Monty

 Jacques Bulostin (ur. 18 lutego 1943 r.), znany w swojej karierze wokalnej jako Monty,
a później jako Jacques Monty, to francuski piosenkarz, autor tekstów i producent muzyczny.  Urodzony w Chezal-Benoît w departamencie Cher, uczył się gry na fortepianie i studiował w Konserwatorium Paryskim oraz w Académie de la Grande Chaumière, ale marzył o karierze piosenkarza i autora tekstów. W 1963 roku podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Barclay, gdzie przyjął pseudonim sceniczny Monty.  

Szybko stał się jednym z najbardziej utytułowanych francuskich wokalistów w erze muzyki yé-yé, koncertując z Claude'em François. W 1964 roku miał na koncie takie hity, jak „Même si je suis fou”, „Un verre de whisky” (na podstawie piosenki Marvina Gaye'a „Can I Get a Witness”) i „Ce n'est pas vrai”. Wiele jego przebojów zostało zaaranżowanych przez Jacques'a Loussiera. Monty często pisał własne teksty do melodii amerykańskich piosenek pop i został autorem piosenek dla innych artystów, w tym Érica Chardena („Le monde est gris, le monde est bleu”), Sheili („Petite fille de français moyen”), France Gall („Mon p'tit soldat”) i Dalidy („Mama”). W 1966 roku zastąpił Daniela Filipacchiego jako gospodarz popularnego, numer 1 w Europie, programu radiowego „Salut les copains”. 

W 1970 roku powrócił na szczyt francuskich list przebojów z piosenką „La fête au village”. Założył własną wytwórnię płytową Monty i coraz częściej pracował jako producent muzyczny i kompozytor. W 1974 roku, jako Jacques Bulostin, skomponował muzykę do filmu „Les Violons du bal”, który został zgłoszony na Festiwal Filmowy w Cannes. W 1976 roku odniósł dalszy sukces, pisząc i produkując piosenkę „Allez les verts”, stworzoną dla kibiców klubu piłkarskiego AS Saint-Étienne.

  W latach 80-tych pracował w Nowym Jorku dla Warner Bros. Records i brał udział w nagrywaniu płyt między innymi Steviego Wondera i Michaela Jacksona.Po powrocie do Francji wziął udział w trasie koncertowej Génération Âge tendre w latach 2013/2014, promującej artystów z lat 60. i 70-tych. W 2017 roku opublikował autobiografię „Ma vie en vert du showbiz au chaudron”.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Même Si Je Suis Fou (The Girl Who Sang The Blues)/Ça M'Est Egal/A Bientôt/Il Est Trop Tard	Monty	12.1963	A1:9[19]	-	Barclay 70612	[A1:written J. Bulostin, G. Weil, B. Mann]
Un Verre De Whisky (Can I Get A Witness)/Le Nouveau Depart/Ce N'est Pas Vrai (Hey Dean, Hey Jean)/Si Tu Crois (Bits And Pieces)	Monty	04.1964	B1:8[34]	-	Barclay 70649	[B1:written Monty-Bulostin, E. Maresca, L. Zerato]
Tchick Tchang/Rien/Que Me Reste T Il/Oh! Oui	Monty	09.1964	A1:33[19];B1:73[12];B2:85[4]	-	Barclay 70691	[A1:written J. Monty, B. Raleigh, M. Barkan][B1:written J. Monty][B2:written J. Monty, Mort Shuman]
Oui ou non/Si tu me dis/On ne peut rien faire/Tellement jolies	Monty	01.1965	A1:90[3];A2:34[18]	-	Barclay 70 753	[A1:written Monty][A2:written Monty,Jean-Pierre Bourtayre]
Bientot Les Vacances/La Devise Des Copains/On A Changé Ma Ville/Une Fois	Monty	06.1965	A1:11[22];A2:29[14]	-	Barclay 70825	[A1:written G. Aber, B. Stuart][A2:written R. Bernet, G. Magenta]
Ton Pere, Ta Mere Et Ta Soeur/ C'est Pas Sur/On Ne Meurt Qu'une Fois/Mais La-bas	Monty	10.1965	A2:84[1];B2:51[12]	-	Barclay 70863	[A2:written Monty, J. Forcyte][B2:written Monty]
Ton Jour De Chance (Yesterday Man)/Mon Porte-Bonheur/J'ai Traversé L'Enfer/Alors Dis-Nous Pourquoi	Monty	01.1966	B1:36[17]	-	Barclay 70947	[B1:written R. Bernet, G. Magenta]
L'île De Beauté/ Ça Te Fait Rire/Le Rythm And Blues/Le Soleil Dans Mes Yeux	Monty	05.1966	A1:52[13];B1:39[20]	-	Barclay 71027	[A1:written Monty, Ch. Andrews][B1:written Monty]
L'automate/Le Collège/Amoureux/La Neige	Monty	09.1966	A1:29[21];A2:35[8];B1:38[9]	-	Barclay 71076	[A1:written Monty, E Charden][A2:written Monty, C Berry][B1:written Monty, E Charden]
Rêves D'enfant/Le Fantôme/Le Harem/Histoire D'amour	Monty	03.1967	A1:17[17];A2:63[13]	-	Barclay 71145	[A1:written P. Saka, Monty][A2:written Monty, Charden]
Le Coeur D'une Fille/Si J'Etais Une Chanson/La Vie Que J'Aime/Le Tableau Inachevé	Monty	08.1967	A1:28[21];B1:20[17]	-	Barclay 71197	[A1:written Monty, E. Charden][B1:written Monty, E. Charden]
Pour La Vie/Bim Bam Bam/Le Magicien/Les Petites Filles De 1968	Monty	01.1968	A1:11[21];A2:71[4]	-	Barclay 70612	[A1:written Monty, Ibach][A2:written Monty, J. Peigné]
Attends-Moi/Tu M'Aideras/Facile A Dire	Monty	05.1968	A1:3[23]	-	Barclay 71287	[A1:written Ibach, Monty]
Qui, Apres Toi?/Pas De Probleme/Quand On Revoit Sa Mere/Je N'ai Rien A T'offrir	Monty	10.1968	A1:10[13];B2:73[5]	-	Barclay 71295	[A1:written Ibach, Monty][B2:written Ibach, Monty, Claudric][produced by Naps J. Lamarche]
Paraguena/Pour Casher Notre Amour/Le Tableau De L'Ecole/Les Dimanches	Monty	02.1969	A1:6[10];B1:84[4]	-	Barclay 71335	[written Ibach, Monty][produced by Jean Claudric]
C'est Mon Destin/Katia - Sonia/Nous Aurons Tout L'ete	Monty	05.1969	A1:11[10];B1:54[5]	-	Barclay 71364	[A1:written Ibach, Monty][B1:written Ibach, Monty, J. Claudric]
Heureux Sur Terre/L'incorruptible/Vivre D'amour/Il Y A	Monty	10.1968	B1:31[18]	-	Barclay 71393	[B1:written Ibach, Monty]
Un Américain en Russie/Le Pacifique /Fleurs et bonbons/Que revienne Liza	Monty	03.1970	B1:11[14]	-	Barclay 71 428	[B1:written Humbert Ibach - Claude Carrère - Jacques Revaux - Monty]
Du soleil sans amour/Amour, tendresse et larmes	Monty	06.1970	B:16[21];A:25[2]	-	Barclay 61.328	[A:written Humbert Ibach - Vline Buggy][B:written Humbert Ibach - Monty]
La fête au village/Pour une marionnette	Monty	11.1970	A:6[22]	-	Carrère / Ibach / Philips 6061 132	[A:written Monty - C. Carrère / Vline Buggy - Ibach]
Un mariage d’amour sans raison c’est mieux qu’un mariage de raison sans amour/Dieu aime la musique	Monty	04.1971	B:19[8]	-	Carrère / Ibach / Philips 6122 001	[B:written Carrère / Ibach / Philips 6122 001]
Le Vésuve et l’Etna/Recommencer	Monty	06.1971	A :15[25]	-	Carrère / Philips / Ibach 6122 004	[A:written Monty - Manuel / Ibach - C. Carrère]
Inoubliablement/Brasilia	Monty	11.1971	A:22[7];B2:73[5]	-	Carrère / Philips / Ibach 6061 141	[A:written Ibach - Michaële / Monty - J. Manuel]
Un certain standing /Trop bon avec les femmes	Monty	05.1972	A:30[6]	-	Ibach / Carrère 49.002	[A:written Monty - De Scarano / Ibach - Vline Buggy]
Des lendemains qui chantent/Si j’avais	Monty	05.1973	A:70[ 3]	-	Philips 6009 332	[A:written Jacques Monty / Jacques Monty - Roland Vincent]
violons du bal, [Les] (Générique)/violons du bal, [Les] (Exode)	Monty	06.1974	A :66[1]	-	JM Productions / Phonogram / Série Parade 6061 751	[A :written jean-Manuel de Scarano - Jacques Bulostin (Monty)]
Le petit Rocheteau (avec LES SUPPORTERS)/La fête à Saint-Étienne	Monty	11.1976	A:4[3]	-	Disques Monty / Phonogram / Série Parade 6138 803	[A :written Monty - Jean-Louis D’Onorio]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Monty	Monty	12.1965	30[1]	-	Barclay 80 268	-

