Z archiwum...rocka

sobota, 25 maja 2024

Tia

Tia (ur. Tia Bocker) to była wokalistka muzyki pop\dance z końca lat 80-tych. W wieku 18 lat została przyłapana tańcząc w klubie w Merrick na Long Island w stanie Nowy Jork przez żonę DJ-a Jima „Choppera” Cohna, Kathy. Chopper i Kathy zwrócili się do niej później z propozycją dołączenia do ich firmy rozrywkowej. W 1986 roku Tia miała swój jedyny występ na listach przebojów dzięki singlowi „Boy Toy”, który zajął 16. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Club Play (utrzymując się na liście przez 14 tygodni) i 32. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music /Maxi-Singles ; udało mu się również trafić na listy przebojów muzyki pop, gdzie osiągnął 97. miejsce na liście Billboard Hot 100.

Jej kolejne single: covery piosenek Alishy „Baby Talk”, „Cupid” i „Sugar Baby” w ogóle nie trafiły się na listy przebojów. Nagrała pełny album zatytułowany „Sugar 'n Spice”, ale nigdy nie został on wydany, prawdopodobnie ze względu na słabe wyniki singli na listach przebojów. Potem o Tii nie słyszano zbyt wiele aż do 1992 roku, kiedy wydała we Francji singiel „Dance to the Music”, który również nie pojawił się na listach przebojów.

W 2010 roku jej niewydany album został wydany we Francji jako album złożony zatytułowany „Absolutely”, który zawierał miksy „Boy Toy”, „Baby Talk”, „Cupid” i kilku innych niewydanych utworów. W późniejszych latach Tia przeszła z muzyki tanecznej na muzykę rockową; była członkinią takich zespołów jak BlueScream i Sinsanity. Obecnie (według badań) kontynuuje działalność muzyczną jako członkini muzycznego duetu Eye Violet.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Boy Toy	Tia	11.1986	-	-	RCA 5107	[written by Roy Be, J. Cohn, C. Burbank][produced by Roy Be, Jim "Chopper" Cohn, Charles Ibgui][6[14].Hot Disco/Dance;RCA 5769 12"]

Television

Grupa amerykańska, założona na początku lat 70-tych jako trio w składzie: Tom Verlaine (właśc. Thomas Miller, ur. 13.12.1949 r. w Mount Morris w stanie New Jersey; śpiew, gitara), Richard Hell (właśc. Richard Myers, ur. 2.10.1949 r. w Lexington w stanie Kentucky; bas) i Billy Ficca (perkusja).

Początkowo działali pod nazwą The Neon Boys, zaś nazwę Television przyjęli w 1973 r. po dokooptowaniu do składu gitarzysty Richarda Lloyda. Rok później podpisali stały kontrakt z klubem CBGB's w nowojorskiej dzielnicy Rowery, będącym wówczas kuźnią amerykańskiej rockowej nowej fali. Konflikt pomiędzy Verlainem i Hellem doprowadził do odejścia basisty, który wkrótce wypłynął w grupie The Heartbreakers. Jego następcą został pozyskany z Blondie Fred „Sonic" Smith.

Nowy skład zadebiutował surowym lecz ciekawym singlem „Little Johnny Jewel" nagranym dla własnej wytwórni Ork Records. W 1977 r. zespołem zainteresowała się renomowana firma Elektra, czego efektem był pierwszy album Marquee Moon. Płyta przeszła bez echa w USA, za to w Wielkiej Brytanii została uznana za jeden z najciekawszych debiutanckich albumów w dziejach rocka. Nosowa, szydercza wokaliza Verlaine'a oraz chropowaty dialog dwóch gitar tworzyły charakterystyczne brzmienie grupy, obecne szczególnie w tematach ,,Torn Curtain", „Venus" i „Prove It".

Wprawdzie zespołowi wróżono długą karierę, jednak kolejny album Adwenture, nie powtórzył sukcesu i muzycy rozstali się w 1978 r. Verlaine i Lloyd próbowali ze zmiennym szczęściem działalności solowej, po czym w 1991 r. wraz ze Smithem i Ficcą reaktywowali grupę, podejmując pracę nad płytą długogrającą dla wytwórni Capitol. W 1992 r. wystąpili na festiwalu w Glastonbury. Ewentualną dalszą współpracę muzyków przerwała śmierć Smitha.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Marquee Moon Part I/Marquee Moon Part II	Television	03.1977	30[4]	-	Elektra K 12 252	[written by Tom Verlaine][produced by Andy Johns, Tom Verlaine]
Prove it /Venus	Television	07.1977	25[4]	-	Elektra K 12 262	[written by Tom Verlaine][produced by Andy Johns, Tom Verlaine]
Foxhole /Careful	Television	04.1978	36[2]	-	Elektra K 12 287	[written by Tom Verlaine][produced by John Janson, Tom Verlaine]
Glory /Carried away	Television	07.1978	-	-	Elektra K 12 306

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Marquee moon	Television	02.1977	28[13]	-	Elektra K 52 046	[produced by Andy Johns, Tom Verlaine]
Adventure	Television	04.1978	7[4]	-	Elektra K 52 072	[produced by John Jansen, Tom Verlaine]

Tavares

Tavares (znany również jako The Tavares Brothers) to amerykańska grupa muzyczna R&B i soul złożona z pięciu braci pochodzenia amerykańskiego z Wysp Zielonego Przylądka. Niektórzy urodzili się w New Bedford w stanie Massachusetts i Providence w stanie Rhode Island i przez całe dzieciństwo przemieszczali się tam i z powrotem między tymi dwoma miastami. Najbardziej znani są z przeboju z 1976 roku „Heaven Must Be Missing an Angel”.

Bracia, których rodzice pochodzili z Republiki Zielonego Przylądka, zaczęli występować w 1959 roku jako Chubby and the Turnpikes, gdy najmłodszy brat miał dziewięć lat. Klawiszowiec i architekt P-Funk, Bernie Worrell, na krótko dołączył do grupy w 1968 roku, podczas studiów w New England Conservatory of Music. Przyszły perkusista Aerosmith, Joey Kramer, występował jako perkusista grupy w późniejszym wcieleniu The Turnpikes od jesieni 1969r do września 1970r, kiedy to został zaproszony do zespołu Stevena Tylera. Później zastąpił go perkusista Paul Klodner i basista Steve Strout, co zapewniło im zwartą, mocną sekcję rytmiczną. Chubby & The Turnpikes podpisali kontrakt z Capitol Records w 1967 roku i nagrali kilka lokalnych hitów, w tym „I Know the Inside Story” w 1967r i „Nothing But Promises” w 1968r.

W 1973 roku zmienili nazwę na Tavares i swoim pierwszym hitem R&B , „Check It Out” zajęli miejsce w Top40 i wkrótce zaczęli regularnie pojawiać się na listach przebojów R&B i pop. Na ich pierwszym albumie znalazł się utwór ich brata Victora, który śpiewał główną rolę w „Check It Out”, ale wkrótce potem opuścił grupę. W 1974 roku Tavares wydał swój pierwszy hit R&B nr 1 utworem „She's Gone” Hall & Oates.

