Pete Yorn

Od debiutu na początku XXI wieku, Pete Yorn, łącząc surowy, folkowy indie rock z alt-popem,
przyniósł mu uznanie krytyków i rzeszę fanów. Urodzony w New Jersey piosenkarz i autor tekstów po raz pierwszy osiągnął sukces dzięki złotej płycie debiutanckiej z 2001 roku, „Musicforthemorningafter”, a następnie z albumem „Day I Forgot” z 2003 roku znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów magazynu Billboard. Podczas kolejnych wydawnictw Yorn pozyskał wielu utalentowanych producentów i współpracowników, w tym Petera Bucka, Franka Blacka, Dave'a Grohla, Butcha Walkera i wielu innych. Wśród licznych solowych wydawnictw, połączył siły ze Scarlett Johansson przy popularnym albumie duetów i założył alternatywny projekt rockowy The Olms w 2013 roku. Yorn powrócił do systemu dużych wytwórni z albumem Arranging Time z 2016 roku, a następnie założył własną, która zajmowała się wydawnictwami takimi jak Hawaii z 2022 roku i The Hard Way z 2024 roku. 

Pete Yorn urodził się w 1974 roku w Pompton Plains w stanie New Jersey i dorastał w pobliskim Montville, gdzie jego starszy brat Rick Yorn (hollywoodzki agent talentów) nauczył go grać na perkusji. Jako nastolatek grał również na gitarze i pisał piosenki, inspirowane brytyjskimi zespołami rocka alternatywnego, takimi jak The Cure i The Smiths. Po ukończeniu szkoły średniej studiował na Uniwersytecie Syracuse, gdzie zaczął słuchać melodyjnego rocka gitarowego i zespołów grających alternatywne country, takich jak Sloan, Teenage Fanclub i Son Volt. Po ukończeniu studiów Yorn zrezygnował z pracy i przeniósł się do Los Angeles, gdzie zamieszkał na kanapie u brata i zaczął pisać muzykę do filmów i programów telewizyjnych. Perspektywy kariery wzrosły, gdy Yorn został zaangażowany do skomponowania muzyki do filmu braci Farrelly „Me, Myself, & Irene” z Jimem Carreyem w roli głównej. Jeden z jego własnych utworów, „Strange Condition”, znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu, a następnie został wydany jako singiel, gdzie dobrze radził sobie na listach przebojów współczesnego rocka i zwiększył zainteresowanie publiczności twórczością Yorna. 

 Po podpisaniu kontraktu płytowego z wytwórnią Columbia, Yorn rozpoczął współprodukcję swojego debiutanckiego albumu, „Musicforthemorningafter” z 2001 roku, z Bradem Woodem i R. Waltem Vincentem. Grając na większości instrumentów, Yorn stworzył surowy, introspektywny folk-rock, który przypadł do gustu zarówno fanom, jak i krytykom. Dwa utwory z tego albumu, „Life on a Chain” i wcześniej wydany „Strange Condition”, znalazły się na szczycie listy przebojów Billboard AAA, a Yorn spędził kolejne 18 miesięcy na trasie koncertowej promującej jego debiut. Jego kolejny album z 2003 roku, „Day I Forgot”, zawierał kilka utworów Petera Bucka z R.E.M. (który wcześniej pojawił się gościnnie w singlowej wersji „Strange Condition”) i zapewnił mu pierwsze miejsce w pierwszej dwudziestce list przebojów. Rok później Yorn wydał swój pierwszy album koncertowy „Live from New Jersey”, dwupłytowy zestaw, na którym uwieczniono jego październikowy występ w Community Theater w Morristown w stanie New Jersey.  

Na swoim trzecim studyjnym albumie Yorn zaprosił do współpracy takich artystów, jak Dave Grohl z Foo Fighters oraz Martie Maguire i Natalie Maines z Dixie Chicks, aby ukształtować brzmienie Nightcrawler. Album, wyprodukowany przez Butcha Walkera, ukazał się w sierpniu 2006 roku i zastąpił folkowe skłonności Yorna bardziej wyrazistym rockowym fundamentem. Jego zdolność do przyciągania uznanych producentów potwierdziła się na albumie Back and Fourth z 2009 roku, nagranym w Omaha w Nebrasce z Mikiem Mogisem, byłym członkiem Bright Eyes, a dodatkowo z Rickiem Rubinem w roli producenta. W tym samym roku Yorn powrócił z kolejnym albumem, tym razem nagranym z aktorką i wokalistką Scarlett Johansson, inspirowanym słynnymi duetami Serge'a Gainsbourga i Brigitte Bardot. Chociaż projekt został nagrany lata wcześniej, „Break Up” ujrzał światło dzienne dopiero we wrześniu 2009 roku i osiągnął 41. miejsce na liście Billboardu. 

