Z archiwum...rocka

niedziela, 15 marca 2026

Sirens

Sirens to brytyjski girlsband z Newcastle upon Tyne, znany przede wszystkim z singla
„Baby (Off the Wall)”, który znalazł się w pierwszej pięćdziesiątce brytyjskiej listy przebojów.

Skład Sirens pierwotnie tworzyły Karina Brians, Kat Haslam, Lynsey Schofield i Michelle Heaton. Heaton odeszła, by dołączyć do Liberty X, a jej miejsce zajęła Lea Cummings. Nazwały się Sirens na cześć słynnego greckiego mitu o trzech pięknych kobietach (Siren), które wabiły żeglarzy na śmierć, śpiewając im. Brians opuściła szkołę w wieku 14 lat, aby spróbować zarobić na życie, podejmując się różnych prac, zanim założyła własną stajnię. Haslam założyła własną firmę, gdy tylko osiągnęła odpowiedni wiek. Jednak gdy poznały się w wieku 17 lat, obie wiedziały, że ich przyszłość związana jest z pisaniem i tworzeniem muzyki.

Aby zdobyć szansę na wielki przełom, Brians i Haslam sprzedały swoje samochody, aby sfinansować dema studyjne w Londynie, a także spały pod gołym niebem. Po wielu początkowych, próbnych i błędnych składach, powstał zespół Sirens, do którego dołączyli Schofield i Cummings. Wkrótce potem dziewczyny podpisały kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią Kitchenware Records, w której również grają Editors. Ich debiutanckim singlem był cover utworu N*E*R*D „Things Are Gettin' Better”. Ich drugi singiel „Baby (Off the Wall)” stał się ich najwyżej notowanym singlem, osiągając czterdzieste dziewiąte miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ich debiutancki album „Control Freaks”, wydany dwa tygodnie po „Baby (Off the Wall)”, stał się klubowym hitem w Wielkiej Brytanii i odniósł komercyjny sukces na Dalekim Wschodzie, co pozwoliło zespołowi na stworzenie drugiego albumu.

Pomiędzy albumami Sirens wydali singiel „Love Hurts”, który nie był częścią albumu, z samplem z ODB. Był to ostatni singiel z Schofield, która odeszła po jego wydaniu. Ich drugi album, „Say Goodbye to LA LA Land”, powstał w Los Angeles w Kalifornii, gdzie zespół komponował i nagrywał z producentami muzycznymi Wayne’em Rodriguesem, Justinem Trugmanem, D. C. Josephem i DeeKay. Wkład rapowy stanowią Najee i D-Roc z Nowego Jorku. Album został zmiksowany przez Dave’a Pensado, znanego z hitów z Christiną Aguilerą i The Black Eyed Peas, i ukazał się 16 czerwca 2008 roku.

Sirens wydali „Don't Let Go” w listopadzie 2009 roku, pierwszy singiel z trzeciego albumu. Drugi electropopowy singiel zatytułowany „Stilettos” ukazał się 4 października 2010 roku. Trzeci album zespołu, „#3 – Opium Apathy”, ukazał się 27 marca 2011 roku i w tym samym czasie wydali trzeci singiel z albumu, „Good Enough”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Things Are Getting Better	Sirens	08.2003	127[1]	-	Kitchenware SK 72	[written by Chad Hugo, Pharrell Williams]
Baby Off The Wall	Sirens	08.2004	49[2]	-	Kitchenware SKCD 742	[written by D. Nicholson, S. Wolfe, Sirens, Skillz, T. Mosely, W.C. McDonald][produced by D.C. Joseph]
Love Hurts	Sirens featuring ODB	11.2005	140[1]	-	Kitchenware SKCD 81	[produced by Ingoldsby, Schjolin]

sobota, 14 marca 2026

Venom

Zespół Venom, mający ogromny wpływ na ewolucję ekstremalnego metalu,
stał na czele nowej fali brytyjskiego heavy metalu. Zainspirowani surową intensywnością Motörhead i wizualnym blaskiem Kiss, wypracowali mroczne, porywające brzmienie, które utorowało drogę późniejszemu rozwojowi thrash metalu. Podobnie, ich makabryczny, dumnie satanistyczny wizerunek - ich przełomowy debiut nosił tytuł „Welcome to Hell”- okazał się główną inspiracją dla rzeszy zespołów deathmetalowych i blackmetalowych, które pojawiły się w ich śladach, a nawet nadały gatunkowi nazwę dzięki wydaniu swojego wpływowego drugiego albumu „Black Metal” z 1982 roku.

Pomimo niezliczonych zmian personalnych na przestrzeni lat i sporej dawki wewnętrznej goryczy, Venom kontynuował trasy koncertowe i wydawał nową muzykę, wydając w 2018 roku swój piętnasty studyjny longplay, Storm the Gates.

Zespół Venom, założony w 1978 roku w Newcastle w Anglii, przeszedł kilka zmian strukturalnych, zanim ostatecznie uformował się w trio składające się z wokalisty/basisty Conrada „Cronosa” Lanta, gitarzysty Jeffa „Mantasa” Dunna i perkusisty Tony'ego „Abaddona” Braya. Czerpiąc inspirację z wszechstronnego wachlarza artystów, w tym Black Sabbath, Judas Priest, Sex Pistols, The Who, The Tubes i Elvisa Presleya, zespół unikał technicznej sprawności na rzecz kinetycznej mocy, stosując dziko szybki styl dźwiękowego diabelstwa, który miał tyle samo wspólnego z hardcore punkiem, co z heavy metalem - pomimo ich lirycznej i wizualnej obsesji na punkcie diabła, grupa konsekwentnie stwierdzała, że woli szokować wartość od rzeczywistego satanizmu.

Venom wydał swój debiutancki album, Welcome to Hell, w 1981 roku nakładem Neat Records. Szorstki, hałaśliwy i przepełniony złymi intencjami, LP i jego podobnie myślący następca Black Metal (1982), pomogły utorować drogę death metalowi i thrashowi - żaden z albumów nie był komercyjnym molochem, ale od tego czasu zostały uznane za kanoniczne przez społeczność heavymetalową. „At War with Satan”, album koncepcyjny o wojnie między niebem a piekłem (zgadnijcie, kto wygra), ukazał się w 1983 roku, a w 1985 roku ukazał się bardziej zwięzły „Possessed” - tytułowy utwór zdołał znaleźć się na liście „Filthy Fifteen” Parent Music Resource Center. Oba albumy flirtowały z mainstreamowym sukcesem, ale szalone podejście Venom do gatunku było doskonalone przez wschodzące wówczas zespoły, takie jak Slayer, Megadeth i Metallica, z których ten ostatni supportował Venom zaledwie kilka lat wcześniej.

Mantas opuścił zespół po koncertowym albumie „Eine Kleine Nachtmusik” z 1986 roku, ustępując miejsca gitarzystom Mattowi Hickeyowi i Jimmy'emu Clare'owi, którzy zadebiutowali w studiu nagraniowym na albumie „Calm Before the Storm” z 1987 roku. Zmiany w składzie zespołu nękały go przez kolejną dekadę. Cronos zrezygnował z gry przed premierą albumu „Prime Evil” z 1989 roku, zabierając ze sobą Hickeya i Clare, by rozpocząć karierę solową. Na albumie pojawiła się ekipa złożona z Abaddona, byłego wokalisty i basisty Atomkraft, Tony'ego „The Demolition Risk” Dolana, gitarzysty Ala Barnesa i powracającego Mantasa.

Nowa wersja Venom - bez Barnesa, którego zastąpił gitarzysta Steve „War Maniac” White - wydała dwa kolejne albumy: „Temples of Ice” (1991) i „The Waste Lands” (1992), które zniknęły z radarów, głównie z powodu rozkwitu sceny grunge i rocka alternatywnego. Trio w składzie Mantas, Abaddon i Dolan kontynuowało trasę koncertową przez połowę dekady, choć nie doczekało się żadnych nowych nagrań studyjnych. Powrót Cronosa w 1996 roku wywołał radość wśród fanów, a Dolan wycofał się, wydając w 1997 roku album Cast in Stone, pierwszy album Venom od 12 lat z oryginalnym składem - pełnowymiarowy powrót grupy do gry został zwiastowany wydaniem EP-ki Venom '96.