Rok 1975 okazał się ich najbardziej udanym rokiem na listach przebojów, z albumem Top 40 (In the City), hitem nr 25 „Remember What I Told You to Forget” i ich największym hitem, Top 10 „It Only Takes a Minute”, który później z powodzeniem wykonał Jonathan King i Take That, a z samplami użyła Jennifer Lopez. Przełożyli ten sukces na występ jako występ otwierający The Jackson 5. KC & The Sunshine Band również byli na tej trasie. Po „Minute” nastąpiła seria hitów: „Heaven Must Be Missing an Angel”, „Don't Take Away the Music” (oba 1976) i „Whodunit” (1977, kolejny hit nr 1 R&B).

W 1977 roku nagrali także „I Wanna See You Soon” w duecie z koleżanką z wytwórni Capitol, Fredą Payne, który był emitowany w BBC Radio 1, ale nie znalazł się na listach przebojów. Jednak wiele z ich hitów bagatelizowało ich pochodzenie R&B i nadało grupie wizerunek zespołu disco. To spostrzeżenie zostało wzmocnione przez ich pojawienie się na ścieżce dźwiękowej do filmu Gorączka sobotniej nocy w 1977 roku. Tavares nagrał piosenkę Bee Gees „More Than a Woman”, a ich wersja znalazła się w tym roku na liście Top 40 muzyki pop. Ścieżka dźwiękowa stała się jedną z najbardziej udanych w historii, dając Tavares jedyną nagrodę Grammy.

Późniejsze albumy, takie jak Madam Butterfly i Supercharged, odeszły od formatu disco i odniosły mniejszy sukces na listach przebojów pop (chociaż nadal zawierały hity R&B, takich jak „Never Had a Love Like This Before” i popularny społeczno-polityczny „ Bad Times”, napisany przez brytyjskiego piosenkarza i autora tekstów Gerarda McMahona).

Na początku lat 80-tych Tavares opuścił Capitol Records i podpisał kontrakt z RCA Records. Mieli ostatni duży hit, balladę „A Penny for Your Thoughts”, za którą w 1982 roku byli nominowani do nagrody Grammy; ich ostatnim dużym wydawnictwem było Words and Music z 1983 roku. W 1984 roku Ralph odszedł z grupy. Pooch objął stanowisko szefa ds. biznesu/rezerwacji w Tavares od 1984 do 2014 roku. Tiny odszedł w połowie lat 90-tych, aby kontynuować karierę solową, podczas gdy pozostali trzej bracia kontynuowali trasę koncertową. Tiny powrócił do grupy w 2009 roku. Muzyk Feliciano „Flash” Vierra Tavares, patriarcha rodziny i ojciec wszystkich członków Tavares, zmarł w 2008 roku.

Chubby Tavares wydał swój pierwszy solowy album, Jealousy, 17 lipca 2012 roku, kilka miesięcy po tym, jak Tavares, the Four Tops (który nagrał oryginalną wersję „Remember What I Told You to Forget”) i The Temptations odbyli wspólną trasę po Wielkiej Brytanii . Przed albumem ukazał się dostępny wyłącznie w wersji cyfrowej singiel zatytułowany „It's Christmas”. 17 grudnia osiągnął 5. miejsce na liście przebojów Acid Jazz firmy Amazon. Zarówno album, jak i singiel zostały wyprodukowane przez Carlę Olson, a album został wydany przez „Fuel Records”/Universal Records.

W 2013 roku bracia zostali uhonorowani nagrodą za całokształt twórczości przyznaną przez National R&B Music Society Black Tie Gala w Atlantic City w stanie New Jersey. Po raz pierwszy od 37 lat wszystkich sześciu braci pojawiło się i wystąpiło razem na scenie.

