Styles P

 David Styles (urodzony 28 listopada 1974 roku), lepiej znany jako Styles P, to amerykański raper. Jego ojciec jest pochodzenia amerykańskiego, matka afrykańskiego. Jest członkiem grup The LOX, D-Block i Ruff Ryders. Jest znany ze swoich harcore'owych tekstów.

Urodzony w Queens, wychowywał się w Yonkers, Styles zaczął rapować z Jadakissem, Kasaanem i Sheekiem. Podpisał kontrakt z wytwórnią Bad Boy Records, stał się członkiem grupy The LOX ("Living Off Xperience"), nagrywał piosenki z Biggiem, Puff Daddy i Darrenem Blackburnem. W 1998, The Lox wydali Money, Power & Respect z przebojem o tym samym tytule z Lil Kim i członkiem grupy Ruff Ryders DMX-em. Potem Styles rozpoczął zaczął starać się o rozwiązanie kontraktu z Bad Boys, a po nim reszta Lox. Kiedy to się udało, podpisali kontrakt z wytwórnią Interscope. Wkrótce wydali jako grupa album "We Are the Streets" i "Kiss tha Game Goodbye" Jadakissa.

W 2002 Styles wydał swój debiutancki album "A Gangster and a Gentleman". Zawiera utwór "The Life" nagrany z Pharoahe Monch, który został najpierw nagrany na składankę "Soundbombing 3" Rawkus Records. Hitem stał się również utwór o marihuanie, "Good Times (I Get High)", Jeden z najczęściej puszczanych utworów w 2002 roku.

W 2003 roku, Styles i Jadakiss nagrali utwór na "Oz Soundtrack" zatytułowany "Some Niggas". Opowiada o życiu w więzieniu. Piosenka ta stała się najlepiej, z tego albumu, znaną na ulicach.

W 2004 roku ukazał się nowy mixtape Stylesa, "Ghost Stories", wydany tylko w Nowym Jorku. Dopiero w następnym roku został rozprzestrzeniony w innych miastach i w Internecie. Styles również wystąpił na przebojowym "Locked Up" Akona.

W 2005 wystąpił z Jadakissem na przebojowym remiksie "We Belong Together"; na albumie Miri Ben-Ari "The Hip-Hop Violinist" ("We Gonna Win"). Wydał dwa mixtape'y: "Ghost in the Shell" (wiosną) i "Ghost in the Machine" (jesienią).

Styles P wystąpił na wielu utworach raperów takich jak Ghostface Killah, Jadakiss i Method Man. Prawdopodobnie pojawi się również na nadchodzącym albumie DMX-a The Resurrection of Hip-Hop.

Styles opowiada o stracie swojego młodszego brata na kawałku "My Brother", jednym z utworów, na których Styles najbardziej wyraża swoje emocje.

Styles czerpie swoją inspirację głównie od młodszego kuzyna, Steve'a Caruso.


W 2001 Jadakiss na wywiadzie w Source Magazine stwierdził, że raperzy z Filadelfii kopiują jego styl. Beanie Sigel z Roc-A-Fella wydał dwa dissy w odpowiedzi. Styles z The LOX nagrał freestyle'a, w którym dissuje Beaniego, Freewaya, Jaya-Z i wszystkich z Roc-a-Fella.

Styles P, jako członek grupy D-Block, odgrywał ważną rolę w beefie z G-Unit. Kłótnia miała swój początek późno w 2004, kiedy Ja Rule, raper znany ze swojego beefu z 50 Centem, wydał album zatytułowany "R.U.L.E.". Na zawartym na nim utworze "New York" wystąpił również Jadakiss.

50 Cent powiedział, że wystąpienie Jadakissa na R.U.L.E. traktuje jako atak i zdissował całe The LOX na "Piggy Bank" z albumu "The Massacre".

Spowodowało to poważny beef pomiędzy D-Block a G-Unit, w którym natychmiast wziął udział Styles. Powstało wiele mixtape'ów, na których znalazły się dissy autorstwa Stylesa, szczególnie dużo pojawiło się ich na Ghost in the Machine, które zawiera chociażby "Invite to 50" (również "Snitching 101" czy "Pussy Niggas").

Dobrze znanym dissem jest "Kiss Your Ass Goodbye", które pojawiło się w 2005 na wielu mixtape'ach i na albumie Sheeka "After Taxes". Innymi znanymi utworami przeciwko G-Unit są "Ms. Jackson" i "Problem Child".

Planowaną datę wydania albumu wielokrotnie zmieniano: początkowo miało to być wiosną 2005. Jesienią 2005 z października przełożono na listopad. Time Is Money zostało ostatecznie wydane 19 grudnia 2006 roku.

