Sigrid

 Sigrid Solbakk Raabe (ur. 5 września 1996r w Ålesund) - norweska piosenkarka i autorka piosenek.

Na rynku fonograficznym debiutowała w 2013r. Następnie zawiesiła działalność muzyczną, do której powróciła w 2016 podpisaniem kontraktu z wytwórnią Island Records, która wydała jej dwa minialbumy Don’t Kill My Vibe (2017) i Raw (2018) oraz album studyjny pt. Sucker Punch (2019). Z płytą dotarła na szczyt listy najchętniej kupowanych albumów w Norwegii.


Laureatka European Border Breakers Award i Europejskiej Nagrody Muzycznej MTV dla najlepszego norweskiego wykonawcy. Zwyciężczyni plebiscytu BBC Sound of 2018.
Dorastała w środowisku muzycznym. Jako nastolatka pobierała lekcje gry na fortepianie i śpiewu. Debiutowała na scenie w trakcie występu swojego brata, Tellefa Raabe. W 2013 podpisała kontrakt płytowy z Petroleum Records i wydała pierwszy solowy singel „Sun”, który zdobył lokalne uznanie. Piosenkarka nie znalazła czasu na promocje i koncerty z powodu szkoły. Mając 18 lat, przeprowadziła się do Bergen.

W 2016 podpisała kontrakt z Island Records, co zaowocowało wydaniem na początku 2017 singla „Don’t Kill My Vibe”, który był notowany w Norwegii, Australii i Wielkiej Brytanii, gdzie uzyskał status srebrnej płyty za sprzedaż ponad 200 tys. egzemplarzy. 12 maja 2017 wydała minialbum o tym samym tytule. W tym samym czasie była twarzą kampanii Up-Next firmy Apple Music, w której zaprezentowano nowych, obiecujących artystów.

W listopadzie 2017 otrzymała nagrodę P3 Gull od norweskiej stacji radiowej NRK P3 jako najlepsza debiutantka. 11 grudnia wystąpiła podczas koncertu ku czci zwycięzcy Pokojowej Nagrody Nobla, Międzynarodowej Kampanii na rzecz Zniesienia Broni Nuklearnej.

Pod koniec 2017 została ogłoszona laureatką nagrody European Border Breakers Award, którą otrzymują europejscy artyści, odnoszący sukcesy poza swoimi ojczystymi krajami. W styczniu 2018 zajęła pierwsze miejsce w plebiscycie BBC Sound of 2018. 8 marca 2019 wydała debiutancki album studyjny pt. Sucker Punch.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't Kill My Vibe	Sigrid	02.2017	62[7]	-	Island GBUM 71700020	[silver-UK][written by Sigrid Raabe,Martin Sjølie][produced by Martin Sjølie]
Strangers	Sigrid	01.2018	10[18]	-	Island GBUM 71705774	[platinum-UK][written by Sigrid Raabe,Martin Sjølie][produced by Martin Sjølie]
High Five	Sigrid	05.2018	59[8]	-	Island GBUM 71800851	[written by Sigrid , Martin Sjølie & Emily Warren]
Don't Feel Like Crying	Sigrid	01.2019	13[16]	-	Island GBUV 71900031	[gold-UK][written by Sigrid Raabe,Oscar Holter,Emily Warren][produced by Oscar Holter]
Mirror	Sigrid	06.2021	49[11]	-	Island GBUM 72102519	[written by Caroline Ailin, Emily Warren, Sigrid Solbakk Raabe, Sylvester Willy Sivertsen][produced by Caroline Ailin, Sly]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sucker Punch	Sigrid	03.2019	4[15]	-	Island 7726644	[produced by Martin Sjølie,Odd Martin Skålnes,Oscar Holter,Askjell Solstrand,Patrik Berger,Martin Stilling]
How to Let Go	Sigrid	05.2022	2[1]	-	Island 3867006	[produced by Askjell,Evil Twin,John Hill,Martin Sjølie,Sly]