Reaktywacja nie trwała jednak długo, ponieważ po światowej trasie koncertowej promującej album, Abaddon opuścił grupę. Cronos zaangażował swojego brata Antony'ego „Anttona” Lanta do gry na perkusji na dziesiątym albumie, „Resurrection” z 2000 roku. Antton pozostał na płycie „Metal Black” z 2006 roku i „Hell” z 2008 roku, ale odejście Abbadona, wraz z rotacyjną obsadą gitarzystów, pozostawiło Cronosa jedynym członkiem-założycielem grupy. Aby jeszcze bardziej skomplikować sytuację, w 2014 roku Jeff „Mantas” Dunn, Tony „Demolition Man” Dolan i Tony „Abaddon” Bray rozpoczęli własny projekt o nazwie Venom Inc. i wydali swój debiutancki album „Avé” w 2017 roku nakładem Nuclear Blast.

Zespół Cronos Venom, w którego skład weszli teraz gitarzysta La Rage i perkusista Dante, podpisał kontrakt ze Spinefarm i wydał w 2011 roku album „Fallen Angels”. Czternasty album Venom, „From the Very Depths”, ukazał się w 2015 roku, a „Storm the Gates” trzy lata później. W następnym roku BMG wydało „In Nomine Satanas”, bogaty box set z luksusowymi wersjami ich pierwszych czterech albumów studyjnych - w klasycznym składzie Cronos, Mantas i Abaddon - oraz koncertowy album „Eine Kleine Nachtmusik” z 1986 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
At War with Satan	Venom	04.1984	64[1]	-	Neat 1015	[produced by Venom]
Possessed	Venom	04.1985	99[1]	-	Neat 1024	[produced by Venom, Keith Nichol]

Wildhearts

Wildhearts to zespół, o jakim marzy brytyjska prasa rockowa: genialny pod względem
kreatywnym, kompletnie niekontrolowany i skazany na porażkę od samego początku. Burzliwa kariera zespołu, prowadzonego przez charyzmatyczną Ginger, spełniła najwyższe (a może wręcz najniższe) oczekiwania, z wszystkimi wzlotami i upadkami niczym na rollercoasterze. Po licznych przerażających zwrotach akcji zespół w końcu spektakularnie się wycofał, ale nie wcześniej niż zaoferował bogactwo inspirującego hard rocka i dosłownie kilometry jeszcze bardziej wciągających tekstów w magazynach, by po raz kolejny wznieść się na wyżyny dzięki dziesiątkom zmian w składzie, z Ginger jako jedyną stałą.

Po efektownym debiucie z 1993 roku albumem „Earth vs. the Wildhearts” i zachwyceniu fanów oraz krytyków albumem „P.H.U.Q.” z 1995 roku, Wildhearts dosłownie przez dekady rozpadali się i odradzali, zadowalając zagorzałych fanów takimi albumami jak „Geordie in Wonderland” z 2006 roku, „Mad, Bad and Dangerous to Know” z 2014 roku i „Satanic Rites of the Wildhearts” z 2025 roku. Ginger, wieloletni mieszkaniec londyńskiej, undergroundowej sceny glam rockowej, wokalista i gitarzysta, miał za sobą krótki epizod z aspirującymi do miana Faces, londyńskimi Quireboys (został wyrzucony za branie zbyt dużej ilości narkotyków) i jeszcze krótszy występ z nowojorskimi, glamowymi katastrofami, The Throbs, kiedy na początku 1990 roku postanowił założyć własny zespół Wildhearts. Dołączyli do niego były gitarzysta Tattooed Love Boys, Chris „C.J.” Jagdhar, perkusista Andrew „Stidi” Stidolph, wokalista Snake i basista Julian, ale ten skład nie przetrwał długo (co było zapowiedzią przyszłych wydarzeń) i w następnym roku Ginger zwolnił wszystkich oprócz Jagdhara i sam przejął obowiązki wokalisty. Po wypożyczeniu perkusisty Bama Bama z Dogs D'Amour i zrekrutowaniu 19-letniego basisty Danny'ego McCormacka, grupa natychmiast stała się sensacją w londyńskich klubach. Ich bezczelnie dekadencki wizerunek i ultraciężki hard rock szybko rozpaliły machinę marketingową angielskiej prasy i po flirtowaniu z Atco, latem 1991 roku podpisali kontrakt z EastWest Records.

Poza zanurzeniem się w studiu nagraniowym przy kilku EP-kach (Mondo Akimbo A-Go-Go i Don't Be Happy...Just Worry), Wildhearts kontynuowali nieprzerwanie trasę koncertową przez cały 1992 rok, notując szczególnie pamiętną podróż z zyskującymi popularność glam-politycznymi rockerami Manic Street Preachers. Wraz z nadejściem Nowego Roku Bam Bam powrócił do Dogs D'Amour, otwierając drogę pierwotnemu perkusiście Stidiemu, który wystąpił na debiutanckim albumie zespołu „Earth vs. the Wildhearts”, wydanym we wrześniu 1993 roku. Choć album odniósł spory sukces w Europie i Wielkiej Brytanii (awansując na 46. miejsce na listach przebojów), otrzymał niewielkie wsparcie promocyjne w Ameryce, a Ginger wkrótce zaczął się kłócić z EastWest i najwyraźniej wyładowywać swoją złość na kolegach z zespołu. Stidi był pierwszą ofiarą, zastąpioną w październiku przez byłego perkusistę Radia Moskwa, Ritcha Battersby'ego, który natychmiast dołączył do zespołu w trasę koncertową.

Podróżując po Wielkiej Brytanii z innymi brytyjskimi kandydatami, takimi jak Almighty i Wolfsbane, Wildhearts wyznaczyli nowe standardy w zakresie niegrzecznego zachowania i nadużywania substancji psychoaktywnych, ale nigdy nie zawiedli swoim przesadnym wybrykiem scenicznym i niemożliwą do opanowania intensywnością. Pomimo rosnącego rozpędu, rok 1994 okazał się dla zespołu rokiem pełnym problemów; pierwszym z wielu, tak naprawdę. W lipcu „brat krwi” C.J. Jagdhar został w jakiś sposób zwolniony podczas jednej z gwałtownych huśtawek nastroju Gingera (decyzji, której później, jak twierdził, głęboko żałował), a przyszłość zespołu nieustannie wisiała na włosku. Gitarzysta Devin Townsend (Steve Vai, Strapping Young Lad) i klawiszowiec Willie Downing (the Grip, Honeycrack) dołączyli tymczasowo do Wildhearts, występując z nimi na Reading Festival, gdzie basista Danny McCormack również zwichnął kolano podczas pierwszej piosenki, ale dotrwał do końca koncertu. Na zakończenie roku Ginger i McCormack złożyli destrukcyjną wizytę w siedzibie magazynu Kerrang!, gdzie zniszczyli sprzęt biurowy i ogólnie rozpętali piekło w ramach błyskotliwego chwytu reklamowego, mającego na celu promocję wydawnictwa dostępnego wyłącznie dla fanklubu, zatytułowanego „Połów Szczęściarzy”.

Niezależnie od tego, czy prawdziwe, czy wykreowane przez prasę, chaos i kontrowersje towarzyszyły Wildhearts w kolejnych miesiącach, aż do długo oczekiwanej premiery ich drugiego albumu w maju 1995 roku. Cudem, pomimo całego szaleństwa panującego podczas jego powstawania - w tym zaangażowania dwóch niezależnych producentów i domniemanej próby samobójczej Ginger podczas masteringu płyty w Nowym Jorku - trafnie zatytułowany album „P.H.U.Q.” był prawdopodobnie najlepszym momentem Wildhearts, trafiając na szóste miejsce brytyjskich list przebojów i zyskując ogromne uznanie zarówno fanów, jak i mediów. Euforia nie trwała jednak długo, ponieważ album również został w dużej mierze zignorowany poza Wielką Brytanią, Europą i Japonią, a w Ameryce nigdy nie został wydany. Do tej trwającej opery mydlanej dołączył niedawno nowy gitarzysta Mark Keds (były członek Senseless Things),którybył z zespołem niecały miesiąc, zanim odszedł z zespołu w trakcie trasy po Japonii i zmusił ich do odwołania licznych występów w Wielkiej Brytanii po powrocie, w tym potencjalnie lukratywnego występu na Phoenix Festival.