"I'm Black", pierwszy singel zyskał duży rozgłos, podobnie jak "Can You Believe It" z Akonem, do którego powstał klip. Gościnnie wystąpili również Gerald Levert, Jagged Edge, J-Hood, Marsha Ambrosius, Rashad, Talib Kweli i The Lox. Podkłady zostały skomponowane przez takich producentów jak Swizz Beatz czy Scott Storch.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ruff Ryders' Anthem	DJ Clue? feat. DMX, Drag-On,Styles , Eve, Jadakiss	04.1999	-	124[1]	Roc-A-Fella	[written by Earl Simmons, Kasseem Dean][produced by Swizz Beatz][47[20].R&B Chart]
We Gonna Make It	Jadakiss featuring Styles P	08.2001	-	-	Ruff Ryders 497 598	[written by Jason Phillips, David Styles, Alan Maman][produced by The Alchemist][53[20].R&B Chart]
The Life	Styles featuring Pharaohe Monch	04.2002	-	-	Rawkus 505	[produced by Ayatollah][66[16].R&B Chart]
Good Times	Styles P Featuring Jadakiss & Eve	07.2002	-	22[20]	Ruff Ryders	[written by David Styles, Marilyn McCleod, Pamela Joan Sawyer, Robert Hackerson][produced by Saint Denson, Swizz Beatz][6[25].R&B Chart]
Put Me Down	Donell Jones Featuring Styles P & Lady May	08.2002	-	98[3]	Arista 15 165	[written by Balewa Muhammad, Clifton Lighty, Darren Lighty, Edward Ferrell, Jamie Wilson, Kier Gist][produced by Darren Lighty, Edward "Eddie F" Ferrell][49[8].R&B Chart]
Jenny from the Block	Jennifer Lopez featuring Jadakiss & Styles P	10.2002	-	3[20]	Epic 79 825	[gold-UK][written by Jennifer Lopez, Troy Oliver, Andre Deyo, Samuel Barnes, Jean Claude Olivier ,Jose Fernando Arbex Miro, Lawrence Parker, Scott Sterling, Michael Oliver, David Styles, Jason Phillips][produced by Troy Oliver ,Cory Rooney, Poke and Tone][sample z "South Bronx"-Boogie Down Production][22[20].R&B Chart]
Locked Up	Akon featuring Styles P	06.2004	-	8[27]	SRC 002245	[gold-US][gold-UK][written by Akon][produced by Akon][6[36].R&B Chart]
I'm Black	Styles P featuring Marsha Ambrosius	05.2005	-	-	Ruff Ryders 004 722	[written by A. Mamman* (треков: A), D. Styles* (треков: A), M. Ambrosius][produced by The Alchemist][94[2].R&B Chart]
Can You Believe It	Styles P featuring Akon	10.2005	-	108[1]	Ruff Ryders 005 645	[produced by Lil' Jon][31[17].R&B Chart]
Blow Ya Mind	Styles P featuring Swizz Beatz	11.2007	127	106[2]	Koch	[written by Joe Brooks, Kasseem Dean, David Styles][produced by Swizz Beatz][51[12].R&B Chart]
B.M.F. (Blowin' Money Fast)	Rick Ross featuring Styles P	07.2010	-	60[16]	Maybach	[platinum-US][written by Lexus Lewis, William Roberts, David Styles][produced by Lex Luger][6[17].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Gangster and a Gentleman	Styles	07.2002	-	6[16]	Ruff Ryders 493339	[gold-US][produced by Swizz Beatz, the Alchemist, Rockwilder, Ayatollah, DJ Clue]
Time is Money	Styles	01.2007	-	79[6]	Ruff Ryders 005707	[produced by The Alchemist,Lil Jon,Scott Storch,Neo Da Matrix,Hi-Tek,Havoc, Vinny Idol,Rashad,Dame Grease]
Super Gangster (Extraordinary Gentleman)	Styles	12.2007	-	52[5]	Ruff Ryders	[produced by Akon, Dame Grease, Devine, DJ Green Lantern, Pete Rock, Poobs, Swizz Beatz, The Alchemist, Vinny Idol, Large Professor]
Master of Ceremonies	Styles	10.2011	-	33[3]	D-Block 2390	[produced by Pete Rock, Statik Selektah, Warren G, AraabMuzik, Black Saun, J. Music House, Phonix Beats, Supastylez, Ty Fyffe, Reefa]
Float	Styles	05.2013	-	124[1]	High Times 407	[produced by Scram Jones]
Phantom and the Ghost	Styles	05.2014	-	74[1]	Empire Distribution 139	[produced by Black Saun, Buda Da Future, Dayzel, Grandz Muzik, Harry Fraud, Joe Milly, Knucklehead, Maxpayne Shawty, Mr. Devine, Noah "Noodles" Styles, Trey On Da Beatz, Vinny Idol]
The Seven (EP)	Styles	05.2017	-	195[1]	Javotti Media 008	[produced by 88-Keys,Amadeus,Brady Watt,Dot da Genius,Khrysis,Marco Polo,Nottz,Oh No]
G-Host	Talib Kweli & Styles P	05.2018	-	166[1]	Phantom Entertainment 002	[produced by Boger, Jimmy Dukes, Phonix Beats, Rondon, Poobs, Black Swan, Divine Bars, Dayzel The Machine, Grade A, Vinny Idol, Prophe.T, Scram Jones]
Beloved	Dave East x Styles P	10.2018	-	70[1]	Def Jam Recordings	-

Lea Roberts

 Lea Roberts (ur. Leatha Roberta Hicks 15 kwietnia 1946r w Dayton w stanie Ohio) jest wokalistką R&B z lat 70-tych. W 1969 roku wydała swój debiutancki singiel „Prove It” w wytwórni Minit, który osiągnął   39 pozycję na liście bestsellerów Soul Singles Billboard, pozostając na liście przez 4 tygodnie. 

W 1973 roku Lea wydała swój debiutancki album studyjny „Excuse Me, I Want to Talk to You” w wytwórni United Artists Records. Jedyny singiel z tego albumu, „(If You Don’t Want My Love) Give It Back” osiągnął   94. miejsce listy najlepiej sprzedających się singli Billboardu, pozostając na liście tylko przez 2 tygodnie. W 1974 roku Lea wydała cover piosenki Neila Sedaki, „Laughter in the Rain”, który osiągnął    69. miejsce listy Billboard's Hot Soul Singles, pozostając na liście przez 6 tygodni. Zajął  również miejsce 9. na liście Billboard Bubbling Under Hot 100 Singles. 

