Bandits

Zespół po raz pierwszy pojawił się na kompilacyjnym albumie Honey Records z 2001 roku „Beatin Planks”, który zawierał wczesne wersje dwóch piosenek: „Take It An Run” i „Free Me Rain”. Skład w tamtym czasie składał się z Johna, Gary'ego, Scotta i Tony'ego, z Neilem Crosbie na perkusji. Scott Dulson i Tony Dunne byli wcześniej w Tramp Attack z przyszłym frontmanem Zutons, Dave'em McCabe. 

 

 Następnie zespół sprowadził Swee na perkusji i przez cały 2002 rok przesłuchiwał gitarzystę prowadzącego i rekrutował Ritchiego, który mieszkał wówczas w Wallasey. The Bandits podpisali kontrakt płytowy z Warners i wydali serię singli w latach 2002-2003, zanim wydali swój jedyny album „And They Walked Away”.  

 

Koncertowali z The Zutons, a następnie jako brytyjski support dla Oasis w sezonie 2003/4. The Bandits prowadzili także własny klub nocny w Liverpoolu, The Bandwagon, który stał się stosunkowo popularny i pomógł zapoczątkować kariery The Coral, The Zutons, The Hokum Clones, The Stands, Tramp Attack i samego zespołu.  

 

Noc klubowa była znana z plakatów i naklejek w stylu dzikiego zachodu, zaprojektowanych przez Scotta. Wieczory Bandwagon, zwykle odbywające się w The Zanzibar Club na Seel Street, często były wyprzedane i zawierały niektóre z najbardziej znanych zespołów tamtych dni, w tym The Libertines i inne.  

 

Po miesiącach plotek rozpad zespołu został potwierdzony w lipcu 2004 r., A gitarzysta rytmiczny Gary stwierdził: „Naprawdę wierzę, że w przyszłości znowu coś nagramy. Wszyscy po prostu robimy w tej chwili różne rzeczy”. Od czasu rozpadu Johna Robinsona, Gary Murphy i Scott Dulson zagrali kilka koncertów, wykonując covery reggae jako The Bum Notes z Nickiem Miniskim (ex-The La's, później z Free Peace) na perkusji. Następnie Robinson, Dulson i Miniski utworzyli The Pedantics ze Stu Gimblettem (również później z Free Peace z Edgarem Jonesem i Miniskim) .

 

John Robinson był współautorem i grał w piosence „I Am the Rain” z solowego albumu Pete'a Doherty'ego Grace / Wastelands (2008), a Robinson i Murphy dołączyli do Doherty'ego na scenie podczas jego solowej trasy koncertowej w latach 2008-9. Gary Murphy zaczął pracować w Starwood Management (siedziba The Kooks i The Ordinary Boys, prowadzona przez byłego menedżera Mansuna i obsady Roba Swerdlowa) i był zaangażowany we wczesną karierę Candie Payne. W 2011 roku Gary Murphy zagrał serię akustycznych koncertów z Lee Mavers z The La's.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Take it and run/Chaos in the courtroom	Bandits	06.2003	32[2]	-	B-Unique BUN 055CDS	[written by Gary Murphy]
2 step rock/Airborne	Bandits	09.2003	35[2]	-	B-Unique BUN 065CDS	[written by Gary Murphy, John Robinson][produced by Chris Kimsey]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
And they walked away	Bandits	09.2003	-	-	B-Unique 0880 [US]

Bandit

Bandit, grupa brytyjska. Powstała w 1976 w Londynie z inicjatywy Cliffa Williamsa (14.12.1949, Romford, Essex) -b, voc, byłego muzyka zespołu Home.
W pierwszym składzie znaleźli się też James Litherland (6.09.1949, Manchester) - g, voc, znany z Colosseum i Mogul Thrash, oraz mniej doświadczeni: Jim Diamond - voc, Danny Mclntosh - g i Graham Broad - dr, k. W kwietniu 1977 Williamsa, który dołączył do AC/DC, zastąpił Tony Lester -b, voc.

 

W tym czasie odszedł też Litherland. W 1978 miejsca Diamonda, który kontynuował karierę w PHD, i Broada zajęli Gerry Trew - voc i Theodore Thunder - dr. A w 1979 zamiast Mclntosha i Lestera przyjęto Micka Grabhama -g z Procol Harum i Johna Milesa - b z Cafe Society. Formacja działała do 1980.
 

Z początku nagrywała dla Aristy, później dla niemieckiej Arioli. Zostawiła po sobie dwie płyty, "Bandit" ze stycznia 1977 i "Partners In Crime" z kwietnia 1979. Pierwsza była dziełem całkiem udanym, pełnym mocnego bluesrockowego grania ciążącego niekiedy w stronę hard rocka, np. Hard On A Loser, Dance When You Boogie, Pulling Triem Punches i All Corning Back To Me.
 

Drugą, nagraną już po odejściu Williamsa, zdominowały kompozycje gładsze i łagodniejsze, posiłkujące się stereotypami amerykańskiego rocka tego okresu, np. Don't You Worry, Change Of Heart, The Best Of You, High On Your Love. Grupa nie potrafiła się przebić ze swą staroświecką muzyką w czasach eksplozji punk rocka i w 1980 zakończyła działalność.
 

Mclntosh i Broad kontynuowali karierę w zespole Quiz, który zadebiutował singlem It's You I Want (Satril, 1981).

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ohio/All I Can Do Is Get Over It	Bandit	.1976	-	-	Arista 89	[produced by John Alcock ]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bandit	Bandit	.1976	-	-	Arista AL 4113 US	[produced by John Alcock ]
Partners in Crime	Bandit	.1978	-	-	Ariola SW-50042	-

Banderas

 Banderas jest to brytyjski duet założony w 1991 roku w Londynie. Zespół tworzą wyłącznie kobiety. W jego skład wchodzą: Sally Herbert oraz Caroline Buckley. Zespół charakteryzuje się wytwarzaniem muzyki z gatunków: pop rock, soul oraz dance.

 

W 1991 roku grupa podpisała kontrakt z wytwórnią London Records. Jest to brytyjska wytwórnia działająca w USA, Kanadzie i Ameryce Południowej. Od 1979 roku jest niezależną wytwórnią muzyczną.
 

Największym hitem zespołu jest singiel This Is Your Life. Utwór został napisany przez Rogera Swallowa, specjalnie dla tego duetu. Utwór szybko zdobył wielką popularność i ulokował się na 16 miejscu list przebojów w Wielkiej Brytanii.
 

Zespół odnotował występ w BBC One oraz w Top of the Pops. W programie grupa Banderas wystąpiła wraz z zespołem Pet Shop Boys oraz Megadeth. BBC jest to główny nadawca radiowo-telewizyjny w Wielkiej Brytanii, a Top of the Pops to program telewizyjny wyświetlający nowinki ze świata muzyki.
 

Grupa Banderas wydała album zatytułowany Ripe w 1991 roku. Płyta cieszyła się sławą, lecz krążek nie odniósł wysokich notowań w sprzedaży. Album Ripe był to jedyny jak do tej pory wydany krążek zespołu.
 