Nowy gitarzysta Jef Streatfield dołączył do zespołu w październiku 1995 roku, ale coraz bardziej niestabilny Ginger kontynuował swoją publiczną spiralę wymykającą się spod kontroli, kłócąc się z EastWest i grożąc rozpadem Wildhearts, jeśli nie zostaną zwolnieni z kontraktu. Nerwowy rozejm został ostatecznie zawarty, gdy zespołowi zaoferowano support podczas europejskiej trasy AC/DC w 1996 roku; jednak plany kontynuacji drugiej części trasy w Ameryce zostały pokrzyżowane w ostatniej chwili, gdy amerykański oddział wytwórni wycofał wsparcie dla trasy. To okazało się ostatnią kroplą, która ostatecznie przelała czarę goryczy i ostatecznie zostali porzuceni przez EastWest, który jeszcze w tym samym roku wydał ponownie album „Fishing for Luckies” wraz z kolekcją „Best of the Wildhearts”. Zespół uparcie kontynuował działalność, wydając dwa niezależne single, zanim podpisał kontrakt z maleńką wytwórnią Mushroom Records i wydał w 1997 roku „Endless, Nameless” (dziwny eksperyment z białym szumem, który sprawił, że stracili przyjaciół).

Zespół szybko się rozpadł wkrótce potem, a kolejny zbiór stron B i resztek utworów zatytułowany „Landmines & Pantomines” zdawał się zamykać historię Wildhearts. Chociaż kilka lat później próbował zacząć od zera z nową grupą Silver Ginger 5, Ginger ostatecznie ponownie zjednoczył „klasyczny” skład Wildhearts na początku 2001 roku; odrodzony zespół wydał nawet album w Stanach Zjednoczonych „Riff After Riff” w 2004 roku. W następnym roku Ginger rozwiązał zespół, powołując się na połączenie problemów osobistych i brak zaangażowania w zespole. Na krótko dołączył do Brides of Destruction jako gitarzysta, zanim rozpoczął karierę solową.

Już w 2006 roku Wildhearts reaktywowali się, aby zagrać koncert w Wolverhampton; dołączył do nich nowy basista Scott Sorry (Amen). Po koncercie Sorry został stałym członkiem, a nawet pojawił się na ich albumie o tym samym tytule z 2007 roku, nagranym w zamku Tutbury. Następnie nagrali album z coverami, Stop Us If You've Heard This One Before, Vol. 1 z 2008 roku, na którym znalazły się wykonania Helmet, Fugazi i The Distillers. Kolejny album studyjny, Chutzpah, ukazał się w 2009 roku, a towarzyszył mu minialbum Chutzpah, Jr., na którym znalazły się niewykorzystane nagrania z sesji studyjnych oraz B-side'y z japońskiego wydania pierwszego. Sorry opuścił zespół w 2009 roku, co w połączeniu z przejściem Battersby'ego na emeryturę z powodu kontuzji, skutecznie zawiesiło działalność zespołu.

Ginger dołączył do zespołu Michaela Monroe jako gitarzysta i pojawił się na jego albumie „Sensory Overdrive” z 2011 roku. Wildhearts reaktywowali się w 2012 roku, a John Poole zastąpił Sorry. Earth vs. the Wildhearts obchodzili 20-lecie w 2013 roku, co zaowocowało serią koncertów, na których wykonywali cały album, a następnie wybrane przeboje; koncert w Nottingham Rock City został zarejestrowany na albumie koncertowym „Rock City vs. the Wildhearts” z 2014 roku. W następnym roku obchodzili 20. rocznicę powstania P.H.U.Q. i ponownie wyruszyli w trasę koncertową promującą album. Trasa koncertowa odbyła się ponownie w 2018 roku, kiedy Earth vs. the Wildhearts obchodziło 25-lecie. Po 12 latach oczekiwania wydali swój dziewiąty album studyjny, Renaissance Men z 2019 roku, na którym Battersby wrócił z emerytury, aby pisać i występować na płycie.

EP-ka Diagnosis ukazała się w sierpniu tego samego roku, a pod koniec 2020 roku ukazał się podwójny album koncertowy, 30 Year Itch, uwieczniający zespół na trasie koncertowej w 2019 roku. Ginger i spółka powrócili w 2021 roku ze swoim dziesiątym albumem studyjnym, 21st Century Love Songs. Niespodziewanie skład 21st Century Love Songs rozpadł się po trasie koncertowej, a Ginger zebrał kolejną edycję Wildhearts z Benem Marsdenem i Kavusem Torabim na gitarach, Jonem Poole'em na basie i Dudge'em na perkusji. Po podpisaniu nowej umowy z wytwórnią Snakefarm Records, grupa udała się do studia w połowie 2024 roku z producentem Jimem Pinderem, a pod koniec roku ich 11. album studyjny był gotowy do wydania. Satanic Rites of the Wildhearts ukazał się w marcu 2025 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Greetings from Shitsville	Wildhearts	10.1993	81	-	EastWest YZ 773	[written by Ginger][produced by The Wildhearts]
TV Tan EP.	Wildhearts	11.1993	53[2]	-	Bronze YZ 784	[produced by The Wildhearts Mike "Spike" Drake]
Caffeine Bomb	Wildhearts	07.1994	38[3]	-	EastWest YZ 794	[written by Ginger][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Suckerpunch	Wildhearts	02.1994	31[4]	-	EastWest YZ 828	[written by Ginger][produced by Mark Dodson, The Wildhearts]
If Life Is Like a Lovebank I Want an Overdraft/Geordie in Wonderland	Wildhearts	01.1995	31[3]	-	Bronze/EastWest YZ 874	[written by Palmer,Ginger Wildheart,Ritch Battersby,Danny McCormack][produced by Mark Dodson, The Wildhearts]
I Wanna Go Where the People Go	Wildhearts	05.1995	16[4]	-	EastWest YZ 923	[written by Ginger Wildheart][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Just in Lust	Wildhearts	07.1995	28[2]	-	EastWest YZ 967	[written by Ginger Wildheart][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Sick of Drugs	Wildhearts	04.1996	14[3]	-	Round WILD 1	[written by Ginger Wildheart][produced by Mark Wallis, The Wildhearts]
Red Light – Green Light EP.	Wildhearts	06.1996	30[2]	-	Round WILD 2	[written by Ginger][produced by Ralph Jezzard, Mark Wallis,The Wildhearts]
Anthem	Wildhearts	08.1997	21[2]	-	Mushroom MUSH 6	[written by CJ Wildheart, Ginger, Jef Streatfield, Ritch Battersby][produced by Ralph Jezzard, Studio One]
Urge	Wildhearts	10.1997	26[2]	-	Mushroom MUSH 14	[written by Ginger Wildheart][produced by Ralph Jezzard, Studio One]
Vanilla Radio	Wildhearts	10.2002	26[2]	-	Round SMASCD 048	[written by The Wildhearts][produced by Russ Russell,Simon Efemey]
Stormy in the North, Karma in the South	Wildhearts	02.2003	17[2]	-	Round SMASCD 049	[written by CJ Wildheart, Ginger, Ritch Battersby, Daniel S McCormack][produced by Russ Russell,Simon Efemey]
So into You	Wildhearts	05.2003	22[2]	-	Gut CDGUT 49	[written by CJ Wildheart, Ginger][produced by Russ Russell,Ginger Wildheart]
Top of the World	Wildhearts	11.2003	26[2]	-	Gut CDGUT 54	[written by David Leslie Walls][produced by Russ Russell,Ginger Wildheart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Earth vs the Wildhearts	Wildhearts	09.1993	46[1]	-	EastWest 4509932012	[produced by The Wildhearts,Mike "Spike" Drake,Mark Dodson,Simon Efemey]
Don't Be Happy... Just Worry EP.	Wildhearts	05.1994	91[1]	-	EastWest 4509960672	[produced by The Wildhearts,Dan Priest,Robert Musso]
P.H.U.Q.	Wildhearts	06.1995	6[5]	-	EastWest 0630104372	[produced by Mark Dodson, Simon Efemey, The Wildhearts]
Fishing for Luckies	Wildhearts	06.1996	16[3]	-	Round 0630148552	[produced by The Wildhearts,Mark Dodson]
Endless, Nameless	Wildhearts	11.1997	41[1]	-	Mushroom MUSH 13	[produced by Ralph Jezzard]
The Wildhearts Must Be Destroyed	Wildhearts	09.2003	54[1]	-	Gut GUTCD 25	[produced by Ginger ,Russ Russell]
The Wildhearts	Wildhearts	05.2007	55[1]	-	Round ROUND 0102	[produced by Jase Edwards]
¡Chutzpah!	Wildhearts	09.2009	53[1]	-	Backstage Alliance BSACD 027	[produced by Jacob Hansen]
Renaissance Men	Wildhearts	05.2019	11[1]	-	Graphite GRAPHFAR 33	[produced by Jim Pinder]
Diagnosis	Wildhearts	10.2019	25[1]	-	Graphite GRAPHFAR 35	[produced by Jim Pinder]
30 Year Itch	Wildhearts	12.2020	51[1]	-	Round RRRCD 015	[produced by Dave Draper]
21st Century Love Songs	Wildhearts	09.2021	9[2]	-	Graphite GRAPHFAR 36	[produced by Dave Draper]
Satanic Rites of the Wildhearts	Wildhearts	03.2025	29[1]	-	Snakefarm SNAKE 800779	[produced by Jim Pinder]