Rok później wydała swój drugi album „Lady Lea”. Jej ostatni singiel, cover piosenki Free z 1970 roku, „All Right Now”, osiągnął   92  miejsce na liście Billboard Hot 100 i na 54. miejscu na liście Billboard Hot Soul Singles, pozostając na liście przez 6 tygodni. Po tym wydarzeniu o Lei niewiele było słychać aż do 1982 roku, kiedy wydała swój trzeci i ostatni album studyjny „My Silent Place” w wytwórni Skies Unlimited Records. Od tego czasu wydaje się, że odeszła w zapomnienie; nie wiadomo, co ona obecnie kombinuje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Prove It/When Something Is Wrong With My Baby	Lea Roberts	08.1969	-	-	Minit 32069	[written by R. Evretts, H. Ott][produced by George Butler][39[4].R&B Chart]
(If You Don't Want My Love) Give It Back/Coming Back Home	Lea Roberts	07.1973	-	-	United Artists 223	[written by B. Womack, G. DeWitty][produced by Nick Venet, Wade Marcus][94[2].R&B Chart]
Laughter In The Rain/She Will Break Your Heart	Lea Roberts	11.1974	-	109[1]	United Artists 539	[written by N. Sedaka, P. Cody][produced by Denny Diante, Spencer Proffer][69[6].R&B Chart]
All Right Now/All Over Again	Lea Roberts	04.1975	-	92[3]	United Artists 626	[written by P. Rodgers, A. Fraser][produced by Denny Diante, Spencer Proffer][54[6].R&B Chart]

Elusion

Elusion była żeńską grupą R&B z Atlanty w stanie Georgia, która składała się z dwóch par jednojajowych bliźniaków: Tamiki i Tonyi Johnson oraz Michelle i Marie Harris. Grupa została opisana jako „post-Spice Girlsy”. Tonya i Tamica dorastały w muzycznej rodzinie, w której wszyscy śpiewali. Przeniosły się do Atlanty w wieku 17 lat. Tonya uczęszczała do szkoły sztuki kulinarnej, a Tamica na Georgia State University. Podczas pobytu w Atlancie siostry Johnson trafiły do H.O.P. (co oznacza Howcott, Officer and Parks) Productions. 

 Michelle i Marie urodziły się z ojca Afroamerykanina i matki z Filipin. Wychowane na farmie w San Diego w Kalifornii, dziewczyny śpiewały w kościele, a później na weselach, w klubach i restauracjach. Siostry Harris pojechały do ​​Los Angeles, gdzie nagrały kilka dem i dołączyły do ​​kilku grup muzycznych. Elusion powstało w 1996 roku, kiedy Tamica i Tonya wymyśliły nazwę grupy, która miała oznaczać „iluzję optyczną”, którą reprezentowały. Siostry Johnson pracowały w Los Angeles z producentką Tiną Antoine (która była przyjaciółką producenta Johna Howcotta, który pracował z siostrami Harris). Po rozmowie między sobą, Michelle i Marie przeniosły się do Atlanty, gdzie mieszkałyz Tamicą i Tonyą. 

W 1998 roku grupa wydała swój jedyny album „Think About It” w wytwórni RCA Records.  Debiutancki singiel grupy, „Reality” osiągnął   75. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 34. miejsce na liście Billboard's Hot R&B Singles, pozostając na liście przez 20 tygodni. Kolejny singiel z albumu „Medicine” nie znalazł się na listach, a potem wydawało się, że Elusion odszedł w zapomnienie. 

Tamica Johnson śpiewała na albumie K-Ci & JoJo z 1999 roku „It’s Real” w utworach „Momma’s Song” i „I Wanna Make Love To You”. Jej siostra, Tonya, śpiewała tylko w „Momma’s Song”. Jeśli chodzi o Michelle i Marie Harris, nie wiadomo, czym zajmują się obecnie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Reality	Elusion	03.1998	-	75[11]	RCA 64 933	[written by Eugene Hanes, Loren Hill, Marc Valentine][produced by Mass Order][34[20].R&B Chart]

E-A-Ski

 Shon Adams (ur. 17 września 1968r), lepiej znany pod pseudonimem E-A-Ski, to amerykański raper i producent z Oakland w Kalifornii. Służył zarówno jako raper, jak i producent dla No Limit Records, produkując na wczesnych płytach Master P, a także wydając część własnego materiału.

Na początku lat 90-tych E-A-Ski podpisał kontrakt z wytwórnią No Limit Records, zaprzyjaźnioną z raperem, Master P, kiedy miał siedzibę w Richmond w Kalifornii. Jako artysta solowy w 1992 roku wraz ze swoim współpracownikiem DJ CMT wydał swoją debiutancką EPkę 1 Step Ahead of Yall. W połowie lat 90-tych E-A-Ski opuścił No Limit Records i podpisał kontrakt z Priority Records. 

Wydał drugą EPkę w 1995 roku, zatytułowaną Blast If I Have To, jego pierwszy singiel z albumu zatytułowanego  również „Blast If I Have To” byłby również singlem z Friday: Music from the Motion Picture.  W 1997 roku, po rozpadzie Priority Records, E-A-Ski podpisał kontrakt z Relativity Records. W 1997 roku E-A-Ski wydał swój pierwszy singiel z nadchodzącego debiutanckiego albumu Earthquake zatytułowanego „Showdown”; i zawierał wokalistę Montella Jordana.  W 1998 roku, po negocjacjach z Dreamworks Records, aby wykupić mu jego kontrakt z Relativity Records na promocję Earthquake szybciej i agresywniej niż Relativity by lub mógł, E-A-Ski i jego wytwórnia IMG zgodzili się podpisać kontrakt z DreamWorks.

 Również w 1998 roku E-A-Ski wydał drugi singiel z albumu Earthquake zatytułowany „25 With A Mill Ticket”. Ale 7 grudnia 1998 roku E-A-Ski pozwało DreamWorks o 30 milionów dolarów, ponieważ w tamtym czasie nie chciało wydać Earthquake; album miał być później chroniony. 2001-10:   W 1996 roku E-A-Ski podpisał kontrakt z Columbia Records i rozpoczął pracę nad nowym albumem zatytułowanym Apply Pressure. W 2002 roku E-A-Ski wydała dwa single w Apply Pressure zatytułowane "Manuscript" i "Gangsta Funk". Ale ze względu na wykupienie przez BMG części Columbia Records, proces wydawania albumu został zatrzymany.Singiel z Apply Pressure zatytułowany „Can't Get Enough” z artystami San Quinn i Allen Anthony.