Banderas wydał kilka singli, między innymi: This Is Your Life (1991), She Sells (1991) oraz May This Be Your Last Sorrow (1991). Single przyniosły bardzo dużą popularność zepołowi.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This Is Your Life	Banderas	02.1991	16[10]	-	London LON 290	[written by Sally Herbert,Caroline Buckley,Roger Swallow][produced by Stephen Hague][34[6].Hot Disco/Dance;London 869373 12"]
She Sells	Banderas	06.1991	41[6]	-	London LON 298	[written by Sally Herbert,Caroline Buckley][produced by Stephen Hague]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ripe	Banderas	04.1991	40[3]	-	London 8282471	[produced by Stephen Hague]

Baker Gurvitz Army

Baker Gurvitz Army, grupa brytyjska. Powstała latem 1974r w Londynie. Ginger Baker (właśc. Peter Edward Baker; 19.08.1939r, Lewisham, Południowy Londyn) - dr, perc, voc zdobył sławę jako muzyk zespołów Graham Bond Organisation, Cream, Blind Faith i własnego Airforce. Bracia Adrian Gurvitz (26.06.1949r, High Wycombe) -g, k, voc i Paul Gurvitz (właśc. Paul Anthony Gurvitz; 6.07.1947, High Wycombe) - b, voc dali się z kolei poznać jako liderzy formacji Gurt i Three Man Army.

 

W 1974 cała trójka spotkała się w studiu podczas pracy nad debiutanckim singlem zespołu The Greame Edge Band i zdecydowała się połączyć siły w The Baker Gurvitz Army. Na początku 1975r dołączyli Snips (znany też jako Mr. Snips; właśc. Snips Parsons; 19.06.1951r) - voc z The Sharks i Peter Lemar - k z Seveth Wave. Niebawem jednak Lemar odszedł. Działała do lata 1976.
 

Zadebiutowała w sierpniu 1974r na festiwalu w Reading. Zaraz potem podpisała kontrakt z wytwórnią Vertigo i przystąpiła do nagrania pierwszego albumu. W sesji gościnnie wzięli udział John Norman - k, B. Norman Mitchell - k, vib, Madeline Bell - voc, Rosetta Hightower -voc i Barry St. John - voc. Płyta "The Baker Gurvitz Army" ukazała się w styczniu 1975, promowana singlem Help Me/I Wanna Live Again, wydanym dwa miesiące później. 

Głównymi twórcami repertuaru byli Gurvitzowie, ale i Baker włączył się w pracę nad kilkoma utworami. Powstała muzyka mająca w sobie wiele z ducha Cream, ale, tego można było oczekiwać, nie tylko zresztą ze względu na obecność Bakera. Także Gurvitzowie we Three Man Army czerpali z dorobku słynnego tria, np. w kompozycjach Butter Queen, Flying, Woman i przede wszystkim Nice One.
 

Album "The Baker Gurvitz Army" wypełniły utwory o efektownej, dość przebojowej melodyce, wyrafinowanej fakturze, niemal hardrockowej dynamice, wielkiej intensywności rytmu i bogatym, chwilami wręcz orkiestrowym brzmieniu, np. Help Me, Love Is, Memory Lane, Mad Jack, Since Beginning. Na płycie wyrosłej z ducha twórczości Cream nie mogło zabraknąć bluesa - 4 Phil. A coś z klimatu dokonań tria miała nawet jednoznacznie popowa ballada I Wanna Live Again - ze smyczkami i jakby gospelsowym chórem. Płyta odniosła jedynie niewielki sukces.
 

W rezultacie kontrakt z Vertigo stracił swą moc. Grupa przekonała jednak do swoich poczynań firmę Mountain, rozbudowała skład, m.in. o wokalistę Snipsa, i niebawem znowu zabrała się do pracy. W londyńskich Island Studios nagrała następny album, "Elysian Encounter", wydany już we wrześniu 1975, promowany dwoma singlami, Space Machine/The Dreamer z sierpnia i The Gambler/Time z października tego roku. 

Wypełniła go muzyka podobna co poprzednio, nadal mająca w sobie wiele z klimatu twórczości Cream, chociażby ze względu na popisowe partie bębnów (np. People, The Hustler), ale ujawniająca większą skłonność do estetyki popu (np. The Key, The Gambler, The Artist). Pojawiły'się w niej też zupełnie nowe elementy, np. funkowy rytm w kompozycji The Hustler. Wzbogaceniu uległy opracowania partii wokalnych (np. People, Remember).
 

Komercyjna klapa albumu odbiła się na atmosferze w grupie. Baker i Gurvitzowie zaczęli wzajemnie się obwiniać o wspólne niepowodzenia. Zdecydowali jednak, że nagrają razem jeszcze jedną płytę. A do udziału w sesji zaprosili: Ann 0'Dell - p, org, Kena Freemana - synt, Madeline Bell - voc, Irene Chanter - voc i Kay Garner -voc oraz The Martyn Ford Orchestra. Album, który otrzymał tytuł "Hearts On Fire", ukazał się w maju 1976, a towarzyszyły mu single Tracks Of My Life/The Artist z kwietnia i Dancing The Night Away/Night People z czerwca tego roku. 

Zawierał kilka świetnych ostrych utworów rockowych w dawnym stylu, np. Hearts On Fire, My Mind Is Healing, a także Neon Lights i Snips, po raz pierwszy w historii formacji skomponowane przez Snips . Dominowała jednak muzyka bliska popu, całkiem udana (np. uszlachetniona solem gitary w stylu Duane'a Allmana ballada Night People), częściej jednak dość nijaka (np. oparte na dyskotekowych rytmach piosenki Dancing The Night Away i Smiling oraz łzawa pieśń Track Of My Life). Wkrótce po ukazaniu się "Hearts On Fire" drogi muzyków się rozeszły.
 

Baker w późniejszych latach grał m.in. z Atomic Rooster, Hawkwind i Public Image Ltd. Gurvitzowie odnowili współpracę z Greame'em Edgem. A Snips dał się poznać jako solista. 

 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Space Machine/The Dreamer	Baker Gurvitz Army	.1975	-	-	Mountain TOP 2	[written by Gurvitz, Baker][produced by Ginger Baker, Paul Gurvitz]
Help Me/I Wanna Live Again	Baker Gurvitz Army	03.1975	-	-	Vertigo 6078 211	[written by A. Gurvitz][produced by Ginger Baker, Adrian Gurvitz, Paul Gurvitz]
The Gambler/Time	Baker Gurvitz Army	10.1975	-	-	Mountain TOP 4	[written by Adrian Gurvitz][produced by Ginger Baker, Paul Gurvitz]
Tracks Of My Life/The Artist	Baker Gurvitz Army	04.1976	-	-	Mountain TOP 10	[written by Gurvitz]
Dancing The Night Away/Night People	Baker Gurvitz Army	06.1976	-	-	Mountain TOP 15	[written by A Gurvitz][produced by Eddy Offord]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baker Gurvitz Army	Baker Gurvitz Army	02.1975	22[5]	140[7]	Janus 7015	[produced by Eddie Offord]
Elysian Encounter	Baker Gurvitz Army	11.1975	-	165[5]	Atco 123	[produced by Eddie Offord]

Bacon Fat

Bacon Fat, grupa amerykańska. Działała w Los Angeles w Kalifornii, ale przede wszystkim w Londynie, od 1968 do 1971. Założył ją Rod "Gingerman" Piazza (18.12.1947, Riverside, Kalifornia), mistrz bluesowej gry na harmonijce ustnej, również wokalista, wywodzący się z zespołu The Dirty Blues Band.

