Z archiwum...rocka

niedziela, 10 grudnia 2023

Black Grape

Shaun Ryder reveals Black Grape reunion and reveals plans for full tour - Mirror Online Grupa brytyjska. Powstała w 1994 w Manchesterze. Założył ją Shaun Ryder (23.08.1962, Little Hulton, Lancashire) - voc wkrótce po rozwiązaniu swojego poprzedniego zespołu, Happy Mondays (formacja z początku przyjęła nazwę The Mondays). Do współpracy zaprosił przede wszystkim Marka "Beza" Berry'ego (18.04.1964, Manchester) - perc, taniec, dobrego ducha Happy Mondays, oraz Paula "Kermita" Leveridge'a - voc, najbliższego przyjaciela, rappera znanego z grupy The Ruthless Rap Assassins (występował w niej jako DJ La Freak).1 200 × 900

Z kolei Leveridge ściągnął dawnego partnera z The Ruthless Rap Assassins, Geda Lyncha - dr. A składu dopełnił Paul "Wags" Wagstaff - g, wywodzący się z The Paris Angels. Gdy Leveridge zapadł na zdrowiu i trafił do szpitala, zastępował go Carl "Psycho", McCarthy - voc, później zaangażowany na stałe. W marcu 1996 Berry, skłócony z liderem, porzucił formację. W tym czasie jej członkami zostali Danny Saber - k, g, b i Martin Slattery- s,fl, k, którzy już wcześniej wspomagali ją w studiu (pierwszy jako producent i muzyk, drugi tylko jako muzyk). W 1998, po odejściu Leveridge'a i McCarthy'ego, grupa się rozwiązała, a Ryder niebawem reaktywował Happy Mondays.

Mało kto wierzył w sukces Black Grape. Dla nikogo nie było tajemnicą, że na czele formacji stanęli muzycy z wielkim trudem zmagający się z uzależnieniem od narkotyków. A jednak Ryder i Leveridge potrafili przekonać do swoich planów spółkę impresaryjną Nicholl And Dime, czyli Glorię i Nika Nichollów, w krótkim czasie stworzyć repertuar (z początku pomogli im Martin Wright i Martin Mittler, muzycy zespołu Intastella) i równie szybko go nagrać. Owocami kilkutygodniowej sesji w Rockfield Studios w Monmouth w Walii był album "It's Great When You're Straight... Yeah!", wydany w sierpniu 1995, oraz towarzyszące mu single: Reverend Black Crape/Straight Out Of Trumpton (Basement Tapes) z maja, In The Name Of The Father/Land Of A Thousand Karna Sutra Babies z lipca i Kelly's Heroes/Kelly's Heroes (The Milky Bar Kid Mix) z listopada tego roku. Producentami byli wraz z Ryderem Danny Saber i Stephen Lironi (były gitarzysta Altered Images), którzy wystąpili również jako muzycy - zagrali na instrumentach klawiszowych i gitarach. W nagraniach wzięli też udział m.in. Dahni Birihani - sitar, Martin Slattery - s i Anthony Guarderas - b.

Muzyka Black Grape zrobiła furorę na brytyjskich listach przebojów. Ale też w pełni zasługiwała na sukces. Nieco zwariowana, bezwstydnie eklektyczna, radosna, zachwycała atmosferą artystycznego bałaganu, luzu, zabawy bez końca. Niełatwo było ją rozłożyć na czynniki pierwsze, wymieszały się w niej bowiem elementy wielu gatunków i stylów - rocka, zwłaszcza manchesterskiego rocka spod znaku Happy Mondays, soulu, funku, hip hopu, reggae, techno, jungle, bluesa, jazzu, a nawet muzyki orientalnej (np. Reverend Black Grape, In The Name Of The Father, Kelly's Heroes, A Big Day In The North, Submarine, Shake Your Money).

Niestety, w późniejszym okresie karierę Black Grape skomplikowały wywoływane przez Rydera i Leveridge'a skandale, ich kłopoty ze zdrowiem, a także wewnętrzne konflikty. W 1996 formacja dorobiła się tylko dwóch singli: w maju Fat Neck/Pretty Vacant (utwór z repertuaru The Sex Pistols, nagrany podczas koncertu) i w czerwcu England's Irie (piłkarski hymn stworzony i nagrany z Joe Strummerem).