W 2004 roku E-A-Ski wydał singiel w Apply Pressure zatytułowany „Ride”.  W 2005 roku E-A-Ski wydał singiel w Apply Pressure zatytułowany „MyBad”.  7 września 2010 roku E-A-Ski wydał swój debiutancki album zatytułowany The Resume za pośrednictwem swojej wytwórni IMG, był to jego pierwszy album wydany od 15 lat.  31 października 2010 podczas wywiadu E-A-Ski ogłosił, że pracuje nad nowym albumem zatytułowanym The Fifth Of Skithoven.  3 kwietnia 2012 roku E-A-Ski wydał singiel zatytułowany „Off The Radar” z udziałem artystów Kinga T i Younga Maylaya.  24 września 2012 roku E-A-Ski wydał singiel zatytułowany "Cruise Control".

 9 lipca 2013 roku E-A-Ski wydało singiel zatytułowany „That Ain't No Heat” z ikoną hip-hopu Messy Marv. 10 września 2013 roku E-A-Ski wydał singiel zatytułowany „Ratchet Music”. 15 grudnia 2014 roku E-A-Ski wydał singiel zatytułowany „They Know”. 10 lipca 2015 roku E-A-Ski wydał singiel zatytułowany „Wake Em Up” z udziałem artystów Tech N9ne i Too $hort.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Showdown	E-A-Ski Featuring: Montell Jordan	11.1997	-	103[14]	Relativity 1643	[produced by CMT, E-A-Ski][54[20].R&B Chart]

Steve Brett and The Mavericks

Steve Davies (Brett), który dorastał w Wolverhampton, był utalentowanym i popularnym piosenkarzem w West Midlands pod koniec lat pięćdziesiątych i na początku lat sześćdziesiątych. On i jego grupa wspierająca „The Mavericks” byli zwycięzcami konkursu „Big Beat”, który odbył się w kinie Gaumont w 1962 roku. Steve Brett i The Mavericks są znaczącymi w historii muzyki rockowej jako jedna z pierwszych grup, w których występuje przyszły wokalista

Slade , Neville "Noddy" Holder.


Skład Mavericks z 1962 roku składał się z gitarzysty basowego Ricka Dene , perkusisty Gary'ego Jamesa i głównego gitarzysty Roba Nelsona (Lightwood). Steve Brett and The Mavericks byli emitowani w telewizji na początku lat 60., regularnie pojawiali się w programie „For Teenagers Only”, co znacznie podniosło ich rangę w całym regionie.

Steve Brett and The Mavericks przenieśli się do Niemiec w 1963 roku, gdzie występowali w tych samych klubach, w których zaledwie rok wcześniej zarezerwowano mało znaną grupę z Liverpoolu o nazwie The Beatles. W tym czasie gitarzystą basowym Mavericks był Dave Holland z Wolverhampton, który później stał się światowej sławy w kręgach muzyki jazzowej jako basista Milesa Davisa, między innymi.

Pod koniec 1964 roku pierwotni Mavericks rozeszli się, więc Steve Brett zaciągnął nową grupę wspierającą Mavericks, składającą się z zespołu Walsall, znanego wcześniej jako „The Memphis Cut-Outs”. Początki tej grupy sięgają wczesnych lat 60-tych w Walsall w West Midlands, kiedy niektórzy szkolni przyjaciele utworzyli grupę o nazwie „The Phantoms”. Ten skład to Mick Aulton na perkusji, Phil Burnell na gitarze rytmicznej, Kenny Holland na gitarze basowej i Noddy Holder na wokalu i gitarze prowadzącej.

Neville „Noddy” Holder urodził się 15 czerwca 1946 roku. Jego ojciec lubił śpiewać w lokalnych pubach, a matka grała na skrzypcach. Wczesny znaczący wpływ na młodego Noddy'ego wywarł amerykański piosenkarz/performer Al Jolson, którego naśladował od najmłodszych lat. Kiedy Noddy miał dwanaście lat, jego ojciec kupił mu starą hiszpańską gitarę. Wraz z nadejściem rock'n'rolla, Noddy wziął kilka lekcji u miejscowego gitarzysty jazzowego Freddy'ego Degville'a, zanim założył The Phantoms, którzy grali utwory rock'n'rollowe i Shadows w stylu lat 50., występując głównie w klubach młodzieżowych.

Pomimo bycia związanym ze swoim zespołem, Noddy wytrwał w szkole i zdołał uzyskać sześć stopni „O”, zanim zdecydował, że chce kariery muzycznej. Po ukończeniu szkoły członkowie grupy The Phantoms zaczęli się rozchodzić, a Kenny'ego Hollanda zastąpił Pete Bickley , a Mick Aulton odszedł, by zostać zastąpionym przez Gerry'ego Kibble'a .

Noddy Holder podjął pracę w firmie produkującej części samochodowe, ku przerażeniu nauczycieli i rodziców, którzy chcieli, aby został w szkole na poziomie „A”, ale Noddy chciał „przejść na zawodowstwo”, a Phantoms stał  się „The Memphis Cut-Outs”. ”. Powiedział; „Kiedy zobaczyli, jak bardzo jestem zdeterminowany, poddali się, chociaż nie sądzę, żeby kiedykolwiek uwierzyli, że potrafię robić muzykę ”. Terry Taylor dołączył na saksofonie, a grupa zapewniła sobie regularne rezerwacje na trzy lub cztery koncerty w tygodniu.

Codzienna praca Noddy'ego umożliwiła mu zakup lepszej gitary i wzmacniacza. Zapoznał się także z dodatkową techniką gry na gitarze od Roya Browna, który grał z dobrze znaną lokalną grupą The Redcaps . W 1964 r. grupa zarabiała około 8 funtów tygodniowo, co zdaniem Noddy'ego wystarczyło, by rzucić swoją normalną pracę.