Young Gods

 The Young Gods to szwajcarska grupa, która powstała w 1984 roku w Zurychu. Debiutowała
maksisinglami "Envoye"(1986) i "Did you Miss Me?"(1987). Ta druga Epka zapowiadała debiutanck± płytę wydaną w 1987 roku nakładem niezależnej wytwórni Organik Rec. Płyta nosiła tytuł po prostu " The Young Gods". W środowisku ludzi słuchających niezależnej muzyki płyta ta była prawdziwym objawieniem. Oto jak pisał w 1988 roku na łamach "Magazynu Muzycznego" o niej Przemysław Mroczek :

"Jak tu recenzować płytę, która przez dziennikarzy Melody Maker uznana została albumem 1987 roku?[...]Muzyka The Young Gods to właśnie samplery, a także głos i akustyczna perkusja. Czy muzycy szwajcarskiego tria są nowatorami ? Nie! Oni zastosowali samplery w niespotykanej dotąd skali. Słuchając albumu nie sposób przyporządkować poszczególnych dżwięków czemukolwiek znanemu. Nawet "metalowa" gitara w utworze "Feu" wcale nie jest gitarą. [...] Wydawać się może, że tworzenie muzyki na komputery nie wymaga wyobrażni. Nic bardziej błędnego. Potrzeba dużej wyobrażni, aby przekazać ją maszynie, która rozróżni tylko zera i jedynki". I taka była właśnie debiutancka płyta The Young Gods.

Muzycy Young Gods uchodzili za jeden z pierwszych zespołów, który całą muzykę tworzył niemal wyłącznie za pomocą samplerów. Dodatkowym elementem twórczości YG było to, że muzycy wykonywali w warstwie wokalnej swoje kompozycje po francusku. Klimat tej muzyki był naprawdę niesamowity i zespół na przełomie lat 80/90 cieszył się wręcz kultową popularnością w kręgach ludzi słuchających niezależnej muzyki. Zespół wystąpił zresztą w 1990 roku na koncercie we Wrocławiu a także w 1992 roku brał udział w katowickim festiwalu "Odjazdy" Ostatnio był w Polsce w zeszłym roku w Krakowie "promując" zapowiadany wtedy nowy album grupy( który ukazał się w tymże roku – czyli 2000). Druga płyta YG , wydana w 1989 roku, "L’eau rouge" ukazała się już nakładem słynnej wytwórni belgijskiej Play It Again Sam (PIAS). Repertuar płyty był podobny do pierwszej. Płyta uznana została za "dojrzalszą" od debiutu. Fanom bardziej podobała się jednak płyta pierwsza- uznana za bardziej "żywiołową" i "naturalną".
 

Następną pozycją w dyskografii YG jest płyta z przeróbkami utworów Kurta Weilla. Zespół w 1989 roku dostał propozycję nagrania utworów Weila od organizatorów festiwalu muzyka Kurta Weilla. Efektem tego był właśnie album "Play Kurt Weill" wydany w 1991 roku. W 1992 roku ukazała się trzecia regularna płyta YG – "TV Sky". Na płycie tej muzycy użyli po raz pierwszy żywych gitar elektrycznych nadając swojej muzyce bardziej rockowy charakter (być może wiąże się to z dużą popularnością muzyki grunge i ogólnie grania gitarowego; podobną ewolucję przechodziło wtedy Ministry). Wielu starym fanom The Young Gods nowe oblicze i brzmienia grupy nie odpowiadało. 

Zespół albumem tym zyskał jednak duże uznanie wśród publicznosci rockowej i krytyków zafascynowanych rockiem. Muzykę grupy przyrównywano wtedy do dokonań wspomnianego Ministry. Zespół wyruszył na trasę koncertową promującą płytę "TV Sky". Efektem tej trasy była płyta koncertowa "Live Sky Tour" wydana w 1993 roku. Po tej płycie muzycy zamilkli na kilka lat i powrócili dopiero w 1995 płytą "Only Heaven".
Album "Only Heaven" jest różnie oceniany przez różne osoby. Zaprzysięgli fani TYG słuchali wszystkiego co zespół stworzył i cieszyli się każdym nowym utworem Szwajcarów. Dla innych jasne jednak było, że muzycy grupy zagubili się nieco i nie do końca byli zdecydowani jaką drogą pójść. Po rockowej płycie "TV Sky" i popularności na początku lat 90-tych muzyki grunge, uznanie publiczności zyskało techno , rave i pokrewne gatunki. Szybki rozwój w latach 90-tych przeżywało także electro-EBM. Znalazło to swoje odbicie również na płytach Young Gods czego dowodem jest wydana w 1995 roku Epka z remixami kawałka z płyty "Only Heaven" pt "Kissing the Sun". Remixy tego utworu zaprezentowali m.in. Sascha z KMFDM oraz klasyk muzyki elektronicznej - Meat Beat Manifesto.
 

Płyta "Only Heaven" to raczej koncept album z 16 minutowym kawałkiem "Moon Revolution" na czele. Po wydaniu tej pozycji Young Gods zamilkło na dłużej a w między czasie ukazała się na rynku eksperymentalna płyta "Heaven Deconstruction", która była projektem muzyków TYG ale w niewielkim stopniu przypominała dotychczasowe dokonania YG. Nie była to zresztą zła płyta. Po prostu inna. Niektórzy wręcz uważają ta płytę za jedną z ciekawszych w dorobku Szwajcarów. Mnie ona niezbyt przypadła do gustu. Po prosto po muzyce Szwajcarów spodziewam się czegoś innego. Właśnie czegoś w stylu ich ostatniej płyty pt. "Second nature". Album przynosi 10 kompozycji . Pierwsza dynamiczna część płyty płynnie przechodzi w część bardziej "ambientową" i klimatyczną. Muzycy nie mają się czego wstydzić i pomimo tego, że w chwili obecnej ich twórczość nie jest niczym odkrywczym i nie wnosi wiele nowego do electro-industrialu , to jednak nowej płyty słucha się z przyjemnością. To jest naprawdę dobra płyta. Godna polecenie nie tylko fanom szwajcarskiej grupy.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Young Gods	Young Gods	04.1987	-	-	Product 33 PROD 10	[produced by Roli Mosimann]
L' Eau rouge/Red water	Young Gods	09.1989	-	-	Play It Again Sam BIAS 130	[produced by Roli Mosimann]
Play Kurt Weill	Young Gods	.1991	-	-	Play It Again Sam BIAS 188	[produced by Roli Mosimann]
T.V. Sky	Young Gods	02.1992	54[1]	-	Play It Again Sam BIAS 201	[produced by Roli Mosimann]
Live Sky Tour	Young Gods	07.1993	-	-	Play It Again Sam BIAS 241	[produced by Roli Mosimann,Bertrand Siffert]
Only heaven	Young Gods	06.1995	91[1]	-	Play It Again Sam BIAS 301	[produced by Roli Mosimann]
Heaven deconstruction	Young Gods	07.1997	-	-	Play It Again Sam BIAS 309
Live Noumatrouff,1997	Young Gods	05.2001	-	-	Intoxygene INTOX 009
Second nature	Young Gods	10.2000	-	-	Intoxygene INTOX 008	[produced by Franz Treichler]
Music for artifical clouds	Young Gods	03.2004	-	-	Intoxygene INTOX 022

Youth Brigade

Amerykańska grupa założona z końcem lat 70-tych w Los Angeles, Kalifornia (USA) przez byłych członków Extremes.

W jej pierwszy skład wchodzili: Shawn Stern (gitara, śpiew), Mark Stern (perkusja, poprzednio w No Crisis i Sado Nation), Adam Stern (bas, śpiew) i Greg Louis Gutierrez (gitara).
 

Zespół wykonywał hardcore i był właścicielem wytwórni BYO założonej jako protest przeciw interwencji policji podczas koncertów Go-Go w 1979. Studio mieściło się w Skinhead Manor, 8-pokojowej rezydencji w samym sercu Hollywood wynajmowanej przez społeczność odmieńców wydających fanziny, prowadzących pirackie radiostacje, występujących wszędzie, gdzie nie wolno.
 

Youth Brigade debiutowali jako część kolektywu Skinhead Manor - sekstetu z dwoma wokalistami, ale wkrótce zwarli szeregi wokół braci Stern. Wprawdzie w tym samym czasie w Waszyngtonie działała podobna stylistycznie punkowa grupa o tej samej nazwie, ale na szczęście zniknęła szybko z muzycznego rynku. Album Sound And Fury łączył rozmaite gatunki (punk, reggae, pop, rap, doo-wop) i wykazywał spore kompetencje porównywanych często do Ruts debiutantów.
 

