David Ernest White (ur. 26 listopada 1939r - zm. 16 marca 2019r), znany również jako David White Tricker , był amerykańskim wokalistą i autorem tekstów. Założył kwartet doo-wop Danny & the Juniors, a także był członkiem-założycielem popowego trio The Spokesmen. Napisał „Rock and Roll Is Here to Stay” i współautorem wielu innych hitów, w tym „At the Hop”, „You Don't Own Me” i „1-2-3”.
White urodził się w Filadelfii w Pensylwanii w 1939 roku. Przed pójściem do szkoły White koncertował po kraju, występując z rodzicami w ich ansamblu o nazwie Barry and Brenda and Company. Jako dziecko zaczął grać na pianinie, trąbce i klarnecie, a w wieku 14 lat zaczął pisać piosenki. Pierwsze usłyszenie w radiu grup R&B opisał jako „tak miłe doświadczenie… Nigdy wcześniej nie mieliśmy styczności z tego rodzaju muzyką ”
W 1955 roku White przesłuchał przyjaciół i znajomych z sąsiedztwa, aby utworzyć grupę wokalną, którą nazwał The Juvenaires, w której śpiewał jako pierwszy tenor. Pozostali pierwotni członkowie to Danny Rapp (wokalista), Joe „Terry” Terranova (baryton) i Frank Maffei (drugi tenor).
Grupę odkrył John Madara. W 1957 roku White i Madara napisali dla grupy „Do the Bop”. Madara, który miał wówczas płytę „Be My Girl” w Prep Records pod nazwiskiem Johnny Madara, zabrał The Juvenaires do swojego trenera wokalnego / producenta muzycznego, Artiego Singera, na przesłuchanie. White powiedział: „Nagraliśmy „Do the Bop” z Johnnym Madarą śpiewającym główny wokal i moją grupą, The Juvenaires, która go wspierała. Artie zabrał to do wytwórni Johnny'ego, Prep Records, ale oni to odrzucili. Następnie Artie zabrał to do Dicka Clarka, który zasugerował zmianę tytułu na „At the Hop”. Artie zmienił niektóre teksty i został współautorem. Wróciliśmy do studia nagraniowego i tym razem moja grupa nagrała piosenkę z Dannym jako liderem. z powrotem do Dicka Clarka i przekazał mu publikację piosenki”.
Piosenka została nagrana w Reco-Art Studios w Filadelfii, razem z balladą White'a zatytułowaną „Sometimes (When I'm All Alone)”.
The Juvenaires zostali przemianowani na Danny & the Juniors, ponieważ była to bardziej współczesna nazwa, a „At the Hop” wspierany przez „Sometimes (When I'm All Alone)” został wydany przez Singular Records, wytwórnię Artiego Singera z partnerem, disc jockey'em Larry'ym Brownem. „Sometimes (When I'm All Alone)” stało się ulubieńcem wiele grup ulicznych, które dopiero zaczynały, które później odniosły sukces, w tym The Capris, The Chimes, The Cleftones, The Rascals, The Del Satins, The Dovells, The Elegants, The Impalas, The Earls, Randy & the Rainbows, The Tokens , The Vogues oraz Vito & the Salutations, między innymi.
White uczęszczał teraz na Temple University na pełne stypendium gimnastyczne, ale kiedy Dick Clark zaczął grać „At the Hop”, opuścił college i nigdy nie wrócił, zamiast tego codziennie odwiedzał dom Danny'ego Rappa, aby oglądać American Bandstand . „At the Hop” zajął pierwsze miejsce na liście Billboard, pozycję, którą utrzymywał przez siedem tygodni, bijąc rekord pozycji na liście grup wokalnych. Był także numerem jeden na liście R&B przez pięć tygodni i utrzymywał się w pierwszej czterdziestce przez osiemnaście tygodni. „At the Hop” pojawia się w kilku filmach, w szczególności w American Graffiti i Woodstock (w wykonaniu Sha Na Na). Singular Records nie było w stanie poradzić sobie z dystrybucją tak gorącej płyty, więc Singer sprzedał master firmie ABC Paramount Records.