Ralph Tavares zmarł 8 grudnia 2021 roku, dwa dni przed swoimi 80. urodzinami. Pooch Tavares zmarł w kwietniu 2024 roku w wieku 81 lat.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Check it out/The judgement day	Tavares	09.1973	-	35[12]	Capitol 3674	[written by F. Rutler,B. Osborne][produced by Robert Bowles][5[20].R&B; Chart]
That' s the sound that lonely/Little girl	Tavares	02.1974	-	70[7]	Capitol 3794	[written by J. Dean, J. Glover, J. Bristol][produced by Johnny Bristol][10[15].R&B; Chart]
Too late/Leave it up to the lady	Tavares	06.1974	-	59[7]	Capitol 3882	[written by Dennis Lambert,Brian Potter][produced by Brian Potter, Dennis Lambert][10[13].R&B; Chart]
She' s gone/To love you	Tavares	10.1974	-	50[16]	Capitol 3957	[written by Daryl Hall,John Oates][produced by Brian Potter, Dennis Lambert][1[1][18].R&B; Chart]
Remember what i told you to forget/My ship	Tavares	04.1975	-	25[11]	Capitol 4010	[written by Brian Potter, Dennis Lambert][produced by Brian Potter, Dennis Lambert][4[16].R&B; Chart]
It only takes a minute/I hope she chooses me	Tavares	07.1975	-	10[18]	Capitol 4111	[written by Brian Potter, Dennis Lambert][produced by Brian Potter, Dennis Lambert][1[1][17].R&B; Chart]
Free ride/In the eyes of love	Tavares	12.1975	-	52[6]	Capitol 4184	[written by Dan Hartman][produced by Brian Potter, Dennis Lambert][8[12].R&B; Chart]
The Love I Never Had/In the city	Tavares	02.1976	-	-	Capitol 4221	[written by Dennis Lambert,Brian Potter][produced by Brian Potter, Dennis Lambert][11[15].R&B; Chart]
Heaven must be missing an angel [Part.1]/Part.2	Tavares	06.1976	4[11]	15[21]	Capitol 4270	[gold][written by Freddie Perren,Tom Sellers,Keni St. Lewis][produced by Freddie Perren][3[19].R&B; Chart]
Don' t take away the music/Guiding star	Tavares	10.1976	4[10]	34[12]	Capitol 4348	[written by Freddie Perren,Christine Yarian,Keni St. Lewis][produced by Freddie Perren][14[14].R&B; Chart]
The mighty power of love	Tavares	02.1977	25[6]	-	Capitol CL 15 905 [UK]	[written by Freddie Perren,Keni St. Lewis][produced by Freddie Perren]
Whodunit /Fool of the year	Tavares	03.1977	5[10]	22[15]	Capitol 4398	[written by Freddie Perren,Keni St. Lewis][produced by Freddie Perren][1[1][17].R&B; Chart]
One step away	Tavares	07.1977	16[7]	-	Capitol CL 15 930 [UK]	[written by Freddie Perren,Keni St. Lewis][produced by Freddie Perren]
Goodnight My Love / Watchin' the Woman's Movement	Tavares	07.1977	-	-	Capitol 4453	[written by John Marascalco,George Motola][produced by Freddie Perren][14[11].R&B; Chart]
More than a woman/Keep in touch	Tavares	11.1977	7[11][05.78]	32[21]	Capitol 4500	[written by Barry Gibb,Robin Gibb,Maurice Gibb][produced by Freddie Perren][36[14].R&B; Chart][piosenka z filmu "Saturday night fever",oryginalnie wykonywana przez Bee Gees]
Ghost of Love (Parts 1 & 2)	Tavares	02.1978	29[6]	-	Capitol 4544	[written by Keni St. Lewis][produced by Freddie Perren][48[11].R&B; Chart]
Timber/Feel so good	Tavares	07.1978	-	-	Capitol 4583	[written by Keni St. Lewis, Freddie Perren][produced by Freddie Perren][48[11].R&B; Chart]
Never Had a Love Like This Before/Positive forces	Tavares	11.1978	-	-	Capitol 4658	[written by L. R. Hanks, Z. Grey][produced by Bobby Martin][5[22].R&B; Chart]
Straight From the Heart / Let Me Heal the Bruises	Tavares	05.1979	-	-	Capitol 4703	[written by L. R. Hanks, Z. Grey][produced by Bobby Martin][77[4].R&B; Chart]
Bad times/Got to have your love	Tavares	01.1980	-	47[10]	Capitol 4811	[written by Gerard McMann][produced by Bobby Colomby][10[17].R&B; Chart]
I Can't Go On Living Without You/Why can't we fall in love	Tavares	04.1980	-	-	Capitol 4846	[written by Benjamin F. Wright, Jr.][produced by Benjamin F. Wright, Jr.][42[9].R&B; Chart]
Love Uprising/Hot love	Tavares	10.1980	-	-	Capitol 4933	[written by R. Moore, A. Winbush][produced by Benjamin F. Wright][17[16].R&B; Chart]
Loneliness/Break down for love	Tavares	02.1981	-	-	Capitol 4969	[written by B. Wright, L. Price][produced by Benjamin F. Wright][64[5].R&B; Chart]
Turn Out The Nightlight/House Of Music	Tavares	07.1981	-	-	Capitol 5019	[written by A. Woolfolk, B. Hull][produced by Alan Abrahams][45[10].R&B; Chart]
Loveline/Right On Time	Tavares	10.1981	-	-	Capitol 5043	[written by Kashif, L. Jones][produced by Alan Abrahams][47[9].R&B; Chart]
A penny for your thoughts/The skin you' re in	Tavares	09.1982	-	33[21]	RCA 13 292	[written by K. Nolan][produced by Jay Senter, Kenny Nolan][16[17].R&B; Chart]
Got To Find My Way Back To You/I Hope You'll Be Very Unhappy Without Me	Tavares	02.1983	-	-	RCA 13 433	[written by R. Wyatt, Jr., K. Young][produced by Ric Wyatt, Jr.][24[10].R&B; Chart]
Deeper in Love / I Really Miss You Baby	Tavares	09.1983	-	-	RCA 13 611	[written by D. Meyers, W. Potts, Jr., D. Leslie][produced by Dana Meyers, Wardell Potts][10[14].R&B; Chart]
Words And Music/I'll send love [We go together]	Tavares	11.1983	-	-	RCA 13 684	[written by Kenny Nolan][produced by Jay Senter, Kenny Nolan][29[12].R&B; Chart]
Heaven must be missing an angel [Part.1] [remix]	Tavares	02.1986	12[9]	-	Capitol TAV 1 [UK]	[written by K. St. Lewis, F. Perren][produced by Freddie Perren]
It only takes a minute	Tavares	05.1986	46[4]	-	Capitol TAV 2 [UK]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Check it out	Tavares	02.1974	-	160[8]	Capitol 11 258	[produced by Johnny Bristol][20.R&B; Chart]
Hard core poetry	Tavares	09.1974	-	121[23]	Capitol 11 316	[produced by Dennis Lambert, Brian Potter][11.R&B; Chart]
In the city	Tavares	08.1975	-	26[17]	Capitol 11 396	[produced by Dennis Lambert, Brian Potter][8.R&B; Chart]
Sky high	Tavares	06.1976	22[13]	24[31]	Capitol 11 533	[produced by Freddie Perren][20.R&B; Chart]
Love storm	Tavares	04.1977	-	59[22]	Capitol 11 628	[produced by Freddie Perren][15.R&B; Chart]
The best of Tavares	Tavares	10.1977	39[2]	72[10]	Capitol 11 701	[42.R&B; Chart]
Future bound	Tavares	05.1978	-	115[8]	Capitol 11 719	[produced by Freddie Perren][55.R&B; Chart]
Madam Butterfly	Tavares	02.1979	-	92[11]	Capitol 11 874	[produced by Bobby Martin][13.R&B; Chart]
Supercharged	Tavares	03.1980	-	75[7]	Capitol 12 026	[produced by David Foster, Benjamin Wright, Bobby Colomby][20.R&B; Chart]
New directions	Tavares	12.1982	-	137[11]	RCA Victor 4357	[produced by Benjamin F. Wright, Jr. , Jay Senter, Kenny Nolan, Ric Wyatt, Jr.][30.R&B; Chart]
Words and Music	Tavares	09.1983	-	208	RCA AFL1 4700	[produced by Leon Sylvers III, Dana Meyers, Wardell Potts Jr., Jay Senter, Kenny Nolan, Rick Wyatt Jr.][48.R&B; Chart]

Parachute Men

The Parachute Men to brytyjski zespół indie pop/indie rock z Leeds w Anglii, założony w 1985 roku. Wydali dwa albumy i kilka singli, zanim rozstali się na początku lat 90-tych.

The Parachute Men powstało w 1985 roku w składzie Fiona Gregg (wokal), Stephen H. Gregg (gitara), Andrew Howes (bas i instrumenty klawiszowe) oraz Mark Boyce (perkusja i instrumenty klawiszowe). Po dwóch latach koncertowania zespół podpisał kontrakt z dużą londyńską niezależną wytwórnią Fire Records w 1987 roku. Ich pierwszym wydawnictwem była składająca się z czterech utworów EP-ka z „Sometimes in Vain” w roli głównej, wydana w maju 1988 roku. Następnie w sierpniu tego samego roku ukazał się debiutancki album The Innocents, który znalazł się na liście 50 najlepszych albumów NME tego roku.

Po albumie ukazały się dwa single: „If I Could Wear Your Jacket” i „Bed and Breakfast”. Został wydany kolejny singiel „Leeds Station”, który pojawił się także w teledysku NME Carry On Disarming. Howes i Boyce odeszli wkrótce potem, a Fiona i Stephen kontynuowali działalność jako duet akustyczny, dopóki nie zatrudnili Matthew Parkina (bas) i Paula Walkera (perkusja).