Drugi album formacji, "Stupid Stupid Stupid", trafił na rynek dopiero w listopadzie 1997, promowny singlami Get Higher/Get Higher (remiksy) z października tego roku i Marbles (dwa remiksy)/Marbles (wersja demo) z lutego 1998. Powstał w Westlake Audio w Los Angeles oraz w należących do Petera Gabriela Real World Studios niedaleko Bath. Głównym producentem był Saber, któremu oprócz Rydera pomagał John X Volaitis. Wynikiem było dzieło nieco mniej udane niż debiut, pozbawione jego świeżości i spontaniczności, bardziej rutynowe i mroczne (np. Get Higher, Squeaky, Marbles, Rubber Band, Spotlight, Tell Me Something, Lonely, Words). Odniosło też nieco mniejszy sukces. Wkrótce potem formacja zakończyła działalność.

Leveridge, niezależnie od pracy w Black Grape, utworzył w 1996 zespół Man Made. Pozyskał do niego McCarthy'ego.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Reverend Black Grape	Black Grape	06.1995	9[12]	-	Radioactive RAXT 16	[written by Paul Leveridge , Shaun Ryder][produced by Danny Saber , Shaun Ryder , Stephen Lironi]
In The Name Of The Father	Black Grape	08.1995	8[11]	31.Modern Rock Tracks	Radioactive RAXT 19	[written by Danny Saber , Shaun Ryder][produced by Danny Saber , Shaun Ryder , Stephen Lironi]
Kelly's Heroes	Black Grape	12.1995	17[10]	-	Radioactive RAXT 22	[written by Paul Leveridge , Shaun Ryder][produced by Danny Saber , Shaun Ryder , Stephen Lironi]
Fat Neck	Black Grape	05.1996	10[12]	-	Radioactive RAXT 24	[written by Shaun Ryder, Paul Leveridge, Danny Saber][produced by Danny Saber , Shaun Ryder]
England's Irie	Black Grape Feat. Joe Strummer & Keith Allen	06.1996	6[13]	-	Radioactive RAXT 25	[produced by Danny Saber ]
Get Higher	Black Grape	11.1997	24[12]	-	Radioactive RAXT 32	[written by S. Ryder / D. Saber / Manmade ][produced by Danny Saber , John X Volaitis , Shaun Ryder ]
Marbles	Black Grape	03.1998	46[3]	-	Radioactive RAXT 33	[written by S. Ryder / D. Saber / Manmade ][produced by John X Volaitis ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It's Great When You're Straight...Yeah	Black Grape	08.1995	1[2][72]	-	Radioactive RAR 11224	[platinum-UK][produced by Danny Saber , Shaun Ryder , Stephen Lironi ]
Stupid Stupid Stupid	Black Grape	11.1997	11[11]	-	Radioactive RAR 11716	[gold-UK][produced by Danny Saber]

Black Rob

Robert Ross (ur. 8 czerwca 1968r - zm. 17 kwietnia 2021r), zawodowo znany jako Black Rob , był amerykańskim raperem, który podpisał kontrakt z Bad Boy Entertainment Seana „Puffy'ego” Combsa. Najbardziej znany był ze swojego singla „Whoa!” z 2000 roku, który zajął 43. miejsce na liście Billboard Hot 100.

Ross dorastał we wschodnim Harlemie i zaczął rapować w wieku od 11 do 12 lat. Inspirowali go artyści, których regularnie słuchał, w tym Spoonie Gee, Doug E. Fresh i Slick Rick. W wieku 22 lat dołączył do swojej pierwszej grupy rapowej The Schizophrenics, która nie wydała jednak żadnej płyty. Początkowo rapował pod pseudonimem „Bacardi Rob”. Zaczął współpracować z wytwórnią Bad Boy już w 1996 roku, występując przy remiksie Bad Boy do utworu „Come See Me” 112. Następnie pojawił się w kilku wydawnictwach Bad Boy, w tym w remiksach „What About Us” Total (1997) i „Love Like This” Faith Evans (1998), piosence „24 Hrs. to Live” (1997) albumu Mase oraz albumy Puff Daddy & the Bad Boy Family (1997) i The Notorious B.I.G. (1999). Wystąpił także dwukrotnie na albumie Cru Da Dirty 30 z 1997 roku, a także na albumach Channel Live, Benzino, Tony Touch i innych. Te gościnne występy przyniosły mu szum medialny.