Wkraczając w kolejną dekadę, Yorn zaangażował Franka Blacka, frontmana Pixies, do produkcji swojego piątego albumu, zatytułowanego po prostu Apart, który ukazał się we wrześniu 2010 roku nakładem Vagrant Records. Kolejnym projektem Yorna był zespół The Olms, który założył w 2011 roku z J.D. Kingiem. W 2012 roku zespół nagrał album, który stał się ich debiutanckim albumem z 2013 roku. Wydany tego lata album osiągnął czwarte miejsce na liście Heatseekers magazynu Billboard. Po tym wydarzeniu Yorn powrócił do kariery solowej, podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol i ponownie współpracując z R. Waltem Vincentem, jednym z producentów swojego debiutu. Album „Arranging Time” z 2016 roku okazał się jego jedynym solowym wydawnictwem dla tej wytwórni; on i Johansson spotkali się ponownie w 2018 roku, wydając EP-kę „Apart”, będącą kontynuacją wspólnego albumu duetu „Break Up” z 2009 roku. Kolejny duet pojawił się jeszcze w tym samym roku, tym razem Yorna i Liz Phair na coverze klasyka Pixies z 1989 roku „Here Comes Your Man”. 

Yorn założył następnie własną niezależną wytwórnię Shelley i w 2019 roku wydał Caretakers, poważny i introspektywny album nagrany z Jacksonem Phillipsem z Day Wave. Odsunięty od pracy przez lockdowny związane z COVID-19, Yorn sięgnął do swoich skarbców i wydał w 2020 roku dwa archiwalne albumy koncertowe („Live at the Troubadour” i „Live at the Fonda”). W 2021 roku ukazał się nagrany w domu zbiór coverów „Pete Yorn Sings the Classics”.

Na albumie studyjnym „Hawaii” z 2024 roku Yorn powrócił do bardziej minimalistycznego, akustycznego stylu, wykorzystującego bogate aranżacje smyczkowe zamiast pełnego składu. Album, wyprodukowany przez Josha Gudwina, miał rozległe i promienne brzmienie, które dobrze komponowało się z cichszym materiałem wokalisty. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Life on a chain	Pete Yorn	11.2001	-	35.Adult Top 40	Columbia 6724332	[written by Pete Yorn][produced by Pete Yorn , R. Walt Vincent ]
For Nancy [' Cos it already is]	Pete Yorn	05.2002	97[1]	28.Modern Rock Tracks	Columbia CSK 24659	[written by Pete Yorn][produced by Ken Andrews ]
Strange conditions/ Dancing In The Dark / China Girl	Pete Yorn	07.2002	119[1]	36.Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Pete Yorn][produced by R. Walt Vincent and Brad Wood]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Music for the morning after	Pete Yorn	04.2002	104[2]	111[43]	Columbia 62216	[gold-US][produced by Pete Yorn, Brad Wood, R. Walt Vincent, Ken Andrews, and Don Fleming]
Day i forgot	Pete Yorn	03.2003	115[2]	18[10]	Columbia 86922	[produced by R. Walt Vincent,Brad Wood, Ken Andrews, Pete Yorn]
Nightcrawler	Pete Yorn	09.2006	-	50[3]	Columbia 82796 92892 2	[produced by Butch Walker,Evan Frankfort,Ken Andrews,Michael Beinhorn,Pete Yorn,Tony Berg]
Back and Fourth	Pete Yorn	07.2009	-	32[5]	Columbia 88697 32162 2	[produced by Mike Mogis]
Break Up	Pete Yorn & Scarlett Johansson	10.2009	-	41[9]	Atco 8428	[produced by Sunny Levine]
Pete Yorn	Pete Yorn	10.2010	-	66[1]	Vagrant 626	[produced by Black Francis]
ArrangingTime	Pete Yorn	04.2016	-	63[1]	Capitol 002429802	[produced by Jeff Trott,Marc Dauer,Pete Yorn,R. Walt Vincent,Scott Seiver,Sunny Levine]

Matador Records

Matador Records to niezależna wytwórnia płytowa, której skład obejmuje głównie indie rock, ale także punk rock, rock eksperymentalny, rock alternatywny i zespoły grające muzykę elektroniczną.  Matador został założony w 1989 roku przez Chrisa Lombardiego w jego nowojorskim mieszkaniu. Lombardi sprowadził austriacki duet H.P. Zinker do studia Fun City w Wharton Tiers, aby nagrać pierwszą płytę Matador, „...and there was light”.  

 

Lombardi kontynuował dodawanie artystów do składu wytwórni, z takimi zespołami jak Dustdevils, Railroad Jerk i Superchunk, zanim w 1990 roku dołączył do niego były menadżer Homestead Records Gerard Cosloy. Lombardi i Cosloy kontynuowali prowadzenie Matador Records razem, a Patrickiem Amory objął stanowisko menadżera wytwórni Matador w 1994 roku, później został prezesem wytwórni, a także partnerem Lombardiego i Cosloya. Matador po raz pierwszy przyciągnął uwagę mediów głównego nurtu i osiągnął większą sprzedaż dzięki północnoamerykańskiej premierze debiutanckiego albumu Teenage Fanclub, A Catholic Education w 1990 roku. Inne wczesne wydawnictwa, które wzmocniły wytwórnię, obejmowały debiutancki album studyjny Pavement, Slanted and Enchanted w 1992 roku i debiutancki album Liz Phair, Exile in Guyville w 1993 roku. 