Pod koniec 1964 roku piosenkarz Steve Brett poprosił Memphis Cut-Outs, aby zostali jego grupą wspierającą „Mavericks”. Steve Brett był dobrze znany lokalnie i pojawił się w telewizji, więc Memphis Cut-Outs skorzystali z szansy, myśląc, że to będzie ich wielki przełom. The Memphis Cut-Outs stali się „nowymi” Mavericksami, którzy pod wodzą Steve'a Bretta, zaczęli grać niemal co wieczór w całym Midlands jako jego zespół wspierający.

Noddy Holder przypomniał; „Dołączenie do Mavericks dało mi pierwszy prawdziwy smak branży muzycznej. Często pojawialiśmy się w lokalnych gazetach, zwykle w „The Express and Star” w Wolverhampton i czasami w „The Birmingham Mail”. Mogłem powiedzieć, że moja mama była pod wrażeniem!"

Styl wokalny Steve'a Bretta i upodobanie do ballad kontrastowały z rock'n'rollem i skłonnościami The Maverick do rhythm & bluesa, więc The Mavericks zwykle pozwalano im najpierw zrobić swój własny set, a później dołączyć na scenie Steve Bretta i działać jako jego grupa towarzysząca.

Noddy powiedział; „Naszym zadaniem było rozgrzanie tłumu przed pojawieniem się Steve'a, więc zagraliśmy dobry set imprezowy. Ja śpiewałem i mogłem wybrać własne piosenki, które zawierały dużo R&B, Motown, Little Richarda i Fatsa   Domino. Zawsze nam się podobało, chociaż na niektórych koncertach na początku ludzie chcieli tylko zobaczyć Steve’a.


Steve Brett, który również pisał piosenki, uzyskał kontrakt z wytwórnią Columbia Records w 1965 roku, w wyniku czego The Mavericks nagrali kilka utworów w Hollick & Taylor Studios w Handsworth w Birmingham. Noddiego; „Nikt z nas nigdy wcześniej nie był w studiu. Weszliśmy na pół dnia i nagraliśmy trzy lub cztery utwory. Wszystkie utwory pochodziły z naszego występu na żywo i graliśmy dokładnie tak, jak każdego wieczoru na scenie. Jedyna różnica polegała na tym, że między wzmacniaczami były ustawione mikrofony.”

Columbia wydała trzy single Steve'a Bretta i The Mavericks, w tym „Sad Lonely And Blue” i „Candy” , ale najbardziej znanym nagraniem grupy był prawdopodobnie „Sugar Shack” wydany w grudniu 1965 roku. Niewydany utwór „Hurting Inside” , z udziałem Noddy'ego Holdera śpiewającego w tle, prawdopodobnie jego najwcześniejszym nagranym utworem wokalnym.

Hollick and Taylor nie było jedynym doświadczeniem nagraniowym The Mavericks. Grupa udała się do Londynu na spotkanie z legendarnym producentem Joe Meekiem, z którym Steve Brett umówił się na sesję nagraniową.


Steve Brett i The Mavericks podpisali kontrakt z agencją rezerwacyjną Astra z Wolverhampton, do której klientów należeli także The 'N Betweens , grupa, w skład której wchodzili gitarzysta Dave Hill i perkusista Don Powell . The 'N Betweens byli znani w Midlands jako hard rockowy zespół w stylu R&B i mieli całkiem sporą rzeszę fanów.

Mavericks i 'N Betweens często dzielili te same rachunki, a Noddy Holder dobrze dogadał się z Donem Powellem, chociaż Dave Hill lubił trzymać się z dala od siebie. Przypadkowo te dwie grupy zostały jednocześnie wybrane przez agencję do realizacji niektórych rezerwacji w Niemczech. Przekraczając kanał promem, Don i Dave wspomnieli Noddy'emu, że są niezadowoleni ze swojego zespołu i myślą o wyjeździe.

The Mavericks grali koncerty w Kolonii i Frankfurcie, a członkowie grupy otrzymywali po 25 funtów tygodniowo - dobre pieniądze w tamtych czasach. Noddy przypomniał; „Przejęliśmy zespół, w skład którego wchodził Noel Redding, który grał z Jimim Hendrixem. Muzycznie każdy zespół, który pojechał do Niemiec, poprawił się dziesięciokrotnie. Mieliśmy już dość szeroki repertuar, ale wciąż musieliśmy dodać dziesiątki nowych co tydzień na nasz set. Te koncerty były świetną lekcją nauczenia się, jak zabawiać publiczność. Nie można było iść dalej, stać i po prostu slumsać całą noc. Niemcy oczekiwali odpowiedniego show.

Każdej nocy The Mavericks grali pięć lub sześć setów po 45 minut każdy z piętnastominutową przerwą pomiędzy nimi. W weekendy zaczynali o godzinie 14 w sobotę po południu i grali do czwartej nad ranem. Niedziela była na scenie od 4 po południu do 2 w nocy. Wśród słuchaczy było wielu Amerykanów z lokalnych baz lotniczych.

Niemieckie życie nocne otworzyło oczy Noddy'emu i mówiono, że wrócił do Anglii bardzo „mądry światowy”. Powiedział; „Do tego czasu nigdy poważnie nie piłem i jestem pewien, że to mnie zaczęło. Każdej nocy wariowałam. Poza tym Niemki były wszędzie wokół nas. Kochały angielskie zespoły.
Podczas podróży powrotnej do Wielkiej Brytanii furgonetka Mavericków zepsuła się pod Frankfurtem. Steve Brett wraz z dwoma innymi członkami grupy kontynuował podróż do Anglii, zostawiając Noddy'ego, Phila i Gerry'ego, aby uporać się z sytuacją. Musieli dostać pieniądze z Anglii, żeby zapłacić za naprawę silnika. To doświadczenie sprawiło, że Noddy poczuł urazę do Steve'a Bretta, o którym myślał, że powinien być odpowiedzialny.