 

W składzie znalazł się też słynny bluesman J.D. Nicholson (właśc. James David Nicholson; 12.04.1917, Monroe, Luizjana - 27.07.1991, Los Angeles), pianista, czasem wokalista, znany ze współpracy m.in. z Lowellem Fulsonem, Jimmym Reedem i Little Walterem. Bacon Fat współtworzyli Buddy Reed - g, voc, Gregg Schaefer - g, mand, hca, Jerry Smith-b i Dick Innesjnr. -dr. Niebawem Piazza pozyskał do formacji George'a Smitha (właśc. Allen George Smith; 22.04.1924, Helena, Arkansas-2.10.1983, Los Angeles), muzyka, który uczył go grać na harmonijce, wirtuoza tego instrumentu, także wokalistę, współpracownika m.in. Muddy Watersa, Otisa Spanna i Big Mamy Thornton.
 

Grupa powstała w Kalifornii, ale na miejsce działalności wybrała Londyn, zaintrygowana popularnością w Wielkiej Brytanii zespołów bluesrockowych w rodzaju John Mayall's Bluesbreakers, Fleetwood Mac, Savoy Brown i Chicken Shack. Dla londyńskiej firmy Mike'a Vernona Blue Horizon zrealizowała trzy płyty: "Grease One For Me" z 1970 i "Tough Dude" z 1971, sygnowane nazwą Bacon Fat, a także "No Time To Jive" z 1970, wydaną jako dzieło Smitha.
Przedstawiła repertuar mocno osadzony w bluesowej tradycji, ale adresowany do młodej rockowej publiczności, fascynujący zwłaszcza dla zwolenników gry na harmonijce ustnej, np. Up The Line, Telephone Blues, You're So Fine, Too Late, Shake Dancer, Evil, Blues Feeling.
 

Piazza z zespołem The Dirty Blues Band nagrał albumy "The Dirty Blues Band" (Bluesway, 1967) i "Stone Dirt" (Bluesway, 1969). Po rozwiązaniu Bacon Fat występował z grupami The Revolutionary Blues Band, The Chicago Flying Saucer Band i The Mighty Flyers (najsłynniejsza płyta - "Blues In The Dark" dla Black Top w 1991). Nagrywał też jako solista, m.in. album "Harpburn" (Murray Bros, 1986).
 

Na indywidualny dorobek George'a Smitha składają się m.in. płyty "Arkansas Trap" (Deram, 1971), "George Smith Of The Blues" (Bluesway, 1973) i "Boogin' With George" (Murray Bros, 1982; z towarzyszeniem Piazzy i The Mighty Flyers). 

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Grease One for Me	Bacon Fat	.1970	-	-	Blue Horizon 4807	[produced by Mike Vernon]
Tough Dude	Bacon Fat	.1971	-	-	Blue Horizon 2431 001 [UK]	[produced by Mike Vernon]

Babe Ruth

 Brytyjska grupa hardrockowa, założona w 1971 r. w Hatfield w hrabstwie Hertfordshire w Anglii. Debiutowała pod nazwą Shacklock, utworzoną od nazwiska gitarzysty Alana Shacklocka - lidera zespołu. W pierwszym składzie występowali też: Janita "Jenny" Haan (śpiew), Dave Punshon (instr. klawiszowe), Dave Hewitt (bas) i Dick Powell (perkusja).

 

Nazwę Babe Ruth przyjęli na pamiątkę legendarnego amerykañskiego baseballisty. Na pierwszym - i jak się póżniej okazało najlepszym - albumie, First Base (nawiązującym tytułem do baseballowych tradycji ), Janita Haan zabłysnęła swą agresywną wokalizą, wspartą pełną inwencji grą na gitarze Shacklocka. Otwierający płytę temat "Wells Fargo" stał się koncertowym przebojem zespołu.
 

Uwagê zwracały też kompozycje "Runaways", "Black Dog" i "King Kong" Zappy. Drugi longplay, Amar Cahalero, został nagrodzony złotą płytę w USA i w Kanadzie, lecz wkrótce potem w składzie zespołu nastąpiły zmiany. Powella i Punshona zastąpili Ed Spevock (perkusja) i Steve Gurl (fortepian, z grupy Wild Turkey). Odejście Shacklocka wkrótce po nagraniu trzeciego longplaya, Babe Ruth, potwierdziło kryzys.
 

Na płycie Stealin' Home wystąpił kolejny "uciekinier" z Wild Turkey, gitarzysta Bernie Marsden. W 1976 r. Babe Ruth opuścili Haan i Hewitt, zastąpieni przez Ellie Hope (śpiew) i Raya Knotta (bas). Album Kid's Stuff, nagrany z ich udziałem był jednak łabędzim śpiewem zespołu. Po rozwiązaniu Babe Ruth, Marsden występował w formacji Paice, Ashton And Lord (założonej przez członków Deep Purple) i w Whitesnake, a Spevock przyłączył się do Piblokto Pete'a Browna.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wells Fargo/Few Dollars More	Babe Ruth	11.1972	-	-	Harvest HAR 5061 [UK]	[written by Alan Shacklock][produced by Alan Shacklock , Nick Mobbs]
Ain't That Livin'/We Are Holding On	Babe Ruth	04.1973	-	-	Harvest HAR 5072	[written by Alan Shacklock][produced by Alan Shacklock , Nick Mobbs]
If Heaven's On Beauty's Side/Doctor Love	Babe Ruth	06.1974	-	-	Harvest HAR 5082	[written by Alan Shacklock][produced by Alan Shacklock]
Wells Fargo/ Theme From 'For A Few Dollars More'	Babe Ruth	10.1974	-	-	Harvest HAR 5087	[written by Alan Shacklock][produced by Alan Shacklock , Nick Mobbs]
Private Number/Somebody's Nobody	Babe Ruth	01.1975	-	-	Harvest HAR 5090	[written by Booker T. Jones, William Bell][produced by Steve Rowland]
Elusive/Say No More	Babe Ruth	04.1976	-	12[11].Hot Disco/Dance	Capitol CL 15 689	[written by Spevock, Gurl][produced by Steve Rowland]
The Duchess Of New Orleans/The Jack O'Lantern/Turquoise	Babe Ruth	.1976	-	-	Harvest SPSR 377

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
First Base	Babe Ruth	08.1973	-	178[6]	Harvest 11 151	[produced by Alan Shacklock , Nick Mobbs]
Amar Caballero	Babe Ruth	.1973	-	-	Harvest SHVL 812 [UK]	[produced by Alan Shacklock ]
Babe Ruth	Babe Ruth	02.1975	-	75[7]	Harvest 11 367	[produced by Steve Rowland ]
Stealin' Home	Babe Ruth	10.1975	-	169[6]	Harvest 11 451	[produced by Steve Rowland ]
Kid's Stuff	Babe Ruth	.1976	-	-	Capitol ST-11515 [UK]	[produced by Steve Rowland ]
Best Of	Babe Ruth	.1977	-	-	Harvest SHSM 2019 [UK]

Arthur Brown & Crazy World

Arthur Brown, właśc. Arthur Wilton, ur. 24.06.1942 r. w Whitby w hrabstwie Yorkshire, Anglia. Oryginalny i bezkompromisowy wokalista. W czasie studiów filozoficznych na Uniwersytecie w Reading założył grupę rhythm and bluesową - Blues And Brown.