RTI Records

RTI Music Division to włoska wytwórnia płytowa, należąca do Mediaset Group. Do 1991 roku znana była pod nazwą Five Record.  RTI Music Division została założona w 1991 roku z konkretnym zadaniem konsolidacji produkcji i dystrybucji produktów fonograficznych podjętych w poprzedniej dekadzie pod marką Five Record. W ciągu dekady lat dziewięćdziesiątych wydał liczne albumy i single uznanych artystów włoskiej sceny muzycznej, takich jak Mia Martini, Patty Pravo, 883, Michele Zarrillo czy Adriano Celentano. W synergii z sektorem telewizyjnym grupy kontynuowana jest tradycyjna działalność polegająca na publikowaniu na nośnikach dźwiękowych kreskówek i programów telewizyjnych (klasycznym przykładem jest słynna seria Fivelandia autorstwa Cristiny D'Aveny, najpopularniejszej wokalistki wytwórni), jako a także produkcja utworów fonograficznych, które można przypisać osobistościom ze świata rozrywki w owym czasie obowiązujących w trzech sieciach Mediaset (Ambra Angiolini, Fiorello, Lorella Cuccarini, Marco Columbro, Pamela Prati, Francesco Salvi, Pamela Petrarolo, Francesca Pettinelli, Fiorella Pierobon , Patrizia Rossetti, Enzo Iacchetti, Laura Freddi, Gerry Scotti, Natalia Estrada i wielu innych) . 

W 1996 roku za pośrednictwem RTI nabyła, manewrem finansowym około 5 miliardów lirów, wszystkie akcje szwajcarskiej firmy fonograficznej PDU należącej do piosenkarki Miny  .  W 1999 roku, z operacją wartą około 20 miliardów lirów, Mediaset Group sprzedała Sony Music całą działalność nagraniową zarządzaną przez PDU i RTI Music Division, zachowując jedynie kontrolę nad wydaniami muzycznymi powiązanymi z produkcjami filmowymi i telewizyjnymi grupy 

 W ciągu lat 2000   działalność wytwórni znacznie się przerzedziła, kontynuując jednocześnie dużą produkcję kompilacji dla dzieci w interpretacji Cristiny D'Avena. Dzisiaj wszystkie operacje nagrywania wspierające system telewizyjny zostały połączone w strukturę RTI Music Division: według najnowszych posiadanych danych wydaje się, że wydawanie produktów muzycznych powróciło do stabilnej działalności w 2009 roku . W 2014 roku wytwórnia wydała album Giorgio Vanni Super Hits - Il Meglio del Meglio del Meglio by Giorgio Vanni wyprodukowany przez RTI, na 2 płytach CD zawierających jego największe przeboje z kreskówek emitowanych w sieciach Mediaset od 1998 do 2013 roku. W 2016 roku wytwórnia wydała album #le sigle più belle, który jest ostatnią płytą Cristiny D'Avena wyprodukowaną przez RTI, zanim artystka przeniosła się do Warner Music Italy. La D’Avena powróci do współpracy z RTI w 2019 i 2021 roku, aby opublikować singiel  Tutta d'un fiato (fino al fischio finale) oraz EP In the heart only football.

Gigi Pisano

Gigi Egisto Pisano. Urodził się w Neapolu 5.03. 1889 r.-zm. 31.05.1975r. Gigi Pisano był nie tylko autorem tekstów, ale także aktorem. Jego debiut miał miejsce w 1904r w Sala Umberto di Napoli w wieku piętnastu lat jako komik, a był tak skuteczny, że został zaangażowany na trzy lata.Po spotkaniu z Cesarino Farasem utworzył z nim duet komiczny,który zwiększył jego popularność we Włoszech.


 

Jego debiutem jako autora tekstów piosenek był utwór "Genevieve" napisany dla Gennaro Pasquariello do muzyki Alfredo Mazzucchi.Napisał tysiące piosenek do muzyki Mario EA, Nicola Valente, Mario De Angelis, Ferdinando Albano, Frank Colosimo, Enzo Barile, Mario Pasqualillo i wielu innych kompozytorów.W połowie lat dwudziestych, założył własną firmę, a od 1927 roku, rozpoczął współpracę z młodym kompozytorem Giuseppe Cioffi, tworząc jedną z najważniejszych i najbardziej znana parę autorsko-kompozytorską w piosence włoskiej i teatrze muzycznym.