We wcześniejszych latach Black Rob stał na czele zespołu rapu ulicznego, który nazwał „Alumni”. Jego debiutancki album Life Story został wydany w 1999 roku i osiągnął sprzedaż powyżej platyny. Na początku 2000 roku wydał przebojowy singiel „Whoa!”. Wyprodukowany przez członka ekipy Diggin' in the Crates Crew, Buckwilda, „Whoa!” stał się jego największym hitem. Piosenka zadebiutowała na 43. miejscu na liście Billboard Hot 100 i dotarła do pierwszej dziesiątki zarówno na listach przebojów R&B/Hip-Hop, jak i Rap. Był to jedyny solowy singiel Roba, który znalazł się na liście Hot 100.

Zwrotka Black Rob w piosence „By A Stranger” została wykorzystana w stacji radiowej „Game Radio” w grze Grand Theft Auto III. Pomimo późniejszego pojawienia się na wydawnictwach P. Diddy'ego i G. Depa, nie nagrał kolejnego hitowego singla. Jego drugi album, The Black Rob Report (2005), nie osiągnął tak dobrych wyników jak debiutancki i szybko spadł z list przebojów Billboard 100. W 2005 roku Jemal Mosley z Off The Block Entertainment zaczął zarządzać karierą Black Roba. W 2010 roku rozstał się z Bad Boy i podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Duck Down Records.

W 2011 roku wydał album Game Tested, Streets Approved, który osiągnął 44. miejsce na liście najlepszych albumów R&B/Hip-Hop magazynu Billboard. Black Rob wraz z Jemalem Mosleyem założył także własną niezależną wytwórnię Box in One. W 2013 roku dołączył do reality show Come Back Kings z Edem Loverem, Calvinem Richardsonem, Davidem „Davinchem” Chance (z Ruff Endz), Jeffem Sandersem, Jameio, Mr. Cheeksem i Horace Brownem. W 2014 roku pojawił się w piosence „Take 'Em Off Da Map” na albumie Diamond D, The Diam Piece.

W 2015 roku Black Rob wydał swój czwarty album studyjny „Genuine Article” w wytwórni Slimstyle Records, którego producentem był Jemal Mosley. Gościnnie wystąpią: Sean Price, Tek, Murda Mook i Quas Amill. Ron Browz, były kolega z wytwórni Bad Boy Q. Parker (112), Kali Ranks i Quan śpiewają refreny na albumie. Producenci to Easy Mo Bee, Coptic, Big French i inni.

Black Rob został skazany w 2006 r. na ponad siedem lat więzienia po tym, jak nie stawił się w sądzie na wydanie wyroku (który początkowo miał wynosić od dwóch do sześciu lat) pod zarzutem wielkiej kradzieży z 2004 r., w którym przyznał się do winy przestępcze posiadanie biżuterii o wartości ponad 6000 dolarów skradzionej w hotelu.Został zwolniony z więzienia w maju 2010 r., a dwie godziny później udzielił wywiadu BET.

Pod koniec życia Black Rob zmagał się z bezdomnością i problemami zdrowotnymi. Powstała strona GoFundMe, która ma pomóc mu „znaleźć dom” i „opłacić pomoc medyczną”. W ciągu ostatnich pięciu lat życia doznał czterech udarów mózgu. 17 kwietnia 2021 roku Black Rob zmarł na zatrzymanie akcji serca w wieku 52 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Whoa!	Black Rob	03.2000	44[10]	43[17]	Bad Boy 79 297	[written by R. Ross, A. Best, H. Pierre][produced by Buckwild][9[22].R&B; Chart]
Bad Boy for Life	P. Diddy,Black Rob and Mark Curry	07.2001	13[6]	33[12]	Bad Boy 79 400	[produced by Megahertz][13.R&B; Chart]
Let's get it	Three The ...G.Deep,P.Diddy & Black Rob	05.2001	-	80[9]	Bad Boy 79 383	[produced by Yogi ][sample z "Love & Happiness"-Al Green]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Life Story	Black Rob	03.2000	-	3[19]	Bad Boy 73 026	[platinum][produced by Black Rob,Deric "D-Dot" Angelettie,Harve "Joe Hooker" Pierre,Petey Pablo,Nashiem Myrick,Buckwild,Ron "Amen-Ra" Lawrence,Yogi,Mario Winans,Charlemagne,Puff Daddy,Carlos "Six July" Broady,Shak Bak,Richard Frierson][1[30].R&B; Chart]
The Black Rob Report	Black Rob	11.2005	-	40[3]	Bad Boy 83 840	[produced by Sean "P. Diddy" Combs, Deric "D-Dot" Angelettie, Tony Dofat, The Buchanans, Denaun Porter, Coptic, Scram Jones, Buckwild, Nashiem Myrick, True Master][10[8].R&B; Chart]

sobota, 9 grudnia 2023

Blank & Jones

Blank & Jones - FTB.pl Blank & Jones są najlepszym przykładem pokolenia DJ'ów i producentów wspólnie z takimi twórcami jak Mellow Trax, Paul van Dyk, ATB czy Kai Tracid. W każdy weekend wprowadzają w wir tańca przynajmniej 3000 osób i nie ważne, czy są oni z Miami, 377 × 372Münster, Buenos Aires, Berlina, Zürichu czy też nawet bardzo małych miasteczek.