 

Debiutu nagraniowego dokonał w 1965 r., biorąc udział w rejestracji dwóch kompozycji na przygotowaną przez studentów pocztówkę dżwiękową "Rag Week". Póżniej przeniósł się do Londynu gdzie liderował kilku znanym grupom: The Southwest Five, The Arthur Brown Union i The Arthur Brown Set. W 1966 r. zamieszkał w Paryżu i zajął się szlifowaniem swojego teatralnego i wizualnego image'u. Zyskał sporą popularność w światku artystycznym tego miasta i napisał dwie piosenki do filmu "La Curee" w reżyserii Rogera Vadima z Jane Fondą w roli głównej.
 

W 1967 r. powrócił do Londynu, gdzie założył własną formację Crazy World Of Arthur Brown. Znależli się w niej Vincent Crane (ur. 21.05.1943 r. w Reading w hrabstwie Berkshire, Anglia, zm. 14.02.1989 r.; organy), Drachen Theaker (perkusja) i - nieco póżniej - Nick Greenwood. Undergroundowa publiczność uznała ich wkrótce za swoich, a twarzowe makijaże Browna, jego derwiszowe tańce i efektowny hełm na głowie natychmiast przydały mu rozgłosu. Z tej popularności zrodził się kontrakt nagraniowy, a w następnym roku przebój nr l na listach brytyjskich - zniewalające nagranie "Fire".
 

Towarzyszący mu album The Crazy World Of Arthur Brown zawierał co prawda wiele świetnych nagrań ogranych wcześniej na koncertach, w tym "Spontaneous Apple Creation" i "Come And Buy", ale niestety poziom jego produkcji był bardzo niski. Podczas tournee formacji po USA, opuścili ją Theaker i Crane. Ten drugi powrócił póżniej do składu, a miejsce perkusisty zajął Carl Palmer, który grał wcześniej w grupie Thunderbirds Chrisa Farlowa. Ta najlepsza spośród towarzyszących Brownowi grup przestała jednak istnieć w 1969 r., gdy Palmer i Crane założyli The Atomic Rooster.
 

Wokalista przeprowadził się do Puddletown w hrabstwie Dorset, gdzie istniało szczególnie płodne środowisko muzyczne. Ponownie nawiązał współpracę z Theakerem i ukończył eksperymentalny zbiór Strangelands, wydany dopiero w 1988 r. Póżniej zaproponował zmianę stylu wiążąc się z formacją Kingdom Come. Ta chwilami bardzo interesująca grupa nagrała trzy albumy, po czym rozpadła się. W 1974 r. Brown powrócił do kariery solowej, ale mimo pamiętnej roli Kapłana w filmie Kena Russella "Tommy", jego kolejne nagrania przyniosły spore rozczarowanie.
 

Głos artysty, który kiedyś wytrzymywał porównania ze Screaming Jay Hawkinsem, Little Richardem i Jamesem Brownem na wymęczonej płycie Dance zabrzmiał słabo. Nieco lepiej wypadł na albumie Chisholm In My Bosom, na którym Brown pojednał się z Cranem.
 

Na początku lat 80-tych muzyk wycofał się ze świata show-businessu, przeszedł na pół-emeryturę i osiadł w Austin w stanie Texas. Zajął się tam ciesielstwem i dekoratorstwem pracując wspólnie z byłym perkusistą grupy Mothers Of Invention - Jimmy Carl Blackiem. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Devil's Grip/Give Him A Flower	Arthur Brown & Crazy World	09.1967	-	-	Track 604 008	[written by Arthur Brown][produced by Pete Townshend, Kit Lambert]
Fire/Rest Cure	Arthur Brown & Crazy World	06.1968	1[1][14]	2[13]	Track 604 022	[gold-US][Writers : Arthur Brown / Vincent Crane / Michael Finesilver / Peter Kerr][ Producer : Kit Lambert ]
Nightmare/I put a spell on you	Arthur Brown & Crazy World	11.1968	-	107[4] side B:111[1]	Track 2582 [US]	[A:written by Arthur Brown][B:written by Screamin' Jay Hawkins][produced by Kit Lambert]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Crazy World Of Arthur Brown	Arthur Brown & Crazy World	07.1968	2[16]	7[24]	Track 613 005	[produced by Kit Lambert]

Archie Bleyer

Archie Bleyer-ur. 28.06.1909r Corona,Queens,Nowy Jork-zm. 20.03.1989r,amerykański kompozytor,aranżer i właściciel wytwórni płytowych,zaczynając od Cadence dla której nagrywali minn. Everly Brothers i Andy Williams.

 

Jako dziecko uczył się gry na fortepianie i wykazywał duży muzyczny talent,ale bardziej pociągała go elektrotechnika.Studiował inżynierię elektryczną w latach 1927-1929r w Columbia College,ale zrezygnował zakładając własną orkiestrę ,która grała w klubie Earl Carroll w Hollywood.W połowie lat 30-tych zespół miał kontrakt nagraniowy w wytwórni Brunswick,a rolę wokalisty wypełniał młody Johnny Mercer,znany w póżniejszym okresie jako znakomity autor piosenek i współzałożyciel wytwórni Capitol.
 

W 1938r Bleyer przenosi się do Hollywood,gdzie zatrudnia się jako aranżer i lider bigbandu w popularnym radiowym show Arthura Godfrey'a.Pozostaje tam aż do początku lat 50-tych,po czym w 1952r zakłada wytwórnię Cadence ,która wydaje płyty wykonawców związanych ze wspomnianym show Godfrey'a,minn. Juliusa LaRosy czy Chordettes.

LaRosa wylansował kilka dużych przebojów minn. "Anywhere I Wander",a sam Bleyer "Hernando's hideaway" w 1954r ,utwór ten znalazł się na ścieżce dżwiękowej filmu "The Pajama Game".Dla Chordettes wyprodukował ich hit "Mr. Sandman" i "Lollipop" z 1958r,wszystkie wydane w wytwórni Cadence.
 

W 1957r Wesley Rose polecił mu młody duet country Everly Brothers,dla którego wyprodukował ich pierwsze wielkie przeboje-"Bye,bye love" i "Wake up,Little Susie".Jego klientem był też Link Wray dla którego wyprodukował hit "Rumble".Razem z zamknięciem Cadence,Bleyer odchodzi z muzycznego biznesu nie akceptując zmian zachodzących w przemyśle muzycznym.