W latach 1983-84 zespół występował często w USA, Wielkiej Brytanii i na kontynencie europejskim, co nie zmieniło negatywnego stosunku Shawna Sterna do środków masowego przekazu, którym zarzucał ignorancję będącą obsesją większości jego tekstów. W 1986 skrócili nazwę do Brigade, by podkreślić nią "pogłębienie stylu". Gutierez przyłączył się do Salvation Army i Three O'Clock, a w jego miejsce przyjęto byłego basistę Plain Wrap, Boba Gnarly'ego.
 

Jako Brigade zadebiutowali longplayem The Dividing Line, nagranym z udziałem Jane Wieldin ("The Hardest Part"). Teksty Shawna były emocjonalnie i społecznie pogłębione, ale podczas koncertów formacja pozostawała wierna rapowym i breakdance'owym ekstrawagancjom. Zwrot w kierunku konwencjonalnego hard rocka zantagonizował znaczną część dawnych fanów, co spowodowało rozwiązanie zespołu.
 

Stern z Tonym Withersem z brytyjskiej grupy punkowej Stupids założył Thafs It, ale z końcem lat 80-tych. Youth Brigade reaktywowali się w rodzinnym składzie powiększonym o gitarzystę Johnny'ego Wickershama. Nagrany w 1996 album To Sell The Truth był mocno spóźnionym powrotem do punkowych korzeni zespołu. 

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sound & Fury	Youth Brigade	07.1982	-	-	BYO BYO 002	[produced by BYO, The , Doug Moody , Youth Brigade]
The Dividing Line	Brigade	.1986	-	-	BYO	[produced by Russell Jessum]
Happy Hour	Youth Brigade	09.1994	-	-	BYO BYO 027	[produced by BYO]
To Sell the Truth	Youth Brigade	.1996	-	-	BYO BYO 038	[produced by Steve Kravac]

Tha Truth!

Tha Truth! to żeński zespół R&B z Houston w Teksasie, w którego skład wchodziły
Cindy Goodson, Teresa Lewis i Jamie Williams. Cindy i Teresa były koleżankami z żeńskiej drużyny koszykarskiej Texas Southern University i umilały im czas, śpiewając soulowe utwory takich artystek R&B jak Shirley Murdock, Anita Baker i Angela Winbush. Cindy lubiła też solówki w freestyle'owym rapie. Dziewczyny później nawiązały kontakt z Jamie Williams, która studiowała na Prairie View A&M University i dorabiała jako Derrick Doll z Houston Oilers podczas przesłuchania do innego lokalnego zespołu.  

 

Trójka tak dobrze się dogadywała, że ​​postanowiły zapomnieć o przesłuchaniu i założyć własny zespół. Pierwotna nazwa tria brzmiała „Spyce” i przez kilka lat występowały lokalnie, a w 1995 roku wyjechały do ​​Los Angeles, gdzie poznały producenta muzycznego T-Smoova z Def Squad, a później współpracowały z Erickiem Sermonem. W 1997 roku grupa wydała swój debiutancki album „Makin’ Moves Everyday”, który osiągnął 93. miejsce na liście Billboard R&B Albums. Ich pierwszy singiel, „Red Lights”, osiągnął 27. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales i 71. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na niej przez 11 tygodni. Drugi singiel „Everyday” stał się ich największym hitem do tej pory, osiągając 59. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na niej przez 10 tygodni. 

 

Ostatni singiel z albumu „Makin’ Moves” (z udziałem Keitha Murraya) osiągnął 73. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na niej przez 4 tygodnie. Po tym czasie wydawało się, że grupa popadła w zapomnienie. Obecnie prezesem i dyrektorem generalnym jest Cindy Goodson. z Le Mystique Consulting Boutique i obecnie pracuje nad drugim tytułem magistra. Jedna z dziewczyn zmieniła pseudonim sceniczny na Scenic Woods i prowadzi aktywną solową karierę muzyczną.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Red Lights	Tha Truth!	08.1996	-	-	Priority 53 236	[written by E. Sermon, L. Troutman, M. Elliott, R. Troutman, T. Smith][produced by Erick Sermon][sample z "Bustin' Out (On Funk)"-Rick James][71[11].R&B; Chart]
Everyday	Tha Truth!	02.1997	-	-	Priority 53 248	[written by Austin Johnson, Faith Evans, Smead Hudman , T-Smoov, Tha Truth][produced by T-Smoov][sample z "PLAYING YOUR GAME BABY"-Barry White][59[10].R&B; Chart]
Makin' Moves	Tha Truth! featuring Keith Murray	07.1997	-	-	Priority 53 276	[written by Keith Murray, Missy Elliot, T-Smoov][produced by Stevie J., T-Smoov][73[4].R&B; Chart]

Divine

Divine to grupa R&B z połowy lat 90-tych, w skład której wchodziły członkinie
Kia Thornton, Nikki Bratcher i Toshia Tash. Dziewczyny były zaledwie nastolatkami, kiedy podpisały kontrakt z wytwórnią Red Ant Entertainment. W 1998 roku Divine wydały swój debiutancki album „Fairy Tales”, który zajął 40. miejsce na liście albumów R&B magazynu Billboard. Pierwszy singiel grupy, „Lately”, stał się ich największym dotychczasowym hitem, zajmując pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100 w listopadzie 1998 r. i zajmując 2. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na tej liście przez 23 tygodnie. Piosenka znalazła się na szczycie list przebojów kilka tygodni po tym, jak dziewczynki ukończyły szkołę średnią. 

 Ich kolejny singiel, będący coverem utworu „One More Try” George’a Michaela, osiągnął 29. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 13. miejsce na liście Hot R&B Singles & Tracks magazynu Billboard, utrzymując się na tej liście przez 20 tygodni. Pomimo sukcesu debiutanckiego albumu Divine rozpadło się w 2000 roku. 

 W 2007 roku Kia wzięła udział w przesłuchaniu do „American Idol”, ale przegrała w hollywoodzkich rundach. Obecnie ona (obecnie Kia Miller) jest piosenkarką, autorką tekstów, aktorką i dyrektorem generalnym. z „Melodii specjalnie dla Ciebie”. Mieszka w Englewood w stanie New Jersey. Nikki (obecnie Nikki Bratcher-Beasley) jest dyrektorem ds. A&R i menadżerem w firmie C.E.O.  Nie wiadomo, co porabia dziś Toshia Tash. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lately	Divine	09.1998	-	1[1][27]	Red Ant 15 316	[platinum-US][written by Christopher Kelly, Will Baker][produced by John Howcott, Donald Parks][2[23].R&B; Chart]
One More Try	Divine	04.1999	-	29[9]	Red Ant 15 330	[written by George Michael][produced by John Howcott, Donald Parks][13[20].R&B; Chart]

Albums
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fairy Tales	Divine	11.1998	-	126[21]	Pendulum 12 325	[produced by Ruben Rodriguez]

Paul Kelly

Paul Maurice Kelly (ur. 13 stycznia 1955r) to australijski wokalista, autor tekstów i
gitarzysta rockowy. Występował solo i był liderem wielu zespołów, w tym The Dots, The Coloured Girls i The Messengers. Współpracował z innymi artystami i zespołami, w tym z projektami Professor Ratbaggy i Stardust Five. Styl muzyczny Kelly'ego obejmuje zarówno bluegrass, jak i studyjne dub reggae, ale jego twórczość obejmuje folk, rock i country. Jego teksty oddają ogrom kultury i krajobrazu Australii, opisując jego życie przez ponad 30 lat. David Fricke z magazynu „Rolling Stone” nazywa Kelly'ego „jednym z najlepszych autorów tekstów, jakich kiedykolwiek słyszałem, australijskim czy jakimkolwiek innym”.

  Kelly powiedział: „Pisanie piosenek jest dla mnie zagadką. Nadal czuję się jak kompletny nowicjusz. Nie czuję, żebym jeszcze wszystko ogarnął”. Po dorastaniu w Adelajdzie, Kelly podróżował po Australii, zanim w 1976 roku osiedlił się w Melbourne. Zaangażował się w scenę pub rockową i kulturę narkotykową, a także nagrał dwa albumy z zespołem The Dots. W 1985 roku Kelly przeprowadził się do Sydney, gdzie założył zespół Paul Kelly and the Coloured Girls. Zespół został przemianowany na Paul Kelly and the Messengers, początkowo tylko na potrzeby wydawnictw międzynarodowych, aby uniknąć możliwych rasistowskich interpretacji słowa „kolorowy”. 