 

                        Kompozycje Gigi Pisano na listach przebojów:

La Pansa Marino Marini	01.1967  7.Fra [Jacques Larue / Pisano - Rendine]
Non illuderti Marino Barreto  .1956       (Pisano, B - Rizza)
Ma che musica maestro Raffaella Carra(Paolini,S - Pisano,F - Silvestri,S) .1970  4.Ita
Bammenella d'o mercato Luciana Dolliver   .1950 (Pisano / Cioffi)
Fresca fresca Elvira Donnarumma .1929 (Pisano / Lama)
U Telefono  Elvira Donnarumma .1932 (Pisano / Lama)
Tutt'a famiglia Aurelio Fierro   .1961 16.Ita  (Pisano / Alfieri) 
Oba-ba-lu-ba Daniela Goggi  .1977   4.Ita
Nenè e Pepè Renato Carosone .1959 29.Ita [with Renato Carosone]
Agata  Nino Ferrer  .1969  6.Ita [with Giuseppe Cioffi]

Sea Hags

Sea Hags był amerykańskim zespołem hard rockowym z San Francisco w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych. Ich styl był przede wszystkim określany jako motocyklowy rock i sleaze metal.   Sea Hags założony w San Francisco w 1985 roku przez frontmana Rona Yocoma i basistę Chrisa Schlosshardta. W ciągu trzech lat, zanim mieli szansę nagrać debiutancki album dużej wytwórni, często wykonywali dwie prace, aby podtrzymać swoje marzenia o karierze muzycznej. We wczesnych latach działalności zespołu grali koncerty z takimi zespołami jak Dead Kennedys, Motörhead, The Ramones i The Cramps.

 Podpisali kontrakt z Chrysalis Records w grudniu 1987 r.  Kirk Hammett, gitarzysta Metalliki, współprodukował ich pierwsze dema z Sylvią Massy, ​​która następnie wyprodukowała dwa wydawnictwa progresywnego zespołu rockowego Tool. Ian Astbury z The Cult zaproponował, że wyprodukuje ich debiut. Wreszcie Mike Clink, który właśnie skończył produkcję Guns N' Roses Appetite for Destruction, został powołany przez grupę jako producent.  Gitarzysta Frank Wilsey, który niedawno opuścił zespół Head On z San Francisco, dołączył do zespołu w listopadzie 1988 roku, na krótko przed tym, jak zespół zaczął nagrywać swój tytułowy debiut dla Chrysalis z Clink. Perkusista Greg Langston również ustąpił w tym okresie Adamowi Maplesowi. Kevin Russell, muzyk, który grał na Penetratorze Teda Nugenta, dodał do nagrania dodatkową gitarę.

 Przed ukończeniem albumu zespół napisał utwór „Under The Night Stars” do filmu A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master. Zespół koncertował w Wielkiej Brytanii w czerwcu 1989 roku, otwierając występ The Georgia Satellites. Ten epizod w Wielkiej Brytanii dał im również możliwość odbycia krótkiej trasy klubowej, w tym Bristol Bierkeller. W październiku 1989 roku Frank Wilsey opuścił grupę. 

Zespół rozwiązał się w lutym 1990, najwyraźniej z powodu nadużywania narkotyków i złego zarządzania.  Po rozwiązaniu, Adam Maples został perkusistą Guns N' Roses na krótki okres w 1990 roku, zanim Matt Sorum przejął rolę. Chris Schlosshardt zmarł 1 lutego 1991 roku  , oficjalnie kończąc istnienie zespołu  Frank Wilsey zmienił nazwisko na Wilcox (a następnie Wilsex) i dołączył do Arcade, zespołu założonego przez byłego wokalistę Ratt, Stephena Pearcy'ego. Grał także z zespołem Pearcy'ego Nitronic. Ron Yocom połączył siły z Sarine Voltage, industrialnym rockmanem gotyckim, tworząc The Power of 3, projekt „Now Wave”, którym obecnie współkieruje. 

 The Sea Hags ponownie istniał  na krótko w 2007 roku, pod kierownictwem Wendee Key, z Ronem Yocomem jako frontmanem. Zespół szybko upadł z powodu niewyjaśnionych problemów między managementem a członkami zespołu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sea Hags	Sea Hags	06.1989	-	163[7]	Chrysalis 41 665	[produced by Mike Clink]

Marvin Sease

 Marvin Monnie Sease (ur. 16 lutego 1946r -zm. 8 lutego 2011)   był amerykańskim wokalistą i autorem tekstów bluesowych i soulowych, znanym z przesyconego gospel stylu wokalnego i erotycznych tekstów. Urodzony w Blackville w Południowej Karolinie  Seas zaczynał jako artysta gospel, dołączając do grupy gospel zwanej Five Gospel Crowns [2] znajdującej się w Charleston w Południowej Karolinie. 