Katalog wytwórni wykupił Andy Williams,który póżniej wydawał go we własnej Barnaby Records.Wraz z żoną Janet przenoszą się do jej rodzinnego miasta Sheboygan,w Wisconsin ,gdzie w 1989r zmarł chorując przez dłuższy czas na chorobę Parkinsona. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hernando's Hideaway / S'il Vous Plait	Archie Bleyer	05.1954	-	2[17]	Cadence 1241	[written by Richard Adler/Jerry Ross][piosenka z musicalu na Broadway'u "The Pajama Game"]
The Naughty Lady of Shady Lane	Archie Bleyer	12.1954	-	17[6]	Cadence 1254	[written by Roy Bennett/Sid Tepper]
The Rockin' ghost	Archie Bleyer	06.1956	-	61[3]	Cadence 1293	[written by Steve Allen]

Archie Bell & The Drells

Archie Bell & The Drells to zespół założony przez brata słynnego futbolisty amerykańskiego Ricky Bella,Archie w 1966r z czteroma kolegami ze szkoły Leo Smith Junior High w Houston.Początkowo chcieli nazywać się Dells,ale zrezygnowali ze względu na istniejącą już grupę z Harvey.

Początkowo skład grupy zmieniał się często by w końcu ukonstytuować się jako:Bell,James Wise,Joe Cross i Huey "Billy" Butler,biorąc regularnie udział w konkursach dla młodych talentów.Tam właśnie nawiązali kontakt z prezenterem rozgłośni KCOH Skippera Lee Fraziera,który załatwił im kontrakt z wytwórnią Ovid.
 

Mimo,.ze członkowie zespołu byli tylko wokalistami,wspierali też w studio muzyków sesyjnych.Bell był zdeterminowany by Drells nie był tylko synonimem słodkiego i harmonijnego śpiewu,jak większość ówczesnych grup.Skierował swoje zdolności kompozytorskie ku tematom związanym z polityką.Niewielki lokalny sukces piosenką "She's my woman,she's my girl" nagraną dla East West,został przerwany powołaniem do wojska.

Bell na początku 1967r trafia na front wietnamski.Podczas krótkiego urlopu Bella nagrywają swój nastepny singiel "Tighten up".Wydany przez Ovid lokalny hit grudnia 1967r,przejęła do dystrybucji Atlantic co pomogło mu wejść w marcu następnego roku na ogólnokrajową listę hitów.Sprzedano ponad 3mln egzemplarzy płyty,a album towarzyszący przebojowi znalazł się w Top20 listy Billboard.
 

Grupa bez Bella,który w tym czasie wylądował w szpitalu wojskowym w Niemczech odbyła turnee z Jamesem Wise jako wiodącym wokalistą i Charlesem Gibbsem.Podczas koncertów w New Jersey członkowie grupy spotkali duet sławnych producentow-Leona Huffa i Kennetha Gamble'a,którzy zaproponowali im sesje nagraniową w studiach Atlantic w Nowym Jorku.Tam powstały nagrania "I can't stop dancing","Do the choo choo" i w styczniu 1969r -"There's gonna be a showdown",które trafiły na listy przebojów rhythm'n'bluesowych.
 

Bell ostatecznie zerwał z wojskiem w kwietniu 1969r i wrócił do swojej grupy by nagrać pod okiem Gamble'a i Huffa swój najlepszy album "I can't stop dancing".Powrócili na listy przebojów rok póżniej singlem "Wrap it up",coverem piosenki Sama & Dave, wyprodukowanym przez Davida Crawforda;ostatnim wydanym dla wytwórni Atlantic.
 

Przez dwa następne lata grupa funkcjonowała na obrzeżu muzycznych wydarzeń,mimo wszystko regularnie koncertując minn. w W.Brytanii,wydając tam singla "Here I go again" w 1972r.Po tym jak ich kontrakt z Atlantic wygasł zespół przeszedł do Glades Records w 1973r.

