975 roku. W 1977 roku urodziła im się córka, Luisa Vittoria De André (Luvi). W oczekiwaniu na jej narodziny zamieszkali w posiadłości dell'Agnata, gdzie 27 sierpnia 1979 roku zostali porwani przez miejscowych bandytów. Po 117 dniach niewoli zostali uwolnieni (Dori Ghezzi 21 grudnia, Fabrizio 22), w zamian okup, wynoszący około 550 milionów lirów, wypłacony głównie przez ojca Fabrizia De André, Giuseppe.


Po okresie wypoczynku Fabrizio De André razem z Massimo Bubolą nagrali wspólny singel „Una storia sbagliata”/„Titti” (1980; który na płycie CD został opublikowany dopiero w 2005 roku), po czym przystąpili do pracy nad kolejnym albumem, który ukazał się w lipcu 1981 roku. Album tym razem nie miał tytułu, więc szybko został nazwany po prostu L’indiano, od rysunku Indianina na okładce (reprodukcja obrazu The Outlier amerykańskiego malarza Frederica Sackridera Remingtona). Współautorem albumu był po raz kolejny Massimo Bubola, a główny wątek literacki stanowiły paralele między podobieństwem losów Indian a Sardyńczyków, obydwu nacji poddanych niegdyś kolonizacji i cierpiących ucisk ze strony obcych. Artysta nawiązał też do własnego niedawnego porwania w piosence „Hotel Supramonte”, mówiąc z nutką romantyzmu o całym zajściu i o miejscowej, proletariackiej społeczności, spośród której wywodzili się porywacze. (Na rozprawie potwierdził, że przebacza wykonawcom porwania, ale nie mocodawcom, którzy ich nasłali, będących, według doniesień, przedstawicielami lokalnej PCI.

29 października 1981 roku, zmarł na raka, przeżywszy 60 lat, Georges Brassens, który dla Fabrizia De André był (według jego słów) „mitem, przewodnikiem i przykładem”.

Rok 1984 stanowił kolejny, ważny przełom w życiu twórczym artysty – wspólnie z Mauro Paganim, znanym kompozytorem, ex-członkiem Premiata Forneria Marconi zrealizował album Crêuza de mä, projekt Paganiego, który Fabrizio wzbogacił własnymi tekstami. Wydawało się na początku, że album poniesie fiasko. Później jednak, dzięki jego prezentacji podczas pamiętnego, wspólnego tournée z synem Christiano i z Mauro Paganim udało się osiągnąć sukces. Piosenki z tego albumu były traktowane przez słuchaczy jako apoteoza smaku, kolorytu i zapachu Morza Śródziemnego a nawet jako swoista pieśń pochwalna na cześć Genui. Nic więc dziwnego, że i sam album został później okrzyknięty przez krytykę „albumem dekady”. Wielu uważało go nawet za najważniejsze dzieło artysty. Chociaż z literacko-poetyckiego punktu widzenia wydawało się to trochę na wyrost, to z muzycznego było prawdopodobnie uzasadnione. Aby uwiarygodnić przekaz artysta zaśpiewał tu, po raz pierwszy w swojej karierze, wyłącznie w dialekcie, w swym ojczystym języku genueńskim, również tym z dawnych epok. Temat przewodni płyty to swoista podróż po magicznych miejscach nad Morzem Śródziemnym pod mistrzowskim przewodnictwem Mauro Paganiego, któremu udało się przywołać w muzyce lokalne tradycje genueńskie i połączyć je z elementami berberyjskmi, greckimi czy tureckimi. To swoiste poszukiwanie źródeł „śródziemnomorskości” w opozycji do coraz bardziej dominujących wpływów pop-kultury zza oceanu. Zdaniem części krytyków płyta antycypowała i definiowała coś, co później miało być nazwane muzyką etniczną, stanowiąc zarazem istotny wkład do niej. Płyta była więc także niewątpliwym sukcesem Mauro Paganiego i pod tym względem.

W 1985 roku w wieku 72 lat zmarł ojciec artysty, Giuseppe, szanowany i wpływowy obywatel Genui. Kilka lat później w 1989 roku odszedł również jego brat, Mauro. Zmarł na tętniaka, w wieku zaledwie 54 lat. Dla Fabrizia De André był to prawdziwy cios – z rodziny została mu już tylko matka. Ale były też i wydarzenia przyjemne: w tym samym roku, po 15 latach pożycia Fabrizio i Dori Ghezzi zdecydowali się wziąć ślub. W ich ślady poszedł też syn artysty, Christiano.