Po śpiewaniu z nimi, Seas w wieku 20 lat wyjechał do Nowego Jorku. W tym młodym wieku osiedlając się w Nowym Jorku, przyłączył się do innej grupy ewangelicznej zwanej Gospel Crowns. Preferując styl muzyczny R&B, Seas opuścił   gospel i założył własną grupę R&B. W tej grupie Seasowi towarzyszyli jego trzej bracia i nazwał zespół wspierający Naglfar. Ten zespół nie znalazł popularności i ostatecznie się rozpadł. 

Nie zrezygnował z występów muzycznych, ale zaczął coverować piosenki, które rozpoczęły karierę powtarzającym się występem w klubie na Brooklynie, Casablance. W 1986 roku nagrał album zatytułowany "Ghetto Man", na którym znalazła się jedna z jego bardziej popularnych piosenek. Rozpoczęło to jego karierę zawodową z fanami w południowych kręgach barów, festiwali bluesowych i juke-jointów. Promując swój własny i nagłośniony debiutancki album, zawarł kontrakt nagraniowy z Polygramem. Dzięki temu kontraktowi był w stanie wypuścić swoją muzykę w całym kraju dzięki ponownemu wydaniu swojego albumu zatytułowanego Marvin Sease przez Mercury Records w 1987 roku. To zaktualizowane wydanie jego poprzedniego materiału zawierało również nowy dziesięciominutowy utwór „Candy Licker”, który stał się natychmiastowym sukcesem Seasa na południu. 

Sukces w końcu przyszedł do Seasa bez pomocy radia, które uznało jego brzmienie za zbyt ostre dla publiczności. Sukces Seasa z „Candy Licker” zapewnił mu rzeszę fanów wśród kobiet. Mówiono, że ma porównywalne brzmienie do Johnniego Taylora i Tyrone Davisa, ale bez komercyjnego sukcesu. W ciągu następnej dekady Seas wydał kilka kolejnych płyt dla Mercury i Jive Records. Jego jedyny ogólnokrajowy hit, „Tonight”, osiągnął 86. miejsce na amerykańskiej liście Billboard R&B w 1991 roku.

 Seas zmarł z powodu powikłań po zapaleniu płuc w Vicksburg w stanie Mississippi 8 lutego 2011 r., osiem dni przed swoimi 65. urodzinami

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tonight	Marvin Sease	11.1991	-	-	Mercury 868 960	[written by Marvin Sease][produced by Marvin Sease][86[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Marvin Sease	Marvin Sease	07.1987	-	114[17]	London 830 794	[produced by Marvin Sease]

Mabel Scott

 Mabel Bernice Scott (ur. 30 kwietnia 1915r - zm. 20 lipca 2000r)  była amerykańską wokalistką muzyki gospel i R&B. Mieszkała w Nowym Jorku i Cleveland, zanim w 1942 roku pojawiła się na scenie bluesowej na Zachodnim Wybrzeżu. Mabel jest prawdopodobnie bardziej pamiętana ze swoich przebojów „Elevator Boogie” i „Boogie Woogie Santa Claus” z 1948 roku niż z małżeństwa z lat 1949–1951 z pianistą. "Elevator Boogie", Charlesem Brownem.

 Mabel Scott urodziła się w Richmond w stanie Wirginia jako córka Rachael i Thomasa Scottów. W 1930r mieszkała z matką w Nowym Jorku. Rozwinęła swój śpiew w kościele, ostatecznie tworząc dziewczęcy zespół gospel, Song Cycles. Około 1932 Scott zaczęła śpiewać w Cotton Club w Harlemie z Orkiestrą Caba Calloway'a i tanecznym Nicholas Brothers.   Scott przeprowadziła się do Cleveland w stanie Ohio w 1936 roku, a następnie wraz z pianistą Bobem Mosleyem pojechali do Anglii i nagrywali dla wytwórni Parlophone Records. 

II wojna światowa zmusiła ją do przerwania europejskich tras koncertowych i osiadła w Los Angeles, gdzie stała się częścią powojennej sceny jazzowej i R&B na Zachodnim Wybrzeżu.  Po krótkim pobycie z Jimmie Lunceford's Orchestra, Scott była stałym wykonawcą w 1943 w Club Alabam, razem z mistrzem ceremonii Wynonie Harris. Śpiewała z grupą prowadzoną przez Lorenzo Flennoya i zaczęła nagrywać dla wytwórni Hub i Excelsior. 