W tym samym roku nagranie "Dancing to your music" odniosło sukces na listach bestsellerów,ale gdy pod koniec roku singiel "Girls grow up faster than boys" poniósł porażkę,odnowili współpracę z Gamble i Huffem oraz podpisali kontrakt nagraniowy z TSOP.Razem z firmowymi muzykami Philly -Instant Funk nagrali w połowie 1975r niewielki hit "I could dance all night",który okazał się ostatnim.Bell kontynuował krótko karierę solową nagrywając dla Becket Records.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tighten Up (Part 1) / Tighten Up (Part 2)	Archie Bell & The Drells	03.1968	-	1[2][15]	Atlantic 2478	[gold-US][1[2][15].R&B; Chart][written by Archie Bell, Billy Buttier][produced by L.J.F. Productions ]
I Can't Stop Dancing / You're Such A Beautiful Child	Archie Bell & The Drells	07.1968	-	9[10]	Atlantic 2534	[written by Kenny Gamble, Leon Huff][produced by Kenny Gamble, Leon Huff][5[10].R&B; Chart]
Do The Choo Choo / Love's Gonna Rain On You	Archie Bell & The Drells	09.1968	-	44[7]	Atlantic 2559	[written by Kenny Gamble, Leon Huff][produced by Kenny Gamble, Leon Huff][27[7].R&B; Chart][B:25[3].R&B; Chart]
(There's Gonna Be A) Showdown / Go For What You Know	Archie Bell & The Drells	12.1968	-	21[11]	Atlantic 2583	[written by Kenny Gamble, Leon Huff][produced by J.L.F.][6[10].R&B; Chart]
I Love My Baby/Just A Little Closer	Archie Bell & The Drells	03.1969	-	94[3]side B:128[1]	Atlantic 2612	[written by Thom Bell, Kenny Gamble][produced by J.L.F.][40[2].R&B; Chart]
Girl You're Too Young / Do The Hand Jive	Archie Bell & The Drells	06.1969	-	59[7]	Atlantic 2644	[written by Archie Bell, Thom Bell, Kenny Gamble][produced by J.L.F.][13[9].R&B; Chart]
My Balloon's Going Up / Giving Up Dancing	Archie Bell & The Drells	09.1969	-	87[4]	Atlantic 2663	[written by Kenny Gamble, Leon Huff][produced by J.L.F.][36[5].R&B; Chart]
A World Without Music/Here I Go Again	Archie Bell & The Drells	12.1969	-	90[2] side B:112[2]	Atlantic 2693	[written by Kenny Gamble, Leon Huff][produced by Kenny Gamble, Leon Huff][46[3].R&B; Chart]
Don't Let The Music Slip Away / Houston, Texas	Archie Bell & The Drells	04.1970	-	100[1]	Atlantic 2721	[written by Gene McFadden,John Whitehead,Victor Castarphen][produced by Gene McFadden,John Whitehead,Victor Castarphen]
Wrap It Up / Deal With Him	Archie Bell & The Drells	12.1970	-	93[2]	Atlantic 2768	[written by Isaac Hayes, David Porter][33[5].R&B; Chart]
Here I Go Again	Archie Bell & The Drells	10.1972	11[10]	-	Atlantic	[written by Kenny Gamble, Leon Huff][produced by Kenny Gamble, Leon Huff]
Dancing To Your Music / Count The Ways	Archie Bell & The Drells	03.1973	-	61[9]	Glades 1707	[written by Phillip Mitchell][produced by Phillip Mitchell][11[10].R&B; Chart]
[There's gonna be]A showdown/Tighten Up	Archie Bell & The Drells	01.1973	36[5]	-	Atlantic K 10263 [UK]	[written by Kenny Gamble, Leon Huff][produced by Kenny Gamble, Leon Huff]
You Never Know What's On A Woman's Mind / Ain't Nothing For A Man In Love	Archie Bell & The Drells	06.1973	-	-	Glades 1711	[written by Phillip Mitchell][produced by Phillip Mitchell][36[9].R&B; Chart]
I Could Dance All Night / King Of The Castle	Archie Bell & The Drells	06.1975	-	-	T. S. O. P. 4767	[written by Bunny Sigler, Allan Felder, Ron Tyson][produced by Bunny Sigler][25[13].R&B; Chart]
The Soul City Walk / The King Of The Castle	Archie Bell & The Drells	12.1975	13[10][05.76]	-	T. S. O. P. 4774	[written by Victor Carstarphen, Gene McFadden, John Whitehead][produced by Victor Carstarphen, Gene McFadden, John Whitehead, Leon Huff][42[9].R&B; Chart]
Dance Your Troubles Away	Archie Bell & The Drells	12.1975	-	-	-	[written by Victor Carstarphen, Gene McFadden, John Whitehead][produced by Victor Carstarphen, Gene McFadden, John Whitehead, Leon Huff][11[7].Hot Disco/Dance;T.S.O.P. 33 844 LP.]
Let's Groove (Part 1) / Let's Groove (Part 2)	Archie Bell & The Drells	02.1976	-	-	T. S. O. P. 4775	[written by Victor Carstarphen, Leon Huff, Gene McFadden, John Whitehead][produced by Kenny Gamble, Leon Huff][7[12].R&B; Chart][3[12].Hot Disco/Dance;T.S.O.P. 4775 12"]
Everybody Have A Good Time / I Bet I Can Do That Dance	Archie Bell & The Drells	04.1977	43[4]	-	Philadelphia International 3615	[written by Bunny Sigler][produced by Bunny Sigler][68[7].R&B; Chart]
There's No Other Like You / Glad You Could Make It	Archie Bell & The Drells	.1977	-	-	Philadelphia International 3632	[written by Victor Carstarphen, Gene McFadden, John Whitehead][produced by Victor Carstarphen, Gene McFadden, John Whitehead][B:63[14].R&B; Chart]
I've Been Missing You / It's Hard Not To Like You	Archie Bell & The Drells	.1977	-	-	Philadelphia International 3637	[written by Gene McFadden, John Whitehead, Douglas Brown, Thomas Wallington][produced by Gene McFadden, John Whitehead][56[6].R&B; Chart]
Strategy / We Got 'Em Dancing	Archie Bell & The Drells	08.1979	-	-	Philadelphia International 3710	[produced by G. McFadden, J. Whitehead, J. Cohen][produced by Gene McFadden, John Whitehead][21[16].R&B; Chart]
Any time is right/Without you	Archie Bell	05.1981	-	-	Becket 45-4	[49[11].R&B; Chart][53[10].Hot Disco/Dance;Becket 501 12"]
Don't Let love get you down/ Where Will You Go When The Party's Over	Archie Bell & The Drells	06.1986	49[4]	-	Portrait A 7254	[written by J. Whitehead, G. McFadden, V. Carstarphen, Huff ]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tighten Up	Archie Bell & The Drells	05.1968	-	142[8]	Atlantic 8181	[produced by LJF Productions]
I Can't Stop Dancing	Archie Bell & The Drells	.1968	-	[28.R&B; Chart]	Atlantic	[produced by Gamble-Huff, L.J.F. Productions]
There's Gonna Be a Showdown	Archie Bell & The Drells	08.1969	-	163[3]	Atlantic 8226	[produced by Kenneth Gamble, Leon Huff, L.J.F. Productions]
Dance Your Troubles Away	Archie Bell & The Drells	01.1976	-	95[20]	TSOP 33 844	[produced by Bunny Sigler, Gene McFadden, John Whitehead , Kenneth Gamble, Leon Huff, Victor Carstarphen]

Anne Briggs

Anne Briggs- właśc. Anne Patricia Briggs, ur. 29.09.1944 r. w Toton w hrabstwie Notlinghamshire (Anglia). Briggs zaczęła występować publicznie w 1962 r. (miała wtedy 18 lat).

 

Dopiero w 1990 r, po ukazaniu się kompilacji Classic Anne Briggs, córka artystki dowiedziała się, że jej matka od 20 lat śpiewa w klubach folkowych. Wydanie tej kolekcji odświeżyło zainteresowanie jej występami.
 

Pierwszą płytą Briggs była EP-ka The Hazards Of Love chwalona przez A.L. Lloyda. Briggs twierdzi, że w latach młodości jej główną inspiracją była muzyka śpiewaka flamenco Isla Camerona. Płyta The Bird In The Bush powstała we współpracy z Lloydem, była albumem konceptualnym: jego motywem przewodnim była erotyka w angielskich piosenkach ludowych. Na longplayu tym zaśpiewała m.in. Frankie Armstrong. 

Pierwszy album solowy Briggs ukazał się dopiero w 1971 r. nakładem wytwórni Topic Records. Briggs ma w sobie coś ponadczasowego. 

 

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Hazards of Love	Anne Briggs	.1963	-	-	Topic TOP 94	[produced by A.L. Lloyd]
The Bird In The Bush (Traditional Erotic Songs)	Anne Briggs	07.1966	-	-	Topic 12T 135	[produced by Tony Engle]
Anne Briggs	Anne Briggs	04.1971	-	-	Topic 12TS 207	[produced by A.L. Lloyd]
The Time Has Come	Anne Briggs	.1971	-	-	CBS CBS 64612	[produced by Colin Caldwell]
Classic Anne Briggs	Anne Briggs	11.1990	-	-	Fellside 78	-
Sing A Song For You	Anne Briggs	.1997	-	-	Fledg'ling FLED 3008	[produced by Terry Brown]

Andrea Bocelli

Andrea Bocelli - śpiewak klasyczny (tenor), kompozytor i producent muzyczny. Ukończył studia prawnicze w Pizie. W repertuarze posiada cztery kompletne opery (La bohe`me, Il trovatore, Werther oraz Tosca), albumy klasyczne jak i popowe. Bocelli urodził się z wrodzoną wadą wzroku - jaskrą, w wieku 12 lat uprawiając sport doznał wylewu krwi do mózgu, w wyniku czego utracił wzrok.

 

Głos Andrei Bocellego uczynił z niego fenomen międzynarodowy. Debiutanckim albumem "Romanza" Andrea zwrócił na siebie uwagę milionów miłośników muzyki na całym świecie, zdobywając szczyty list przebojów i mnóstwo Platynowych Płyt.
Rodzinna Toskania, tradycja regionu i wpływ rodziców, którzy nauczyli syna nigdy nie poddawać się ułomności, wywarły piętno na jego osobowości.
 

Andrea wspomina dziecięcą fascynację wielkimi włoskimi tenorami, takimi jak Del Monaco, Gigli, a zwłaszcza jego idol – Franco Corelli. Bocelli marzył, by zostać wielkim tenorem. Jako nastolatek wygrał kilka konkursów wokalnych. Potem wyjechał do Pizy, aby studiować prawo. Występował w tamtejszych barach, grając na pianinie i śpiewając klasyczne przeboje słynnych piosenkarzy - Sinatry, Aznavoura i Piaf.
 