W 1990 roku ukazał się drugi album Earth, Dogs, and Eggshells, poprzedzony singlem „Every Other Thursday” (nawiązanie do zapisywania się na zasiłek). Album został wydany ponad rok po nagraniu, tracąc większość dynamiki, jaką zespół nabrał. Skład zespołu ponownie się zmienił, a Matthew Parkina zastąpiła Kanadyjka Colleen Browne. W końcu pozyskali kolejnego basistę, Tony’ego Hodgesa, ale po zagraniu tylko jednego koncertu na Uniwersytecie w Liverpoolu rozstali się na początku lat 90-tych i nie wydali już żadnych dalszych wydawnictw.

Mark Boyce pojawił się później w zespole The Durbervilles. Andrew Howes nagrywał muzykę dla Surrism-Phonoethics (Niemcy) i CJC/LEEP (Francja) oraz jest współautorem kwartalnych ankiet publikowanych przez Classwar Karaoke (Wielka Brytania) pod nazwą Kalistongue. Matthew Parkin grał później z The Starlings, The Jesus and Mary Chain, The Mission, Miranda Sex Garden i Silver Sun. Colleen Browne dołączyła później do Pale Saints, The Warm Jets, The Heart Throbs i White Hotel. Stephen Gregg uzyskał doktorat z literatury angielskiej na Uniwersytecie w Leeds, a obecnie jest starszym wykładowcą na Uniwersytecie Bath Spa, specjalizującym się w literaturze XVIII wieku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If I Could Wear Your Jacket...?/Burgess Meredith	Parachute Men	.1988	-	-	Fire BLAZE 30S	[written by Fiona, The Parachute Men]
Leeds Station/Maybe If I'd Said	Parachute Men	.1989	-	-	Fire BLAZE 33S	[written by Fiona, The Parachute Men]
Bed And Breakfast/Mr. Gas	Parachute Men	.1989	-	-	Fire BLAZE 35S	[written by Mitchell, Gregg, Boyce, Howes]
Every Other Thursday/Quiet Life	Parachute Men	04.1990	-	-	Fire BLAZE 40S	[written by Mitchell, Gregg]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Innocents	Parachute Men	.1988	-	-	Fire FIRE CD 14	[produced by John A Rivers]
Earth, Dogs And Eggshells	Parachute Men	03.1990	-	-	Fire FIRE LP 24	[produced by Hugh Jones]

piątek, 24 maja 2024

Tangerine Dream

Zespół niemiecki, założony we wrześniu 1967 r., łączący - podobnie jak grupy Amon Duul i Can - narracyjną wyobraźnię z elektroniczną technologią. Twórcą i liderem często zmieniającej skład grupy był Edgar Froese (ur. 6.06.1944 r. w Tylży, Prusy Wschodnie, Niemcy). Debiutował jako gitarzysta w studenckim zespole The Ones (założonym w 1965 r. w szkole sztuk plastycznych w Berlinie Zachodnim), który nagrał singla i wystąpił przed Salvatore Dalim w jego sławnej rezydencji.

W pierwszym składzie Tangerine Dream Froesemu (gitara) towarzyszyli: Volker Hambach (flet, skrzypce), Kurt Kerkenberg (bas) i Lanse Hampashash (perkusja). W 1968 r. zespół, nawiązujący podczas występów do muzyki The Doors, Grateful Dead i Jefferson Airplane, zyskał popularność na fali studenckiej kontestacji. Rok później drogi muzyków rozeszły się i Froese musiał szukać nowych partnerów. Steve Jolliffe (elektryczny flet) co prawda szybko odszedł z zespołu, ale wrócił po paru latach. Na debiutanckim albumie Tangerine Dream Electronic Meditation z 1970 r., oprócz lidera ostatecznie wystąpili: Konrad Schnitzler (wiolonczela, skrzypce, flet, instr. klawiszowe) i Klaus Schulze (perkusja, eks-Psy Free).

Tuż po ukazaniu się albumu Schnitzler i Schulze opuścili zespół. Ten drugi znalazł się wkrótce w składzie Ashra Tempel. Na ich miejsce przyjęci zostali: perkusista jazzowego comba Agitation Free - Chris Franke (właśc. Christoph Franke, ur. 4.04.1942 r.) i Steve Schroyder. W 1971 r. Tangerine Dream nagrali album Alpha Centauri, łączący „kosmiczny rock" w stylu Pink Floyd z motywami klasycznymi. Po zastąpieniu Schroydera przez Petera Baumanna (pozyskanego z zespołu Ants) ustabilizował się skład działający do 1977 r.

Longplay Zeit z 1972 r. był początkiem syntezatorowego etapu Tangerine Dream. Elektroniczny impresjonizm kontynuowała płyta Atem, uznana przez znanego prezentera BBC Johna Peela za najciekawszy album 1973 r. Longplay Phaedra utorował muzykom drogę na rynek brytyjski, gdzie w 1974 r. dotarł do 14. miejsca na liście płyt długogrających. Narracyjna elektronika zespołu zmierzała nieuchronnie w kierunku muzyki filmowej (najpopularniejsza z „Sorcerer" Williama Friedkina z 1977 r., amerykańskiej wersji wcześniejszej o dwadzieścia lat francuskiej ,,Ceny strachu" reż. Henri Clouzot).

W 1974 r. Froese zadebiutował autorskim albumem Aqua. Nagrany w 1976 r. longplay Stratosfear był muzycznym wyzwaniem rzuconym buntowniczemu pokoleniu punkowców- udanym, jeśli zważyć jego rynkowy sukces. Rok później, po burzliwej trasie koncertowej, udokumentowanej albumem Encore, grupę opuścił Baumann, zakładając własną wytwórnię Private Music. Skład uzupełnił znów mulitiinstrumentalista Steve Jolliffe, a wraz z nim perkusista Klaus Krieger. Na albumie Cyclone pojawiły się nietypowe dla Tangerine Dream teksty i wokaliza, ale longplay Force Majeure był powrotem do czysto instrumentalnych poszukiwań.

Występ Tangerine Dream w Berlinie Wschodnim w 1980 r. był zwiastunem nie tylko muzycznych przemian, które już wkrótce miały wpłynąć na kształt podzielonej Europy. Zespół zagrał tam w nowym składzie. Obok Froesego i Franke pojawił się Johannes Schmólling. Występ zarejestrowano i wydano w NRD na płycie Tangerine Dream, znanej też pod tytułem Quichotte. Kolejne dwa lata przyniosły filmowy longplay Thief, retrospektywny czteropłytowy zestaw 70 - '80 oraz premierowe płyty Tangram i Exit. Z tej ostatniej pochodził m.in temat ,,Kiev Mission", nawiązujący do orędzia rosyjskich i ukraińskich pacyfistycznych dysydentów.