W 1948 roku koncertowała i nagrywała hity R&B na Billboard z „Boogie Woogie Santa Claus” i „Elevator Boogie”. Scott poślubił swojego pianistę, Charlesa Browna, w 1949 roku i rozwiodła się z nim około trzy lata później. Na początku lat pięćdziesiątych Scott nagrywała dla King Records, Coral Records, Brunswick Records i Parrot Records. Jej ostatnie nagrania ukazały się w Festival Records w ramach australijskiej trasy wspieranej przez zespół Les Welch. 

 Rozczarowana muzycznym biznesem i nieszczęśliwa po swoim drugim małżeństwie, Mabel Scott wróciła do swoich ewangelicznych korzeni, śpiewając tylko w kościele przez resztę swojego życia. W 1995 roku otrzymała nagrodę Pioneer Award od Rhythm and Blues Foundation. Zmarła w Los Angeles w 2000 roku w wieku 85 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Elevator Boogie/Don't Cry Baby	Mabel Scott	07.1948	-	-	Exclusive 35x	[written by Benny Ray][6[5].R&B Chart]
Boogie Woogie Santa Claus/Every Little Doggie Has Its Day	Mabel Scott	12.1948	-	-	Exclusive 75x	[written by Simes, Neiberg, Levinson][12[2].R&B Chart]

Carosello Records

 

Carosello Records to włoska wytwórnia płytowa założona w 1959 roku. Wydawnictwo muzyczne Curci, założone w 1860 przez Francesco Curci, stały się z biegiem lat jednym z najbardziej prestiżowych i znanych, więc w 1959, podobnie jak inni wydawcy (np. Ricordi z Dischi Ricordi), właściciel Giuseppe Gramitto Ricci postanowił otworzyć wytwórnię płytową; pierwotna nazwa to Cemed (akronim od Carosello Edizioni Musicali e Discografiche), najpierw zmieniona na Cemed-Carosello, a następnie na Carosello w 1969 roku. Siedziba wytwórni znajduje się w Galleria del Corso 4 w Mediolanie. 

Od momentu powstania zawierał kontrakty dystrybucyjne z innymi małymi wytwórniami płytowymi, takimi jak Italdisc czy Meazzi, a wkrótce na stanowisko dyrektora artystycznego został zatrudniony właściciel Italdisc, Davide Matalon (historyczny odkrywca Miny). 

 

W latach sześćdziesiątych miał pod kontraktem takich śpiewaków jak Memo Remigi, Robertino, Elio Gandolfi, Renata Pacini, Annamaria Rame, Bruno Venturini, Domenico Modugno. W latach siedemdziesiątych do Carosello dołączyli Giorgio Gaber i Nicola Di Bari, a w kolejnej dekadzie startował Vasco Rossi. Przez ostatnie dwie dekady Carosello Records było dystrybuowane przez Dischi Ricordi, Polygram, Universal i Warner Music Italy. 

Dziś dystrybuuje się i jest kierowany przez Dario Giovanniniego. Carosello Records w ciągu ostatnich dziesięciu lat rozpowszechniało niektóre dzieła znanych międzynarodowych artystów, takich jak Skunk Anansie, Björk, Aloe Blacc, Fitz & the Tantrums, Fool's Garden, Noir Désir, Anggun, Jennifer Paige, Andreya Triana, Jarabe De Palo i Miguela Bosé. Wśród artystów wyprodukowano Carlotta, Pago, Lost, Max De Angelis, Omar Pedrini, Greta Manuzi, Verdiana, Mietta, Patty Pravo, Coez, Roby Facchinetti, Nesli i Bugo. Wśród włoskich artystów dystrybuowali Paola & Chiara, Audio2, Irene Grandi ze Stefano Bollani, Stylophonic. W 2018 roku lista Carosello składa się z Emis Killa, Thegiornalisti, Levante, Diodato, Johna De Leo, Wrongonyou, Maruego, Federiki Abbate, Alessandro Casillo, Santa Margarets i Yombe.