Dowiedziawszy się, że Franco Corelli prowadzi kursy mistrzowskie w Turynie, Andrea, zgłosił się do swego idola. Corelli dostrzegł naturalne piękno głosu Bocellego, przypominającego mu brzmieniem legendarnych toskańskich tenorów.
Andrea zaczął rozważać możliwość poświęcenia się muzyce. Zawiesił karierę prawniczą. W ciągu dnia uczył się muzyki, a wieczorami występował w barach.
 

W 1992 roku włoski gwiazdor rockowy Zucchero szukał tenora, z którym prowadziłby próby przed wspólnym występem z Lucianem Pavarottim. Przypadkowo trafił na Bocellego. Pavarotti zachwycił się wówczas śpiewem nieznanego tenora.
 

W 1993 roku Bocelli otrzymał zaproszenie do udziału w festiwalu piosenki w San Remo. Wygrał eliminacje z najwyższą punktacją w dziejach. Rok póżniej zwyciężył w konkursie "Nowe twarze". Błyskawicznie odniósł sukces na listach przebojów. Debiutancki album nagrany dla firmy Sugar - "Il Mare Calmo Della Sera" oraz następny album "Bocelli" zwróciły uwagę Europy na włoskiego śpiewaka. 

Na rynku międzynarodowym Bocelli zadebiutowal w roku 1996 albumem "Romanza".
Równolegle z karierą na polu muzyki popularnej tenor z sukcesem rozwija swoje zainteresowania operowe. Pierwszy album z muzyką klasyczną nagrany przez niego w 1995 r. nosił tytuł "Viaggio Italiano". W 1998 roku ukazała się pierwsza płyta z muzyką klasyczną na rynku międzynarodowym – "Aria". 

 To jeden z największych sukcesów klasyki w dziejach fonografii. Królował na listach przebojów muzyki klasycznej, jak również konkurował pod względem sprzedaży z nagraniami muzyki pop. Jeszcze większym sukcesem okazał się kolejny album "Sacred Arias". Zawierał kompozycje sakralne Bacha/Gounoda, Mozarta, Schuberta i Rossiniego. Orkiestrą towarzyszącą tenorowi dyrygowal Myung–Whun Chung.
 

Następne nagrania klasyczne Bocellego to kompakt z ariami Verdiego i "Cyganeria" Pucciniego (partia Rudolfa). W obu przypadkach orkiestrą dyrygował Zubin Mehta. W 2001 r. zaśpiewał także solową partię w znakomitym jubileuszowym nagraniu Requiem Verdiego pod dyrekcją Walerego Gergiewa. Był partnerem Renée Fleming, Olgi Borodiny i Ildebrando D’Arcangelo.
 

Najnowszym nagraniem Bocellego dla wytwórni Sugar jest album "Cieli di Toscana" (2001) złożony z pieśni i piosenek zachowujących klimat "Sin Tu Amor"(Without Your Love) to duet z Mario Reyes, młodym członkiem rodu muzycznego, który wydał na świat zespół The Gipsy Kings. Nicola Reyes, główny wokalista zespołu twierdzi, że Mario "jest najpiękniej brzmiącym piosenkarzem i gitarzystą nowego pokolenia muzyków z Camargue". Zestawienie w jednej piosence przedstawicieli dwóch tradycji muzycznych, które wywarły tak silny wpływ na świat - włoskiego tenora i rumba flamenco - dało w efekcie niesamowity i dramatyczny styl.
 

"L`Attesa"(Waiting) wyszła spod pióra włoskiego piosenkarza i autora piosenek - Mango - który dzięki swoim romantycznym balladom jest jednym z najdłużej występujących włoskich artystów. Jego producentem jest Celso Valli. "L`Attesa" to ballada pop wykonana przez Andrea z tą samą namiętnością i uczuciem, które znamy z płyty "Romanza".
 

"Le Parole Che Non Ti Ho Detto"(The Words I Haven’t Told You) to nowa piosenka Giuliano Sangiorgi, lidera Negramaro - fantastycznej włoskiej kapeli rockowej porównywanej do Coldplay czy Radiohead. W rękach Andrea Bocelli i wizjonerskiego producenta Corrado Rustici ta piosenka nabiera imponującego brzmienia.
"In Canto"(In-chant ment), której producentem jest Peppe Vessicchio, to delikatna ballada na orkiestrę, którą równie dobrze można by określić jako delikatną arię w nowoczesnym stylu.
 

"Quante Volte Ti Ho Cercato"(How Many Times Did I Look For You) - nad rozmarzoną i bogatą instrumentacją pojawiają się echa bardzo odmiennej epoki w muzyce popularnej, kiedy niewinnym i romantycznym marzeniom towarzyszył unikatowy styl i wyszukanie.
Ostatni kwartał 2004r. zaplanowany jest bardzo pracowicie. Trasa koncertowa i promocyjna Andrea Bocelli obejmują całą kulę ziemską.
 

Rzadko zdarza się, żeby artysta, który wydał już ponad 10 albumów w swojej międzynarodowej karierze wybierał własne imię na tytuł nowej płyty, gdyż kojarzone jest to raczej z debiutantem. Andrea wyjaśnia: "Mieliśmy kilka propozycji tytułu, ale ktoś zauważył, że rodzice dali mi piękne imię. Nagranie płyty w moim domowym studio sprawiło, że zacząłem o niej myśleć jak o własnym dziecku. Oto i album. To jestem ja." 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Time to say goodbye [Con te partir]	Sarah Brightman & Andrea Bocelli	05.1997	2[14]	-	Coalition COLA 003	[platinum-UK][written by Francesco Sartori,Lucio Quarantotto,Frank Peterson][produced by Frank Peterson]
Canto della terra	Andrea Bocelli	09.1999	24[22]	-	Polydor 5613192	[written by Francesco Sartori, Lucio Quarantotto][produced by Mauro Malavasi]
Ave Maria	Andrea Bocelli	12.1999	65[3]	-	Phillips 4644852	[written by Franz Schubert]
Con te partirò/Vivere	Andrea Bocelli	11.2007	69[4]	-	Polydor MIUCT 3143	[written by Francesco Sartori, Lucio Quarantotto]
What Child Is This	Andrea Bocelli With Mary J. Blige	12.2009	-	103[1]	Polydor MIUCT 3143	[written by William Chatterton Dix][produced by David Foster]
Bridge over Troubled Water	Andrea Bocelli with Mary J. Blige	02.2010	-	75[1]	Geffen	[written by Paul Simon]
The Greatest Gift	Matteo, Andrea & Virginia Bocelli	12.2022	-	111[2]	-	-