W ramach promocji Hyperborea z 1983 r. Tangerine Dream wystąpili na sześciu koncertach w Polsce. Ich fragmenty znalazły się rok później na albumie Poland-The Warsaw Concerto. Na longplayu Le Parc zespół wykorzystał komputerowy sampling, niezbyt pasujący do wirtuozerskich ambicji muzyków. W 1985 r. Johannes Schmolling wybrał działalność solową. Jego następcą został Paul Haslinger, specjalizujący się poprzednio w muzyce klasycznej. W 1988 r. grupę porzucił wierny jej przez siedemnaście lat Chris Franke. Po krótkiej współpracy z Ralfem Wadephalem (bardziej programistą niż muzykiem), Froese i Haslinger ograniczyli się do występów w duecie. Niewiele później Tangerine Dream znów występowali jako trio. Tym razem skład uzupełnił Jerome Frose - syn Edgara. Jednak niebawem z zespołem rozstał się Haslinger, zastąpiony przez Zlatko Pericę (gitara) i Linde Spa (saksofon).

Zmianie uległy też kompozycje grupy często urozmaicone soczystymi solówkami gitarowymi Pericy. Formacja wciąż działa aktywnie dzieląc czas pomiędzy koncerty, realizację licznych zamówień na muzykę ilustracyjną do filmów oraz kolejne albumy studyjne. Elektroniczne poszukiwania Tangerine Dream były oceniane rozmaicie, jednak ich wpływ na muzykę New Age dwóch ostatnich dziesięcioleci jest bezsporny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Warsaw In The Sun/Polish Dance	Tangerine Dream	10.1984	96[1]	-	Jive Electro JIVEP 74	[written by Edgar Froese, Johannes Schmoelling, Christoph Franke][produced by Edgar Froese, Johannes Schmoelling, Christoph Franke]
Towards The Evening Star	Tangerine Dream	04.1997	95[1]	-	When! WENX 1022	[written by E. Froese, J. Froese]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Phaedra	Tangerine Dream	04.1974	15[15]	196[2]	Virgin V 2010	[gold-UK][produced by Edgar Froese]
Rubycon	Tangerine Dream	04.1975	10[14]	-	Virgin V 2025	[silver-UK][produced by Tangerine Dream]
Ricochet	Tangerine Dream	12.1975	40[4]	-	Virgin V 2044	[silver-UK][produced by Tangerine Dream]
Stratosfear	Tangerine Dream	11.1976	39[4]	158[7]	Virgin V 2068	[silver-UK][produced by Tangerine Dream]
Sorcerer OST	Tangerine Dream	07.1977	25[7]	153[6]	MCA MCF 2806	[produced by Tangerine Dream]
Encore	Tangerine Dream	11.1977	55[1]	178[2]	Virgin VD 2506	[produced by Tangerine Dream]
Cyclone	Tangerine Dream	04.1978	37[4]	-	Virgin V 2097	[produced by Tangerine Dream]
Force Majeure	Tangerine Dream	02.1979	26[7]	-	Virgin V 2111	[produced by Chris Franke, Edgar Froese]
Tangram	Tangerine Dream	06.1980	36[5]	-	Virgin V 2147	[produced by Chris Franke, Edgar Froese]
Thief	Tangerine Dream	04.1981	43[3]	115[10]	Virgin V 2198	[produced by Michael Mann, Tangerine Dream]
Exit	Tangerine Dream	09.1981	43[5]	195[2]	Virgin V 2212	[produced by Edgar Froese, Christopher Franke]
White Eagle	Tangerine Dream	04.1982	57[5]	-	Virgin V 2226	[produced by Chris Franke, Edgar Froese, Johannes Schmoelling]
Hyperborea	Tangerine Dream	11.1983	45[2]	-	Virgin V 2292	[produced by Chris Franke, Edgar Froese, Johannes Schmoelling]
Poland	Tangerine Dream	11.1984	90[1]	-	Jive Electro HIP 22	[produced by Chris Franke, Edgar Froese, Johannes Schmoelling]
Legend OST	Tangerine Dream	05.1986	-	96[7]	MCA 6165	[gold-UK][produced by Tangerine Dream]
Underwater Sunlight	Tangerine Dream	07.1986	97[1]	-	Jive Electro HIP 40	[produced by Chris Franke, Edgar Froese, Paul Haslinger]
Tyger	Tangerine Dream	06.1987	88[1]	-	Jive HIP 47	[produced by Tangerine Dream]

Bystanders

Man wyewoluował z Bystanders, odnoszącej sukcesy grupy popowej z Merthyr Tydfil, która grała w wielu klubach w Walii, często grając w kilku klubach każdego wieczoru. The Bystanders wydali osiem singli, w tym „98,6” (45. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w lutym 1967 r.) , który został odtworzony w filmie The Boat That Rocked z 2009 r. (chociaż wersja Keitha była większym hitem, osiągając 24. miejsce w rankingu Wielka Brytania) i „When Jesamine Goes”, napisany przez ich menadżera Ronniego Scotta i Marty'ego Wilde'a pod pseudonimami Frere Manston i Jack Gellar, który później został nazwany przez The Casuals jako „Jesamine” i zajął 2. miejsce na brytyjskiej liście przebojów .

Nagrywali także sesje z coverami dla BBC, ponieważ zasady ograniczające czas wymagały występów „na żywo” między płytami w latach 60. Stali się stałymi bywalcami programów Jimmy Young Show, David Symonds Show i innych. Założony w 1962 roku Bystanders obejmował Owena Moneya, znanego wówczas jako Gerry Braden, ale został zastąpiony przez Vica Oakleya, tworząc klasyczny skład: Vic Oakley (wokal), Micky Jones (gitara), Clive John a.k.a. Clint Space (instrumenty klawiszowe), Ray Williams (gitara basowa) i Jeff Jones (perkusja).

W 1968 roku pozostali członkowie chcieli zmienić kierunek muzyczny na bardziej psychodeliczne/amerykańskie brzmienie gitary z zachodniego wybrzeża, więc Oakley odszedł, a jego miejsce zajął Deke Leonard, a zespół zmienił nazwę na Man.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
That's The End/This Time	Bystanders	.1965	-	-	Pylot WD 501	[written by Mike Martin]
(You're Gonna) Hurt Yourself/Have I Offended The Girl	Bystanders	07.1966	-	-	Piccadilly 7N 35330	[written by Crewe, Callelo]
My Love – Come Home/If You Walk Away	Bystanders	11.1966	-	-	Piccadilly 7N 35351	[written by Colonnello, Conrad][produced by John Schroeder ]
98.6/Stubborn Kind Of Fellow	Bystanders	01.1967	45[1]	-	Piccadilly 7N 35363	[written by Powers, Fishoff][produced by John Schroeder ]
Royal Blue Summer Sunshine Day/Make Up Your Mind (Mejor)	Bystanders	06.1967	-	-	Piccadilly 7N 35382	[written by Scott][produced by John Schroeder ]
Pattern People/Green Grass	Bystanders	08.1967	-	-	Piccadilly 7N 35399	[written by Webb][produced by John Schroeder ]
When Jezamine Goes/Cave Of Clear Light	Bystanders	02.1968	-	-	Pye 7N 17476	[written by Manston, Gellar][produced by John Schroeder ]
This World Is My World/Painting The Time	Bystanders	05.1968	-	-	Pye 7N 17540	[produced by Albert Hammond][produced by John Schroeder ]

czwartek, 23 maja 2024

Filipponio

Filipponio, urodzony jako Donato Filipponio (ur. 1944r,Mediolan -zm. 29 kwietnia 1995r), włoski piosenkarz, autor tekstów i muzyk, który przeżył moment sławy w drugiej połowie lat siedemdziesiątych i pierwszej połowie kolejnych osiemdziesiątych. Nagrywał dla Polydor, Fonit Cetra i CGD.