Pod koniec lat 80-tych Kelly wrócił do Melbourne i w 1991 roku rozwiązał Messengers. Wśród 40 najlepszych singli Kelly'ego znajdują się „Billy Baxter”, „Before Too Long”, „Darling It Hurts”, „To Her Door” (jego najwyżej notowany lokalny hit w 1987 roku), „Dumb Things” (pojawił się na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych w 1988 roku) i „Roll on Summer”. 

Albumy w pierwszej dwudziestce to „Gossip”, „Under the Sun”, „Comedy”, „Songs from the South” (składanka z 1997 roku), „Nothing but a Dream”, „Stolen Apples”, „Spring and Fall”, „The Merri Soul Sessions”, „Seven Sonnets and a Song”, „Death's Dateless Night” (z Charliem Owenem), „Life Is Fine” (jego pierwszy album numer jeden na listach przebojów) oraz „Nature”. Kelly zdobył 14 nagród muzycznych Australian Recording Industry Association (ARIA), w tym w 1997 roku został wprowadzony do ich galerii sław. 

Dan Kelly, jego bratanek, jest wokalistą i gitarzystą. Dan wystąpił z Kellym na albumach „Ways and Means” i „Stolen Apples”. Obaj byli członkami zespołu Stardust Five, który wydał album o tym samym tytule w 2006 roku. 22 września 2010 roku Kelly wydał swoje wspomnienia „How to Make Gravy”, które opisał jako „nietradycyjne; to pisanie wokół tematu A–Z – opowiadam historie wokół tekstów piosenek w kolejności alfabetycznej”.Jego film biograficzny „Paul Kelly: Stories of Me” w reżyserii Iana Darlinga trafił do kin w październiku 2012 roku. W 2001 roku Australasian Performing Right Association (APRA) sporządziło listę 30 najlepszych australijskich piosenek wszech czasów, na której znalazły się „To Her Door” Kelly’ego oraz „Tractatu”, napisany przez Kelly’ego i członków Yothu Yindi. Poza „Tractatum”, Kelly napisał lub współtworzył kilka piosenek o problemach społecznych i wydarzeniach historycznych rdzennych mieszkańców Australii. 

 Dostarczał utwory wielu innym artystom, dostosowując je do ich skali wokalnej. Na albumie „Women at the Well” z 2002 roku 14 artystek nagrało jego utwory w hołdzie. Kelly został mianowany Oficerem Orderu Australii w 2017 roku za wybitne zasługi dla sztuk performatywnych i promowanie tożsamości narodowej poprzez wkład jako wokalista, autor  tekstów i muzyk. Kelly był dwukrotnie żonaty i rozwiedziony; ma troje dzieci i mieszka w St Kilda, na przedmieściach Melbourne. 

 Paul Maurice Kelly  urodził się 13 stycznia 1955 roku w Adelajdzie, jako syn Johna Erwina Kelly'ego, prawnika, i Josephine (z domu Filippini), szóstego z ośmiorga żyjących dzieci. Według magazynu „Rip It Up”, „legenda głosi”, że matka Kelly'ego urodziła go „w taksówce przed Szpitalem Calvary w Północnej Adelajdzie”.Chociaż Kelly został wychowany jako katolik, później określał siebie jako osobę niewierzącą. Jest praprawnukiem Jeremiaha Kelly'ego, który wyemigrował z Irlandii w 1852 roku i osiedlił się w Clare w Australii Południowej. Jego dziadek ze strony ojca, Francis Kelly, założył kancelarię prawniczą w 1917 roku, do której dołączył jego ojciec, John, w 1937 roku.John Kelly zmarł w 1968 roku w wieku 52 lat, po tym, jak trzy lata wcześniej zdiagnozowano u niego chorobę Parkinsona. Paul Kelly miał trzynaście lat, gdy zmarł jego ojciec. Kelly opisał swojego ojca: „Mam dobre wspomnienia, był takim ojcem, za którym, cóż, bardzo tęskniłem, kiedy zmarł. Starsze dzieci z nim rosły, kiedy zmarł. Nie czuł się na tyle dobrze, żeby uprawiać ze mną sport”.

Dziadek Kelly'ego ze strony matki był urodzonym w Argentynie, włoskojęzycznym śpiewakiem operowym, hrabią Ercole Filippinim, czołowym barytonem w mediolańskiej operze La Scala. Filipini podróżował po Australii w 1914 roku z hiszpańską operą, gdy wybuchła I wojna światowa; Filippini został w Australii, a później poślubił Anne McPharland, jedną ze swoich studentek. Jako hrabina Anne Filippini była pierwszą w Australii kobietą-dyrygentką orkiestry symfonicznej. Śpiewała rolę Le of Marguerite w wykonaniu „Fausta” w 1928 roku przez Australian Broadcasting Corporation (ABC) Radio Perth.

  Dziadkowie Kelly'ego założyli Italo-Australian Opera Company, która koncertowała po kraju w latach 20-tych XX wieku. Josephine samotnie wychowywała młodsze dzieci po śmierci Johna, ale znalazła czas, aby pomagać innym w potrzebie. Najstarsza siostra Paula, Anne, została zakonnicą i zaczęła pisać hymny, a młodsza siostra, Mary-Jo, gra na pianinie w zespołach latynoamerykańskich i uczy muzyki. Jego najstarszy brat, Martin, pracował dla Edmund Rice International. Zmarł w 2021 roku w wieku 69 lat. Inny brat, Tony, doradca ds. uzależnień i alkoholizmu, kandydował z ramienia Australijskiej Partii Zielonych w wyborach federalnych w 2001 i 2004 roku.Josephine Kelly przeprowadziła się do Brisbane, gdzie zmarła w 2000 roku w wieku 76 lat.Kelly uczęszczał do Rostrevor College, szkoły prowadzonej przez Braci Chrześcijańskich, gdzie grał na trąbce i uczył się gry na fortepianie. Został pierwszym kapitanem XI drużyny krykieta, grał w pierwszej XVIII drużynie futbolowej (zgodnie z zasadami australijskimi) i został mianowany duxem swojego ostatniego roku. Studiował sztuki piękne na Uniwersytecie Flindersa w 1973 roku, ale po jednym semestrze zrezygnował z nauki, rozczarowany życiem akademickim. Zaczął pisać prozę i założył magazyn z przyjaciółmi.Kelly spędził kilka lat, dorabiając, podróżując po kraju i ucząc się gry na gitarze, zanim w 1976 roku przeniósł się do Melbourne. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Billy Baxter/Hard Knocks	Paul Kelly And The Dots	12.1980	38[17]	-	Mushroom K-8089	[written by Paul Kelly, Chris Langman][produced by Joe Camilleri]
Before Too Long/White Train	Paul Kelly And The Coloured Girls	07.1988	15[19]	-	White Label K-49	[2x-platinum-Aus][written by Paul Kelly][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Darling It Hurts/Preaching To The Converted	Paul Kelly And The Coloured Girls	10.1986	25[15]	-	Mushroom K-126	[gold-Aus][written by Kelly, Connelly][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Leaps And Bounds/Bradman	Paul Kelly And The Coloured Girls	02.1987	51[14]	-	Mushroom K-186	[platinum-Aus][written by Paul Kelly, Chris Langman][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
To Her Door/Bicentennial	Paul Kelly And The Coloured Girls	10.1987	14[24]	-	Mushroom K-412	[8x-platinum-Aus][written by Paul Kelly][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Forty Miles To Saturday Night/Little Decisions (Electric Version)	Paul Kelly And The Coloured Girls	02.1988	85[5]	-	Mushroom K-489	[written by Paul Kelly][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Dumb Things/Deportees	Paul Kelly And The Coloured Girls	01.1989	30[13]	-	Mushroom K 676	[5x-platinum-Aus][written by Paul Kelly][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Sweet Guy/Ghosttown	Paul Kelly And The Messengers	07.1989	42[10]	39[2]	Mushroom K 897	[written by Paul Kelly][produced by Scott Litt, Paul Kelly]
Careless/Special Treatment	Paul Kelly And The Messengers	11.1989	92[2]	-	Mushroom K 1018	[gold-Aus][written by Paul Kelly][produced by Scott Litt, Paul Kelly]
Most Wanted Man In The World	Paul Kelly And The Messengers	02.1990	48[6]	-	Mushroom K 1116	[written by Paul Kelly][produced by Scott Litt, Paul Kelly]
Don't Start Me Talking/From St.Kilda To Kings Cross	Paul Kelly And The Messengers	04.1991	92[3]	-	Mushroom K 10339	[written by Paul Kelly][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Hey Boys	Mark Seymour & Paul Kelly	05.1992	62[9]	-	Picture This D11067	[written by Mark Seymour][produced by Mark Seymour]
Last Train	Christine Anu with Paul Kelly	.1993	93	-	White D 11565	[written by Paul Kelly, Peter Crosbie, Angelique Cooper][produced by Angelique Cooper, Peter Crosbie]
Song from the Sixteenth Floor	Paul Kelly	02.1987	87	-	White D 11644	[written by Paul Kelly,John Clifforth][produced by Paul Kelly, Randy Jacobs]
Tease Me/ It Started With A Kiss	Paul Kelly	.1997	69	-	White / Mushroom MUSH 016052	[written by Bob Haymes,Paul Kelly][produced by Mark Opitz,Paul Kelly]
Roll On Summer (EP)	Paul Kelly	10.2000	40[2]	-	EMI 7243 8 89312 2 9	[written by Paul Kelly][produced by Paul Kelly]
Won't You Come Around	Paul Kelly	11.2003	55	-	Capitol 7243 5 53298 2 0	[written by Paul Kelly][produced by Paul Kelly ,Tchad Blake]
How to Make Gravy	Paul Kelly	01.2019	34[6]	-	White D 1513	[4x-platinum-Aus][written by Paul Kelly][produced by Paul Kelly,Simon Polinski]