Po powrocie do Anglii Noddy Holder zagrał jeszcze kilka koncertów z Mavericks, a następnie odszedł wraz z Pete Bickleyem i Gerrym Kibblem. W zastępstwie Mavericks znaleźli się saksofonista Peter Bryan , perkusista Steve Green i gitarzysta basowy Graham Franklin . Noddy pożyczył furgonetkę ojca do mycia okien i podjął pracę jako roadie w grupie Listen z West Midlands, której główny wokalista Robert Plant zyskał sławę kilka lat później dzięki Led Zeppelin.

Mavericks ze Stevem Brettem trwały przez jakiś czas z dużą ilością rezerwacji. Steve Green wspominał ich perkusistę; „Mieliśmy dwa saksofony tenorowe – całkiem niezła rzecz jak na Soul Sound, który istniał w tamtym czasie!” Steve do dziś gra na perkusji w orkiestrze, robiąc musicale.

W tym czasie Noddy Holder przypadkowo spotkał Dave'a Hilla i Don Powella w Wolverhampton. Powiedzieli mu, że 'N Betweens się rozpadło, ale planują ponowne utworzenie grupy z nowym basistą o imieniu Jim Lea . Noddy został zaproszony do przyłączenia się, ale dalsze zmiany personalne nastąpią przed ostatecznym i najbardziej znanym składem 'N Betweens' .

Steve Brett kontynuował występy w Midlands w latach 60-tych, a później przeniósł się do Blackpool, gdzie do dziś pracuje jako odnoszący sukcesy piosenkarz country & western.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wishing/Anything That's Part Of You	Steve Brett and The Mavericks	.1965	-	-	Columbia DB 7470	[written by Steve Brett][produced by Dalley Taylor]
Sad, Lonely & Blue/Candy	Steve Brett and The Mavericks	.1965	-	-	Columbia DB 7581	-
Chains On My Heart/Sugar Shack	Steve Brett and The Mavericks	.1965	-	-	Columbia DB 7794	[written by Steve Brett][produced by Dalley Taylor]

Sheila E.

W połowie lat 80-tych Sheila E. była największą i najbystrzejszą podopieczną Prince'a, jedyną w swoim rodzaju, że potrafiła stanąć ramię w ramię z Purple One. Z pewnością podczas swoich porewolucyjnych tras koncertowych w późnych latach 80-tych Prince zaprezentował Sheilę E., kulminację stowarzyszenia, które powstało, gdy Prince napisał  i współprodukował  jej przełomowy film „The Glamorous Life” z 1984 roku i wystąpił w duecie przy „A Love Bizarre”  , kontynuacja z 1985 roku, który był  jej drugim największym hitem. 

Ten bliski związek często stanowił ramy dla całej kariery Sheili E. w odniesieniu do Prince'a, ale zanim weszła na jego orbitę, odnosiła sukcesy jako muzyk, nagrywając z Georgem Duke'iem i koncertując z Marvinem Gaye'em, a potem stale pracowała, koncertując z m.in. Ringo Starrem i nagrywanie własnych płyt.  Jako córka legendarnego perkusisty jazzowego Pete'a Escovedo, Sheila E. - urodzona 12 grudnia 1957 roku jako Sheila Cecelia Escovedo - urodziła się w muzycznej rodzinie, do której należał również jej wujek Alejandro Escovedo. Sheila E. rozpoczęła karierę zawodową tuż przed swoimi 20. urodzinami, grając na perkusji na albumach Alphonso Johnsona (Yesterday's Dreams) i Merla Saundersa (You Can Leave Your Hat On) z 1976 roku oraz na sesji jej ojca z 1977 roku, Solo Two. 

Dołączyła do zespołu George'a Duke'a w 1977 roku i brała udział w sesjach Con Funk Shun, the Rowans i Herbie Hancock. We wczesnych latach 80-tych kontynuowała granie w studio, a następnie w 1983 r. wylądowała w zespole koncertowym Marvina Gaye'a. Wspaniałe życie Sheila Escovedo rozpoczęła swoją zawodową współpracę z Prince'em - i przyjęła pseudonim sceniczny Sheila E. - w 1984 roku. Wyprodukowany przez Prince'a The Glamorous Life ukazał się w czerwcu 1985 roku, a wkrótce jego tytułowy utwór - który był jedynym utworem na sześciu- album z utworami napisany wyłącznie przez Prince'a - stał się hitem Billboard Top Ten; jego drugi singiel, „The Belle of St. Mark”, osiągnął   34 miejsce. W tym roku Sheila E. była częścią orbity Prince'a, otwierając trasę Revolution podczas trasy Purple Rain i śpiewając w „Erotic City”.

 Prince był współproducentem albumu Sheili E. Romance 1600 z 1985 roku i współautorem jej przeboju „A Love Bizarre”. W 1986 roku Sheila E. pojawiła się na ścieżce dźwiękowej Krush Groove grając „Holly Rock” i wydała tytułowy album, który był jej pierwszym, którego nie współprodukował Prince (zamiast tego wyprodukowała płytę ze współpracownikiem Revolution, Davidem Z.). „Hold Me” zajęła 3 miejsce na listach przebojów R&B Billboardu, ale tempo zwolniło. Sheila E. grała na perkusji na trasach Prince's Sign 'O' the Times i Lovesexy, po czym rozstała się z jego organizacją.  

Sheila E. współpracowała z Peterem Michaelem przy jego albumie „Sex Cymbal” z 1991 roku, jej pierwszym nagraniu nagranym bez żadnego zaangażowania z Princem; jego tytułowy utwór osiągnął 32 miejsce na listach przebojów Billboard R&B. Niedługo po wydaniu Sheila E. cierpiała na różne problemy zdrowotne, które przez kilka lat nie pozwalały jej znaleźć się w centrum uwagi. W ciągu następnych kilku lat zrobiła kilka sesji studyjnych, a następnie w 1996 roku zagrała w koncertującym zespole Namie Amuro. W 1998 roku była liderem zespołu i pomocnikiem w nieszczęsnym konsorcjalnym talk show Magic Johnson, The Magic Hour. 