Urodził się z matki Greczynki i ojca Apulii. Wyposażony w ochrypły głos i intonację upodabniającą go do Piero Ciampiego, Paolo Conte i Franco Califano, czerpał inspirację z niektórych francuskich artystów, takich jak Charles Aznavour i Jacques Brel (z których nagrał dwa covery w języku włoskim, Non andare via i La canzone) to precyzyjny punkt odniesienia w zakresie inspiracji. Nagrał około 33 singli, a niektóre utwory pozostały we włoskim repertuarze muzycznym, jak np. Pazzo non amore mio, Per chi quiwanunderre, Diventi amore, Controvento, Una sigaretta fumata in due, nagrane dla wytwórni Federico Monti Arduiniego, znanej jako Guardiano del Faro.

Nagrał także Un anno d'amore, cover piosenki Nino Ferrera, która odniosła sukces dzięki Minie. Dwie z jego piosenek - Non è un'ora i Che presuntuoso questo cuore- powstały wspólnie z Giuni Russo i Marią Antoniettą Sisini, natomiast Partire oltre amore, Pittori di talento i 10 Lire - wyłącznie wspólnie z Marią Antoniettą Sisini. Głos w piosence Partire Oltre amore należy do Giuni Russo, który występuje w chórkach.

Inne komponowane przez niego motywy to: Come neve quando tocca il mare, Tattica N.3, L'unica, Tu che fai, rimani?, Tre giorni di ferie al volo, Dialogo alla vita, Pittori di talento, Tu mi confondi, Il gioco della torre, Ladri, Silvia e Andrea, L'avventuriero, Disamore, Fuoco, Non una corda al cuore.

Nie ma oficjalnego potwierdzenia daty i śmierci Donato Filipponio. Według różnych fanów Filiponio zmarł około 1995 roku z powodu AIDS. Został pochowany na nowym cmentarzu Cinisello Balsamo.

Single

1975: Amore mio, amore mio/Dell'amore cosa vuoi (Polydor, 2060 090)
    1976: Non mi arrendo più/Ti amo, amore (FMA, ZFM 50405)
    1977: Pazzo non amore mio/Per chi vuol capire... (Fonit Cetra, SPF 31323) 32.Ita
    1978: L'avventuriero/Disamore (Fonit Cetra, SP 1683)
    1979: Diventi amore/Parigi Londra New York (CGD, 10159)
    1980: Partire oltre amore/Tu che fai, rimani? (Fonit Cetra, SP 1735)
    1981: Controvento/Un anno d'amore (Fonit Cetra, SP 1753)
    1982: Ma chi sei?/Probabile amore (Fonit Cetra, SP 1782)
    1985: Love italiano/Love italiano (dance) (CGD/Full Time, FTM 31049)
    1986: All'arrembaggio/All'arrembaggio (strumentale) (CGD/Full Time, SP 31545)

Albumy

1975: Amore mio, amore mio (Polydor)
    1976: Una sigaretta fumata in due (FMA, ZSLFM 55781)
    1977: Per chi vuol capire... (Fonit Cetra, LPX 60)
    1979: Diventi amore (CGD, CGD 20125)
    1980: Sensazioni precise (Fonit Cetra, LPX 84)
    1983: Filipponio 5 (Fonit Cetra)
    1985: Love italiano (CGD/Full Time, FTM 31735)
    1986: Sintesi (CGD/Full Time)
    1990: Un amore speciale

środa, 22 maja 2024

Caifanes

Caifanes to meksykański zespół rockowy. Zapewnił odrodzenie języka hiszpańskiego na meksykańskiej scenie rockowej, tzw. Rock en español. Ich mroczny styl z czasami niesamowitymi, tajemniczymi tekstami stanowił kontrast w stosunku do ówczesnej popkultury, w której dominowały ballady.

The Caifanes - w składzie Hernández, André, Marcovich, Herrera i Romo - po raz pierwszy wystąpili 11 kwietnia 1987 w Rockotitlán w Meksyku. Hernández, André i Marcovich byli wcześniej członkami zespołu Las Insólitas Imágenes de Aurora. W tamtym czasie styl zespołu był mniej więcej podobny do stylu zespołu The Cure. Po sprzedaniu EP-ki w 300 000 egzemplarzy, w sierpniu 1988 roku ukazał się ich debiutancki album Caifanes (znany również jako Mátenme porque me muero, vol I).

Singiel Mátenme porque me muero stał się pierwszym hitem zespołu, a następnie Viento i La negra Tomasa. Drugi album, Volume II, lepiej znany jako El Diablito, ukazał się w 1990 roku. Na tej płycie Marcovich po raz pierwszy wcielił się w rolę gitarzysty prowadzącego, a zespół także położył nacisk na włączenie tradycyjnych meksykańskich elementów i powstrzymał się od imitacji styl konkretnej grupy Zespół mógł rozwinąć własny styl.

Wyprodukowany przez Adriana Belewa El Silencio pojawił się w 1992 roku. W sierpniu tego samego roku zespół zagrał w wyprzedanym Hollywood Palladium, a w 1993 jako pierwszy zespół rockowy zagrał w Palacio de los Deportes w Meksyku. Był to ostatni koncert Caifanes z Sabo Romo. Herrera opuścił zespół pod koniec trasy. Z nowymi członkami Fong i Zaragoza, Hernández, André i Marcovich nagrali ostatni album, El nervio del volcán.