W 1990 roku, po długiej przerwie, wyszedł kolejny album Fabrizia De André, Le nuvole, znowu skomponowany razem z przyjacielem Mauro Paganim i we współpracy z młodym genueńskim piosenkarzem i kompozytorem Ivano Fossatim, który pomagał także w realizacji następnej płyty artysty, Anime salve. Stylistycznie nawiązał on tu do poprzedniego albumu – pojawiły się znowu inspiracje etniczne, artysta śpiewał w różnych dialektach kierując ostrze krytyki wobec rozmaitych problemów współczesności („La Domenica delle Salme” czy „Don Raffaè”). Był to z pewnością najbardziej polityczny album w jego dorobku.

W 1991 roku Fabrizio wznowił działalność koncertową, raz jeszcze odnosząc sukces; dokumentacją tego stał się LP Fabrizio De André 1991 – Concerti.

W 1992 roku Genua serią imprez, uroczystości i wystaw uczciła 500-lecie odkrycia Ameryki. Na okolicznościowy koncert został zaproszony Fabrizio De André oraz Bob Dylan; Fabrizio De André jednak odmówił, chcąc w ten sposób dać wyraz swojej dezaprobacie wobec eksterminacji Indian amerykańskich.

3 stycznia 1995 roku w wieku 83 lat, zmarła matka artysty, Luisa.

Cały okres 1990–1996 był dla Fabrizia De André wypełniony współpracą z różnymi autorami, bądź to w charakterze autora bądź współwykonawcy na ich albumach. Wspomnieć tu należy obok znanych już postaci jak Mauro Pagani czy Massimo Bubola także Francesco Bacciniego, Tazenda, Maxa Manfredi, Teresę De Sio, Ricky Gianco, zespół New Trolls i syna Cristiano. Artysta uczestniczył też, wraz z Dori Ghezzi i Franco Mussidą, w nagraniu antycznej pieśni prowansalskiej „Mis amour”, która znalazła się na albumie A toun souléi zespołu Li Troubaires de Coumboscuro.

W 1996 roku wyszedł kolejny album artysty (jak się niebawem miało okazać, ostatni) zatytułowany Anime salve, zrealizowany w udanej współpracy z Ivano Fossatim, czego najlepszym przykładem był ostatni utwór albumu „Smisurata preghiera”. Stylistycznie był to kolejny album koncepcyjny. Jego tematyka krążyła wokół dwóch spraw: żyjących w izolacji mniejszości oraz samotności. Muzycznie album wykorzystał ten sam substrat etniczny co na pamiętnym Crêuza de mä, poszerzony o wpływy południowoamerykańskie i bałkańskie. W odróżnieniu od dwóch poprzednich albumów tu Fabrizio De André zaśpiewał większość piosenek po włosku.

W tym samym roku ukazała się też nakładem wydawnictwa Einaudi powieść Un destino ridicolo, napisana wspólnie przez Fabrizio De André i Alessandra Gennari.

W 1997 ujrzała natomiast światło dzienne kompilacja Mi innamoravo di tutto, zbiór starych nagrań wybranych przez samego Fabrizia De André. Wśród nich na uwagę zasługiwały: oryginalna wersja „Bocca di rosa” oraz „La canzone di Marinella” zaśpiewana przez artystę w duecie z Miną.