Kolejnym nagraniem Danny and the Juniors była kompozycja White'a „Rock and Roll Is Here to Stay”, która zajęła dziewiętnaste miejsce na liście Billboard Chart i stała się hymnem rock and rolla. Występuje między innymi w filmach Grease (w wykonaniu Sha Na Na) i Christine.
White miał kilka innych nagrań w grupie, w tym „Dottie” (nr 39 na liście Billboard), „Twistin 'USA” (nr 27 na liście Billboard), „Pony Express” (nr 60 na liście Billboard), „Twistin 'All Night Long” (68. miejsce na liście Billboard), „Back to the Hop” (80. miejsce na liście Billboard), „Doin' the Continental Walk” (93. miejsce na liście Billboard) i „Oo-La-La-Limbo” (99. miejsce na liście Billboard) . White powiedział w późniejszym wywiadzie: „Wtedy dałeś DJowi butelkę alkoholu, a on puścił twoją płytę. Mogłeś po prostu wejść do studia nagraniowego. Nagrywaliśmy trzy lub cztery płyty tygodniowo… "
White pojawił się z Dannym and the Juniors w filmie Let's Rock z 1958 roku, a podczas trasy koncertowej z nimi pojawił się w The New York Paramount z Alanem Freedem i The Apollo w Harlemie z „Jocko” Hendersonem. Niektóre inne występy z grupą obejmują The Big Patti Page Record, Saturday Night Prom Merva Griffina, The Pat Boone Chevy Showroom i Dick Clark's Saturday Night Beechnut Show.
White opuścił grupę w 1959 roku, ale od czasu do czasu pojawiał się i nagrywał z nimi aż do wczesnych lat siedemdziesiątych.
W 1960 roku White połączył siły z Johnem Madarą, tworząc Madara & White Productions. Jednym z ich pierwszych wysiłków było wyprodukowanie utworu muzycznego i napisanie „The Fly” (7. miejsce na liście Billboard) dla Chubby Checkera.
W ramach niezależnej umowy produkcyjnej z Mercury Records, White i Madara skomponowali „You Don't Own Me” dla Lesley Gore (nr 2 na liście Billboard). Ta piosenka stała się hymnem na rzecz praw kobiet i pojawiła się w kilku filmach, w tym Dirty Dancing, Hairspray i The First Wives Club.
White zaaranżował i wykonał chórki dla Debby Boone i Bernadette Peters, występując z Bernadette w programach The Tonight Show i The Tim Conway Show .
Przechodząc do Decca Records, White i Madara wyprodukowali „1-2-3” (nr 2 na liście Billboard), współtworząc go z Lenem Barrym. Utwór ten pojawił się także w kilku filmach, w tym w Mr. Holland's Opus.
Niektóre inne hity, które Madara i White współtworzyli i współprodukowali, to „Birthday Party” (nr 40 na liście Billboard), „442 Glenwood Avenue” (nr 56 na liście Billboard) i „Cold Cold Winter” (nr 79 na liście Billboard), wszystko dla The Pixies Three; „Pop-Pop-Pop-Pie” (35. miejsce na liście Billboard) dla The Sherrys; i „The Boy Next Door” (nr 18 na liście Billboard) dla The Secrets .
W Decca, White, Madara i disc jockey Ray Gilmore utworzyli i zostali członkami The Spokesmen. Madara i White wyprodukowali dla nich „Dawn of Correction” (36. miejsce na liście Billboard), współtworząc piosenkę z Gilmore. The Spokesmen nagrali album i pojawili się między innymi w The Mike Douglas Show , Shindig! , Shivaree , Where the Action Is i Hollywood A Go-Go . White i Madara wraz z Gilmore napisali także „Sadie (The Cleaning Lady)”, nagrany przez Johnny'ego Farnhama, który stał się rekordem numer jeden w Australii.
Następnie White napisał i był współproducentem „The Thought of Loving You” dla The Crystal Mansion, którego został członkiem. Został on nagrany przez Cher, The Manhattan Transfer, Astrud Gilberto, Lou Christie, The Spiral Starecase i Wayne Newton.