 

 W 1993 roku Matador nawiązał również współpracę z Atlantic Records, która trwała kilka lat. W 1996 roku Capitol Records kupiło 49 procent udziałów w Matador, które Lombardi i Cosloy odkupili w 1999 roku. Beggars Group kupiło 50% Matador w 2002 roku i przejęło światowy marketing wytwórni. Na przestrzeni lat wytwórnia przenosiła się do coraz większych lokali i obecnie działa zarówno w Londynie, jak i Nowym Jorku. Matador Europe nadzoruje promocję, sprzedaż i marketing tytułów Matador w Europie. Biuro z siedzibą w Londynie udzieliło również licencji na nagrania niektórych artystów z Ameryki Północnej, takich jak M. Ward, Sleater-Kinney, Modest Mouse i Superchunk. Skład zespołu powiększył się wraz z wytwórnią, a Matador pomógł artystom takim jak Yo La Tengo, Cat Power, Cornelius, Solex, Pizzicato Five, Helium i Arsonists dotrzeć do odbiorców na całym świecie.

 

 Na początku XXI wieku Matador musiał uniknąć niechcianego zaangażowania w spór Recording Industry Association of America o sieci udostępniania plików peer-to-peer. Patrick Amory z Matador wielokrotnie kontaktował się z RIAA, aby upewnić się, że błędne umieszczenie Matador jako członka RIAA na stronie internetowej grupy zostało usunięte. Po kilku próbach nazwa niezależnej wytwórni została usunięta z listy członków.  Pomimo usunięcia Matador z listy RIAA, cztery albumy wytwórni uzyskały certyfikat Złotej Płyty za sprzedaż co najmniej 500 000 egzemplarzy przez stowarzyszenie: Exile in Guyville i Whip-Smart Liz Phair oraz Turn on the Bright Lights i Antics Interpol. 

 

 Matador przejął True Panther Sounds jako imprint w 2009 roku. Cosloy, wypowiadając się na blogu Matador, stwierdził, że True Panther Sounds „będzie nadal zarządzany przez założyciela wytwórni Deana Beina”. A powodem, dla którego Matador przejął True Panther Sounds, było po prostu: „Jak Victor Kiam kiedyś wyjaśnił swoją decyzję o zakupie Remington Shaver, „tak mi się to spodobało, że kupiłem firmę”. Pierwszym wspólnym przedsięwzięciem obu wytwórni był debiutancki album Girls, chwalony przez krytyków, „Album”, który „przeszedł przez przerażającą machinę promocyjno-marketingową Matador”. W październiku 2010 roku Matador świętował 21. rocznicę wytwórni serią koncertów w Palms Casino Resort w Las Vegas. Wśród wykonawców znaleźli się Pavement, Yo La Tengo, The New Pornographers, Spoon, Ted Leo & the Pharmacists, Guided By Voices, Kurt Vile, Cold Cave, Fucked Up, Liz Phair, Shearwater, Superchunk, Come, Times New Viking, Belle & Sebastian, Cat Power, Chavez, Perfume Genius, Harlem i Guitar Wolf.

 

 Matador kontynuował podpisywanie kontraktów z zespołami różnych gatunków, w tym Iceage, Lower, Algiers, Majical Cloudz, Car Seat Headrest i Snail Mail.

 

Single na listach przebojów UK/US

Supernova /Combo platter	Liz Phair	10.1994	 	78.US 
The Greatest/Hate	Cat Power	01.2006	138.UK
Could We?/Dreams	Cat Power	11.2006	145.UK  
Everywhere With Helicopter	Guided by Voices	06.2002	145.US  
The Interpol EP: PDA / NYC / Specialist 	Interpol	07.2002	170.UK
Obstacle 1	Interpol	11.2002	7.UK
Say Hello To The Angels/NYC	Interpol	04.2003	65.UK
Obstacle 1 (Arthur Baker Remix)	Interpol	09.2003	41.UK
Slow Hands	Interpol	09.2004	36.UK
Evil	Interpol	01.2005	18.UK
C'mere	Interpol	04.2005	19.UK
Slow Hands	Interpol	07.2005	44.UK  
Saturday Yo La Tengo   12.02.2000  107.US  
You Can Have It All Yo La Tengo  24.06.2000  108.US   
  
Albumy na listach przebojów UK/US 
Exile in Guyville	Liz Phair	02.1994	 196.US
Whip-smart	Liz Phair	10.1994	 	27.US
Whitechocolatespaceegg	Liz Phair	08.1998	154.UK/35.US  
Slanted And Enchanted:Luxe & Reduxe	Pavement	11.2002	 152.US
Crooked rain,crooked rain:L.A. Desert origins	Pavement	11.2004	 	164.US	
Wowee Zowee: Sordid Sentinels Edition	Pavement	11.2006	 	185.US	
Quarantine the Past: The Best of Pavement	Pavement	03.2010	 	170.US  
You Are Free	Cat Power	03.2003	157.UK/105.US
The Greatest	Cat Power	01.2006	45.UK/34.US
Jukebox	Cat Power	01.2008	32.UK/12.US	 
Sun	Cat Power	09.2012	33.UK/10.US
Universal Truths And Cycles	Guided By Voices	06.2002 160.US-
Earthquake Glue	Guided By Voices	08.2003	 	193.US  
Marauder	Interpol	09.2018	6.UK/23.US
A Fine Mess	Interpol	05.2019	94.UK
The Other Side of Make-Believe	Interpol	07.2022	14.UK  
Silence Yourself	Savages 	05.2013	19.UK/70.US
Adore Life	Savages 	01.2016	26.UK/99.US  
Slanted And Enchanted:Luxe & Reduxe	Pavement	11.2002	 152.US
Crooked rain,crooked rain:L.A. Desert origins	Pavement	11.2004 164.US	
Wowee Zowee: Sordid Sentinels Edition	Pavement	11.2006 	185.US	
Quarantine the Past: The Best of Pavement	Pavement	03.2010	 	170.US  
AND THEN NOTHING TURNED ITSELF INSIDE OUT Yo La Tengo   03.2000  79.UK/138.US 