piątek, 13 marca 2026

Muzyka w Newcastle upon Tyne

Muzyka ludowa Newcastle stanowiła mieszankę folku z Northumbrii i XIX-wiecznych piosenek z
tekstami w dialektach. Jej autorami byli tacy twórcy jak George „Geordie” Ridley, którego utwory, takie jak „Blaydon Races”, stały się nieoficjalnym hymnem narodowym Tyneside. W latach 60-tych XX wieku międzynarodowy sukces odniósł zespół rockowy The Animals, który pojawił się w klubach nocnych Newcastle, takich jak Club A-Go-Go na Percy Street. Do innych znanych zespołów związanych z miastem należą Sting,Bryan Ferry, Dire Straits, a ostatnio Maxïmo Park.

Istnieje również prężnie rozwijająca się scena muzyki undergroundowej, obejmująca różnorodne style, w tym drum and bass, doom metal i post-rock. Lindisfarne to zespół folk-rockowy silnie związany z Tyneside. Ich najsłynniejszy utwór, „Fog on the Tyne” (1971), został nagrany w 1990 roku przez byłego piłkarza Geordie, Paula Gascoigne'a. Zespół Venom, uważany przez wielu za prekursora black metalu i mający ogromny wpływ na całą scenę metalu ekstremalnego, powstał w Newcastle w 1979 roku. Folk metalowy zespół Skyclad, często uważany za pierwszy zespół folk metalowy, również powstał w Newcastle po rozpadzie thrashmetalowego zespołu Martina Walkyiera Sabbat.

Andy Taylor, były gitarzysta prowadzący Duran Duran, urodził się tutaj w 1961 roku. Brian Johnson był członkiem lokalnego zespołu rockowego Geordie, zanim został wokalistą australijskiego zespołu AC/DC. Lider Dire Straits, Mark Knopfler. Jego utwór „Local Hero” jest grany na stadionie St. James Park przed rozpoczęciem każdego meczu domowego Newcastle United.

Newcastle to siedziba wytwórni Kitchenware Records (ok. 1982), której wcześniej udzielały się takie uznane zespoły jak Prefab Sprout, Martin Stephenson and the Daintees i The Fatima Mansions. Członkowie Lighthouse Family poznali się na Uniwersytecie w Newcastle; w teledysku do ich przeboju „High” widać most Tyne Bridge w tym mieście. Boom na progresywną muzykę house w latach 90-tych XX wieku zaowocował wydaniem przez wytwórnię Global Underground płyt CD z miksami takich artystów jak Sasha, Paul Oakenfold, James Lavelle i Danny Howells, którzy nagrywali kompilacje miksów. Wytwórnia nadal prężnie działa, posiadając biura w Londynie i Nowym Jorku oraz wydając nowe wydawnictwa Deep Dish i Adama Freelanda.

Wiodącym zespołem muzyki klasycznej w Newcastle jest Royal Northern Sinfonia, założona w 1958 roku i regularnie występująca w ratuszu w Newcastle do 2004 roku. Obecnie jej siedziba mieści się w The Sage w Gateshead. ICMuS, wydział muzyczny Uniwersytetu w Newcastle, jest siłą napędową muzyki w regionie, tworząc innowacyjne dzieła, organizując koncerty i festiwale, inicjując studia pierwszego stopnia z muzyki folkowej na Wyspach Brytyjskich i aktywnie angażując się w życie społeczności regionu.

Our Lady Peace

Our Lady Peace to jeden z najbardziej utytułowanych kanadyjskich zespołów
ery post-grunge, który wydał kolejne platynowe albumy, ciesząc się jednocześnie sporym uznaniem w Ameryce. Wywodząc się z Led Zeppelin w 1994 roku, wraz z albumem „Naveed”, na którym znalazł się ich przełomowy singiel „Starseed”, zespół spędził kolejną dekadę na szczycie kanadyjskich list przebojów - i zdobył cztery nagrody Juno - dzięki takim utworom jak „Clumsy”, „Happiness Is Not a Fish That You Can Catch”, „Spiritual Machines”, „Gravity” i „Healthy in Paranoid Times”.

OLP zrobiło sobie dłuższą przerwę, zanim wróciło do studia na album „Burn Burn” z 2009 roku i kontynuowało działalność, wydając serię albumów z późnego okresu kariery, takich jak „Somethingness” (2018) i „Spiritual Machines II” (2022), łączących hymniczny post-grunge z poważnym, stadionowym, nowoczesnym rockiem.

Grupa powstała na Uniwersytecie w Toronto w 1992 roku, gdzie wokalistka Raine Maida i gitarzysta Mike Turner (brytyjski emigrant) początkowo połączyli siły pod nazwą „As If”. Później dołączyli do nich basista Chris Eacrett i perkusista jazzowy Jeremy Taggart, a kwartet zmienił nazwę na Our Lady Peace na cześć wiersza Marka Van Dorena. Po nawiązaniu współpracy z kanadyjskim oddziałem Sony Records, Our Lady Peace wydało w 1995 roku album „Naveed”, mocny debiutancki album, który zapoczątkował współczesny rockowy hit „Starseed”. Mniejsza wytwórnia, Relativity, wydała album w Ameryce, a Our Lady Peace zdobyło popularność w Ameryce Północnej, koncertując latem tego roku z rodaczką z Kanady, Alanis Morissette.

Po tym, jak zespół zastąpił Eacretta basistą Duncanem Couttsem, w 1997 roku ukazał się drugi album studyjny „Clumsy”. Napędzany unikalnym wokalem Raine Maidy, opartym w dużej mierze na falsecie wokalistki, „Clumsy” odniósł ogromny sukces, zdobywając status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych i rzadki diamentowy certyfikat w Kanadzie. Our Lady Peace powrócił dwa lata później z „Happiness Is Not a Fish That You Can Catch”, lżejszym albumem z nowym dodatkiem syntezatorów, a w 2001 roku ukazał się „Spiritual Machines”. Wkrótce potem gitarzysta-założyciel Mike Turner opuścił zespół z powodu różnic twórczych, a jego miejsce zajął pochodzący z Michigan Steve Mazur.

Z Mazurem na pokładzie, Our Lady Peace współpracowało z producentem Bobem Rockiem, aby wypracować komercyjne, mainstreamowe brzmienie na albumie „Gravity” z 2002 roku. Falset Maidy zniknął z albumu, co zszokowało niektórych wieloletnich fanów zespołu. Niemniej jednak, dopracowana lista utworów na „Gravity” zaowocowała kilkoma międzynarodowymi singlami, z których najbardziej znane to „Somewhere Out There” i „Innocent”. Zespół koncertował w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, promując te przeboje, a ten wyjazd został udokumentowany albumem koncertowym („Live from Calgary and Edmonton”). Our Lady Peace powrócił następnie do studia z Bobem Rockiem, zamierzając powtórzyć owocną współpracę kolejnym albumem. Tym razem sesje nagraniowe okazały się jednak trudne i zespół omal nie rozpadł się w trakcie ich trwania. „Healthy in Paranoid Times” ukazał się ostatecznie pod koniec sierpnia 2005 roku i osiągnął status platynowej płyty, choć nie dorównał sukcesowi żadnego z poprzednich albumów OLP. Raine Maida później zdystansował się od płyty, twierdząc, że zespół poświęcił zbyt wiele czasu na wypełnianie albumu potencjalnymi singlami dla amerykańskiego radia.