Albums
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Talk	Paul Kelly And The Dots	03.1981	44[7]	-	Mushroom L 37 512	[produced by Joe Camilleri, Martin Armiger, Trevor Lucas]
Gossip	Paul Kelly And The Coloured Girls	09.1986	15[39]	34[4]	Mushroom L 45961/2	[gold-Aus][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Under the Sun	Paul Kelly And The Coloured Girls	12.1987	19[23]	25[19]	Mushroom RML 53248	[platinum-Aus][produced by Alan Thorne and Paul Kelly except Dumb Things, Martin Armiger]
So Much Water So Close to Home	Paul Kelly and the Messengers	08.1989	10[15]	26[7]	Mushroom TVL 93 296	[gold-Aus][produced by Scott Litt, Paul Kelly]
Comedy	Paul Kelly and the Messengers	05.1991	14[17]	24[5]	Mushroom TVL 93 343	[produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Hidden Things/td>	Paul Kelly and the Messengers	04.1992	37[13]	39[2]	Mushroom D 30 748	[produced by Guy Gray, Alan Thorne, Paul Kelly, Gavin Mackillop, Steve Gordon, Paul Petran, Steve Connolly]
Live, May 1992	Paul Kelly	11.1992	53[6]	-	Mushroom D 16 061	-
Wanted Man	Paul Kelly	06.1994	11[10]	19[7]	Mushroom D 53 397	[produced by Paul Kelly, Randy Jacobs, David Bridie]
Deeper Water	Paul Kelly	10.1995	40[3]	30[2]	Mushroom D 53 440	[produced by Paul Kelly, Randy Jacobs, Kerryn Tolhurst, Simon Polinski]
Words and Music	Paul Kelly	05.1998	17[10]	44[2]	White MUSH 33108.2	[gold-Aus][produced by Paul Kelly,Mark Opitz,Simon Polinski]
Smoke	Paul Kelly with Uncle Bill	10.1999	36[4]	-	Gawd Aggie 7243 5 22880 2 1	[gold-Aus][produced by Gerry Hale, Paul Kelly]
...Nothing but a Dream	Paul Kelly	08.2001	7[11]	46[2]	Gawd Aggie GAWD 014	[gold-Aus][produced by Mark Wallis, Paul Kelly]
Ways & Means	Paul Kelly	02.2004	13[6]	-	Capitol 7243 5 96792 2 8	[gold-Aus][produced by Paul Kelly, Tchad Blake]
Foggy Highway	Paul Kelly & The Stormwater Boys	06.2005	22[8]	-	Gawd Aggie	[gold-Aus][produced by Paul Kelly, Rod McCormack]
Stolen Apples	Paul Kelly	07.2007	22[8]	-	Capitol 5099950142828	[gold-Aus][produced by Paul Kelly and The Boon Companions]
Songs From The South Volume 1 & 2	Paul Kelly	11.2008	22[26]	-	Capitol 264694-2	[2x-platinum-Aus]
Spring and Fall	Paul Kelly	11.2012	8[4]	-	Gawd Aggie GAWD 022S	[gold-Aus][produced by Paul Kelly, Dan Kelly, Greg "J" Walker]
Goin' Your Way	Neil Finn + Paul Kelly	11.2013	5[19]	-	EMI 3758245	[gold-Aus][produced by Pete Henderson]
The Merri Soul Sessions	Paul Kelly	12.2014	17[8]	-	Gawd Aggie GAWD 023	[gold-Aus][produced by Paul Kelly, Steven Schram]
Seven Sonnets And A Song	Paul Kelly	05.2016	9[4]	-	Cooking Vinyl GAWD 024C	[produced by Paul Kelly, Steven Schram, Dan Kelly, J Walker]
Death's Dateless Night	Paul Kelly & Charlie Owen	10.2016	16[3]	-	Cooking Vinyl 71129751552	[produced by J. Walker, Paul Kelly, Charlie Owen]
Life Is Fine	Paul Kelly	08.2017	1[1][25]	-	Cooking Vinyl GAWD 026LP	[gold-Aus]
Nature	Paul Kelly	10.2018	1[1][10]	40[1]	Cooking Vinyl 71129838681	[gold-Aus]
Songs From The South - 1985-2019 - Paul Kelly's Greatest Hits	Paul Kelly	12.2019	1[1][17]	-	Gawd Aggie GAWD 029LP	-
Songs From The South: Paul Kelly's Greatest Hits 1985-2019	Paul Kelly	05.2020	42[5]	-	Gawd Aggie	-
Please Leave Your Light On	Paul Kelly & Paul Grabowsky	08.2020	3[4]	-	Gawd Aggie GAWD 031S	-
Paul Kelly's Christmas Train	Paul Kelly	12.2021	2[9]	-	Gawd Aggie GAWD 035LP	[produced by Paul Kelly ]
Fever Longing Still	Paul Kelly	11.2024	3[1]	-	Cooking Vinyl GAWDLP 41	[produced by Paul Kelly, Steven Schram]

Armand Van Helden

 Był najpopularniejszym autorem remiksów, ale już tym się nie zajmuje.
Uważany za mistrza klubowej muzyki, nie przepada za imprezowiczami. Zrobił wielkie pieniądze na swoich produkcjach, ale ostro atakuje wytwórnie płytowe i media. Twierdzi, że tworzy muzykę brudnych ulic Nowego Jorku, choć bawią się przy niej w snobistycznych lokalach. Swój nowy album porównuje do Sex Pistols. Czy znacie Armanda Van Heldena?
 

Na początku był hip-hop. Przynajmniej dla AVH, który b-boyem został w wieku dziesięciu lat. Miał jednak okazję poznać również inne style, przemieszczając się po rozmieszczonych w różnych krajach amerykańskich bazach wojskowych, w których stacjonował jego ojciec. W Holandii zainteresował się miksowaniem muzyki, używając do tego... dwóch magnetofonów kasetowych. Potem kupił gramofony i zaczął grać w klubie dla amerykańskich lotników. Po powrocie do ojczyzny zamieszkał w Bostonie, gdzie kontynuował didżejkę, ale oprócz tego uczęszczał do dwuletniej szkoły, w której studiował techniki medialne i reżyserię dźwięku. Dzięki temu za pieniądze zarobione przy okazji uczynienia z klubu Loft najpopularniejszego undergroundowego lokalu w mieście, kupił syntezator oraz sampler i zaczął produkować swoje pierwsze dźwięki. Wtedy też (1989) trafił na house i swoje zainteresowania zaczął dzielić między obydwoma gatunkami. Do dzisiaj uważa hip-hop za najważniejszą muzykę na świecie, chociaż mimo wszystko nagrywa więcej house'u. Mówi, że ożenił się z hip-hopem, a house to jego pani.
 

Z Bostonu przeniósł się do Nowego Jorku, aby być bliżej interesujących go klubów i wytwórni. Tworzone przez niego nagrania trafiały na single wydawane pod różnymi nazwami (np. Mole People, Hardhead) najpierw przez Nervous, później tanecznego potentata - Strictly Rhythm. W 1994 pojawił się "Witch Doctor" który był jego pierwszym prawdziwym hitem. House Armanda powstawał na hip-hopowych regułach: był twardy, oparty na mocnym beacie i basie. I podobnie jak pierwotny hip hop - eklektyczny.