Zawsze najważniejsze jest dla nich tylko jedno: zabawa! Wszyscy ich goście wiedzą, że właśnie dla niej przychodzą wspólnie na swoje DJ'skie występy. Dwóch sympatycznych niemców zaatakowało listy swymi trance'owymi kawałkami, m.in.: "After Love", "Flying To The Moon" i oczywiście "Cream", które nie tylko zdobyły I miejsce na UK-Dance-Charts, ale również przyniosły im wiele rozgłosu w Europie.

Ich kolejny w karierze singiel "Nightfly" zdobył szczyt German Dance Charts zaledwie w 2 tygodnie! Fakt, że "DJ Culture" jest ich drugim albumem w obrębie 12 miesięcy, jest czymś zupełnie nowym w 12' biznesie i świadczy o tym, że tych dwóch pragnie wdrażać całkiem nowe pomysły do trance'owych numerów.

Premiera ich nowszego albumu, zatytułowanego "Night Clubbing" została przewidziana na 14 maja 2001 roku. Ciekawostką jest, iż jeszcze nie na tym, ale zapewne już na kolejnym albumie doczekamy się nagrania poświęconego Polsce. Niemieccy artyści podczas konferencji prasowej tuż przed imprezą "Viva Club rotation" (która odbyła się 20 kwietnia w Toruniu) stwierdzili, iż bardzo podoba im się w naszym kraju, w klubach panuje miła atmosfera, a ludzie potrafią się doskonale bawić. I to chyba jest wystarczającym uzasadnieniem obietnicy, którą złożyli Blank & Jon

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cream	Blank and Jones	03.1999	175[2]	-	Gang Go Music GG 017 [G]	[written by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank][produced by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank]
Cream	Blank and Jones	05.1999	24[10]	-	Deviant DVNT 31X	[written by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank][produced by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank]
After Love	Blank and Jones	05.2000	57[4]	-	Nebula NEBTX003	[written by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank][produced by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank]
The Nightfly	Blank and Jones	09.2000	55[3]	-	Nebula NEBTX 010	[written by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank][produced by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank]
Beyond Time	Blank and Jones	03.2001	53[4]	-	Gang Go Music 0121776GAG	[written by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank][produced by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank]
DJ's Fans & Freaks	Blank and Jones	06.2002	45[2]	-	Incentive CENT42T	[written by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank][produced by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank]

Black Rebel Motorcycle Club

Black Rebel Motorcycle Club - amerykańska grupa muzyczna grająca garage rocka, powstała w 1998 roku w San Francisco. Na początku istnienia prezentowała styl z wpływami shoegaze’u, z czasem silniejsze stały się inspiracje blues-rockowe. Założycielami zespołu są Robert Levon Been i Peter Hayes.

W 1998r zaczęli grać na żywo, początkowo pod nazwą The Elements. Obecna nazwa zespołu powstała od słów określających gang motocyklowy Marlona Brando z filmu "The Wild One" z 1953 roku. W 1999 roku muzycy przenieśli się do Los Angeles i nagrali swoją pierwszą płytę demo, zaś dwa lata później opublikowali debiutancki album studyjny. Grupa jest znana z charakterystycznego image'u - muzycy najczęściej noszą czarne skóry.

Grupa powstała w 1998 roku z inicjatywy Petera Hayesa i Roberta Levona Beena. Panowie poznali się w szkole w Lafayette. Początkowo występowali razem w grupie Wave, która szybko się rozpadła. W 1996 roku Hayes dołączył do The Brian Jonestown Massacre, z którymi nagrał jedną płytę. Po jego odejściu z grupy panowie ponownie połączyli siły. Pierwszym perkusistą zespołu został Nick Jago, który wcześniej przerwał studia sztuk pięknych w Winchester School of Art i przeniósł się do Kalifornii. Początkowo grupa nosiła nazwę The Elements, ale została ona zmieniona ze względu na istnienie innych zespołów o tej samej nazwie.