Fire Records

 Fire Records to brytyjska niezależna wytwórnia płytowa prowadzona przez Jamesa Nichollsa, z biurami w Londynie w Anglii i Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Wytwórnia została założona przez dziennikarza muzycznego Johnny'ego Wallera i Clive'a Solomona w 1985 roku i wydała wczesne płyty Pulp, Teenage Fanclub (w wytwórni zależnej Paperhouse), Spacemen 3 (dawniej w Glass Records), Blue Aeroplanes, Lives of Angels i innych.  

Na początku lat 90-tych wytwórnia była domem dla Neutral Milk Hotel, The Lemonheads, Built to Spill, Urge Overkill i innych. Wytwórnia została ponownie uruchomiona pod koniec lat 90-tych przez Jamesa Nichollsa i wydała albumy Guided By Voices, Giant Sand, Pere Ubu, Black Lips, Jane Weaver, Josephine Foster, The Lemonheads i Islet.

                   Single na listach przebojów

Where I Find My Heaven	Gigolo Aunts	02.1994	144.UK
Mrs. Washington/Ask	Gigolo Aunts	04.1994	74.UK
Where I Find My Heaven	Gigolo Aunts	05.1995	29.UK
Revolution	Spacemen 3	.1988	8.Indie
Hypnotized	Spacemen 3	07.1989	85.UK
Big City	Spacemen 3	02.1991	88.UK

Frank Black

Frank BLACK (właśc. Charles Michael Kittridge Thompson IV, znany też jako Black Francis; 1965, Long Beach, Kalifornia, Stany Zjednoczone) - voc, g; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań.
Pochodzi z bardzo religijnej rodziny protestanckiej. Studiował wiedzę o filmie w University of Massachusetts w Amherst. Zajął się muzyką rockową, zafascynowany wspólnym koncertem Sammy'ego Hagara i zespołu Boston. Od 1986 do 1992 kierował jako Black Francis jednym z najbardziej inspirujących amerykańskich zespołów tamtego okresu - The Pixies. W marcu 1993 zadebiutował jako Frank Black singlem Hang On To Your Ego/The Ballad Of Johnny Horton i albumem "Frank Black" w nowej roli - solisty.

 

Podczas sesji, zorganizowanej w studiu Clubhouse w Burbank w Kalifornii, towarzyszyli mu m.in. Joey Santiago - były gitarzysta The Pixies, Morris Tepper - gitarzysta współpracujący niegdyś z Captain Beefheartem, Eric Drew Feldman - pianista i basista także kojarzony z Beefheartem, ale znany również z Pere Ubu, John Linnell - saksofonista They Might Be Giants, a wreszcie Nick Vincent - perkusista, który zarabiał na życie akompaniując Donny'emu i Marie Osmondom. Funkcję współproducenta powierzył Feldmanowi.
 

Pierwotnie chciał oddać płytą hołd swoim mistrzom - zamierzał nagrać ich piosenki. Jednakże ostatecznie zaproponował tylko własną wersję Hang On To Your Ego zespołu The Beach Boys, a w I Heard Ramona Sing pokłonił się grupie The Ramones. Całość intrygowała po latach służby rockowi zwrotem w stronę muzyki pop. 

Choć nie zabrakło utworów wyrastających z ducha twórczości The Pixies (Czar, Ten Percenter, Parry The Wind High Low), w wielu innych znać było wpływy takich wykonawców, jak The Beatles i Electric Light Orchestra (Fu Manchu, Every Time I Go Around Here), David Bowie (Los Angeles) czy The B-52's (Two Spaces). Niektóre teksty skłaniały do zadumy nad tym, co niepoznawalne dla człowieka, np. zagadkami kosmosu i głębin morskich (Don't Ya Rile 'Em, Two Spaces), tajemnicą śmierci (Alda Lee); inne miały formę żartów (np. Fu Manchu - opowieść o wąsach).
 

W końcu 1993 utworzył wraz z Glenem Matlockiem, byłym basistą zespołu The Sex Pistols, i Steve'em Cropperem, gitarzystą znanym z formacji Booker T. And The M.G's, grupę Frank Black And The Stax Pistols - do nagrania dwóch piosenek, Breathless i Hanlyman, na składankową płytę "Brace Yourself! - A Tribute To Otis Blackwell" (Shanachie, 1994) z utworami jednego z klasyków rhythm'n'bluesa i rock'n'rolla, Otisa Blackwella.
 