Latem 1998 podczas tournée promującego ostatni album okazało się, że Fabrizio De André jest chory. Tomografia komputerowa wykonana 25 sierpnia nie pozostawiała złudzeń – rak płuca. Po kilku miesiącach Fabrizio De André, otoczony najbliższymi, zmarł w w nocy 11 stycznia 1999 roku o godz. 2:15 w mediolańskim Istituto Tumori (Instytucie Chorób Nowotworowych).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Il pescatore/Marcia nuziale	Fabrizio De André	.1970	18	-	Produttori Associati PA/NP 3211	[written by De Andrè,F - Zauli][produced by Roberto Dané]
Suzanne/Giovanna d'Arco	Fabrizio De André	.1973	14	-	Produttori Associati PA/NP 3216	[written by Cohen,L - De Andrè,F][produced by Roberto Dané]
La cattiva strada/Amico fragile	Fabrizio De André	.1975	A:49;B:2	-	Produttori Associati PA/NP 3236	[written by De Andrè,F - De Gregori,F]
Canzone per l'estate	Fabrizio De André	.1975	2	-	-	[written by De Andrè,F - De Gregori,F]
Dolce luna	Fabrizio De André	.1975	10	-	-	[written by De Andrè,F - De Gregori,F]
Giugno '73	Fabrizio De André	.1975	17	-	-	[written by De Andrè,F ]
Le Storie di ieri	Fabrizio De André	.1975	18	-	-	[written by De Gregori,F]
Nancy	Fabrizio De André	.1975	36	-	-	[written by Cohen - De Andrè,F]
Oceano	Fabrizio De André	.1975	31	-	-	[written by De Andrè,F - De Gregori,F]
Una Storia sbagliata	Fabrizio De André	.1981	43	-	-	[written by Bubola,M - De Andrè,F]

Joe Damiano

Joe Damiano (prawdziwe nazwisko Giuseppe De Angelis , ur.29 lipca  1934r,Philadelphia ) jest piosenkarzem amerykańskim aktywnym na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych .

Syn emigrantów z Apulii , stąd jego styl śpiewu z podwójnej przynależności włosko-amerykańskiej. Osiągnął wielki sukces we Włoszech w 1959 rokuz piosenką  "Forever",która była na pierwszym miejscu listy przebojów przez osiem tygodni i stała się jedną z najczęściej odtwarzaną piosenek i ballad tego roku. Brał udział w Festiwalu w Sanremo w 1965 roku z piosenką Cominciamo ad amarci, nie kwalifikując się niestety   do finału.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
I Cried/Sittin' On A Shelf	Joe Damiano	08.1959	13	91[3]	Chancellor 1039 [US]	[written by Elias, Duke ]
Forever/Pretty Little Girl	Joe Damiano	.1959	1	-	Chancellor CH 02004	[written by De Angelis, Marcucci]
Bolero/Vivere Insieme	Joe Damiano	.1960	A:22;B:32	-	Chancellor CH 02004	[written by Contet - Durand]
Il Tango Delle Rose (You Are My Rose)/Hello My Love	Joe Damiano	.1961	5	-	Chancellor CH 02035	[written by Boitero, Schreier]
Creola/Rondine Al Nido	Joe Damiano	.1962	12	-	Bluebell BB 03083	[written by Ripp]
Sei fuggita da una favola	Joe Damiano	.1963	13	-	Bluebell	[written by Arduini - De Angelis]

Enter Shikari

Enter Shikari to brytyjska formacja, w której twórczości mieszają się wpływy rockowo-metalowe z muzyką elektroniczną. Sami członkowie zespołu twierdzą, że grają po prostu "energetyczny hard core'owy i euforyczny rock". Kapela zadebiutowała w 2007 roku ciepło przyjętym longplayem "Take to the Skies", który w Wielkiej Brytanii pokrył się złotem.

W latach 2009 i 2012 ukazały się kolejne płyty grupy - "Common Dreads" oraz "A Flash Flood of Colour". We wrześniu 2011 roku zespół wystąpił po raz pierwszy w Polsce, w warszawskim klubie Stodoła.

- Muzyka zawsze była dla nas hobby, zaczęliśmy grać mając chyba z dwanaście lat, graliśmy przeróbki The Rolling Stones, The Beatles i Oasis - opowiadał Roughton "Rou" Reynolds (początkowo gitara) serwisowi 4qmagazine.co.uk. - Powoli rozwijaliśmy się, graliśmy coraz więcej koncertów, w pewnym momencie poczuliśmy się na tyle pewnie, że zaczęliśmy pisać własny materiał. Mowa tu o końcówce lat 90., kiedy grupa nosiła jeszcze nazwę Hybrid, poza Reynoldsem jej skład tworzyli jeszcze basista Chris Batten oraz perkusista Rob Rolfe.
Jak zapewniali artyści, szyld ten idealnie odzwierciedlał ówczesną muzykę kapeli, która była po prostu zlepkiem najróżniejszych gatunków. Kapeli udało się zarejestrować EP-kę, pod tytułem "Commit No Nuisance", nie było to jednak coś co do końca satysfakcjonowało muzyków. Z czasem zaczęli odczuwać, że dotychczasowa formuła zwyczajnie się wyczerpała, postanowili więc, że przyszedł czas na zmiany. W 2003 roku postanowili poszerzyć więc skład - do grupy dołączył gitarzysta Liam "Rory" Clewlow, dzięki któremu Rou mógł się skoncentrować na wokalach i elementach elektronicznych. Zdecydowano się także na odświeżenie szyldu - od tamtej pory grupa była znana jako Enter Shikari. - Słowo "Shikari" podpatrzyliśmy od mojego wujka, który miał tak nazwaną łódkę - opowiadał Rou dziennikarzowi Musicheadquarter.de. - Powiedział mi, że po indyjsku oznacza ono tyle co "łowca". Pomyślałem więc, że brzmi świetnie i warto by je wykorzystać w nazwie zespołu. I tak postanowiliśmy ochrzcić nasz zespół Enter Shikari.