Rok później wydane zostało pierwsze demo składające się z 13 utworów. W tym samym czasie członkowie zespołu przenieśli się do Los Angeles. W międzyczasie krążek zaczął zyskiwać na znaczeniu - jedną z pierwszych rozgłośni radiowych puszczających ich utwory była amerykańska KCRW, a także BBC Sheffield, która nadała mu tytuł Record of the Week. Muzycy stanęli przed wyborem wytwórni, w której wydać mieli swój pierwszy album studyjny. Po odrzuceniu ofert od Brother Records i Warner Music w maju 2000 roku podpisali kontrakt z Virgin Records.

3 kwietnia 2001 roku został wydany album "B.R.M.C.". Krytycy zwracali uwagę na psychodeliczne motywy oraz typowo brytyjskie brzmienie, mimo iż grupa wywodzi się ze Stanów Zjednoczonych. Z drugiej strony, grupa została skrytykowana za zbyt oczywiste inspiracje takimi zespołami jak The Jesus and Mary Chain i The Stone Roses. Been w wywiadzie dla magazynu Twenty-Four Zine stwierdził, że traktuje te porównania jako komplement, ale Black Rebel Motorcycle Club wnoszą swoje własne brzmienie. Pół roku po premierze płyta osiągnęła status złotej w Wielkiej Brytanii. Szczególne uznanie zyskał singel "Whatever Happened To My Rock'n'roll (Punk Song)", który znalazł się na liście 50 najlepszych singli roku 2002, przygotowanej przez New Musical Express. W październiku 2001 roku opublikowany został EP "Screaming Gun", na którym znalazły się odrzuty z sesji do długogrającego albumu.

W celu promocji albumu zespół ruszył w trasę. Najpierw wraz z The Dandy Warhols występowali w klubach w Ameryce Północnej, a od początku 2002 roku przenieśli się na Stary Kontynent. W ramach tej części trasy koncertowej wystąpili na największych europejskich festiwalach, takich jak Glastonbury, Roskilde czy Pinkpop. Problemy z wizą były powodem, przez który przez pierwszą część koncertów w Europie nieobecny był Nick Jago, którego zastąpił Peter Salisbury z The Verve.

Pierwszą połowę 2003 roku muzycy spędzili w studiu, gdzie pracowali nad następcą "B.R.M.C.". 2 września został wydany album "Take Them On, On Your Own". Oprócz całkowicie nowych utworów na płycie znalazły się również "US Government" i "Suddenly", które zostały wydane wcześniej na pierwszym demo muzyków. Płyta została powszechnie uznana za nieco słabszą od debiutu, głównie ze względu na odejście od zróżnicowanego brzmienia w stronę garage rocka oraz podejmowania ryzyka i próby zaskoczenia słuchaczy. Mimo to płyta osiągnęła umiarkowany sukces, plasując się na 3. miejscu listy UK Albums Chart, jednak wypadając z pierwszej 50. już po 3 tygodniach. Podobnie jak debiut, została uhonorowana statusem złotej płyty w Wielkiej Brytanii, lecz tym razem osiągnięcie tego statusu trwało 2 tygodnie.

W sierpniu 2003 roku zespół ruszył w trasę promującą album. Była ona najdłuższa z dotychczasowych i zakończyła się równo rok po rozpoczęciu. Koncert w Leeds został przerwany z powodu zagrożenia zapaścią podłogi. Z tego powodu media okrzyknęły grupę "zespołem, który złamał parkiet". W sierpniu 2004 roku w trakcie V Festivalu Peter Hayes został poproszony o złożenie autografu na nadmuchiwanym penisie. Muzyk gwałtownie odmówił, a później bronił swojej decyzji, stwierdzając, że żart ten był dla niego obraźliwy.

Zaraz po zakończeniu touru, Nick Jago opuścił zespół. Odejście Jago miało związek z jego uzależnieniem od narkotyków. Symbolem problemów była sytuacja z gali rozdania nagród NME Awards. Perkusista odmówił zejścia ze sceny po odebraniu statuetki za najlepszy teledysk i stał na niej w milczeniu przez 9 minut. Wreszcie po nieudanym koncercie w Szkocji doszło do kłótni między Hayesem i Jago, wskutek czego ten drugi odszedł z grupy.

Bezpośrednio po wydaniu "Take Them On, On Your Own" pojawiły się spięcia z wytwórnią. Zespół twierdził, że nie wspiera ona promocji płyty. Ostatecznie kontrakt został rozwiązany. Robert Levon Been stwierdził później, że zespół nie miał dobrych układów z wytwórnią i szukał sposobu na opuszczenie Virgin.