W maju 1974 trafił na rynek drugi solowy album Blacka -"Teenager Of The Year". Współproducentami byli wraz z samym artystą Feldman i Al Clay. A w sesji wzięła udział grupa w zbliżonym składzie co poprzednio; doszedł jedynie Lyle Workman - g. Dwadzieścia dwa utwory wypełniające dwie płyty składały się niestety na całość dość podobną do pierwszego albumu, a przy tym bałaganiarską i męczącą; wyróżniały się takie kompozycje, jak Whatever Happened To Pong?, (I Want To Live On An) Abstract Plain, Speedy Marie i Headache. Ukazał się też singel Headache/Headache (remiks).
 

Kolejna studyjna płyta Blacka, "The Cult Of Ray" ze stycznia 1996, była dziełem innym niż poprzednie. Nagrana w Sound City w Los Angeles przy pomocy Workmana, Davida McCaffreya - b i Scotta Boutlera - dr, wyprodukowana przez samego artystę, była powrotem do rockowego hałasu spod znaku The Pixies. Uznana przez recenzentów za krok wstecz w karierze Blacka, była w rzeczywistości potwierdzeniem jego talentu kompozytorskiego, jego rockowej werwy, jego bezkompromisowości (np. Men In Black, Punk Rock City, You Ain't Me, Jesus Was Right, Dance War, The Cult Of Ray). Towarzyszyły jej dwa single: Men In Black/Just A Little ze stycznia 1996 i I Don't Want, To Hurt You (Every Single Time)/You Ain't Me (wersja koncertowa) z lipca 1996.
 

W kwietniu 1998 Black przypomniał się czwórką "All My Ghosts" i albumem "Frank Black And The Catholics", przygotowanymi z nową grupą akompaniującą - The Catholics (Lyle Workman, Dave McCaffrey, Scott Boutier), zawierającymi takie utwory, jak All My Ghosts, Back To Rome, King And Queen Of Siam i Humboldt County Massacre. Z tą samą formacją zrealizował płytę "Pistelero", wydaną w czerwcu 1999.
 

Dyskografię uzupełniają m.in. wyborna czwórka "The Peel Sessions" (Strange Fruit, 1995) z nagraniami radiowymi dokonanymi z towarzyszeniem muzyków Teenage Fanclub (m.in. przeróbka Sister Isabel Dela Shannona) oraz przeróbka Mother Popcorn na płycie "Super Bad At 65 - A Tribute To James Brown" (Zero Hour, 1998). 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Los Angeles	Frank Black	.1993	-	4.Modern Rock	Play It Again Sam 170.9999.24	[produced by Eric Drew Feldman , Frank Black ]
Hang On To Your Ego/The Ballad Of Johnny Horton	Frank Black	04.1993	-	8.Modern Rock	4AD AD 3005	[written by Brian Wilson][produced by Eric Drew Feldman , Frank Black ]
Headache	Frank Black	05.1994	53[2]	10.Modern Rock	4AD AD 4007	[produced by Frank Black ]
Men In Black/Just A Little	Frank Black	01.1996	37[6]	-	Epic 662786 7	[written by Frank Black][produced by Frank Black ]
I Don't Want To Hurt You (Every Single Time)	Frank Black	07.1996	63[3]	-	Epic 663463 5	[produced by Frank Black ]
All My Ghosts	Frank Black and The Catholics	04.1998	97[2]	-	Play It Again Sam BIAS 347	[written by Frank Black][produced by Frank Black And The Catholics ]
Robert Onion	Frank Black and The Catholics	01.2001	130[1]	-	Cocking Vinyl FRYCD 098	-
St. Francis Dam Disaster	Frank Black and The Catholics	02.2001	162[1]	-	Cocking Vinyl FRYCD 099	-
Everything Is New	Frank Black and The Catholics	08.2003	92[1]	-	Cooking Vinyl FRY CD 161	[written by Frank Black][produced by Nick Vincent]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Frank Black	Frank Black	03.1993	9[3]	117[5]	4AD 61 467	[produced by Eric Drew Feldman, Frank Black]
Teenager of the Year	Frank Black	06.1994	21[3]	131[2]	4AD 61 618	[produced by Eric Drew Feldman, Frank Black,Al Clay]
The John Peel Session EP.	Frank Black & Teenage Fanclub	08.1995	140[1]	-	Strange Fruit SFPS 091	[produced by Ted De Bono]
The Cult of Ray	Frank Black	02.1996	39[3]	127[1]	American 43 070	[produced by Frank Black]
Frank Black and the Catholics	Frank Black and the Catholics	05.1998	61[2]	-	Play It Again Sam PIAS 370 [UK]	[produced by Frank Black]
Dog in the Sand	Frank Black and the Catholics	02.2001	81[3]	-	Cooking Vinyl COOKCD 200 [UK]	[produced by Nick Vincent]
Show Me Your Tears	Frank Black and the Catholics	09.2003	117[2]	-	Cooking Vinyl COOK CD 262 [UK]	[produced by Nick Vincent, Ben Mumphrey, Stan Ridgway, Frank Black and the Catholics]
Frank Black Francis	Frank Black	10.2004	169[1]	-	Cooking Vinyl COOK CD 291 [UK]	[produced by Two Pale Boys]
Honeycomb	Frank Black	07.2005	123[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 341 [UK]	[produced by Jon Tiven]
Fast Man Raider Man	Frank Black	07.2006	183[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 376 [UK]	[produced by Jon Tiven]

Future Pilot AKA

Future Pilot AKA to pseudonim niezależnego muzyka z Glasgow Sushil K. Dade. Dade jest byłym członkiem Soup Dragons, BMX Bandits i Telstar Ponies. Future Pilot łączy klasyczny indie pop z wpływami indyjskiej klasyki, dubu i hip hopu.