Rok 2003 można więc potraktować jako moment narodziny grupy. Co posłużyło młodym artystom za drogowskazy stylistyczne? - At The Drive In, ale przede wszystkim The Prodigy, to chyba nasza największa inspiracja - tłumaczył Chris. - To co tworzymy to połączenie rockowej i hard core'owej pasji z euforią muzyki transowej - opowiadał później Rou dziennikarzowi BBC. W duszy artystów grają więc zarówno elektroniczne, jak i bardziej rockowe dźwięki, zawsze jednak podkreślali, że te drugie są im znacznie bliższe. Zarówno w 2003, jak i 2004 roku kapela zrealizowała EP-ki, które rozprowadzane były na koncertach. A tych było naprawdę sporo - przez pierwsze kilka lat działalności, tylko w Wielkiej Brytanii kapela zagrała ponad 500 imprez. Ci, którzy mieli okazję widzieć w akcji Brytyjczyków, wiedzą, że ich występy kipią od energii, która udziela się nie tyko samym muzykom, ale także publiczności. Sytuacje, w których napierający fani wywracali barierki i wdzierali się na scenę nie należały do rzadkości. - Jeśli chcesz stać na naszym koncercie w pierwszym rzędzie, powinieneś naprawdę uważać - zapewniał Rolfe. - Kiedy graliśmy w Dublinie, karetka musiała przyjeżdżać chyba z sześć razy. Ale ambulans, i wszelkiego rodzaju kontuzje nie przydarzają się jednak każdego dnia. Szkoda.

Oczywiście lata ciężkiej pracy budowania reputacji na dziesiątkach koncertów nie poszły na marne. Kiedy w 2006 roku kapela wydała debiutancką małą płytkę "Mothership ", kawałek stał się singlem tygodnia na iTunes. Gdyby tego było mało, w listopadzie grupie udało się zagrać w zapełnionej po brzegi londyńskiej Astorii - co jest niebywałym osiągnięciem, biorąc pod uwagę zespół nie posiadający nawet kontraktu (wcześniej taka sztuka udała się The Darkness). Oferty oczywiście były (jak przekonywali artyści, niektóre bardzo lukratywne), jednak ponieważ muzycy do tej pory robili wszystko na własną rękę, postanowili dalej iść tą drogą. W lipcu 2006 roku powołali do życia wytwórnię Ambush (label zajmuje się wydawaniem płyt wyłącznie ich zespołu). - To nie jest tak, że jesteśmy jakimiś zatwardziałymi punkowcami przywiązanymi do idei DIY (Do It Yourself - czyli "zrób to sam") - przekonywał Reynolds w rozmowie z tygodnikiem "Billboard". - Pierwotnie, to, że robiliśmy wszystko sami było nie kwestią wyboru, ale sytuacji. Ale teraz bardzo nam to pasuje, a przez to, że cyfrowa dystrybucja z każdym dniem staje się coraz bardziej istotna, można pozbyć się wielu pośredników. - Większość dużych wytwórni nie patrzy na kapele przyszłościowo, chodzi im jedynie o to, aby szybko dostać kasę - odniósł się do tego samego tematu Batten. - Oczywiście, nie mamy pojęcia, czy nam się uda. Ale jeśli tak, będziemy mogli być przykładem dla wielu innych zespołów.