W 2005 roku zespół był bliski zakończenia działalności. Ostatecznie Hayes i Levon Been postanowili nagrać nowy album za własne pieniądze. Dopiero po nagraniu albumu zespół zabrał się za szukanie nowej wytwórni, która zajęłaby się jej dystrybucją. Płyta została wydana przez Echo w Europie i RCA w USA. Po odbyciu odwyku Nick Jago wrócił do zespołu, ale zdążył nagrać partie do zaledwie jednej piosenki, "Promise". W pozostałych utworach za partie perkusyjne odpowiada Paul Cobb, który był przyjacielem zespołu i właścicielem studia, w którym nagrano album. "Howl" jest jednocześnie pierwszym albumem grupy, na którym Robert Levon Been występuje pod prawdziwym nazwiskiem. Wcześniej używał nazwiska Turner w celu ukrycia informacji, że jego ojcem jest Michael Been, lider zespołu The Call.

Muzycy zdecydowali się zmienić oblicze zespołu sięgając po bardziej akustyczne brzmienie, bliższe bluesowi czy americanie. Sięgnęli również po szkice utworów, które powstały jeszcze w latach 90-tych, przed ideą Black Rebel Motorcycle Club. W warstwie lirycznej album jest inspirowany wierszami Edgara Alana Poe oraz Allena Ginsberga, z którego tomiku poezji został zaczerpnięty tytuł. Album Howl został wydany 23 sierpnia 2005 roku i doczekał się pochwał ze strony krytyków, którzy zwracali uwagę na woltę stylistyczną i uwolnienie z dotychczasowych inspiracji. Jednocześnie, trzeci album studyjny dobrze poradził sobie na listach sprzedaży, uzyskując status srebrnej płyty w Wielkiej Brytanii.

Tradycyjnie po wydaniu płyty zespół ruszył w trasę koncertową, która obejmowała Amerykę Północną i Europę. Pierwszy raz w historii zespołu zatrudniony został dodatkowy gitarzysta. Mike Keating odpowiadał za dodatkowe partie gitarowe w trakcie koncertów.

Wyjątkowo szybko zespół uporał się z kolejnym krążkiem. Album "Baby 81" został nagrany na przełomie lat 2006 oraz 2007 i wydany 1 maja 2007 roku. Tytuł nawiązywał do Baby 81, dziecka ocalałego po trzęsieniu ziemi na Oceanie Indyjskim w 2004 roku. Stylistycznie był to powrót do rockowego, mocniejszego brzmienia zespołu. Album otrzymał mieszane opinie. Podczas, gdy jedni chwalili powrót do klasycznego brzmienia grupy, inni zwracali uwagę na monotonię i wygładzoną, ugrzecznioną produkcję. Dla równowagi, wydany w grudniu 2007 roku minialbum "American X: Baby 81 Sessions EP" zawierający utwory, które nie znalazły się na albumie długogrającym, posiadał ciemniejsze brzmienie. Czwarty krążek zespołu sprzedawał się najgorzej z dotychczasowych. Był to powód, dla którego RCA zrezygnowała z kontraktu z muzykami. Levon Been oskarżał później wytwórnię, że zwraca uwagę na krótkoterminowy zysk i opuściła zespół, gdy był w potrzebie.

W połowie 2008 roku Nick Jago ponownie opuścił zespół. W swoim oświadczeniu napisał, że został zwolniony w trakcie kolacji. Hayes i Levon Been twierdzili, że nie jest to prawdą, a Jago odszedł, by skupić się na solowym projekcie. Od razu po ogłoszeniu odejścia muzycy poinformowali, że jego zastępcą na pozostałą część trasy będzie Leah Shapiro, która wcześniej występowała w koncertowym składzie The Raveonettes. W dokumencie powstałym w 2013 roku Peter Hayes ujawnił, że poznał Shapiro dopiero po dołączeniu przez nią do zespołu, a w kwestii wyboru zaufał swojemu koledze z zespołu.

W trakcie trasy promującej płytę zespół ponownie korzystał z dodatkowych muzyków, z których później zrezygnował ze względu na problemy finansowe. Na początku 2008 roku grupa dała pierwsze koncerty w Azji, a konkretnie w Japonii. Pod koniec tego samego roku, również pierwszy raz w swojej historii, muzycy zawitali w Ameryce Południowej. 2009 był rokiem przerwy w działalności koncertowej, zespół zagrał jedynie dwa koncerty, w tym jeden w Polsce, 11 lipca w ramach Gdańsk Dźwiga Muzę.