 Dade wydał cztery albumy pod nazwą Future Pilot w różnych wytwórniach płytowych, w tym Geographic Stephena Pastela i ostatnio Creeping Bent. Projekt Future Pilot jest szczególnie ceniony ze względu na szeroki zakres współpracowników i gościnny wkład postaci tak różnych, jak kompozytor Philip Glass, pisarz Alasdair Gray, Thurston Moore, Kim Gordon z Sonic Youth, Karine Polwart, Can's Damo Suzuki i członkowie indie Glasgow sceny, w tym Stuart Murdoch i Teenage Fanclub. 

Wcześniej pracował jako instruktor jazdy, a obecnie jest producentem dla BBC Radio 3 po ukończeniu programu E Force BBC Scotland, którego celem jest zachęcanie do większej różnorodności w BBC.  Jest żonaty, ma dwoje dzieci i mieszka na przedmieściach Glasgow w Bearsden ze swoją młodą rodziną.

W latach 2006-2012 Dade był członkiem ponadgatunkowego kolektywu The Burns Unit wraz z innymi, w tym Emmą Pollock, Chrisem Diffordem, Kingiem Creosote i Karine Polwart. Supergrupa wydała swój debiutancki album w 2009 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beat Of A Drum	Future Pilot AKA	05.2001	145[1]	-	Geographic GEOG7CD	[written by Sushil K. Dade][produced by Sushil K. Dade]

Teenage Fanclub

Grupa szkocka. Powstała w 1986 w Bellshill koło Glasgow z inicjatywy Normana Blake'a (20.10.1965, Bellshill) - voc, g, który miał już wówczas za sobą współpracę z zespołem The BMX Bandits (jako perkusista). Z początku przyjęła nazwę The Boy Hairdressers, wziętą ze sztuki Joe Oriona. W składzie oprócz lidera występowali wówczas Raymond McGinley (3.01.1964, Glasgow) - b, Francis McDonald (21.11.1970, Bellshill) - dr, Joe McAlinden - viol , Jim Lambie - vib.
W 1988 zawiesiła działalność, a rok później odrodziła się jako Teenage Fanclub. Tworzyli ją wtedy: Blake-voc, g, McGinley-g, McDonald - dr oraz Gerard Love (31.08.1967, Motherwell) - b, voc. W końcu 1989 McDonalda, który później związał się z The Pastels, zastąpił Brendan 0'Hare (16.01.1970, Bellshill) - dr, który w 1994 odszedł. Jako The Boy Hairdressers zaczynała od koncertów w klubach studenckich na terenie całego kraju. Wykonywała własne piosenki w stylu lat sześćdziesiątych, inspirowane zwłaszcza dorobkiem The Byrds i Love. Sięgała też po znane utwory, jak Who Loves The Sun The Velvet Underground czy Don't Cry No Tears Neila Younga (później umieszczony na stronie B jednego z singli). Pod wpływem zespołu DINOSAUR JR., z którym zetknęła się w trasie, stopniowo zwracała się ku bardziej nowoczesnej odmianie rocka. Jej debiutem płytowym był singel Golden Showers, wydany w styczniu 1988 nakładem maleńkiej firmy 53rd & 3rd. Wkrótce potem drogi muzyków rozeszły się (Blake związał się na krótko z The Pastels - jako basista; także później współpracował z tym zespołem). W 1989 wznowiła działalność.

Jako Teenage Fanclub po raz pierwszy zaprezentowała się publiczności w końcu roku w Londynie na wspólnym koncercie z RIDE, PALE SAINTS i The Pastels. Wcześniej, bo już w lipcu, nagrała większą część repertuaru A Catholic Education, ale ukończyła pracę dopiero wiosną 1990. Idąc za radą muzyków The Pastels, przesłała taśmę Dave'owi Barkerowi i niebawem podpisała kontrakt z założoną przez niego, małą firmą płytową Paperhouse. Album trafił na rynek w lipcu tego roku. W pierwszych miesiącach rozszedł się zaledwie w pięciu tysiącach egzemplarzy. Nagrany kosztem dwóch tysięcy funtów był dziełem nie dopracowanym, chaotycznym, niestarannie nagranym.

Ujawniał fascynację dokonaniami Dinosaur Jr. czy Sonic Youth. Zawierał głównie proste utwory, pełne gitarowego zgiełku, jak wybrany na singel Everything Flows, Catholic Education czy przedstawiony w dwóch wersjach, instrumentalny Heavy Metal. Tylko niektóre piosenki zwracały uwagę bogatszymi melodiami, np. Too Involved, przypominająca twórczość Alexa Chiltona, i Don't Need A Drum, porównywana do wczesnych dokonań PRIMAL SCREAM.