Sheila E. powróciła do nagrywania w 2000 roku z Writes of Passage, pierwszym z dwóch albumów w Concord Records.  W końcu W 2000 roku Sheila E. pracowała stale na scenie iw studiu, grając w szczególności na standardowym albumie Cyndi Lauper, At Last. W 2006 roku    z Princem  pojawiła się na jego One Nite Alone...Live! album. W tym samym roku założyła C.O.E.D. - skrót od Chronicles of Every Diva - z Cassandrą O'Neal, Kat Dyson i Rhondą Smith. W 2007 roku wróciła do telewizji jako sędzia w konkursie muzycznym Foxa The Next Great American Band, a dwa lata później została zwycięzcą w reality show CMT Gone Country. Na początku 2010 roku Sheila E. kontynuowała występy na żywo w różnych kontekstach, w tym ponownie dołączyła do Prince'a podczas dwóch tras koncertowych.

 W 2013 roku wydała Icon, swój pierwszy album od 12 lat; początkowo ukazał się tylko w Wielkiej Brytanii, ale w 2014 roku ukazał  się na arenie międzynarodowej. Wkrótce potem ukazała się publikacja jej wspomnień z 2014 roku, Beat of My Own Drum. Trzy lata później Sheila E. powróciła z Iconic: Message 4 America, nowym albumem z udziałem Ringo Starra, George'a Clintona i Candy Dulfer.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The glamorous life/Part. II	Sheila E.	06.1984	-	7[26]	Warner 29 285	[written by Sheila E.][produced by Sheila E., Prince][1[2][21].Hot Disco/Dance;Warner 20 251 12"][9[23].R&B Chart]
The belle of St. Mark/Too sexy	Sheila E.	10.1984	18[9]	34[15]	Warner 29 180	[written by Sheila E.][produced by Sheila E., Prince][68[6].R&B Chart]
Sister fate	Sheila E.	08.1985	-	102[1]	Paisley Park 28 955	[written by Sheila E.][produced by Sheila E., Prince][36[11].R&B Chart]
A love bizzare/Part. II	Sheila E.	11.1985	-	11[23]	Paisley Park 28 890	[written by Sheila E./Prince][produced by Sheila E., Prince][2[21].R&B Chart][1[2][13].Hot Disco/Dance;Warner 20 406 12"]
Hold me	Sheila E.	02.1987	-	68[10]	Paisley Park 28 850	[written by Sheila E./Constance Guzman/Eddie Mininfield][produced by Sheila E., David Z][3[14].R&B Chart]
Koo Koo/Paradise Gardens	Sheila E.	05.1987	-	-	Paisley Park 28 348	[written by Sheila E.][produced by Sheila E., David Z][35[11].R&B Chart]
Sex Cymbal	Sheila E.	03.1991	-	-	Warner 19 435	[written by Sheila E., Pete Escoveda, Cat Gray][produced by Sheila E., Peter Michael][32[10].R&B Chart]
Droppin' like flies	Sheila E.	06.1991	-	23[8].Hot Disco/Dance	Warner 21 758 12"	[written by Sheila E.][produced by David Gamson, Peter Michael ][77[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The glamorous life	Sheila E.	07.1984	-	28[46]	Warner 25 107	[gold-US][produced by Sheila E., Prince]
Romance 1600	Sheila E.	09.1985	-	50[33]	Paisley Park 25 317	[gold-US][produced by Sheila E., Prince]
Sheila E.	Sheila E.	03.1987	-	56[12]	Paisley Park 25 498	[produced by Sheila E.,David Z]
Sex cymbal	Sheila E.	04.1991	-	146[5]	Warner 26 255	[produced by Sheila E., Peter Michael, David Gamson]

Stacy Earl

 Stacy Earl (ur. 11 marca 1963r w Bostonie w stanie Massachusetts) to amerykańska piosenkarka dance/pop. Najbardziej znana jest ze swoich singli „Love Me All Up” i „Romeo & Juliet” (duet z The Wild Pair), które trafiły na listę Top 40 listy Billboard Hot 100 w 1992 roku.  Earl, która dorastała w Newton w stanie Massachusetts, wydała swój debiutancki album w RCA Records w styczniu 1992 roku. Album zawierał dwa single z listy Top 40: „Love Me All Up”, który osiągnął 26. miejsce, oraz „Romeo & Juliet ”, który trafił na  27 miejsce. Trzeci singiel „Slowly” osiągnął  52 miejsce.
 

Album zawierał prace produkcyjne Glena Ballarda, Waltera Afanasieffa, Olivera Leibera (producenta odpowiedzialnego za przebojowe single Pauli Abdul „Opposites Attract”, „Forever Your Girl” i „(It's Just) The Way That You Love Me”) oraz Michaela Sembello  m.in. Popularne w klubach cieszyły się także remiksy „Love Me All Up”, wyprodukowane przez Dave'a Shawa i Winstona Jonesa. Remiksy zostały wydane komercyjnie wyłącznie na winylu. Tłoczenia tego singla na Promo CD również zawierały remiksy i zawierały jeden dodatkowy miks, którego nie było na 12-calowym singlu.