„A Decade”, album z największymi przebojami, celebrujący pierwsze dziesięć lat kariery Our Lady Peace, przywrócił zespołowi wysokie pozycje na listach przebojów w 2006 roku. Kompilacja uzyskała status platynowej płyty w Ameryce i, podobnie jak „Clumsy” z 1997 roku, status diamentowej płyty w Kanadzie. Dwa lata później Our Lady Peace odnotowało kolejny wzrost popularności, tym razem z nieoczekiwanego źródła: amerykańskiego programu telewizyjnego „American Idol”. Uczestnik David Cook był ewidentnie wiernym fanem zespołu i entuzjastycznie promował muzykę OLP podczas konkursu. Cook ostatecznie wygrał program, a Maida na krótko przeniosła się do Ameryki, aby współpracować z wschodzącym muzykiem przy jego debiutanckim albumie, który pokrył się platyną. Wkrótce potem Maida ponownie skupił się na zespole Our Lady Peace, a w 2009 roku zespół wydał album „Burn Burn”. Ósmy album studyjny zespołu pokazał, jak alt-rockerzy poszerzają swoje horyzonty, oferując dziewięcioutworowy set, który Maida określił jako „bardziej eksperymentalny i ambitny” niż którykolwiek z ich poprzednich albumów. W rezultacie powstał album „Curve”, poprzedzony pierwszym singlem „Heavyweights”, który ukazał się wiosną 2012 roku. Długoletni perkusista Taggart odszedł z zespołu w 2014 roku, a zespół zaprosił Jasona Pierce’a (The Weekend), który po raz pierwszy pojawił się w studiu na płycie „Somethingness” z 2017 roku, składającej się z dwóch wcześniej wydanych EP-ek.

Zespół OLP wydał swój dziesiąty studyjny album, Spiritual Machines II, w 2022 roku. Wyprodukowany przez Dave'a Sitka z TV on the Radio, 15-utworowy zestaw został zapowiedziany jako bezpośrednia kontynuacja ich artrockowego albumu koncepcyjnego Spiritual Machines z 2000 roku. W głównym singlu „Stop Making Stupid People Famous” gościnnie wystąpiła Pussy Riot. Zapowiadał on również powrót współzałożyciela i gitarzysty Mike Turnera.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Starseed	Our Lady Peace	03.1995	-	7[16].Mainstream Rock Airplay	Epic	[written by Our Lady Peace][produced by Arnold Lanni]
Superman' s dead	Our Lady Peace	10.1997	-	74[2].Hot 100 Airplay	Columbia	[written by Raine Maida ,Mike Turner][produced by Arnold Lanni]
Clumsy	Our Lady Peace	12.1997	-	59[16].Hot 100 Airplay	Columbia 2935	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni][piosenka z filmu "I know what you did last summer"]
4am	Our Lady Peace	07.1998	-	38[2].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
One man army	Our Lady Peace	01.2000	70[1]	16[11].Modern Rock Tracks	Epic 6688662 [UK]	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Is anybody home?	Our Lady Peace	01.2000	-	27[9].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Somewhere out there	Our Lady Peace	08.2002	-	44[20]	Columbia	[written by Raine Maida ][produced by Bob Rock]
Innocent	Our Lady Peace	10.2002	-	35[5].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ][produced by Bob Rock]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Clumsy	Our Lady Peace	09.1997	-	76[39]	Columbia 67 940	[platinum-US][produced by Arnold Lanni]
Happiness...Is not a fish that you can catch	Our Lady Peace	10.1999	-	69[4]	Columbia 63 707	[produced by Arnold Lanni]
Spiritual machines	Our Lady Peace	03.2001	-	81[4]	Columbia 85 368	[produced by Arnold Lanni, Raine Maida, Brendan O'Brien]
Gravity	Our Lady Peace	06.2002	-	9[27]	Columbia 86585	[gold-US][produced by Bob Rock]
Live from Calgary and Edmonton	Our Lady Peace	06.2003	-	112[1]	Columbia 85 855
Healthy in paranoid times	Our Lady Peace	09.2005	-	45[2]	Columbia 94 7777	[produced by Bob Rock, Our Lady Peace]
Burn Burn	Our Lady Peace	08.2009	-	41[2]	Coalition Entertainment 519895	[produced by Raine Maida]
Curve	Our Lady Peace	05.2012	-	184[1]	Coalition Music 2423	[produced by Raine Maida, Jason Lader]

Reg Owen

Reg Owen (ur. 3 lutego 1921r - zm. 23 maja 1978r), angielski dyrygent i aranżer.

Owen urodził się jako George Owen Smith w Hackney, London, i zaczął grać na saksofonie w wieku 15 lat. Grał w lokalnych grupach, takich jak Teddy Joyce's Juveniles i Royal Kiltie Juniors przed założeniem własnego zespołu, jeszcze jako nastolatek.

Studiował u Benny Glassmana, a następnie uczęszczał do Royal College of Music. Podczas II wojny światowej grał w Bomber Command Band w RAF-ie, a następnie aranżował dla Teda Heatha i Cyrila Stapletona po 1945 roku. W 1954 roku zmienił swoje nazwisko na Reginald Owen. Wydał książkę, Reg Owen Arranging Method, w 1956 roku i rozpoczął pisanie muzyki filmowej w 1957 roku, a wśród jego soundtracków jest Very Important Person (1961).

W 1959 roku znalazł się nawet w Top 40 Billboard Chart z utworem "Manhattan Spiritual", który zadebiutował na 10 miejscu Billboard Hot 100. Ten sam utwór osiągnął 20 miejsce w UK Singles Chart w marcu 1959r. W 1961 roku Owen przeniósł się do Brukseli,gdzie pracował jako kompozytor, dyrygent, aranżer i w całej Europie Zachodniej. Przeniósł się do Hiszpanii w 1970r, a zmarł w Clinica Limonar w Maladze w dniu 23 maja 1978 roku w wieku 57 lat.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Manhattan Spiritual / Ritual Blues	Reg Owen & His Orchestra	12.1958	20[8]	10[16]	Pye International 7N 25009	[written by Billy Maxted]
Obsession / Sunday Morn	Reg Owen & His Orchestra	10.1960	43[2]	-	Palette PG 9004	[written by David Bee]

Tasha Thomas

Tasha Thomas (ur. jako Eleanor Ann Robinson; 3 lutego 1945r -zm. 15 października 1984r)
była amerykańską wokalistką i aktorką, znaną z roli Ciotki Em w oryginalnej broadwayowskiej inscenizacji „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Thomas miała również przebój „Shoot Me (With Your Love)” z albumu „Midnight Rendezvous” z 1979 roku. Jej miejsce urodzenia jest często podawane jako „Jeutyn, Alaska”, choć takie miasto nie istnieje.

Przełom w karierze Thomas nastąpił, gdy zagrała rolę Ciotki Em w oryginalnej broadwayowskiej inscenizacji „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Jej występ na albumie z obsadą, w którym zaśpiewała swoją pełną duszy wersję ballady „The Feeling We Once Had”, przyniósł jej szerokie uznanie krytyków. W 1972 roku Tasha śpiewała chórki u boku Ellie Greenwich (1949–2009), piosenkarki i autorki tekstów, członkini Songwriters Hall of Fame, na debiutanckim albumie Jima Croce'a „You Don't Mess Around With Jim”. Występuje na płycie Slade'a „Nobody's Fools” z 1976 roku, śpiewając chórki w kilku utworach, w tym w utworze tytułowym. Tasha śpiewała również chórki na albumie Kiss „Love Gun” z 1977 roku, jako jedna z „KISSettes”.

W 1978 roku, w związku z jej rosnącą popularnością jako wokalistki, która potrafiła występować w wielu różnych stylach i gatunkach, producenci James R. Glaser (znany również jako Jimmi Hood) i Peter Rugile podpisali kontrakt z Thomas w swojej wytwórni Orbit Record Productions. Jej pierwszym wydawnictwem w niezależnej wytwórni producenta, Orbit Records, był międzynarodowy przebój taneczny „Shoot Me (With Your Love)”, napisany przez Jamesa R. Glasera. Nie mogąc sprostać zapotrzebowaniu na płytę, producenci Glaser/Rugile zabrali Thomas i jego firmę producencką do Atlantic Records, aby ukończyć pierwszy solowy album Thomas, Midnight Rendezvous. Nagrany w 1979 roku, Midnight Rendezvous zawierał utwór „Shoot Me (With Your Love)”, który był największym przebojem z albumu.