Wkrótce po ukazaniu się debiutanckiego albumu grupa wyjechała do Nowego Jorku i z sukcesem zaprezentowała się na dorocznym New Music Seminar (dwukrotnie wystąpiła w słynnym klubie CBGB's). Dokonała też nagrań w studiu Fun City z producentem Donem Flemingiem, współpracownikiem Dinosaur Jr. Jednodniowa sesja zaowocowała dwoma singlami: The Ballad Of John AndY oko (przeróbka przeboju The Beatles) i God Knows It's True. Większość utworów, jakie wówczas zarejestrowano, np. Happy The Rolling Stones, September Girls Big Star i Pretty Vacant The Sex Pistols, nie doczekała się jednak publikacji. Jesienią formacja odbyła udane tournee po Wielkiej Brytanii u boku Sonic Youth. Dyskontując sukcesy zdecydowała się związać z bardziej prężną firmą płytową niż Paperhouse i na początku 1991 podpisała kontrakt z Creation.

Chociaż podczas następnej sesji nagraniowej, zorganizowanej w maju tego roku w Liverpoolu, znowu z Flemingiem jako producentem, nie musiała już liczyć się z każdym groszem, wynajęła studio na zaledwie cztery dni, a w sumie wydała tylko dziesięć tysięcy funtów. Zarejestrowała mimo wszystko tak wiele utworów, że postanowiła wydać nie jedną płytę, lecz dwie. Najpierw, w sierpniu, zebrała nagrania instrumentalne na potraktowanej jako rodzaj żartu, taniej, dość szybko wycofanej ze sprzedaży The King. Znalazły się tam m.in. nieco zwariowane wersje utworów Interstellar Overdrive Pink Floyd i Like A Virgin Madonny, próbki studyjnego jamowania Heavy Metal 6 i Heavy Metal 9 oraz hołd dla zespołu MUDHONEY zatytułowany po prostu Mudhoney.

Równocześnie ukazał się singel z kompozycją Star Sign. Właściwym owocem majowej sesji był album Bandwagonesque, wydany w październiku. Po debiucie zaskakiwał on bogactwem repertuaru, pomysłowością opracowań i starannością wykonania. Grupa przeciwstawiła się wszystkim muzycznym modom obowiązującym w Wielkiej Brytanii początku lat dziewięćdziesiątych i stworzyła ekscytujący repertuar rockowy w starym stylu. W wywiadach prasowych przyznawała się do wielu fascynacji, od piosenek Cole'a Portera przez przeboje The Beatles, The Kinks, The Beach Boys i The Byrds po bliski jej od dawna rock amerykańskich zespołów Sonic Youth, Dinosaur Jr. i NIRVANA. Recenzenci doszukiwali się w przedstawionych przez nią utworach melancholii i liryzmu balllad Neila Younga i Alexa Chiltona (December), rockowej werwy przebojów The Rolling i Status Quo (The Concept, What You do to Me) oraz szaleństwa metalu i hardcore'u (Metal Baby, Satan). Płytę Bandwagonesqoe uznano za jedno z najważniejszych wydarzeń artystycznych w brytyjskim rocku w 1991.

Odniosła ona też sukces komercyjny, nie tylko w Wielkiej Brytanii w Stanach sprzedano ją w ponad dwustu tysiącach egzemplarzy. Przyniosła dwa przeboje: The Concept i What You Do To Me (na stronie B singla z tą piosenką znalazła się m.in. przeróbka utworu Life's A Gas zespołu T. Rex). Alan McGee szef Creation, wypowiadał się o niej jako największym osiągnięciu swojej firmy. Grupa promowała swój album na koncertach m.in w Stanach razem z zespołem SWERVEDRIVER (w 1992 na rynku amerykańskim ukazały się, w związku z tym tournee różne okolicznościowe płyty Teenage Fanclub, np.firma K wydała w 1992 singel z dwoma przeróbkami - Free Again Alexa Chiltona i Bad Seeds BEAT HAPPENING). Ważnym wydarzeniem artystycznym w karierze grupy była wspólna sesja z jednym z mistrzów - Alexem Chiltonem, zorganizowana w lipcu 1992 w studio Radia Scotland w Glasgow. Wykonano m.in. dwie jego piosenki — You're So Fine i Don't Stop. Owocem innej sesji radiowej sprzed dwóch lat, była natomiast czwórka " The Peel Sessions", wydana w grudniu 1992r przez firmę Strange Fruit, zawierająca m.in. God Knows It's True i Alcoholiday.

We wrześniu 1992 grupa rozpoczęła w Glasgow przygotowania do nagrania albumu Thirteen. Pracowała nad nim dłużej niż nad poprzednimi - osiem miesięcy. Wydała więcej pieniędzy niż kiedykolwiek - pięćsześćdziesiąt tysięcy funtów. Sesję rozpoczęła w studiu Ca Va urządzonym w krypcie starego kościoła w Glasgow, a zakończy w Revolution Studios w Cheadle Hulme.