Nieoczekiwanie, 1 października został wydany kolejny album studyjny, "The Effects of 333". Zawiera on 10 instrumentalnych, ambientowych kompozycji. Płyta została słabo przyjęta, mimo ostrzeżeń zespołu przed nieoczekiwaną zawartością. Pod koniec 2009 roku wydane zostało pierwsze wydawnictwo koncertowe. Zawierało ono zmontowane w jeden koncert fragmenty trzech występów, w Dublinie, Glasgow i Berlinie. Ponadto, dołączona została płyta audio z okrojoną wersją koncertu w formie DVD. Jest to pierwsze wydawnictwo wydane fizycznie w ramach własnej wytwórni. W tym samym roku grupa nagrała utwór "Done All Wrong", który pojawił się na ścieżce dźwiękowej filmu "Księżyc w nowiu".

Z powodu problemów finansowych, zespół ponownie skorzystał z gościnności braci Cobb i nagrał materiał na nową płytę w należącym do nich studiu. Płyta została wydana przez Abstract Dragon, ale dystrybucją zajęły się Vagrant Records (w Stanach Zjednoczonych) i Cooperative Music Group (w Europie). Płyta "Beat the Devil's Tattoo" została wydana 5 marca 2010 roku, a jej tytuł zaczerpnięto z wiersza Edgara Allana Poe. Album jest powrotem zespołu do brudnego, garażowego grania. Płyta zebrała przeciętne recenzje. Ganiono zamknięcie zespołu we własnej niszy, brak pomysłów na ciekawe melodie i znikomą chęć eksplorowania nowych terytoriów. W związku z brakiem wsparcia dużej wytwórni, album słabo poradził sobie na listach sprzedaży. W Wielkiej Brytanii nie zmieścił się nawet w pierwszej 50 (ostatecznie sklasyfikowany został na pozycji 58).

Pozostała część roku upłynęła grupie na koncertowaniu. Po serii koncertów Europie zespół podążył do Australii i Japonii, by powrócić na Stary Kontynent w sierpniu, by zagrać na kilku festiwalach. 19 sierpnia, w trakcie koncertu na festiwalu Pukkelpop na zawał serca zmarł Michael Been - ojciec gitarzysty Roberta Levona Beena. Michael Been był mentorem i współproducentem nagrań zespołu, a w ostatnich latach również członkiem zespołu technicznego. Również 2011 rok upłynął na koncertowaniu, a zespół pierwszy raz w historii zagrał w Chinach.

1 października 2010 roku zespół wydał swoje drugie koncertowe DVD zatytułowane "Live in London". Album został zadedykowany tragicznie zmarłemu Michaelowi Beenowi, i jest jednocześnie ostatnim albumem, przy tworzeniu którego brał on udział. Występ został zarejestrowany 23 kwietnia tego roku w trakcie wyprzedanego koncertu w londyńskim klubie Forum.

Rok 2012 stanowi przerwę w działalności koncertowej zespołu. Dopiero w grudniu grupa zagrała trzy koncerty w swoich rodzinnych stronach. Cały rok upłynął na pisaniu utworów na następcę "Beat the Devil's Tattoo". Na początku nowego roku ogłoszono, że siódmy album studyjny zostanie wydany 9 marca i będzie nosił tytuł "Specter at the Feast". Inspirację do tytułu grupa znalazła w sztuce "Makbet" Williama Shakespeare’a. Album stanowi próbę uporania się z żalem po śmierci Michaela Beena. Singel z tej płyty, "Let the Day Begin" jest coverem najbardziej popularnego utworu zespołu muzyka, The Call. Płyta uzyskała pochlebne recenzje, niektóre z nich stwierdzają, że jest to najlepszy album zespołu od czasów "Howl". Sprzedaż była również lepsza od poprzednika, w Stanach Zjednoczonych album osiągnął rekordową dla zespołu, 35 pozycję na liście Billboard 200.

W następnym roku zespół powrócił na największe europejskie festiwale, takie jak Roskilde czy Rock Werchter. Poza tym grupa odwiedziła w ramach trasy koncertowej Amerykę Północną, Australię oraz Azję. Trasa zakończyła się w sierpniu 2014 roku. 28 września zespół zagrał na Geogre Fest, na którym wykonał dwa covery utworów George’a Harrisona - "Art of Dying" oraz "Isn't It a Pity". Niedługo później ogłoszono, że perkusistka Leah Shapiro musi się poddać operacji mózgu w celu leczenia zespołu Arnolda-Chiariego. Z tego powodu zespół odwołał wszystkie zaplanowane koncerty. Pierwszy występ po wymuszonej przerwie miał miejsce 19 czerwca 2015 roku na Southside Festival.