Krytyk muzyczny „New York Timesa”, Robert Palmer, opisał piosenkę jako „…jedną z najbardziej brutalnych i porywających płyt disco roku, która ma szansę stać się klasyką erotycznej muzyki tanecznej”. Występy telewizyjne Po sukcesie „Shoot Me (With Your Love)” Thomas była często zapraszana do gościnnych występów w telewizyjnych programach muzycznych i talk-show, m.in. w programach „Rock Concert” Dona Kirshnera, „Soul Train” (sezon 8, odcinek 32 - emisja: 24 marca 1979 r.), „The Merv Griffin Show” (sezon 11, odcinek 2395), „The Midnight Special” (sezon 7, odcinek 25 – emisja: 4 maja 1979 r.) i „Dance Fever” (maj 1979).

Thomas zmarła na raka szyjki macicy 8 października 1984 roku w wieku 39 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shoot Me (With Your Love)	Tasha Thomas	01.1979	59[3]	91[5]	Atlantic 3542	[written by James R. Glaser][produced by James R. Glaser, Peter Rugile][25[14].R&B; Chart][15[12].Hot Disco/Dance;Atlantic 4706 12"]
Midnight Rendezvous/Hot Buttered Boogie	Tasha Thomas	04.1979	-	-	Atlantic 3606	[written by James R. Glaser][produced by James R. Glaser, Peter Rugile][62[3].Hot Disco/Dance;Atlantic 4730 12"]

czwartek, 12 marca 2026

Temprees

The Temprees to amerykańskie trio wokalne grające soul z Memphis w stanie Tennessee,
najpopularniejsze w latach 70-tych XX wieku. Zespół wydał kilka albumów w wytwórni We Produce Records, będącej odnogą Stax Records. W 1972 roku zespół wystąpił przed ponad 100 000 fanów na słynnym festiwalu Wattstax w Los Angeles.

Pierwotnie utworzone jako The Lovemen, trio - wokalista Jasper „Jabbo” Phillips, którego mocny falsecik pojawiał się na większości ich nagrań, Harold „Scotty” Scott i Deljuan „Del” Calvin - poznali się w połowie lat 60-tych. XX wieku, gdy byli w gimnazjum, wraz z Larrym Dodsonem, przyszłym wokalistą The Bar-Kays. Zespół podpisał pierwszy kontrakt z wytwórnią Stax Records w 1970 roku z producentem Josephine „Jo” Bridges, która wydała jej wytwórnię zależną „We Produce”. Później, po upadku Stax, w 1976 roku zespół na krótko przeniósł się do Epic Records, spółki zależnej CBS, aby wydać dwa single. Zespół wydał trzy albumy: „Lovemen”, „Love Maze” i „Temprees 3” w wytwórni We Produce, wyprodukowane głównie przez Bridgesa, Toma Nixona, producenta wykonawczego i byłego inżyniera dźwięku Motown w Stax, oraz Lestera Snella, aranżera i producenta, który regularnie współpracował z Isaakiem Hayesem.

Ich katalog został później ponownie wydany na płytach CD wraz z kompilacją największych hitów zatytułowaną „The Best of the Temprees”. Ostatnim przebojem tria był utwór „I Found Love On A Disco Floor” z 1976 roku,z ich pierwszego albumu wydanego przez Epic Records, ponownie wyprodukowany przez Jo Bridgesa.

Zespół reaktywował się w latach 90-tych i wydał czwarty autorski album w małej wytwórni High Stacks z Memphis w 2000 roku, zatytułowany „Because We Love You”, wyprodukowany przez grupę. Wokalista Jasper „Jabbo” Phillips zmarł 21 lutego 2001 roku Jabbo został zastąpiony przez brata Dela, Jerry'ego „JC” Calvina. Wykonanie utworu „Dedicated to the One I Love” w wykonaniu The Temprees było jednym z 50 utworów zawartych w podwójnym boxie albumowym Stax 50th Anniversary Celebration z 2007 roku. Utwór ten był najlepiej sprzedającym się utworem zespołu, osiągając 17. miejsce na liście przebojów R&B i 93. miejsce na liście przebojów pop w 1972 roku.

W 2016 roku wydali swój piąty album studyjny „From The Heart”, na którym znalazł się również cover utworu „Reasons” zespołu Earth, Wind & Fire. Jakiś czas przed wydaniem tego albumu JC Calvina zastąpił Solomon „Sol” Young, którego później zastąpił obecny członek zespołu, Walter „Bo” Washington.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Explain It To Her Mama/Love ... Can Be So Wonderful	Temprees	05.1972	-	-	We Produce 1807	[written by Cleophas Fultz, Leon Moore][produced by DeVante Swing][47[3].R&B; Chart]
Dedicated To The One I Love/I Love You, You Love Me	Temprees	10.1972	-	93[2]	We Produce 1808	[written by Lowman Pauling, Ralph Bass][produced by Jo Bridges, Tom Nixon][17[10].R&B; Chart]
Love's Maze/Wrap Me In Love	Temprees	09.1973	-	-	We Produce 1811	[written by Harold H. Scott][produced by Jo Bridges, Lester Snell, Tom Nixon][75[9].R&B; Chart]
I Found Love On A Disco Floor/There Aint A Dream Been Dreamed	Temprees	02.1976	-	-	Epic 50192	[written by J. Gonzales, S. Bradford][produced by J. Gonzales, S. Bradford][78[6].R&B; Chart]

Roddy Ricch

Pochodzący z ulic Compton, ale z wyraźnym południowym zacięciem, raper Roddy Ricch kładzie
swoje introspektywne rymy na melodyjnej pułapce, tworząc hybrydową formę, która podbiła serca mieszkańców obu regionów. MC przebił się w 2018 roku platynowym singlem „Die Young”, a rok później znalazł się na szczycie listy Billboard 200 z utworem „Please Excuse Me for Being AntiSocial”. Drugi album studyjny, „Live Life Fast”, ukazał się w grudniu 2021 roku. Zarówno ten album, jak i mixtape „Feed tha Streets III” z 2022 roku, znalazły się w czołówce list przebojów. Ricch rozpoczął swój kolejny cykl albumowy w 2024 roku utworem „Survivor's Remorse” i pojawił się również na płycie „F1: The Album”, ścieżce dźwiękowej do filmu „F1 the Movie”.

Zainspirowany takimi artystami jak Meek Mill, Future, Speaker Knockerz i Young Thug (a także stylami Atlanta trap i Chicago drill), Ricch zaczął nagrywać w swojej sypialni w wieku 16 lat, oddając hołd luizjańskim korzeniom swojej rodziny, a jednocześnie dokumentując życie uliczne w Los Angeles. Jego debiutancki album, „Feed tha Streets”, ukazał się pod koniec 2017 roku. Kolejny rok przyniósł Ricchowi wielki przełom, począwszy od wydania EP-ki „Be 4 tha Fame”. Tego lata wydał singiel „Die Young”, wyprodukowany przez London w wytwórni da Track. Utwór stał się viralowym hitem i wprowadził młodego rapera do mainstreamu, gromadząc miliony odtworzeń w ciągu kilku miesięcy i ostatecznie uzyskując status platynowej płyty.

W listopadzie 2018 roku Ricch wydał „Feed tha Streets II”, drugi zbiór jego melodyjnego rapu i hipnotycznych beatów. Po tym, jak w 2019 roku trafił na listę Hot 100 z kolejnymi singlami „Big Stepper”, „Start wit Me” i „Tip Toe”, wydał „Please Excuse Me for Being AntiSocial”. Jego pierwszy pełnoprawny album, „Please Excuse Me for Being AntiSocial”, w grudniu wszedł na pierwsze miejsce listy Billboard 200. Choć album utrzymywał się w czołówce listy aż do 2020 roku, Ricch zdobył w styczniu nagrodę Grammy za rolę w „Racks in the Middle” Nipseya Hussle'a. W następnym roku Ricch pojawił się w utworze „4 Da Gang” 42 Dugga, a następnie wydał własny singiel „Late at Night” przed premierą swojego drugiego albumu „Live Life Fast”. Album, wydany w grudniu 2021 roku, zawierał epizodyczne występy Lil Baby'ego, 21 Savage'a, Gunny i wielu innych, i zadebiutował na czwartym miejscu listy Billboard.