 
                  Single na listach przebojów

Cl 20038 	1961 	Aura D'Angelo 	Si nun se chiamma ammore/Eterno ammore  20.Ita
Cl 20064 	1962 	Robertino 	Spazzacamino/Non ti scordar di me   23.Ita
Cl 20103 	1964 	Robertino 	Un bacio piccolissimo/Se saprai  7.Ita
Cl 20111 	1964 	Renato Rascel 	Magari/Non esitar    22.Ita
Cl 20118 	1964 	Robertino 	Un paio di giorni/Sarebbe bello  43.Ita
Cl 20125 	1964 	Renato Rascel 	T'aspetto a Roma/Tanto tanto bene   24.Ita
Cl 20142 	1965 	Robertino 	Mia cara/Ricordandoti   33.Ita
Cl 20150 	1966 	Milena 	Supercalifragilisticespiralidoso/Basta un poco di zucchero  54.Ita
Cl 20174 	1966 	Robertino 	Te purtavo 'na rosa/Bella  30.Ita
Cl 20180 	1967 	Memo Remigi 	Dove credi di andare/L'amore fra noi due    64.Ita
Cl 20184 	1967 	Robertino 	Era la donna mia/Mi porterò la banda   17.Ita
Cl 20199 	1968 	Robertino 	Suona, suona violino/Mi hanno detto di no    21.Ita
Cl 20219 	1969 	Robertino 	Le belle donne/L'amore vero  47.Ita
Cl 20220 	1969 	Memo Remigi 	Una famiglia/Pronto... sono io   89.Ita
Cl 20225 	1969 	Patrick Samson Set 	Soli si muore/Tanto era tanto antico  6.Ita
Cl 20240 	1969 	Memo Remigi 	Un ragazzo, una ragazza/Non dimenticar le mie parole   31.Ita
Cl 20241 	1969 	Patrick Samson Set 	Se io fossi un altro/Ancora una notte  46.Ita
Cl 20248 	1970 	Pino Donaggio 	Che effetto mi fa/Tu mi dici sempre dove vai   49.Ita
Cl 20251 	1970 	Patrick Samson 	Dille sì/Na na hey hey kiss him goodbye  40.Ita
Cl 20256 	1970 	Patrick Samson 	Vola vola vola/Cuore che fai   57.Ita
Cl 20262 	1970 	Giorgio Albertazzi e Penny Brown 	Miraggio d'estate/Miraggio d'estate  52.Ita
Cl 20264 	1970 	Patrick Samson 	Tu/Prigioniero    17.Ita
Cl 20288 	1971 	Memo Remigi 	Lo so che è stato amore/Tu sei qui   38.Ita
Cl 20313 	1972 	Pino Donaggio 	Ci sono giorni/Come un girasole  54.Ita
Cl 20347 	1973 	Memo Remigi 	Il mondo è qui/Amare e poi scordare   50.Ita
Cl 20390 	1975 	Domenico Modugno 	Piange il telefono/L'avventura   1.Ita
Cl 20397 	1975 	Albatros 	Africa/Ha-ri-ah   17.Ita
Cl 20404 	1976 	Domenico Modugno 	Il maestro di violino/Domenica  3.Ita
Cl 20410 	1976 	Albatros 	Volo AZ 504/Marieneige   9.Ita
Cl 20429 	1976 	Domenico Modugno 	L'anniversario/Resta cu'mme   8.Ita
Cl 20437 	1976 	Memo Remigi 	Basta prendo parto volo via/Mistral   17.Ita
Cl 20440 	1977 	Albatros 	Gran premio/Gran premio (strumentale)  46.Ita
Cl 20441 	1977 	Domenico Modugno 	Il vecchietto/Un male cane  24.Ita
Cl 20470 	1978 	Toto Cutugno 	Donna donna mia/Una serata come tante  16.Ita
Cl 20477 	1979 	Toto Cutugno 	Voglio l'anima/'Na parola  45.Ita
Cl 20483 	1980 	Toto Cutugno 	Solo noi/Liberi  2.Ita
Cl 20487 	1980 	Toto Cutugno 	Innamorati/Aio Aio Polinesia  12.Ita
Cl 20489 	1980 	Toto Cutugno 	Flash/Francesca non sa   20.Ita
Cl 20501 	1981 	Memo Remigi 	Gocce di luna/Salvami   40.Ita
Cl 20503 	1981 	Toto Cutugno 	La mia musica/Punto e virgola   28.Ita
Cl 20506 	1982 	Vasco Rossi 	Vado al massimo/Ogni volta   23.Ita
Cl 20513 	1983 	Toto Cutugno 	L'italiano/Sarà   2.Ita
Cl 20514 	1983 	Domenico Modugno 	Io vivo qui/Oceano  29.Ita
Cl 20515 	1983 	Vasco Rossi 	Vita spericolata/Mi piaci perché   6.Ita
Cl 20520 	1983 	Toto Cutugno 	Un'estate con te/Non è lontano il cielo  37.Ita
Cl 20571 	1991 	Irene Fargo 	La donna di Ibsen/Nannarella  11.Ita
Cl 20574 	1992 	Irene Fargo 	Come una Turandot/I separati  9.Ita