W 1971 roku White nagrał solowy album wyprodukowany przez Brooksa Arthura dla Bell Records, zatytułowany Pastel, Paint, Pencil and Ink pod nazwiskiem David White Tricker (Tricker to jego nazwisko rodowe).
Wykładał w college'u społecznym i studiował muzykę filmową i orkiestrację na UCLA Extension.
W 1959 roku, w wieku dziewiętnastu lat, White poślubił szesnastoletnią Joanne „Dee” Rody. Małżeństwo trwało dwanaście lat i spłodziło troje dzieci: Wendy, Lindę i Jody; Linda zmarła w 2013 roku. W 1998 roku White poślubił Sandrę Simone. On i Simone byli aktywnie zaangażowani w pisanie, produkcję i odkrywanie nowych talentów.
David White zmarł w Las Vegas w stanie Nevada 16 marca 2019 roku w wieku 79 lat; jego córka Wendy jako przyczynę śmierci podała raka płuc i gardła.
W 1991 roku fortepian White'a został przekazany do Rock and Roll Hall of Fame w Cleveland w stanie Ohio. W 1992 roku White i Danny & the Juniors zostali wprowadzeni do The Hall of Fame i Walk of Fame w Filadelfii przez The Philadelphia Music Alliance. W 2003 roku Danny & the Juniors zostali wprowadzeni do The Vocal Group Hall of Fame w Sharon w Pensylwanii. W 2013 roku White i Danny and the Juniors zostali wprowadzeni do The Broadcast Pioneers Hall of Fame w Filadelfii. Również w 2013 roku White i John Madara zostali wprowadzeni do The Walk of Fame przez The Philadelphia Music Alliance.
Kompozycje Davida White na listach przebojów
[with Artie Singer,John Madara]
12/1957 At the Hop Danny & the Juniors 1.US/3.UK
12/1957 At the Hop Nick Todd 21.US
[with John Madara]
04/1962 Doin' the Continental Walk Danny & the Juniors 93.US
06/1962 Dancin' the Strand Maureen Gray 91.US
10/1962 Pop Pop Pop-Pie The Sherrys 35.US
01/1963 Slop Time The Sherrys 97.US
01/1963 Oo-La-La-Limbo Danny & the Juniors 99.US
05/1963 Saturday Night The Sherrys 116.US
08/1963 Birthday Party The Pixies Three 40.US
11/1963 The Boy Next Door The Secrets 18.US
12/1963 Cold, Cold Winter The Pixies Three 79.US
12/1963 You Don't Own Me Lesley Gore 2.US
07/1964 It's Summer Time U.S.A. The Pixies Three 116.US
[with Gary Browne,John Madara]
01/1964 442 Glenwood Avenue The Pixies Three 56.US
[with Len Barry,John Madara]
05/1965 Lip Sync Len Barry 84.US
01/1966 Like a Baby Len Barry 27.US/10.UK
[with Len Barry, Brian Holland , Lamont Dozier& Eddie Holland Jr.,John Madara ]
09/1965 1-2-3 Len Barry 2.US/3.UK
06/1966 1-2-3 Jane Morgan 135.US
02/1967 One, Two, Three Ramsey Lewis 67.US
[with Len Barry ,Leon Huff,John Madara]
07/1966 Hey You Little Boo-Ga-Loo Chubby Checker 76.US
[with G-Eazy,,John Madara]
12/2015 You Don't Own Me Grace 57.US/4.UK
[solo]
03/1958 Rock & Roll Is Here to Stay Danny & the Juniors 19.US
12/1968 The Thought of Loving You Crystal Mansion 84.US
[with Joe Terranova]
09/1961 Back to the Hop Danny & the Juniors 80.US
[with Carl Fysh]
03/1987 How Many Times Brother Beyond 62.UK
01/1988 Can You Keep a Secret? Brother Beyond 22.UK
01/1989 Be My Twin Brother Beyond 14.UK
10/1989 Drive On Brother Beyond 39.UK
03/1990 Trust Brother Beyond 53.UK
|