9 czerwca 2015 roku zespół wydał kolejny album koncertowy. "Live in Paris" zawiera zapis koncertu z 21 lutego 2014 roku w La Trianon w Paryżu. Koncert był podzielony na dwie części - w pierwszej zespół zagrał całą płytę "Specter at the Feast", w drugiej najbardziej znane utwory grupy. DVD zdobyło statuetkę UK Music Video Awards w kategorii Best Live Music Coverage.

W pierwszej połowie 2017 roku ogłoszono jesienną trasę koncertową po Europie. Trasa po Stanach Zjednoczonych została ustalona na początek następnego roku. W połowie września zespół ogłosił wydanie nowego albumu studyjnego. Tego samego dnia opublikowany został pierwszy singiel z płyty zatytułowany "Little Thing Gone Wild". Premiera albumu "Wrong Creatures" przewidziana jest na 12 stycznia 2018 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love burns	Black Rebel Motorcycle Club	02.2002	37[3]	-	Virgin VUS 234	[written by Black Rebel Motorcycle Club][produced by Black Rebel Motorcycle Club]
Spread your love	Black Rebel Motorcycle Club	06.2002	27[7]	-	Virgin VUS 245	[written by Black Rebel Motorcycle Club][produced by Black Rebel Motorcycle Club]
Whatever happened to my rock' n' roll [Punk song]	Black Rebel Motorcycle Club	09.2002	46[3]	-	Virgin VUS 257	[written by Black Rebel Motorcycle Club][produced by Black Rebel Motorcycle Club]
Stop / Take Them On, On Your Own / High Low High Low	Black Rebel Motorcycle Club	08.2003	19[7]	-	Virgin VUS 273	[written by Black Rebel Motorcycle Club,Peter Hayes,Robert Turner][produced by Black Rebel Motorcycle Club]
We're All In Love / Waiting Here / Abstract Dragon	Black Rebel Motorcycle Club	11.2003	45[7]	-	Virgin VUS 279	[written by Black Rebel Motorcycle Club,Peter Hayes,Robert Turner][produced by Black Rebel Motorcycle Club]
Ain't No Easy Way	Black Rebel Motorcycle Club	08.2005	21[4]	-	Echo ECS 175	[written by Peter Hayes,Robert Levon Been,Nick Jago][produced by Peter Hayes,Robert Levon Been,Nick Jago]
Weapon Of Choice	Black Rebel Motorcycle Club	04.2007	35[3]	-	Universal 1732965	[written by Black Rebel Motorcycle Club][produced by Black Rebel Motorcycle Club]
Berlin	Black Rebel Motorcycle Club	08.2007	89[1]	-	Drop The Gun Recordings 1743141	[written by Black Rebel Motorcycle Club][produced by Black Rebel Motorcycle Club]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
B.R.M.C.	Black Rebel Motorcycle Club	06.2002	25[60]	-	Virgin CDVUS 207	[gold-UK][produced by Black Rebel Motorcycle Club]
Take them on,on your own	Black Rebel Motorcycle Club	09.2003	3[8]	47[4]	Virgin CDVUS 245	[gold-UK][produced by Black Rebel Motorcycle Club]
Howl	Black Rebel Motorcycle Club	08.2005	14[5]	90[3]	Echo ECHCD 67	[silver-UK][produced by Black Rebel Motorcycle Club]
Baby 81	Black Rebel Motorcycle Club	04.2007	15[5]	46[2]	Island 1733090	[produced by Black Rebel Motorcycle Club]
Beat the Devil's Tattoo	Black Rebel Motorcycle Club	03.2010	58[1]	58[1]	Cooperative Music/V2 VVR 733267	[produced by Black Rebel Motorcycle Club,Michael Been]
Specter at the Feast	Black Rebel Motorcycle Club	03.2013	31[2]	35[2]	V2 VVR 728604	[produced by Ethan Allen,Black Rebel Motorcycle Club,Chris Goss,Nic Jodoin,Michael Patterson,Mark Rains]
Wrong Creatures	Black Rebel Motorcycle Club	01.2018	35[1]	-	Abstract Dragon COOP 010CD	[produced by Black Rebel Motorcycle Club,Nick Launay]