 Łączenie techno z disco nie było dla niego poronionym pomysłem - przeciwnie, z czasem do swojej muzycznej mikstury włączał nowe style. Ale najbardziej stał się znany dzięki remiksom cudzych utworów. Umiejętność przekształcania dowolnego nagrania w solidny hard house przyniosła mu sławę, klientów i pieniądze. Kiedy w 1996 roku wydał album "Old School Junkies" przeszedł on właściwie niezauważony, może z wyjątkiem singlowego przeboju "Funk Phenomena". Za to remiksy "Spin Spin Sugar" Sneaker Pimps, "Sugar Is Sweeter" CJ Bollanda i przede wszystkim "Professional Widow" Tori Amos, spowodowały, iż stał się prawdziwą gwiazdą. Później remiksował wszystkich, od Rolling Stones, poprzez Real McCoy, 2 Unlimited i Janet Jackson po Puff Daddy'ego i Prodigy.
Jego autorski album, który ukazał się rok później, został zignorowany i potraktowany jako wybryk. "Enter The Meat Market" zawierał bowiem instrumentalny hip-hop. Dopiero następna produkcja została owacyjnie przyjęta na - głównie europejskich - parkietach. Chodzi o płytę "2Future4U", a właściwie o znajdujących się na niej hitach "You Don't Know Me" i "Flowers". Big-beatowy "Rock Da Spot" , minimalowy "Necessary Evil" czy house'owy - ale z ponurym, tech-stepowym basem "Alienz" potraktowano z przymrużeniem oka. Z wydanym w tym roku albumem "Killing Puritans" jest tak samo - na Ibizie grywane jest "Flyaway Love", ale "Breakdancers Call" albo "Little Black Spiders" to już muzyka dla innych odbiorców.
 

Armand Van Helden nadal postrzegany jest poprzez pryzmat house'u, remiksów i "U Don't Know Me". Nieważne, iż tekst tego hitu, jest adresowany do odbiorców jego muzyki: "Nie znacie mnie", a jemu samemu podoba się w nim najbardziej to, że brzmi jak utwór surowy, niedokończony: "The best shit is the raw shit. I'm a raw individual. I live raw, I'm a minimalist" (Jockey Slut). Ten cytat pozostawmy bez tłumaczenia. Za to spróbujmy odbrązowić wizerunek didżeja - gwiazdora.
Jak to się stało, że producent związany z nowojorskim muzycznym undergroundem brał na warsztat nagrania niezależnie od ich charakteru i stylistyki? Otóż tworzenie remiksów traktował jako zwyczajną komercyjną działalność - przerabiał wszystkie taśmy, które dostarczał jego menadżer. Poza tym większość europejskich wykonawców, których produkcje remiksował, była mu zupełnie nieznana - Sneaker Pimps i Jimmy Sommerville byli dla niego bez różnicy... Sposób pracy AVH również nie przypomina reguł rządzących house'm. Styl ten od strony technicznej nie interesował go, jako zbyt ograniczony. Od samego początku używał głównie samplera, nic dziwnego, że bardzo zafascynował drum'n'bass, a typowe dla tego gatunku techniki, strukturę nagrań, brzmienia itd. zaczął wykorzystywać w house'owych numerach i remiksach. Odradzano mu to i twierdzono, że nikt nie będzie zainteresowany takim house'm. Stało się inaczej.
 

Swoimi wersjami "Spin Spin Sugar" i "Sugar Is Sweeter" nie tylko zyskał sobie popularność, ale też zainspirował twórców brytyjskiego speed garage. Jednak, kiedy później zaczęto określać go ojcem chrzestnym tego gatunku, powtarzał, że pierwsze płyty z speed garage nagrywało LFO dla Warp! I oczywiście uważa, że sam z garage nie ma nic wspólnego, a jego eksperymenty z d'n'b mają zupełnie odmienny charakter. Inna kwestia, to ceny remiksów "made by AVH". W czasie gdy pracował nad "Enter The Meat Market", chciał mieć spokój i ustalił ze swoim menadżerem zaporową stawkę za remiks w wysokości 30 tysięcy dolarów, aby zniechęcić potencjalnych klientów. Bez skutku. Dalsze podwyżki niewiele pomogły i w ten sposób za jedno przerobione nagranie otrzymywał 50 tysięcy... Jednak ostatnio całkowicie zaprzestał przerabiania cudzych nagrań i nie zgadza się też na majstrowanie przy własnych. Zorientował się, że teraz większość starych utworów, można znaleźć tylko w wersjach zremiksowanych, a te nie interesują go. Uważa, że dobre nagrania nie wymagają żadnych przeróbek...
Jak na gwiazdora przystało, Van Helden mieszka w sporym apartamencie na Manhattanie, a na zdjęciach prezentuje się zwykle modnie ubrany i obwieszony biżuterią. Jednak jego garderoba jest sponsorowana przez firmę Ecko, której po prostu robi reklamę (zapewne dlatego, że sam pragnie projektować dla niej kreacje...). A jego mieszkanie wyposażone jest bardzo skromnie. Mieszka w pomieszczeniu, które stanowi jego studio nagraniowe, wyposarzone w niezbędny sprzęt i sofę, na której sypia. Pozostałe pokoje wypełnione są głównie półkami z tysiącami płyt. Oprócz sypialni nie ma też kuchni - jada w tanich restauracjach, do których chodzi pieszo - samochodu jak dotychczas nie zakupił.
 

Brak miłości do pieniędzy nie oznacza jednak identyfikowania się z muzycznym podziemiem, które uważa za zbyt jednostronne i ograniczone, a samych "undergroundowców" za purytanów nienawidzących wszystkiego, czego nie rozumieją. Zamykanie się na jakiekolwiek gatunki muzyki i brak znajomości jej historii to według Van Heldena niewybaczalny błąd. Przyznaje się do tego, że kiedyś też słuchał tylko hip-hopu i house'u, ale w końcu dotarło do niego, że w muzyce dzieje się też wiele innych rzeczy. Teraz każdą niedzielę spędza w sklepach płytowych nadrabiając zaległości (od Briana Eno i Fletwood Mac po muzykę latynoską, reggae i metal): "Jeśli ktoś nie jest otwarty na inne style, to jest to zwykły mainstream a nie żaden underground. Wszystko stało się posegregowane - słuchacze dzielą się na zamknięte społeczności. Jedno tempo, każda nowa płyta podobna do poprzedniej" (Jockey Slut). Być może dla mieszkającego w Nowym Jorku artysty (sam nie uważa się za muzyka), który zwiedził kawał świata, a jego rodzice to urodzony w Holandii Indonezyjczyk i pochodząca z Libanu Francuzka, różnorodność jest czymś naturalnym. Ale jego opinia o undergroundzie nie jest czczą gadaniną, wystarczy posłuchać płyt AVH w całości, a nie tylko singlowych hitów.
 

Kiedy stał się popularny w house'owych klubach, nie zrobiło to na nim wrażenia: "Mogę grać dla 25 tysięcy osób, wszyscy będą wydzierać się z zachwytu i rwać sobie włosy głowy - nie rusza mnie to. Nie jestem showmanem i nie lubię przedstawień - żadnych przedstawień" (DMA Magazine). Od blisko trzech lat praktycznie nie zajmuje się didżejką, z wyjątkiem kilku imprez, na których zagrał (np. pamiętny "pojedynek" z Normanem Cookiem). Główny powód to wspomniany już "underground", a z drugiej strony hedonizm panujący w superklubach: "Ludzie dookoła wydają się mieć do powiedzenia tylko tyle - 'Wszystko czego pragnę, to łyknąć ecstasy i szaleć przy Digweedzie i Sashy - oto całe moje życie'. Zupełnie oderwali się od rzeczywistości, żyją w tym cudownym bąbelku, który sobie stworzyli - nienawidzę ich" (Sonicnet)
 

Obecnie związany jest kontraktem z brytyjskim ffrr, ale w Stanach nie podpisał umowy z żadną wytwórnią. Tam płyty wydaje poprzez własną firmę - Armed. Zrezygnował też z promocji - nie wydaje pieniędzy na reklamy. A wideo do "U Don't Know Me" zrealizował za śmieszną, jak na jego możliwości, kwotę 20 tysięcy dolarów. Kontakty z ffrr również nie układają się po myśli wytwórni, która widzi w Van Heldenie potencjalnego następcę Chemical Brothers czy Fatboy Slima. Amerykańskie stacje radiowe także nie przepadają za AVH, ponieważ oskarża je o ignorowanie niezależnej muzyki i łapownictwo. Nie omieszkał nawet porównać szefów wielkich wytwórni płytowych i mediów do Hitlera i Pol Pota, robiących ludziom wodę z mózgów i planujących podbój świata...
 

Najnowsza płyta Van Heldena jest kolejnym przykładem jego wojowniczej postawy. Sam tytuł - "Killing Puritans", kontrowersyjna okładka i gorzkie monologi poprzedzające niektóre nagrania mają skłaniać do myślenia: "Jeśli ludzie tacy jak ja nie będą próbowali powstrzymać tego, co się dzieje, wszyscy będziemy tumanieni, a prawnicy, politycy i media będą rządzić planetą" (Sonicnet). Czy DJ i producent jest w stanie cokolwiek zmienić? Van Helden uważa, że tak, gdyż muzyka taneczna ma wpływ na młodzież i powinien on zostać odpowiednio wykorzystany. Nazwa jego oficyny - Armed (ang. uzbrojony), ma sugerować, że DJ-e "uzbrojeni w płyty" mają rzucać je na parkiety niczym bomby... Rzeczywiście, numery AVH bombardują z klubowych sound systemów, ale czy z zamierzonym skutkiem?
 