 Remiksy do winylowego singla „Romeo & Juliet” zostały wyprodukowane przez Olivera Leibera, który wyprodukował również wersję albumową. "Slowly" nigdy nie został zremiksowany, ale do kasetowego singla powstał krótszy montaż radiowy.  W 1993 roku Earl wydała nową piosenkę „Blood from a Stone”, która została nagrana i wykorzystana w filmie Nieokiełznane serce z udziałem Christiana Slatera i Marisy Tomei. „Blood from a Stone” wyprodukował John „Jellybean” Benitez. Chociaż komercyjna ścieżka dźwiękowa nie zawierała utworu, piosenka została wydana przez RCA na kasecie singla (z okładką z oficjalnym plakatem filmu). Kaseta zawierała dodatkową, wcześniej niepublikowaną piosenkę Stacy Earl zatytułowaną „The World Is Not a Stranger” na stronie B. Jednośladowy singiel promujący utwór „Blood from a Stone” został wysłany do rozgłośni radiowych, ale żadna inkarnacja na płycie CD nie została nigdy wydana komercyjnie. 

W 2006 roku Earl zagrała epizodyczną rolę w niezależnym filmie „Crazy”. W jednej ze scen Earl wykonuje na scenie klasyk Hanka Williamsa „Honky Tonk Blues”. W 2009 roku Stacy Earl powróciła do muzyki i nagrała dwie piosenki do ścieżki dźwiękowej do filmu „The Fifth Quarter”: „Live and Breathe” i „When It Came to Losing You”, ta ostatnia w duecie z Johnem Truscellim. Teledyski do obu można znaleźć w Internecie. W 2017 roku ponownie połączyła się z Truscelli i nagrała utwór zatytułowany „The Devil Inside You” do filmu „Don't Sleep”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love me all up/Can' t go on this way	Stacy Earl	11.1991	-	26[19]	RCA 62 116	[written by Stacy Earl/Dick Rudolph/Danny Sembello][produced by Danny Sembello]
Romeo & Juliet/Sho ' nuf a star	Stacy Earl feat The Wild Pair	02.1992	-	27[12]	RCA 62 192	[written by Oliver Leiber][produced by Oliver Leiber][66[6].R&B Chart]
Slowly /Do you really want my love	Stacy Earl	06.1992	-	52[9]	RCA 62 271	[written by Phil Galdston/Mark Holden][produced by Clif Magness]

Escorts [UK]

Zespół założony w 1962 r. w liverpoolskiej szkole Rose Lane przez Terry’ego Sylvestra (śpiew, gitara), Johna Kinrade’a (gitara prowadząca) i Mike’a Gregory’ego (ur. w 1947 r.; śpiew, bas). Początkowo towarzyszył im perkusista John Foster alias Johnny Sticks, kuzyn Ringo Starra, zastąpiony w 1963 r. przez Pete’a Clarka (ur. w 1947 r.). 

Kwartet zadebiutował w kwietniu 1964 r. efektówną interpretacją „Dizzie Miss Lizzie”, po czym dwa miesiące później zanotował mniejszy hit „The One To Cry”. Ich następny singel- „I Don’t Want To Go On Without You” nagrał również zespół The Moody Blues, któremu udało się wprowadzić go na listę przebojów. Zachwiało to pewność siebie członków The Escorts, a ich kolejne nagrania, choć starannie opracowane, nie przynosiły sukcesu. 

Skład grupy ulegał częstym zmianom. Terry Sylvester odszedł do zespołu The Swinging Blue Jeans, skąd później przeniósł się do The Hollies na miejsce Grahama Nasha. W połowie 1966 r. z oryginalnego składu kwartetu pozostali tylko John Kinrade i Mike Gregory. W nagraniu ostatniego singla grupy „From Head To Toe” skład uzuwdniali Paddy Chambers (gitara, eks-członek   Big Three, Paddy and Klaus And Gibson) i Paul Comerford (perkusja, eks-Cryin’ Shames). W tym znakomitym utworze na tamburynie zagrał Paul McCartney, ale kwartet rozpadł się kilka tygodni po jego wydaniu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The One To Cry/Tell Me Baby	Escorts	07.1964	49[2]	-	Fontana TF 474	[written by C. Weiss, S. Schlaks]

Lorraine Ellison

Ur. w 1943 r. w Filadelfii w stanie Pennsylvania, USA. Nagrywała z dwoma grupami gospel - The Ellison Singers i The Golden Chords. Odeszła z tej drugiej w 1964 r. by podjąć karierę solową. Już utwór „I Dig You Baby” (z 1965 r.) odniósł pewien sukces, ale dopiero wspaniała piosenka „Stay With Me” (z 1966 r.) ustaliła jej reputację. 

Ta pełna pasji i dramatyzmu ballada, której autorem i producentem był Jerry Ragavoy zdefiniowała styl artystki. Było to natchnione, spektakularne i niepowtarzalne wyznanie wokalne. Żadne z późniejszych nagrań Ellison nie dorównało mu siłą ładunku emocjonalnego. Nawet znakomita piosenka „Heart Be Still” z 1967 r. wypadła przy niej blado.

 Ellison nigdy nie powróciła już na listy przebojów. Nie udało jej się to nawet utworem „Try Just A Little Bit Harder” (z 1968 r.), który z sukcesem zaśpiewała później Janis Joplin. Kompozycje Ellison, które opracowywała z Samem Bellem z grupy The Enchanters, nagrywali m. in. Howard Tate i Garnet Mimms.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Dig You Baby/Don't Let It Go To Your Head	Lorraine Ellison	01.1966	-	103[7]	Mercury 72472	[written by L. Ellison, D. Lambert, S. Bell][produced by Dennis Lambert, Lou Courtney][22[6].R&B Chart]
Stay With Me/I Got My Baby Back	Lorraine Ellison	10.1966	82[1]	64[8]	Warner Bros. 5850	[written by Jerry Ragovoy,George David Weiss][produced by Jerry Ragovoy][11[8].R&B Chart]
A Good Love/I'm Over You	Lorraine Ellison	12.1966	-	131[1]	Warner Bros. 5879	[written by Jerry Ragovoy,George David Weiss][produced by Jerry Ragovoy]
Heart Be Still/Cry Me A River	Lorraine Ellison	10.1967	-	89[2]	Loma 2074	[written by Jerry Ragovoy,Berns][produced by Jerry Ragovoy][43[4].R&B Chart]