Ostatnim wydanym singlem był Ayer me dijo un ave. W tym czasie zainteresowanie mediów stale rosło, a zespół pojawił się w MTV Unplugged jako support przed zespołem Rolling Stones oraz na festiwalu WOMAD. W 1995 roku zespół rozpadł się po sporze pomiędzy Marcovichem i Hernándezem. Płyta z największymi przebojami La historia ukazała się w 1997 roku. Od 1995 roku Saúl Hernández jest członkiem Jaguares, którego styl reprezentuje dalszy rozwój muzyki Caifanes. W 2011 roku Caifanes ponownie się zjednoczyli.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Mex	US	Wytwórnia [Mex]	Komentarz
La Negra Tomasa	Caifanes	06.1989	-	24[7].Hot Latin Songs	RCA – CSL 7184	[written by Guillermo Rodríguez Fiffe]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Mex	US	Wytwórnia [Mex]	Komentarz
El Nervio Del Volcan	Caifanes	10.1994	-	34[6].Top Latin Albums	RCA 743212141122	[2x-platinum-Mex][produced by Greg Ladanyi, Saúl Hernández, Alfonso André ,Alejandro Marcóvich]
La Historia	Caifanes	08.1997	-	44[5].Top Latin Albums	BMG U.S. Latin 743215011149	-
De Caifanes A Jaguares	Caifanes/Jaguares	05.2008	-	30[9].Top Latin Albums	RCA 886971241624

wtorek, 21 maja 2024

Red Lorry Yellow Lorry

Red Lorry Yellow Lorry, znany również krótko jako The Lorries, to angielski zespół rockowy założony w Leeds na początku 1981 roku przez gitarzystę i autora tekstów Chrisa Reeda, wokalistę Marka Sweeneya, basistę Steve'a Smitha i perkusistę Micka Browna. Po rozpadzie w 1991 roku zespół zreformował się w 2003 roku i w ciągu swojej kariery wydał 5 albumów studyjnych.

Zespół został założony przez gitarzystę/autora tekstów Chrisa Reeda i wokalistę Marka Sweeneya, a także basistę Steve'a Smitha i perkusistę Micka Browna (który później dołączył do The Mission). Sweeney opuścił zespół pod koniec 1981 roku, a Reed na stałe objął stanowisko wokalisty, a Martin Fagan dołączył jako drugi gitarzysta. Brzmienie grupy, obejmujące odrętwiający dron gitary, potężnie pulsujący bas, dudniący automat perkusyjny i przepastne tony wokalne Reeda, spowodowało, że Lorries (jak zaczęli ich nazywać ich fani) zostali szybko wrzuceni do rozwijającej się wówczas sceny gotyckiego rocka przez dziennikarzy, chociaż sam zespół zaprzeczył, że kiedykolwiek był kojarzony z gothem i wolał cytować Wire jako inspirację i stwierdził, że „inspirował się przede wszystkim MC5”.

W 1982 roku menadżer Lorries, Dave Hall, dostarczył niezależnej wytwórni Red Rhino kasetę z demami grupy. Będąc pod wrażeniem jakości piosenek, szef wytwórni Red Rhino „Tony K” (Tony Kostrzewa) podpisał kontrakt z zespołem i natychmiast wydał „Beating My Head” w niezmienionej postaci z wersji demo jako debiutancki singiel zespołu. Piosenka mocno pojawiła się na wpływowej niezależnej liście przebojów NME. Fagan i Smith wkrótce opuścili zespół, a ich miejsce zajęli odpowiednio Dave Wolfenden i Paul Southern. Następnie basistę Southerna zastąpił Leon Phillips.

Chociaż w historii zespołu miało miejsce wiele dodatkowych zmian personalnych, Wolfenden stał się ostoją i częstym partnerem Reeda w pisaniu piosenek w najbardziej produktywnym okresie zespołu. W latach 1983 i 1984 zespół wydał jeszcze kilka singli (m.in. „He's Read” i „Monkeys On Juice”, które osiągnęły 9. miejsce na niezależnej liście przebojów NME). John Peel był wczesnym zwolennikiem i zespół nagrał dla niego dwie sesje radiowe w marcu i listopadzie 1983 r. ). W 1985 roku ukazał się debiutancki album zespołu Talk About the Weather, który zajął 3. miejsce na liście albumów niezależnych NME. Album, który większość fanów uważa za najlepszy w dorobku zespołu, zebrał ogólnie pozytywne recenzje i sprzedawał się wyjątkowo dobrze jak na ofertę małej wytwórni. „Hollow Eyes”, singiel pochodzący z albumu, również osiągnął dobrą sprzedaż, podobnie jak kolejne single „Chance” i „Spinning Round”, z których ten ostatni jest powszechnie uważany będzie najsilniejszą piosenką The Lorries.

Zespół wydał jeszcze jeden album dla Red Rhino (Paint Your Wagon, który osiągnął 3. miejsce na niezależnej liście przebojów NME) w 1986 roku, singiel („Cut Down”) i EP składającą się z czterech utworów („Crawling Mantra”, wykorzystując jednorazową zmianę nazwy zespołu na „The Lorries”), przed podpisaniem kontraktu z Situation Two, oddziałem Beggars Banquet Records. Następnie ukazały się dwa albumy: „Nothing Wrong” z 1988 r. i „Blow” z 1989 r. Żaden z albumów Beggars Banquet nie pojawił się na żadnych mainstreamowych listach przebojów muzyki pop. Single, w tym „Only Dreaming (Wide Awake)” i „Open Up” (który po wydaniu został wybrany „Singlem tygodnia” NME), również nie trafiły na listy przebojów, a następnie zespół został usunięty przez wytwórnię .

W 1991 roku zespół wydał kolejny singiel „Talking Back”, a następnie album Blasting Off w maleńkiej wytwórni Sparkhead, po czym Reed rozbił to, co pozostało z zespołu. W 2003 roku Reed przywrócił nazwę Red Lorry Yellow Lorry, a w 2004 wydał cztery nowe piosenki, które można pobrać wyłącznie z witryny internetowej zespołu. Zespół często koncertował w Wielkiej Brytanii w latach 2004 i 2005, ale chociaż dziennikarz Mick Mercer napisał w 2014 roku, że „nowy materiał jest w drodze”, nie ukazała się później żadna dodatkowa muzyka Red Lorry Yellow Lorry.