Zrezygnowała z usług producenta spoza własnego grona, zatrudniła jedynie realizatora - Andy'ego MacPhersona. Przedstawiła muzykę subtelniejszą i spokojniejszą niż dawniej, np. Gene Clark - hołd dla Gene'a Clarka z The Byrds, ale nawiązujący do melodii Down By The River Neila Younga, The Cabbage - stylizacja na piosenki George'a Harrisona, Hang On - utwór oparty na riffie wziętym z 20th Century Boy T. Rex, Flet Liv Dead - próba przywołania atmosfery przebojów The Zombies.
Niektóre piosenki wzbogaciła partiami instrumentów smyczkowych (np. The Cabbage, Hang On) i saksofonu (np. Commercial Alternative). W tekstach podjęła m.in. temat uciążliwości kariery estradowej (np. Radio, Song To The Cynic). Przebojami były wydane na małych płytach utwory Radio (na stronie B m. i n. przeróbka Chords Of Fame Phila Ochsa) i Norman 3. W tym czasie opublikowała też niskonakładowy singel Patty Girl (piosenka z repertuaru Gary And The Hornets; na stronie B utwór Mine Exclusively nagrany z gościnnym udziałem Alexa Chiltona), z którego dochód przeznaczony został na lekarstwa dla mieszkańców Bośni i Hercegowiny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
God Knows It's True /So Far Gone	Teenage Fanclub	11.1990	99[1]	-	Paperhouse PAPER 007	[written by Norman Blake][produced by Teenage Fanclub]
Star Sign /Heavy Metal 6	Teenage Fanclub	08.1991	44	4.Modern Rock Tracks	Creation CRE 105	[written by Gerard Love][produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
The Concept /Long Hair	Teenage Fanclub	10.1991	51[1]	19.Modern Rock Tracks	Creation CRE 111	[written by Norman Blake][produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
What You Do To Me /B-Side	Teenage Fanclub	01.1992	31[2]	-	Creation CRE 115	[written by Norman Blake][produced by Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Radio/Don's Gone Columbia	Teenage Fanclub	06.1991	31[2]	-	Creation CRE 130	[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Norman 3 /Genius Envy	Teenage Fanclub	09.1993	50[1]	-	Creation CRE 142	[written by Norman Blake][produced by Andy MacPherson]
Fallin'	Teenage Fanclub & De La Soul	04.1994	59[2]	-	Epic 6602622	[written by De La Soul, Jeff Lynne, Teenage Fanclub, Tom Petty][produced by De La Soul, Teenage Fanclub, Andy MacPherson]
Mellow Doubt /Some People Try (To Fuck With You)	Teenage Fanclub	03.1995	34[3]	-	Creation CRE 175	[written by Norman Blake][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
Sparky's Dream /Burned	Teenage Fanclub	05.1995	40[2]	-	Creation CRE 201	[written by Gerard Love][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
The John Peel Session	Frank Black & Teenage Fanclub	08.1995	98[1]	-	Strange Fruit SFPSCD 091	[written by Jones, Blackwell][produced by Ted De Bono]
Neil Jung/The Shadows	Teenage Fanclub	08.1995	62[2]	-	Creation CRE 210	[written by Norman Blake][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
Have lost it EP.	Teenage Fanclub	12.1995	53[2]	-	Creation CRE 216	[written by Gerard Love][produced by Duncan Cameron, Teenage Fanclub]
Ain't That Enough /Kickabout	Teenage Fanclub	06.1997	17[3]	-	Creation CRE 228	[written by David Bianco][produced by Teenage Fanclub]
I Don't Want Control Of You /The Count	Teenage Fanclub	08.1997	43[2]	-	Creation CRE 238	[written by N. Blake][produced by Teenage Fanclub, David Bianco]
Start Again /How Many More Years	Teenage Fanclub	11.1997	54[2]	-	Creation CRE 260	[written by N. Blake][produced by Teenage Fanclub]
I Need Direction /On This Good Night	Teenage Fanclub	10.2000	48[2]	-	Columbia 6699512	[written by Gerard Love][produced by Teenage Fanclub]
Near to You	Teenage Fanclub & Jad Fair	03.2002	68[1]	-	Geographic GEOG 013CD	[written by Teenage Fanclub, Jad Fair]
Association	International Airport / Teenage Fanclub	09.2004	75[1]	-	Geographic GEOG 29CD
Fallen leaves	Teenage Fanclub	06.2005	78[1]	-	PeMa PEMA 004	[written by Gerard Love]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The King	Teenage Fanclub	08.1991	53[2]	-	Creation CRELP 096	[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Bandwagonesque	Teenage Fanclub	11.1991	22[7]	137[4]	Creation CRELP 106	[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Thirteen	Teenage Fanclub	10.1993	14[3]	-	Creation CRELP 144	[produced by Teenage Fanclub ,Andy MacPherson]
Grand Prix	Teenage Fanclub	05.1995	7[9]	-	Creation CRELP 173	[produced by David Bianco, Teenage Fanclub]
Songs from Northern Britain	Teenage Fanclub	06.1997	3[8]	-	Creation CRELP 196	[produced by David Bianco, Teenage Fanclub]
Howdy !	Teenage Fanclub	10.2000	33[3]	-	Columbia 5006222	[produced by Teenage Fanclub]
Four Thousand Seven Hundred & Sixty-six	Teenage Fanclub	02.2003	47[2]	-	Poolside POOLS 3CD	[produced by Teenage Fanclub, Don Fleming, Paul Chisholm, David Bianco, Nick Brine, Andy Macpherson]
Man-Made	Teenage Fanclub	05.2005	34[2]	-	Pema PEMA 002CD	[produced by John McEntire]
Shadows	Teenage Fanclub	06.2010	30[2]	-	Pema PEMA 007CD	-
Here	Teenage Fanclub	09.2016	10[2]	-	Pema PEMA 9 CD	-