W czerwcu 2022 roku ukazała się EP-ka Big 3, zawierająca wyprodukowany przez Mustard utwór „Real Talk”. W listopadzie tego samego roku ukazał się mixtape Feed tha Streets III, na którym gościnnie wystąpili Lil Durk i Ty Dolla $ign. Taśma dotarła do 14. miejsca na liście Billboard 200. Oprócz utworu „I Remember” nagranego wspólnie z Internet Money i Kodak Black, w dorobku Riccha w 2023 roku znalazły się gościnne występy w utworach Trippie Redda („Closed Doors”) i Gucci Mane’a („Pissy”). W maju następnego roku powrócił do solowej kariery z utworem „Survivor’s Remorse”, głównym singlem z jego trzeciego albumu, „The Navy Album”. W kolejnym singlu poprzedzającym album, „Lonely Road”, gościnnie wystąpił Terrace Martin, a w 2025 roku Ricch dodał utwór „Underdog” do ścieżki dźwiękowej filmu „F1 the Movie”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Splash Warning	Meek Mill featuring Future, Roddy Ricch, and Young Thug	12.2018	-	77[1]	Atlantic	[42[1].R&B; Chart]
Die Young	Roddy Ricch	05.2019	84[4]	99[2]	Atlantic USAT 21804333	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Rodrick Moore, Jr., London Holmes, Masamune Kudo][produced by London on da Track, Rex Kudo][38[8].R&B; Chart]
Every Season	Roddy Ricch	01.2019	-	107[14]	Atlantic	[platinum-US][silver-UK][written by Rodrick Moore, Jr., Joshua Cross, Bishop Grinnage][produced by Cassius Jay, Beezo][48[1].R&B; Chart]
Project Dreams	Marshmello & Roddy Ricch	02.2019	-	108[3]	Joytime Collective	[platinum-US][silver-UK][written by Christopher Comstock ,Rodrick Moore, Jr.][produced by Marshmello][46[1].R&B; Chart]
How It Is	Roddy Ricch, Chip, and Yxng Bane featuring The Plug	03.2019	18[9]	-	The Plug UKS2R 1900003	[silver-UK][written by Rodrick Moore Jr., Guystone Menga ,Jahmaal Fyffe][produced by SpeakerBangerz]
Racks in the Middle	Nipsey Hussle Featuring Roddy Ricch & Hit-Boy	04.2019	59[2]	26[11]	Atlantic USAT 21901459	[platinum-US][silver-UK][written by Ermias Asghedom, Rodrick Moore Jr. ,Chauncey Hollis Jr. ,Dustin James Corbett, Greg Allen Davis][produced by Hit-Boy][11[14].R&B; Chart]
Ballin'	Mustard & Roddy Ricch	08.2019	37[13]	11[44]	Interscope USUM 71911808	[7x-platinum-US][platinum-UK][written by Dijon McFarlane, Rodrick Moore, Jr. ,Shah Rukh Zaman Khan, Donell Jones][produced by Mustard , Justus West ,Gylttryp][4[32].R&B; Chart]
Big Stepper	Roddy Ricch	12.2019	-	98[1]	Atlantic	[platinum-US][written by Rodrick Moore, Jr. ,Cristian Gonzalez, Joseph Nguyen ,Steven Alexander][produced by Flexico, Figurez Made It, DJ Shawdi P][43[1].R&B; Chart]
Start wit Me	Roddy Ricch & Gunna	11.2019	-	56[13]	Atlantic	[2x-platinum-US][written by Rodrick Moore, Jr. ,Sergio Kitchens, Tahj Morgan, Jasper Harris][produced by jetsonmade, Harris][25[13].R&B; Chart]
Intro	Roddy Ricch	12.2019	-	105[1]	Atlantic	[gold-US][written by Rodrick Moore Jr., Jacob Canady, Jonathan De La Rosa & Eduardo Burgess][50[1].R&B; Chart]
God's Eyes	Roddy Ricch	12.2019	-	119[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore & Eric Sandoval][produced by Niaggi ,Pilgrim]
Tip Toe	Roddy Ricch Featuring A Boogie Wit da Hoodie	12.2019	-	73[7]	Atlantic USAT 21804333	[platinum-US][written by Rodrick Moore, Jr., Artist Dubose, Gianni van den Brom ,Beck Norling][produced by Niaggi ,Pilgrim][32[7].R&B; Chart]
Moonwalkin'	Roddy Ricch Featuring Lil Durk	12.2019	-	120[2]	Atlantic	[written by Rodrick Moore , Durk Banks, Eric Sandoval & Fabio Aguilar]
Peta	Roddy Ricch Featuring Meek Mill	12.2019	-	72[4]	Bird Vision	[platinum-US][written by Rodrick Moore Jr. , Robert Williams, Ozan Yildirim & Nils Noehden][31[6].R&B; Chart]
Boom Boom Room	Roddy Ricch	12.2019	-	105[6]	Atlantic	[platinum-US][written by Rodrick Moore,Milan Modi,Brain Anamayatana,Vid Vucenovic][produced by Yung Lan,Kilo Keys,Foreign Got Em]
Perfect Time	Roddy Ricch	12.2019	-	107[3]	Atlantic	[gold-US][written by Rodrick Moore , Eric Sandoval & Anthony Beecham]
The Box	Roddy Ricch	12.2019	2[29]	1[11][38]	Atlantic USAT 21906978	[diamond-US][2x-platinum-UK][written by Rodrick Moore, Jr., Samuel Gloade, Adarius Moragne ,Aqeel Tate ,Larrance Dopson, Eric Sloan ,Khirye Anthony Tyler][produced by 30 Roc, Datboisqueeze ,Zentachi][1[12][30].R&B; Chart]
High Fashion	Roddy Ricch Featuring Mustard	01.2020	45[16]	20[28]	Atlantic USAT 21906985	[4x-platinum-US][gold-UK][written by Rodrick Moore, Jr. ,Dijon McFarlane, Shahrukh Khan][produced by Mustard ,GYLTTRYP][12[26].R&B; Chart]
Bacc Seat	Roddy Ricch Featuring Ty Dolla $ign	01.2020	-	102[8]	Atlantic	[platinum-US][silver-UK][written by Tyrone William Griffin Jr., Rodrick Moore Jr. & Milan Modi][produced by Yung Lan][49[2].R&B; Chart]
War Baby	Roddy Ricch	01.2020	-	121[1]	Atlantic	[gold-US][written by Rodrick Moore,Eric Anthony Sandoval,Ashley Kember][produced by Sonic]
Letter to Nipsey	Meek Mill Featuring Roddy Ricch	02.2020	-	73[2]	Atlantic	[written by Robert Williams, Rodrick Moore, Jr., Nikolas Papamitrou][produced by Papamitrou][34[2].R&B; Chart]
Numbers	A Boogie wit da Hoodie featuring Roddy Ricch, Gunna, and London on da Track	02.2020	53[2]	23[3]	Atlantic USAT 22000604	[platinum-US][written by Artist Dubose, Rodrick Moore, Jr. ,Sergio Kitchens, London Holmes ,Dylan Cleary-Krell][produced by London on da Track, Dez Wright][12[3].R&B; Chart]
Walk Em Down	NLE Choppa Featuring Roddy Ricch	04.2020	85[3]	38[20]	Warner USWB 12000247	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Bryson Potts,Rodrick Moore, Jr.,Alex Petit,Carlos Muñoz][produced by CashMoneyAP,Loshendrix][16[20].R&B; Chart]
Rockstar	DaBaby Featuring Roddy Ricch	05.2020	1[6][40]	1[7][42]	Interscope USAT 72007941	[5x-platinum-US][3x-platinum-UK][written by Jonathan Kirk, Rodrick Moore Jr., Ross Portaro IV][produced by SethInTheKitchen][1[9][39].R&B; Chart]
Cooler Than A Bitch	Gunna Featuring Roddy Ricch	06.2020	-	41[3]	Young Stoner Life	[gold-US][16[4].R&B; Chart]
The Woo	Pop Smoke featuring 50 Cent and Roddy Ricch	07.2020	9[11]	11[20]	Republic USAT 72013367	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Bashar Jackson, Curtis Jackson III Rodrick Moore, Jr., Andre Loblack, Adam Hashim, Jess Jackson ,Andrew Loffa, Ray Lennon, Karriem Mack, Billy Jones][produced by 808Melo][9[23].R&B; Chart]
Gifted	Cordae Featuring Roddy Ricch	09.2020	-	101[1]	Atlantic	[written by Cordae Dunston, Rodrick Moore, Jr., Ant Clemons, Daniel Hackett ,Tarron Crayton, Uforo Ebong, Raymond Komba][produced by Cordae ,BongoBytheway, Ray Keys][37[1].R&B; Chart]