Inwestycja opłaciła się, bo wydany w marcu 2007 roku longplay zatytułowany "Take to the Skies" zadebiutował w Wielkiej Brytanii na 4. pozycji zestawień i ostatecznie sięgnęło po niego wystarczająco dużo słuchaczy, że uzbierało się na złotą płytę. - To tylko utwierdziło nas w przekonaniu, że praca na własną rękę jest opłacalna - powiedział później menedżer grupy, Ian Johnson. Artyści mieli jednak też powody do zadowolenia zanim na rynku pojawił się krążek - w styczniu kapela znalazła się na piątej pozycji plebiscytu BBC Sound of 2007, w którym wybierani są najbardziej obiecujący artyści roku. Oczywiście, dzięki sukcesowi płyty, kariera kapeli wyraźnie jednak nabrała rozpędu. W następnych miesiącach muzycy pojawili się na większości znaczących festiwalu na świecie - od brytyjskich Download, Reading, Leeds i Glastonbury przez niemiecki Rock am Ring po australijskie Big Day Out. W 2007 roku fani Enter Shikari otrzymali od zespołu jeszcze jedno wydawnictwo - w listopadzie do ich rąk powędrował kompilacyjny zestaw "The Zone", na który trafiły utwory ze stron B singli, wersje demo znanych utworów, a także remiksy.

W 2008 roku członkowie formacji zabrali się za prace nad albumem numer dwa. O ile w przypadku debiutu, artyści sami zajęli się realizacją, tym razem postanowili zatrudnić do pomocy producenta z zewnątrz, którym został Andy Gray. - To było totalnie inne doświadczenie od nagrywania naszego pierwszego albumu - wspominał Rou podczas wywiadu dla Zmemusic.com. - Wtedy robiliśmy wszystko w pośpiechu i uwinęliśmy się chyba w 2 tygodnie, jestem oczywiście zadowolony z tego co udało nam się osiągnąć, szczególnie z brzmienia wokali. Tym razem jednak podjęliśmy świadomą decyzję, aby wyrwać się na kilka miesięcy i poeksperymentować. Andy zgadzał się na wszystko - czy chcieliśmy wejść do kościoła aby zarejestrować organy czy też wyjść na dwór o pierwszej w nocy w środku zimy w samych bokserkach, aby zarejestrować wokale z lodowatym posmakiem. Skończony materiał otrzymał tytuł "Common Dreads" i jego premiera odbyła się w marcu 2009 roku. W ojczyźnie muzyków dzieło poradziło sobie przyzwoicie (16. lokata), recenzje były jednak bardzo zróżnicowane. Dziennikarze magazynów "Kerrang!", "Metal Hammer" czy polskiego "Teraz Rocka" ocenili zawartość płyty bardzo pozytywnie (pierwsze pismo przyznało płycie maksymalną notę), zdarzały się jednak także głosy krytyczne. - "Common Dreads" zawiera wszystko, czego oczekiwaliby fani grupy po jej drugim albumie, jednak dla przeciętnego obserwatora, jest to przesadna i niedostateczna papka - pisał Lauren Murphy dla serwisu entertainment.ie.

Jeszcze w marcu grupa rozpoczęła kolejną trasę koncertową. Ta jednak nie obyła się bez przygód - a przynajmniej, jej amerykańska część. Problemów dostarczył Rob, który nie otrzymał wizy uprawniającej go do wjazdu na teren Stanów Zjednoczonych. Z tego powodu na występach zastępował go pałker Fellsilent, Christopher Mansbridge. - Powiem tak, w przeszłości byłem dupą wołową i dałem się aresztować - tłumaczył się w oficjalnym oświadczeniu Rolfe. - Później nie zawracałem sobie głowy tym faktem, ale okazało się, że z tego powodu mam problemy z przyznaniem mi amerykańskiej wizy. Tamtejsi urzędnicy nie są szczególnie chętni do umożliwiania starym chuliganom zarabiania w ich kraju. Najgorsze jest jednak to, że nie mogę nawet pojechać tam w celach stricte wypoczynkowych. Kilka miesięcy później udało mu się jednak załatwić sprawy urzędowe i pod koniec września dołączył do swoich kolegów.