Jednak artysta nie zraża się. Zaraz po zabiciu purytanów zabrał się za kolejny album - wciąż jeszcze house'owy... Ma on być gotowy już w październiku i firmowany będzie nazwą Ghandi-Khan, do której AVH przywiązuje duże znaczenie. Połączenie taktycznego geniuszu i bezwzględności Dżyngis-chana z intelektem i siłą (s)pokoju Ghandiego - w takiej widzi się roli.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cha cha	Armand Van Helden	07.1996	180[1]	-	Logic LUK 083	[written by Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden][10[11].Hot Disco/Dance;Logic 59 042 12"]
The funk phenomena	Armand Van Helden presents Old School Junkies Pt.2	03.1997	38[9]	-	ZYX ZYX 8523U8	[written by Armand Van Helden, Method Man][Produced By Armand Van Helden]
Witch doctor	Armand Van Helden	08.1997	79[1]	-	ZYX ZYX 86628	[written by Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden][3[15].Hot Disco/Dance;Strictly Rhythm 12 295 12"]
Ultrafunkula	Armand Van Helden	11.1997	46[4]	-	FFRR FCD 317	[written by Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden]
Flowerz	Armand Van Helden	01.1999	108[6]	-	FFRR FCD 361
You don' t know me	Armand Van Helden feat Duane Harden	02.1999	1[1][36]	-	FFRR FCD 357	[platinum-UK][written by Duane Harden,Armand van Helden,Kossi Gardner][Produced By Armand Van Helden][2[20].Hot Disco/Dance;Armed 002 12"]
Flowerz	Armand Van Helden feat Roland Clark	02.1999	89[1]	-	White Label DJAH 4	[written by Armand van Helden, Roland Clark][Produced By Armand Van Helden]
Koochy	Armand Van Helden	05.2000	4[12]	-	FFRR FCD 379	[written by Armand van Helden, Gary Numan][Produced By Armand Van Helden]
Full moon	Armand Van Helden Feat. Common	07.2000	133[2]	-	Armed ZARM 12 [US]	[written by Armand Van Helden, James Bedford, Lonnie Lynn][Produced By Armand Van Helden]
Why can' t you free some time	Armand Van Helden	08.2001	34[9]	-	London FCD 402	[written by Armand Van Helden, Dave Mason][Produced By Armand Van Helden]
You can' t change me	Roger Sanchez feat Armand Van Helden & N' dea Davenport	12.2001	25[4]	-	Defected DFECT 41	[written by Roger Sanchez, Armand Van Helden, N'Dea Davenport][Produced By Armand Van Helden,Roger Sanchez]
Hear my name	Armand Van Helden featuring Spalding Rockwell	05.2004	34[20]	-	Southern Fried ECB 64CDS	[written by Armand Van Helden, Mary Louise Platt and Nicole Lombardi][Produced By Armand Van Helden]
My my my	Armand Van Helden	09.2004	15[46]	-	Southern Fried ECB 67CD	[platinum-UK][written by Barry Mann, Cynthia Weil, Armand van Helden, Gary Wright, Andreas S. Jensen, Joe Killington][Produced By Armand Van Helden]
Into your eyes	Armand Van Helden	07.2005	48[12]	-	Southern Fried ECB 78CDS	[written by Armand Van Helden,Andy Taylor][Produced By Armand Van Helden]
When the lights go down	Armand Van Helden	10.2005	70[5]	-	Southern Fried ECB 85CDS	[written by Armand Van Helden ,Nick Gilder, James McCulloch][Produced By Armand Van Helden]
Sugar	Armand Van Helden	03.2006	103[2]	-	Southern Fried Records ECB 94	[written by Jessy Moss, Armand Van Helden]
My my my	Armand Van Helden featuring Tara McDonald	06.2006	12[31]	-	Southern Fried ECB 97	[written by Andreas S Jensen, Armand Van Helden, Wright, Joe Killington, Mann, Weil][Produced By Andreas S Jensen]
Touch Your Toes	Armand Van Helden featuring Featuring Fat Joe And Bl	03.2007	145[3]	-	Southern Fried ECB 108	[written by Armand Van Helden, Joseph Cartagena, Bryan LaMontagne][Produced By Armand Van Helden]
NYC Beat	Armand Van Helden	05.2007	22[9]	-	Southern Fried ECB 113	[written by Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden]
I Want Your Soul	Armand Van Helden	08.2007	38[5]	-	Southern Fried ECB 125	[written by China Burton,Nick Straker][Produced By Armand Van Helden]
Je t'aime	Armand Van Helden	01.2008	163	-	Southern Fried ECB 137	[written by Eddie Smith, Armand Van Helden, Kenny Jason, Nicole Roux][Produced By Armand Van Helden]
Bonkers	Dizzee Rascal and Armand van Helden	05.2009	1[2][37]	-	Dirtee Stank STANK 005CDS	[written by Dizzee Rascal, Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
2 future 4 U EP	Armand Van Helden	12.1998	92[1]	-	FFRR FX 354
2 future 4 U	Armand Van Helden	04.1999	22[6]	-	FFRR 5560902	[silver-UK][produced by Armand Van Helden,Neil Pettricone]
Killing puritans	Armand Van Helden	06.2000	38[1]	-	FFRR 8573833192	[produced by Armand Van Helden]
You Don't Know Me: The Best of Armand Van Helden	Armand Van Helden	10.2008	41[2]	-	Rhino/UMTV 5312525	[produced by Armand Van Helden]

Cindy Valentine

Cindy Valentine ,urodziła się we Włoszech,dorastając w Kanadzie i we Włoszech.
Uczyła się w Królewskim Konserwatorium Muzycznym w Toronto, a później wygrała konkurs śpiewu.Powróciła do swego rodzinnego miasta we Włoszech, aby kontynuować studia.
 

Spotkanie z producentem Tony Greenem ,póżniej jej mężem,[producent nagrań Alty Dustin]zaowocowało jej zainteresowaniem się muzyką disco i podpisaniem kontraktu z wytwórnią Columbia. W połowie lat 80-tych wydaje solowy album "Rock & Roll Hard-Rock".Utwory z tej płyty "Victim" i "Make It Through The Night" były często odtwarzane w kanadyjskim radio.
 

Trzy lata póżniej zmienia swoje emploi stając się divą muzyki dance-pop co potwierdza wydany w 1989r album dla Polydoru Secret Rendez-Vous.Nagrany w 1989r dla Aristy singiel "Pick Up Piece" trafił na 11 pozycję Hot 100 Disco/Dance w USA;piosenka znalazła się również na ścieżce dżwiękowej filmu "Maniquinn.Part.II".Śpiewa też gościnnie na płycie Jellybean-"Spillin The Beans ".
 

Zajmuje się także komponowaniem piosenek pisząc minn. hit "Midnight Hour" nagrany dla Polydoru przez C.C.Catch z Niemiec,czy "Into The Night" dla Alicii.Zajmuje się też robieniem filmów i aktorstwem;jest też frontmanką zespołu Anonymous.
 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Secret Rendez-Vous	Cindy Valentine	10.1987	-	43[2].Hot Disco/Dance	Polydor 885 967-1	[written by C. Valentine / T. Green ][produced by Tony Green]
Pick Up The Pieces (To My Heart)	Cindy Valentine	10.1989	-	11[12].Hot Disco/Dance	Arista ADI-9857	[written by C. Valentine / T. Green ][produced by Tony Green]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Secret Rendez-Vous	Cindy Valentine	.1987	-	-	Polydor 422-831 668-1 Y-1	[produced by Tony Green]

Diana Vickers

Diana Vickers to wokalistka, modelka, aktorka i autorka tekstów, urodzona 30 lipca 1991 roku
w Blackburn w Wielkiej Brytanii. Sławę zyskała dzięki udziałowi w piątej edycji programu "The X Factor".
Vickers dorastała w Blackburn, początkowo planując studia w szkole teatralnej. Śpiewem zajmowała się amatorsko już od jedenastego roku życia, nie widząc w tym sposobu na dalsze życie. W 2008 roku Diana zgłosiła się na casting do brytyjskiego programu "The X Factor", śpiewając w fazie eliminacyjnej utwór "The Blowers Daughter" Damiena Rice’a, pochodzący ze ścieżki dżwiękowej do filmu "Bliżej". Zyskując uznanie wśród jurorów i publiczności, została okrzyknięta prawdziwą perł± piątej edycji programu.
 