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Romanza	Andrea Bocelli	12.1997	6[80]	35[91]	Phillips 539207	[3x-platinum-US][platinum-UK][Producers: Mauro Malavasi , Celso Valli , Frank Peterson , Michele Torpedine , Pepe Vessicchi]
Viaggio Italiano	Andrea Bocelli	03.1998	24[27][02.99]	153[21]	Phillips 533123	[platinum-UK][gold-US]
Aria :The opera album	Andrea Bocelli	04.1998	33[22]	59[69]	Phillips 462033	[platinum-UK][gold-US][Producers: Anna Barry]
Sogno	Andrea Bocelli	04.1999	4[103]	4[72]	Polydor 547222	[2x-platinum-US][platinum-UK][Producers: David Foster , Carole Bayer Sager , Mauro Malavasi , Tony Renis]
Suenos	Andrea Bocelli	05.1999	-	163[2]	Polydor 547224
Sacred arias	Andrea Bocelli	11.1999	20[56]	22[30]	Phillips 462600	[platinum-US][platinum-UK]
Verdi	Andrea Bocelli	09.2000	17[22]	23[23]	Phillips 464600	[gold-US][gold-UK][Producers: Anna Barry]
La luna	Sarah Brightman/Andrea Bocelli	01.2001	37[2]	79[3]	Angel 56 968	[gold]
Cieli di Toscana	Andrea Bocelli	10.2001	3[36]	11[39]	Phillips 589341	[platinum-US][platinum-UK][Producers: Mauro Malavasi , Robin Smith , Celso Valli , Tony Renis , Mark Taylor]
Sentimento	Andrea Bocelli	11.2002	7[24]	12[20]	Phillips 470400	[platinum-US][platinum-UK][Producers: Anna Barry , Andrew Cornall ]
Andrea	Andrea Bocelli	11.2004	19[11]	16[22]	Phillips 003513	[platinum-US][gold-UK][Producers: Steve Power , Guy Chambers , Jack Lenz , Mauro Malavasi , Corrado Rustici]
Amore	Andrea Bocelli	01.2006	4[24]	3[32]	Sugar/UCJ 1705837	[platinum-US][platinum-UK][Producers: David Foster, Humberto Gatica]
Under The Desert Sky	Andrea Bocelli	11.2006	-	11[19]	Sugar B0007831-00	[Producers: David Foster, Humberto Gatica, Tony Renis]
The Best of Andrea Bocelli: Vivere	Andrea Bocelli	10.2007	4[54]	9[17]	Sugar/UCJ 1746680	[3x-platinum-UK][platinum-US][Producers: Steve Power , Guy Chambers , Jack Lenz , Mauro Malavasi , Corrado Rustici]
Vivere Live in Tuscany	Andrea Bocelli	03.2008	26[10]	22[20]	Sugar/UCJ 1758402	[silver-UK][Producers: Humberto Gatica, Tony Renis]
Incanto	Andrea Bocelli	11.2008	12[8]	8[22]	Decca 4781071 [UK]	[gold-UK][Producers: Clive Bennett]
My Christmas	Andrea Bocelli	11.2009	18[4]	2[52]	Decca/Sugar 2720642	[2x-platinum-US][gold-UK]][Producers: David Foster, Renato Serio]
Mi Navidad	Andrea Bocelli	12.2009	-	180[2]	-	-
Concerto: One Night in Central Park	Andrea Bocelli	11.2011	17[8]	2[52]	Decca/Sugar 2778772	[platinum-US][gold-UK]
Opera - The Ultimate Collection	Andrea Bocelli	11.2012	10[10]	57[4]	Decca 4784376	[gold-UK]]
Passione	Andrea Bocelli	02.2013	7[9]	2[21]	Decca 3715130	[gold-US] [Producers: David Foster]
Love In Portofino	Andrea Bocelli	11.2013	5[9]	40[7]	Decca 3753598	-
Cinema	Andrea Bocelli	11.2015	3[15]	10[10]	Decca 4811885	[gold-UK] [Producers: David Foster, Humberto Gatica, Tony Renis]
Sì	Andrea Bocelli	11.2018	1[1][17]	1[1][10]	Decca 6773087	[gold-UK] [Producers: Bob Ezrin,Mauro Malavasi,Pierpaolo Guerrini]
Sì forever	Andrea Bocelli	11.2019	22[7]	-	Decca/Sugar 820373	[Producers: Bob Ezrin]
Believe	Andrea Bocelli	11.2020	3[7]	26[6]	Decca 3506633	[Producers: Steven Mercurio Haydn Bendall]
A Family Christmas	Matteo, Andrea & Virginia Bocelli	12.2022	4[10]	22[5]	Decca 4827956	[silver-UK]

Adam Beyer

 Adam Beyer urodził się w 1976 roku w Sztokholmie (Szwecja). Od zawsze fascynował się rytmiką. Jako nastolatek grał na perkusji. Kolekcjonując różne płyty odkrył dźwięki elektroniczne. W 1990 roku kupił sobie gramofony, zaczął pogrywać na lokalnych imprezach house i hiphouse. Szło mu to bardzo sprawnie więc szybko zdobył uznanie. W 1992 roku szkolny kolega - Peter Benisch zapoznał go z obsługą samplera. Po ukończeniu szkoły rozpoczął pracę w sklepie płytowym Planet Rhythm, a w międzyczasie jego dj'skie sety można było już usłyszeć w całej Skandynawii.

 

Wreszcie w 1995 roku wyszła jego pierwsza EP'ka "Drumcodes 1" (Planet Rhythm). Styl muzyczny, który zaprezentował to perkusyjne, minimalistyczne, twarde techno. W takim stylu były też kolejne produkcje w tym pierwszy album "Decoded" (Planet Rhythm). W tym czasie Beyer był w swoim kraju jednym z pionierów tej muzyki, praktycznie nie było labela, który mógłby go właściwie reprezentować. 

Aby uzyskać całkowitą niezależność muzyczną Beyer założył sławny label - Drumcode, niedługo drugi - Code Red dla trochę lżejszej i mniej klubowej muzyki. Ostatecznie Code Red zakończyła działalność na 10 tytułach. Ukazało się wiele kolejnych EP'ek dla Drumcode ale również dla innych oraz całkiem sporo remiksów. Jego muzyka była grana przez dj'ów na całym świecie. Wraz z przyjaciółmi Joel Mull, Cari Lekebusch i kilkoma innymi stworzyli pewien styl, który często był określany jako szwedzkie techno.
 

W 1999 roku pojawił się drugi album - "Protechtion" (Drumcode) - mroczne pętle z mocnym monotonnym techno, znacznie bardziej dopracowane niż wcześniejsze nagrania, a przy tym bardzo klubowe. W tym samym roku rozpoczął występy live razem z Cari Lekebusch. Do twórców wydających pod szyldem Drumcode dołączyły także uznane osoby spoza Szwecji - limitowana seria z remiksami ostatecznie zebrana na specjalnej kompilacji.
 

W 2002 roku Beyer otwiera nowy rozdział swojej twórczości labelem Truesoul, skierowanym na szersze kręgi elektronicznej muzyki, z produkcjami, które nie są narzędziami dj'skimi takimi, jak to co wydaje Drumcode. Pierwszym wydawnictwem Truesoul jest album Beyera "Ignition Key".

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Collabs 100	Adam Beyer/ Speedy J	05.1998	130[2]	25[20]	NovaMute 12 NoMu 130	[written by Adam Beyer , Jochem Paap][produced by Adam Beyer , Jochem Paap]
Number In Between / Redemption	Adam Beyer & Jesper Dahlback	09.2004	123[1]	-	Soma Quality Recordings SOMA 155	[written by Adam Beyer ,Jesper Dahlbäck][produced by Adam Beyer ,Jesper Dahlbäck]