4 da Gang	42 Dugg & Roddy Ricch	04.2021	-	67[14]	CMG	[gold-US][written by Dion Hayes, Rodrick Moore Jr., Tavian Carter ,Rudolf Schenker, Klaus Meine][produced by TayTayMadeIt][25[20].R&B; Chart]
Body in Motion	DJ Khaled featuring Bryson Tiller, Lil Baby, and Roddy Ricch	05.2021	-	79[1]	We the Best	[written by Khaled Khaled, Bryson Tiller, Dominique Jones, Rodrick Moore, Jr., Kevin Cossom][produced by DJ Khaled, StreetRunner, Tarik Azzouz][33[1].R&B; Chart]
Late at Night	Roddy Ricch	06.2021	95[1]	20[20]	Atlantic USAT 22102237	[silver-UK][written by Rodrick Moore, Jr., Dijon McFarlane, Shah Rukh Zaman Khan][produced by Mustard][6[22].R&B; Chart]
Fame & Riches	Polo G Featuring Roddy Ricch	06.2021	-	109[1]	Columbia	[written by Taurus Bartlett,Rodrick Wayne Moore Jr.][produced by WizardMCE]
Thailand	Roddy Ricch	01.2022	-	95[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr. & Joshua Luellen][26[1].R&B; Chart]
All Good	Roddy Ricch Featuring Future	01.2022	-	102[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr., Nayvadius Wilburn, Ronald Spence Jr. & Keith Parker][32[1].R&B; Chart]
Rollercoastin	Roddy Ricch	01.2022	-	122[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr., Hagan Lange, Eric Sandoval & Luke Clay]
Hibachi	Roddy Ricch Featuring Kodak Black & 21 Savage	01.2022	-	91[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr. , Bill Kapri, Shayaa Abraham-Joseph, Wesley Glass & Dylan Cleary-Krell][25[1].R&B; Chart]
Paid My Dues	Roddy Ricch Featuring TakeOff	01.2022	-	120[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr., Kirshnik Ball, Matthew Samuels & Scotty Coleman]
Moved To Miami	Roddy Ricch Featuring Lil Baby	01.2022	-	85[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr., Dominique Jones, Bryan Simmons, Lucas Padulo & Alex Cartagena][21[1].R&B; Chart]
Don't I	Roddy Ricch Featuring Gunna	01.2022	-	111[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr. , Sergio Kitchens, Eric Sandoval, Giuseppe Vasaturo & Ryan O'Neil][44[1].R&B; Chart]
25 Million	Roddy Ricch	01.2022	-	77[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr., Ryan Nolan & Chance Youngblood][18[3].R&B; Chart]
Stop Breathing	Roddy Ricch	10.2022	-	104[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore, Jr.,Chandler Durham,Tahj Morgan,Darryl Clemons,Ashot Akopian,Austin Post][produced by Turbo,JetsonMade,Pooh Beatz,Shottie][31[1].R&B; Chart]
Cooped Up	Post Malone featuring Roddy Ricch	05.2022	18[9]	12[15]	Republic USAT 72208020	[silver-UK][written by Austin Post, Rodrick Moore Jr. ,Louis Bell, William Walsh][produced by Post Malone ,Louis Bell][5[20].R&B; Chart]
Real Talk	Roddy Ricch	07.2022	-	112[1]	Atlantic	[written by Roddy Ricch, J Holt & Mustardl]
Keep Going	DJ Khaled Featuring Lil Durk, 21 Savage & Roddy Ricch	09.2022	-	57[1]	Atlantic	[written by Khaled Khaled,Bryan Simmons,Abraham-Joseph Shéyaa Bin,Rodrick Wayne Moore][produced by DJ Khaled,TM88][18[1].R&B; Chart]
Fam Good, We Good	DJ Khaled Featuring Gunna & Roddy Ricch	09.2022	-	109[1]	Atlantic	[written by Khaled Khaled,Tavoris Hollins, Jr.,Tarik Azzouz,Sergio Kitchens,Rodrick Wayne Moore,Maxime Breton][produced by DJ Khaled,Streetrunner,Tarik Azzouz,MightyMax][39[1].R&B; Chart]
B.R.O. (Better Ride Out)	A Boogie wit da Hoodie featuring Roddy Ricch	10.2022	-	113[1]	Atlantic	[written by Artist Dubose,Rodrick Moore Jr.,Shaun Thomas][produced by A Boogie wit da Hoodie,S.Dot][41[1].R&B; Chart]
Aston Martin Truck	Roddy Ricch	11.2022	-	101[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore, Jr.,Travis Walton,Aaron Booe,Leutrim Beqiri][produced by Teddy Walton,Aaron Bow,Byrd][36[1].R&B; Chart]
Twin	Roddy Ricch Featuring Lil Durk	12.2022	-	101[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore, Jr.,Durk Banks,Travis Walton,Aaron Booe,Leutrim Beqiri][produced by Teddy Walton,Aaron Bow,Byrd][35[1].R&B; Chart]
I Remember	Internet Money, Roddy Ricch & Kodak Black	04.2023	-	-	Internet Money	[41[1].R&B; Chart]
Pissy	Gucci Mane featuring Roddy Ricch and Nardo Wick	05.2023	-	115[1]	Atlantic	[written by Radric Davis,Rodrick Moore, Jr.,Horace Walls III,Avo No Sleep,Paul Penso,Will No Sleep][produced by Avo No Sleep,Koncept P,Will No Sleep][37[1].R&B; Chart]
Let It Breathe	Gunna Featuring Roddy Ricch	05.2024	-	-	Young Stoner	[written by Evrgrn,Kenny Stuntin,Harrison Song][49[1].R&B; Chart]
Survivor's Remorse	Roddy Ricch	06.2024	-	104[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore, Jr.,Chandler Great,Omar Perrin,Kelly Clarkson,Taylor Rutherford,Josh Ronen][produced by Terrace Martin, Turbo, Omar Grand][33[1].R&B; Chart]
Dodger Blue	Kendrick Lamar featuring Wallie the Sensei, Siete7x, and Roddy Ricch	12.2024	-	11[6]	Atlantic	[written by Kendrick Duckworth,Samuel Dew,Traquan Tyson,Craig Johnson Jr.,Mark Spears,Jack Antonoff,Taji Ausar,Timothy Maxey,Terrace Martin][produced by Sounwave,Antonoff,Tane Runo,Tim Maxey,Martin][8[13].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Feed Tha Streets II	Roddy Ricch	11.2018	86[1]	67[67]	Atlantic 0075679860378	[gold-US][silver-UK][produced by Avedon, Beezo, CashMoneyAP, Cassius Jay, Den Beats, KBeazy, Kilo Keys, London on da Track, Paul Cabbin, Rex Kudo ,Scott Storch, Sonic, Tarentino, Yung Lan]
Please Excuse Me for Being Antisocial	Roddy Ricch	12.2019	13[19]	1[4][128]	Atlantic 0075679831415	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by 30 Roc, ATL Jacob,Billboard Hitmakers, Datboisqueeze, DJ Shawdi P ,Fabio Aguilar, Figurez Made It, Flexico, ForeignGotEm, GYLTTRYP, Jasper Harris ,JetsonMade, Keanu Beats, Kember Dreams, Kid Wond3r, Kilo Keys, Mustard, Niaggi, Nils, OZ, Pilgrim, Sonic ,Saint Mino, Yung Lan ,Zentachi]
Live Life Fast	Roddy Ricch	01.2022	34[1]	4[10]	Atlantic 0075679759993	[produced by Beezo ,Ephortless Beats, ZayBans, Louie Montana ,Boi-1da, D Keyz ,Dez Wright, G Ry ,Geronimo, Gylttryp, Hagan, Heavy Mellow ,Jasper Harris, Keith Parker, Kenny Beats, LC, Lexx Deathstar, Lil CC, Lucas Padulo, Moneyevery, Mustard, Nils, Rex Kudo, Ronny J, Saint Mino ,Seshnolan, Sir Dylan ,Sonic, Southside, Tarentino, TM88, Tommy Parker, Wasa Wheezy, Yakree]
Feed Tha Streets III	Roddy Ricch	12.2022	-	14[2]	Atlantic 0075679724724	[produced by 254bodi, 7ink, Adriano, AlekBeatz, Ambezza, B. March ,B3, Beezo, Blom ,Aaron Bow ,Brody, Martin Brown ,Byrd, Cubeatz, DY, Jetson, Juvy Catcher, Mfoss ,Kevin Mitchell ,Mustard ,ProdbyJeff, Shottie, Slizer, Sonic, Square ,Will Steller, Turbo, UV Killin Em, Luca Vialli, Teddy Walton, Louis Yung, Zookids]