W 2005 roku zespół wydał Thunder in the Black Cave, DVD koncertowe nagrane w Belgii podczas europejskiej trasy koncertowej w 2004 roku. 14 listopada 2005 roku Reed wydał akustyczny album Minimal Animal pod nazwą „Chris Reed Unit”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Take It All/Happy	Red Lorry Yellow Lorry	04.1983	23.Indie Chart	-	Red Rhino RED 28	[written by Chris Reed]
He's Read/Set The Fire	Red Lorry Yellow Lorry	10.1983	20.Indie Chart	-	Red Rhino RED 39	[written by Chris Reed]
Monkeys On Juice/Push	Red Lorry Yellow Lorry	06.1984	3.Indie Chart	-	Red Rhino RED 49	[written by Reed, Wolfenden]
Hollow Eyes/Feel A Piece	Red Lorry Yellow Lorry	10.1984	6.Indie Chart	-	Red Rhino RED 52	[written by Chris Reed]
Chance/Generation	Red Lorry Yellow Lorry	04.1985	11.Indie Chart	-	Red Rhino RED 55	[written by Chris Reed]
Spinning Round/Hold Yourself Down	Red Lorry Yellow Lorry	09.1985	9.Indie Chart	-	Red Rhino RED 60	[written by Chris Reed]
Walking On Your Hands/Which Side	Red Lorry Yellow Lorry	06.1986	21.Indie Chart	-	Red Rhino RED 66	[written by Chris Reed,Wolfenden]
Cut Down/Running Fever	Red Lorry Yellow Lorry	10.1986	6.Indie Chart	-	Red Rhino RED 73	[written by Chris Reed]
Crawling Mantra/Hangman	The Lorries	05.1987	3.Indie Chart	-	Red Rhino RED 76	[written by Reed, Wolfenden, Phillips][produced by Vic Maile, The Lorries]
Open Up/Another Side	Red Lorry Yellow Lorry	11.1987	6.Indie Chart	-	Situation Two SIT 49	[written by Reed, Wolfenden, Phillips][produced by Bill Buchanan, The Lorries ]
Nothing Wrong/Do You Understand?	Red Lorry Yellow Lorry	03.1988	5.Indie Chart	-	Situation Two SIT 50	[written by Reed, Wolfenden, Phillips][produced by Bill Buchanan]
Only Dreaming (Wide Awake)/The Rise	Red Lorry Yellow Lorry	09.1988	9.Indie Chart	-	Situation Two SIT 54	[written by Reed, Wolfenden, Phillips][produced by Harold Burgon, The Lorries]
Temptation/Don't Know Why	Red Lorry Yellow Lorry	08.1989	13.Indie Chart	-	Situation Two SIT 60	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Talk About the Weather	Red Lorry Yellow Lorry	01.1985	3.Indie Chart	-	Red Rhino REDLP 50	[produced by Red Lorry Yellow Lorry]
Paint Your Wagon	Red Lorry Yellow Lorry	03.1986	1.Indie Chart	-	Red Rhino REDLP 65	[produced by Red Lorry Yellow Lorry]
Nothing Wrong	Red Lorry Yellow Lorry	05.1988	3.Indie Chart	-	Situation Two SITC 20	[produced by Bill Buchanan]
Smashed Hits	Red Lorry Yellow Lorry	01.1988	3.Indie Chart	-	Red Rhino REDLP 86	-
Blow	Red Lorry Yellow Lorry	09.1989	6.Indie Chart	-	Situation Two SITC 25	[produced by Harold Burgon and Red Lorry Yellow Lorry]

Klaus Schulze

Ur. 4.08.1947 r. w Berlinie Zachodnim, RFN. Uważany powszechnie za jednego z prekursorów współczesnej muzyki elektronicznej. Debiutował w latach 60-tych jako gitarzysta, zafascynowany dokonaniami grupy The Kinks. W czasach gimnazjalnych znalazł się w grupie Psy Free, w której grał na perkusji. W 1969 r. trafił do Tangerine Dream, by zagrać tylko na jednej płycie Electronic Meditations. We wrześniu 1970 r. Schulze wraz z przyjaciółmi z Berlina Zach.: basistą Hartmutem Enke i gitarzystą Manuelem Góttschingicm, założył grupę Ash Ra Tempel. Nagrał z nią dwie płyty: Ash Ra Tempel (z 1971 r.) i Join Inn (z 1973 r.). Od września 1971 r. - po odbyciu z Ash Ra Tempel tournee po Szwajcarii - poświęcił się karierze solisty.

Swój pierwszy autorski longplay Irrlicht, zrealizował z muzykami orkiestry symfonicznej; płytę wydała firma Ohr. W następnych latach powstały kolejne albumy: Cyborg (z 1973 r.), Picture Music (z 1973 r.), Blackdance (z 1974 r.), Timewind (z 1975 r.) i Moondawn (z 1976 r.). Równocześnie Schulze nagrywał z innymi muzykami i formacjami: Walterem Wegniullerem (płyta Tarot z 1972 r.), Sergiuszem Golowinem (Lord Krishna Von Goloka z 1973 r.), The Cosmic Jokers (The Cosmic Jokers, Planeten Sit-In i Galactic Supermarket - wszystkie z 1974 r.). Wraz z Andym Warholem, Walerianem Borowczykiem, Kenem Russellem i Pier-Paolo Pasolinim, artysta przyczynił się do charakterystycznej dla lat 70-tych „sublimacji erotyzmu w sztuce", komponując awangardową ilustrację do śmiałego pod względem obyczajowym filmu Lasse Brauna - „Body Love". Ukazała się ona na płycie w 1976 r. i przyniosła muzykowi nagrodę Grand Prix International francuskiej Akademii im. Charlesa Crossa.

W tym samym roku podjął współpracę z japońskim perkusistą Stomu Yamashtą, która zaowocowała trzema albumami firmowanymi przez formację Go: Go, Go Live From Paris i Go Too. W międzyczasie na rynku pojawił się kolejny solowy longplay Klausa - Mirage. Oprócz nagrywania i komponowania Schulze dużo i chętnie koncertował. 12. i 13.04.1977 r. zagrał w londyńskim Planetarium, a jego występy uznano za jedno z najważniejszych wydarzeń artystycznych roku w Wielkiej Brytanii.

W 1978 r. ukazał się kolejny longplay muzyka - Body Love Vol. 2 (Moogetique), z kompozycjami nie wykorzystanymi ostatecznie w filmie o tym tytule. W październiku tego samego roku Schulze zaproponował jubileuszowy 10-ty album X, z muzycznymi biografiami Nietzschego, Trakla, Franka Herberta, Bacha, Ludwiga II i Kleista. Nagrana z gościnnie występującym wokalistą Arthurem Brownem kolejna płyta Dune (z 1979 r.), zainaugurowała drugą dziesiątkę albumów artysty.

W 1980 r. na rynku pojawiły się dwa nowe wydawnictwa Schulzego: koncertowe Live i studyjne Dig It (wydane także w byłej NRD jako Elektronik Impressionen). Rok 1981 przyniósł trzy nowe płyty, kompilację Mindphaser, nagraną z udziałem Michaela Shrieve'a Trancefer i Tonwelle, firmowaną przez formację Richard Wahnfried z Schulzem i Shrieve'em na czele. Po nagraniu w 1983 r. longplaya Audentity muzyk w ramach promocyjnego tournee trafił także do Polski, gdzie zagrał na dziewięciu koncertach w lecie tego samego roku, wraz z towarzyszącym mu perkusistą Reinerem Blossem. Rezultatem tej wyprawy był album Dziękuję Poland.

W 1984 r. Schulze został właścicielem nowej, własnej firmy płytowej Inteam (istniała do 1987 r.). W ciągu kolejnych 12 miesięcy zdążył nagrać aż trzy płyty: Afrika (z Erstem Fuchsem), Drive Inn (z Reinerem Blossem) i Angst (ze ścieżką dźwiękową do filmu o tym samym tytule). W międzyczasie ukazywały się wydawnictwa formacji Richard Wahnfried. W następnych latach Klaus Schulze kontynuował swoją aktywną działalność artystyczną. Jego płyty i koncerty do dziś znajdują licznych odbiorców.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Deus Arrakis	Klaus Schulze	07.2022	80[1]	-	SPV 0246152	[produced by Tom Dams]