W czerwcu przyszłego roku muzycy Enter Shikari ponownie pojawili się w studiu, tym razem, aby zarejestrować jedną nową piosenkę, "Destabilise", która ukazała się na singlu w październiku. Następnie muzycy powrócili do koncertowania. Za nagrania kolejnego krążka, kapela zabrała się na wiosnę 2011 roku. Tym razem, artyści postanowili na miejsce sesji obrać odległy Bangkok. - To było dla nas niesamowite doświadczenie, ucieczka od wszystkiego - opowiadał Clewlow dziennikarzowi Wirtualnej Polski. - Mogliśmy się w pełni skoncentrować i skupić wyłącznie na muzyce, dzięki czemu było bardzo produktywnie. W Tajlandii jest jak w raju. Cudowne plaże, wspaniałe widoki, wszyscy są niesamowicie przyjaźni... Poza tym jest tam pełno olbrzymich latających robali. Zanim jednak zestaw trafił do sklepów, panowie udali się w kolejną trasę, która, swym zasięgiem nie ominęła tym razem także Polski. 12 września 2011 roku kapela zagrała w warszawskim klubie Stodoła. Polacy jako pierwsi na świecie mieli okazję posłuchać części nadchodzącego materiału, który otrzymał tytuł "A Flash Flood of Colour" (premiera odbyła się w styczniu 2012 roku).

O powodzenie nowego dzieła artyści nie musieli się martwić - płyta zadebiutowała na 4. pozycji brytyjskich zestawień, opinie w mediach były praktycznie wyłącznie rewelacyjne (wysokie i często maksymalne noty w "New Musical Express", serwisach About.com, All Music, AbsolutePunk. Muzycy nie powinni mieć więc powodów do narzekań i raczej optymistycznie patrzyć w przyszłość. - Pamiętam, że gdy nagrywaliśmy w Tajlandii, leżałem przy basenie, z zimnym piwkiem w ręku, słońce świeciło, nagrywaliśmy wspaniałą muzykę… - wspominał Rolfe podczas wywiadu dla Buzzinemusic.com. - Pomyślałem sobie, "Boże! Przemysł muzyczny był dla nas bardzo łaskawy. Jesteśmy prawdziwymi szczęściarzami". Hmm…zdecydowanie, nie powinni narzekać.


Żródło: http://muzyka.wp.pl

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mothership	Enter Shikari	01.2007	151[1]	-	Ambush Reality	[written by Enter Shikari]
Sorry You're Not A Winner/The Feast	Enter Shikari	01.2007	166[7]	-	Ambush Reality AMBR 002	[written by Enter Shikari]
Anything Can Happen In The Next Half Hour	Enter Shikari	03.2007	27[7]	-	Ambush Reality AMBR 003	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Enter Shikari][1.Indie Chart]
Kicking Back On The Surface Of Your Cheek	Enter Shikari	03.2007	174[1]	-	Ambush Reality	-
Jonny Sniper	Enter Shikari	06.2007	75[2]	-	Ambush Reality AMBR 004	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][3.Indie Chart]
We Can Breathe In Space, They Just Don't Want Us To Escape	Enter Shikari	11.2008	80[1]	-	Ambush Reality AMBR 005	[produced by Enter Shikari, Andy Gray][3.Indie Chart]
Juggernauts/All Eyes on the Saint	Enter Shikari	06.2009	28[4]	-	Ambush Reality AMBR 007	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Enter Shikari,Andy Gray]
No Sleep Tonight	Enter Shikari	08.2009	63[3]	-	Ambush Reality AMBR 008	[written by Enter Shikari][produced by Andy Gray, Enter Shikari]
Destabilise	Enter Shikari	11.2010	65[3]	-	Ambush Reality CATCO 169713830	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Enter Shikari]
Quelle Surprise	Enter Shikari	05.2011	113[1]	-	Ambush Reality AMBR 011	[written by Enter Shikari][produced by Dan Weller, Enter Shikari][15.Indie Chart]
Sssnakepit	Enter Shikari	10.2011	62[3]	-	Ambush Reality GBNPA 1100025	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Dan Weller,Enter Shikari][11.Indie Chart]
Gandhi Mate Gandhi	Enter Shikari	12.2011	112[1]	-	Ambush Reality	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Dan Weller,Enter Shikari][10.Indie Chart]
The Paddington Frisk	Enter Shikari	04.2013	128[1]	-	Ambush Reality SSS001S	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Dan Weller,Enter Shikari]
Radiate	Enter Shikari	06.2013	79[1]	-	Ambush Reality GBENL 1300931	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Dan Weller,Enter Shikari][9.Indie Chart]
Rat Race	Enter Shikari	11.2013	77[1]	-	Ambush Reality GBNPA 1300076	[written by Rou Reynolds,Enter Shikari][produced by Dan Weller,Enter Shikari][10.Indie Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Take to the Skies	Enter Shikari	03.2007	4[16]	-	Ambush Reality CDAMBR001	[gold-UK][produced by John Mitchell]
Common Dreads	Enter Shikari	06.2009	16[12]	-	Ambush Reality CDAMBR006	[silver-UK][produced by Enter Shikari, Andy Gray]
Tribalism	Enter Shikari	02.2010	63[1]	-	Ambush Reality AMBR009	[produced by Enter Shikari, Andy Gray]
Live from Planet Earth - Bootleg Series Volume 3	Enter Shikari	07.2011	197[1]	-	Ambush Reality AMBR012	[produced by Enter Shikari]
A Flash Flood of Colour	Enter Shikari	01.2012	4[8]	67[1]	Ambush Reality CDAMBR015	[silver-UK][produced by Dan Weller, Enter Shikari]
The Mindsweep	Enter Shikari	01.2015	6[5]	166[1]	Play It Again Sam PIASR 750CDX	[produced by Enter Shikari, Dan Weller]
The Mindsweep: Hospitalised	Enter Shikari	10.2015	68[1]	-	Play It Again Sam PIASR 835CDX	-