Swój debiut aktorski Vickers zaliczyła 8 pażdziernika 2009 roku, grając w londyńskim teatrze Vaudeville rolę w spektaklu "The Rise and Fall of Little Voice". W realizację sztuki włączył się także angielski piosenkarz Mark Owen, lider grupy Take That, który specjalnie dla Diany napisał kilka piosenek.
W kwietniu 2010 roku na rynkach muzycznych pojawił się debiutancki krążek artystki, zatytułowany "Songs from the Tainted Cherry Tree". Na albumie znalazło się trzynaście kompozycji, a na singiel promujący wybrano utwór "Once". Płyta stała się absolutnym hitem, docierając do pierwszego miejsca najlepszych sprzedaży w Wielkiej Brytanii, a także na czwarte w Europie i piętnaste w Korei Południowej. Za jeden z singli, "Hero", młoda artystka była także nominowana do nagrody BRIT Award. Longplay został także dobrze przyjęty wśród dziennikarzy muzycznych, którzy docenili wokalistkę za sprawne łączenie folku z popem.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Once	Diana Vickers	04.2010	1[1][11]	-	RCA 88697680272	[silver-UK][written by Cathy Dennis, Eg White][produced by Mike Spencer]
The Boy Who Murdered Love	Diana Vickers	07.2010	36[5]	-	RCA 88697743452	[written by Diana Vickers, Chris Braide]
My Wicked Heart/The Way You Say It	Diana Vickers	10.2010	13[5]	-	RCA 88697805362	[written by Diana Vickers, Dee Adam][produced by Diana Vickers, James Earp]
Cinderella	Diana Vickers	08.2013	76[1]	-	So Recordings GBAJC 1300173	[written by Diana Vickers, Miranda Cooper ,Simen Eriksrud ,Simone Larson][produced by Simen Eriksrud]
Ice Cream	Diana Vickers	08.2025	177	-	-	[written by Diana Vickers,Dee Adams, James Earp][produced by Dee Adams,James Earp]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Songs from the Tainted Cherry Tree	Diana Vickers	04.2010	1[1][17]	-	RCA 88697653682	[gold-UK][produced by Chris Braide, Guy Sigsworth, Mike Spencer, Andy Chatterley, Devonté Hynes, Starsmith, Ellie Goulding, Cass Lowe, Nerina Pallot]
Music to Make Boys Cry	Diana Vickers	09.2013	37[1]	-	So Recordings SOAK 040	[produced by Simen Eriksrud,David Gamson,Ant Whiting]

Gene Vincent

Pochodził z biednej rodziny, więc po ukończeniu 15 lat musial rozstać się z nauką by podjąć
pracę.Pracował jako palacz na staku handlowym, uczestniczył też w wojnie koreańskiej. Wojna uczyniła z niego kalekę - odniósł bowiem ciężkie obrażenia nogi - chciano ją amputować ale się nie zgodził. Wstawiono mu metalową szynę, która ciągle wywoływała stany zapalne i skazywała go na okrutne cierpienia. Wtedy też, będąc w szpitalu podjął decyzję o związaniu się z show-bussinesem.
 

Mały Vincent wyrastał w otoczeniu muzyki hillbilly. Wcześnie nauczył się grać na gitarze a ponieważ dysponował ładną barwą głosu zawsze mógł liczyć na słuchaczy. W rozgłośni radiowej w Norfolk WCMS w programie radiowym "Country Showtime" Gene śpiewał na żywo własne piosenki.Dwie z nich - Be Bop A Lula i Woman Lowe nagrał na taśmie demonstracyjnej i wysłał do wytwórni Capitol. W konkursie ogłoszonym prze wytwórnię na "drugiego" Presleya zwycięzył 21 letni Eugene Vincent.
Po tym zwycięstwie wytwórnia zainteresował się nagraniami Vincenta i zorganizowała mu sesję nagraniową z udziałem muzykow hillbilly, występujących pod nazwą "The Blue Caps".

 Pierwszy singiel z piosenkami Woman Love i Be Bop A Lula dotarł do 7 miejsca listy bestsellerow. Dostał status złotej płyty. Ten sukces utorował drogę kolejnym utworom : Little Lover, Race With A Devil, She She Little Sheila, Blue Jean Bop, Lotta Lovin. W latach 1956 - 1958 były to szlagiery. Gene dobrze czuł się również w balladach - Over The Rainbow. Występował w programie telewizyjnym Ed Sullivan Show i American Brandstand, zagrał również w filmie The Girl Can’t Help It.
 

Po roku 1958 zaczęło się pasmo niepowodzeń Vincenta na rynku amerykańskim - najpierw rozpadł się jego zespół The Blue Caps, potem zaczęła się zmieniać moda muzyczna. Amerykanie przestawiali się na słodkie melodie i ładne buzie w muzyce. Pojawili się Frankie Avalon, Ricky Nelson, Fabian. Zaś Gene miał ciągle zwyczajny wygląd rockandrollowca, nie wdzięczył się do publiczności, często popijał. Stracił uznanie discjockejów - nie puszczano tak często jego piosenek - więc wystąpiły długi finansowe, w dalszej kolejności przestał płacić podatki więc skreślono go ze związku muzyków. Nie mogąc znależć pracy w USA wyemigrował w 1959 do Wielkiej Brytanii.
 

Anglia przywitała go z sympati± i zrozumieniem. Na lotnisku oczekiwał na niego Jack Good - szef popularnych programów telewizyjnych "Oh, Boy" i "Boy Meets Girl". On właśnie przywrócił blask gwieżdzie Vincenta. Znalazł się znowu w centrum zainteresowania milionów rockandrollowców. Na estradę wchodził zawsze w ciemnej skórze, z wielkim srebrnym medalionem, który dodawał mu odwagi i pewności siebie. Czarny strój artysty kontrastował z białą jak ściana twarzą i nieobecnymi oczami. Dawał znowu bardzo wiele koncertów na których zachowywał się jak dziki kot - obracał sie nagle o 360 stopni, przerzucał chorą nogę nad mikrofonem, rzucał nim.
 

W kwietniu 1960 roku jadąc samochodem z innym piosenkarzem Eddie Cochranem uległ wypadkowi. Eddie zginął na miejscu a Gene trafił z połamanym obojczykiem i ciężkimi ranami głowy do szpitala. Bardzo przeżył śmierć Cochrana - na wiele miesięcy wycofał się z estradowego życia. W 1960 roku zmarła również jego córeczka. Powrócił na rynek dopiero póżniej grając jednak głównie w pubach.  

Vincent zmarł 12 października 1971 roku w wieku 36 lat w wyniku połączenia pęknięcia wrzodu, krwotoku wewnętrznego i niewydolności serca podczas wizyty u ojca w Saugus w Kalifornii. Został pochowany w Eternal Valley Memorial Park w Newhall w Kalifornii. 

Single

Tytu³

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [UK]

Komentarz

Be-Bop-a-Lula / Woman Love

Gene Vincent and Blue Caps

06.1956

16[7]

7[20]

Capitol CL 14599

[written by Tex Davis/Gene Vincent ][produced by Ken Nelson ][piosenka z filmu "The girl can't help it"]

Race With the Devil / Gonna Back Up Baby

Gene Vincent and Blue Caps

10.1956

28[1]

96[1]

Capitol CL 14628

[written by Tex Davis/Gene Vincent ][produced by Ken Nelson ]

Bluejean Bop / Who Slapped John

Gene Vincent and Blue Caps

10.1956

16[5]

-

Capitol CL 14637

[written by Gene Vincent, Hal Levy]

Lotta Lovin' / Wear My Ring

Gene Vincent

08.1957

-

13[19]

Capitol 14763

[written by Bernice Bedwell][produced by Ken Nelson ]

Dance to the Bop / I Got It

Gene Vincent

12.1957

-

23[9]

Capitol 14808

[written by Floyd Edge ][produced by Ken Nelson ]

Wild Cat / Right Here on Earth

Gene Vincent

01.1960

21[6]

-

Capitol 15136

[written by A. Schroeder, W. Gold]

My heart/I've got to get to you yet

Gene Vincent and Blue Caps

03.1960

16[8]

-

Capitol CL 15 115

[written by Johnny Burnette ]

Pistol Packin' Mama/Weeping willow

Gene Vincent and Beat Boys

06.1960

15[9]

-

Capitol CL 15 156

[written by Al Dexter]

She she Little Sheila/Hot dollar

Gene Vincent

06.1961

22[11]

-

Capitol CL 15 202

[written by Hank Ballard]

I'm going home [To see my baby]/Love of a man

Gene Vincent with Sounds Incorporated

09.1961

36[4]

-

Capitol CL 15 215

[written by Bob Bain/Mark Bryan]

EP's

Race with the devil

Gene Vincent

10.1962

19[1]

-

Capitol EAP1 20354

-

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bluejean Bop!	Gene Vincent and Blue Caps	09.1956	-	16[2]	Capitol 764	[produced by Ken Nelson]
Crazy Times!	Gene Vincent	06.1960	12[2]	-	Capitol T 1342 [UK]	-