Pillar

Pillar – amerykański zespół grający muzykę chrześcijański hard rock, nu metal. Pochodzi ze stanu Kansas, obecnie stacjonuje w miejscowości Tulsa, w stanie Oklahoma. Zaliczany obecnie do czołówki zespołów na scenie christian rock. Pierwsze utwory z albumu Metamorphosis zawierały elementy muzyki gospel, a także funky. Wraz z kolejnym albumem Above Pillar wszedł w klimaty rapcore. Pierwszą nagrodę na Dove Awards zespół otrzymał w 2001 roku za album "Above", w kategorii "Hard Music Album of the Year", zaś rok później utwór "Live For Him" jako najlepsze hardrockowe nagranie roku.
Sukces zapewnił zespołowi album Fireproof wydany w 2002 roku, który miał się okazać najlepszym hardrockowym albumem owego roku w ramach Dove Awards. Utwór "Fireproof" natomiast także był nominowany w kategorii najlepszego hardrockowego nagrania roku, lecz nie odniósł zwycięstwa. Kiedy album ten rozszedł się w 300 tysiącach kopii, zespół rozpoczął pracę nad albumem Where do we go from here który był przełomowy dla stylu Pillar – oderwał ich od rapcoru, a utwory są zdecydowanie ostrzejsze i bardziej dynamiczne. Album ten zapewnił zespołowi jeszcze większą popularność, a dzięki klipowi do utworu "Bring Me Down", który emitowany był nie tylko przez chrześcijańskie stacje, znacznie wzrosły rzesze fanów kapeli.
Pod koniec 2006 wyszedł album The Reckoning, nominowany w ramach Dove Awards w kategorii "Najlepszy album rock lub gospel". Ostatecznie jednak musiał ustąpić piosenkarce gospelowej Ashley Cleveland za płytę Before the Daylight's Shot. Pillar uczestniczy regularnie na największych festiwalach muzyki chrześcijańskiej, m. in. Cornerstone, Soulfest, Creation i Christmas Rock Night. W 2006 roku zespół został uznany przez czytelników "CCM Magazine" za najlepszą kapelę hardrockową. Obecnie Pillar promuje najnowszą płytę For The Love of The Game, której premiera odbyła się dnia 26 lutego 2008.
Teskty Pillar oparte są na motywach biblijnych w odniesieniu do współczesnego świata, zaś wszyscy członkowie zespołu są chrześcijanami.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fireproof	Pillar	06.2002	-	139[1]	Flicker 2606	[produced by Murdock]
Fireproof	Pillar	06.2003	-	185[1]	Flicker 2617	-
Where Do We Go from Here	Pillar	07.2004	-	74[7]	Flicker 2631	[produced by Travis Wyrick]
The Reckoning	Pillar	10.2006	-	70[1]	Flicker 0825	-
For the Love of the Game	Pillar	02.2008	-	71[1]	Provident Music 10869	[produced by Travis Wyrick]